Zon & Schaduw

Daisy Springer

Zon & Schaduw

Copyright © 2021 Daisy Springer 

Auteur: Daisy Springer

Typografie: Orchid Publishing

Omslagontwerp: Orchid Publishing

ISBN 9789461890160

NUR 343: Romantiek

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, elektronisch, door geluidsopname- of weergaveapparatuur, geautomatiseerde gegevensbestanden of op enige andere wijze, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

Synopsis

Het is alweer vijf jaren geleden dat Emma stapelverliefd werd op Jared. Helaas eindigde deze kennismaking voor Emma met een gebroken hart en gevoelens van diepe vernedering. Nu komen ze elkaar toch weer tegen op dezelfde plantage in Zuid-Afrika. Emma is de afgelopen jaren veranderd - ze is nu ouder, verstandiger en, naar zij meent, beter gewapend tegen zijn onweerstaanbare aantrekkingskracht. Maar is zij dat echt zo? Zij moet zichzelf al gauw bekennen dat ze meer dan ooit van Jared houdt wanneer ze samen met hem de kerstdagen doorbrengt. De beeldschone en zelfverzekerde Yolande lijkt nu echter al zijn aandacht op te eisen. Zal Emma's hart opnieuw gebroken worden...

1

IN HET ZACHTE goudachtige licht van de vooravond zag het witte huis met zijn mooie gevel en lange veranda er nog net zo aantrekkelijk uit als Emma het zich herinnerde van vijf jaar geleden. De druivenwingerd, die bijna net zo oud was als het huis, slingerde zijn knoestige armen om de voet van de stenen pilaren en liet zijn jonge groene bladeren wapperen tegen het ondersteunende hekwerk. 

'Mooi huis.’ zei Thomas, de chauffeur van de huurauto.’ Ik heb het nog niet eerder gezien. Ik ben hier nieuw. Gaat u bij vrienden logeren?'

'Nee, het huis was van een familielid. Ik heb het geërfd.’

'Zo, zo! Nou, dan hebt u geboft.’

Hij draaide zich half om achter het stuur en keek Emma met ontzag aan. Ze was de zonde waard, dacht hij. Een mooi figuurtje, vrouwelijk met welvingen op de juiste plaatsen. Een mooie huid en lang blond haar. Prachtige donkerblauwe ogen met zwarte wimpers. Een kleine rechte neus, lachende mond en een kordate kin. Reken maar, dat die wist wat ze wilde! Dat had hij al gemerkt, toen ze hem had overgehaald om na een drukke dag nog eens dertig kilometer te rijden. Hij had net op het punt gestaan er mee op te houden en naar huis te gaan om te eten. Ze had het op een charmante manier gevraagd en hij was gecharmeerd van haar aardige buitenlandse accent. Ze had gezegd, dat ze uit Amsterdam kwam. Een lange reis naar deze halfvergeten vallei aan de Eastern Cape. 

'Wie woont er dan nu? Wordt u verwacht?'

'Ik geloof, dat er een oude Afrikaanse is, die alles in orde houdt.’ vertelde Emma hem, ’Helaas schijnt meneer Johnson, de notaris, de brief waarin ik mijn aankomst meldde, niet ontvangen te hebben. Dat komt waarschijnlijk door de staking bij de posterijen. Toen ik op zijn kantoor kwam, was hij weg en hij komt niet voor morgen terug. Zijn Afrikaanse assistent zei, dat ik geen sleutel nodig zou hebben want dat de deur open zou zijn.’

'Dan is het goed. Als er maar iemand is. Ik moet er niet aan denken, u hier alleen achter te moeten laten. Het wordt nu gauw donker. Ik zal u even met uw koffer helpen. Die weegt ook niet veel, he?'

'Zodra ik het hoorde, ben ik hierheen gevlogen. Vijf jaar geleden heb ik hier zes maanden gelogeerd. Ik heb er altijd naar verlangd terug te komen.’

'Maar toen moet u nog een kind geweest zijn.’

'Zestien. Ik ben bijna eenentwintig.’

Terwijl ze ongeduldig op de veranda stond te wachten tot de chauffeur klaar was met zijn kletspraatje, rook Emma de zware zoete geur van de perenbloesem. 

'U komt alleen maar alles bekijken, he? U denkt er toch niet over om de plantage zelf te gaan beheren?'

