Een Liefde in Toscane

Copyright © 2021

Auteur: Daisy Springer

Typografie: Orchid Publishing

Omslagontwerp: Orchid Publishing

ISBN 978-94-6189-019-1

NUR 343: Romantiek

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, elektronisch, door geluidsopname- of weergaveapparatuur, geautomatiseerde gegevensbestanden of op enige andere wijze, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

1

IN DE ADVERTENTIE werd een 'klusjesmeisje' op een groot landgoed gevraagd; een meisje dat een auto kon besturen en dat bovendien kon paardrijden.

'Alleen degenen die werkelijk een baan nodig hebben en bereid zijn om hard te werken worden uitgenodigd om te reageren...,' Chiara kon haar ogen nauwelijks van die advertentie afhouden. Ze zag dit als een mooie uitdaging. Na er zorgvuldig met potlood een kringetje omheen te hebben getrokken, pakte ze haar gsm en begon langzaam het nummer te draaien dat in de advertentie was vermeld.

De telefoon ging een paar keer over voordat een lage vrouwenstem zei: 'Castello di Bonifatti ...'

'O, eh... goedemorgen...' Opeens wist Chiara niet goed hoe ze beginnen moest: het toespraakje dat ze zo zorgvuldig had geoefend, leek helemaal uit haar hoofd te zijn verdwenen.

'Eh ... misschien zou ik beter even met de bedrijfsleider kunnen spreken?' waagde ze tenslotte. 'Het gaat over uw advertentie... Mijn naam is Chiara Di Santo en ik zou graag willen solliciteren.'

Er volgde een nogal lange pauze, alsof de vrouw aan het andere kant van de lijn haar woorden even moest verwerken. Toen zei ze langzaam: 'Ik heb de advertentie zelf nog niet gelezen, maar ik weet wel dat signor Cantone iemand zoekt. De bedrijfsleider is er op het moment niet, evenmin als signora Riggio, de huishoudster... Maar het lijkt mij het beste dat u zelf even komt.' De vrouw noemde niet haar naam en Chiara was bang dat ze binnen de kortste keren de verbinding zou verbreken, dus zei ze haastig: 'Eh... waar kan ik u vinden'

'Mij vinden?! O, ja, natuurlijk, u moet weten waar u moet zijn. Als u een pen of zo bij de hand hebt... Het is wat lastig te vinden, ziet u.'

'Zeg dat wel!' mompelde Chiara in zichzelf, toen ze een tijd later de wegrijdende bus nakeek. Ze had eerst een eind met de trein moeten reizen. Daarna had ze een eeuwigheid op de bus moeten wachten.

Dit leek haar een zeer verlaten oord en ze had er geen flauw idee van waar ze Castello di Bonifatti zou kunnen vinden.

En dan nog die sollicitatie in het vooruitzicht... Signor Cantone was vast een lastige oude vent die iedereen onder de veertig als een snotneus zou beschouwen.

Ze begon zich af te vragen of ze niet wat overhaast te werk was gegaan. Het zou niet de eerste keer zijn en haar vader had haar daarover al vaak toegesproken hoewel hij zelf ook niet bang was om wat risico te nemen. Maar volgens hem was dat toch niet hetzelfde als impulsief handelen.

Met een zucht hing Chiara haar tas over de schouder en zette koers langs de smalle weg volgens de instructies die ze telefonisch had ontvangen. Ze had A gezegd en dan moest je, volgens haar eigen principes, in elk geval ook B zeggen. Wat de toekomst dan in petto had, zou ze wel zien. Het hele leven hing van toevalligheden af: zo had bijvoorbeeld gisteren haar auto het begeven, terwijl ze op weg was van Florence naar Siena. Daardoor had ze de nacht door moeten brengen in een hotel. Als dat niet gebeurd was, dan zou ze nooit de plaatselijke krant onder ogen hebben gekregen waarin de advertentie voor dit werk stond.

De advertentie had onmiddellijk haar belangstelling gewekt: een baan op het platteland! Dat had ze al gewild sinds ze de kostschool had verlaten, hoewel ze indertijd graag een eigen manege had willen hebben. Maar ondanks het feit dat haar vader geld genoeg had, zag hij niet veel in de plannen van zijn dochter.

'Ik ben niet van plan om mijn geld over de balk te gooien, Chiara!' had hij gezegd en er nog iets aan toegevoegd in de trant van 'op de kleintjes letten'.

Nu, drie jaar later, kon ze zich nog heel goed herinneren hoe bitter zijn opvatting haar destijds had gestemd. Hij was intussen nog steeds niet van gedachten veranderd. Volgens hem had hij met Chiara's dure opvoeding, waardoor ze waardevolle contacten had kunnen leggen, genoeg geïnvesteerd. Als ze dan zo nodig een carrière wilde opbouwen, kon ze bij hem in de zaak komen.

Dat was natuurlijk altijd vaders geheime wens geweest. Vaak had Chiara het gevoel dat hij het haar niet kon vergeven dat ze geen jongen was. Lorenzo Di Santo had wel een half dozijn jongens willen hebben om bij hem in de zaak te komen werken, maar er was hem slechts een zoon gegund.

Chiara's broer Alessandro was tien jaar ouder dan zij en had zich al jaren nuttig gemaakt in het familiebedrijf. Lorenzo Di Santo zag niet in waarom Chiara niet het voorbeeld van haar broer kon volgen, ook al was dat op ander terrein.

Maar Chiara weigerde koppig. Vader gunde haar dus niet een eigen manege - goed, dan zou ze hem weleens laten zien dat ze heus geen onverantwoordelijk gansje was. Na een opleiding tot secretaresse had ze hard gewerkt en inmiddels had ze het tot directiesecretaresse gebracht. Ze had een goed stel hersens, dat gepaard ging met een goed gevoel voor cijfers. Dit juichte haar vader van harte toe, maar Chiara zelf had eigenlijk niet zoveel plezier in haar werk.

Als ze nou buiten hadden gewoond... Maar haar ouders waren verknocht aan hun comfortabele stadswoning en er zou op z'n minst een aardbeving aan te pas moeten komen om hen daaruit te verdrijven.

Langzaam maar zeker was er een koppig verzet in Chiara ontwaakt. Dat ging tenslotte zover dat ze er zelfs van had afgezien de zomervakantie zoals afgesproken met haar ouders in Florida door te brengen.

Onder al deze overpeinzingen sjokte ze de bijna eindeloze weg af. Er was thuis een complete rel losgebroken toen ze haar familie haar besluit had verteld! Haar vader had haar onomwonden voor de voeten gegooid dat ze een verwend nest was en dat hij hoopte dat ze ooit zou trouwen met een man die haar kort hield!

Dat was niet eerlijk geweest, vond Chiara. Want had ze niet haar moeder verpleegd toen deze langdurig ziek was en zonder morren nog allerlei huishoudelijke karweitjes voor haar rekening had genomen? En wat haar toekomstige echtgenoot betrof - nou, haar vader moest nodig wat zeggen! Hij deed alle mogelijke moeite haar te laten trouwen met een man die in Chiara's ogen geen knip voor de neus waard was!

