LENTELIEFDE 2

Wie is Mister Jones?

––––––––

Dani van Doorn

––––––––

ClusterEffect

2021

––––––––

Met dank aan collega's Trenke Riksten-Unsworth

en

Marjon Revet-Weerink

1.

'Nu begrijp ik waarom veel mensen die in Londen wonen een tweede huisje hebben in Wales.' Molly neemt de afslag naar Llangwyn. 'Je rijdt er in een paar uur naartoe en het is hier zo heerlijk groen.'

'Ja, maar we hebben nu niet in de vrijdagmiddagspits gereden. En dat het hier zo groen is, betekent dat het heel vaak regent.'

'Welnee,' reageert Molly met onvervalst Molly-optimisme. 'Dat is omdat het voorjaar is. Hoe dan ook, ik vind het hier prachtig.'

'Dat ben ik met je eens,' beaam ik terwijl we door de schitterende Wye Valley rijden. 'Groot Brittannië op zijn mooist, het is net een immens park.' Ik schiet overeind. 'O daar, een bordje: Kasteel Llangwyn!'

Molly remt af en stuurt haar rode sportautootje de lange toegangsweg tot het kasteel in. De oprijlaan is bochtig en zeker een halve kilometer lang. Lentegroene bomen vormen met hun takken romantische bogen over de weg. Af en toe vangen we tussen de bladeren door een glimp op van het kasteeltje dat boven op de heuvel troont. Ik ben nieuwsgierig naar zijn geschiedenis, maar heb er helaas niet veel over kunnen vinden op internet.

Als we een open plek in de begroeiing naderen, zet Molly haar auto aan de kant. Vanaf hier hebben we vrij uitzicht op het grillige bouwsel dat over het groene, glooiende dal uitkijkt.

'Sprookjesachtig mooi,' verzucht Molly. 'Je moet er een eind voor rijden, maar dan heb je ook wat.'

Ik kijk kritisch naar het bouwwerk. 'Mooi kan ik het echt niet noemen en het is eerder een landhuis dan een kasteel. Ik denk dat het eind negentiende-eeuw is neergezet door een of andere smakeloze fabrikant die zichzelf een titel had aangeschaft. Alles wat die cultuurbarbaar mooi vond aan oude bouwstijlen heeft hij bij elkaar gegooid in dit gedrocht.'

Molly kijkt me over haar zonnebril aan en zucht. 'Gaan we nu de hele tijd kritisch zitten doen, lieverd? Kan je niet drie weken vergeten dat je kunsthistorica bent?'

'Nee, allicht niet. Juist op vakantie kun je de lokale cultuur met diepe teugen inademen.'

Molly zet de auto weer in beweging. 'Ik ben niet op vakantie,' zegt ze opgewekt, want Molly is altijd opgewekt. 'Ik heb een opdracht.'

'Als je maar niet denkt dat ik ga spitten en wortels uittrekken,' brom ik. 'Met mijn losse gewrichtsbanden levert me dat weer een hernia op.'

'Dat hoeft niet, lieve schat,' zegt ze monter. 'Er staat een voltallig tuinteam op me te wachten.'

'Eerst zien, dan geloven.' Want ik vind het maar een vage toestand, die opdracht van Molly. Kasteel Llangwyn is gerenoveerd tot hotel en zij moet de tuin weer in kasteelvorm zien te krijgen. Dat is haar wel toevertrouwd als tuinarchitecte. Maar de opdrachtgever verbergt zich achter de naam "Mister Jones" en het contact beperkt zich tot telefoontjes en e-mails. Op internet is er niets over de man te achterhalen en ik vraag me af of hier wel een betrouwbare persoon achter zit.

'Hoe klinkt die Mister Jones?' vraag ik nieuwsgierig.

Molly tuit haar lippen. 'Best aardig,' antwoordt ze schouderophalend.

'Niet een beetje leuk of spannend?' probeer ik tegen beter weten in uit te vissen.