'Waarom niet?' vroeg Emma. 

Meneer Thomas werd opnieuw getroffen door de wilskrachtige kin en de grote blauwe ogen. Weer zo'n geëmancipeerd type, dacht hij. 

'Voor een sinaasappel plantage moet je wel een beetje ervaring hebben, weet u.’ zei hij.’ Je hebt op de juiste tijd regen nodig. Dat krijgen we hier niet altijd. Je hebt ook geld nodig om dammen en nog veel meer aan te leggen. Geld groeit niet aan de bomen, weet u.’

'Nee, maar sinaasappels wel.’ antwoordde Emma.’ Ik hoop in elk geval dat ze het voor mij zullen doen. Bedankt, dat u me hier naar toe heeft willen brengen, Meneer Thomas. We hebben al afgerekend, nietwaar? Ik zal u wel bellen als ik u weer nodig heb.’

'Ja, doet u dat. Ik zal u graag van dienst zijn. Veel geluk, meisje, dat zul je nodig hebben.’

Hij slenterde hoofdschuddend naar zijn auto. Komt uit Nederland en logeerde hier zes maanden toen ze zestien was. Wat kan die nu van sinaasappels weten? Nou ja, misschien heeft ze geld. Dat zal ze nodig hebben om de slechte tijden door te komen. 

Emma stak de stenen veranda over en legde haar handen tegen de deur. Het was of ze het warme lichaam van een geliefde streelde. Wat was ze blij alleen te zijn. Wat genoot ze van de terugkeer naar de plaats, waar ze zoveel van hield. 

In de wijde omgeving was geen huis te zien. Ja, de bo men waren in die vijf jaar gegroeid en zelfs Heron's Creek was niet meer te zien. Ze fronste toen ze een wolkje blauwe rook zag opstijgen vanachter de zware bomen, die het huis van haar naaste buren verborgen. Daar had Jared Wells gewoond. Nu woonde hij er waarschijnlijk niet meer. Een hele poos geleden had ze gehoord, dat hij naar Australië was gegaan. Als hij op dezelfde manier was door gegaan, had hij zeker de plantage wel moeten verkopen om zijn schulden te betalen. Vijf jaar was een lange tijd, ze hoopte maar, dat hij zich ergens anders had kunnen vestigen, want ze wilde hem nooit meer zien. Wat kun je toch vreemd doen, als je een tiener bent, dacht ze. Maar nu ben ik volwassen, ouder en wijzer dan toen. 

Ze draaide de glimmende deurknop om en liep de grote hal in. Alles was nog precies hetzelfde. De versleten Perzische tapijten, waar generaties honden op hadden geslapen, de oude kloosterbank van zwart eiken, de grote koperen pot met protea's en heide. De zware zwarte balken onder het dak. En de wenteltrap die naar de verdieping leidde. 

Links was de deur naar de woonkamer. Emma ging naar binnen. Ze liep over de blinkende, geelhouten vloer en het vaal groene tapijt naar het raam. Ze keek over het welbekende plantageland, waar rijen sinaasappelbomen als soldaten in het gelid stonden. In de verte zag ze de nevelige blauwe bergen van Afrika. Vijf jaar hadden de kamer nog armoediger gemaakt maar toch hing er nog diezelfde huiselijke sfeer. De bank was bedekt met de huid van een springbok en de fauteuils waren overtrokken met graankleurig tweed. De lange gordijnen waren gemaakt van handgeweven mohair. Naast de schouw stond haar ooms rood leren stoel. Het was ontroerend te zien, dat zijn pijp nog naast de asbak lag. 

Van de huiskamer dwaalde ze naar de eetkamer en hernieuwde de kennismaking met de lange houten tafel en de hoge stoelen. Op het buffet stonden nog de bekers, die in lang vervlogen tijden met het vee waren gewonnen. Aan de muren hingen de portretten van haar voorouders. 

Er was niemand in de keuken. Ze nam aan dat Rosie en haar hulp naar hun eigen onderkomen op het erf waren gegaan. Ze wisten natuurlijk niet dat ze zou komen. De keuken was nog precies als ze zich herinnerde. Het tegendeel van gemoderniseerd, met een koude stenen vloer en een op hout gestookt fornuis. Op de planken stonden de metalen pannen keurig op een rij. Het ouderwetse aanrecht was kraakhelder. 

