HET KASTEEL VAN SATAN

DOOR

HAN PEETERS

Eerste druk: februari 2019

©Han Peeters

ISBN BOEK: 978-94-6217-143-5

Uitgever: ClusterEffect, Prinsenbeek, Holland.

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, internet of op welke andere wijze dan ook, zonder schriftelijke toestemming van de uitgever.

Hoofdstuk 1

Met het laatste geld op zijn spaarrekening had Ruud Sponck zijn accountant kunnen betalen. De koene rekenaar had zijn businessplan cijfermatig onderbouwd. Dit moest zijn redding worden, want anders kon hij binnen een paar maanden geheid de tent sluiten. In het ondernemingsplan stonden begrippen waarvan hij eigenlijk niet precies wist wat ze inhielden.

De solvabiliteit, exploitatie- en liquiditeitsbegroting waren wel aan hem door zijn altijd zuinig kijkende boekhouder uitgelegd, maar er was niet zo veel van blijven hangen.

‘Maakt ook niet zo veel uit,’ had de man hem bemoedigend gezegd toen hij dat hiaat bij zijn klant had bemerkt. ‘Als je bij de bank bent gaat het er voornamelijk om hoe ze jou inschatten als ondernemer. Of je hun vertrouwen waard bent. Het plan steekt goed in elkaar en dat snappen ze wel. Hebben ze vragen over de cijfertjes die je niet kunt beantwoorden, geef dan aan dat je erop terug zult komen. Ze begrijpen heus wel dat je geen econoom bent maar wel een gedreven handelaar in fietsen. Straal dat laatste ook uit.’

Nu Ruud in de wachtkamer van de bank zat, als enige in een van de negen gele kuipstoelen - hij had een tic voor het getal negen - frunnikte hij zenuwachtig aan zijn aktentas, waarin een kopie van zijn plan zat, waarvan hij het origineel een paar dagen eerder naar zijn contactpersoon bij de bank had gestuurd.

Op zijn vijfentwintigste had hij de zaak van zijn terminaal zieke vader overgenomen. Dat was alweer tien jaar geleden. Van oudsher was het een bloeiend bedrijf geweest en alles wat daarbij kwam kijken was hem met de paplepel ingegoten. Waar hij voornamelijk van genoot waren de contacten met zijn klanten. Hij wist heel goed hoe hij met een grap en een grol een klant met een iets te dure aankoop zijn zaak kon laten verlaten. Zijn winst was de laatste jaren echter langzaam onder druk komen te staan. Grootgrutters in fietsen hadden webshops geopend en daarvan ondervond hij steeds meer concurrentie. Moedeloos werd hij van de inspanningen die hij deed om een klant optimaal te informeren en in te palmen, waarna het type fiets, of wat dan ook, elders online werd besteld en afgeleverd. Het internet had voor hem een flinke aderlating betekend en te laat, veel te laat, was hij tot de slotsom gekomen dat hij alleen kon overleven als ook hij een webshop zou openen. ‘If you can’t beat them, join them’ was op hem van toepassing.

De opkomst van de elektrische fiets had hem even enige financiële verlichting opgeleverd. Een mooi product met een goede marge, maar ook die vonden inmiddels massaal via het internet hun weg naar de klant. Ruud keek op van zijn mijmeringen en zag door het smalle raam naast de deur dat een jongeman op de wachtkamer afliep. Hij rechtte zijn rug.

‘Meneer Sponck?’ vroeg hij hem in de deuropening. Ruud knikte, stond op en gaf hem een hand.

‘Aangenaam, mijn naam is Fred van Opstal. Wilt u mij alstublieft volgen?’

‘Verkiest u de lift of nemen we de trap? We moeten op de derde verdieping zijn,’ zei de bankman toen ze op de trappenhal aanliepen.

De lift, had Ruud willen zeggen, maar hij bedacht zich dat het energieker zou overkomen als hij voor de trap zou kiezen.

‘Laten we de trap nemen,’ zei hij monter.

‘Mooi,’ antwoordde Fred, ‘zelf neem ik ook vrijwel altijd de benenwagen.’

Wat een droefheid dacht Ruud. ‘Benenwagen’ was zo twintigste eeuws. Straks wil hij vast een bevestiging per fax ontvangen, een gedachte waar hij om glimlachte. Hij had helemaal niets met bonusgeile bankmannetjes die hautain vonden dat ze op een extraatje van eenmaal het jaarsalaris als vanzelfsprekend recht hadden. Menigmaal had hij ze voor ‘gore graaiers’ uitgescholden als ze op tv doodgemoedereerd uitlegden dat ze recht hadden op een bonus ongeacht of ze nu wel of niet met belastinggeld overeind werden gehouden.

Zes trappen, twee per verdieping, maakten dat het Ruud licht duizelde toen ze op de derde verdieping stonden. Van Opstal wees hem naar een spreekkamer, waar Ruud op een stoel plaatsnam.

‘Ik haal even de papieren erbij en roep mijn collega. Wilt u koffie?’

Ruud beaamde dat en gaf zijn bestelling van wat hij erin wilde hebben aan hem door. Even later keerde Fred terug met een mannelijke collega. Uit diens lichaamstaal maakte Ruud op dat het zijn leidinggevende was, een wat andere nuance. Het viel hem op dat de man hem geen hand gaf. Naast hun asociale hebzucht was hij ook nog ronduit onbeschoft, dacht Ruud.

‘Welkom, mijn naam is Henk de Kort.’

Hij sloeg het businessplan van Ruud open, vouwde zijn handen samen en boog zich licht voorover.

‘We willen graag meer weten over Bike-O-Rama, zoals in dit plan staat beschreven, maar eerst willen we meer over u persoonlijk te weten komen.’

Ruud vond dat prima, dat was ook wat hij had ingestudeerd. Hij wachtte een vraag niet af en begon te vertellen.

‘Ik heb tien jaar geleden mijn vaders zaak overgenomen op mijn vijfentwintigste. Mijn vader is twee jaar later na een lang en pijnlijk verlopen ziekbed helaas aan kanker overleden.’

Dit had hij bedroefd uitgesproken in de hoop dat hij daarmee zou scoren. Een op de drie mensen stierf aan kanker dus was de kans groot dat hij op mededogen kon rekenen. De mannen tegenover hem bleven hem echter stoïcijns aankijken.

‘Enfin, hij heeft een mooi bedrijf achtergelaten…’

‘Voor u,’ zei de chef.

‘Ja, voor mij,’ antwoordde Ruud ietwat verbaasd.

Hij begreep de opmerking niet. Betekende het dat het voor hen niet een mooi bedrijf was?

‘Heeft u broers of zussen, al dan niet meewerkend?’

‘Ik ben enig kind.’

Hij sprak het uit alsof hij zich daarvoor verontschuldigde.

‘Uw partner? helpt die mee in de zaak?’

Ruud raakte geïrriteerd. Hij keek de mannen in hun saaie doordeweekse zondagse pakken tegenover hem aan. Werd er nu beweerd dat een partner van doorslaggevend belang was? En dan het woord ‘partner’. Dachten ze dat hij mogelijk homo was? Doodziek werd hij van dat politiek correcte woord. Wat had in zijn geval een vrouw er in godsnaam mee te maken. Die hij niet had en ook geen kinderen. Dat maakte hem toch niet tot een financieel risico. Hij had de ware nog niet ontmoet. Zoiets kon toch? Hij was heel selectief en als een vrouw niet aan zijn ideaalbeeld voldeed had hij altijd snel afgehaakt. Een vrouw die meeging in zijn seksuele fantasieën had hij nog niet ontmoet en die waren volgens hem ook dun gezaaid. Vaak was het hem al bij het eerste persoonlijke contact duidelijk, dat hij met een suffe doos te maken had. Trutten die stijf stonden van een of andere mening, en dat ze alles zo goed wisten. Die nooit dit of dat zouden doen, maar zich eventueel wel wilden laten verleiden tot recht-op-en-neer neuken. Dan probeerde hij zo snel mogelijk zijn kwakkie te lozen als de minimale genoegdoening voor zijn betaling van het etentje.

Wel was hij sinds kort in contact met een vrouw die mogelijk aan zijn eisen voldeed, maar dat moest nog maar blijken.

‘Nee, ik heb geen partner,’ bekende hij.

Doordat de mannen licht hun wenkbrauwen fronsten, kreeg hij definitief de schurft aan het bancaire tuig tegenover hem.

‘Meneer Sponck, we zullen eerlijk zijn. Het plan dat hier voor ons ligt heeft best kans van slagen, maar u heeft voor ons te weinig vlees op de botten. Uw cijfers van de afgelopen jaren laten een neergaande spiraal zien en we zien niet gebeuren dat daar verandering in komt. Hoe goed u uw best ook doet. Zoals u weet zijn banken er niet meer zo happig op om leningen te verstrekken, en zeker niet aan ondernemers die, met alle respect, zwak staan in de basis. Het spijt mij het u te moeten melden maar dit,’ Henk de Kort priemde met zijn vinger op het rapport, ‘gaan wij niet doen. Wij zien wel kansen voor u in het circuit van crowdfunding. Ik heb hier een lijst voor u waar u de belangrijkste partijen op terugvindt. De bovenste ‘Moneytron’ kunnen wij u zeker aanbevelen.’

Ruud was zwaar teleurgesteld. Hij voelde aandrang om een reprimande te houden over hun bank en de banken in het algemeen, die eenvoudig geld creëerden door simpelweg het getal van een gewenste lening in te toetsen. Geld dat helemaal niet bestond, maar wel door noest ploeterende klanten met echt werk in de terugbetaling werd witgewassen. Dat de ING een staatsschuld van miljarden euro’s in een paar jaar schoon terugbetaalde. Welk bedrijf was daartoe in staat? Dat kon alleen door niet-bestaand geld te creëren, weg te sluizen en het terug te laten betalen. Wat dat betreft had ‘Moneytron’ de zweem van een identieke oplichtersbende. Voor de bank was het heel eenvoudig om even de zes cijfers van zijn financieringswens à 250.000 euro te verstrekken. Meer dan het intypen van het getal was het immers niet.

Aan de twee bankcriminelen aan de andere kant van de tafel te zien, die bovenaan het piramidespel stonden, realiseerde Ruud zich dat het zinloos was zijn mening en ongenoegen te uiten.

Hij stond op, dronk in een teug zijn kop leeg en vertrok zonder iets te zeggen en hen een blik waardig te keuren.

Hoofdstuk 2

Trillend van opwinding klapte Lysanne haar laptop open. Ze voelde dat ze in haar gezicht rood was aangelopen, waardoor een toeschouwer zou kunnen zien dat ze in opperste staat van extase verkeerde. Iets dat ze had gestimuleerd door met de zijkant van een balpen snelle bewegingen over haar clitoris te maken. Een lichte verkleuring in haar legging verried de staat waarin ze verkeerde.

