Charles den Tex

Deal

Uitgeverij De Geus

breda 2012

© Charles den Tex, 1999

Deze titel is eerder verschenen bij Prometheus/Bert Bakker

Omslagontwerp Mijke Wondergem

Omslagillustratie © Matthias Ritzmann/Corbis/HillCreek

isbn 978 94 621 8011 6

nur 332

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur/Brood en Tekst bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland. Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2011.

3

Scheldend op zichzelf tuurde hij door het drukke verkeer naar de kant van de straat, op zoek naar een telefooncel. Als hij niet zo stom was geweest zijn mobiele telefoon op kantoor te laten liggen, had hij allang kunnen bellen. Om hem heen werd getoeterd en hij zag mensen achter hun voorruit naar hun voorhoofd wijzen. Hij maakte onbeholpen verontschuldigende gebaren en draaide zijn auto een parkeerplaats in. Zuchtend veegde hij de zweetdruppels van zijn voorhoofd. Juni in Parijs. Ongekende drukte en een loden hitte waren in een ongecontroleerde wedloop verwikkeld.

Hij stopte geld in de parkeermeter, legde het papiertje op zijn dashboard en liep naar de telefooncel een eindje verderop. Met de hoorn tussen zijn schouder en zijn oor geklemd viste hij een creditcard tevoorschijn, stopte die in de gleuf en koos het nummer van zijn eigen kantoor, Mons Chimie. Geen grote zaak, maar Rob Bergman was trots op alles wat hij in acht jaar had bereikt. Een handelsfirma met een aardige naam, trouwe klanten en een heel behoorlijke omzet. Met de winst was het iets moeilijker, maar dat lag vooral aan zijn uitgavenpatroon. Of aan de hoge prijs die in Parijs moest worden betaald voor een beetje normaal leven. Zo noemde hij het zelf.

Terwijl hij wachtte op verbinding keek hij om zich heen. Het kleine glazen hokje was benauwd en bood nauwelijks enige ruimte om iets neer te leggen. Met enige moeite vond hij een plekje voor zijn blocnote, zodat hij aantekeningen kon maken. Hij klapte het ding open op een lege pagina en met zijn pen in de aanslag stond hij te wachten. Het duurde lang.

Hij keek naar de grond. Zijn oog viel op een klein boekje dat tussen de rommel in de hoek lag. Het leek een agenda. Hij boog zich voorover om het op te rapen en kreeg op datzelfde moment zijn secretaresse aan de lijn. Zonder erbij na te denken liet hij de agenda in zijn zak glijden. Aan zijn secretaresse vroeg hij zijn mobiel per koerier naar het restaurant te sturen. Zonder dat ding ging het niet. Er liepen te veel orders die zijn aandacht nodig hadden. Op elk moment. Dat was het voordeel van mobiele telefoons: altijd bereikbaar. Het nadeel was dat je alles zelf moest doen.

Gehaast griste hij zijn spullen bij elkaar en rende terug naar zijn auto. Toen hij zijn sleuteltjes uit zijn zak wilde halen, stond hij opeens met de gevonden agenda in zijn hand.

Schaapachtig keek hij om zich heen. Alsof hij te midden van de middagdrukte iemand kon herkennen die overduidelijk naar een verloren agenda liep te zoeken. De gedachte alleen al was absurd. De trottoirs waren afgeladen. Het verkeer denderde langs. Bovendien had hij er de tijd niet voor. Snel stapte hij in en reed weg.

Een kwartiertje later schoof hij aan bij drie opvallend modieus geklede mannen. Armani en Gianfranco Ferré zetten een toon die in zijn handel op zijn minst ongebruikelijk was. Als één man stonden de drie op. Breed glimlachend schudden zij hem de hand en stelden zich aan hem voor. Russen. De heren waren alvast aan de wodka. Bergman bereidde zich voor op een extreem zware lunch.

