Rasit Elibol

Camping Blues

Herinneringen van een thuisblijver

Amsterdam, 2014

U heeft momenteel de e-boek versie van de longread Camping Blues in handen.

Fosfor geeft ook een multimediale versie van deze longread uit, die u kunt aanschaffen via de Fosfor Longreads app. U kunt dan genieten van extra's zoals uitgebreide fotografie, video, korte biografieën en een luisterboek.

Meer informatie vindt u op www.uitgeverij-fosfor.nl

Dank voor de aankoop van deze longread van Uitgeverij Fosfor

Wilt u op de hoogte blijven van nieuwe uitgaven van Fosfor?

Meldt u zich dan hier aan voor onze nieuwsbrief.

U mag deze longread voor eigen gebruik vrijelijk kopiëren zodat u het op elk apparaat dat u bezit kunt lezen. Elke andere verspreiding of openbaarmaking zonder voorafgaande toestemming van de uitgever is verboden.

Heeft u deze longread in uw bezit zonder dat u daarvoor heeft betaald? Overweeg dan deze alsnog aan te schaffen. Daarmee steunt u de auteur van dit werk. De opbrengst van deze longread wordt gelijkelijk verdeeld tussen auteur en uitgever. Oftewel: van elke euro die dit boek opbrengt, gaat 50 cent naar de auteur en 50 cent naar de uitgever.

Meer informatie over Fosfor vindt u op www.uitgeverij-fosfor.nl

Volg ons op twitter of facebook

Vooraf

‘Waarom gaan we eigenlijk nooit op vakantie? Vinden jullie vakanties niet leuk? Of komt het omdat we Turken zijn? Ik droom weleens dat we met zijn vieren naar Frankrijk gaan om te kamperen. Zijn papa en jij ooit in Frankrijk geweest? Ik hoorde van Joey dat alle campings daar een kinderdisco hebben. Stel hè, stel dat wij ooit naar een camping gaan, mag ik dan naar de disco? En áls we een keer gaan, dan beloof ik dat ik nul keer ruzie zal maken met Burcu. En ik zal nooit meer te laat komen en geen stoute dingen doen. Jij en papa hebben toch net jullie zwemdiploma’s gehaald. Dan kunnen we met zijn vieren zwemmen in de zee. Er schijnen daar super-hoge golven te zijn. Durf jij daar dan te spelen mam? Ik wel hoor. Het zou toch leuk zijn, om een keer met zijn allen in een tent te slapen?’

Rasit Elibol, bij de galerijflat waar hij opgroeide

Een

Wormer, 1995

Koorts zullen mijn ouders nooit geloven en hoofdpijn vinden ze geen reden om thuis te blijven, zo wist ik uit ervaring. Keelpijn? Mwah. Terwijl ik die zondagavond in bed lag, overwoog ik welke ziekte ik de volgende ochtend het best kon veinzen. Desnoods bleef ik de hele dag in bed: als ik maar niet naar school hoefde.

Uit voorgaande jaren wist ik precies wat me tijdens de eerste dag van het nieuwe schooljaar te wachten stond en dat wilde ik mezelf besparen.

Ik zou mijn klasgenoten kort ontmoeten op het schoolplein zonder een echt gesprek te voeren en als de bel rinkelde, gingen we naar binnen. Juf Mies stond ons dan bij de deur van het leslokaal op te wachten en iedereen kreeg een aai over de bol of een hand. De stoelen stonden in een grote kring en iedereen zocht een plek naast een vriendje of vriendinnetje en op het bord stond een vrolijke tekening. Haar introductiepraatje eindigde de juf met de woorden: “Zo, en wie wil er als eerste vertellen over de vakantie?’

Wie er als eerste wilde vertellen wist ik niet zeker, maar wie helemaal niks kwijt wilde over de zomer wist ik wel: dat was ik zelf. Iedereen wist dat ik weer thuis was gebleven.

