Verloren!

Verschrikt grijpt Lieke naar haar hals; het hangertje! Het zilveren hangertje van oma is weg. Met een kreun valt ze op de bank van het dorpsplein neer, terwijl haar hondje voor haar gaat zitten. ‘O, Puck, hoe moet ik dat tegen opa vertellen?’

De kleine zwarte schnauzer houdt zijn kopje een beetje scheef alsof hij haar begrijpt.

Vijf dagen geleden heeft ze een hangertje van zilverdraad gekregen van opa. Het was zo mooi en nu is ze het al kwijt! Lieke voelt nog eens aan haar hals en tussen haar kleren. Nee, het is echt weg. Waarom ben ik nu juist dit ding verloren, denkt ze wanhopig. Dat vindt opa vast heel erg, want hij heeft het voor oma gemaakt. Voor Ann staat er op het doosje en oma heette Antonia. Lieke kijkt om zich heen en ziet dan de afwachtende blik van haar hondje. Het brengt haar op een idee.

‘Puck, kun jij het voor me vinden? Ja, Puck, zoek het hangertje van opa, zoek Puckje!’

De kleine schnauzer springt op en begint druk rond te snuffelen. Samen met het hondje loopt Lieke de weg terug die ze gekomen is. Maar helaas vinden ze niets. Nergens ligt het mooie zilveren spiraaltje met het paarse steentje. En opa heeft haar vanmorgen nog laten zien hoe het begin en het einde van de zilverdraad aan elkaar gesmolten waren.

‘Die doorlopende spiraal staat symbool voor een liefde zonder einde,’ zei hij.

Ooh, kreunt Lieke in stilte. Ik durf het opa niet te vertellen, hij mist oma nog zo... Ze gaat op een tuinmuurtje zitten en pakt haar telefoon. Ben het hangertje kwijt dat opa me gaf appt ze naar haar vriendin Marloes van haar vorige school. O, wacht die zit nu op paardrijles. En Sterre is al op vakantie.

Wat errug! komt er toch terug. Tja, daar heeft ze ook niet veel aan. En elkaar bellen kan niet tijdens zo’n rijles.

Papa en mama zijn ook onbereikbaar, denkt ze sip. Die zitten in de oerwouden van Brazilië, ook al zo lekker. Waarom zijn ze ook zo kort na de verhuizing weer op reis gegaan? Ik heb hier nog niet eens vrienden kunnen maken. Zou dat aan mij liggen? Het komt vast omdat ik zo saai ben en er saai uitzie. Het is best wel leuk om met Marloes en Sterre te kunnen geinen via WhatsApp en zo, maar ik wil ook wel eens in het echt met iemand kunnen geinen. Lachen in je eentje is geen lol aan. Ze grinnikt om die tegenstrijdige gedachte.

Plotseling ziet ze in de verte iemand lopen. Daar is die jongen weer, denkt ze, met dat leuke kapsel. Waar zou hij wonen? Ach, wat maakt het uit. Zo iemand wil toch niet met me omgaan. Hij is vast ook te oud voor mij.

Ze staat weer op. ‘Kom, dan gaan we nog eens goed zoeken, Pucky.’

Maar hoe ze ook speurt, het hangertje laat zich niet vinden. Op het politiebureau kunnen ze haar ook niet helpen. Voor de zekerheid laat ze toch maar haar naam en het nummer van haar mobiele telefoon achter.

Ontmoeting met Marijn

Drie dagen later wandelt ze met Puck door een chique buurt, waar ze al eens eerder heeft gelopen. Wat een mooie straat met al die oude villa’s en grote tuinen, denkt Lieke. Wacht, hier liep ik laatst ook met Puckje. Misschien heb ik het hangertje van opa hier wel verloren!

Al zoekend loopt ze met een gebogen hoofd door de straten. Opeens botst ze tegen iemand op. Als ze opkijkt, blijkt het de jongen met het hippe haar te zijn.

‘O, sorry, ik... ik zocht iets,’ stamelt ze geschrokken en ze voelt dat ze een kleur krijgt. Nee, hè! Loopt ze juist tegen die leuke knul op.

‘Dat geeft niet, hoor. Ik keek ook niet uit, ik liep op mijn mobiel te kijken,’ antwoordt hij lachend en zet een zware boodschappentas neer. ‘Ik ken jou van de Calvijnschool. Je zit een klas lager dan ik.’

‘Zit jij op de Calvijnschool?’ reageert Lieke verbaasd. ‘Ik heb je daar nog nooit gezien!’