Molly fronst haar wenkbrauwen. 'Ik ben bang dat ik alleen Robby leuk en spannend vind klinken.'

Oké, Molly en Robby zijn het schattigste stel dat er bestaat en ik vind het fantastisch dat ze mijn beste vrienden zijn. Maar hoe moet ik óóit aan die lieve, leuke, sexy man komen, als zelfs mijn beste vriendin me niet aan iemand kan koppelen? Mijn eigen pogingen leverden me tot nu toe alleen maar een gebroken hart op. Je zou denken dat Londen de plek is waar de leukste mannen van Engeland rondlopen. En eigenlijk is dat ook zo... Maar ze zijn óf gebonden - zelf loop ik al tegen de dertig - óf ze zijn uit op een kortstondig avontuurtje. En daar ben ik niet van. Ik ben meer van "lang en gelukkig". Er moet iets met me aan de hand zijn dat ik steeds tegen die foute mannen aanloop, bedenk ik fronsend. Ik praat er zelden over, maar diep vanbinnen heb ik een enorm verlangen naar een eigen gezin. Mijn vader en zijn zus leven nog, maar veel meer familie heb ik niet. Ik voel me soms zo alleen met al die stelletjes om me heen. Bij gebrek aan romantiek vul ik mijn tijd met smachten naar onbereikbare mannen. Bijvoorbeeld naar Peter, die getrouwde collega van het British Museum, waar ik werk. Hij is één van de redenen dat ik met Molly ben meegegaan naar Wales. Want ik houd van de natuur, maar drie weken zonder Londen vind ik afzien. Deze vakantie dient tevens om Peter uit mijn systeem te krijgen. Ik heb genoeg van dit soort tienerliefdes. En ach, zo diep zit mijn verliefdheid voor hem niet meer, het is nét dat laatste lijntje dat ik door moet snijden...

We rijden nu het grindplein voor het kasteel op. Wow, het is toch wel apart!

Middeleeuwen, renaissance en neogotiek lijken in dit vreemde bouwsel aan elkaar geplakt te zijn.

Verbaasd zeg ik: 'Het is écht oud...'

'Het oudste gedeelte stamt uit 1350, volgens Mister Jones.' Molly stapt uit en ik volg haar voorbeeld.

'1350? Maar waarom zeg je dat dan niet.' Verontwaardigd kijk ik haar over het dak van haar sportwagentje aan.

'Lilly Granger, je gelooft toch alleen maar wat je zelf ziet,' antwoordt Molly met een moederlijk knikje. En daar heeft ze gelijk in.

Over moederlijk gesproken: Molly is echt zo'n snoezige combinatie van moeder- en meisjestype. Een massa roodbruine krullen, een lief gezicht met een eeuwige blos op beide wangen en blauwe poppenogen. Voeg daarbij een goed gerond figuurtje, een zonnige uitstraling en voilà: een vrouw waar iedere man van is gecharmeerd. Ze trekt tenminste mannen aan als een magneet. Jammer genoeg zien ze mij nog wel eens over het hoofd als Molly in de buurt is. Hoewel ik ook best de moeite waard ben. Lang, tenger, witblond en met ogen die minstens zo blauw zijn als die van Molly.

'Hotel Mister Jones,' lees ik op de voorgevel, terwijl Molly de bagageruimte van de auto opent. Dat moet ironie zijn, aangezien de helft van de bevolking van Wales Jones als achternaam heeft.

Een jongeman met een sloof komt het brede bordes van het hotel af stommelen. 'Bagage?' vraagt hij kortaf en hij pakt mijn grote leren koffer beet en begint hem uit de auto te sjorren.

'Voorzichtig!' roep ik, maar hij sloft alweer terug met mijn valies. Wat een onbehouwen pummel. Een luxe hotel met boerenpersoneel, heb je ooit zoiets gezien? 'Heb je een beetje budget voor die tuin?' vraag ik bedenkelijk.