Aan het eind van de middag was het gesprek een wazig landschap waar de potentiële opdrachten als enig herkenbare pieken boven uitstaken. En die pieken waren hoog. Dronken en traag bladerde hij door zijn aantekeningen. Na de wodka was er champagne geweest. Daarna rode wijn, Gruant La Rose, een medoc zo zwaar en zo vol en zo rijp dat een tweede fles onvermijdelijk was. Ten slotte, bij het dessert, een prachtige sauternes. Elke keer als hij zich ergens op wilde concentreren, begon zijn hoofd te tollen.

De mannen vertegenwoordigden een nieuwe Russische groep die voor hun productiefaciliteiten een trader zocht. Iemand die snel en zeer gespecialiseerd voor hen kon werken. Iemand op wie ze dag en nacht een beroep konden doen. Iemand die honderd procent betrouwbaar was, die zelf een mooie marge kon maken zonder hun het vel over de oren te trekken.

‘U begrijpt, monsieur Bergman,’ hun Franse uitspraak rolde met een volvet Slavisch accent over tafel, ‘wij zijn een beginnende groep en in de industrie voor generieke geneesmiddelen telt elk procent.’

‘Toch kunt u bij een grote handelaar waarschijnlijk scherpere inkoopprijzen verwachten.’ Bergman vond het zijn plicht ze te wijzen op de mogelijke voordelen van zijn concurrenten. ‘Zij zijn vaak in de positie om prijzen te maken.’

‘En zij hebben de bureaucratie, monsieur Bergman. Dat is de ellende. Niemand weet beter dan een Rus wat dat kost.’

‘Misschien. Hier in Frankrijk kunnen ze er trouwens ook wat van.’

Het was een feest van herkenning en elke keer waren de glazen weer vol. De heren dronken wijn alsof het limonade was.

‘Daarom komen wij bij u, monsieur Bergman. Bij u hebben wij de garantie dat uw winst een gezonde winst is. Ook voor ons.’ De vrolijkheid werd dik en vet. Er werd te luid gelachen om opmerkingen die niet zozeer geestig waren, maar wel prettig klonken. Erg prettig. De Russische groep was voor Bergman een klant met wie hij zijn omzet in één klap kon verdubbelen. Misschien wel meer.

Eenmaal thuis wist hij ook dat hij het niet alleen aankon. Hij moest zo snel mogelijk met Darob een afspraak maken. De samenwerking met VeDeVer zou hierdoor veranderen. Met Darob kon hij de praktische zaken regelen: de inkoop, de vergunningen, de administratie, transport, enzovoort. En hij moest bespreken of de relatie tussen hun bedrijven misschien toch niet moest worden geformaliseerd.

In zijn hoofd begon alles te draaien. Plotseling voelde hij dat alle controle verdwenen was. Het draaien sloeg over op zijn maag en in een panische sprint stoof hij, met zijn linkerhand op zijn buik en zijn rechter voor zijn mond, naar de badkamer. Voor de wc zakte hij in elkaar en hij bracht zijn lunch onverteerd terug in het ecologisch systeem. Met zijn armen om de pot geslagen vierde hij zijn grootste zakelijke doorbraak. Een mijlpaal.

Nog bibberend zat hij met een kop thee aan tafel. Vóór hem lag de agenda die hij in de telefooncel had gevonden. Op zoek naar de naam van de eigenaar bladerde hij erin. Het was een klein ding. Zakformaat. Hij vond niets. De pagina voorin was niet ingevuld. Er zaten geen visitekaartjes in, geen briefjes. Gedachteloos bladerde hij door. Afspraken op bijna elke dag. In een priegelig handschrift genoteerde aantekeningen. Achterin zat het adresboekje. Het was opvallend leeg. Alleen voornamen met nummers. Anatole, François, Hugo, Ivo, Jean Jacques, Nathalie, enzovoort.

Hij legde de agenda neer en dronk van zijn thee. Kleine slokjes. De hete drank gleed zacht en weldadig door zijn rauwe keel. Hij voelde zich een wrak. Hij was een wrak. Eén ding wist hij zeker: morgen zou het nog erger zijn.