Fabio Messino, de kandidaat in kwestie, was een verre neef van de familie en Lorenzo had hem een plaatsje in zijn zaak gegeven. Natuurlijk was het de bedoeling dat Chiara, eenmaal met Fabio getrouwd, ervoor zou zorgen dat de familie Di Santo flink zou worden uitgebreid. Vooral omdat Alessandro en zijn vrouw nog steeds geen kinderen hadden. Volgens Chiara was het hoog tijd geweest om de benen te nemen, voordat ze haar een verloving met Fabio gingen opdringen!

En zo, als gehuld in een wolk van misprijzen, had Chiara haar ouders naar het vliegveld gebracht. Haar moeder was zo opgewonden als een schoolmeisje geweest en Chiara verdacht haar ervan dat ze stiekem blij was dat ze haar man een paar maandjes voor zich alleen zou hebben.

Op weg naar huis had Chiara plotseling besloten haar eigen vakantie in de Toscane door te brengen. Een vriendin die met haar ouders in Saint Tropez was, had haar uitgenodigd om hen daar te komen bezoeken. Weer een andere vriendin had gevraagd of ze mee wilde gaan op een cruise. Maar ze had beide uitnodigingen afgeslagen. Haar ouders hadden een tweede huisje in de Toscane en het leek haar wel wat om daar van de rust te genieten. Vandaar dat ze haar spullen in de auto pakte en op weg ging.

Maar het leek alsof het noodlot toch een woordje mee had gesproken om haar hier naar deze afgelegen plek te dirigeren.

'Ik geloof dat ik verdwaald ben!' zei ze hardop, maar een moment later kreeg ze een huis in het oog. Een huis met wat andere gebouwen eromheen, dat half verborgen lag achter een groep cipressen en pijnbomen.

Toen ze de bomen achter zich had gelaten, zag ze dat het huis was opgetrokken uit grote, grijze stenen. Het stond een eindje van de weg af en aan het eind van de oprijlaan stond een bord met 'Castello di Bonifatti' erop.

Dit was het dus.

Blijkbaar leidde de oprit ook nog naar een ander verblijf, maar Chiara volgde het pad naar de achterkant, waar ze bescheiden aan een verweerde deur klopte.

Na enkele minuten hoorde ze eindelijk zware voetstappen naderen en een ogenblik later werd de deur op een kier geopend door een grote, forse vrouw: waarschijnlijk degene met wie Chiara via de telefoon de afspraak had gemaakt.

'Sorry, ik was bezig boven de bedden op te maken,' zei de vrouw wat buiten adem. 'Kwam u voor signora Riggio?' Haar kleine, schitterende ogen staarden Chiara nieuwsgierig aan.

'Ik geloof dat ik van morgen met u heb gesproken,' antwoordde Chiara glimlachend. 'Ik ben Chiara Di Santo...'

'O, juist...' De vrouw fronste even de wenkbrauwen. 'Ik ben signora Mac, de vrouw van de Gianni Mac die over de wijngaard gaat. Maar ik werk hier alleen als noodhulp en ik weet dus niet veel af van de functie waarnaar u solliciteert. Zoals ik u al zei is de huishoudster, signora Riggio, vandaag afwezig.'

Chiara kreeg het gevoel dat haar glimlach langzaam maar zeker op haar gezicht vastgroeide; met enige moeite bracht ze eruit: 'Ja, maar zei u niet dat signor Cantone wel een babbeltje met mij zou willen maken? Anders wil ik wel wachten tot signora Riggio terug is.'

Signora Mac keek zeer bezorgd. 'Ik hoop dat ik er goed aan heb gedaan u hier te laten komen,' zei ze onzeker. 'Ik hoop dat u niet een van die stadsmeisjes bent die hier signor Cantones tijd komen verspillen!'

Met moeite onderdrukte Chiara een gevoel van verontwaardiging. Ze was zich er namelijk niet van bewust dat er, ondanks haar eenvoudige spijkerbroek en blouse, iets van haar uitging dat zelfs signora Mac herkende als 'van goede komaf'.

'Maar als dat mijn bedoeling was, zou ik toch niet helemaal hier naartoe zijn gekomen,' zei ze overtuigend.

Dat scheen te helpen, want signora Macs frons maakte plaats voor een glimlachje.

'Nou ja, u schijnt in elk geval niet zo'n zelfingenomen type te zijn als het vorige meisje,' vond ze. 'Komt u dan maar binnen. Ik zal kijken of signor Cantone ergens in de stallen is. Zo niet, dan moet u zelf maar even naar het grote huis gaan.'

Signor Cantone moest wel een bullebak zijn, dacht Chiara nerveus, terwijl ze signora Mac naar binnen volgde. De vrouw bracht haar naar een soort kantoortje, waarna ze de deur achter zich sloot.

Hoewel het huis er van buiten nogal streng en somber uitzag, viel het binnen erg mee. De muren waren geverfd met warme kleuren en naast de haard waren een paar diepe, bruinleren armstoelen opgesteld. Alles bij elkaar genomen hing er een sfeer van huiselijke gezelligheid.

Chiara's ogen dwaalden naar het raam. Daarbuiten lagen de wijngaarden en velden in serene middagrust. Onderweg was het haar opgevallen hoe mooi de zachtglooiende heuvels en weelderige begroeing is.

Toch leek het haar de beste plaats om haar vaders plannen te ontlopen... De warme kamer had na Chiara's vermoeiende reis, een kalmerend effect en het duurde dan ook niet lang of ze sukkelde in slaap.

'Goedemiddag!' Het klonk wat scherp en verschrikt ging Chiara overeind zitten. Een paar scherpe, donkere ogen keken haar strak aan en als gehypnotiseerd staarde Chiara terug.

De ogen stonden in een hard, gebruind gezicht en hij had een volle bos donker haar. Dat alles behoorde toe aan een lange, knappe, krachtig gebouwde man met mannelijke gelaatstrekken. Niet jong, niet oud, ergens tussen de dertig en veertig, schatte Chiara. Hoe dan ook - hij was beslist niet de oude man die ze zich als mogelijke werkgever had voorgesteld!

Zenuwachtig knipperde ze met haar ogen.

'Als u helemaal wakker bent,' begon hij sarcastisch, 'dan kunnen wij misschien het een en ander bespreken. Mijn naam is Matteo Cantone. Cynthia zei dat u hier kwam solliciteren - klopt dat?'

Chiara kromp ineen onder deze toon; zo had tot nu toe geen enkele man tegen haar durven spreken, met uitzondering van haar vader! Een warme blos steeg naar haar wangen en haar grote, groene ogen begonnen te fonkelen.

'Als u die vreselijke hoed zou willen afzetten, dan kan ik u wat beter zien!' ging hij genadeloos verder.

'Ik... ik zou hem liever op willen houden!'

'Mij best! het is weer eens wat anders om een gesprek te voeren met alleen maar een mond en een neus!'

Er trok iets om zijn mondhoeken. Toen ontdeed hij zich van zijn jasje en hing dat netjes op een haakje aan de muur, waarna hij plaats nam achter zijn bureau.

Chiara keek zwijgend toe terwijl hij wat aantekeningen leek te bestuderen. Het licht dat door het venster naar binnen stroomde, viel op zijn gezicht. Het was het gezicht van iemand die gewend was om orders te geven! Heer en meester over zijn eigen terrein...