'Carte Blanche,' antwoordt Molly met wegdraaiende ogen.

'Een onbeperkt budget, wat geweldig! Je zou in principe een gouden fontein kunnen neerzetten, zonder dat Mister Jones zich erover kan beklagen.' Ik zie het al helemaal voor me.

Molly pakt grinnikend haar handtas. 'Dat waag ik toch te betwijfelen.'

'Dat zou ik trouwens ook wel eens willen hebben, carte blanche,' vervolg ik hebberig. 'In de kunstboekhandel, om te beginnen. En daarna in mijn favoriete modeboetiek.'

Mijn vriendin grinnikt. 'O, ik dacht dat je dat al regelmatig had?'

Ik steek mijn tong naar haar uit en loop bedachtzaam met mijn beautycase door het losse grind naar het bordes. Een verzwikking ligt met mijn losse gewrichtsbanden altijd op de loer. Even later stap ik naast Molly het hotel binnen. 'Wow! Wat echt.'

We blijken meteen in het centrale gedeelte van het kasteel te zijn: The Great Hall. Het interieur van de grote hal stelt me niet teleur, het is rustiek en erg oud. Rondom de hoge ruimte loopt een galerij van bewerkt hout die uitmondt in een monumentale stenen trap. Het houten plafond met zijn rode, beschilderde balken en de enorme schouw charmeren me bijzonder. Nieuwsgierig bekijk ik de kolossale wapenschilden die aan de wand hangen en ik knik voldaan. Leuk, ik ben nog nooit in Wales geweest en kan hier heerlijk mijn hart ophalen aan cultuur en geschiedenis. Als het weer zo zomers blijft, kan ik zelfs uitstapjes maken naar Cardiff en de zee.

Als we ingecheckt zijn, vraagt Molly naar Mister Jones. Eindelijk zullen we de illustere man zelf aanschouwen. Hij blijkt in de tuin bezig te zijn. We lopen door de hal naar de gotisch aandoende eetzaal, en komen via openslaande deuren uit op het terras.

'O, wat super!' roepen Molly en ik dan tegelijkertijd uit.

We kijken uit op een grote, verwilderde tuin met enorme beukenbomen en een kronkelend riviertje aan het eind. Daarachter rijzen zonovergoten groene heuvels van het Wyedal op. Wat een verrukkelijk plekje is dit. Ik maak gauw een foto met mijn smartphone om deze idyllische eerste indruk te bewaren en adem de kruidige lucht diep in.

Dan zie ik Molly met een arendsblik over het stuk grond voor ons gaan. 'Het is echt iets voor jou, Mol, maar nu wacht Mister Jones op ons.' Ik pak haar bij haar arm voordat ze de tuin induikt en alles vergeet.

Op aanwijzingen van een andere bediende, lopen we de treden van het terras af en zien links op een gazon een man die een tafel aan het schuren is. Het is niet zomaar een man, maar een beeld van man, zou mijn oma gezegd hebben. Hij is lang en goed gebouwd en draagt een versleten spijkerbroek met daarboven een hemelsblauw poloshirt. Als hij opkijkt en naar ons glimlacht, slaat mijn hart spontaan een slag over.

'David Jones,' stelt hij zich voor, als we bij hem aankomen.

O, wat is hij leuk! Zijn bruine, licht krullende haar glanst in de zon en zijn met dikke wimpers omkranste ogen hebben irissen met een ster van groen, blauw en bruin. Vraag me niet hoe ik dat zo snel heb gezien, het zal wel beroepsdeformatie zijn.

We stellen ons ook voor. Ik hoop tenminste dat ik mijn naam heb gezegd en niet iets als: 'Wat ben jíj mooi.'

