Hans van Wetering

De onbereikbare snookerkoning

Op zoek naar Ronnie O'Sullivan

Amsterdam, 2016

Wist u dat u ook lid kunt worden van Fosfor?

Voor maar € 40 per jaar (dat is slechts € 3,33 per maand) ontvangt u:

•• Elke maand een nieuwe longread – geschreven door topauteurs.

•• Elke week een nieuwe classic – tijdloze longreads uit het verleden.

•• Elke dag, lezen, kijken en luisteren – in ons archief van longreads.

•• Plus: meer dan 150 e-books – onbeperkt te downloaden.

Niet lezen = niet betalen

Als je bij ons een maand niet leest, loopt je lidmaatschap automatisch een maand langer door. Twee maanden niet ingelogd? Dan krijg je van ons twee maanden verlenging (in totaal verlengen we maximaal drie maanden per jaar).

Meer informatie vindt u op www.fosfor.nl

Dank voor de aankoop van deze longread van Uitgeverij Fosfor

Wilt u op de hoogte blijven van nieuwe uitgaven van Fosfor?

Meldt u zich dan hier aan voor onze nieuwsbrief.

U mag deze longread voor eigen gebruik vrijelijk kopiëren zodat u het op elk apparaat dat u bezit kunt lezen. Elke andere verspreiding of openbaarmaking zonder voorafgaande toestemming van de uitgever is verboden.

Heeft u deze longread in uw bezit zonder dat u daarvoor heeft betaald? Overweeg dan deze alsnog aan te schaffen. Daarmee steunt u de auteur van dit werk. De opbrengst van deze longread wordt gelijkelijk verdeeld tussen auteur en uitgever. Oftewel: van elke euro die dit boek opbrengt, gaat 50 cent naar de auteur en 50 cent naar de uitgever.

Meer informatie over Fosfor vindt u op www.fosfor.nl

Volg ons op twitter of facebook

Dear Melissa

Dear Melissa, is het mogelijk om Ronnie O’Sullivan te interviewen?

Dit verhaal begint ergens april 2014. Vrienden vertelden me dat ze niet konden afspreken: ‘het wereldkampioenschap snooker is op tv, sorry.’

Wáár kijken jullie naar?

‘Snooker, ehm, Ronnie.’

‘Ronnie’ was Ronnie The Rocket O’Sullivan, de vijfvoudig wereldkampioen. ‘Ronnie’ was een genie, zijn spel pure poëzie, zijn van god gegeven talent groter dan welke sportman in welke tak van sport ooit had bezeten, zeiden ze. Ronnie was tegelijk ook een mysterie, ongrijpbaar, een rockstar – dat soort woorden gebruikten ze. Zodra Ronnie aan de snookertafel verscheen ging een ging een siddering door het publiek. Bijna veertig was hij inmiddels, zijn eerste grote toernooi won hij 23 jaar geleden, en nog steeds was O’Sullivan de onbetwiste koning.

Snooker dus, een verwant van het biljartspel. Maar waar ons Hollandse biljart dezer dagen toch vooral de associatie oproept met het soort uitstervende bruine kroegen waar nog Perzische kleedjes op tafels liggen daar is snooker de exotische oom over wie op verjaardagen mooie verhalen rondgaan.

De spelregels

De spelregels zijn als volgt: met de witte cueball (speelbal) moet je om beurten een rode bal (15 stuks – waarde 1 punt) en een anderskleurige bal (6 stuks: zwart, roze, blauw, bruin, groen en geel – respectievelijk 7,6,5,4,3 en 2 punten) in een van de zes pockets (gaten in de tafel) potten (stoten) tot alle gekleurde ballen van tafel zijn. Een ‘gepotte’ gekleurde bal wordt teruggeplaatst op tafel, tot alle rode ballen verdwenen zijn. Dan worden de overige kleuren in een vaste volgorde gepot, de zwarte als laatste. Mist een speler, en is de break (serie) ten einde, dan is het de beurt aan zijn tegenstander om de resterende ballen te potten.

De spelregels zijn eenvoudig, het spel zelf is onmogelijk moeilijk. Niet alleen is een snookertafel enorm, ook moeten de spelers bij elke bal ver vooruitdenken, geometrische patronen zien die er nog helemaal niet zijn. Het gaat niet alleen om het potten van een bal, maar ook is het de bedoeling om tegelijkertijd de speelbal naar een plek te dirigeren vanwaar een volgende gekleurde bal kan worden gepot, en de daaropvolgende bal, en zo verder.

Ik mailde Melissa dat ik het snookerspel zou introduceren bij de Nederlandse lezer, om de Nederlander naar de snookertafel te leiden. Sorry, schreef ze een paar dagen later, Ronnie bereidt zich voor op het WK, probeer het later nog eens.

Dat ik Melissa had gevonden was op zich al een klein wonder. Op internet circuleerden talloze namen. O Sullivan bleek managers te verslijten zoals andere mensen sopdoekjes. Ik belde er een, hoorde dat hij helaas niets meer voor Ronnie deed, werd doorgestuurd, en opnieuw doorgestuurd en zo verder tot ik uiteindelijk iemand vond die zei: ‘heb je Mel geprobeerd?’

