Eerste oplage

Auteur en uitgever:

Marianne Roijers, Nettetal, Deutschland

shunka-wakan@freenet.de

Copyright © 2014: Marianne Roijers

Omslagfoto: Pixabay.com, Devils Tower, Steppinstars

Omslagontwerp: Drukwerkconsultancy, Bunnik

info@drukwerkconsultancy.nl

Ontwerp en realisatie E-book: Epublicist, Amersfoort

info@epublicist.nl

ISBN: 978-3-00-047585-6

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd en/of openbaar gemaakt op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en uitgever.

Marianne Roijers

Als de zon zakt
achter de heuvels

Deel één

Ranchroman

Inhoud

Voorwoord

Als de zon zakt achter de heuvels: Deel één

Als de zon zakt achter de heuvels: Deel twee

Nawoord

Als de zon zakt achter de heuvels: Deel drie

Voorwoord.

In mijn jeugd hebben de boeken over “Arendsoog” van J. en P. Nowee de allereerste inspiratie geleverd voor deel één van dit boek. Aanvankelijk schreef ik over Little Arendsoog en zijn vriend Little Witte Veder. Toen ik twintig was en het toenmalige verhaal in mijn kast terug vond, besefte ik dat ik het zou moeten herschrijven, want het was toen een slecht gelukte western. Ik begon er een roman van te maken en omdat de namen van de beide hoofdpersonen niet zeer origineel waren, heb ik ze in 1985 verandert in Argo en Lucinda. Ik heb vele jaren met grote tussenpozen steeds weer aan deel één gewerkt, het misschien wel tien keer herschreven. Tegelijk begonnen ideeën te ontstaan voor een tweede deel en toen ik dat uiteindelijk in 2013 schreef, volgden weer plannen voor het derde deel, wat ik volledig in 2014 schreef. De personen in het boek zijn verzonnen, ze zien er zelfs niet eens uit zoals de mensen die ik ken of gekend heb. Voor hun namen had ik echter diverse inspiratiebronnen. Zo waren Argo, Vance en Uran paarden die ik in mijn jeugd kende en de naam Lucinda komt uit de film “Centennial” naar het boek van James A. Michener. De naam Karun komt uit mijn atlas en de naam Great Bear uit mijn Lakota woordenboek van het Lakota Language Consortium. Bedoeld wordt de Grote Beer in de sterren (the constellation of the Great Bear) en vrij vertaald betekent het “They carry them together.” Ook de naam Ečháŋni komt uit dat woordenboek en betekent soon, presently, shortly en early.

1.

De hoefslagen van de paarden en de wielen van de wagen, die ratelden over het smalle rotspad, weergalmden tegen de hoge bergpieken en echoden in de diepe ravijnen. In het kille ochtendlicht hulden spleten en kloven, ontstaan door jarenlange erosie, zich in een vochtige nevel. Het pad was hobbelig, ging nu en dan zelfs steil omhoog, om dan even plotseling weer te dalen. Het was geen gemakkelijke weg voor het rijtuig door dit ruwe, onherbergzame gebied.

Ongeduldig zwaaiend met hun hoofden en zwiepend met hun lange staarten, stapten de paarden voorwaarts. Te lang naar hun zin werden ze in die trage stap gehouden, te lang duurde de reis door die eindeloze bergen. De dieren trokken heftig aan hun bitten, maar de handen van de koetsier gaven hen geen centimeter speling.

Hij stond op het smalle voetenplankje, zijn bovenlichaam licht voorover gebogen, de spieren van zijn armen spanden zich als koorden. Met een diepe stem riep hij het vierspan kalmerende woorden toe, waarna de dieren met veel moeite in een langzamere tred gingen. Het pad ging nu bergafwaarts en het rijtuig duwde zwaar tegen de disselboom. Liever zouden de paarden harder lopen, om aan de druk van de wagen te ontkomen, maar de strenge handen van de koetsier maakten dit onmogelijk.

Argo Springer was zesentwintig jaar en had een knap uiterlijk. Hij was slank en gespierd, met sterke schouders en lange armen en benen. Zijn voorhoofd was hoog en zijn neus recht. Zijn kaken waren hoekig, zijn lippen vol en zijn groene ogen straalden een heldere levenslust uit. Zijn huid was licht gebruind en zijn haar zo donker dat het bijna zwart leek. Hij was een rancher, sinds zijn vader een half jaar geleden gestorven was en hem een ranch met bijna driehonderd hectare land had nagelaten.

Toen zijn vader plotseling ernstig ziek werd, had Argo nooit kunnen denken dat alles zo snel zou gaan. Maar de toestand van de zestigjarige Springer was verslechterd met de dag. Zijn vader had er echt beroerd uit gezien, vond Argo nog steeds. De huid van zijn gezicht en handen was bleek en doorschijnend geworden en zijn anders zo krachtige gestalte leek ineen te zijn geschrompeld. Zijn stralende blauwe ogen met dat immer onverschrokken vuur erin, waren plotseling dof geweest, met een uitdrukking van machteloze zwakheid.

Er bleek geen redding meer mogelijk voor het reeds ver uitgeteerde lichaam en na een ziekbed van slechts korte tijd, had de man zijn bittere strijd op moeten geven. Vanaf dat moment werd zijn zoon als belangrijkste erfgenaam eigenaar van de O-Fair ranch in Hulett, een stadje in de staat Wyoming.

Argo zuchtte diep, terwijl het rijtuig onder hem kreunde met knarsende wielen. Het pad werd steeds ongelijker en was bezaaid met stenen en kuilen. Voorzichtig zochten de paarden hun weg ertussen en de wagen hotste en bonkte er zwaar achteraan.

Plotseling belandde het rechtervoorwiel in een kuil, zodat het rijtuig hevig schokte. De paarden namen een snelle sprong voorwaarts en Argos armen werden bijna uit de kom gerukt. Opnieuw kalmeerde hij de dieren, vurig hopend dat de weg geleidelijk aan beter zou worden. Hij wilde naar huis, waar hij zich uitvoerig zou baden en schone kleren aan zou trekken. Hij voelde zich behoorlijk vies van de lange reis en hij was moe. Het was dan ook al een dag geleden dat hij uit Rocky Point, Wyoming, was vertrokken.

Hij was daar geweest voor zaken die betrekking hadden op de aankoop en verkoop van vee voor de ranch. Sommige ranchers aldaar, waren goede bekenden van zijn vader en Argo was dan ook met open armen ontvangen. Zoals ze met zijn vader hadden gehandeld, zo zouden ze in het najaar ook met hem handelen. Argo was tevreden. Veeteelt was een bloeiende aangelegenheid in Wyoming en de O-Fair ranch had daar ruimschoots haar aandeel in.

Het liep al tegen de middag, toen hij eindelijk zijn thuis naderde. Vanaf een plaatsje hoog op een heuvel staarde hij naar een zonovergoten vallei, een dal tussen zachte glooiingen van heuvels, die allen bedekt waren met stug, groen gras. Hij genoot van het adembenemende, schilderachtige uitzicht.

Ver beneden in het dal kon hij de witte gebouwen van de O-Fair ranch zien liggen. Enkele cowboys waren bezig bij de corral en gaven de paarden haver en hooi. Argo hief zijn hand op en trok zijn hoed iets dieper over zijn voorhoofd. Met een klakken van zijn tong zette hij de paarden weer in beweging en ze gingen in een kalme wandelgang de heuvel af. De hoefijzers klepperden schel op het rotsachtige pad. Hij vierde de leidsels en liet de paarden draven. De bruinen en vosblessen wilden er graag de sokken inzetten, blij gooiden ze hun hoofden omhoog en schudden ijverig met hun manen. Met donderend geraas van wielen reed Argo de laatste kilometers door de heuvels n aar de O-Fair ranch. Hier liet hij het vierspan halt houden.

Terwijl de stofwolken optrokken en de kippen een veilig heenkomen zochten, sprong Argo van de wagen. Fluitend begon hij de paarden van hun tuigen te ontdoen. Hij was nog maar net bezig, toen hij plotseling een hand op zijn schouder voelde. Tom Journey, zijn beste vriend en bovendien voorman van de ranch, stond naast hem. “Hoe was je reis, Argo?” vroeg hij belangstellend. “En heb je goede afspraken kunnen maken?”

Argo knikte, nog steeds voldaan met de resultaten. “De reis was uitstekend,” berichtte hij. “Door de bergen was het weliswaar geen pretje met de wagen, maar ik had geen problemen onderweg.” Hij sjorde het tuig van het eerste paard los en hing het over het hek van de corral. “Het wordt een bloeiende handel dit najaar,” vertelde hij zijn vriend. “De meeste ranchers zeiden dat ik veel op vader lijk en ze zijn allemaal blij dat de onderlinge verstandhouding is gebleven zoals die voorheen was. Het is duidelijk dat ze graag vee blijven kopen.” Tom knikte tevreden. “De O-Fair ranch heeft absoluut een goede naam,” merkte hij op.

De Longhorns van de ranch waren tot in de wijde omtrek zeer geliefd vanwege hun goede kwaliteit. De dieren hadden een sterk gestel en harde beenderen en hun vlees smaakte heerlijk mals. Bovendien waren de koeien zeer vruchtbaar en lieten geen enkele zomer voorbij gaan zonder kalveren te werpen. Het overwegend roodbonte ras, dat zijn oorsprong vond in Texas, was zonder twijfel een heel productief ras.

“Jessy heeft trouwens gevraagd of je na je terugkomst zo gauw mogelijk naar haar toe komt,” vertelde Tom. “Ze heeft iets belangrijks met je te bespreken.” Hij zweeg even en keek Argo ernstig aan, voordat hij verder sprak. “Ze heeft weer last van reuma in haar handen, Argo. Ik geloof dat ze blij zou zijn met een hulpje.”

Jessy was de huishoudster op de ranch. Ze was een zus van Argos vader, die bij hen woonde sinds de vroege dood van zijn moeder en Argo kon zich de O-Fair ranch eenvoudig niet meer voorstellen zonder haar. Jessy was nooit getrouwd geweest en had ook geen kinderen, maar ze had Argo altijd opgevoed alsof hij haar eigen zoon was. En Argo hield bijna evenveel van haar als van zijn vroeg overleden moeder.