David vraagt naar onze reis, maar al gauw brengt Molly de tuin ter sprake. Er worden tuinwetenswaardigheden uitgewisseld en onderwijl bewonder ik Mister David Jones. Zijn schouders hebben een mooie breedte en zijn huid is net de juiste tint goudbruin. Dat kleurtje heeft hij zeker opgedaan tijdens een recente vakantie aan de Côte d'Azur, denk ik, want die Mister Jones moet fabelachtig rijk zijn. Hoe kan hij anders zoveel geld uit zijn mouw schudden voor een kasteeltje met inhoud en een carte blanche tuinaanleg? Gelukkig val ik niet op rijke mannen, anders zou hij nog mijn hart kunnen breken, maar een beetje van hem genieten op afstand kan geen kwaad.

Molly is intussen aan het brainstormen hoe ze de boel wil veranderen.

'Ik zie een border met snijbloemen tegen de oude muur en veel klimrozen, van die oude geurende soorten, met lavendel en alchemilla eronder. Daarnaast zie ik een cottagegarden met rotsplanten. En ik zie een herstelde kruidentuin voor de hotelkeuken,' wijst ze rond.

'Daar dacht ik ook aan,' knikt David terwijl hij met samengeknepen ogen tegen de zon inkijkt. Wat een mooi gespierde armen en slanke, sterke hals.

'En wat zie jij, Lilly?' Hij draait zich onverwacht naar me toe. De geïnteresseerde blik in zijn mooie ogen, plus het feit dat hij mijn voornaam gebruikt, brengen me van mijn stuk.

'Ik zie een beeld van een man,' antwoord ik dus spontaan. Ik voel meteen dat ik ga blozen als een tomaat, wat nogal opvalt bij mijn witblonde haar en lichte huid. 'Eh,' probeer ik me te herstellen, en gebaar naar de tuin. 'Ik zie beelden van mannen, torso's zeg maar, her en der tussen de struiken staan. En ook van vrouwen,' voeg ik er veiligheidshalve aan toe.

David knikt, duidelijk geamuseerd.

'Nee, absoluut niet,' is Molly's prompte reactie. 'Geen kitscherige, Griekse beelden in een Engelse kasteeltuin.'

'Welsh,' verbetert Mister Jones haar iets te snel.

'Kom je van hier?' vraag ik daarom.

Weer die geamuseerde blik. 'Ja, niet uit dit dal, maar twee dalen hiervandaan. Maar ik voel wel wat voor een beeld van een vrouw.'

'Misschien dat ééntje nog kan,' geeft Molly toe.

'Eentje is genoeg,' zegt David met een glimlach en een schuine blik naar mij.

Ik vrees dat ik weer een open boek was. En ik vrees ook dat Mister Jones een ervaren flirt is. Nu, zolang ik niet verliefd ben, mag ik evengoed graag flirten, dus we gaan wellicht drie sprankelende weken tegemoet!

'We hebben nog oud tuinmeubilair in de schuur staan,' vertelt hij dan en hij gaat ons voor naar een groot stenen gebouw. Binnen bekijken we de antieke tuinornamenten.

'Dat is achttiende-eeuws.’ Ik wijs op een marmeren bankje.

'Ben je ook tuinarchitect?' vraagt David. Hij staat vlak naast me, maar ik durf hem niet aan te kijken.

'Kunsthistorica,' mompel ik terug, terwijl ik mijn ogen door de schuur laat zwerven. Een bronzen waterspuwer trekt mijn aandacht. 'Dat is mooi, Mol.’ Ik zigzag tussen de voorwerpen door naar de waterspuwer.

'Ja.’ David is me gevolgd. 'Die was me ook al opgevallen, laat negentiende-eeuws, schat ik zo. Ik ben antiquair, maar misschien heb jij hier meer verstand van?'

'Nou, dát gaat mooi samen,' merkt Molly vrolijk achter ons op. 'Een kunsthistorica en een antiquair.'

'En een tuinarchitect,' voeg ik er snel aan toe. Want daar is het allemaal om te doen, nietwaar?