Natuurlijk had ik overwogen om een spannend verhaal op te hangen over welke avonturen ik allemaal had beleefd. Het probleem was alleen dat mijn klasgenoten wel wisten dat je met een zomervakantie in Wormer maar van één ding echt verzekerd was: een paar oersaaie weken. Ik besloot dus om gewoon eerlijk te zijn als ik de beurt zou krijgen.

Stefan begon, wie anders. Hij was met zijn vader, stiefmoeder en broers naar de camping in Frankrijk geweest en ze hadden de Eiffeltoren beklommen. Zo hoog was hij nog nooit geweest.

Joey was ook naar een Franse camping geweest en hij had daar elke dag gezwommen, in het zwembad en in een rivier. En er was zelfs een kinderdisco waar hij had gehakt op muziek van The Party Animals. O ja, hij was ook nog een lang weekend naar Drenthe geweest, met zijn opa en oma.

Ook Evelien had de vakantie op de camping doorgebracht. Waar die precies was en wat ze daar had gedaan bleef onduidelijk. Evelien was nogal verlegen en huilde regelmatig als ze in de klas iets moest zeggen. Ook nu begon ze na het woord camping te snikken en plotseling zei de juf: ‘Nou Rasit, wat heb jij met je ouders en je zus allemaal voor leuks gedaan in de vakantie?’

‘We hebben niks leuks gedaan, juf.’

‘Je bedoelt dat jullie niet op vakantie zijn geweest, maar jullie hebben toch wel iets leuks gedaan? Naar het strand of de Efteling misschien?’

‘Oh, ja, we zijn een paar keer naar het strand geweest,’ loog ik. ‘We hebben ook gedemonstreerd in Amsterdam en ik was met Okkie.’

Ergens in Frankrijk, 2014

Okkie stuurt mijn bordeauxrode Opel Corsa uit 1997 over de snelweg, ondertussen zoek ik op mijn telefoon naar een geschikte camping. We hebben de nacht doorgebracht in een klein hotel, net buiten het centrum van Lyon, omdat we nog steeds niet weten waar we naartoe willen.

‘Waar moet ik eigenlijk op letten?’ vraag ik zonder op te kijken van het kleine scherm. Okkie zegt dat hij het niet weet. ‘Turk, ik vind alles goed.’

Omdat ik zelf ook geen idee heb, kies ik een camping die aan zee ligt, én in de buurt. Zee omdat ik de zee associeer met vakantie. En in de buurt, omdat de tijd begint te dringen. Voor we het weten hebben we straks heel Frankrijk doorkruist zonder een camping van dichtbij te zien.

Op de website van Camping International lees ik de volgende tekst, en weet dat we onze droombestemming hebben gevonden: ‘U wordt ontvangen in een ideaal kader voor een droomvakantie! Ontdek de regio Var en zijn wonderen. Bevindt zich in de gemeente Hyères, het schiereiland belooft een onvergetelijke vakantie, met familie of met vrienden. De ligging van de camping is ideaal om vele activiteiten te ondernemen : windsurfen, wandelen, duiken, kajakken, stand up paddle, etc…’

Ja, daar voel ik wel wat voor, in een ideaal kader ontvangen worden voor een droomvakantie.

Rasit (l) en Okkie (r)

Okkie en ik renden nog mee totdat de volgepakte stationwagen van Bas’ vader de Faunastraat insloeg. Maar toen was ook ons laatste vriendje vertrokken voor een paar weken vakantie.

Hassan ging met zijn ouders en twee zusjes in een busje naar Turkije. Ze zouden Joegoslavië mijden, had hij gezegd. Achmed was naar Marokko, maar Achmed was alleen onze vriend als er echt helemaal niemand anders was om mee te spelen. De rest – Bas, Dylan, Michel, Vincent en John, Kim en mijn vriendinnetje Eva – was natuurlijk weer naar Frankrijk. Zelfs Bart, die we ‘zwerver’ noemden omdat hij stonk en vieze kleren droeg, was met zijn opa en oma naar een Franse camping.