Ze herinnerde zich, dat er ondanks de ouderwetse inrichting altijd een overvloed aan warm water was. Dat had ze op dit ogenblik het hardste nodig. Na die lange vlucht zou het een weldaad zijn om in een warm bad te weken. Dat ging ze eerst doen, het eten kon wel even wachten. Er zouden vast wel eieren en koffie in de voorraadkast zijn, zodat ze vanavond de bedienden niet hoefde te storen. Nee, vanavond eiste ze het recht op om alleen van haar terug keer te kunnen genieten. 

Ze nam haar witte koffer op en begon langzaam de trap op te lopen. Zachtjes streelde ze het glimmende mahoniehout van de balustrade. Wat een heerlijk huis was het. Toch was het niet zo groot als de meeste Afrikaanse plantagehuizen, maar het gaf de indruk van ruimte en iedere kamer was hoog en koel. 

Ze aarzelde bij de deur van de grote slaapkamer. Nee, daar zou ze niet binnen gaan. Die kamer zou teveel herinneringen oproepen aan de vorige eigenaar, oom Mac, met zijn krullende grijze haar. Daar zou ze morgen wel een kijkje nemen. Deze nacht zou ze in haar eigen kamer doorbrengen. Oom Mac had twee kamers samen laten voegen en van een derde kleinere had hij een badkamer laten maken. Dat was erg handig geweest voor Emma en haar moeder. 

Emma glimlachte toen ze de kamer binnenliep. Ze herinnerde zich hoeveel plezier ze hadden gehad, toen oom Mac had voorgesteld, dat ze hem zelf maar naar hun vrouwelijke smaak moesten inrichten. Nu zag het vertrek er een beetje bakvisachtig uit. Ze zuchtte bij de gedachte aan het tweedhuwelijk van haar moeder. Ze zouden nooit meer de kameraadschap en het plezier hebben van vroeger. Desondanks misgunde ze haar moeder haar nieuwe leven niet. 

Ze pakte haar koffer niet uit maar haalde er alleen de nodige spullen uit. Ze legde de kleren op het bed en ging de badkamer inspecteren. Alles was perfect in orde. De glimmende kraan gaf een golf warm water, in de kast vond ze zachte handdoeken en een stukje geurende zeep. Op de wastafel lag een scheerapparaat, dat zeker door een vorige bezoeker vergeten was. Snel kleedde ze zich uit en stapte in het warme water. De geurige zeep scheen het laatste beetje vermoeidheid van de lange vlucht weg te wassen. Genietend bleef ze in het bad liggen en liet het verfrissende water over haar lichaam lopen. 

Ze was zo gelukkig om terug te zijn. Toch realiseerde ze zich heel goed dat ze niet langer een jong meisje op vakantie was, maar een volwassen vrouw, die een plantage moest gaan beheren. Die gedachte verschoof ze naar morgen, als ze met Meneer Johnson, de notaris, de zaken zou doornemen. Deze eerste avond op Sunglow zou dienen om zich de vele gelukkige uren van vijf jaar geleden te herinneren. 

Direct nadat ze het besluit had genomen, kwam Jared in haar gedachten en met hem de episode, die zeker geen prettige herinnering vormde. Ze moest er niet meer aan denken. Ze was zestien geweest en tot op dat moment was ze zich niet bewust geweest van haar verschijning. De mensen hadden haar geplaagd met haar lichtblonde haar en haar grote blauwe ogen, die te groot leken voor het smalle, bleke gezichtje. Nu was ze zich bewust geworden van het dikker worden van haar borsten en de lijn van haar heupen. 

Daar, in de Afrikaanse zon, was ze tot bloei gekomen. Ook was ze zelfbewuster geworden en had ze ontdekt, dat ze een zeker overwicht had op de jongens van haar eigen leeftijd. Ze herinnerde zich nu nog een aantal verbrande gezichten, waarvan sommige met donker haar erboven. Allemaal figuren met brede schouders en bruine ledematen. Het enige gezicht dat haar duidelijk voor de geest wilde komen was dat van Jared, de eerste man op wie ze verliefd was geworden en die ze later, met alle haat van een erg jong meisje, had gehaat. 