Ze ging door het leven als een nette gelovige moeder en dat wilde ze per se zo houden, maar ze vond dat ze ook recht had op haar donkere kant, die zich voornamelijk uitte in een obsessieve lust tot masturberen. Ze had zich erin getraind geen geluid te maken als ze tot een orgasme kwam. Dat ze daarbij steeds rood aanliep had ze nog niet onder controle. Ze haatte het als iemand tegen haar zei dat ze van die leuke blosjes op haar wangen had, zoals haar dat die ochtend nog was gebeurd bij het verlaten van de nis in de kerk waar ze stond te wachten om op aangeven van de voorganger met de collecte rond te gaan.

Haar dwangmatige handelen had ze ontwikkeld vanaf de geboorte van haar eerste kind, waarna haar seks met haar man op een laag pitje was komen te staan. Wim, haar ex-man, had bedroevend weinig verbeelding gehad. Erger was dat ze vanaf haar eerste bevalling het nog gemiddeld maar één keer per week deden. Op woensdagavond en anders op zondag voordat ze naar de kerk gingen. De laffe zondagochtendseks, had ze het voor zichzelf benoemd. Er was weinig verhevens aan. Recht op en neer en klaar. Geen wonder dat ze vaak masturbeerde. Voor haar werkte het als methadon.

Ze was als de dood dat iemand haar afwijking ontdekte, want ze rekende het niet tot normaal gedrag. Alleen God wist ervan, en ze hoopte maar dat Hij vergevingsgezind was. Ze deed er niemand kwaad mee en lange tijd had ze daar genoeg aan gehad, totdat ze besloot er verandering in te brengen.

Nu kon ze niet anders meer dan toegeven aan de man met wie ze al dagen chatte. Zijn berichtjes waren anders. Hij was anders. Hij bezorgde haar een gevoel dat ze in haar leven niet eerder had beleefd. Behalve die keer dat ze haar ex-man Wim bij zijn ballen had gegrepen en hem op straat had gezet.

Haar beeldscherm lichtte op en ze roffelde haar inloggegevens in om daarna meteen de datingwebsite aan te klikken. ‘Wat een traagheid,’ zuchtte ze. Verbeten hief ze haar handen met uitgestrekte vingers op, totdat eindelijk alle pop-ups waren ingeladen en ze bij haar account kon. Zoals hij had ge-sms’t had ze inderdaad een bericht van Ruud ontvangen.

‘Ha lieverd, ik heb veel aan je gedacht vandaag en weer veel gewipt … met mijn moeder. Wippen is een kaartspel lol, hoe was je dag?’

Haar mondhoeken krulden op. Wat was hij grappig. Ze nam zich voor een antwoord te schrijven waardoor zijn aandacht niet zou verslappen. Ze hunkerde naar hem, en vond het van zichzelf haast onvoorstelbaar wat deze man in haar losmaakte.

Hoe haar dag was geweest? Niet bijzonder genoeg met het dagelijkse ritme van kinderen naar school brengen en halen, schoonmaken en koken. Te saai voor woorden. Ze had deze dag ook vaak aan hem gedacht.

Ze had zich niet lang geleden laten overhalen wat leven in de brouwerij te brengen door zich in het datingcircuit te storten. Dat was een opmerkelijke stap voor haar geweest, want nadat ze Wim eruit had gedonderd taalde ze daar lange tijd niet naar. Ze had rust gevonden in haar moederschap, dat ze met verve volbracht. Haar geloof en zondige afwijking hadden haar door de moeilijke periode gesleept en met veel liefde en toewijding vervulde ze vrijwilligerswerk bij haar kerkelijke gemeente.

De voorganger had haar al eens gevraagd of ze een taak met meer verantwoording op zich wilde nemen, maar vanwege de wellustige blikken op haar weelderige vrouwelijke vormen had ze hem maar voor de eer bedankt. Niet dat ze geschokt was door zijn niet mis te verstane aandacht, maar een schandaal in de gemeente was haar een gruwel. Dat kon ze zich niet veroorloven en ze was er als de dood voor. Seks met de priester geschiedden alleen in haar fantasie.

Yentl, Sylvana en Kyra waren haar dochters. Bij haar scheiding in de leeftijden van 1, 8 en 9 jaar oud. Na twaalf jaar huwelijk was de scheiding tussen haar en Wim uitgesproken. Naast de niet-uitgesproken povere seks, was de voornaamste reden van de breuk dat hij aan een onverzadigbare gokverslaving leed. Voor de zoveelste keer had een deurwaarder zich gemeld en had haar tot grote woede gedreven door haar met zijn arrogante duckface te sommeren dat ze binnen één week 3500 euro over moest maken. Alleen daarmee kon ze voorkomen dat ze uit de woning werd gezet. Voor haar was dat de bekende druppel geweest. Ze schold Wim bij thuiskomst de huid vol en stelde hem de vraag waarom zijn vrouw en kinderen blijkbaar niet belangrijk genoeg voor hem waren. Na een onbevredigend antwoord, alweer, was de maat voor haar vol geweest. Ze had hem in zijn kruis gegrepen en aan zijn scrotum naar buiten gesleurd. Ze was er nog steeds trots op dat ze zijn kleren en zijn laptop uit het raam had gekieperd. Dat beeld stond nog op haar netvlies gebrand, evenals de ongeloofwaardige blik waarmee Wim de vernedering had ondergaan.

‘Niet mijn chromebook,’ had hij nog gestameld, terwijl hij zijn armen uitstak in een poging het ding op te vangen. Hij viel plat op zijn gezicht omdat hij struikelde over een van hun kleurige tuinkabouters. ‘Kutkabouters, ik heb ze nooit leuk gevonden,’ tierde hij, waarna hij er een doormidden schopte.

Met een knal had ze de deur dichtgegooid. Voor de buren was de scène niet onopgemerkt gebleven. Ze waren nieuwsgierig naar buiten gekomen vanwege het volume waarmee een en ander gepaard ging. Ze had verschrikt haar gordijn voor de deur dichtgetrokken en had het op een hartverscheurend huilen gezet. Ook haar kinderen krijsten.

Het voorval was blijkbaar als een lopend vuurtje door de wijk gegaan, want niet veel later traden haar vriendinnen binnen voor hun steun om iedereen tot bedaren te brengen.

Haar vriendin Renate liet Wim, die nog steeds rond het huis liep, weten dat hij het echt te bont had gemaakt.

‘Neem je spullen mee en vertrek! Denk aan je kinderen.''

Wim had ontzag voor Renate en had haar dwingende raadgeving opgevolgd. Hij besefte dat het niet meer goed zou komen. Het was over en uit.

De kordate Elviera had de jongste haar jas aangedaan met de mededeling even een frisse neus te gaan halen. Ook de andere twee kinderen trok ze met haar mee.

Marjan, haar even oude 33-jarige hartsvriendin, had haar pas twee jaar later op het spoor van een datingsite gezet en ze nam graag voor haar de honneurs waar als babysit, zodat Lysanne de vrije hand had. Hoe laat het op de avond ook zou worden.

Marjan had een goede band met het gezin en de kinderen, die haar ‘Tante Marjan’ noemden, waren dol op haar. Ze was er kind aan huis en beschikte min of meer over een eigen logeerkamertje. Zelfs al zou Lysanne een hele nacht wegblijven, dan was het voor haar geen enkel probleem.

Marjan vond dat Wim De fout in het leven van Lysanne was geweest en ze was blij dat ze open stond voor een nieuwe partner. Alles was beter dan die klootzak waarvan ze lange tijd het vermoeden had gehad dat iets bij hem niet in de haak was.

Wat hadden ze een plezier gehad toen ze samen haar profiel aanmaakten. Vooral bij het invullen van personalia zoals bijvoorbeeld het gewicht. Marjan had met een schuin oog naar de borsten van haar vriendin gekeken en geadviseerd een gewicht met en zonder te vermelden

‘Zonder tieten 70 kilo en met 75.''

Ze kwamen niet meer bij van het lachen.

Toen het profiel was ge-upload kon de vleeskeuring beginnen.

En nu was het dan zover dat Lysanne Ruud had gevonden, als de spreekwoordelijke prins op het witte paard. Het was een goede beslissing van haar geweest om zijn eerste bericht te beantwoorden. Als het onverhoopt niets met hem zou worden, zou ze afhaken van het energie slurpende dating-gedoe.

Nog een wonder dat ze had doorgezet na het eerste vulgaire bericht van ene Jan uit Amersfoort.

‘Hey lekkere stoot, ben je geil?’

Dat was zijn openingszin en tevens zijn laatste. Geblokt voor het leven. Geen romantiek, geen creativiteit. Zo triest.

Ruud was anders. De gedachten aan hem wonden haar weer op en haar hand verdween in haar slipje. Ondanks dat ze Jan uit Amersfoort had gedelete kwam ook hij in haar fantasie voor. Haar gedachten gingen met haar op de loop en haar hand ragde sneller en sneller over haar kaal geschoren vagina, totdat ze geluidloos een orgasme kreeg.

En dan Guido, die was minder doortastend in zijn eerste bericht geweest.

‘Hoe lang ben je single?’

Hoewel er geen creativiteit aan te ontdekken viel, had ze hem geantwoord dat het om een periode van twee jaar ging. Lang hoefde ze niet op zijn reactie te wachten.

‘Ik nog maar net, mijn ex is echt een heks’.

Toedeledoki, daar was ze gelijk klaar mee. Het interesseerde haar geen bal wat hij met zijn ex aan sores had. Ze had genoeg aan zichzelf.

Toch had ze verder geselecteerd, want er waren haar voorbeelden bekend waarbij het wel had gewerkt. Er was vrij weinig intelligentie nodig om de idioten en de mogelijke kanshebbers van elkaar te scheiden.

Willem de Vries, was de eerste met wie ze het had aangedurfd een afspraak te maken. Het contact was in ieder geval van een hoger niveau dan gemiddeld. In de aanloop stuurde ze haar kinderen steeds vroeg naar bed om met hem te kunnen chatten. Het had een hoog verslavingsgehalte. Bang om ook maar iets van de paringsdans te missen, hield ze steeds haar mobiel strak binnen handbereik. Het duurde nog best lang voordat Willem haar de vraag stelde:

‘Ik wil je zien’.

Zij verlangde naar een spannende avond en met een half oog op haar agenda gericht had ze hem teruggeschreven dat, wat haar betreft, het op vrijdag wel kon.

