Lady Roxy

––––––––

Dani van Doorn

––––––––

ClusterEffect

2021

––––––––

Met dank aan collega's Saskia Schouten en Marjon Revet-Weerink

voor hun feedback en correcties

HOOFDSTUK 1

December

'Snel,' zei de keukenmeid en duwde Roxy een lepeltje in haar handen. 'De kokkin is toch in de voorraadkamer. Je hebt nog nooit zoiets heerlijks gehad.'

Voorzichtig proefde Roxy met het lepeltje van de saus. Ze was dol op hertenragout en het was een tijd geleden dat ze het had gegeten. 'Verrukkelijk.' Maar toen ze opkeek, zag ze de twee keukenmeiden verschrikt naar de deuropening achter haar staren. Ze kuchte om een stukje hertenvlees dat in haar keel was blijven hangen weg te krijgen. 'De temperatuur is precies goed,' ging ze hees verder alsof ze vóórproefde. 'Deze gang kan opgediend worden.'

'Sinds wanneer snoepen dienstmeisjes van het eten van de gasten?' hoorde ze ineens een lijzige stem achter zich vragen.

Opnieuw kuchte ze en ze draaide zich langzaam naar de spreker om. 'Sinds ik de klachten van verwende gasten in ontvangst moet nemen, sir.'

Tegen de deurpost van de keuken stond een jongeman geleund. Ze herkende het type meteen: knap, goed gekleed, overdreven zelfverzekerd. Aan zijn avondkostuum te zien een gast van Lord Chapman.

Maar wacht eens, ze kende hem toch ook? Was dit niet Steven Letterby? Een van die over het paard getilde studievriendjes van haar broer. Ja, hij was het echt en nog net zo arrogant als vroeger. Altijd al een vervelende knul geweest. Het zou haar niet verbazen als hij degene was die de butler in hoge staat van agitatie naar de kelder had gestuurd. Zou hij haar herkennen in dienstmeisjeskleding? Vast niet. Ze hadden elkaar al jaren niet gezien en ze droeg haar haar nu glad naar achteren onder een mutsje, terwijl de donkere krullen anders haar gezicht omkransten. Bovendien was het ondenkbaar dat een edelvrouw als dienstmeisje ging werken.

Intussen stond hij haar met hooghartig opgetrokken wenkbrauwen van top tot teen op te nemen. 'Jij stond ook niet vooraan toen schoonheid werd uitgedeeld. Lieve help, wat ben jij lelijk.'

Achter zich hoorde Roxy enkele stafleden hun adem inhouden en zo neerbuigend mogelijk antwoordde ze: 'Gelukkig wel, want de man die mij heeft uitverkoren, deed dat om mijn persoonlijkheid en niet uit geldbejag of pronklust.'

Hij hief zijn kin op. 'Een dienstmeid met weerwoord. Vreemd personeel neemt Lord Chapman tegenwoordig aan. Als ik hem dit vertel, vlieg je er op staande voet uit.'

Met een pesterig glimlachje zei ze: 'Wacht dan nog even tot de jachtpartij voorbij is, sir. Anders hebt u er alleen de vaste staf mee.'

'O, je bent ingehuurd als extra personeel. Het zal niet moeilijk zijn om uit te vinden via welk bureau dat is gebeurd.'

Roxy draaide zich terug naar de terrine en tilde hem op. 'Dolgezellig om met u te praten, sir, maar als ik nu de hertenragout niet naar boven breng, is er wéér een gast ontevreden.' Ze wist niet wat Steven kwam doen – waarschijnlijk de butler nog verder in het nauw drijven – en het leek haar het beste om hem weer mee naar boven te lokken. Met opgeheven hoofd liep ze hem voorbij, maar na een paar stappen begreep ze al waarom de grote terrine alleen door Wilson of een andere mannelijke bediende gedragen werd. Ze kon hem bijna niet houden!

Steven was haar de gang in gevolgd en toen ze met een kreun de terrine in de keukenlift naast de trap liet zakken, zei hij: 'Je had op Wilson moeten wachten, die dekschaal is veel te zwaar voor zo'n klein ding als jij.'

Roxy sloot het luik en trok aan het touw om de lift naar boven te transporteren. 'Meneer Wilson is in de wijnkelder, nieuwe wijn halen omdat de andere was afgekeurd. Weet u nog?' Met een uitdagende blik liep ze hem voorbij en begon daarna snel de trap naar de begane grond te bestijgen.