Vijf jaar geleden moest Jared Wells al over de dertig zijn geweest... Die wetenschap had al genoeg voor me moeten zijn, dacht Emma, terwijl ze probeerde met haar voet de warmwaterkraan open te draaien. Als zij de hele nacht danste met een heel legioen zonverbrande jongens, was hij er steeds op de achtergrond geweest. Ze had hem zien staan, lachend te midden van een groepje oudere mensen, met de bierkroes in zijn hand of hij had gedanst met gedistingeerde dames. Meestal waren dat getrouwde vrouwen. Terwijl iedereen om haar heen draaide, haar verwende en complimentjes maakte, scheen hij haar niet eens op te merken. Dat had haar geërgerd. Ze was in een stadium, waarin ze die vreemde nieuwe kracht in zich wilde uitproberen. En daar stond een erg aantrekkelijke man die haar volledig negeerde. Zelfs de oudere mannen die naar haar hadden gekeken, wilden dat ze wat jonger waren, maar voor hem was ze lucht!

De vuurproef kwam toen ze werd uitgenodigd voor een bal op een naburige plantage en haar verzocht werd een partner mee te nemen. Ze moest en zou bij hem opvallen, besloot ze. In plaats van iemand uit haar eigen groepje te vragen zou ze Jared vragen. Ze had noch haar moeder noch haar oom verteld wat ze van plan was. Ze had gemerkt dat haar oom een zwak voor Jared had, maar of hij ermee zou hebben ingestemd dat hij haar naar het bal zou begeleiden, was nog maar de vraag. Ze wist dat haar moeder getwijfeld zou hebben of ze haar dochter wel aan een man met de reputatie van Jared kon toevertrouwen. 

Zelfs onder de jongeren had Emma over hem horen praten. Hij was het enig kind van rijke ouders. Toen hij nog erg jong was, was zijn moeder overleden en hij was opgevoed door een toegeeflijke vader. Hij had Heron's Creek geërfd en scheen van plan te zijn de erfenis er in de kortste keren door te jagen. Hij reisde veel en liet de leiding over aan bedrijfsleiders, die hun eigen zakken spekten. Ook gingen er geruchten dat hij affaires had met getrouwde vrouwen. Voor Emma had dat hem alleen maar interessanter gemaakt. Ze wilde meer over mannen te weten komen en wel in het bijzonder over Jared. Zowel haar moeder als haar oom stonden haar veel toe en als ze hem eenmaal had gevraagd, konden ze moeilijk weigeren. 

De gelegenheid kwam, toen ze op een dag aan het paardrijden was. Met opzet was ze langs de grens van de plantage gereden, naar het punt waar die tegen Heron's Creek aanlag. Er stroomde een beek tussen de twee plantages en ze had hem daar wel eens zien rijden. Ze hield haar paard in en bleef zitten wachten. Ze droeg een verschoten lange broek en een strakke blouse, die ze uitdagend open had laten staan. Uiteindelijk steeg ze af en ging op een rotsblok zitten. Na een half uur zag ze het zwarte paard in de richting van de beek komen. Innerlijk beefde ze maar ze besloot haar plan door te zetten. 

'Hallo!' riep ze al zwaaiend. 

'Hallo daar, wie je ook mag zijn.’ riep hij terug, met een hand beschermend boven zijn ogen om haar beter te kunnen zien, ’Oh hallo, ben jij het.’

Hij leidde zijn paard door de stroom en liet het drinkend aan de oever achter, terwijl hij naar haar toekwam. Toen ze hem van dichtbij zag, werden haar zenuwen haar bijna de baas. Eindelijk scheen hij aandacht aan haar te willen besteden, want hij glimlachte tegen haar. Zijn ogen dwaalden over haar hele lichaam en bleven tenslotte op haar gezicht rusten. Met haar zestien jaar had Emma zich nog nooit gerealiseerd, dat een vrouw zich zo bewust kon zijn van de aanwezigheid van een man. 

Ze wees op de kleine zijtas die ze bij zich had. Alles was goed om hem hier te houden. ’Ik heb appels en limonade bij me. Ik vroeg me af of jij ook wat wilde.’

Hij keek haar geamuseerd aan en Emma veronderstelde dat hij haar kinderachtig vond. Maar ze wist geen andere manier te bedenken om hem te laten blijven. Ze schonk limonade in en wenste dat ze wat bier had meegenomen. Toen bood ze hem een appel aan. 