Hij maakte de laatste gesp van de vele tuigdelen los en het vierde paard draafde weg. Een stukje verder liet het zich voorzichtig op de grond vallen en rolde proestend door het zand. Toen het dier weer opstond schudde het zich uit, waardoor zijn forse verschijning gehuld werd in stofwolken. Argo keek er geboeid naar, zoals hij dat zo vaak deed. Jessy zei wel eens schertsend dat hij meer oog had voor paarden dan voor vrouwen. De liefde voor de edele viervoeters had Argo van zijn vader. Toen die nog leefde en gezond was, hadden ze vaak samen tegen het hek van de corral geleund en gekeken naar de ronddollende paardenlijven, die speels bokkend door het mulle zand renden, om het hardst met elkaar wedijverend.

Ook nu keek hij er naar en zag hun glanzende vachten, die een onmiskenbaar bewijs waren van een goede verzorging en hij hoorde hun roffelende hoefslagen en schreeuwende kreten. Briesend van genoegen en schuddend met hun lange manen joegen de dieren elkaar achterna, niet in het minst gestoord door hun beide toeschouwers. Argo ging er nog steeds helemaal in op, toen Tom hem aanstootte. “Ga je mee?” Hij knikte wat afwezig en volgde zijn vriend naar het cowboyhuis.

Sinds Argo de baas was op de O-Fair ranch, had Tom zijn vroegere functie als voorman overgenomen en hij kweet zich uitstekend van zijn taak. Terwijl hij achter Tom aan liep, viel het Argo op dat het erf goed onderhouden was. Eenmaal in het cowboyhuis zag hij gepoetste zadels en tuigen met blinkende gespen. Blijkbaar had Tom de zes cowboys ook tijdens zijn afwezigheid goed aan het werk gezet.

“Hallo baas, goede reis gehad?” vroeg één van hen. Argo keek naar de jongens, die liggend op hun bedden of zittend op de grond een spelletje kaart deden. “Dank je, ik had een uitstekende reis, Jeff,” beantwoordde hij zijn vraag. “En hoe is het hier gegaan toen ik weg was?” Er klonk een verontwaardigd gesnuif. “Baas, Tom was soms net een slavendrijver,” merkte Billy toen op. “Hij liet ons het erf harken alsof we allemaal huishoudsters waren.” Een beetje afkeurend schudde hij zijn hoofd, terwijl hij de kaarten die Joe ronddeelde netjes rangschikte in zijn rechterhand. “Tja,” zei Argo. “Jessy kan dat niet meer allemaal alleen, jongens. Ze wordt oud.”

Hij nam zijn hoed af en gooide die op het bed achter hem. Het was een stapelbed dat hij deelde met Tom, die boven hem sliep. Hij nam plaats op zijn matras en zijn vingers streken verwonderd over de zoom van een laken. “Wie heeft hier de bedden opgemaakt?” vroeg hij. “Het laken ligt verkeerd om.” Billy zuchtte. “Ik zei toch al dat Tom net een slavendrijver was,” sprak hij een beetje ongeduldig. Argo glimlachte. “Ik geloof dat het inderdaad tijd wordt dat onze Jessy een hulpje krijgt,” zei hij met een blik naar de lachende Tom.

“Mij niet gezien!” ging Billy hier meteen op in en de andere jongens lachten luidkeels. “Ik dacht ook helemaal niet aan jou, Billy,” antwoordde Argo grijnzend. “Een dame lijkt mij veel geschikter voor dit soort werk.” Zijn hand streek opnieuw over het laken. “Zoiets zie jij ook alleen,” mopperde Billy. “Wat doet het er toe hoe zo’n stom laken op een bed ligt?” “Niets, beste Billy, helemaal niets,” antwoordde Argo nog steeds glimlachend, terwijl hij opstond en naar de deur liep. “Ik ga even naar Jessy.” Hij zag nog juist dat Billy verongelijkt zijn schouders ophaalde. “Nu snap ik er helemaal niets meer van,” hoorde hij hem nog brommen. “Eerst zegt hij dat het laken verkeerd om ligt en dan zegt hij weer dat het er niets toe doet.” Argo grijnsde in zichzelf, terwijl hij het cowboyhuis verliet.

Twee weken later reageerde er een jongedame op de advertentie, die Argo in internet had laten zetten en ze kwam spoedig in dienst om Jessy’s steun en toeverlaat te worden. Ze kwam uit Austin, een stad in Texas. Het interessantste aan haar was dat ze een Indiaanse was, van een stam der Comanches en bovendien was ze heel knap. Haar naam was Lucinda. Ze was net negentien jaar geworden en had bij haar tante gewoond waar ze was opgegroeid, omdat ze net als Argo geen ouders meer had.

Hoewel ze af en toe een beetje verlegen leek, was Lucinda een aardige, spontane meid en Argo mocht haar meteen graag. Ook Jessy was heel tevreden over haar tweede rechterhand en bovendien vond ze het fijn dat Argo zo veel belangstelling toonde voor Lucinda. “Het is lang geleden dat ik jou voor het laatst naar een meisje zag kijken,” plaagde ze hem op een keer. Hoewel hij daar van alles op kon antwoorden, lachte Argo slechts.

“Het wordt trouwens wel eens tijd dat je serieus naar een meid zoekt,” vond Jessy. “Tenslotte ben je al zesentwintig en je hebt er nog nooit één gekust.” Argo grinnikte ondeugend. “Hoe kun jij dat nu weten? Je was er toch niet bij?” Jessy zuchtte. “In de loop der jaren heb je veel te veel meisjes mee naar huis genomen, maar of je met allemaal iets uitgespookt hebt weet ik niet,” antwoordde ze.

Een moment scheen ze zich in haar herinneringen te verdiepen. “Ach Argo, wat was je toch een heerlijke vlegel vroeger,” verzuchtte ze toen ineens gelukzalig. “Als je moeder dat toch nog had mogen meemaken…” Argo staarde even stil voor zich uit. Dan stond hij plotseling op en sloeg zijn armen om Jessy’s mollige schouders. “Het valt soms niet mee om geen ouders meer te hebben, maar gelukkig ben jij er nog,” antwoordde hij toen. Jessy greep zijn handen en hield ze in de hare. “We hebben elkaar nog, Argo.” Hij glimlachte naar haar. “Jess, als ik jou niet had zou ik me echt geen raad weten.” Jessy knipoogde naar hem.

“Lucinda heeft ook geen ouders meer,” vervolgde Argo. “Maar toch is dat anders. Zij was nog klein toen haar vader stierf en haar moeder is zelfs kort na haar geboorte overleden.” Hij zweeg even. “Eigenlijk is dat nog erger, want zij heeft haar ouders nooit goed gekend.” Jessy knikte. “Het is goed, dat je er met haar over spreekt,” antwoordde ze. “Ze vindt het vast en zeker fijn dat iemand haar begrijpt.”

Het was even stil in de keuken. “Waar is Lucinda eigenlijk?” vroeg Argo toen. “Ze is bij de konijnen,” zei Jessy, terwijl ze opstond. “Ze zal dadelijk wel binnen komen.”

Op het erf achter het huis zat een tiental konijnen in een groot hok. Ze waren bedoeld om geslacht te worden voor hun lekkere vlees en kregen om die reden dan ook een goede verzorging. Lucinda hield van dieren. Volgens haar was het wreed om de schepsels hun natuurlijke leven te ontnemen en ze op te sluiten in een hok, waarna ze nog gedood zouden worden ook. Argo glimlachte in zichzelf om haar en schudde zijn hoofd.

Terwijl Jessy de aardappels schilde voor het avondeten, staarde hij nadenkend voor zich uit. Eensklaps kwam het onderwerp van zijn gedachten binnen, zuigend op haar wijsvinger. “Heb je de konijnen al gevoerd, Lucinda?” vroeg Jessy met een korte blik over haar mollige schouder. Het Indianenmeisje schudde haar hoofd en liet haar vinger zien, waaruit een druppeltje bloed vloeide. “Dat zwarte konijn heeft me gebeten,” antwoordde ze een beetje boos. “Ach gut,” sprak Jessy meelevend. “Laat eens zien?” Ze bekeek Lucinda’s vinger aandachtig. “Daar moet Argo maar eventjes een pleistertje op doen,” vond ze. “Dan voer ik ondertussen wel de konijnen. Meestal bijten ze niet naar mij.” Ze voegde de daad bij het woord en verdween op haar pantoffels naar buiten.

Argo opende een kast in een hoek van de keuken en haalde er een doos uit, die volgestouwd was met rolletjes verband en verschillende soorten pleisters. Nauwkeurig knipte hij een klein stukje af. Lucinda keek aandachtig naar hem, nog steeds zuigend op haar vinger. “Doet het erg veel pijn?” vroeg hij belangstellend. “Nou en of!” beaamde ze, terwijl ze haar vinger omhoog hield, zodat hij de pleister erom kon wikkelen.

Hij glimlachte naar haar. “Ik ben ook eens gebeten door een konijn,” begon hij te vertellen. “Maar die zat niet in een hok. Ik had hem geschoten in het veld en meende stellig dat hij dood was. Terwijl ik hem naar mijn paard droeg, beet hij zo hard hij kon in mijn duim.” Hij stopte het schaartje weer terug in de verbanddoos.

“Wat heb je toen met hem gedaan?” vroeg Lucinda, aan zijn lippen gekluisterd. “Ik draaide zijn kop andersom,” antwoordde Argo laconiek. Om haar mond speelde een vrolijk trekje. “Je bedoelt dat je hem hebt gedood.” “Natuurlijk,” verdedigde hij zichzelf. “Wat moest ik anders? Het dier verging van de pijn.” Zijn heldere groene ogen zochten de hare en hij hield haar blik een moment gevangen. Toen wendde ze zich verlegen van hem af en staarde naar buiten. Argo bleef naar haar kijken en constateerde voor de zoveelste keer dat Lucinda een heel knap meisje was.

Ze was klein en tenger, met stevige armen en benen. Haar gezichtje was ovaal, met zachte trekken en haar mooie ogen hadden de vorm van amandelpitten. Ze waren erg donker, maar keken zacht en vriendelijk. Ze had lang, zwart haar dat als een waterval over haar schouders viel en langs haar linkerwang bungelde een kleine vlecht, waaraan drie kraaltjes geregen waren. Haar voetjes waren zo smal dat ze bijna verdronken in de lederen mocassins die ze droeg.

Plotseling werd zij zich ervan bewust dat hij nog steeds naar haar keek en richtte bedeesd haar ogen naar de grond. Argo keek verlangend naar haar zachte wangen, waarop een rozig kleurtje verscheen, dat haar koperkleurige huid een nog donkerder tintje gaf.