Langzaam maar zeker begon het tot Chiara door te dringen dat ze, als ze deze man met haar vader vergeleek, op de een of andere manier van de wal in de sloot zou komen.

Nog een wonder dat hij de moeite had genomen om een gesprek met haar te hebben. Maar dat kwam waarschijnlijk doordat de bedrijfsleider afwezig was.

Haar gedachtegang werd onderbroken door het schrapende geluid van een stoel over de vloer. Matteo Cantone klopte vastberaden op de notities voor hem.

'Als ik het goed hegrijp, bent u op die advertentie afgekomen, of niet?' vroeg hij.

'Ja dat klopt. Ik heb gebeld en signora Mac zei dat ik beter persoonlijk kon komen en dus...'

'Juist. Nou, ik wou u maar even zeggen dat ik niet houd van mensen die mijn tijd komen verknoeien.'

'Dat was ook niet mijn bedoeling!' zei ze op scherpe toon.

'Zo, zo... Ik zou het ook niet toestaan,' antwoordde hij koeltjes.

Er leek ineens een soort lading in het vertrek te hangen en Chiara begon te vrezen dat haar kansen op de baan al zo goed als verkeken waren.

'Sorry...' stamelde ze, blozend om haar onhandigheid.

'Als u het erg druk hebt, kan ik natuurlijk wel wachten tot uw bedrijfsleider terug is. Ik neem aan dat u zich gewoonlijk niet bezighoudt met het aan nemen van personeel.'

'Ik bemoei mij met al mijn personeel, signora eh...Chiara Di Santo als ik Cynthia goed heb begrepen?'

Na Chiara's knikje ging hij met enige nadruk verder: 'Ik werk nauw samen met mijn bedrijfsleider, signora Di Santo. Wij hebben zo'n duizend hectare grond, waaronder de wijngaard, te bewerken. Dus u zult begrijpen dat ik moet kunnen vertrouwen op het voltallige personeel, niemand uitgezonderd.'

Dat klonk alsof hij er helemaal achter stond.

'U denkt waarschijnlijk dat u mij niet in die categorie kunt indelen?' zei ze vertwijfeld.

Hij schonk haar een raadselachtige blik. 'Dat heb ik niet beweerd - nog niet!'

Ze wendde haar ogen af van dat donkere, sarcastische gezicht. 'Ik kreeg anders de indruk...'

'U loopt te hard van stapel! Als u nu eens probeerde niet zo gauw op uw teentjes getrapt te zijn. Misschien kunnen we dan gewoon opnieuw beginnen?'

Met moeite een tegendraads antwoord onderdrukkend, nam Chiara een afwachtende houding aan.

Hij scheen dat te merken en iets als een glimlach trok langs zijn mondhoeken. 'Ik neem aan dat u niet uit deze omgeving afkomstig bent?' zei hij. 'Ik kan mij tenminste niet herinneren u ooit te hebben gezien.'

'Nee...' Chiara's lange wimpers trilden wat onzeker.

'Ik kom uit Lombardije en heb mijn vakantie hier in de Toscane doorgebracht,' vertelde ze.

'Juist, en toen bedacht u plotseling dat u hier net zo goed een baan zou kunnen zoeken? Maar u kent hier de omgeving niet echt. Bent u ooit weleens op een boerderij geweest?'

'Ik houd van paarden en van het platteland,' antwoordde Chiara ontwijkend. 'Ik ben er zeker van dat ik het werk wel aan zal kunnen.'

'Echt waar?' De donkere wenkbrauwen gingen omhoog terwijl hij haar sceptisch opnam. 'Gedurende de laatste paar maanden hebben we een aantal jonge dames een kans gegeven, maar helaas bleken ze geen van allen geschikt.'

'Maar waarschijnlijk...'

Hij viel haar in de rede. 'Sommige dames hadden waarschijnlijk meer geld dan gezond verstand en na het laatste exemplaar heb ik mij voorgenomen voortaan wat meer achtergrondinformatie te verzamelen. Mag ik u bijvoorbeeld vragen wat uw vader doet voor de kost?'

Ineens kreeg Chiara een droge keel. Ze kon natuurlijk net doen alsof ze die vraag niet had gehoord, maar daar was het al te laat voor. Er flikkerde iets in de donkere ogen, terwijl hij op haar antwoord wachtte. Toch, als ze de vraag naar waarheid beantwoordde, kon ze de hele baan wel vergeten... Blijkbaar wilde hij deze keer alleen iemand hebben die wel verplicht was voor het dagelijkse brood te werken.

'Mijn vader is een werkman,' zei ze verdedigend. Tenslotte was dat volkomen waar.

Hij fronste ongeduldig. 'Daar hoeft u niet zo schuldig om te kijken! Tenslotte vallen wij tegenwoordig allemaal onder die categorie, elk op zijn eigen wijze. Wat hebt u tot nu toe gedaan?'

Chiara kreeg een gevoel alsof ze aan het hordenIopen was. Deze had ze nu genomen; wat stond haar nog meer te wachten?

'Ik heb op een kantoor gewerkt, maar dat beviel me niet,' zei ze vrij kortaf. 'Overigens: ik kan paardrijden en een huishouding verzorgen. Mijn moeder is een hele tijd ziek geweest en toen heb ik haar verpleegd.'

'Juist. En nu uw moeder weer hersteld is, zoekt u ander soort werk?' Zijn blik werd toch wel iets toleranter. 'Waar hebt u leren paardrijden?' voegde hij er met iets behoedzaams aan toe.

Chiara slikte even. Ze kon moeilijk beginnen over de vader van haar vriendin, Andrea Sossi, eigenaar van een beroemd stel renpaarden!

'Ik, eh ... Nu, ik heb vroeger rijlessen genomen...' deed ze vaag. 'Misschien wilt u eens zien hoe ik rijd?'

'Straks. Op dat punt schijnt u tenminste nogal wat zelfvertrouwen te bezitten, hoewel ik aanneem dat uw ervaring wat een boerenbedrijf betreft nihil kan worden genoemd?'

'Tja, dat is zo,' gaf ze toe, 'maar ik heb genoeg gezond verstand!'

Zijn blikken gleden even over haar gebogen hoofd. 'Wat ervaring is meestal beter,' stelde hij droog.

Ietwat geschrokken keek Chiara op, maar ze sloeg onmiddellijk haar ogen weer neer uit angst dat hij daarin haar vertwijfeling zou kunnen lezen. Welke wapens waren haar gegeven om het tegen deze man te kunnen opnemen?

Waarschijnlijk lag haar enige hoop in het spelen van de rol van een meisje zonder geld, dat dringend om werk verlegen zat... Als ze zijn sympathie wist op te wekken, zou hij dan bereid zijn haar een kans te geven?

'Ik wil graag geloven dat u uitstekend kunt rijden,' merkte hij op, 'maar voor ik u aanneem wil ik toch wel weten of u de voorkant van een paard van de achterkant kunt onderscheiden! Laten we dan maar meteen gaan. Cynthia zal intussen voor de thee zorgen; u ziet ernaar uit dat u wel een kopje kunt gebruiken.'