Op de bewuste dag stapte ze om half negen ‘s avonds in haar auto op weg naar café 'De twee gezusters' in het centrum van de naburige stad. Ze was iets te vroeg en nam plaats aan de bar. Er verpoosden voornamelijk studenten en oude mannen in de zaak die haar gulzig van top tot teen aanstaarden. Haar lengte van 1.79, en haar cup D vielen blijkbaar in de smaak bij de stamgasten.

Ze was niet vies van aandacht, maar ze wilde wel zelf de regie houden. Ze was opgelucht toen ze een stem achter zich hoorde.

‘Jij bent vast Lysanne?’

‘Klopt, aangenaam en jij bent dus Willem.’

Na hem de hand te hebben gegeven en ze vaststelde dat hij haar vaag bekend voorkwam, wilde ze drankjes bestellen, maar hij nam de leiding van haar over. Hij bestelde twee glazen wijn, nadat hij hoffelijk aan haar gevraagd had welke soort haar voorkeur had. Hun gesprek kwam meteen op gang over koetjes en kalfjes, het leven in het algemeen en hoe het hen die dag was vergaan. Hij vertelde anekdotes zoals over hoe hij in een dronken bui zijn fiets niet van het slot had kunnen krijgen en door politiemannen was geadviseerd geen gebruik van het rijwiel te maken.

‘Ik besloot toen dus te voet naar huis te gaan,'' vertelde hij, ‘De volgende morgen bleek mijn fiets gewoon pleite. Gejat, waarschijnlijk door studenten om hun laatste trein te halen.’

Lysanne lachte en Willem wenkte nogmaals de ober.

Ze trok haar jasje uit en de contouren van haar borsten tekenden zich af. Als een magneet trok het zijn aandacht, een reactie waarop ze had gehoopt. Hij schoof wat dichterbij om zijn interesse in haar te benadrukken. Ze spraken geanimeerd met elkaar en het was ronduit gezellig. Het werd later en later, totdat hij haar vroeg mee naar zijn huis te gaan. Inmiddels was de vonk al wel overgeslagen en ging ze graag op zijn aanbod in. Hij rekende af tot haar opluchting, want met haar uitkering zou het een onevenredige aanslag op haar boodschappengeld hebben betekend. Ze genoot van zijn aandacht en, nog steeds druk in gesprek, verlieten ze het café.

Onderweg nam ze hem nog eens goed in zich op. Niets verkeerds aan te ontdekken, vond ze. Opwinding maakte zich van haar meester bij de gedachte aan wat er onafwendbaar aan zat te komen.

In zijn appartement, niet al te ver bij het café vandaan, nam hij galant haar jas aan en gedroeg zich als een gentlemen. Hij reduceerde het licht in de huiskamer tot sfeervol en stak een kaars aan. Lysanne voelde zich licht in haar hoofd, met dank aan de wijn die ze had gedronken. Ze ontspande zich.

Slechts een onhandige beweging met de rug van zijn hand over de zijkant van haar linkerborst was voldoende als het startsein voor een hete vrijpartij die ontbrandde in haar lang gemiste erotiek van seks met een partner. Niets kon hen meer tegen houden. Hij zoende haar over haar hele lichaam en binnen mum van tijd zaten beide een ontbloot bovenlichaam op de bank.

‘Ik ben een echte borstenman,’ bekende Willem en hij likte aan haar tepels, terwijl ze zich ongezien vingerde.

‘Zullen we naar je slaapkamer gaan?’ vroeg Lysanne na enige tijd. Dat liet hij zich niet nogmaals zeggen en hij leidde haar door zijn appartement. In de slaapkamer trok hij razendsnel de rest van zijn kleren uit. Zijn pik priemde fier vooruit. Ook niets mis mee, vond ze, liet haar broek en slipje van zich afglijden en kroop op bed.

‘Ben je ooit gefilmd, terwijl je werd geneukt?’ vroeg hij geil hijgend toen hij zijn hoofd naast het hare op een kussen had gelegd. Daar had ze nooit bij stilgestaan, maar toen ze het zich in gedachten voorstelde, moest ze toegegeven dat het haar wel opwond.

‘Maar ik vind het ook wel een beetje eng,’ bekende ze gespeeld timide met een vinger hangend aan haar pruilende onderlipje, als van een verlegen schoolmeisje.

Ze draaide haar lichaam op hem.

‘Waarom zou je met een filmpje genoegen nemen, als ik hier het echte werk heb,’ slaakte ze, en ze zwiepte speels haar borsten tegen zijn gezicht. Het voorspel had wat haar betreft lang genoeg geduurd en tot haar voldoening voelde ze hoe zijn penis in haar gleed. Probleemloos, want ze was drijfnat. Ze stond zich toe geluid te maken en zich daarbij niet in te houden. Rijdend op de hoogste toppen van opwinding gebruikte ze al haar spieren en keek hem recht in de ogen. Steeds als ze dacht dat hij bijna klaarkwam verslapte ze om daarna haar bewegingen weer voort te zetten.

‘Plaaggeest, fluisterde hij op hese toon, kun je wel? Jij drijft een man tot waanzin.’

Ze kneep de spieren van haar bekkenbodem samen en hij keek haar verbaasd aan.

‘Oh, schat, wat doe je nu? Wat heerlijk.’

En meteen verslapte ze weer. Dit herhaalde ze totdat ze voelde dat ze zelf tegen haar hoogtepunt aan zat. Uiteindelijk vond ze dat ze ferme orgasmes wel hadden verdiend. Gorgelend kwam hij klaar, geluid dat door haar werd overstemd. Uitgeteld lag ze bovenop hem en ze besloot hem wat rust te gunnen. Na een paar minuten liet ze zich zijdeling van hem afrollen. Ze voelde met haar hand aan zijn geslacht die nog steeds als een paal stond. Ze schatte in dat het wel zou lukken om hem nog een keer te laten komen. Ze trok hem af en binnen vijf minuten voltrok zich zijn tweede hoogtepunt. Met een boog belandde het sperma op zijn borstbeen. Pas toen nam ze de slaapkamer in zich op en haar euforie smolt als sneeuw voor de zon toen ze een omlijste foto van een blonde vrouw met een lief lachend jongetje van een jaar of zeven aan de muur zag hangen.

‘Zeg me dat zij niet je vrouw en kind zijn!’ brieste ze en zat meteen rechtop. Willem kleurde tot achter zijn oren en hapte naar adem. Lysanne wist genoeg. Ze kon zichzelf wel voor haar kop slaan. Hoe had ze zo stom kunnen zijn, zo naïef. Pisnijdig stond ze op, kleedde zich vliegensvlug aan en slingerde allerlei verwensingen naar zijn hoofd. Ze eiste dat hij haar direct naar haar auto zou brengen.

Hij zag haar woede en was bang voor de gevolgen als zijn vrouw erachter zou komen Dat zou zeker het einde van hun huwelijk betekenen.

Gedwee bracht hij haar naar de overdekte parking. Hij wilde nog wat zeggen, maar kon nauwelijks voorkomen dat ze over zijn tenen reed.

Thuis barstte Lysanne in tranen uit.

‘Maar je hebt toch vast wel goede seks gehad?’ vroeg Marjan nieuwsgierig. Ze hoopte op zinnenprikkelende details.

‘Niks mis mee, antwoordde Lysanne.’

Om vervolgens te snikken dat ze alleen maar op zoek was naar een eerlijk maatje, die haar graag knuffelde en aanvoelde hoe hij met haar moest omgaan met haar grillen. Een vriend voor haar en een steun in de opvoeding van de kinderen.

‘En een beest in bed, natuurlijk, liefst drie keer per dag.’

Ze lachte weer en veegde haar tranen uit haar gezicht.

‘Er lopen zo veel alleen op seks beluste mannen rond dat het maar de vraag is of ik er ooit een zal treffen die normaal is.’

‘Dat gaat je vast lukken,’ antwoordde Marjan.

Een paar dagen later had ze het verwerkt en gaf ze het daten nog één kans, maar ze was meer op haar hoede. Het was Ruud die met zijn berichten haar dagen opfleurde, zou het dan toch mogelijk zijn dat uit deze ranzige bron een puike relatie kon voortkomen? De sensatie dat ze hem in het echt wilde leren kennen bekroop haar op sluipende wijze. Haar bloed kookte, en ze had er flink op los gefantaseerd. Ook dat hij goed met haar kinderen overweg zou kunnen, en dat ze daar goede afspraken over konden maken. Als het met haar kinderen niet boterde, zou ze hem meteen uit haar leven bannen en sowieso haar account bij de datingsite opheffen.

Hoofdstuk 3

Nadat Ruud uit armoede zijn financieringsaanvraag online bij Moneytron had gezet, waarin hij investeerders een rendement van acht procent had aangeboden, zakte hij achterover en kruiste hij zijn vingers aan beide handen achter zijn hoofd.

Hij staarde naar het bericht dat zijn aanvraag was ontvangen en was benieuwd of het hem iets zou opleveren, rechtte zijn rug en vond het hoog tijd zich weer op Lysanne te richten.

Zo’n week eerder was hij op haar profiel gestuit en op het beeldscherm kwam ze goed overeen met waar hij naar op zoek was: blond, cup D, niet langer dan hijzelf met zijn lengte van 1.83. Niet corpulent, alhoewel een beetje gezet voor hem wel door de beugel kon, maar voornamelijk een vrouwelijke vrouw. Niet zo’n vormloze strijkplank, daar kreeg hij geen stijve van. Verbazend vaak kwam hij tegen dat vrouwen graag op de bank naar films keken en ‘glaasjes wijn’ dronken als hun ultieme antwoord op de vraag hoe ze bij voorkeur gezamenlijke tijd doorbrachten. Zo kansloos. Als ze al wijn dronken dan zou hij het er wel ingieten als ze geknoopt in een vogelnestje aan het plafond hingen. Hij glimlachte om zijn denkbeeld. Maar hij wist dat vrouwen niet snel bereid waren zich op zo’n manier over te geven. Het kon wel natuurlijk, maar dan moest er flink voor in de buidel worden getast en daar had hij geen trek in. Clubs waar schriele slavinnen zich aanboden waren wel te vinden, al werd die branche vooral door sm-meesteressen bestierd. Van zichzelf wist hij dat tien procent van zijn geilheid erop was gericht dat hij bijvoorbeeld met een pollepel op zijn geslacht werd geslagen, maar echt opgewonden raakte hij pas als hij een vrouw kon slaan waar hij maar wilde. Slechts eenmaal was het hem tot nu toe gelukt, een ervaring waar hij zich nog vaak op aftrok. Toen haar billen rode striemen vertoonden had ze hem gesmeekt te stoppen, waaraan hij gehoor had gegeven. Ze had haar kleren bijeengeraapt, waarbij ze huilde. Twee zwarte strepen van uitgelopen mascara liepen over haar gezicht. Zo snel mogelijk was ze bij hem vandaan gevlucht.