Voorzichtig, alsof hij bang was dat ze het niet zou toestaan, strekte hij een hand uit en greep een lok van haar zijdeachtige haar. Hij speelde er even mee en bracht het toen aarzelend naar zijn lippen. Terwijl hij er een kus op drukte, zochten zijn ogen opnieuw de hare en hij dacht dat hij zou weg smelten van vertedering. “Je hebt mooi haar, Lucinda,” zei hij schor. Hij liet de lok los en toen ze gevleid, maar toch een beetje schuchter haar hoofd afwendde, zodat hij alleen haar profiel kon zien met haar licht gebogen neus, vulde hij aan: “Mooi haar bij een mooi meisje.” Een beetje verlegen keek ze naar hem op.

Ze werden plotseling opgeschrikt door Jessy, die de keuken weer binnen kwam. “Heeft Argo je een pleister bezorgd?” vroeg ze Lucinda, met een knipoog naar Argo. Hij glimlachte. “Ik heb haar dat verhaal verteld, van die keer dat ik gebeten ben door een konijn,” zei hij. Jessy stootte Lucinda aan en trok een olijk gezicht. “Weet je wel dat dit de reden is waarom we de konijnen nu in een hok houden?” grapte ze. “Dan kan onze jager niet meer gebeten worden, door een konijn dat nog niet dood is!”

Lucinda lachte breed, waardoor haar witte tanden die schitterden als parels zichtbaar werden. “Nu begrijp ik waarom jij nooit de konijnen voert,” plaagde ze Argo. Hij hield even verrast zijn adem in, bij de aanblik van de pretlichtjes in haar ogen. “Argo heeft ook wel wat anders te doen, of niet jongen?” vroeg Jessy. “Niemand hier heeft het zo druk als hij.”

Argo zuchtte even, toen hij zich weer van zijn plichten bewust werd en zette zijn hoed op, die hij bij de kapstok had achtergelaten.. “Gelijk heb je, Jess,” zei hij. “Het is de hoogste tijd dat ik weer aan het werk ga.” Hij stond op het punt om de deur te openen, maar speelde nog met de klink in zijn hand.

“Ga je naar de kudde en mag ik dan mee?” vroeg Lucinda geheel onverwacht. Opnieuw verrast draaide hij zich om en keek in haar hoopvolle ogen. “Wat zei je? Wil je mee?” “Ja, alsjeblieft, mag het?” smeekte ze. “Ik ben hier klaar met mijn werk. Jessy kan me vast wel een uurtje missen.” “Ja hoor,” kwam Jessy tussen beide. “Ga vanmiddag maar een beetje plezier maken met Argo, je hebt het verdiend.” Ze klopte het Indianenmeisje op haar schouder en Lucinda keek haar dankbaar aan.

“Kun jij dan wel paardrijden?” vroeg Argo verbaasd. “Ja zeker!” riep Lucinda vol trots uit. “Dat is zo ongeveer het eerste dat….” Ze zweeg plotseling en haar ogen werden donkerder. Argo begreep meteen dat ze aan haar vader dacht, die ze alleen had gekend toen ze nog een heel klein meisje was en hij wist hoe ze zich voelde. “Ik wil graag dat je met mij mee rijdt naar de kudde,” zei hij snel.

Stralend van vreugde keek ze hem aan. “Dank je, Argo!” Ze maakte een rondedansje door de keuken van blijdschap. Hij keek naar haar goed gevormde benen onder haar korte, strakke rokje van naturelkleurig suède. “Ga je zo mee, of moet jij je nog omkleden?” vroeg hij. Ze keek verlegen toen ze zijn bewonderende blikken bemerkte. “Ik zal me wel even omkleden,” sprak ze zacht en verdween in een ommezien de keuken uit en de trap op naar boven.

“Wat leuk dat je haar mee neemt, Argo,” zei Jessy op warme toon. “Dat is echt lief van je.” Argo schuifelde een beetje gevleid met zijn voeten. “Het is ook een schat van een meisje,” vond hij. “Ik kon het haar niet weigeren.” Hij zweeg en staarde door het raam naar buiten. “Je bent verliefd op haar, of heb ik dat mis?” vroeg Jessy. Het duurde even voordat Argo knikte. “Ja,” antwoordde hij toen zacht. “Ik geloof wel dat ik verliefd op haar ben.” Hij staarde nadenkend naar de grond voor zijn voeten. Jessy gaf een bemoedigend klopje op zijn rug en Argo glimlachte. Hij liep de keuken weer in, naar de hal. Beneden aan de trap bleef hij staan en keek naar boven. “Lucinda! Ben je bijna klaar?”

Op dat moment verscheen ze. Ze droeg een suède blouse en een broek met franjes opzij van haar pijpen. Ze had haar lange haren gevlochten en om het uiteinde zat een gekleurd lintje. Terwijl ze de trap af liep keek hij naar haar smalle voetjes, die nog steeds de mocassins droegen. Ze bleef op de laatste trede voor hem staan, omdat hij niet opzij ging. “Vind je dit beter om te gaan paardrijden?” Ze gebaarde naar haar broek.

Hij knikte goedkeurend en deed een pas opzij om haar door te laten. Ze glimlachte naar hem en nam de laatste trede met een sprongetje. “Ja, dat is beter,” sprak hij langzaam, terwijl zijn blik haar met welgevallen volgde. “Anders maak je mij nog verlegen met dat korte rokje.” Ze wist even niet waar ze moest kijken en hij grinnikte. Hij zag dat ze vlug voor hem uit huppelde.

“Tot straks, Jessy!” riep ze uitbundig naar de huishoudster. “Veel plezier!” riep Jessy hen nog na, terwijl Argo de keukendeur omzichtig achter hen sloot. Lucinda wachtte niet op hem, maar huppelde vrolijk verder en hij begon te hollen om haar bij te houden. “Ik wil wel eens zien of je dadelijk te paard ook zoveel lef hebt,” hijgde hij. “Ben je nu al moe?” plaagde ze hem lachend. Hij wierp haar een verontwaardigde blik toe. “Weet je wel hoe lastig het is om te rennen met laarzen aan?” sputterde hij tegen. Ze naderden het hek van de corral en met een lenige sprong zwaaide hij er overheen. Lucinda was niet gewend aan hekken en Argo stak haar vlug een helpende hand toe. Ze glimlachte dankbaar naar hem en even voelde hij haar warme adem over zijn gezicht gaan, toen hij haar opving. Hij moest onwillekeurig iets weg slikken en keek haar een ogenblik na, terwijl ze opnieuw voor hem uit rende.

Buiten adem bereikten ze het houten cowboyhuis. Lucinda wilde de deur openen, maar Argo hield haar resoluut tegen. “Wacht eventjes, dame,” zei hij streng. “Ik moet eerst kijken of geen van de jongens zich toevallig aan het omkleden is. Ze zouden nog verlegen worden van zo’n knap meisje.” Hij grinnikte bij het zien van haar ontstelde gezicht en glipte naar binnen.

De cowboys die er waren, lagen in bed en sliepen vast. Ze hadden de afgelopen nacht op de kudde in het veld gepast en haalden nu de verloren uren slaap in. Argo hield de deur voor Lucinda open en legde vlug een wijsvinger op haar mond, om haar duidelijk te maken dat ze stil moest zijn.

Hij gaf haar een hoofdstel aan, met een groot stalen bit en lange teugels. Ze rook opgetogen aan het leer en haar ogen straalden toen hij haar een zadel aanreikte. “Kun je dat dragen?” vroeg hij zacht fluisterend om zijn kameraden niet te wekken.

Hoewel het zadel groot was en zeker dertien kilo woog knikte Lucinda. Argo nam zijn eigen zadel van de drager en schoof het hoofdstel van zijn paard over zijn schouder. Na nog een laatste blik te hebben geworpen op de slapende cowboys, sloot hij de deur achter zich.

Lucinda liep rustig naast hem op weg naar de corral. Haar enthousiasme leek nu iets getemperd en ze ademde kalm en diep de frisse buitenlucht in. Het was stralend mooi weer en ze keek verrukt naar de prachtige, blauwe lucht, waar zwarte stipjes langzaam voortbewogen. Ze vlogen zo hoog dat nauwelijks te zien was dat het vogels waren. Een insect zoemde hen voorbij en Lucinda keek ernaar, totdat ook hij werd opgeslokt door het hemelse blauw boven hen.

Argo sloeg haar geamuseerd gade. “Vind je het fijn om buiten te zijn?” vroeg hij ten overvloede. Vol vreugde keek ze hem aan. “Het liefst zou ik altijd buiten willen zijn,” antwoordde ze. Argo was zelf altijd veel buiten en hij bedacht dat ook hij niet anders zou willen dan zijn dagen in de frisse lucht door te brengen.

Hij was ook ‘s nachts vaak op pad, maar zelfs de diepste duisternis was hem vertrouwd. Hij voelde zich sterk aangetrokken tot de natuur en dat maakte dat hij zo ontzettend veel van zijn werk hield. Wat dat betreft leek Lucinda uit hetzelfde hout gesneden. Dat deed haar stralende gezicht wel vermoeden.

Ze waren nu bij de corral aangekomen en een paard begon te hinniken. Het dier stak zijn hoofd over het hek om zijn baas een begroetende duw tegen zijn schouder te geven. “Je mag mee op pad, ouwe jongen,” sprak Argo zacht tegen de hengst. Liefkozend wreef hij het dier over zijn brede voorhoofd en streek de lange voorlok uit zijn ogen. Het paard schudde verlangend met zijn manen en brieste energiek. Zijn opgeheven voorbeen schopte ongeduldig tegen de houten planken van het hek. “Even wachten,” zei Argo. Hij wendde zich tot Lucinda. “We zullen eerst eens een paardje voor jou uitzoeken,” glimlachte hij.

Hoewel hij dit zei wist hij al precies welk paard hij haar zou laten rijden. Hij hoopte dat ze er meteen verrukt van zou zijn. Het was een bont gevlekte pony, een kleine ruin met een lief karakter. Zoals hij reeds gedacht had, was Lucinda inderdaad meteen weg van de pony. “Mijn vader had vroeger ook een bont paard,” vertelde ze Argo. “Die was alleen iets groter.”