Met een halfgeamuseerde, halfgeïrriteerde blik bekeek hij haar bleke gezicht.

Chiara kwam haastig uit de diepe fauteuil overeind en volgde hem het huis uit.

'Dank u, signor Cantone,' zei ze tegen zijn donkere achterhoofd, 'Ik weet zeker dat ik u niet zal teleurstellen.'

'We zullen zien,' antwoordde hij kortaf, terwijl hij zijn pas wat inhield, omdat ze moeite had hem bij te houden.

Op een sukkeldrafje, met een gevoel dat aan haat grensde, volgde Chiara de man. Tot haar schrik merkte ze dat het al begon te schemeren en ze wierp een zijdelingse blik op haar horloge. Zeven uur! De laatste bus was al vertrokken... Maar goed, als ze hier succes had, zou ze wel weer verder zien.

Ze zag hem tijdens het lopen onderzoekend om zich heen kijken, maar ze liepen zwijgend verder totdat ze via een wirwar van gebouwtjes bij een rij witgekalkte stallen aankwamen. Alles was heel schoon en netjes, merkte Chiara op.

Hij opende een van de staldeuren, keek nog even peinzend naar Chiara en nam vervolgens een touw van een haak aan de muur. Daarna verdween hij naar binnen om even later met een zadel onder de arm terug te komen. 'Doe de deur maar achter mij dicht,' vroeg hij.

Op een stuk land achter de stallen graasden twee jachtpaarden en een jonge merrie, die een en al wapperende manen en staart leek te zijn. Met gespitste oren begon het prachtige dier tegen de wind in te draven, na enkele ogenblikken gevolgd door de andere twee paarden, Chiara hoorde de doffe hoefslagen over het dorre gras weerklinken.

Toen ze wat dichterbij waren, riep Matteo Cantone twee keer. Gehoorzaam kwam de merrie eraan, het hoofd trots in de lucht, zacht door de neusgaten ademend.

'Het is een gezeglijk dier,' zei hij, terwijl hij liefkozend de hals van het dier beklopte. 'We zullen haar opzadelen en dan eens zien wat u ervan terecht brengt.'

Het was duidelijk dat de merrie van mensen hield en hen vertrouwde, en het was al even duidelijk dat ze dol was op haar eigenaar.

Voor het eerst glimlachte Chiara; ze sprak de merrie op zachte toon toe, zodat die even aan haar stem kon wennen.

Ze heet Guinevere,' zei Matteo Cantone.

'Koningin Guinevere, de echtgenote van koning Arthur...' mijmerde Chiara hardop, zich onbewust van het feit dat de man naast haar plotseling met scherpe blik naar haar keek.

'Die naam heeft ze niet aan mij te danken,' zei hij. 'Ze was een jaar oud toen ze hier kwam en had dus al een naam gekregen.'

'Eigenlijk is die naam wat te weids, te zwaarwichtig voor haar...'

'Vindt u? Nu, ze rijdt beslist niet zwaarwichtig, dat kan ik u verzekeren!'

Hij zadelde het dier en reikte Chiara de teugels aan. Enkele minuten later galoppeerde ze over het veld, de teugels losjes houdend, met de koele wind op haar verhitte wangen.

'Kalm aan!' riep hij haar na, maar ze sloeg er nauwelijks acht op.

Iets als een jubel steeg in haar op; door haar moeders ziekte was het al een hele tijd geleden dat Chiara de kans had gekregen wat te rijden. Het was zelfs wat al te lang geleden, merkte ze, want het maakte haar nerveus dat Matteo Cantone blijkbaar geen oog van haar afhield.

Maar tenslotte vergat ze zijn hele bestaan, opgaand in het geluid van Guineveres snelle, sierlijke hoeven, dat haar als muziek in de oren klonk. Het leek wel alsof de merrie het gras nauwelijks raakte, alsof ze samen, vrouw en paard, vlogen!

'Je bent een schoonheid!' ademde Chiara over de satijnzachte nek van het dier.

De merrie spitste de oren; blijkbaar was ze ingenomen met dat compliment.

Even later kwamen ze bij een aantal hindernissen; met een ongelooflijk gemak vloog de merrie er soepel overheen, steeds keurig aan de andere kant terechtkomend.

Daarna haastten paard en meisje zich naar het hek, waar Matteo Cantone onbeweeglijk op hen stond te wachten.

2

2

Min of meer op haar hoede naderde Chiara Matteo Cantone. Tot nu scheen ze bitter weinig indruk op hem te hebben gemaakt.

Maar tot haar intense verbazing zei hij kortaf: 'Ik geloof dat het wel zal gaan. Als u uw andere taken half zo goed verricht als deze, heb ik niets te klagen.'

Het klonk weliswaar vrij ironisch, reden waarom Chiara wat onzeker naar hem opkeek. 'Eh ... bedoelt u dat u het met mij wilt proberen?' vroeg ze aarzelend.

'Zo zou u het kunnen zeggen,' antwoordde hij droogjes, met iets spottends in zijn donkere ogen.

Ze mompelde een bedankje en greep naar haar hoed, die wonder boven wonder op haar hoofd was blijven balanceren. Vanonder de brede rand krulden haarpiekjes als vurige strengen die haar wangen leken te strelen. Het haar vormde een scherp contrast met het heldere groen van haar ogen. 'Dank u wel...' herhaalde ze stotterend.

'Laat maar zitten.' Zijn mondhoeken krulden omhoog, kennelijk omdat hij zich heimelijk ergens over amuseerde, alsof haar gespeelde nederigheid hem niet ontging. 'Het zou best eens kunnen zijn dat u er later spijt van krijgt!'

Lag er een bedekte dreiging in zijn stem? Chiara hield zichzelf voor dat ze zich geen onzin in het hoofd moest halen, maar ze struikelde bijna over haar voeten toen ze hem naar de stal volgde.

Daar vertelde hij haar dat ze het paard moest verzorgen. Met een soort zwijgende instemming sloeg hij haar snelle, zekere handelingen gade.

Toen ze klaar was en Guinevere tot slot nog een liefkozend klopje op de hals gaf, zei hij: 'Behalve die twee jachtpaarden die u daarnet hebt gezien, heb ik nog een hengst, Cavalor. Raak hem nooit of te nimmer aan! Dit is een bevel!'

Chiara huiverde onwillekeurig; de toon van deze woorden was genoeg om zelfs de dapperste uit het veld te slaan. Ze knikte instemmend en wachtte gehoorzaam tot hij verder zou gaan.

'Een deel van de tijd moet u signora Riggio helpen; de meeste meisjes voelen daar weinig voor...' Hij wachtte even, als om zijn woorden tot haar door te laten dringen. Chiara bloosde licht; blijkbaar had hij wel door dat ze een hekel had aan huishoudelijk werk.

'Paola Riggio zorgt voor Luca Giordano, mijn bedrijfsleider. Verder wonen er nog een jonge man en twee studenten in huis.'