Of Lysanne, die op niet al te verre afstand bij hem vandaan woonde - dat was weer een ander selectiecriterium van hem -

de vrouw van zijn leven zou worden, wist hij niet, maar iets zei hem dat ze het meer dan waard was om dat uit te vinden.

Van haar profielfoto had hij zijn bureaubladachtergrond op zijn pc gemaakt en uitvoerig had hij haar gezicht bestudeerd. Staalblauwe ogen en volle lippen, die zo te zien niet waren gestift. Pretrimpels langs haar ogen en seks. Seks, dat was het wat ze uitstraalde, maar ze had geen geil gezicht opgezet. Ze was ruimschoots door zijn selectie gekomen.

Dat ze in volstrekte tegenstelling tot hem had aangekruist een aanhanger van het christelijk geloof te zijn, zei hem niets. Geilheid was universeel en als hij er bij haar iets meer aan moest sleuren om zijn zin te krijgen, dan beloofde dat extra voorpret. ‘Kinderen geen bezwaar’ en ze had er zelf drie, waarvan hij inmiddels wist dat het dochters waren. Ruud was dol op kinderen en kinderen op hem, zonder dat het hem maar enig moment op verkeerde gedachten bracht. Met zoontjes van zijn vrienden reed hij graag op mountainbikes door de bossen. Achter hem een stoet jongens op minibikes en als hun vriendjes meewilden, dan kon dat.

Met zijn achternichtjes, die inmiddels een stuk ouder waren, had hij vroeger meegetut in hun poppenspel. Hun fantasieën had hij vertederend gevonden. Zozeer zelfs dat hij er vaak een brok van in zijn keel had gekregen. Kinderen kwamen ook altijd bij hem op schoot zitten, zonder dat hij daar aanleiding toe gaf. Blijkbaar had hij een aura om zich heen dat kinderen vertrouwen gaf, een veilige haven. Kinderen hadden niets van hem te vrezen. Lysanne ook niet als ze een gen had waardoor ze pijn kon verdragen en dat in lust wist om te zetten, al hoefde dat voor hem niet altijd een fysieke uitwerking te hebben. Als ze opgewonden raakte van vernedering, dan was hij daar voor hun beide meer dan gelukkig mee. Leeftijd vond hij niet belangrijk en hij begreep de jacht van veel van zijn leeftijdsgenoten niet die single waren, of zelfs een relatie hadden, en alsmaar hunkerden naar meisjes en vrouwen die minstens tien jaar jonger waren. Zo vermoeiend, vond hij, dat opgeklopte gedoe. Voor hem moest een vrouw ervaring hebben, iets hebben meegemaakt en wat van de wereld hebben gezien, gevormd zijn door het leven zelf.

Ruud wist dondersgoed dat zijn fantasieën afweken van de standaard en dat hij het bij Lysanne heel omslachtig moest brengen. Dat hij geen succes zou oogsten met zijn mededeling dat hij het liefst haar borsten geselde en haar op haar billen en in haar kruis sloeg.

Zijn voorspel uitte zich in het schrijven van speldenprikjes, die ook als heel onschuldig konden worden opgevat. Hij had nog niet met haar gesproken, maar uitsluitend van zijn pc, laptop en smartphone gebruik gemaakt om berichten met haar uit te wisselen. Dan kon ze die eindeloos teruglezen, wat immers niet mogelijk was met gesproken taal. Hij genoot van het schrijven van toespelingen. In het meegeven van sfeer aan zijn zinnen in goed Nederlands, met ook veel humor, bouwde hij zijn dans op. Elke reactie gaf hem aanleiding om erop door te gaan of met een kwinkslag een andere richting te kiezen. Hij wist dat zijn teksten erotiseerden en daar genoot hij van.

Hoofdstuk 4

Lysanne was de week voorafgaand aan de date gespannen. Ze wist het zeker, Ruud was de ideale man voor haar. Hij had oprechte belangstelling voor haar, was zorgzaam en beschikte over een leuke humor. Steeds was hij benieuwd wat haar in het dagelijkse leven bezighield, maar hij kon ook met passie over zijn eigen leven vertellen. Zoals hoe de rijwielbranche hem van kinds af was bijgebracht. Dat hij al op jonge leeftijd zijn vader meehielp bijvoorbeeld met het plakken van banden. Ruud verhaalde zo beeldend dat ze daar een goede voorstelling van kreeg. Sinds zondag belden ze elkaar elke avond zeker een uur. Hij had een volle, diepe stem die haar naarmate de dagen vorderden steeds meer als rustgevende, hemelse muziek in haar oren klonk. Het liet haar bepaald niet onberoerd. Haar kinderen vond Ruud bij voorbaat al geweldig. Zelf had hij die niet en ondanks dat hij twee jaar ouder dan Lysanne was, had hij nooit een langdurige relatie gehad. Volgens eigen zeggen was hij het grootste deel van zijn leven vrijgezel geweest. Hij stuurde haar via whatsapp een foto van zichzelf die overeenkwam met die in zijn profiel op de datingsite. Zover ze kon overzien klopte alles wat daar over hem vermeld stond. Een rustige man die soms onschuldig op seks zinspeelde in zijn berichten, wat ze niet meer dan normaal vond. Hij zag er goed verzorgd uit, was slank, had donkerblond haar en ondeugende ogen.

‘Je zult niets tekort komen,’ had hij haar geantwoord op haar directe vraag hoe hij over seks dacht. Meer liet hij er niet over los en dat beviel haar wel.

Hoe dichterbij de bewuste zaterdag kwam, hoe nerveuzer ze werd. Haar gedachten schoten alle kanten op, waarna ze besloot een to-do-list op te stellen. Oppas regelen stond bovenaan, maar dat was doorgestreept omdat Marjan al had toegezegd dat ze dat voor haar rekening zou nemen. Lingerie aanschaffen, parfum kopen en nieuwe make-up stonden nog open evenals een bezoek aan de kapper en als laatste haar kleerkast uitspitten / zelf iets in elkaar naaien. Veel kleding, ook voor haar kinderen, maakte ze zelf. Daar was ze handig in. Dat moest ook wel, want met haar krappe beurs kon ze zich weinig veroorloven. Ze wilde hoe dan ook een verpletterende eerste indruk maken. Dat haar vakantiegeld was overgemaakt, kwam nu goed van pas.

‘Is dat niet wat overdreven?’ vroeg Marjan toen ze woensdagochtend bij haar op de koffie was, en het lijstje op de keukentafel zag liggen.

‘Nou, dat moet ik toch helemaal zelf weten,’ antwoordde ze kortaf. ‘Ik voel dat dit de belangrijkste afspraak van mijn leven wordt, en dan mag ik niets aan het toeval overlaten.’

‘Sorry, lieve schat, je hebt gelijk,’ bond Marjan in. ‘Ik had inderdaad moeten weten dat als je iets in dat koppie van jouw hebt, je daar dan niet meer vanaf te brengen bent.’

Ze kende Lysanne lang genoeg om te weten dat ze dominante trekjes had en zich niet de kaas van het brood liet eten.

Marjan koesterde heimelijk diepe gevoelens voor Lysanne die pas echt waren aangewakkerd na de echtscheiding van haar vriendin.

Ze konden eindeloos met elkaar over van alles praten. Dat ging van oeverloos naar diepzinnig. Tot op zekere hoogte, want hoe Lysanne seksueel in elkaar zat, daar was ze nog niet achter. Het enige wat Lysanne had losgelaten was op een avond na een paar glazen wijn geweest.

Ze wilde in het begin van haar huwelijk, toen ze nog geen kinderen hadden, wel eens weten hoe het was om Wim te pijpen. Zelf had hij daar nooit op gezinspeeld.

‘Gadverdamme, wat was dat goor!’ had ze zich laten ontvallen.

‘Hoezo dan?’ had Marjan haar belangstellend gevraagd.

‘Nou, ik schoof zijn voorhuid terug en ging aan de slag, maar het was één grote deceptie. Het rook smerig en het smaakte nog viezer. Alsof ik een rotte banaan in mijn mond had.’

Uit haar verdere ontboezeming bleek dat Wim het niet onprettig had gevonden, maar ze had er geen happy ending aan gegeven. Ook niet toen Wim enkele dagen later monter kwispelde dat hij zijn eikel grondig had schoongemaakt.

‘Voor mij heeft het pijpen voorgoed afgedaan,’ had ze tegen hem gezegd, waarna ze zichtbaar schrok dat ze tegen Marjan zo vrijpostig openhartig was geweest. Marjan loog dat ze ooit een teleurstellende ervaring met een jongen had gehad in haar jeugd. De verheerlijking van heteroseks vond ze maar overdreven. Ondanks die uitspraak wilde ze er toch graag op doorborduren, maar Lysanne schakelde over op een ander gespreksonderwerp. Marjan vreesde dat Lysanne haar zou afwijzen als ze met haar grote verhaal op de proppen zou komen. Ze wist voor honderd procent zeker dat ze van de damesliefde was, terwijl ze dat nooit in de praktijk had gebracht. In haar lesbische fantasieën had ze al een rijkelijke hoeveelheid vaginavocht aan haar besteed. Dat Lysanne bij de thuiskomst van haar eerste en dramatische date had gezegd dat ze het liefst drie keer per dag neukte, had Marjan blij verrast. Als haar vriendin werkelijk zo geil was, dan had ze misschien wel kans en maakte het haar niet uit of ze het met een man of met een vrouw deed. Omdat Lysanne afhankelijk van Marjan was als oppas, Marjan Lysanne regelmatig geld toestopte en de kinderen verraste met kadootjes, besloot ze meer op haar doel af te gaan en Lysanne voorzichtig te peilen. Geld had ze genoeg uit de erfenis van haar ouders, waardoor ze nog jaren zorgeloos vooruit kon. Ze wilde Lysanne helpen waar ze kon. Ze was jaloers op haar pit als bijstandsmoeder met een hijgende UWV-‘klantenmanager’ in haar nek die vond dat ze op zoek moest naar minimaal tien uur betaald werk per week.

‘Dat kan niet, want dan kom ik in de knoop met de zorg voor mijn kinderen en mijn vrijwilligerswerk bij de kerk. Is het uw bedoeling dat ik mijn kinderen en mijn geloofsgemeenschap in de steek laat, omdat u wilt scoren met een paar euro’s per maand minder aan uitkering?’ had ze hem dapper gezegd.

Marjan vond dat zo stoer, maar ze had met haar te doen omdat die man van het UWV er maar steeds op door zanikte, zonder dat het overigens voor Lysanne gevolgen had.