'Wel, Eva, denk je dat ik die veilig kan aannemen?'

Ze wist niet wat ze van die onderzoekende blik moest denken. 

'Zal ik hem voor je schillen?' vroeg ze. Oh, waarom kon ze niet iets interessanters bedenken, iets wat hem zou doen besluiten te blijven?

'Nee, in tegenstelling tot vrouwen, geef ik de voorkeur aan aangeklede appels.’

Toen hij in de appel beet zag ze hoe regelmatig zijn gebit was. Lieve hemel, hij was zelfs aantrekkelijk als hij in een appel beet!

'Denk je dat er voor mij ook een plaatsje op dat rotsblok is?'

Hij kwam naast haar zitten en ze voelde de warmte van zijn dij door de dunne stof van haar broek heen. Toch bleef ze zitten. Weer voelde ze zijn ogen over haar lichaam dwalen en in een plotselinge opwelling maakte ze een knoopje van haar openstaande blouse dicht. 

'Waarom doe je dat?' vroeg hij, ’Je ziet er allerliefst uit. Alle jonge meisjes met een goed figuur weten hoe ze strakke broeken en openstaande blouses moeten dragen. Sorry, misschien had ik dat niet moeten zeggen. Ik moet op m'n woorden letten, bij zo'n jong meisje als jij bent.’

'Ik ben zestien.’ onthulde Emma en maakte het knoopje weer los. Hij richtte zijn hoofd open lachte. 

'Wat een leeftijd! Oh, Emma... zo heet je toch? Hoe voel je je op je zestiende met nog een heel leven voor je?'

'Soms is het wel angstig.’ bekende ze. 

'Waarom?'

'Omdat je niet genoeg weet. Je wilt, dat sommige mensen je aardig vinden, maar je weet niet hoe je dat moet aanleggen.’

'Ik veronderstel, dat je met mensen jongens bedoelt. 

Nou, als ik je zo aankijk, zou ik me daar maar geen zorgen over maken.’

'Echt niet? Vind je me aantrekkelijk, Jared?'

'Ik vind je een klein nest, Emma, en ik moet er niet aan denken hoeveel harten jij in de komende jaren zult breken.’

'Oh, Jared, doe nou niet net alsof je jaren en jaren ouder bent dan ik!' bedelde ze. 

'Maar m'n beste meid, dat ben ik ook.’

'Ik haat mensen die zich inhouden omdat ik zo jong ben.’

'Geloof me nou, dat blijft niet altijd zo.’

'Jared, zou je iets voor me willen doen?' vroeg ze plotseling. 

'Dat lijkt me een nogal geladen vraag. Wat moet ik doen?'

Met haar blauwe ogen keek ze hem strak aan. 

'Ik zoek een partner voor het bal op Seven Oaks. Zou jij met me mee willen gaan?'

'Maar lieve kind...'

'Ik heb je al gezegd, dat ik geen kind meer ben.’ beet Emma hem toe. 

'Dat is waar ook, Emma. Vergeef me.’

Weer voelde ze zijn blik op haar gericht. Plotseling werd ze zich bewust van haar eigen lichaam. Haar schitterende haar in het zonlicht, haar volle zachte mond zo dicht bij de zijne, de blanke huid waar haar blouse openstond en de tere lijnen van haar ontwakende borsten onthulde. Hij stak een hand uit en haar hart stond bijna stil toen hij haar hand aanraakte. 

'Vuur en zijde.’ mompelde hij, ’Je bent een heel mooi meisje, Emma.’

Bij zijn aanraking ging er een elektrische schok door haar heen. Misschien had hij hetzelfde gevoeld, want alsof hij zijn hand had gebrand, liet hij hem vallen. 

'Hoe staat het dan met alle jongemannen, die in de rij staan om met je te kunnen dansen, Emma? Wil daarvan dan niemand met je mee naar dat feest?'

Hij had haar dus opgemerkt! Nu was ze nog meer vastbesloten om hem over te halen met haar mee te gaan. 

'Die vervelen me.’ zei ze haar schouders ophalend. 

'Ze kunnen nergens anders over praten dan rugby en vee.’

'Hoe weet je dat ik dat niet doe? In hemelsnaam; waar om wil je mij mee hebben, Emma?'