Het leek wel een hotel, dacht Chiara wrang, terwijl Guinevere intussen nog wat hoefgetrappel tegen de staldeur weggaf, kennelijk om hun aandacht bedelend. Met een zacht woord wist Matteo Cantone het lawaai tot bedaren te brengen; daarna vervolgde hij bijna opgewekt: 'Overigens wordt er verwacht dat je overal in springt waar men hulp nodig heeft. Binnen dan wel buiten, vooral met de paarden. Misschien wilt u er liever eerst nog even over nadenken, voor u eraan begint?'

Dat klonk weliswaar heel tolerant, maar zijn ogen deden niet mee aan die bijna vriendelijke stem.

'Goed, als u werkelijk om een baan verlegen zit, wil ik u wel een maand op proef in dienst nemen.' Hij wond er geen doekjes om, dat moest gezegd worden!

Die avond, toen ze eenmaal naar haar hotel was terug gekeerd, snoof Chiara verontwaardigd bij het overdenken van het hele sollicitatiebezoekje.

Er was afgesproken dat ze aanstaande maandag zou beginnen - dus over twee dagen - zoals hij abrupt had voorgesteld.

Daarna had hij haar aan signora Mac overgelaten, die haar had voorzien van thee en een schaal vol heerlijke panini's .

Na een tijdje was signora Mac komen aanzetten met een stille man, die haar echtgenoot bleek te zijn. Kort en bondig had hij Chiara verteld dat hij haar naar het station zou brengen, blijkbaar op aanwijzing van de baas. Het had Chiara niet weinig versteld doen staan, want ze had gedacht dat Matteo Cantone, zodra ze uit het oog was, geen seconde meer aan haar zou hebben gedacht.

Op weg naar het station had Chiara met bewondering de zonsondergang gekeken - roodgouden wolken leken het landschap in gloed te zetten en ze had heel even gehuiverd bij het zien van een duif, die zeer eenzaam zijn tocht had voortgezet.

Er leek van dit alles een waarschuwing uit te gaan, een waarschuwing om liever nooit naar dit dreigend-afgelegen oord terug te keren...

Toch viel het niet weg te cijferen dat ze voor het eerst van haar jonge leven was geconfronteerd met een man die haar vrees kon aanjagen en dat temperde de vreugde over het feit dat ze de baan had gekregen.

In feite voer ze min of meer onder valse vlag; ze was er zeker van dat Matteo Cantone haar nooit in dienst zou hebben genomen als hij had geweten dat haar vader een rijke man was. Als hij ooit achter haar bedrog kwam, zou hij haar binnen de kortste keren de deur uitzetten, ook al had ze dan geen echte leugen verteld!

Maar waarom zou ze zich druk maken over wat die man al dan niet dacht? Ze besloot een bad te nemen en daarna haar broer Alessandro te bellen.

Hij moest natuurlijk een plaatsvervangster voor haar regelen, maar ze was niet van plan hem te vertellen waar ze uit hing. Hij zou het waarschijnlijk wel te druk hebben om zich daarover het hoofd te breken. In elk geval wist hij dan als eerste dat Chiara niet van plan was om in de familiezaak te komen werken.

Zoals ze al had voorzien, was Alessandro razend; zijn stem brulde door de telefoon en Chiara moest de telefoon een eindje van zich afhouden totdat hij wat bedaarde.

'Wees nou verstandig, Alessandro,' zei ze snel toen hij even adem moest halen, 'je weet best dat ik nooit zin heb gehad in ons bedrijf. AI sinds ik van school ben gekomen, heb ik geprobeerd dat duidelijk te maken.'

'Waarom ben je er dan niet meteen vandoor gegaan?!'

'Dat heb ik geprobeerd, maar een meisje van zeventien maakt niet veel kans op een eigen standpunt tegen een man van vaders kaliber!' Hè, waarom kon haar broer nu niet een heel klein beetje begrip voor haar opbrengen, vroeg ze zich geërgerd af.

'Maar nu nog, na drie jaar! Je hebt dat stomme idee van een eigen manege toch zo langzamerhand wel opgegeven, of niet? Wees toch slim, het is heus niet zo erg hier op de zaak en als je later met Fabio getrouwd bent...'

'Ik heb absoluut geen plannen om met Fabio te trouwen, dat weet je heel goed!'

Alessandro's kleine beetje geduld was op dat moment volkomen op.

'Je bent stapelgek!' ontplofte hij. 'Denk je soms dat ik al niet genoeg aan mijn hoofd heb zonder jouw gedoe? Wat moet ik nu tegen de ouwe heer zeggen als hij terug is. Als je nog steeds de hoop koestert dat hij je toch wel die manege zal geven, dan heb je het mis!'

'Daar hoop ik niet meer op.' Chiara veegde wat zweet van haar voorhoofd.

'Hoe denk je dan aan het geld te komen?!'

'Weet je dat niet meer...?' Chiara's stem werd zo zacht als zijde. 'De erfenis van oma Di Santo! Dat geld krijg ik als ik eenentwintig ben. Het is niet zo heel veel, maar genoeg om mee te beginnen.'

'Waarom dan in vredesnaam niet gewacht tot je eenentwintig bent?! Dat duurt nog maar een paar maandjes en het zou heel wat verstandiger zijn dan zomaar ergens aan te beginnen waarvan je het eind niet kunt overzien! En dat eind zou wel eens rampzalig kunnen zijn.'

Rampzalig...

Heel even dacht ze terug aan dat angstige voorgevoel dat haar die hele middag scheen te hebben achtervolgd. Niets voor Alessandro om alles van de somberste kant te bekijken.

Maar de kans dat Alessandro haar met zijn gladde tong had kunnen overhalen toch met Fabio te trouwen, zou niet klein zijn geweest als ze er niet op tijd vandoor was gegaan, wist Chiara.

Ze lachte geforceerd luchtig en antwoordde: 'Wat ben je toch een pessimist, Alessandro! Je begrijpt er helemaal niets van, geloof ik! Ik wilde immers zo graag buiten wonen en al zal het misschien niet meevallen, ik zal het toch zelf moeten ondervinden. Best mogelijk dat ik daarna het hele idee van een manege meteen wel mijn hoofd zet.'

'Nou ja... misschien heb je gelijk...' Dat klonk heel bedaard, maar Chiara had hem wel door. Hij vond het waarschijnlijk verstandiger om niet al te veel tegengas te geven. Als hij net deed alsof hij wel begrip voor haar op kon brengen, nu ze er over een week of wat vanzelf wel genoeg van krijgen.

'Ik zoek nog geen vervangster voor jou,' hoorde ze hem zeggen en dat sterkte haar in haar vermoedens over zijn tactiek. 'Tenslotte kun je best een maandje vakantie nemen. Geef mij je huidige adres maar, dan kunnen we contact met elkaar houden.'

Alsjeblieft niet! bad Chiara in stilte, maar hardop zei ze: 'Ik zit ergens in Toscane op een soort landgoed - ik weet zelf niet precies hoe het daar heet. Maar maak je geen zorgen om mij.'

'Ik vroeg je adres, zusje! Je doet met opzet zo vaag. Vergeet niet dat Fabio je waarschijnlijk zal willen komen bezoeken.'

Fabio, dat ontbrak er nog aan! Als Alessandro dacht haar op die manier uit haar tent te lokken, dan had hij het flink mis.

'Ik wil het liever niet zeggen,' antwoordde ze koppig.