‘Volgens mij zit je nog niet zo lang bij ons op school. Jullie wonen toch sinds kort in de Zwaluwlaan?’

‘Ja,’ knikt Lieke. Wow, dat die jongen zoveel van haar weet!

‘Ik ben Marijn de Koning,’ zegt hij dan.

Lieke stottert: ‘En ik-ik Lieke Laurens.’

Hij lacht alsof hij dat allang weet en knielt dan bij Puck. ‘Wat een grappig hondje. Ze lijkt op Rocky van Paw Patrol, waar mijn broertje altijd naar kijkt. Hoe heet ze?’

‘Puck,’ antwoordt Lieke trots.

Marijn stoeit even met de mini-schnauzer. Daarna komt hij weer overeind. ‘Zei je nu dat je wat zocht?’

‘Ja, een zilveren hangertje,’ antwoordt ze nog steeds verlegen.

‘Hoe ziet het er precies uit?’ vraagt hij belangstellend.

‘Het is van zilverdraad, in een platte spiraal gedraaid. Het is ongeveer zo groot,’ wijst ze met haar vingers. ‘En in het midden zit een paars steentje.’

‘Aha, een soort snoepveter van zilver,’ zegt Marijn begrijpend.

Lieke knikt. ‘Ja zoiets. Het ergste is dat ik hem pas van opa heb gekregen. Hij heeft hem zelf vroeger voor mijn oma gemaakt. En nu ben ik hem kwijt.’

Waarom vertelt ze dat eigenlijk aan hem, zoiets snappen jongens toch niet.

Maar Marijn knikt ernstig. ‘En leeft je oma nog?’

‘Nee, ze is al drie jaar dood.’

‘Dan vindt je opa het vast extra jammer als hij hoort dat dat ding kwijt is,’ zegt Marijn.

Wow, denkt Lieke verbaasd, deze jongen is écht aardig! ‘Ja, daarom zoek ik ook alsmaar, want ik durf het hem niet te vertellen.’

Marijn pakt zijn tas. ‘‘Kom, zal ik je helpen met zoeken? Twee zien meer dan een. Jij ook, Paw Patrol,’ zegt hij tegen de hond. ‘Laat je speurneus eens werken.’

Lieke lacht hardop. Marijn komt naast haar lopen en vertelt al zoekend dat hij in de Valklaan woont en dus nog een klein broertje heeft.

Lieke legt uit dat haar ouders in het buitenland zitten en waarom. ‘Ze bestuderen de indianentalen van Zuid-Amerika,’ zegt ze terwijl ze de stoep afspeuren. ‘Daarom zijn ze vaak weg. Dan zorgt opa voor mij, dat vinden we allebei leuk. Maar ik mis mijn vader en moeder soms wel.’

‘Natuurlijk, dat is normaal,’ antwoordt Marijn en staat ineens stil. ‘Ik word duizelig van al die stenen en naden die voorbij komen.’ Met een zucht wrijft hij over zijn ogen. ‘Oei, da’s waar ook. Ik moet die tas nog naar huis brengen! Er zitten dingen in die in de diepvries moeten. Wacht je even? Ik woon hier om de hoek.’

‘Oké!’ reageert Lieke verrast. ‘Dan blijf ik hier nog even rondspeuren.’

Ze kijkt hem na terwijl hij de straat uitloopt. Ja, hij is echt tof! denkt ze. Zowel grappig als aardig. Eindelijk iemand om mee te praten.

Ze knijpt zichzelf even in haar arm om te weten of ze droomt. Maar als ze aan opa’s hangertje denkt, komt ze weer met beide voeten op de grond. Gelukkig heeft opa nog niet gezien dat ze het sieraad niet meer draagt. Ze loopt de stoep op en neer in afwachting van Marijn.

Al gauw komt er een oudere dame aan. Automatisch doet Lieke een stap opzij. Dan stokt haar adem. Want daar, om de hals van die chique dame hangt een zilveren spiraal met een paars steentje in het midden! Lieke wil wat zeggen, maar ze kan geen woorden vinden. Sprakeloos draait ze zich om en kijkt de dame na. Die loopt met flinke pas de laan af.

Mevrouw Van den Berghe

‘Wat is er?’ vraagt ineens een stem achter Lieke. Het blijkt Marijn te zijn.

Lieke wijst de slanke oudere dame na. Dan zegt ze, een beetje ademloos: ‘Mijn hanger, die mevrouw heeft mijn hanger om! Ik bedoel opa’s hanger!’

Marijns ogen volgen haar vinger. ‘Die mevrouw?’ zegt hij verbaasd. ‘Met die grijze jurk aan? Dat kan niet!’