“Kun jij je dat nog herinneren?” vroeg hij verbaasd. “Je was toen toch nog klein.” Lucinda knikte. “Ik heb een foto van vader met dat paard,” antwoordde ze zachtjes. “Dat is het enige dat ik van hem heb.” Ze staarde een beetje bedroefd naar de bonte pony. “Als je liever een ander paard wilt…” begon Argo, want hij wilde haar niet somber zien. Lucinda schudde vlug haar hoofd. “Ik wil graag op eenzelfde paard rijden als mijn vader deed,” zei ze, hem recht aan kijkend. “Hij zou dat paard verkozen hebben boven elk ander. Hij hield van bonte paarden.”

Er blonk plotseling een traan op haar wang en dat was de allereerste keer dat Argo haar zag huilen. Hij sloeg troostend een arm rond haar schouders en bood haar zijn zakdoek aan. Toch wist hij niet goed wat hij moest zeggen en opeens drong het tot hem door dat ze allebei in het zelfde schuitje zaten. Ze hadden allebei geen ouders meer. Hij kreeg een brok in zijn keel toen hij aan zijn eigen vader dacht, die pas een half jaar geleden gestorven was. Lucinda gaf hem zijn zakdoek terug, waarna ze hem zachtjes in zijn zij kneep. “Het is heel erg om je ouders kwijt te zijn,” vond ze. “Maar altijd als je iets verliest, krijg je er iets anders voor terug.”

Argo wendde zich naar haar toe, zodat hij in haar ogen kon kijken. “Is dat misschien een Indiaanse voorspelling?” wilde hij weten. Lucinda schudde ontkennend haar hoofd. “Dat is het leven,” antwoordde ze zacht. “Geven en nemen.”

Verbijsterd staarde Argo naar haar, terwijl ze haar pony begon te zadelen. Haar woorden gingen nog door hem heen toen ze even later samen naar de kudde draafden. Ze had gelijk, besefte hij. Het hele leven bestond uit niets anders dan geven en nemen. Het was een oeroude wet, waarvan hij echter het bestaan al lang geleden vergeten was…

2.

Argo richtte zijn blik even op de ondergaande zon en was verbaasd te zien dat deze al zo laag aan de hemel stond. Het was nu een vuurrode bal, die langzaam weg zou smelten in het wolkendek aan de horizon, om tenslotte geheel te worden opgeslokt door de duisternis van de nacht.

De lucht was nog tamelijk bezwangerd van de warmtevlagen, die opstegen van de verhitte aarde en zich vermengden met een koele bries, die het gras zachtjes deed wuiven in de schemering.

Argo ademde diep en luisterde naar het laatste kwetteren van de vogels en het tjirpen van de krekels. De hoeven van zijn paard ploften gedempt in het mulle zand en kleine stofwolkjes dwarrelden op. De hengst boog het hoofd en zijn tanden hapten gretig naar de takken van een stekelige struik. Het stalen mondstuk van het hoofdstel rammelde in zijn mond. Ze gingen nu een heuvel op, Argos benen lagen losjes tegen de flanken van zijn paard en hij boog zich licht voorover om zijn gewicht beter te kunnen verdelen en de rug van het dier te ontlasten.

Op de heuvel gekomen, liet hij de hengst halt houden en staarde naar de ranch beneden hem. Zijn ogen dwaalden over de omliggende heuvels, waar paarden en koeien liepen te grazen. Dat was allemaal zijn land en hij keek ernaar met een mengelmoes van trots en ontzag.

Verderop, beneden in het dal kon hij de rivier zien, die zich als een blauwzilveren lint door het groene landschap slingerde. Het water van de rivier was onmisbaar voor het vee. Dagelijks werd de veelkoppige kudde daarheen gedreven om te drinken, ‘s morgens en ‘s avonds. In het dal was het gras sappiger en door de ligging ervan was het de veiligste plaats bij onweer.

Het zou nu al vlug donker zijn en Argo wilde op tijd terug zijn op de ranch. Het was vrijdagavond en dan hadden de cowboys vrijaf. Enkele van hen gingen naar hun familie en kwamen zondags pas laat weer terug. Alleen Tom zou op de ranch blijven, wist Argo. Zijn oude vader woonde in Carlile en hij ging daar altijd op woensdagavond naar toe.

Tom en hij zouden om beurten bij de kudde zijn, zoals elk weekend, maar vannacht was het Argos beurt en hij wilde niet te laat zijn. Hij spoorde zijn paard aan en draafde in een vlot tempo de heuvel af. In galop reed hij door de stoffige straat van het dorp en de roffelende hoefslagen van de hengst verstoorden de avondrust.

Op de ranch slingerde hij zich uit het zadel en wierp de teugels om het hek van de corral. Hij opende de deur van het cowboyhuis, waar de cowboys inmiddels terug waren van hun werk bij de kudde en hun zadeltassen inpakten voor de reis naar huis. Een veldfles met water voor onderweg, voedsel voor hun paarden, een schone blouse, een scheerkwast en schuim, een kam en een pakje tabak.

Het waren alle zes jonge kerels, niet ouder dan Tom of hem zelf. Ze waren ook allemaal de beste vrienden, iets dat een eerste vereiste was voor het werk bij de kudde. De één wist van de ander precies wat hij dacht en voelde en daardoor waren hun handelingen goed op elkaar afgestemd. Een nieuwe cowboy kon dit evenwicht danig verstoren, maar Argo hield er niet van om voortdurend andere jongens in dienst te nemen. Zijn vader was daar ook altijd op tegen geweest.

Ben en Joe waren reeds klaar met het bepakken van hun zadeltassen en maakten aanstalten om te vertrekken. “We hebben Tom bij de kudde achtergelaten, baas,” sprak Ben tegen hem, hoewel Argo dat wel wist. De kudde werd nooit alleen gelaten, ook niet voor heel even.

“Goede reis naar Alva,” glimlachte hij, wetende dat Ben en Joe gezamenlijk die kant in gingen. Jeff, Joshua en George moesten de tegengestelde richting in, door de heuvels rondom de ranch, over een steenachtig pad dat naar het stadje Oshoto leidde. Billy zou een stukje met hen mee rijden, op zijn weg naar Carlile.

“Prettig weekend, baas,” zei Joshua, Argo vrolijk op zijn schouder kloppend. “Jullie ook, jongens.” Hij begeleidde hen naar buiten en keek toe hoe ze hun zadeltassen bevestigden en opstegen. “Tot zondag, Argo!” riep Jeff en hij stak zijn hand op. Zijn paard danste van ongeduld.

“Tot zondag!” riep Argo terug en hij keek hen na, totdat ze niet meer waren dan vage silhouetten in de snel vallende schemering. Daarna ijverde hij zich naar het woonhuis.

Jessy zou erop staan dat hij eerst kwam eten, voordat hij Tom ging aflossen bij de kudde. In de keuken brandde licht, dat door de kleurig geblokte gordijntjes naar buiten viel. Toen hij de deur opende, zag hij zijn bord al klaar staan en hongerig nam hij plaats. Jessy was druk bezig met het schuren van het fornuis en Lucinda was juist klaar met het grootste gedeelte van de afwas.

Ze ging tegenover Argo zitten en keek toe terwijl hij at. Hij zag hoe ze daar zat, met haar hand onder haar kin en een dromerige blik in haar ogen, die hem geen ogenblik loslieten.

“Zijn de jongens al weg, Argo?” vroeg Jessy, zonder zich naar hem om te draaien. Argo slikte haastig zijn voedsel door, alvorens hij antwoord gaf. “Ja, ze zijn zojuist vertrokken.” Hij nam een nieuwe hap en glimlachte naar Lucinda.

“Waar ben je geweest vanmiddag?” vroeg ze nieuwsgierig. Argo schraapte met zijn mes en vork over zijn bord. “Ik ben verderop in de heuvels geweest voor een vluchtige inspectie,” vertelde hij. “Het gras is er goed en ik denk dat we de kudde daar volgende week heen drijven.” Hij had zijn bord leeg gegeten en veegde met zijn zakdoek langs zijn mond.

“Hebben we genoeg gras voor deze zomer, Argo?” vroeg Jessy belangstellend. Ze droogde haar handen af aan haar schort en keek toe hoe hij opstond en zijn stoel aan schoof. Hij knikte. “Jawel, daar hoeven we niet voor te vrezen,” stelde hij haar gerust. “Er is ook regen voorspeld, maar het ziet er desondanks niet naar uit dat we dat vandaag al krijgen.”

Hij keek naar Lucinda, die nog steeds aan tafel zat en hem aanstaarde. “Ga je mee vanavond, of blijf je hier?” Hij wist dat ze niet thuis zou blijven. Ze hield ervan om buiten te zijn en ze vond het leuk om mee te rijden naar de kudde. “Ik kom naar de corral zodra ik hier klaar ben,” antwoordde ze. Argo knikte instemmend.

“Stuur je Tom dadelijk naar huis?” vroeg Jessy, terwijl ze toekeek hoe hij zijn hoed op zette. “Hij heeft sinds vanmorgen niets meer gegeten.” Ze legde een hand op zijn arm. “En denk erom dat je goed op Lucinda let.” Haar stem klonk bezorgd. “Eigenlijk vind ik het helemaal niet goed dat je haar ‘s nachts mee neemt.”

Lucinda protesteerde heftig bij het horen van deze woorden, maar Argo legde haar met een enkel gebaar het zwijgen op. “Ik zal goed op haar letten, Jessy,” beloofde hij de huishoudster. Hij keek over zijn schouder naar Lucinda. “Dan zie ik je dadelijk wel.”

Terwijl hij naar buiten liep en de deur achter zich sloot, hoorde hij Jessy zuchten en hij zag door het raam hoe ze haar hoofd schudde. “Ik begrijp eigenlijk niet waarom je juist ‘s nachts met Argo mee wil,” hoorde hij haar tegen Lucinda zeggen en hij lachte zacht, omdat hij heel goed wist dat het Indianenmeisje vastbesloten was om met hem mee te gaan.

Buiten was het al donker. Vele sterren fonkelden als kleine blokjes goud en zilver aan de hemel. De maan was een smal sikkeltje, dat met zijn zwakke licht wat iel afstak tegen de nachtelijke duisternis.

Het was nu koel, maar dat werkte juist verkwikkend op Argo. Het gras waarover hij liep was vochtig. Met eerbied voor de stilte om hem heen liep hij geruisloos naar de corral. Hij kon er vaag de silhouetten van de paarden onderscheiden, die als donkere gedaanten vredig dommelend bij elkaar stonden. Zacht klakkend met zijn tong wekte hij hen, terwijl hij over de hoge omheining klom.