Ze had afgunst over haar borsten. Met die omvang was het eenvoudig om de aandacht te trekken. Als ze bijvoorbeeld bij het samen winkelen door wie dan ook werden aangesproken, ging de aandacht altijd naar Lysanne uit, waarbij Marjan met haar opgepimpte B-cup in het niet viel. Maar ook zij kon moeilijk om de borsten van Lysanne heen.

Marjan was niet bijzonder trots op haar lichaam. Ze was een halve kop kleiner dan Lysanne en ze vond zichzelf knap noch lelijk, had donkere krullen tot op haar schouders en had bruine ogen. Een symmetrisch gebouwd gezicht. Het kon ermee door, vond ze. Niet meer dan dat. Haar billen waren wel prachtig vond ze zelf, waar ze bevestiging voor kreeg als ze achter zich op straat werd nagefloten. Altijd door een of door meerdere mannen, terwijl ze dolgraag door een vrouw werd bewonderd. Eigenlijk maar door één vrouw: Lysanne.

Haar vriendin hief haar blik mijmerend op van haar to-do-list en zag dat Marjan koffie voor zichzelf inschonk.

‘Ja lekker!’ zei ze, en ze schoof haar lege mok naar Marjan toe, waarbij ze voorover boog en Marjan onbewust een overweldigend zicht op haar decolleté bood. Marjan kon haar ogen er niet vanaf houden. Toen Lysanne naar haar opkeek wist Marjan zich even geen raad en verdoezelde het door te kuchen.

‘Het is niet te hopen dat je ziek wordt, de date is over drie dagen.’

Met handgebaren maakte Marjan duidelijk dat ze zich daar geen zorgen over hoefde te maken en vroeg waarover ze zo diep nadacht.

‘Ik ben bezig met mijn af te werken lijst voor zaterdag,’ zuchtte ze. ‘Het wordt nog een hele kluif.’

‘Hoezo, je bent al prachtig. Kom op Lysan, je bent, hoe zal ik het zeggen: gewoon een lekker wijf.’

‘Ja, tuurlijk , ik weet het, maar daar moet ik Ruud nog wel van zien te overtuigen.’

Lysanne dacht aan de vorige avond toen ze met Ruud over de telefoon had gesproken en haar hand onder de rand van haar broekje was afgegleden. Ze kreeg er nog een kleur van. Iets dat Marjan opviel, die zich zorgen maakte dat als het serieus iets tussen Lysanne en Ruud zou worden, zij weer achteraan in de rij stond. Haar vriendin was wel erg geobsedeerd door deze man. Dat getut om er overdreven goed uit te zien, zo kende ze haar doorgaans naturelle vriendin niet. Als het met Ruud op een mislukking zou uitdraaien, zou ze haar opnieuw liefdevol opvangen. Voorlopig was dat voor haar het hoogst haalbare.

‘Laten we dat lijstje eens doornemen, Lysan, ik mis onder andere nog nagelverzorging maar ook schoenen checken.’

Ze vulde de lijst verder aan.

‘Kom, actie, actie, actie,’ zei ze toen ze daarmee klaar was.

Vervolgens gooide ze Lysanne de sleutels van haar BMW toe en kondigde aan dat ze zouden gaan shoppen.

‘En jij rijdt. We hebben nog drie uur de tijd voordat de kinderen uit school komen en we Yentl uit de crèche kunnen ophalen.’

Onderweg naar de stad galmde een van hun favoriete nummers door de luidsprekers. Ze zongen luidkeels mee. Girls just wanna have fun now...ohhhh girls just wanna have fun.

Giechelend doken ze even later een lingeriewinkel in, waar een verkoopster direct vanachter de kassa op hen afstevende.

‘Kan ik jullie van dienst zijn? vroeg ze vriendelijk.

Marjan zei dat ze een pikant setje zochten voor niet te duur.

Onverstoorbaar wenkte de verkoopster hen mee naar een rek waar voornamelijk brave lingerie hing.

‘Dank u wel,’ zei Marjan, ‘we komen er wel uit. Als we vragen hebben zullen we u erbij halen.’

Lysanne keek haar vriendin verbaasd aan. Meestal was zij het die in winkels het hoogste woord had.

‘Dit is onze catalogus,’ zei de verkoopster, die er een van een plank haalde en in de handen van Marjan drukte.

‘Alles wat hierin staat kunnen we uit voorraad leveren. U kunt het ook passen. Dan haal ik het voor u uit ons magazijn, hier achter de winkel.’

Vervolgens trok ze zich discreet terug.

‘Hé tuthola,’ fluisterde Lysanne tegen Marjan. ‘Moest je nu echt naar specifiek een pikant setje vragen? Ik heb wel een naam op te houden hoor!’

Marjan haalde haar schouders op en zei dat een zaak als deze meteen op de fles zou gaan als ze niet discreet waren. Ondertussen bladerde ze door de catalogus.

‘Kijk, ze verkopen zelfs vibrators,’ en ze liet een pagina aan Lysanne zien.

‘Heb ik niet nodig,’ zei Lysanne.

Iets wat Marjan zich niet voor kon stellen.

Na vluchtige blikken over het assortiment van de wat frivolere lingerie, had Lysanne een setje uitgekozen dat ze wel wilde passen. Marjan liep ermee naar de verkoopster, gaf haar de maten van haar vriendin door en de vrouw verdween door een gordijn naast de pashokjes achterin de zaak. Niet veel later keerde ze terug en gebaarde dat Lysanne gebruik kon maken van de pashokjes. Ze zei dat de kamerschermen naar eigen inzicht konden worden opgesteld.

Het idee dat Marjan haar vriendin in dit niemanddalletje zou zien wond haar bij voorbaat al zo op dat ze een broeierig gevoel kreeg tussen haar benen.

‘Wat denk je? Is dat niet te?'' vroeg Lysanne.

Marjan keek haar misprijzend aan en duwde Lysanne met het setje van vuurrood kant een hokje in waar een blauw gordijn voor hing. Terwijl ze hoorde dat haar vriendin zich uitkleedde bladerde ze op een stoel door de catalogus.

‘Het staat me goed en het zit als gegoten,’ hoorde ze Lysanne vanachter het gordijn zeggen.

Als een speer vloog Marjan op haar af en schoof het gordijn iets opzij.

‘Zo kan ik dat niet goed beoordelen,’ zei Marjan, ‘kom er maar even uit, dan zal ik er een scherm voor zetten.’

‘Moet dat?’

‘Ja, dat moet.’

Wellustig bekeek Marjan haar vriendin toen ze volop in het licht stond.

‘Meid, wat een leuk setje,’ fluisterde Marjan haar toe.

Ze pakte onverschrokken haar borsten beet en schudde de bh op.

‘Zit het comfortabel?’ vroeg ze terwijl ze met haar handen aan de onderkant van haar borsten voelde.

‘Ja, het voelt prettig aan,’ antwoordde Lysanne die er verbaasd over was dat Marjan zo ongeremd met haar omging.

‘Draai je eens om, Lysanne.’

Als in een automatisme voldeed ze aan haar verzoek, waarna

Marjan wat aan haar slip trok die haar billen fraai lieten uitkomen. Ze liep om Lysanne heen en zakte door haar knieën. Gehurkt had ze de voorkant van de kanten slip nu op ooghoogte en ze nam de stof aan weerskanten aan de liezen tussen haar duimen en wijsvingers.

‘De kant voelt lekker aan,’ zei ze en ze bewoog haar handen een paar keer langs de randen van boven naar beneden. Daarbij gleden haar nagels over de schaamlippen van Lysanne.

Verdomd, ze heeft een kaal kruis, dacht Marjan. Ze nam zich voor die avond bij zichzelf de boel grondig te scheren.

Lysanne keek bevreemd op Marjan neer. Zo kende ze haar niet. Het leek erop dat Marjan er opgewonden van raakte en dat ze daarbij net als zij in die omstandigheden een rode kop kreeg.

Nooit eerder had een vrouw haar op deze manier op die plek betast en al had haar lichaam er met een lichte krimp op gereageerd, onprettig vond ze het niet. Ze had lang geleden eens naar een pornofilm gekeken waar onder andere twee vrouwen het met elkaar deden. Ze had het wel geil gevonden, maar kon er voor zichzelf geen voorstelling van maken. Ze verzette zich niet en hoopte dat Marjan nog even door zou gaan waar ze een seintje voor gaf door haar billen samen te knijpen en haar vagina wat naar voren te duwen. Het wond haar zo op dat ze zelf aanstalten maakte haar benen iets te spreiden.

‘En hoe bevalt het?’ hoorden ze de verkoopster zeggen die ongezien op hen afliep.

Verschrikt trok Marjan haar handen terug en richtte zich op.

‘Het staat me heel goed, dank u,’ stamelde Lysanne. ‘Ik neem hem.’

IJlings liep ze terug naar het pashokje.

‘Prima, dan zie ik u zo bij de kassa,’ zei de verkoopster, die zich inmiddels alweer had omgedraaid.

Als in een roes kleedde Lysanne zich aan. Ze was beduusd over de handelingen van haar vriendin, waar ze tot haar schaamte opgewonden van was geraakt. Hoe zou het zijn als ze met Marjan veel verder zou gaan?

Bij de kassa pakte de verkoopster de aankoop snel en vakkundig in. Marjan stond erop dat zij het zou afrekenen. Gearmd verlieten ze de winkel.

‘Ik wil het je wel terugbetalen,’ mompelde Lysanne, maar Marjan wilde daar niets van weten.

‘Komt wel goed,’ zei ze met een knipoog.

Hoofdstuk 5

De eerste dagen van de crowdfunding liep het bedrag dat Ruud nodig had om zijn bedrijf te kunnen redden en uit te bouwen rap op naar 15.000 euro. Hij vond het fascinerend te zien hoe gretig men online aandelen kocht. De minimale inleg was honderd euro en daar waren er best veel van. Eén spande de kroon met tweeduizend euro, naast investeerders die vijftienhonderd of duizend euro inlegden. Waar halen die mensen al dat geld vandaan, vroeg hij zich verwonderd af. Lui die hem niet eens kenden. Als het in dit tempo doorliep, zag hij het wel zitten dat het streefbedrag van 250.000 euro werd behaald. Hij begon er vertrouwen in te krijgen, dat wegebde toen het bedrag na enkele dagen stokte op 25.000 euro en er dagenlang geen cent meer bijkwam. Hij kwam nog 225.000 euro te kort. Twee plus twee plus vijf is negen, mijmerde hij en had nog negentig procent te gaan. Negen plus nul was ook weer negen. Waar zijn tic voor het getal negen vandaan kwam, kon hij zich niet meer herinneren, maar hij zag het overal. Obsessief bijna en als het niet meteen zichtbaar was telde hij cijfers op om te zien of hij dan op een negen uitkwam. Negen was dan ook zijn absolute lievelingsgetal. Zijn leven was ondenkbaar zonder de negen, maar voor wie zou dat wel denkbaar zijn.