‘Waarom niet?’ vraagt Lieke verontwaardigd. ‘Ze kan hem toch hebben gevonden. Of is ze soms te chic om iets te dragen wat ze gevonden heeft?’

‘Ja,’ aarzelt Marijn. ‘Eigenlijk wel. Dat is mevrouw Van den Berghe van die witte villa daar bij het bruggetje. Ze heeft geld genoeg om haar eigen sieraden te kopen.’

‘Maar ik weet zeker dat ze de hanger van opa om heeft,’ zegt Lieke fel. ‘En ook al heeft zij hem gevonden, hij blijft van mij.’ Ze ziet in de verte dat de dame het tuinpad oploopt en door de grote voordeur verdwijnt. Hoe durft die mevrouw Van den Berghe met opa’s hanger om haar nek te lopen! Nu Lieke het ding heeft gezien, is ze vastbesloten om hem terug te krijgen. Kordaat zegt ze: ‘Ik bel gewoon aan en ik vraag mijn eigendom terug.’

Ze pakt Pucks riem steviger beet en maakt aanstalten om te gaan.

‘Wacht!’ zegt Marijn. ‘Ik ga met je mee.’

Maar als ze bij het hek van de witte villa aankomt, wil Marijn niet mee naar de deur.

‘Ik eh... blijf hier wel wachten,’ zegt hij en stapt achter een grote struik.

‘Wat is er? Durf je niet mee naar mevrouw Van den Berghe?’ vraagt Lieke. ‘Is ze zo streng?’

‘Nou, weet je,’ begint hij. ‘Die mevrouw is eigenlijk mijn oma...’

Even gelooft Lieke hem, maar als ze zijn ondeugende ogen ziet, zegt ze: ‘Ja, ja, je bent gewoon bang voor die rijke mevrouw.’

‘Nee, echt waar, het is mijn oma!’ verzekert Marijn haar. ‘En ze is nogal streng, dat klopt.’

Lieke blijft aarzelend staan en op dat moment gaat de voordeur van het witte huis open. Automatisch schiet Lieke ook achter de struik. De oudere dame komt naar buiten. Ze draagt nu een zwarte jurk. Met haar rechte rug en strak opgestoken zilveren haren maakt mevrouw Van den Berghe inderdaad een heel strenge indruk. Ik durf haar niet zomaar aan te spreken, denkt Lieke. En hoe kan ik bewijzen dat het sieraad van mij is? Intussen loopt de oudere dame naar de auto die voor de garage staat geparkeerd. Even later rijdt ze de oprit af en de straat uit.

‘Je zou je hanger toch terugvragen?’ plaagt Marijn haar.

Lieke voelt zich in het nauw gedreven. Ze laat zich naast hem op het muurtje voor de villa zakken en zucht: ‘Dat was ik ook van plan, maar daar kreeg ik de tijd niet voor!’

‘Ze heeft hem niet eens aan,’ zegt Marijn dan tot haar verbazing.

‘Hoe weet jij dat?’

‘Ik zag vanaf hier dat ze grote witte kralen om had. Die heb ik haar vorig jaar voor haar verjaardag gegeven.’

‘Hou maar op. Ik geloof toch niet dat het je oma is. Ze heet ook anders.’

‘Natuurlijk, het is de moeder van mijn moeder, snap je?’

Lieke knikt. ‘Ik snap het volkomen. Ze is je oma helemaal niet.’

Marijn heft met een zucht zijn handen op. ‘Dan maar niet. Wat is nu je plan? Gaan we wachten tot ze terugkomt?’ Hij laat zijn stem onheilspellend dalen. ‘En dan overvallen we haar met bivakmutsen op en martelen haar totdat ze bekent waar ze de hanger heeft verstopt.’

Lieke proest het ineens uit en daarna krijgt ze een idee. ‘Als ze die hanger niet om heeft, dan ligt die nu ergens in huis.’

‘Ja, daar schiet je wat mee op,’ zegt Marijn schouderophalend.

‘Jawel!’ Lieke springt op. ‘Ik kijk of er ergens in de villa een raam openstaat en dan ga ik binnen op zoek naar het hangertje.’

Marijn gezicht krijgt een geheimzinnige uitdrukking. ‘In de wet heet dat “insluipen”. Dat is officieel verboden.’

Lieke schrikt een beetje van die termen. ‘Ik maak maar een grapje.’

‘Nee.’ Marijn komt ook overeind. ‘Je hebt het gezegd en nu moeten we het ook doen. Kom, juffrouw Laurens, volg mij...’