Eén van de paarden schudde met zijn hoofd en brieste luid. Argo greep het dier bij diens lange manen en loodste hem behoedzaam naar het hek. Zonder tegenstribbelen volgde de bonte ruin hem. De paarden kenden Argo als een vriend.

Hij had het dier juist gezadeld, toen hij een zacht gefluit hoorde en er gleed een glimlach over zijn gezicht, toen hij Lucinda gewaar werd. “Ben je daar al? Dat is vlug.” Zijn blik viel op haar blote benen onder het korte, strakke rokje dat ze droeg. “Wil je me nu toch verlegen maken?” vroeg hij half schertsend.

Een beetje schuchter sloeg ze haar oogleden neer, waardoor de lange wimpers fraai afstaken tegen haar zachte, jonge huid, maar ze gaf geen antwoord. Argo keek strak naar haar. “Je bent toch niet echt van plan om dat rokje aan te houden, of wel?” Ze zweeg nog steeds, maar keek hem niet aan.

Argo haalde zijn schouders op en wendde zich van haar af, zodat hij de buikriem van het zadel iets vaster kon sjorren. “Je moet het natuurlijk zelf weten. Maar het kan ‘s nachts wel koud zijn in de heuvels.”

Het was bedoeld als een waarschuwing, maar Lucinda trok opeens de teugel van haar paard uit zijn hand en steeg op. Ze keek een beetje koel en hooghartig op hem neer. “Ik houd dit aan.” Toen wendde ze vlug haar paard en draafde weg. Verbluft keek Argo haar na. Dan haalde hij opnieuw zijn schouders op. Hij begreep eigenlijk niet waarom ze zo reageerde. Hij had het toch niet verkeerd bedoeld.

Haastig besteeg hij zijn eigen paard, dat nog steeds gezadeld stond te wachten en hij galoppeerde achter haar aan, omdat hij bang was dat hij haar kwijt zou raken in de nachtelijke duisternis. Bovendien had hij Jessy beloofd dat hij op Lucinda zou letten.

Niet veel later haalde hij haar in. Ze liet haar paard nu stapvoets gaan, maar keek niet op toen hij naast haar ging rijden. “Ben je boos?” vroeg hij. Ze schudde haar hoofd, nog steeds zonder hem aan te kijken. “Gelukkig,” verzuchtte hij. “Want dat zou ik niet bepaald leuk vinden.”

Lucinda wierp hem een korte blik toe. “Waarom wil je niet dat ik dit rokje draag als ik paardrijd?” vroeg ze een beetje hautain. “Is het omdat ik je anders verlegen maak, of omdat het koud kan zijn in de heuvels?”

Hij ging dichter naast haar rijden en probeerde haar aan te kijken, maar ze draaide haar hoofd van hem weg. “Beide,” antwoordde hij enigszins schoorvoetend. “Enerzijds ben ik bezorgd omdat je kou kunt vatten en anderzijds durf ik bijna niet te kijken als je in dat rokje te paard zit.”

“Waarom niet?” Lucinda scheen vastbesloten hem uit te horen over deze kwestie. “Omdat…” Argo zocht koortsachtig naar woorden die haar niet zouden laten schrikken of haar opnieuw boos zouden maken. Hij wilde nog niet zeggen dat hij van haar hield, het was nu niet het geschikte moment daarvoor. “Denk je niet dat alle mannen verlegen worden als ze jou zo zien?” vroeg hij toen. Eindelijk keek ze hem aan. “Waarom zouden ze?” vroeg ze met een glimlach om haar mondhoeken.

Hij reed nu zo dicht naast haar dat zijn linkerknie in de spijkerbroek tegen haar blote bovenbeen schuurde. “Omdat je ze het hoofd op hol brengt,” sprak hij gesmoord. Ze gaf een gilletje en porde haar hakken in de flanken van haar paard, dat er ijlings vandoor ging.

Argo galoppeerde haar na. “Rijd niet zo wild!” riep hij, een beetje boos nu. “Bedenk wel dat je hard kunt vallen als je paard hier struikelt!” Lucinda scheen zich plotseling te schamen voor haar onbesuisde gedrag en liet haar rijdier opnieuw stapvoets gaan.

“Sorry Argo,” sprak ze berouwvol, toen hij zijn paard langs haar bracht. Zijn wenkbrauwen waren gefronst. “We zijn nu bijna bij de kudde, maar als je daar zo hard aan komt stormen rennen alle koeien weg en zijn we de hele nacht bezig om ze weer bij elkaar te drijven,” antwoordde hij, nog steeds geprikkeld.

Lucinda legde schuldbewust een hand op zijn arm. “Ik zal het echt nooit meer doen, dat beloof ik je.” Hij keek haar aan en ze glimlachten beiden. “Wat zijn we toch dom om ruzie te maken, terwijl de nacht zo prachtig is,” zuchtte Lucinda. “Nu nog mooier!” riep Argo lachend uit. “Wie is er begonnen, jij of ik?” “Jij,” antwoordde Lucinda prompt. “Niet waar,” protesteerde hij. “Jij begon!”

“Als jullie zo blijven roepen is de rust hier ver te zoeken,” klonk opeens de stem van Tom. Hij kwam uit de schaduw van de bomen naar hen toe gereden. “Hallo Lucinda, kom je Argo helpen?” vroeg hij belangstellend.

Tom keek er in het geheel niet van op dat een meisje als Lucinda ‘s nachts met hem de heuvels in reed, bedacht Argo. Zijn vriend leek heel goed te begrijpen dat hij verliefd was op Lucinda, hoewel hij het hem nog helemaal niet had verteld.

“Heb jij het zo niet veel te koud?” vroeg Tom, doelend op Lucinda’s korte rokje. “Begin jij nu ook al?” sneerde ze en Tom wierp een blik op Argo, die een veelbetekenend lachje liet horen. “Pas maar op dat je Argo niet verlegen maakt met die blote benen,” grijnsde Tom, terwijl hij zijn paard liet keren. “Jongens, ik ga naar huis, want ik rammel van de honger.”

“Tot morgenvroeg,” zei Argo en hij tikte tegen de rand van zijn hoed, toen Tom weg draafde. “Dag Tom, tot morgen!” riep Lucinda hem na, staande in haar stijgbeugels. “Tot morgen, beste meid en let goed op Argo,” klonk zijn stem van verre. Ze hoorden hem vrolijk lachen, terwijl hij zijn paard over het rotsachtige pad liet draven.

Argo schudde glimlachend zijn hoofd en zijn heldere ogen keken in die van Lucinda. “Het wordt tijd dat we aan het werk gaan, meid,” zei hij. Lucinda knikte enthousiast. “Tom en jij zijn goede vrienden,” merkte ze op, terwijl ze hun paarden in beweging zetten. “Zoals jullie elkaar zo juist aan keken… Echt een blik van verstandhouding.” Er klonk bewondering door in haar stem.

“Tom en ik zijn al heel lang vrienden,” vertelde Argo. “Vroeger zaten we naast elkaar in de schoolbanken en toen we allebei zestien jaar waren, zijn we voor mijn vader gaan werken.” Ze naderden nu de kudde, die op een open stuk grasland, dat omringd werd door dicht struikgewas, vredig stond te grazen. Het was een uitstekende plaats om de nacht door te brengen.

Ze stonden er beschut tegen de wind, die ‘s nachts altijd opstak en wanneer er iets zou gebeuren, waardoor de koeien in paniek zouden raken, konden ze maar op één plaats de open plek verlaten. Het was daar waar Argo hun kamp op wilde slaan.

Het was de plaats van waaruit hij moest ingrijpen in geval van nood. Die nood kon bestaan uit onweer of storm, maar ook door striemende regenbuien of een vallende tak, die plotseling op de rug van een nietsvermoedende koe viel.

Argo liet zijn paard zo dicht langs de kudde lopen dat hij de warme lichaamsgeur van de koeien kon ruiken. Ze loeiden zwaar en waren log en traag in hun bewegingen. Hij zwaaide met zijn hoed en uitte een aantal kreten, teneinde de kudde verder de pas in te drijven.

Nu eens liet hij zijn paard naar links, dan weer naar rechts gaan. Een eindje verderop deed Lucinda hetzelfde, totdat ze tenslotte alle koeien zo ver mogelijk de pas ingedreven hadden.

De dieren waren een beetje onrustig, maar dat zou gauw verdwijnen. Weldra zouden ze weer hun koppen buigen naar het lange gras onder hun hoeven en de rust over de kudde zou terug keren.

Argo was tevreden. “We slaan ons kamp daarginds tussen de berkenbomen op,” zei hij tegen Lucinda en haar blik volgde de zijne. “We zitten daar uit de wind, halverwege het begin van de pas, van waaruit we een goed zicht hebben op de kudde.” Ze knikte ernstig, hem volgend naar hun kampplaats.

Op het plekje stonden drie grote berkenbomen, die elkaar met de uiteinden van hun takken raakten. Vlakbij was de rivier, die daar door haar hoogste bedding stroomde en als ze goed luisterden konden ze de golfjes horen kabbelen tegen de oever.

Lucinda volgde Argos voorbeeld, toen hij afsteeg en zijn paard ontzadelde. Hun zadels kregen een plaatsje op de grond en Argo schonk hete koffie uit zijn veldfles in aardewerkmokken, die hij uit zijn zadeltas had gehaald.

Lucinda zat met haar rug tegen een dikke berkenstam, met opgetrokken knieën en de mok warm in haar handen. Argo zat op zijn hurken en staarde naar de kudde, terwijl hij af en toe een flinke slok koffie nam. Hij gaapte plotseling gesmoord en zocht een plaatsje in Lucinda’s nabijheid.

“Wat ben je stil,” zei hij. Ze haalde nonchalant haar schouders op en wist blijkbaar niet wat ze daarop moest antwoorden. Hij streek met een grassprietje langs haar mooi gevormde, blote benen.

“Je bent niet bang dat je mij verlegen maakt, of wel?” merkte hij op. Niet begrijpend keek ze hem aan. “Hoe bedoel je?” Argo glimlachte. “Omdat je zo met opgetrokken knieën zit,” verduidelijkte hij. Lucinda kreeg een kleur, maar verroerde zich niet. Argo staarde onafgebroken naar haar gezicht. Een zilveren manestraal rustte liefkozend op haar smalle, slanke figuurtje en deed haar ogen lieftallig schitteren. De vorm van haar mooie gezicht, de stand van haar reebruine ogen, de glimlach rond haar volle lippen… Dat alles ontroerde hem diep.