'Jij kleine kat!' Steven kwam haar meteen achterna. 'Als ik niet had gezegd dat die wijn bedorven was, had de gastheer morgen geen jachtpartij gehouden, maar een ziekenzaaltje kunnen inrichten. Die wijn smaakte muf en prikkelend, een duidelijk teken dat hij bedorven was. Ik zei het juist om de butler te beschermen, omdat niet iedereen zoiets meteen proeft.'

'Heel nobel van u.' Ze opende het luik, maar voordat ze de zware dekschaal kon optillen, pakten zijn handen haar van achteren vast en zetten haar kordaat opzij. 'Laat mij dat doen, voordat je binnen dat ding laat vallen en de hertenragout de boezem van Lady Gresham bedekt.'

Ondanks haar ergernis moest Roxy even op haar lip bijten om het niet uit te proesten. Lady Greshams boezem was inderdaad zo uitgebreid, dat die niet te missen was als ze de schaal tijdens het opdienen uit haar handen liet glijden.

Steven tilde de terrine uit de lift. 'Trouwens, terwijl we net de trap opliepen, begreep ik wat die nobele man die jou verkozen heeft, in je zag. Je hebt een mooi achterwerkje, vooral als je heupwiegend de trap op loopt.'

Roxy zoog haar adem in en stond op het punt hem een draai om zijn oren te geven, hertenragout of niet, toen de butler bovenaan de bediendentrap verscheen met drie flessen in zijn armen.

'My lord, laat mij die terrine dragen!' zei hij hijgend.

'Jij hebt je handen al vol, Wilson, ik maak er wel een lolletje van.'

Roxy liep snel naar de eetkamerdeur om die tijdig voor Steven en Wilson te kunnen openen.

De butler sprak verder. 'Ik wil u nog bedanken, my lord, dat u me gered heeft van een grote blamage. Mijn neus is niet goed genoeg meer voor het keuren van de wijn. Ik zal de jonge Henry ervoor op moeten leiden.'

Roxy zag Stevens ogen even verzachten. 'Heel verstandig, Wilson.' Hij draaide zich naar de deur die Roxy voor hen openhield, terwijl ze er zelf achter bleef staan. Spottend maakte ze een diepe kniebuiging, in de wetenschap dat ze uit het zicht van het gezelschap was.

'En jij, kleine kat, bent nog niet van me af!' De uitdrukking in zijn ogen voorspelde niet veel goeds.

Roxy bedwong de lust om haar tong uit te steken en rende toen snel naar beneden. Sufferd die ze was om niet meteen de andere schalen mee naar boven te nemen! Nu zou niet alles even heet opgediend worden.

Gelukkig had het keukenpersoneel de rest van de hoofdgang al in de lift gezet. Samen met een collega rende Roxy weer naar boven. Geen wonder dat dienstmeisjes altijd zo slank waren, ze liepen letterlijk de benen onder hun lijf vandaan. Vervolgens werd ze zó in beslag genomen door het werk, dat ze nergens anders meer aan kon denken. Pas toen ze 's avonds doodmoe in bed viel, dacht ze vaag: Lórd Steven Letterby? Was zijn vader al overleden?

***

De volgende morgen was ze nog uitgeput van de vorige avond. De butler schrok zo van haar witte gezicht dat hij haar naar buiten stuurde om een frisse neus te halen.

'Kom over een uurtje maar terug. Het ontbijt wordt als buffet in de ontbijtkamer geserveerd, dus ik heb je nog niet echt nodig. Vanavond echter des te meer.'

Dankbaar liep Roxy het bos in dat aan het park van Chapman House grensde. Ze hield van de herfst en genoot van het kraken van de dode bladeren onder haar voeten. Wat een mooi bos met die doorkijkjes naar de akkers. Heerlijk om even in de natuur te zijn, nu ze noodgedwongen het grootste deel van haar tijd in Londen doorbracht.

Op dat moment rende er een haas voor haar langs en bijna gelijktijdig klonk er een schot dat vlak naast haar insloeg. Hevig geschrokken sprong ze achter een boom om daar met bonzend hart te wachten op wat er ging gebeuren. Welke gek ging er nu in het wilde weg schieten? Dat kon alleen maar een stroper zijn die zich op het landgoed ophield. Een gast van Lord Chapman zou nooit voor aanvang van de jachtpartij al gaan jagen. Ze keek voorzichtig een beetje voorbij de boom of ze de haas zag liggen, maar die was kennelijk ook niet geraakt.