Maar als het je gerust stelt, Alessandro, kan ik je verzekeren dat mijn baas een zeer respectabel iemand is. Ik ben er zo goed als zeker van dat hij als werkgever even moeilijk zal zijn als vader!'

Even later, toen het gesprek alweer tot het verleden behoorde, was ze zich van haar eigen verklaring en de waarschijnlijkheid daarvan maar al te zeer bewust.

Alessandro had nog een tijdje staan razen over wat de mensen wel zouden zeggen, totdat Chiara tenslotte de verbinding had verbroken.

Nu ze zich op bed liet vallen moest ze in stilte erkennen dat Alessandro eigenlijk voor een deel gelijk had gehad. Desondanks had hij haar niet als een lastig kind hoeven te behandelen.

Ze kwam weer overeind, liep naar de kaptafel en bekeek zichzelf onderzoekend in de spiegel. Nou ja, zo gek zag ze er nu ook weer niet uit! Maar terwijl ze probeerde haar gezicht te analyseren scheen op onverklaarbare wijze het duistere profiel van een man op te doemen. Hoe was het mogelijk dat Matteo Cantone haar zo bezig kon houden na een enkele ontmoeting? En dat terwijl hij haar zo uit de hoogte, zo onverschillig had behandeld!

Ongeduldig haalde ze haar schouders op, maar toch bleef het bloed onrustig door haar polsen heen jagen.

Tenslotte begon ze haar haren te borstelen, totdat de krullen om haar hoofd golfden om in zachte golven tot in haar hals neer te dalen. Zulke kapsels zag je in Franse tijdschriften, dacht ze dromerig. Haar grootouders van moeders zijde waren Fransen geweest.

Vreemd eigenlijk, bedacht Chiara, dat een harde zakenman als haar vader uitgerekend zo'n opgewekte, zeer vrouwelijke Française tot vrouw had genomen. Dat maakte de dochter juist tot een eigenaardige mengeling van twee zulke verschillende naturen. Eigenlijk moest Alessandro het niet zo verwonderlijk vinden dat zijn zusje zo nu en dan volkomen lak had aan alle mogelijke regels!

Matteo Cantone... Zou hem iets bijzonders zijn opgevallen in haar verschijning? Ze had zich zo eenvoudig mogelijk gekleed voor het sollicitatie bezoek, dat was waar...

Ach, waar piekerde ze eigenlijk over? Die Cantone zou waarschijnlijk geen enkele gedachte aan haar verspillen, zolang hij tevreden was over haar werk. In ieder geval zou het een goede gelegenheid zijn om te bewijzen dat ze heel goed in staat was zelf haar weg te zoeken, zonder dat iemand hoefde te denken dat ze een streepje voor had omdat ze nu eenmaal de dochter was van de machtige Di Santo.

Tot haar verbazing merkte Chiara dat het weekend letterlijk omvloog. Ze moest bijvoorbeeld bepaalde afspraken maken voor haar auto, want al wist Cantone dat ze een rijbewijs had, ze had hem niets verteld over een eigen auto. Ze betaalde enkele weken vooruit, waarop de eigenaar van de garage beloofde voor stalling voor haar auto te zullen zorgen.

Dan moest ze nog wat kleding kopen ... Alles bij elkaar werd het nog een aardig duur weekendje, bedacht ze toen ze de hotelrekening betaalde.

Toen ze die zondagavond laat voor de tweede keer bij het kleine stationnetje arriveerde, beving haar een gevoel van opgewonden verwachting. Ze sleepte de grootste koffer naar het depot; die gaf ze maar zolang in bewaring, omdat hij veel te zwaar was om hem naar de bushalte te slepen.

Maar tot haar ontsteltenis kreeg ze te horen dat er op de zondagen geen bus reed, taxi's bezat men hier overigens ook al niet!

'Dat had signor Cantone mij dan wel eens mogen vertellen sputterde Chiara.

'Hij?!' gromde de man achter het loket. 'Mensen zoals hij denken er immers niet over na hoe hun personeel in vredesnaam op de plaats van bestemming moet komen! Tenzij je natuurlijk zijn gast zou zijn...'

'Dat is helaas niet het geval,' verzuchtte Chiara. Inwendig was ze woedend op Matteo Cantone - of maakte dit alles misschien deel uit van een weloverwogen plan om haar op de proef te stellen? Ze zag hem er best voor aan!

Op weg van het dorp en de beschutting die de huizen daar nog enigszins boden, stond Chiara een ogenblik stil om haar dunne jas stevig om haar lichaam te trekken. Er blies een frisse wind en wat koeien die in de wei liepen te grazen waren de enige levende wezens in het serene landschap. Donkere wolken pakten zich dreigend aan de horizon samen. Ze mocht zich wel haasten, anders kreeg ze nog een nat pak op de koop toe!

Plotseling klonk er het luide gepiep van knarsende remmen en verschrikt sprong ze opzij.

'Kan ik je een lift aanbieden?'

Het portier van een auto werd geopend terwijl de vriendelijke mannenstem wat tegen haar zei.

Het leek Chiara een geschenk uit de hemel; natuurlijk was het onverstandig een lift van een vreemdeling te accepteren op een eenzame plek als deze, maar niettemin zei ze dankbaar: 'O, dolgraag!' Daarop stapte ze haastig in.

'Moet je nog ver?' vroeg de man achter het stuur.

'Tot Castello di Bonifatti,' antwoordde Chiara. 'Maar dat had je waarschijnlijk al begrepen?'

'Inderdaad. Ik ben bedrijfsleider daar. Ik ben op de terugweg na een weekje vakantie. Misschien ben je zelf hier op vakantie?'

'Nee, dat niet.'

De auto vloog over een stuk ongelijke weg en Chiara klemde zich aan de zitting vast. Waarom dacht hij meteen dat ze met vakantie was? Ze was zich er maar al te zeer van bewust dat ze weinig indruk had gemaakt op Matteo Cantone en ze had de stille hoop gekoesterd dat het met zijn personeel wat beter zou gaan. Natuurlijk was ze er niet op voorbereid op deze manier kennis te maken met de bedrijfsleider!

'Ik ben vrijdag bij signor Cantone op sollicitatiebezoek geweest en hij wil het een maand met mij proberen,' verklaarde ze.

'O, juist!'

Zijn voet drukte haast venijnig op het gaspedaal en in het vage licht zag Chiara een nijdige uitdrukking over zijn gezicht glijden. 'Natuurlijk moest Matteo zich weer uitsloven, terwijl ik een weekje weg was!'

In zijn stem lag onverhulde kritiek en Chiara hoopte van harte dat er geen meningsverschil tussen de twee mannen zou bestaan. Best kans dat deze man alleen maar moe was van zijn reis en daardoor snel geïrriteerd.

'Doordat je afwezig was, moest signor Cantone waarschijnlijk wel sollicitanten ontvangen,' mompelde ze.

Hij lachte kwaadaardig. 'Moeten?! Nou, hij moet altijd uitsluitend iets dat hij zelf wil! Voor ik weg ging heb ik hem nog nadrukkelijk gezegd dat ik zelf al een geschikt meisje op het oog had. Natuurlijk moest hij weer achter mijn rug zijn eigen gang gaan.'