Ik las over O’Sullivans familieachtergrond, over zijn ouders ‘Big Ron’ en Maria die in Ronnies jeugd een keten van seksshops uitbaatten, nadat het eerder met ijscowinkeltjes niet wilde vlotten. Er was geld in overvloed, feestjes met beroemdheden als voetballer Paul Gazza Gascoigne en zanger George Michael, drugs gingen rond. Kleine Ronnie ondertussen bleef alleen thuis, achter de snookertafel die hij van zijn vader kreeg. Hij bleef ook alleen thuis toen zijn vader voor moord tot 18 jaar gevangenisstraf werd veroordeeld en toen zijn moeder werd opgesloten voor belastingontduiking. Ronnie bleef thuis en speelde snooker.

Ik las over O’Sullivans wondere werken: dat hij ooit een 147 - een maximumbreak van afwisselend vijftien rode en vijftien zwarte ballen, en dan de rest van de kleuren, vergelijkbaar met een hole in one in golf - maakte in net aan vijf minuten en zo volgens kenners het onmogelijke volbracht; dat hij deadpan dan weer met rechts en dan weer met links speelde; dat hij in 2014 het Britse kampioenschap won op een gebroken enkel.

Zo lang als de lijst wondere werken was, zo lang ook was die van de grillen en de relletjes. Hij was jarenlang geschorst vanwege belediging van een scheidsrechter, liep zomaar weg tijdens partijen, zat eens een hele partij met een handdoek over zijn hoofd omdat hij de speelstijl van zijn tegenstander ‘niet om aan te zien’ vond.

Maar dat waren natuurlijk bijzaken, verduidelijkte ik Melissa in een volgende mail: ‘Het interview ging over zaken als talent, techniek en schoonheid.’ Dertig minuten liefst, en ja, een training bijwonen, als het kon.

Geen reactie

Dat WK van 2015 werd geen succes. O’Sullivan leek afwezig, verveeld, zorgde opnieuw voor ophef toen hij plotseling zijn knellende schoenen uittrok en op zijn sokken verder speelde. Ik stop ermee, zei hij na afloop tegen de BBC-commentator. Dat hij iets anders wilde gaan doen was een thema dat over de jaren telkens terugkeerde. Makelaar worden was het dit keer. ‘Gewoon werken, zoals andere mensen.’

Een autobiografie verscheen. Running getiteld.

Naast verhalen over chilling out met beroemde vrienden-fans als Rolling Stones-gitarist Ronnie Wood en kunstenaar Damien Hirst, die vaak naar Ronnie komen kijken - de laatste gaat zelfs bij alle wedstrijden mee, is Ronnie’s man in the corner - was Running toch vooral een kroniek van slapeloosheid en depressie, van paranoia en verslaving; aan alcohol, aan blowen, aan slaappillen, aan verslaving aan AA-bijeenkomsten – hij bezocht zelfs bijeenkomsten voor seksverslaving alhoewel daar bij hem helemaal geen sprake van was. De vijfvoudig wereldkampioen was een junk die een week voor elk toernooi cold turkey ging, vanwege de dopingcontroles, en ondertussen jaar in jaar uit in titels grossierde. Zoals hij zelf schreef: ’Niet slecht voor zo’n fuck-up!’ Om zijn demonen te bezweren probeerde hij het christendom, flirtte met islam, werkt een half jaar op een boerderij, wierp zich in de armen van een sportpsycholoog. Hij ging mediteren, ging boksen, ging hardlopen - dat bracht verlichting: ‘running away from it all’.

Hij haatte snooker, en snooker was zijn leven, daar kwam het op neer.

Het enige moment dat hij kon verdwijnen was achter die tafel; geluk was afwezig zijn. Misschien ga ik wel een roman schrijven, misschien word ik schrijver, tekende de ghostwriter op uit Ronnie’s mond.

Na het WK van 2015 verscheen O’Sullivan nog maar zelden in de openbaarheid. Wedstrijden speelde hij niet. Iemand schreef dat O’Sullivan inmiddels kok wilde worden.

Ik volg hem op twitter. ‘I have a degree in snooker and I am a genius.. haha’ luidt het profiel van ‘Ronnie147’. Hij doet iets in koffie, staat er nog, of tenminste, iets met koffie op basis van Chinese paddenstoelen. ‘147coffee’ heet het handeltje. Er staat een link naar een website, maar die website is dood.

Het wordt augustus, het wordt september. Ronnie speelt niet. Ik mail Melissa, ik bel. Geen reactie. Dan, ergens in november, twittert hij dat hij een demonstratiewedstrijd speelt in Douglas, op Isle of Man, een eilandje in de Ierse zee. Het is misschien de enige mogelijkheid om hem te zien spelen, om hem te spreken te krijgen. Een eilandje, dan kan hij nergens ontsnappen.

‘Ja, een kookboek zou leuk zijn. Ronnie houdt van koken,’ mailt Melissa zowaar op mijn vraag wat ik hem zou kunnen geven. Een interview kan ze niet beloven: ‘Ik stuur je mail door naar Ronnie,’ klinkt de mantra.

Eind november, een paar dagen voor vertrek. Iets geks schrijven dan maar, aandacht trekken: de koe en de haasstrategie. Het interview kan ook over koken gaan, mail ik Melissa, als Ronnie het praten over snooker zat is.

Geen reactie.

Dit was een voorproefje

Verder lezen?

Koop het volledige e-book op fosfor.nl

Over de auteur

Hans van Wetering (Amsterdam 1964) is journalist en schrijver. Van zijn hand verschenen onder meer de romans De Leverancier (Vassalucci, 2003 - samen met Agur Sevink) en Boot (Atlas-Contact, 2008).

Colofon

Tekst: Hans van Wetering

Foto’s: Hollandse Hoogte, Wikipedia

Omslag: Zinnebeeld

ISBN: 

© Uitgeverij Fosfor, Amsterdam