Hij stond op, kleedde zich uit en stapte onder de douche. In de hete waterstroom bleven de namen uit de agenda in zijn hoofd opkomen. Anatole. Hugo. Voornamen. Alleen die voornamen. Het fascineerde hem. Nathalie. Jean Jacques. Kaal. Bloot. Ze smeekten om kennismaking. Invulling. Een voornaam alleen kon niet leven. Wie was Gary? Gerard? Isa? Wie was Loline? Zijn fantasie ging ermee aan de haal. Hij verzon gezichten en figuren. Donker, blond, groot, klein, dik en zwaar of juist tenger, met bruine, blauwe, groene of grijze ogen. Hij moest het weten. Wilde het weten. Dat was het. Misschien wist een van hen van wie de agenda was. Daarmee was zijn redenering rond. Hij had een reden gevonden om aan zijn nieuwsgierigheid toe te geven. Met een handdoek om zijn middel geslagen pakte hij het boekje en zette zich bij de telefoon. Water druppelde van zijn haren in zijn nek. Lukraak koos hij een nummer en belde. Geen gehoor. Volgende. Geen gehoor. Een antwoordapparaat. Bij de vierde werd er opgenomen.

‘Hallo, oui?’

‘Meneer Hugo?’

‘Wie wilt u spreken?’ De mannenstem was zacht, bijna hees.

‘Meneer Hugo.’

De stem bleef zacht. Vertraagde. De woorden kwamen een voor een, duidelijk van elkaar gescheiden door de telefoon. ‘En u bent?’ Met die vraag lag het spelletje van Bergman in één keer volledig andersom.

Wie was hij? ‘Meneer Bergman. U kent mij niet …’

‘En hoe komt u aan dit nummer?’ Zonder stemverheffing, zonder het spreektempo te verhogen, voerde de man de druk op. Het was niet de bedoeling dat dit nummer door onbekenden werd gebeld.

Bergman legde de situatie uit en probeerde de man duidelijk te maken dat hij niets anders wilde dan de eigenaar van de agenda traceren. ‘Misschien is het helemaal niet belangrijk’, zei hij.

De man reageerde niet. De lijn bleef doodstil.

‘Eigenlijk probeer ik maar wat. In het adresgedeelte staan alleen voornamen met telefoonnummers. Vandaar.’

‘Dit is heel ongebruikelijk,’ zei de man scherp, ‘maar goed.’ Hij dacht even na. ‘U hoort van mij, meneer Bergman.’

‘Maar …’ De verbinding was al verbroken. Bergman keek verbijsterd naar de hoorn in zijn hand voordat hij het ding teruglegde op het toestel. Hij pakte de agenda, klapte hem dicht en gooide hem bij een stapel tijdschriften op tafel.

‘Dan niet’, zei hij. ‘Ook goed.’

Hij droogde zich verder af en kleedde zich weer aan. Een half uur later zat hij achter de computer in zijn werkkamer de aantekeningen van de lunchbespreking uit te werken. Het vergde al zijn concentratie, zijn hersenen deden nog lang niet alles wat van ze werd verwacht. Toch wilde hij het per se nu doen. Handel was tijd. Snelheid. De Russen hadden daar met zoveel woorden om gevraagd. Hoe eerder hij de gegevens overzichtelijk op papier kreeg, des te beter kon hij zijn handelingen plannen. Hij worstelde zich door zijn eigen, soms onleesbare handschrift en de alcoholhiaten in zijn geheugen.

Bij de eerste bel had hij de hoorn van de telefoon in zijn hand. Zijn gedachten waren nog volop bij het verslag.

‘Hallo?’

‘Meneer Bergman?’ De hese stem.

Bergman verstijfde. Onwillekeurig huiverde hij. ‘Ja.’

‘Meneer Rob Bergman, Rue Henri Regnault, nummer drieëntwintig, veertiende arrondissement, Parijs?’