'Ach, zo'n belangrijke functie is het toch niet?' probeerde Chiara de storm te bezweren. Intussen was haar nieuwsgierigheid gewekt. Het was overduidelijk dat Matteo Cantone en zijn bedrijfsleider op niet al te beste voet met elkaar stonden en dat moest de samenwerking toch wel moeilijk maken.

'Ik geloof eigenlijk niet dat wij op deze manier over signor Cantone moeten praten,' zei ze. 'Tenslotte is hij onze werkgever.'

Tot haar verbazing scheen hij het niet erg te vinden dat ze zo'n opmerking maakte.

'Wees niet bang!' zei hij luchtig, 'ik ga heus geen geheimen verklappen. Discretie is mijn tweede naam. Mijn eerste is overigens Luca, achternaam Giordano!' Hij lachte opgewekt; blijkbaar was de slechte bui even snel verdwenen als deze was opgekomen.

'Ik heet Chiara Di Santo,' mompelde ze, enigszins van haar stuk gebracht.

'En wat komt een meisje als jij hier eigenlijk doen?' wilde hij weten.

'Eh... nou, werken voor de kost!'

'Dat zegt niet veel,' vond hij, hoewel het vrij scherp klonk. 'In elk geval zal het je aan werk niet ontbreken op Castello di Bonifatti, daar kun je van verzekerd zijn! Die ouwe Matteo is heer en meester van het landgoed en hij zorgt er wel voor dat niemand dat vergeet! Je zou kunnen zeggen dat hij regeert met de spreekwoordelijke ijzeren vuist!'

Onwillekeurig kromp Chiara even ineen, ontsteld door de bitterheid in de jonge stem. Luca leek haar niet ouder dan een jaar of zesentwintig en Cantones heerszuchtige manier van doen had blijkbaar geen goed effect op hem. Het scheen Chiara toe dat Luca wel wat hulp kon gebruiken om de ontstane situatie aan te kunnen.

Om hem wat af te leiden zei ze snel: 'Ik heb niets tegen hard werken. Bovendien: wat zou een mens met een hoop vrije tijd hier eigenlijk moeten doen?' Om hen heen leek zich een sombere wolk samen te trekken, die nog werd benadrukt door de toenemende wind. 'Natuurlijk zou ik hier op onderzoek uit kunnen gaan. Hier zijn toch veel prachtige middeleeuwse dorpjes, kunschatten en kerken, is het niet?'

Hij kreunde overdreven. 'Zeker,' beaamde hij, 'maar ik hoop van harte dat je niet verwacht dat ik met je mee ga om zulke dingen te bekijken! Je zou waarschijnlijk je aardige neusje voor me optrekken omdat ik niet weet hoe laat Leonardo da Vinci naar bed ging. Ik zou veel liever een aardig meisje mee uit nemen dan te gaan rommelen in ouwe troep!'

Chiara giechelde. 'Over smaak valt natuurlijk niet te twisten,' merkte ze op, 'maar een beetje waardering voor oude kunst is toch nooit weg!'

'Ik zal jou persoonlijk veel meer waarderen!' protesteerde hij, in lachen uitbarstend.

Maar toen hij de auto voor het huis tot stilstand bracht, had Chiara helemaal geen zin meer in lachen: Matteo Cantone stond hen blijkbaar op te wachten.

Met samengetrokken wenkbrauwen scheen hij hen tegelijk te toe te spreken. 'Zo, ben je daar, Luca?' sprak hij op onheilspellende toon. 'Ik had je gisteren al verwacht. En jou had ik een uur geleden verwacht, Chiara.'

Hij leek hen op de een of andere manier van samenzwering te beschuldigen, dacht Chiara verbijsterd. En waarom stond hij daar eigenlijk?

Naast haar voelde ze Luca als het ware verstijven. 'Ik heb Chiara onderweg opgepikt, ouwe jongen,' zei hij bijna beledigend. 'Als ik bedenk hoe efficiënt alles hier altijd wordt geregeld, vraag ik mij af hoe het kon gebeuren dat niemand haar afhaalde!'

'Je hoeft niet zo te schreeuwen,' zei Matteo Cantone koeltjes, terwijl hij het portier aan Chiara's kant open rukte, 'ik ben niet doof! En je weet donders goed wat ik bedoel: Marco Serra zou naar de bruiloft van zijn zus gaan en ik gaf mijn toestemming, niet anders verwachtend dan dat jij aanwezig zou zijn. We zitten toch al krap in het personeel en nu jij niet kwam opdagen heeft iedereen de handen het afgelopen weekend meer dan vol gehad!'

Chiara durfde zich nauwelijks te verroeren; terwijl hij sprak kon ze zijn warme adem op haar gezicht voelen en een ontstellend ogenblik vreesde ze dat ze uit de auto zou worden gesleept.

Onwillekeurig kromp ze ineen en haar handen gingen beschermend naar haar warme gezicht; iets in haar scheen heftig te reageren op Matteo Cantones nabijheid.

Tot haar opluchting werd de gespannen stilte uiteindelijk verbroken door Luca. 'Ik begrijp niet waar al die drukte voor nodig is,' zei hij net iets te uitdagend. 'Er kunnen immers redenen zijn waarom ik zo laat ben!'

Matteo beet hem echter toe: 'Je hebt ongetwijfeld wel het een of andere excuus verzonnen, maar ik heb geen tijd ernaar te luisteren. Bovendien zijn er een paar dingen die wij voor de komende week moeten bespreken, dus ga vast naar het Castello terwijl ik Chiara naar Paola breng.'

Luca wachtte tot Chiara haar eigendommen uit de auto had gehaald, sloeg daarna het portier dicht en verdween in de richting van het Castello. Geen van de twee mannen had ook maar een vin verroerd om haar met haar bagage te helpen, bedacht ze bevend van verontwaardiging.

Zij volgde Matteo Cantone naar binnen, haar vingers om het handvat van haar koffer geklemd.

'Ik denk dat ik het wel alleen kan vinden!' zei ze vinnig. Met een felle ruk stond hij stil en keerde zich om.

'Een ogenblikje!' sprak hij op scherpe toon. 'Ik kan je eerlijk gezegd niet helemaal plaatsen, Chiara! Ik hoop van harte dat ik geen vergissing heb gemaakt door je in dienst te nemen - ik hoop dat voor je eigen bestwil!' Daarna loodste hij haar het huis binnen.

Blijkbaar was hij in een bijzonder slecht humeur, bedacht Chiara, die zijn harde vingers nog steeds om haar arm voelde klemmen.

Haar arm werd echter abrupt losgelaten toen een tengere vrouw van middelbare leeftijd in volle vaart de hal binnenrende.

'Is dit Chiara?' vroeg ze buiten adem. Terwijl Matteo de twee vrouwen aan elkaar voorstelde, nam Paola Riggio haar nieuwsgierig op. Chiara op haar beurt kreeg een gunstige indruk van Paola's prettige, open gezicht, haar huiselijke verschijning en de zachte blauwe ogen, die goed pasten bij haar wat verschoten blonde haar.