Het was rustig in zijn winkel en weer checkte hij de website van Moneytron om de laatste stand te bekijken. Met een diep zucht stelde hij vast dat er weer niets was bijgekomen. Onder in beeld knipperde de afbeelding van een envelopje. Dat was hem eerder niet opgevallen.

‘U heeft 1 extern bericht’, las hij en klikte erop door.

‘Beste ondernemer,

Ik heb met belangstelling uw casus op Moneytron bekeken en aangezien ik een enthousiaste fietser ben en graag in kansrijke projecten investeer, treed ik graag met u in gesprek om vast te stellen of we iets voor elkaar kunnen betekenen. Aanstaande donderdag ben ik toevallig bij u in de buurt zo rond 15.00 uur. Schikt het u dan?

Met vriendelijke groet, Lex Arenberg - Lotharingen’.

Het toverde een grijns op Ruuds gezicht. ‘There is a God after all,’ mompelde hij en schreef meteen terug dat hij graag met hem wilde afspreken in de lunchroom in het winkelcentrum waar hij zijn fietsenzaak had, zodat hij dan niet gestoord werd door klanten, of door wat dan ook, en zich uitsluitend op het gesprek kon concentreren. Daarna kon hij hem altijd nog een rondleiding geven. Nadat hij zijn bevestiging had verzonden volgde meteen het antwoord dat de afspraak was genoteerd en dat Lex zich erop verheugde.

Zo snel kon het dus gaan. Ruud herlas het eerste bericht. Alex was een man, want hij had het over ‘fietser’. Zijn achternaam kwam op hem over als van adel, waardoor hij dollartekens in zijn ogen kreeg. Een Google-zoekopdracht leverde geen hits op ‘Alex Arenberg-Lotharingen’. Ook niet op de volledige achternaam. Wat hij wel vond was Lotharingen in combinatie met Van Habsburg, als in Het Huis Van Habsburg, zo las hij op Wikipedia. Een vorstengeslacht, waartoe in de periode van 1438 tot 1806 vrijwel alle keizers van het Heilige Roomse Rijk hadden behoord. Met name in Oostenrijk, Bohemen en Hongarije, met vertakkingen in Spanje, Portugal en Italië. Van 1482 tot 1581 regeerden Habsburgers over de Nederlanden en tot 1795 over Zuidelijk Nederland. Als Ruud oud geld aan de haak had geslagen was zijn kostje gekocht en hoefde hij zich geen zorgen meer te maken. Hij besteedde er een e-mail aan voor Lysanne. Een beetje imponeren kon geen kwaad, vond hij.

Hoofdstuk 6

Sylvana en Kyra waren die woensdagmiddag uit spelen bij vriendinnetjes en Marjan was met Yentl op stap naar de kinderboerderij, een geliefde bestemming.

De whatsapp van Lysanne plingde en ze hoopte dat het van Ruud zou zijn. Ze las echter een bericht van Renate. ‘Meidenavond vanavond?’

Lysanne veerde op. Dat betekende dat het een leuke avond zou worden met haar vriendinnen over de vloer. Ze wist dat het haar beurt was en dat het bij haar zou plaatsvinden. Renate nam altijd wat lekkers mee en goede films. Marjan zorgde dan voor de wijn en Elviera vertelde de oudste twee kinderen prachtige sprookjes, die ze meestal zelf verzon. Sylvana en Kyra mochten op zulke avonden op hun moeders slaapkamer televisie kijken. Ieder met een bakje nootjes of chips, naargelang Renate voor hen had meebracht.

‘Top 20.30 uur bij mij, enne...neem je kaarten mee.’

Het antwoord kwam sneller dan Lysanne had verwacht

‘Komt goed, speciale vraag?’

‘Ben nerveus. Nieuwe vlam. Voelt goed.’

Prompt ging de telefoon.

   ‘Waaahhaaaat?’ gilde Renate in haar oor om daarna haar stem te temperen. ‘Waarom heb je mij er niets over verteld?’

Lysanne was zo in haar avontuur met Ruud opgegaan dat ze Renate er nog niet over had ingelicht.

‘Vanavond moet je me alles vertellen, hoor,’ zei Renate geestdriftig. ‘Ik zal Elviera bellen, dat het vanavond weer ‘bal’ is. Marjan…’

Lysanne onderbrak haar en zei dat Marjan al bij haar was, dus dat ze die niet hoefde te bellen. Ze sloot het gesprek af.

Renate, die ze nog van school kende, was helderziende. Ze was een begaafde kaartlegster, maar deed er beroepshalve niets mee.

Er kwam een e-mail binnen, nu wel van Ruud, waarin hij enthousiast verslag deed van een komende afspraak met een investeerder die waarschijnlijk van adel was.

Dat vond ze mooi aan Ruud. Zijn zakelijk inzicht. Er stonden drie X-jes onder, de schat.

Ze vroeg zich af of hij goed kon zoenen en hoopte dat van harte want dat wond haar op. Ook als haar tepels werden gestreeld. De gedachte aan een zinderende zoen waarbij tongen een magische liefdesdans tolden en meer, was voor haar genoeg om het er warm van te krijgen. Ze sloot de deuren af en spurtte met twee treden tegelijk naar boven. Ruud moest maar even wachten met haar antwoord, want ze hield het niet meer.

In haar slaapkamer trok ze haar kleren uit, pakte uit een lade haar vibrator tevoorschijn en ging wijdbeens op bed liggen. Precies voor de spiegel van de kastdeur. Om het goed te kunnen zien propte ze twee kussens onder haar hoofd en met haar linker hand spreidde ze haar schaamlippen. Ze kantelde haar bekken.

‘Zo geil,’ mompelde ze toen haar paars-roze clitoris open en bloot te zien was. In haar rechter hand hield ze de vibrator waarvan ze het trillende lipje langs haar knopje bewoog. Ze trilde ook, maar dan van genot. Ze wist precies hoe ze het het lekkerst vond en dat ze binnen no-time klaar zou komen. Ze plaagde zichzelf door het lipje steeds in een hoger standje te zetten. Ze probeerde haar orgasme zo lang mogelijk uit te stellen, en precies op het juiste moment drong ze haar mechanische vriend diep bij zichzelf naar binnen en spande haar bovenbenen. Ze keek strak naar zichzelf in de spiegel en met een schokkend lichaam en een diepe zucht beleefde ze een zinderende climax. Daarna ontspande ze voldaan haar spieren. Loom genoot ze van zichzelf en in een veel rustiger tempo bracht ze zich nog tweemaal tot een hoogtepunt. Ze kon hier lang mee doorgaan, maar stapte na een kwartier toch uit bed en liep naar de badkamer om te douchen. Haar borsten zette ze ruim in de gel en ze vond het heerlijk om die langdurig in te soppen. Ze was heel tevreden over haar lichaam, maar schaamde zich voor haar verslaving. Wat zou God ervan vinden dat ze haar lichaam misbruikte. Om er nog maar over te zwijgen dat ze het prettig had gevonden dat Marjan die ochtend aan haar had gefriemeld in de lingeriezaak. Ze wist zich er niet goed raad mee. Aan de ene kant ervoer ze de spanning als een uitdaging die haar grenzen waanzinnig zou verleggen, maar ze wilde tegelijkertijd een goed christen zijn. Zoiets kon niet samen, want volgens haar eigen geloof walgde ze van zichzelf. Een relatie met Marjan was daarom uitgesloten, maar als ze experimenteerde, wie deed ze daar dan kwaad mee. Het was voor haar om gek van te worden. Als ze niet om het minste of geringste opgewonden raakte en als gevolg daarvan dwangmatig masturbeerde, stond ze niet voor zo’n idiote keuze. Dan was er ook nog Ruud, waar ze naar verlangde.

‘Joehoeeee, Lys, waar ben je!’ hoorde ze beneden roepen.

Haar hart ging sneller kloppen. Marjan was al terug. Ze had een eigen sleutel sinds ze Wim eruit had gegooid. Ze voelde zich betrapt omdat ze de deuren op slot had gedraaid.

‘Ik ben boven!’ gilde ze terug.

Normaal gesproken zou ze hebben gemeld dat ze onder de douche stond, waardoor Marjan niet naar boven zou komen. Door dat detail nu achterwege te laten, hoopte ze dat Marjan onverhoeds voor haar zou staan en haar naakte lichaam zou zien. Ze hoorde Marjan de trap opkomen en dat beneden de televisie aanstond. Waarschijnlijk had ze Yentl voor de beeldbuis gezet.

‘Lysanne, we zijn er weer hoor,’ zei Marjan. Ze liep over de gang.

‘Waar ben je?’

Het lag op de lippen van Lysanne te antwoorden waar ze zich bevond, maar ze hield haar mond en knoopte van haar handdoek langzaam in een tulband om haar hoofd. Toen Marjan langs de deuropening gluurde, wat Lysanne in de spiegel zag, draaide ze zich in vol ornaat om.

‘O, sorry, ik wist niet dat je hier was,’ verontschuldigde Marjan zich, al waren en bleven haar ogen op de rondingen van Lysanne’s lichaam gepind.

Lysanne gokte dat haar vriendin er geil van werd en met haar masturbatie-scène van daarvoor nog vers in het geheugen, besloot ze Marjan te teasen door haar rug te rechten, waardoor haar borsten nog beter uitkwamen. Marjan wilde iets zeggen, maar dat werd voorkomen door Yentl.

‘Mama, drinken?’ hoorden ze haar stemmetje vanuit de woonkamer.

‘Ik ga wel,’ zei Marjan.

Dat ze Lysanne naakt had gezien, was voor haar die dag de kers op de taart. Ze was supergeil geworden van de aanblik van de beeldschone naturelle milf. Erotische gevoelens hadden bij haar een golf van begeerte teweeg gebracht, maar nu ze in korte tijd zo veel vooruitgang had geboekt, wilde ze niet te overhaast te werk gaan. Eerst nog haar eigen poes touperen.

De signalen die Lysanne afgaf brachten haar in de zevende hemel. Wachten is smachten, vond ze, al had ze het liefst volhard in haar doortastende voornemen om met Lysanne intens de liefde bedrijven. In plaats daarvan draaide ze zich om en liep naar beneden.

Lysanne stond te trillen op haar benen. Marjan had haar in al haar vrouwelijke naaktheid gezien en de wilde blik in haar ogen had haar doen branden van wellust. Seks met Marjan, hoe zou dat zijn? vroeg ze zich af.