Al gauw klonken er voetstappen en toen een stem. 'Hallo? Hallo, heb ik u geraakt?' Het was een beschaafde stem die nogal bezorgd klonk en met een zucht kwam ze achter de boom vandaan om oog in oog met Steven Letterby te komen te staan. Mooie ogen had hij, al waren ze wat rood. Had hij gisteravond zoveel gedronken?

'O, my lord,' zei ze meteen in haar rol en maakte een diepe reverence.

Hij sloeg er geen acht op. 'Ik heb je niet geraakt?'

'Nee, en de haas ook niet, vrees ik.'

Hij beet even op zijn lip en keek om zich heen. 'Die haas interesseert me niet. Weet je zeker dat ik je niet heb geraakt? Til je cape eens op en draai eens om?' Hij bekeek haar van alle kanten. 'Ik zie geen gaten in je kleding of bloedvlekken.' Met zijn hand op zijn hart zuchtte hij een keer diep en mompelde een lelijk woord.

'U wilde de andere gasten voor zijn, my lord, uit angst dat er niets meer voor u overbleef om op te schieten?' Spottend nam ze hem op. Hij zag er nogal indrukwekkend uit in zijn jachtkleding en met zijn geweer onder zijn arm. Types als Steven en zijn vrienden hadden altijd al het bloed onder haar nagels vandaan gehaald, en ze besloot hem eens goed terug te pakken. Wat had ze te verliezen?

Hij ging niet op haar vraag in, maar merkte knorrig op: 'Gisteren noemde je mijn titel niet eens. Wat doe je hier eigenlijk? Het werk ontduiken waar je voor aangenomen bent? Je komt me trouwens bekend voor, ik heb je vast al eens ergens eerder gezien. Een meid als jij kan nergens een vaste aanstelling krijgen.'

'De aanval is de beste verdediging, zegt men, en tevens een manier om vragen te ontwijken.' Wat had hij te verbergen en waarom ging hij zo vroeg op pad om te jagen op de dag van een jachtpartij? Het was uiterst merkwaardig.

Hij keek nog sikkeneuriger. 'Ik heb genoeg van jouw brutale opmerkingen. Straks bij het ontbijt zal ik Chapman informeren over je gedrag.'

'Prima! Zal ik hem dan ook over uw jachtpogingen vertellen?'

Hij vernauwde zijn ogen. 'Dat moet je eens proberen, kleine straatkat. Je bent even slecht als je lelijk bent.'

'Hebt u iets tegen lelijke mensen? Ze zijn anders ook door God gemaakt.'

'O, nu ga je zelfs op de religieuze toer. Je bent werkelijk het ergste van het ergste soort. Brutaal, afzichtelijk en daarbij nog schijnheilig. Walgelijk.' Boos keek hij haar aan.

Wat was er toch met zijn ogen? Zo herinnerde ze zich hem niet. Was hij soms alcoholist of verslaafd aan de opium? Jonge kerels zoals Steven, die geen verantwoordelijkheid droegen, hadden niets om voor te leven. Het enige wat ze deden, was geld uitgeven, zich laveloos drinken, en achter de vrouwen aangaan.

'Hebt u uw titel gekregen omdat uw vader overleden is?' Het zou haar spijten, Lord Letterby senior was een echte gentleman. De appel viel in dit geval heel ver van de boom.

'Ja, niet dat het je iets aangaat. Maar mijn landgoed heb ik van mijn oom geërfd.'

Ineens herinnerde Roxy het zich. Had haar moeder niet verteld over het landgoedje Mackleby Manor en de slechte conditie waarin het overgedragen was aan zijn nieuwe eigenaar? "Naar één van die onverantwoordelijke jonge kerels die zich in Londen amuseren zonder te trouwen, terwijl er zoveel meisjes naar een echtgenoot verlangen", had haar moeder verontwaardigd gezegd. Dat was weer een hint naar Roxy's ongetrouwde staat, natuurlijk. Alsof Steven en zij elkaar ooit als serieuze huwelijkskandidaat zouden zien. Een beweging achter hem trok haar aandacht. 'Er zit daar een haas in het veld. Als u nog wat wilt schieten? Al zou ik het niet aanraden, er zijn misschien meer vroege wandelaars.'

Hij lachte kort en bood haar toen het geweer aan. 'Laat jij maar eens zien of je het beter kunt, kleine betweter. Hij is geladen.'