Matteo's ogen gingen koel van de een naar de ander, maar kregen een warme, vriendelijke uitdrukking toen hij zich tot Paola wendde.

'Ik was op weg om Chiara af te halen,' vertelde hij, maar nog op de oprit kreeg ik een lekke band. Ik wilde juist de Landrover gaan halen, maar inmiddels arriveerde Chiara met Luca. Ik geloof dat ze het samen nogal naar de zin hadden.'

Er glom iets kwaadaardigs in zijn ogen toen hij Chiara aankeek en ze moest even diep ademhalen om niet uit te vallen bij zoveel onrechtvaardigheid. 'Hij gaf mij alleen een lift!' verdedigde ze zich. 'En ik had er geen flauw idee van wie hij was, totdat hij mij dat vertelde.'

Na deze uitbarsting volgde er een bijna breekbare stilte. Te laat besefte Chiara dat ze beter haar mond had kunnen houden, maar ze was helaas niet gewend om eerst goed na te denken voor ze haar mening te kennen gaf.

Matteo Cantone haalde onverschillig de schouders op. 'Prima,' zei hij zonder de minste belangstelling. 'Misschien mag ik nog wel even opmerken dat jullie elkaar in die paar minuten verbazend goed schijnen te hebben leren kennen... Overigens doet het er allemaal niets toe.'

Daarna wendde hij zich koeltjes tot Paola Riggio. 'Het nieuwe meisje schijnt te denken dat wij haar integriteit in twijfel trekken, Paola,' zei bij. 'Als ik weg ben, kun je haar misschien uitleggen dat wij hier op Castello di Bonifatti ieders integriteit van het hoogste belang achten!'

Chiara sloeg haar ogen neer; ze was zich maar al te zeer bewust dat ze hem in feite had voorgelogen en ze vroeg zich af of hij haar verhaal, dat ze beslist moest werken om in haar onderhoud te voorzien, wel geloofde. Hij was er ongetwijfeld de man naar om een fijne neus te hebben voor zaakjes die niet helemaal klopten. Ze zou in elk geval heel goed op haar tellen moeten passen, dat was zeker!

Ze voelde zijn koude donkere ogen op haar gloeiende gezicht gevestigd en er ging een huivering door haar heen. Deze even arrogante als knappe man vormde wel een zeer sterk contrast met de jongens waarmee ze in de loop van de jaren in aanraking was gekomen. Wat gevaar mocht voor anderen heel aantrekkelijk zijn, zijzelf kon het best zonder stellen!

'Ik geloof dat Chiara haar tong heeft verloren, Paola,' hoorde ze hem als vanuit de verte opmerken.

'Nou ja, ik moet nu gaan. Luca zal niet weten waar ik blijf. Chiara, jij komt morgenochtend meteen naar mijn kantoor- op tijd natuurlijk!'

De twee vrouwen keken hem zwijgend na terwijl hij wegliep. Tenslotte nam Paola Chiara's arm en leidde haar naar een ruime eetkamer, waar de tafel heel gezellig was gedekt.

'Ik heb een hapje eten klaargezet voor Luca,' vertelde ze. 'Hij heeft meestal honger, zie je. Doe je jas uit, kom, dan zal ik even verse koffie zetten.'

Het warme, gezellige vertrek met zijn vriendelijke atmosfeer had een kalmerende uitwerking op Chiara's gespannen zenuwen. Na haar jas te hebben uitgetrokken liep ze traag naar het raam. Boven haar hoofd bevonden zich dikke, donkere eiken balken. Een groot eiken buffet stond tegen een van de wanden en voor de brede vensters waren de blauwlinnen gordijnen dichtgetrokken. Op het kleedje lag een kat lui uitgestrekt voor, met de pootjes klauwend naar Paola's breiwerk, dat op een stoel lag.

Paola redde haastig de wol toen ze even later met de koffie aan kwam zetten. Ze gaf de kat een standje, naar het meisje glimlachend: 'Georgina blijft maar speels!' Daarop vestigde ze een scherpe blik op Chiara's witte gezichtje.

'Kom nu maar gauw een hapje eten,' zei ze hartelijk. 'Ik mag toch wel Chiara tegen je zeggen, hè? Wij noemen elkaar hier allemaal bij de voornaam.'

Dankbaar glimlachte Chiara terug, terwijl de oudere vrouw door ging: 'En maak je maar geen zorgen - Matteo blaft wel, maar bijt zelden, kind!' En daarmee reikte ze Chiara een kop geurige koffie aan.

'Het was wel een beetje mijn schuld,' bekende Chiara, een broodje van de schaal nemend. 'Ik had misschien niet met Luca mee moeten rijden; tenslotte kende ik hem niet, maar toch had signor Cantone niet zo tekeer hoeven gaan.'

Paola nam een teugje koffie. 'Matteo heeft het deze week verschrikkelijk druk gehad,' verklaarde ze. 'Een heleboel kleinigheden zijn min of meer uit de hand gelopen. Toen heb ik hem nog onder handen genomen omdat hij vergeten was Gianni Mac te zeggen dat hij jou moest afhalen. Tenslotte besloot hij zelf naar het station te gaan en de rest weet je!'

Chiara knikte peinzend. 'Waarom moest hij net doen of het allemaal Luca's schuld was? Hij wilde niet eens naar zijn redenen luisteren.'

'Die zal Luca nauwelijks hebben gehad,' antwoordde Paola droog. Het was wel duidelijk aan wiens kant ze stond, vond Chiara.

'Ach, laten wij er verder maar over zwijgen,' vervolgde Paola opgewekt. 'Morgen wordt je dus verwacht op het Castello, waar Matteo woont. Hij heeft behalve jou ook nog een secretaresse. Hij zal je morgen wel zeggen wat je zoal doen moet.'

'Hij zei dat ik jou in het huishouden moest helpen.

Paola's wenkbrauwen gingen iets omhoog. 'O ja? Nou, ik heb anders signora Mac, die elke dag komt. Behalve in de weekenden, dan heb ik jou natuurlijk wel nodig. Maar overigens bedoelt Matteo met een klusjesmeisje meer iemand... die hem terzijde staat en met de paarden kan omspringen als hij er zelf niet is.'

'Eh ... de vorige meisjes schenen niet te voldoen,' merkte Chiara op.

Er kwam iets behoedzaams in Paola's ogen. 'Een meisje is hier anders tien jaar geweest. Ze vertrok omdat ze ging trouwen,' vertelde ze. 'Daarna hebben wij er nog een of twee gehad. Een van hen was een verwend nest; enig kind van welgestelde ouders... Jij lijkt mij een heel ander type, Chiara.'

Chiara glimlachte een beetje moeizaam.

'Ik zal m'n best doen,' beloofde ze. 'Is Matteo een moeilijk iemand om voor te werken?'

'Nou, ik wil niet zeggen dat hij gemakkelijk is... Maar als je je best doet en je hoofd bij je werk houdt, zul je niet over hem hoeven te klagen.'

Een beetje verschrikt keek Chiara op, maar Paola liep al met de koffieboel de kamer uit.

'Ik wou je nu even je kamer wijzen, kind,' zei ze. 'Je zult wel moe zijn.'

Er bleef voor Chiara niet veel anders over dan haar te volgen.