Tien minuten later kwam Lysanne naar beneden en Marjan nam haar vriendin scherp in zich op, maar helaas was ze weer in de cocon van haar imago gekropen. Ze kende haar vriendin zo goed, dat ze aanvoelde dat haar geloof haar in de weg zat.

Althans, dat hoopte ze, want ze wist dat de lust het altijd van de last zou winnen.

‘Wat eten we vanavond, mam?'' vroegen de meiden in koor, die waren binnengedruppeld. Zoals altijd hingen ze hun jassen aan de trapleuning.

Lysanne had nog geen seconde stilgestaan bij het avondeten. Omdat haar antwoord aan de kinderen uitbleef, stelde Marjan voor dat ze op patat zou trakteren. Lysanne zond haar een dankbare blik, maar vond dat ze als moeder schromelijk tekort had geschoten en dat ze alleen nog maar met zichzelf bezig was. Ze herpakte zich.

‘Dames, zin in een kopje thee?’

De keuken vulde zich met damp uit de waterkoker. Marjan schonk in, verliet de keuken en ging naar de huiskamer met kopjes bosbessenthee op een dienblad.

‘Tante Marjan? Zin in Mens-erger-je-niet?’ opperde Kyra en ook Sylvana sloot zich daarbij aan.

Op het mobieltje van Lysanne, dat in de keuken achter was gebleven, verscheen een bericht van Elviera: Hoe dat nu zat met die nieuwe vriend. Dat had ze weer van Renate. Lysanne antwoordde er niet op en zond Ruud een antwoord op zijn laatste bericht. Ze verlangde ernaar hem eindelijk te ontmoeten, maar in verwardheid zond ze een bericht waarvan ze schrok toen ze het terug las.

‘Heb je wel eens nagedacht over seks met een man?’

Wat zou hij wel niet van haar denken. Hij zou vertwijfeld naar zijn hoofd grijpen. Ze kreeg er geen reactie op en ze hoopte dat hij het niet had ontvangen. Wat een blunder en hoe had ze zo stom kunnen zijn. Koortsachtig dacht ze na hoe ze haar vreemde vraag een draai kon geven. Dat ze het zo niet had bedoeld. Ze vond zichzelf kampioen eigen ruiten ingooien.

In de huiskamer zaten Marjan en de meiden samen op de bank en een blik op de klok leerde dat ze zo wel eten zou halen.

‘Heb je al een briefje gemaakt?’ vroeg Lysanne.

Dat had ze nog niet en ze stelden de bestellingen samen.

Marjan vertrok met Yentl naar de cafetaria, terwijl Kyra en Sylvana de tafel dekten.

Tijdens de maaltijd dwaalden de gedachten van Marjan af naar haar winst van die dag. Ze had aan de vagina van haar vriendin gevoeld en als de jackpot haar ook nog eens ‘full monty’ gezien. Ondanks haar voornemen even pas op de plaats te maken, kon ze het niet helpen dat ze met haar voet langs de in pantykousjes gehulde benen van Lysanne wreef. Eerst trok die van schrik haar been terug. Toch strekte Marjan haar voet nog eenmaal uit als haar ultieme poging haar genegenheid te uiten. Tot haar opluchting verroerde Lysanne zich niet. Ook niet toen ze voorzichtig met haar tenen langs haar zwarte kousen omhoog kroop. Lysanne stond het toe zonder een spier in haar gelaat te vertrekken. Uit het niets lachten de kinderen luid, Marjan wist niet waarom en vreesde dat haar voetjevrijen was ontdekt, ze keek verschrikt op en staakte haar voetenwerk.

Lysanne stond op om de tafel af en de vaatwasser in te ruimen.

Zoals elke avond als zij bij het gezin was plantte Marjan de jongste onder de douche. De andere twee waren intussen op de hoogte gesteld van de meidenavond en hielpen hun moeder met klusjes zoals stofzuigen.

Lysanne ruimde de in het oog springende rommel op.

Om zeven uur bracht ze Yentl naar bed en las haar voor uit ‘Het grote berenboek’. Ze legde geen gevoel in de tekst, zodat Yentl haar verbaasd aankeek en ze uit armoe maar een liedje voor haar zong. Toen ze haar dochter kuste voor het slapen gaan gilde Yentl:

‘Tante Marjan ook!’

‘Wil je ook een kusje van Marjan?’

‘Ja, ja!’

Ze riep daarop Marjan die meteen naar boven kwam en Yentl op haar nadrukkelijk verzoek een kus gaf.

Daarna op de overloop bleven de vrouwen even staan. Een moment waarin Lysanne niet wist wat ze moest doen. Ze voelde de spanning tussen hen oplopen. ‘Saved by the bell’, dacht Lysanne toen de oudsten vrolijk kwetterend de trap opliepen.

Zinderende seksuele spanning had er zoëven tussen haar en Marjan gehangen. Zo voelbaar dat het bijna aan te raken was. Lysanne gebaarde met haar handen dat ze het rustig aan wilde doen en Marjan knikte dat ze haar had begrepen.

‘Ik zal snel wat wijn bij de super halen,’ zei ze.

Na het nieuws om half negen rolden hun vriendinnen binnen. Renate legde meteen haar Lenormand-kaarten op tafel en Lysanne schonk de wijnglazen vol.

‘Filmpje!’ riep ze jolig en nam de dvd in handen die Renate had meegebracht. Intussen verzorgde Marjan de hapjes in de keuken.

Elviera, die inmiddels ook binnen was, keek Renate verbaasd aan. Wat was er in godsnaam met Lysanne aan de hand, want zo reageerde ze nooit.

‘The Green Mile, die ken ik al maar het is zo’n goede film dat ik hem graag nog eens wil zien.’

‘Ik heb er nog een bij me,’ zei Renate en ze nam die uit haar tas. ‘Daten enzo’ was de titel en de vrouwen lachten. Die film werd tot favoriet verklaard, waarin scènes, grappen en grollen voorbij kwamen die Lysanne op zichzelf van toepassing vond. Als dat niet zo was zinspeelden haar vriendinnen er wel op.

Elviera kon zich niet langer in bedwang houden en zette de dvd-speler op pauze.

‘Hoe heb je hem leren kennen?’ vroeg ze heel direct.

Lysanne vertelde, maar niet in detail, over haar eerste date die volledig was mislukt. Ze was opmerkelijk openhartig. Daarna vertelde ze globaal wat over Ruud.

Marjan schonk de glazen bij en per ongeluk raakte ze de borsten van Lysanne, die iets van tafel oppakte. Het was oprecht niet haar bedoeling geweest, maar het leverde wel gefronste blikken op. Marjan en Lysanne gaven geen krimp en waren opgelucht dat Elviera licht haar schouders ophaalde. Lysanne kreeg het er benauwd van. In een teug dronk ze haar glas leeg. Ook iets wat ze normaal nooit deed.

Haar vriendinnen wijtte het aan nervositeit. De dvd werd niet meer op ‘play’ gezet en Renate spreidde haar kaarten over de salontafel. Ze trok de kaarten rode-dame- harte-heer en keek Lysanne indringend aan.

‘Is dat goed of slecht?’ vroeg Lysanne gespannen.

‘Weet ik niet, maar het is wel vreemd, het staat ervoor dat je bedenkingen hebt over een vrouw.’

Marjan kuchte en gaf aan naar het toilet te moeten. Ondertussen pakte Lysanne haar glas op. Ze wist zich even geen houding te geven. Ze had blosjes op haar wangen en ditmaal kwam het niet van een orgasme. Ze bad dat het met een sisser zou aflopen.

Na een ongemakkelijke stilte keerde Marjan terug en meldde dat ze naar huis ging.

‘Nu al?’ zei Elviera die op haar horloge keek. Het is nog niet eens half elf.’

‘Sorry, buikpijn en waarschijnlijk buikloop,’ verklaarde ze, trok haar jas aan en de voordeur achter zich dicht. De dames wensten haar nog beterschap, maar ze stond al buiten. Renate ging onverstoorbaar verder met haar lezing.

‘Ik zie een intense verliefdheid op een man die jou in de krochten van je ziel zal raken.’

Lysanne vond dit al een stuk beter klinken.

‘Maar ik zie ook twijfel,’ vervolgde Renate. ‘Zie je, hier kruist die vrouw weer,’ en ze wees Lysanne erop.

Lysanne lachte maar wat en zei dat ze er maar beter mee kon stoppen, want het sloeg helemaal nergens op.

‘Straks gaan jullie nog allerlei dwaze denkbeelden in jullie hoofden halen. Een andere vrouw heeft met mijn flirt met Ruud niets te maken.’

Ze had het met enige stemverheffing gezegd en stond op.

‘Lysanne? Wat is dit nou?’ vroeg Renate.

‘Ja zeg, heel apart dit, Renate,’ giechelde Elviera.

Renate wist dat ze altijd een grond van waarheid legde, maar hier begreep ze weinig van. Tenzij Marjan voor de vrouw stond die ze zojuist had beschreven. Ze schudde met haar hoofd, haalde haar kaarten van tafel en sloeg haar glas achterover.

‘Sorry, de volgende keer beter, lieverd,’ Ze kuste Lysanne op haar voorhoofd en vertrok, waarna ook Elviera opstond en haar rok gladstreek.

‘Zo, we moesten maar eens gaan,’ zei ze.

Lysanne keek verdwaasd om zich heen toen ze de deur uit waren. Dat was een andere afloop dan gebruikelijk. Waarom had ze deze goddeloze nepzooi met die kaarten in haar huis toegelaten? Ze ruimde snel en behendig op.

‘Nog een paar dagen dan kan ik je eindelijk in mijn armen sluiten, liefje. XXX,’ appte Ruud.

Hij gaf haar dus geen antwoord op haar ridicule vraag, waarvan ze hoopte dat het zou overwaaien.

‘Ik dacht net aan je, ik was afgegleden in mijn fantasie naar de nachten die ik met jou wil beleven, XXX.’

Ook niet helemaal koosjer, maar wel beter.

Het antwoord volgde razendsnel.

‘Foto! XXX.’

Foto? Echt niet, daar vond ze het nog veel te vroeg voor.

Hoofdstuk 7

Ruud was ruim op tijd aanwezig in de lunchroom en was aan een ronde tafel in de hoek gaan zitten. Daar had hij voldoende ruimte om zijn plan, schrijfblok en laptop breed uit te stallen. Hij was benieuwd naar Lex Arenberg-Lotharingen, waarvan hij nog geen idee had. Ook niet hoe hij eruit zag. Aan de serveerster gaf hij door dat hij graag een kop koffie wilde en dat er mogelijk naar hem werd geïnformeerd door ene Lex. De achternaam sprak hij niet uit, want hij vermoedde dat ze het toch niet zou onthouden. Onder het schoolbord aan de muur waarop het menu was gekrijt, hing een bordje met het wifi-adres van het etablissement, waar hij op zijn laptop gebruik van maakte. Hij was er klaar voor en voelde zich kalm en beheerst, al veegde hij het klamme zweet van zijn handen aan het tafelkleed.