Wij waren met zijn tweeën over, maar dat waren we wel gewend. Wij gingen nooit op vakantie, daar was geen geld voor. Zoals er voor meer dingen geen poen was. Okkie en ik bleven elke zomer als enige van onze vriendengroep thuis in Wormer.

Het eerste wat ik zie als we de camping op rijden is een man met een hoed. Hij loopt gearmd met een vrouw. Voor zijn leeftijd, ik schat de man zo rond de vijftig, is het een wat maf hoedje. Behalve dat het te klein is, is het ook nog voorzien van een bloemmotief. Ook voor iemand van een andere leeftijd is het trouwens een merkwaardig hoedje. Boven zijn zwembroek draagt hij een wit linnen overhemd, dat hij tot halverwege zijn borst heeft geopend. Welkom op de camping.

Okkie en ik krijgen van een dikke vrouw bij de receptie een plek toegewezen ergens halverwege de camping. In de volle middagzon beginnen we de tent op te zetten. Ik wil niet zeggen dat we al heel ervaren zijn, maar sinds kort weten we al behoorlijk wat over tenten. Twee dagen geleden hebben we er namelijk één gekocht in een kampeerwinkel op een industrieterrein in Zaandam. We hadden, dachten we, een simpele vraag gesteld aan de kale medewerker toen we een half uur voor sluitingstijd binnenliepen: ‘We zoeken een tent, welke raad je aan?’ Maar in plaats van dat hij gewoon antwoord gaf, draaide hij de rollen om en vroeg óns ineens van alles. Vragen waar we niet eerder over hadden gedacht, maar die ineens van levensbelang leken. Zoals: Hebben we een voortent nodig? Gaan we naar een camping met een rotsachtige ondergrond? Moet die tent van katoen of kunststof zijn? Hoe vaak denken we eigenlijk te gaan kamperen? Het levert ons dusdanig veel kennis op, dat we de tent, die je normaal in een kwartier zou moeten kunnen opzetten, na twee uur min of meer overeind hebben.

Of ik wilde beloven dat ik niet boos zou worden. Okkie wachtte mijn antwoord niet af en terwijl hij naar de grond keek, kwam het hoge woord eruit: ‘Ik heb het aan je vader gevraagd en jullie zijn nog nooit op een camping geweest.’

Een week eerder was de zomervakantie begonnen. Samen met Bas waren we op het dak van de Mariaschool geklommen. Bas zou drie dagen later met zijn familie naar Frankrijk gaan. Vrijwel iedereen die wij kenden ging op vakantie naar een Franse camping.

‘Gaan jullie in een caravan of in tenten?’ wilde ik weten, want die vraag werd altijd gesteld aan mensen die gingen kamperen. ‘En wat gaan jullie daar allemaal doen?’

Zonder antwoord te geven, vroeg Bas: ‘Hebben jullie nog nooit gekampeerd of zo?’ Ik schrok en misschien was dat wel de reden dat ik snel zei: ‘Jawel man, een keer in Turkije.’ Wat natuurlijk een leugen was.

En daar moest ik me nu voor verantwoorden, want Okkie voelde zich verraden. Niet eens zo zeer door de leugen. Hij keek op en zag ongetwijfeld dat ik me betrapt voelde. ‘Als we later groot zijn, zullen wij dan samen naar een camping in Frankrijk?’

Ik vond het een goed idee.

Okkie en Rasit, tegenover de galerijflat in Wormer waar ze opgroeiden

Over de auteur

Rasit Elibol (Zaandam, 1984) is schrijvend journalist. In 2014 won hij de VPRO Bagagedrager, de aanmoedigingsprijs voor jonge reisschrijvers. Rasit ging in zijn jeugd nooit op vakantie. Nu wel, zo vaak en zo lang mogelijk zelfs.