'Omdat je zo anders bent, Jared.’

Hij wierp zijn hoofd in zijn nek en lachte, ’Ik neem wel aan, dat ik dat ben! In de eerste plaats ben ik bijna oud genoeg om je vader te zijn.’

'Ik waarschuw je, als je nog eens over m'n leeftijd begint, ga ik gillen en jaag de paarden op hol!'

Wat was zijn glimlach aantrekkelijk, dacht ze. Hoe konden ze toch zeggen, dat hij wild en onbetrouwbaar was?

'Je bent een lief klein ding, Emma. Ik zou bijna in de verleiding komen, die avond met je op stap te gaan. Maar zou je familie dat wel goed vinden?'

'Waarom niet? M'n oom mag je graag.’

‘Het is niet te geloven, maar het is waar. Hij is een fijne kerel, die ouwe Mac. En hoe zou je moeder erover denken?'

'Die vindt alles goed, als ik maar gelukkig ben.’ Dat was niet ver van de waarheid, hoopte ze. 

'Wat is m'n beloning als ik Assepoester mee naar het bal neem?'

Emma wist dat hij haar plaagde. Ze was zich echter alleen bewust van de adembenemende opwinding, die zijn arm om haar schouder teweeg bracht. 

'Een kus?' stelde ze voor. 

Dat was wat al haar vriendjes altijd wilden. Ze bedelden om kussen, maar Emma was erg kieskeurig. Ze gaf niet zo gemakkelijk een kus. Daarom zeiden ze vaak dat ze koel was. Hoe zou het zijn om door Jared gekust te worden? Haar wild kloppend hart vertelde haar, dat het totaal anders moest zijn. 

'Goed, een kus dan. Maar ik vraag betaling vooraf.’

'Nu?' vroeg ze verschrikt. 

'Nu!' zei hij met lachende ogen. 

Ze legde haar hand op zijn wang en kuste de mond, die zo stevig op de hare drukte, zachtjes. 

'Oh, m'n hemel, Emma, heb je nog nooit eerder iemand gekust?'

Hij gaf haar geen tijd om te antwoorden en nam haar in zijn armen. Ze voelde haar lippen onder zijn kus van elkaar gaan en er kwam een vreemd verlangen in haar. Toen hij haar eindelijk los liet, leunde ze tegen hem aan en sloeg haar armen om zijn gebruinde schouders. 

Oh, Jared, Jared, dacht ze, ik ben wel vaker gekust maar nog nooit zo als nu. Ze drukte haar gezicht, stralend van geluk, tegen het zijne. Hij moest haar opwinding gevoeld hebben, want hij duwde haar handen weg en liep naar de oever van de beek. 

'Waar ga je naar toe?' vroeg ze. 

'Weg van de verleiding.’ zei hij, keerde zich om, zwaaide en steeg op zijn paard. 

'Maar het bal!' riep ze uit en probeerde een uitvlucht te vinden om hem nog bij haar te houden, ’Je hebt nog niet gezegd...’

'Oh, ja, het bal. Ik kom je om acht uur halen. Is dat goed?'

'Ja, maar Jared...’

Ze kon het niet verdragen dat hij van haar weg zou gaan en had willen zeggen: 'Kus me nog eens', maar merkte dat ze dat niet kon opbrengen. 

'Je zult plezier hebben op het bal, dat beloof ik je.’ zei ze. ‘

'Dat zal ik zeker.’ antwoordde hij en liet zijn paard de beek oversteken. 

Ze had een week om erover te dromen, zoals alleen een romantisch jong meisje dat kan. Ondanks alle waarschuwingen werd Jared in haar dromen het middelpunt van al haar verlangens. De perfecte minnaar, de man waarmee ze de rest van haar leven wilde doorbrengen. Ze ging winkelen in de nabij gelegen stad en maakte haar moeder wanhopig door totaal ongeschikte kleren voor het bal te willen kopen. Uiteindelijk werden ze het eens over een leuke linnen jurk met bloemetjes. Er zat een brede ceintuur om haar middel, die haar borsten zover omhoog duwde, dat de tere lijnen zichtbaar werden op haar decolleté. 