Toen ze elkaar verliefd aan keken, was de aantrekkingskracht tussen hen beiden duidelijk voelbaar. Lucinda was de eerste die haar ogen neer sloeg. Stilletjes keek ze naar het gras rondom hen en slikte. Ze bood een lieflijke aanblik zoals ze daar zat, vond Argo. “Je bent knap, Lucinda, ik vind je echt een stuk,” zei hij om de stilte die tussen hen zweefde te verbreken.

Ze wendde het gelaat af, zodat hij nog slechts het profiel kon zien en zijn ogen rustten met welgevallen op haar licht gebogen neus en het ferme kinnetje, waaruit veel karakter sprak. Het langst keek hij naar haar zachte lippen en de fraaie welving van haar slanke hals.

Hij bemerkte ineens dat haar tanden klapperden. “Heb je het koud?” vroeg hij. Ze knikte bedeesd. “Kom maar,” sprak Argo op zachte toon en trok haar slanke lichaam voorzichtig naar zich toe. “Bij mij is het warm.”

Zijn stem trilde ontdaan. Ze verborg haar gloeiende gezichtje in zijn arm en er ging een lichte huivering door hem heen, veroorzaakt door de tedere aanraking van haar lichaam tegen het zijne.

Voorzichtig tilde Argo haar kin op en nu zonder schuchterheid blikten haar ogen in de zijne. Achter haar wimpers zag hij tranen van ontroering opdoemen, maar ze wist ze terug te dringen. Toen beroerden zijn warme lippen uiterst voorzichtig haar fijngevoelige mond, alsof hij iets kuste dat breekbaar was, of iets dat hij wellicht pijn zou kunnen doen. Hij kreunde zachtjes en zijn volgende kussen werden heftig en eisend.

Tenslotte kalmeerde hij een beetje en liet haar met tegenzin los. “Je bent echt een prachtmeid, Lucinda,” zei hij op overtuigende toon. “Ik ben smoorverliefd op je.” Ze lachte innig naar hem en haar ogen straalden. Haar smalle, bruine hand streek liefkozend over zijn borstkas.

“Ik wil nu toch wel eens weten of je dat rokje met opzet hebt aangetrokken,” zei Argo, terwijl hij haar onderzoekend aan keek. Lucinda kreeg een kleurtje toen ze knikte. “Ik vond het leuk als je zei dat het je verlegen maakte,” gaf ze toe.

Hij lachte luidkeels. “Dacht ik het niet? Je bent een ondeugende meid, hoor.” Zijn handen streken zacht over haar knieën. Ze kroop dichter tegen hem aan en hij maakte de rits van zijn jas los, zodat ze daaronder warmte kon zoeken. Haar koud geworden handen streelden zijn hals en hij kuste haar teder.

“Het wordt tijd dat we gaan slapen, lieve meid,” zuchtte hij. “Morgen is het weer vroeg dag.” Ze geeuwde en liet toe dat hij de deken die hij had mee gebracht over haar heen legde. “Vind je het nodig dat ik me terug trek?” vroeg hij zacht. Ze schudde moe haar hoofd. “Waarom?”

Argo haalde zijn schouders op. “Misschien vind je het wel griezelig om naast een man te slapen,” zei hij. Lucinda lachte luid. “Je hebt al je kleren nog aan!” riep ze uit. “En die houd ik ook aan,” antwoordde hij vastbesloten. “Dan hoef je zeker nergens bang voor te zijn.” “Ik ben niet bang voor jou,” glimlachte ze, maar Argo was daar nog niet zo zeker van, omdat ze overduidelijk nog zo onschuldig was.

Hij gaf haar een nachtkus, voordat hij naast haar onder de wol kroop. “Welterusten, lieve meid van me.” Hij probeerde zijn stem niet te laten trillen. “Welterusten, lieve Argo.”

Lucinda nestelde zich warm tegen hem aan en hij sloeg een beschermende arm rond haar tengere schouders. Hij zuchtte diep van geluk en tevredenheid en luisterde naar het geluid van vredig grazende koeien. naast hem was Lucinda al in slaap gevallen en niet lang daarna volgde hij haar voorbeeld.

Het was alweer licht toen Argo gewekt werd door de warme adem die zijn paard in zijn gezicht blies en slaperig opende hij zijn ogen. naast hem was Lucinda nog in diepe rust. Wat was ze mooi als ze sliep! Het was gewoon een zonde om haar wakker te maken, vond hij.

Blijkbaar dacht de bruine hengst daar anders over. Onderzoekend rook hij aan haar lange lokken. Wie was dat zachte, ranke schepsel dat naast zijn baas lag te slapen, leek hij te vragen.

Eensklaps brieste hij genoeglijk, alsof hij haar geur wel aangenaam vond en Lucinda opende haar ogen. Boven haar hoofd ontwaarde ze een bruine, behaarde snoet en met een verschrikt gilletje sprong ze overeind. Het paard staarde haar beduusd aan en Argo schaterde van het lachen. Langzaam, als in trance, kwam Lucinda dichterbij het paard en legde voorzichtig haar hand op de warme neus, die zacht was als fluweel. De hengst hief zijn hoofd en zijn lippen beroerden nieuwsgierig haar gladde wang. Lucinda hield haar adem in en bleef roerloos staan. Na een kort, onderzoekend snuiven brieste het dier opnieuw en schudde zijn lange manen. Toen boog hij zijn hoofd naar het gras onder zijn beslagen hoeven en begon onverstoorbaar te eten.

Argo sloeg hem glimlachend gade. “Je valt bij hem in de smaak,” sprak hij tegen Lucinda. “Niet dat hij er straks met jou vandoor gaat, dan heb ik het nakijken.” Ze keek hem met ondeugend lachende ogen aan. “Ben je jaloers op een paard?” plaagde ze.

Hij greep haar vast en trok haar tegen zijn borst. Ze gaf een gilletje en deed alsof ze zich los wilde rukken, maar zijn sterke armen hielden haar tegen. Zijn mond zocht begerig de hare en hij kuste haar lang en vol overgave.

Dan liet hij haar los en liep naar de rivier, waar hij neer hurkte op de stenen aan de oever, om zijn gezicht en handen te wassen met het verfrissende, koele water. Lucinda ging naast hem zitten op een grote, platte steen en volgde zijn voorbeeld.

De beide paarden waadden proestend en spetterend door het water en dronken gretig. Lucinda sloeg hun bewegingen nauwlettend gade. Grote waterdruppels schitteren als parels op haar voorhoofd. Argos hart smolt bij het zien van de zon op haar zwarte haar en haar glanzende, zachte huid. Hij wist opeens heel zeker dat hij nog nooit zoveel om een meisje had gegeven als om de openhartige, lieftallige Lucinda. Eén van de paarden hief plotseling het hoofd en het meisje volgde zijn blik. “Kijk, een adelaar!” riep ze verheugd uit en haar vinger wees hoog in de lucht. Inderdaad vloog daar een adelaar, zwevend op de wind.

Gedurende de volgende ogenblikken staarden ze geboeid naar de bewegingen van de grote vogel, Argo en Lucinda. Het dier leek te zoeken naar een prooi. Steeds weer draaide hij cirkels in de lucht, scherp spiedend naar de grond beneden hem.

Plotseling dook hij gezwind omlaag met een duizelingwekkende snelheid. Even was hij niet meer te zien, maar toen hij opsteeg had hij de gevangen prooi tussen zijn klauwen.

Argo maakte zijn blik los van de adelaar en keerde zich naar het mooie gezichtje naast hem. Lucinda merkte het niet, haar stralende ogen volgden de grote vogel nog steeds. Ze leek, net als het dier daarboven, te vliegen en zweven op de wind.

Haar lange haren wapperden en Argo keek er geboeid naar. “Ik zou zelf wel willen vliegen, net als die adelaar,” sprak Lucinda dromerig. Argo glimlachte.

Teder nam hij haar in zijn armen en met het grootste gemak tilde hij haar op en waadde door het water naar zijn paard. Lucinda gaf een gilletje en sloeg haar armen rond zijn hals. “Laat me niet vallen, alsjeblieft!” riep ze uit. Argo grinnikte jongensachtig en deed alsof hij struikelde. De greep rond zijn hals werd vaster en er ging een vreemde huivering door hem heen. Met een ernstig gezicht zette hij haar op de rug van de hengst. Terwijl hij haar strak aan bleef kijken, werd de uitdrukking in zijn ogen langzaam milder. “Gaan we al naar huis?” vroeg Lucinda op zachte toon. Argo knikte alleen, bedenkende dat Tom ieder ogenblik kon arriveren om de kudde van hem over te nemen. Hij plaatste zijn voet in de stijgbeugel. Met een zucht plofte hij achter haar in het zadel.

Ze sloeg een beetje verlegen haar ogen neer toen zijn armen om haar zijden sloten, zodat hij de teugels kon grijpen. Met een licht klakken van zijn tong zette hij het paard in beweging.

Lucinda’s hoofd rustte veilig tegen zijn borst en dat gebaar doorspoelde hem met warmte. Hij hoopte dat ze het hevige bonzen van zijn hart niet al te bezwaarlijk vond. Hij boog zijn hoofd over haar schouder en kuste haar licht op haar wang. Het was alsof zijn lippen de zachte huid van een abrikoos raakten en hij hield onwillekeurig zijn adem in.

Haar wangen kleurden en ook nu sloeg ze haar oogleden neer, zodat de fraaie wimpers lieftallig afstaken tegen haar smetteloze huid. “Ik houd van je, Lucinda,” fluisterde Argo zacht in haar oor en ze keek naar hem op met glanzende ogen.

Hij keek in die ogen en vroeg zich af of er ooit een lieflijker persoontje op aarde bestaan had, dan zijn eigen lieve en knappe Lucinda…

3.

Argo zuchtte diep. Zijn ogen dwaalden over de vele berekeningen die hij had zitten maken. Er was meer kladpapier voor nodig dan hij gedacht had. Hij opende een lade van het grote bureau, waaraan hij zat te werken en rommelde erin. Het eerste waar hij op stuitte, was een foto die het gedistingeerde portret van zijn vader weer gaf.