De ene na de andere man trad binnen die hij stuk voor stuk aandachtig bestudeerde, maar uit hun lichaamstaal viel niet op te maken dat ze naar iemand op zoek waren. Ruud keek op de klok en bestelde een tweede kop koffie. Het was inmiddels tien over drie en hij begon zich zorgen te maken. Hij zou toch wel komen opdagen? Hij checkte de Moneytron-website of daar een bericht stond van verhindering of dat Lex was verlaat.

Hij schrok op toen hij een hand op zijn schouder voelde.

‘Meneer Sponck, aangenaam.’

Ruud stond half op en gaf een onhandige hand, waardoor Lex hem in de vingers kneep zonder dat hun handpalmen elkaar raakten. Ruud baalde ervan. Hij had zich zo goed voorbereid en dan toch werd hij verrast. Hij had hem ook nog een waardeloze handdruk gegeven. Hij herstelde zich.

‘Fijn u te ontmoeten, gaat u zitten, wat wilt u drinken?’

‘Een glas mineraalwater graag, zonder bubbels.’

Ruud wenkte de serveerster en gaf haar de bestelling door. Inmiddels had Lex zijn lange jas uitgetrokken, waarvan Ruud zag dat die van fijne snit was. Stijlvol, maar wel warm voor de tijd van het jaar. Lex was in een eveneens fraai pak gestoken, waarschijnlijk Armani. Geen stropdas. Dat had Ruud ook niet verwacht. Alleen vertegenwoordigers droegen nog stropdassen, een uitstervende beroepsgroep.

Lex ging zitten en hield zijn handen als een piramide. Zijn vingertoppen raakten zijn kin. Onder zijn manchet prijkte een duur horloge. Dat zag Ruud aan de bobbel op het glas ter hoogte van de datumvermelding, een Rolex.

Zo ontspannen en zo vriendelijk mogelijk keek Ruud zijn gast aan die hem een kort moment strak in de ogen keek. Ogen die Ruud bekend voorkwamen, al kon hij het zich niet herinneren wanneer of in welke omstandigheden dat was geweest. Harde ogen, donkerbruin met inktzwarte pupillen. Hij schatte Lex in op een leeftijd halverwege de vijftig. Dat concludeerde hij uit de licht grijzende haren tussen het donkerblond bij zijn slapen. Een man die rust uitstraalde en autoriteit. Vrouwen zouden bij bossen aan zijn voeten liggen, daar twijfelde Ruud niet aan.

‘U bent een enthousiast fietser, heb ik begrepen,’ zei Ruud in de hoop dat ze eerst over alledaagse dingen zouden spreken en dat hij daardoor wat meer informatie kreeg.

‘Ja, dat is zo. Ik trek er regelmatig met mijn vrienden op uit om op onze racefietsen tochten te maken. Gemiddeld pakken we zo’n honderd kilometer, maar laten we het even over uw bedrijf en uw plannen hebben.’

Ruud besefte dat prietpraat er niet in zat en dat hoefde voor hem ook niet. Als de investeerder maar over de brug kwam. Lex nam een leren map voor zich, waarvan Ruud niet had opgemerkt dat hij die bij zich had. Zijn aandacht werd getrokken door een vignet dat in goud op de voorkant stond. Een negenpunts symbool, dat had Ruud in een oogopslag gezien.

‘Bijzonder teken,’ zei hij en wees naar de leren map. ‘Zoiets heb ik nooit eerder gezien.’

Ondertussen prentte hij de figuur in zijn hoofd, want hij was er benieuwd naar en nam zich voor dat later uit te zoeken.

‘Ik noem het de Magische Ruit,’ zei Lex, ‘als mijn venster op het universum.’ Hij hield de map voor zijn gezicht en draaide het een kwartslag. ‘Zoals je ziet verandert de Magische Ruit niet In welke stand je die ook houdt.’

Ruud vond het verbluffend en kon zijn ogen er niet vanaf houden. Een rilling trok door zijn lichaam en de vele vlakken duizelden hem. Blijkbaar was Lex spiritueel aangelegd, wat hij verrassend vond. Lex legde de map voor zich, klapte hem open en streek met zijn hand over het plan van Ruud dat hij vanaf de website van Moneytron had uitgeprint.

Ruud nam een luisterende houding aan.

‘Uw plan zit goed in elkaar en ik geloof er heilig in. U heeft er 250.000 euro voor nodig en ik zal er u 225.000 verstrekken tegen acht procent rente per jaar. Volgens uw begroting is dat geld inclusief rente in vijf jaar terugbetaald en daar zal ik u dan ook aan houden.’

Ruud was stomverbaasd, het was alsof iemand hem vertelde dat hij de lotto had gewonnen. Een zware last viel van zijn schouders en zijn geldproblemen verdwenen als sneeuw voor de zon. Dit betekende het einde van de door hem zo verfoeide grepen in de kas. Alleen met dat geld wist hij nog in zijn levensonderhoud te voorzien. Iets dat op het punt stond heel verkeerd af te lopen.

‘Maar…’

Shit, dacht Ruud, natuurlijk zit er altijd een ‘maar’ aan en hij keek de man tegenover hem vragend aan.

‘Er zal een besloten vennootschap voor worden opgericht waarvan ik eenenvijftig procent van de aandelen bezit. Dus een meerderheidsbelang dat zal gelden totdat u mij alles heeft terugbetaald. Zodra dat het geval is vervalt mijn belang, maar blijf ik wel voor tien procent aandeelhouder en rechthebbende op dividend.’

Ruud moest even slikken, want dan was hij niet meer de baas over zijn eigen toko.

‘Wil dat zeggen dat u zich dan met de dagelijkse gang van zaken gaat bezighouden?’

Lex lachte en zei dat hij daar absoluut geen tijd voor had.

‘Elke vrijdag om 16.00 uur ben ik bij u. We nemen dan de week door en bespreken wat er de week erna te doen staat. Het gaat dan over de grote lijnen. Bij elk bezoek wil ik precies weten hoe de financiën ervoor staan. Dit volgens overzichten waarvan ik u het format zal verstrekken.’

Ruud was allang blij dat de bemoeienis van Lex beperkt zou blijven. Hij had geen behoefte aan iemand die hem de hele dag op de vingers keek. Er viel een korte stilte, waarna hij zijn hand vol uitstak die door de investeerder werd aangenomen.

‘Deal,’ zei Ruud.

‘Gefeliciteerd met uw beslissing. Volgende week zitten we bij een notaris om het te bezegelen, plaats en tijdstip laat ik u nog weten. Daarna wordt het bedrag via Moneytron aan u overgemaakt. Als u precies handelt zoals u zich in uw businessplan heeft voorgenomen, voorzie ik geen problemen en gaan we een prettige en succesvolle samenwerking tegemoet.’

‘Ik heb er veel zin in,’ zei Ruud enthousiast.

Lex keek op zijn horloge en zei dat hij er weer vandoor moest omdat hij nog een andere afspraak in de buurt had. Hij haalde een visitekaartje uit zijn map tevoorschijn en overhandigde het.

Binnen een minuut was hij vertrokken en liet Ruud beduusd achter. Het was nog niet eens half vier! Hij vond het haast onvoorstelbaar hoe snel en eenvoudig dit was verlopen, zonder dat hij zijn plan had hoeven toe te lichten. Iets waar hij zich terdege op had voorbereid.

Ruud bestelde een groot glas bier en dacht na over het wonderlijke gesprek. De Magische Ruit die Lex had getoond. Ruud kon er op het internet niets over vinden en hij bekeek het visitekaartje aandachtig. Voorop stond zijn naam en Belgische adresgegevens in Brussel evenals zijn mobiele telefoonnummer en rechtstreekse e-mailadres, maar geen bedrijfsnaam of een website. Op de achterkant het symbool van de Magische Ruit. De symmetrie ervan trof Ruud opnieuw, alsof hij de heilige graal had gevonden. Dan die ogen, die ogen van Lex en toen wist hij ineens weer waar hij die eerder had gezien, en hij maakte zich er zorgen over.

Het was iets uit zijn jeugd rond zijn tiende, of mogelijk eerder, toen hij met zijn ouders nog in een flat woonde. In de lange gang van de souterrains was hij achterna gezeten door een paar oudere jongens. Aan het einde van de gang hadden ze hem te pakken gekregen en een leeg souterrain in geduwd, waar alleen een oude matras op de grond lag. Dat had hij nog net gezien, waarna hij op de tast door de ruimte was gekropen, want het was er aardedonker. Hij had het gevoel gehad dat er iemand aanwezig was en dacht dat ook gehoord te hebben aan een zware ademhaling, maar dat geluid kon ook vanuit de buizen zijn gekomen die over het plafond liepen. De deur ging open en jongens kwamen op hem af. Hoeveel het er waren wist hij niet. Hij was opgestaan, werd langs de wanden geduwd en was gestruikeld over de matras waarop hij was gevallen. De jongens hadden zich op hem gestort. Hij was bang geweest, doodsbang. Zijn broek was uitgetrokken en zijn piemel was betast. Het deed geen pijn, maar hij huilde wel. Tot zijn verbazing had hij een harde plasser gekregen, wat hij toen wel eens eerder had gehad, maar dat was toen heel anders geweest. Waar hij ook voelde, of zich op wilde afzetten, overal voelde hij blote piemels. Het enige wat hij had gezien waren een paar dansende ogen geweest zoals die van Lex. De jongens, waarvan hij er niet één kende, hadden hem huilend achtergelaten. Nooit had hij er met iemand over gesproken, omdat hij er niet zeker van was. Misschien had hij wel alles gedroomd.

Hij had het diep weggestopt, er geen last van ondervonden en nooit had hij homofiele gevoelens gekoesterd.

Ruud keek naar zijn mobieltje. Er was een bericht van Lysanne binnengekomen.

‘Heb je wel eens nagedacht over seks met een man?’

Jezus, wat had hij nu weer aan zijn fiets hangen! Hij sloeg zijn hand voor zijn mond. Wat een timing! Na er vele jaren niet aan gedacht te hebben werd deze vraag hem ineens vanuit het niets gesteld. Dat kon geen toeval zijn, wat volgens Ruud ook niet bestond. Dat Lysanne bijzonder was, daar was hij inmiddels wel achter, maar dit duidde op een zielsverwantschap die veel verder ging dan bij partners in een doorsnee relatie.