Uren voor Jared werd verwacht, begon ze zich klaar te maken. Toen hij kwam, deed ze haar uiterste best het hem naar de zin te maken en was zelfs jaloers op haar moeder, die op haar gemak met Jared babbelde. 

In de auto zat ze hem in stille aanbidding, in het licht van de dashboardverlichting, aan te staren. Op het laatst nam hij haar hand en weer voelde ze dat vreemde gevoel, dat ze nog niet eerder had gekend. 

'Mooi meisje.’ zei hij en kuste de kleine smalle vingers, die onder zijn greep trilden, ’Je ziet er verrukkelijk uit, Emma. Ik vind je jurk erg mooi, charmant en ook heel verleidelijk.’

Ze had half gehoopt, dat hij zou stoppen om haar te kussen, maar hij reed regelrecht naar hun bestemming en leverde haar op de patio af, om naar de parkeerplaats te rijden. Onmiddellijk werden ze in het feestgewoel opgenomen. De enorme schuur was opgeruimd. Random de dansvloer waren strobalen zo geschikt, dat ze als zitplaats konden dienen. 

Emma had gedacht dat Jared wel de hele avond met haar zou willen dansen, maar dat pakte anders uit. Hij gaf haar vrolijk over aan de jongemannen, die om haar heen zwermden. Tot haar grote ergernis kwam hij haar alleen opeisen voor de, naar haar mening, wat al te lange onderbrekingen. Tijdens een van die pauzes merkte een oudere man, die wat te diep in het glaasje had, gekeken, op: 'Er gaat niets boven ze jong te vangen en op te leiden, vind je ook niet, Jared?' en een ander zei: 'Weet je niet, dat je een kinderlokker bent, ouwe jongen?'

Van ergernis bloosde ze diep, ’Waarom zeggen ze zulke dingen toch?'

'Dat heb ik je toch gezegd, liefje, ik ben te oud voor je.’

Jared lachte. Hij scheen zich niets van de opmerkingen aan te trekken. Emma voelde zijn arm om haar been komen en hij trok haar wat dichter tegen zich aan. Wanhopig wenste ze, dat ze alleen waren, weg van al die schreeuwende en lachende mensen. Weg ook van die jengelende muziek en die stampende voeten, die wolken stof deden opwaaien. 

'Jared, laten we naar buiten gaan en in de tuin gaan wandelen. Ik wil naar een rustig plaatsje.’

Hij trok zijn donkere wenkbrauwen op en ze voelde zijn afkeurende blik. 

'Nee. Emma.’

'Waarom dan niet?' pruilde ze. 

'Omdat…omdat…ik bang ben voor nachtvlinders.’

'Doe niet zo gemeen. Ik kan me niet voorstellen, dat jij ergens bang voor bent.’

'Nou, reken maar.’ verzekerde hij haar. 

'Wat dan?'

'Alleen zijn met een blonde zestienjarige, die er verrukkelijk uitziet.’

'Toe, kom alsjeblieft.’ smeekte ze, ’Ik wil even weg van die lawaaierige band.’

Het was niet de rust waarnaar ze verlangde. Ze kreeg haar zin en samen wandelden ze over het gazon naar de eiken, die met gekleurde lampjes verlicht waren. Hij had zijn arm om haar heen geslagen en leidde haar over het grasveld. Nu ze onder de bomen stonden, sloeg ze haar armen om zijn hals. 

'Ben je blij dat je mee bent gegaan?' vroeg ze. 

'Erg blij, m'n liefje.’

'Ben ik je liefje, echt waar, Jared?'

Hij gaf geen antwoord maar legde zijn armen om haar heen en drukte het vrouwelijke figuurtje, dat om zijn strelingen smeekte, dicht tegen zich aan. 

Eerst waren zijn kussen zacht, later werden ze opwindender. Toen hij haar eindelijk losliet, viel ze bijna. Ver boven haar in de fluwelen Afrikaanse nacht schitterden de sterren helder. Hij hield haar dicht tegen zich aan en probeerde haar trillende lichaam tot rust te laten komen. Ze klemde zich aan hem vast en voelde zijn harde mannelijke lichaam tegen het hare. Ze wilde niets anders dan dat hij door zou gaan haar te kussen, totdat ze allebei alle remmen zouden voelen wegvallen. 

Uit de schuur kwam nu het geluid van een wals, gevolgd door gezang en daarna gelach en gejuich. 