Na een korte aarzeling nam hij de foto uit de lade en keek er aandachtig naar. De blik in zijn vaders ogen was krachtig en levendig en zijn gelaatstrekken waren stoer en trots. Zijn donkere haar was verward en zijn half geopende blouse toonde zijn rijkelijke borstharen. Zou hij echt op zijn vader lijken, zoals zovele beweerden? Nog eens bekeek hij de foto. In ieder geval was zijn neus hetzelfde en ook de krachtige kaken en zijn hoge voorhoofd.

Wat zou hij graag gewild hebben dat zijn vader nog leefde! Hij had hem zoveel te vragen… Hoe zou zijn vader bijvoorbeeld gedacht hebben over Lucinda, vroeg Argo zich af. Zou hij haar net zo knap hebben gevonden als hijzelf deed?

De foto trilde even in zijn hand en hij schudde resoluut zijn hoofd. Hij wilde niet treuren om de dood van zijn vader. Hij wilde hem in herinnering houden als de krachtige, levendige en opgewekte persoon die hij geweest was, voordat hij zo ernstig ziek werd. Nog eens keek Argo naar het beeld van zijn vader in zijn hand. Het was een goede foto, hij zou er zuinig op zijn.

Een plotselinge klop op de deur van de studeerkamer deed hem opschrikken. Het was Lucinda. Ze droeg een dienblad en hij ving de geur op van versgezette koffie. “Zit je te werken?” vroeg ze belangstellend. Argo knikte. “Ik was bezig met de boekhouding, maar toen vond ik een foto van vader in de lade van het bureau,” legde hij uit.

“Laat eens zien?” Nieuwsgierig nam Lucinda de foto van hem over. “Je lijkt heel veel op je vader,” sprak ze na een lange stilte. “Echt waar?” Argo was oprecht blij met deze opmerking. “Ik heb vader altijd enorm bewonderd,” vertelde hij. “Hij was zo sterk en trots en hij was altijd vrolijk.” Hij zweeg even peinzend. “Na mijn moeders dood was hij lange tijd niet zichzelf. Als ik iets tegen hem zei, leek hij me nauwelijks te verstaan en het was dan alsof zijn gedachten van heel ver weg terug moesten keren naar de werkelijkheid. Hij leek altijd aan mijn moeder te denken.”

“Jij was toen nog jong,” wist Lucinda. “Ik was tien jaar toen mijn moeder stierf,” antwoordde Argo bevestigend. “Vader en ik hielden ontzettend veel van haar en we hadden het er allebei heel moeilijk mee dat ze er niet meer was.” Hij zweeg weer en staarde somber voor zich uit.

“Je vader was een knappe man,” vond Lucinda, die nog steeds naar de foto keek. Argo glimlachte. “Vind je mij ook knap?” wilde hij weten. “Je lijkt op hem,” antwoordde ze simpel. “Dus ben ik ook knap,” hield hij vol. Ze ging naast hem zitten op het puntje van zijn bureau en haar hand streek liefkozend door zijn donkere haar. “Je bent onweerstaanbaar knap,” sprak ze zacht. Hij gaf een kneepje in haar dijbeen. “Je bloost er zowaar van.” Verlegen stond ze op en zette de mok met koffie voor hem neer. Daarna opende ze het raam van de studeerkamer en hij kon de vogels buiten horen kwetteren.

“Ik wilde vanmiddag gaan zwemmen in de rivier. Ga je mee?” vroeg Lucinda plotseling. “Het is bloedheet.” Argo schudde zijn hoofd. “Ik ben bang dat je alleen moet gaan, beste meid, want ik moet werken bij de kudde.” Lucinda keek teleurgesteld. “Kun jij je daar niet een uurtje vrij maken?” vroeg ze. Argo lachte even. “Heb je al eens een baas gezien die gaat zwemmen, terwijl zijn personeel moet werken?” vroeg hij toen.

Ze ging achter zijn stoel staan en wreef hem zacht tussen zijn schouderbladen. Hij legde zijn hoofd in zijn nek om haar aan te kunnen kijken. “Ik ga beslist een keer met je zwemmen,” beloofde hij. “Maar vanmiddag moeten we de kalveren scheiden van de rest van de kudde, zodat we ze kunnen brandmerken.” “Dus je kunt echt niet mee,” concludeerde Lucinda, nog steeds teleurgesteld. “Ga gerust zwemmen zonder mij,” sprak Argo. “Maar kijk wel uit dat de vissen niet in je tenen bijten.” Ze bemerkte de plagende twinkeling in zijn ogen en stak even haar tong naar hem uit. “Zie ik je dan vanavond weer?” vroeg ze, terwijl ze zich met het lege dienblad naar de deur begaf. “Reken maar!” verzekerde Argo haar.

Met een lachje om haar mond verdween ze en zuchtend boog Argo zich opnieuw over zijn werk. Eigenlijk was hij veel liever met Lucinda gaan zwemmen, maar hij wist dat de plicht voor ging. Weer tuurde hij naar de berekeningen die voor hem lagen. Het werd hem stilaan duidelijk hoeveel koeien hij dit najaar zou moeten verkopen om genoeg geld te hebben voor het volgende jaar. Hij zou een aantal volwassen koeien verkopen en ook de meeste jonge stierkalveren.

Hij beëindigde zijn omvangrijke, administratieve werkzaamheden en borg alles op in de lade van het bureau. Tevreden fluitend verliet hij even later de studeerkamer. Toen hij buiten kwam was het alsof de intense hitte hem een klap in zijn gezicht gaf. Lucinda had niets teveel gezegd; het was inderdaad bloedheet. Hij rolde de mouwen van zijn blouse op en deed zijn halsdoek af. Hij vond zijn paard niet waar hij het had achtergelaten en vermoedde dat Tom het dier ergens in de schaduw had ondergebracht.

Korte tijd later reed hij stapvoets het dorp uit. Het was elf uur in de ochtend en een alles verzengende hitte blies haar broeiende, droge adem over het uitgestrekte landschap van met gras en bomen begroeide heuvels. Het zweet liep Argo langs zijn voorhoofd en hij veegde het weg met de halsdoek, die hij achteloos aan zijn zadelknop had gehangen. De kudde was waar hij haar verwachtte; tussen de weinige bomen om de felle zon te weren. De dieren stonden loom bij elkaar en het enige dat aan hen bewoog, waren de korte, dikke staarten, die ze op en neer zwaaiden langs hun flanken, teneinde de lastige vliegen te verjagen.

De cowboys waren allen al op hun plaats, gereed om met vereende krachten de kudde naar het open grasland te drijven. Argo liet zijn paard naast dat van Tom halt houden. “Wat is het warm,” sprak de jonge voorman tegen hem. “Ik heb het gevoel dat ik smelt.” Argo grijnsde even. “Zweten is gezond,” grapte hij. Tom waaierde zichzelf koelte toe met behulp van zijn hoed. “Ik was liever gaan zwemmen!” Argo zuchtte kort. “Lucinda vroeg al of ik met haar mee ging naar de rivier, maar we zullen toch eerst wat werk moeten verrichten.”

“Ben je al klaar met de administratie?” vroeg Tom. Argo knikte bevestigend. “Er zijn nog steeds meer inkomsten dan uitgaven,” grapte hij. “Houden zo!” lachte Tom. “Dan kunnen we ons tenminste op een bruiloftsfeest verheugen.” “Ga je trouwen?” vroeg Argo verbaasd. “Nee, maar jij toch wel?” vroeg Tom grinnikend. “Je bent immers stapel op Lucinda, is het niet?” Argo grinnikte ook en veranderde handig van onderwerp. “Zullen we maar eens aan het werk gaan?” Tom knikte en tegelijk zetten ze hun paarden in draf. Argo floot schel naar de andere cowboys, als teken dat het drijven kon beginnen.

Luide kreten schreeuwend, joegen ze de koeien van de open grasvlakte in een grote corral. Daar begon het splitsen van de kudde in oude en jonge dieren, welk werk een grote behendigheid vereiste van paarden en ruiters. De temperatuur in de hete zon was uitputtend, maar de cowboys werkten verbeten voort. Kalveren werden gevangen met lasso’s en spartelend tegen de grond gedrukt, waarna een in vuur verhit brandijzer op hun rechterbil werd geplaatst.

De zon was reeds bezig onder te gaan, toen de jongens hun werk konden beëindigen. Allen zagen er moe en afgewerkt uit. Joe en Ben waren aan de beurt om die nacht over de kudde te waken en zij namen ondanks hun vermoeidheid deze taak zonder morren op zich. De andere jongens reden door de schemering huiswaarts, Argo en Tom voorop. Niemand had lust om een woord te spreken. Allen zwegen en luisterden naar het sjirpen van de krekels en het doffe geluid van paardenhoeven in mul zand. Af en toe knikte het hoofd van één van de cowboys en zijn kin zakte op zijn borst, ten teken dat de slaap hem dreigde te overmannen, maar steeds weer schrok hij op, doordat zijn even vermoeide paard een misstap maakte.

Toen ze door de poort van de O-Fair ranch reden, was het inmiddels donker. Als eerste verzorgden de jongens hun rijdieren. Zoals iedere goede cowboy dachten ze eerst aan hun paard en dan pas aan zichzelf. Ze waren voor het werk aangewezen op het edele dier en verzorgden het daarom zo goed mogelijk. Tenslotte was het niet de schuld van het paard dat het uitverkoren was om werk te verrichten voor de mens.

Nadat ze gegeten hadden, gingen de meeste cowboys naar bed. Argo verwachtte dat hij Lucinda zou treffen bij de corral naast het grote stalgebouw. Hij lag languit in het gras op haar te wachten. Ze droeg een leuk, katoenen topje met een fleurig bloemetjesmotief boven haar befaamde strakke rokje toen ze kwam en ze was blootsvoets. Argo had zijn geruite overhemd uitgetrokken en zijn hoed in het gras gegooid. Hij lag nu op zijn zij en leunend op zijn elleboog keek hij hoe ze naast hem kwam liggen, plat op haar rug met gesloten ogen.

Hoewel de zon allang was onder gegaan, was de temperatuur nog steeds drukkend. “Wat is het benauwd,” klaagde Argo. “Het zou me niets verwonderen als we vannacht onweer kregen en een behoorlijke portie neerslag.” “Regen is goed voor het gras,” antwoordde Lucinda hierop.