Zijn mond was plotseling droog. Hij had moeite het kleine woordje uit te spreken. ‘J-ja.’

‘Nederlander. Eigenaar-directeur van Mons Chimie, handelaar in chemische en aanverwante producten?’

Met stomheid geslagen zat Bergman aan de telefoon. Hij realiseerde zich dat hij zijn telefoonnummer helemaal niet had gegeven. Zijn naam had hij één keer genoemd. Dat was kennelijk voldoende geweest. Maar dan nog? Hoe kon deze man zo snel zo veel over hem te weten komen? En wat nog veel ernstiger was: waarom zou hij dat willen?

‘Bent u daar nog, meneer Bergman?’ De stem was beleefd en dreigend tegelijk. De klank, de toon sneed door zijn hoofd.

‘Ja’, zei hij. ‘Ja, ik luister.’

‘Mooi zo. Ik stel voor dat wij elkaar ontmoeten.’

Bergman slikte. ‘O’, zei hij. Hij kon niets anders bedenken. Hij vocht tegen plotseling opwellende angsten. Gedachten flitsten links en rechts door hem heen. Met de grootst mogelijke moeite onderdrukte hij zijn onberedeneerde paniek. Het sloeg nergens op, vertelde hij zichzelf. Die man, hoogstwaarschijnlijk Hugo, wilde gewoon die agenda inkijken om te zien of hij het ding kon thuisbrengen. ‘Lijkt me een goed plan’, zei hij gedecideerd. ‘Wanneer?’

‘Kent u Café Alésia? Niet zo gek ver bij u vandaan. Donderdagochtend om half elf?’ Het was geen vraag.

‘Akkoord. Hoe herken ik u?’

‘Ik ben de kale man met het witte baardje’, zei de stem, een en al vriendelijkheid nu. ‘Kan niet missen. En vergeet u niet de agenda mee te nemen. Dat lijkt me voor alle partijen beter.’ Hij hing op.

Die laatste zin haalde het moeizaam herwonnen zelfvertrouwen van Bergman in één klap onderuit. Trillend kwam hij uit zijn stoel overeind. Met beide handen wreef hij door zijn haar. Nu werd hij pas echt ongerust. Met wat voor mensen kreeg hij te maken? Waarom werd hij op deze manier ontboden? En dat voor een ontmoeting in een café, over twee dagen.

Hij liep naar de keuken om koffie te zetten. Sterke koffie. Terwijl hij wachtte, ijsbeerde hij door zijn flat. Van de keuken naar de werkkamer, naar de zitkamer en weer terug. Uiteindelijk graaide hij de kan onder het filter vandaan. Een dun straaltje koffie viel sissend op het warmhoudplaatje. Hij liet drie klontjes suiker in het kopje vallen en liep al roerend naar de zitkamer waar hij de agenda uit de stapel viste. Zonder precies te weten waarom begon hij alle namen en telefoonnummers uit de agenda over te schrijven in zijn blocnote. Alles bij elkaar was het toch nog een pagina vol.

Hij scheurde het vel eruit en legde het apart. Vervolgens scheurde hij de drie volgende lege vellen ook uit het blok, om te voorkomen dat iemand aan de doordruk op een van die pagina’s kon zien dat hij de nummers had gekopieerd.

Dit is paranoïde, dacht hij. Maar hij deed het. En hij deed nog meer. Hij verscheurde de drie lege vellen tot kleine snippertjes, wikkelde ze in wc-papier en spoelde alles door het toilet. Het vel met de namen en de nummers vouwde hij op en hij stopte het met een kort briefje in een envelop, geadresseerd aan VeDeVer, ter attentie van de heer D. Dichter. In de warme, drukkende Parijse avond liep hij naar buiten en liet de envelop in de brievenbus op de hoek van de straat glijden. Het zweet stond op zijn voorhoofd en druppelde van zijn nek langs zijn borst naar beneden. Zijn hart klopte in zijn keel.

Whisky, dacht hij, nu meteen. Met veel ijs.