Argo wentelde zich op zijn buik en kriebelde met een grassprietje haar sierlijke hals. “Waarom doe je niet even wat luchtigs aan?” vroeg ze, doelend op zijn spijkerbroek en laarzen. “Misschien straks,” antwoordde hij. Ze opende haar ogen om hem aan te kijken en glimlachte. “Straks is het bedtijd.” Hij grinnikte. “En morgen wordt het weer warm en dan gaan we samen zwemmen.” Hij drukte een lichte kus op haar wang. “Het zal leuk zijn jou eens zonder die eeuwige spijkerbroek te zien,” merkte Lucinda droogjes op. “Ik heb je nog nooit anders gezien.”

Argo grinnikte weer en in zijn ogen verscheen een plagende twinkeling. “Dat komt nog wel,” sprak hij veelbetekenend. Lucinda gaf een gilletje en duwde hem opzij. “Als je het maar laat, mannetje,” dreigde ze, maar haar ogen lachten. Argo zuchtte moe en stond op. “Ik geloof dat het beter is dat ik naar bed ga,” sprak hij. “Ik ben doodop.” Teder keek hij neer op haar slanke figuurtje, dat ontspannen aan zijn voeten lag. “Blijf jij nog even?” Lucinda knikte. “Ik kom je dadelijk welterusten wensen,” beloofde ze.

Argo raapte zijn overhemd en hoed van de grond en liep onder het licht van de sterren naar het cowboyhuis, waar iedereen reeds in diepe rust was. Hij was zo moe dat hij onmiddellijk ook in slaap viel en niet eens meer merkte dat Lucinda binnen kwam. Ze liet hem slapen, kuste zachtjes zijn lippen en verliet op haar tenen het cowboyhuis.

De volgende morgen regende het zacht, toen Billy, Jeff en Argo door de heuvels naar de kudde reden. Druppels tikten in een dof ritme op de bladeren van de bomen en een koele bries waaide door de toppen en deed de takken buigen. Argo trok de ceintuur van zijn lange regenjas wat vaster om zijn middel en klopte het water van zijn hoed. Zijn kameraden zaten diep ineengedoken in hun zadels, hun handen teruggetrokken in de mouwen van hun jassen.

“Bah, ik haat regen,” mopperde Jeff en zijn grijze ogen keken boos. Zijn blonde haar plakte nat tegen zijn voorhoofd. “Het regent, het regent!” zong Billy plagend en zijn paard maakte een sprongetje, toen hij zijn sporen liet voelen. Argo lachte. Niet veel later reden ze een klein bos in. Dichte naaldbomen sloten de regen gedeeltelijk buiten en de hoeven van de paarden klonken gedempt op de veerkrachtige bodem, die overdekt was met zacht, geurend mos en dennenappels.

Argo snoof verheerlijkt de intense geur op van fris gewassen dennentakken en hij strekte zijn vingers ernaar uit om ze even aan te raken. Waterdruppels liepen over zijn hand en hij likte eraan en proefde een smaak van dennenhars. De jongens reden het bos weer uit. De regen was eindelijk verdwenen en een aangenaam zonnetje droogde de aarde met haar heldere stralen. De wind joeg de wolken tot schapenkoppen en blies rimpeltjes in de waterplassen. Terwijl hij zich ontdeed van zijn regenjas, die hij vast knoopte aan zijn zadel, begon Argo zachtjes te fluiten. Zijn groene ogen keken over de vlakte. Het gras was hier langer, met stevige stengels en donker van kleur. Het groeide goed, zo dicht bij de rivier en het was smakelijk en sappig.

Ze bereikten de kudde, die rustig stond te grazen. Joe en Ben, die de afgelopen nacht de wacht hadden gehouden, waren blij dat ze afgelost werden. Ze waren zo moe dat ze bijna van hun paarden vielen. “Ga maar gauw naar huis en kruip fijn in bed, jongens,” sprak Argo tegen hen. “Ik was eerlijk gezegd niets anders van plan, baas,” antwoordde Joe met een weke glimlach. “Ik ben doodop.” “Neem maandag maar vrijaf allebei,” zei Argo. “Jullie hebben het wel verdiend.” “Dank je wel, Argo,” glunderde Ben.

Glimlachend keek Argo hen na, terwijl ze huiswaarts reden. Toen voegde hij zich bij Jeff en Billy, die inmiddels waren begonnen met het bijeen drijven van de kudde. Het was tijd om de dieren te laten drinken bij de rivier. Intussen was het al een stuk warmer geworden en Argos goede humeur steeg met de minuut. Hij dacht aan zijn belofte aan Lucinda. Vanmiddag zouden ze samen gaan zwemmen. De ochtend gleed soepel en prettig voorbij en rond het middaguur kwamen Tom, George en Joshua het werk van hen overnemen.

“Lucinda staat al vol ongeduld op je te wachten,” meldde Tom, zodra zijn paard naast dat van Argo was. “Eigenlijk is ze bang dat het niet door gaat, omdat ze denkt dat jij het niet warm genoeg vindt vandaag. Tenslotte is het nu toch wel een stuk koeler als gisteren.” “Natuurlijk gaan we zwemmen,” antwoordde Argo. “Ik heb het haar beloofd. Trouwens, ik heb er zelf ook echt naar uit gekeken.” Tom stootte hem kameraadschappelijk tegen zijn schouder. “Je bent verliefd, Argo. Het is lang geleden dat ik dat voor het laatst meegemaakt heb.”

Argo grijnsde. “Wanneer ben jij aan de beurt?” Tom lachte ook. “Mijn tijd komt nog wel,” verzekerde hij zijn vriend. “Ik hoop het voor je,” antwoordde Argo oprecht gemeend. Hij maakte aanstalten om te vertrekken. “Ik kom jullie vanavond aflossen,” sprak hij nog en Tom knikte. “Dat is goed. Ik wens je een prettige middag met Lucinda!”

Argo knipoogde olijk. “Ze klaagde gisterenavond al dat ze mij nog nooit zonder spijkerbroek had gezien,” vertelde hij. “Vandaag ziet ze me zeer beslist zonder.” “Ook zonder…” wilde Tom op veelbetekenende manier weten. Argo lachte ondeugend. “Dat vertel ik je vanavond wel.” Na nog een laatste hartelijke, vriendschappelijke schouderklop reed hij weg met zijn paard, een hoofdschuddende Tom achterlatend…

Lucinda stond inderdaad op hem te wachten, toen hij met Jeff en Billy op de ranch aan kwam. “Jessy wil dat je eerst komt eten,” sprak ze, zodra hij afgestegen was. “En je moet je ook nog omkleden.” Ze streek een beetje zenuwachtig met haar hand door haar lange haren, die los rond haar schouders hingen. “En jij?” vroeg Argo. “Ben jij al klaar?” Hij greep haar vast bij haar polsen en trok haar zachtjes naar zich toe. Hij wist heel goed dat ze nerveus was, omdat ze hem voor het eerst in zwemkleding zou zien en hij wilde haar kalmeren. Lucinda knikte. “Ik ben al klaar.” Ze ademde diep en keek hem ernstig aan. Argo kon een glimlach niet onderdrukken. “Je doet alsof we een wereldreis gaan maken.” Ze haalde wat verongelijkt haar schouders op en wist zichtbaar niet wat ze daarop moest antwoorden.

“Ik zal eerst even mijn paard verzorgen,” zei Argo. “Hij heeft ook vrijaf vanmiddag.” “Gaan we dan te voet naar de rivier?” vroeg Lucinda verbaasd. “Welnee meid, we klimmen gezellig samen op jouw viervoeter,” antwoordde Argo laconiek. “Hij is oud en wijs genoeg om ons allebei te dragen.” Hij zag Lucinda’s enigszins ontstelde gezicht en schoot in de lach. Eigenlijk vond hij het wel grappig dat ze nog zo preuts was, maar hij wist dat het wel zou verdwijnen als ze hem iets beter kende.

Lucinda’s wangen hadden een kleur gekregen en glimlachend sloeg hij een arm rond haar schouders en kuste haar zachte wang. Dan liet hij haar los en begon zijn bezwete rijdier af te zadelen en te wassen. Lucinda keek een moment zwijgend toe. “Het eten is vast allang koud,” probeerde ze hem toen tot spoed aan te manen. Hij lachte, maar deed geen poging om sneller te werken. “Jessy houdt het wel warm.” “Je moet je ook nog omkleden,” probeerde ze nogmaals. Hij knikte. “Dat doe ik daarna.” Lucinda zuchtte ongeduldig. “Waarom heb je zoveel haast?” wilde Argo weten. “We hebben de hele middag tijd.”

Om haar een plezier te doen, at hij iets later toch zo snel hij kon zonder te schrokken en verdween naar boven om zijn werkbroek te verruilen voor zijn zwembroek. Daarover trok hij een schone spijkerbroek en ook een schoon overhemd aan. Op zijn gemak stommelde hij de trap af naar beneden, waar Lucinda nog steeds in de keuken zat te wachten. Ze sprong op toen hij binnen kwam en haar ogen schitterden. “Gaan we?” Argo knikte en knipoogde naar Jessy. “We gaan de vissen gezelschap houden,” grapte hij. “Veel plezier,” lachte ze terug. “En let goed op Lucinda.”

Argo tikte even tegen de rand van zijn hoed, die hij juist had opgezet en liet zich door zijn meisje meetronen. “Eindelijk een middag voor ons alleen, meid,” sprak hij met warme stem, toen ze buiten gehoorafstand van het huis waren. Met stralende ogen keek ze hem aan. “Ik ben zo benieuwd naar jou in je zwembroek,” bekende ze. Hij lachte luid en trok haar in zijn armen. Even bleven ze staan en hij kuste haar lang en vol overgave. “Wie het eerst bij de corral is!” riep Lucinda toen en ze rende al voor hem uit.

Terwijl hij haar volgde, genoot hij van haar snelle, evenwichtige passen en haar op en neer dansende lange haren. Natuurlijk was zij het eerst bij de corral en triomfantelijk keek ze hem aan. “Ik heb gewonnen.” Hij kuste het puntje van haar neus, waarna hij behendig over het hek klom om Lucinda’s gevlekte ruin te vangen.

Hij schoof het dier een touw over de neus en knoopte daarvan een eenvoudig halster met een teugel. Met een sprong belandde hij op de rug van het dier en hielp Lucinda omhoog. Ze ging zo dicht voor hem zitten dat hij haar blote schouders kon voelen door het dunne stof van zijn overhemd.

Zijn hand streek zachtjes over de veters van haar geregen topje. “Mag ik dat dadelijk los maken?” vroeg hij met zwoele stem in haar oor. Een beetje verlegen keek ze naar hem op. Hij voelde de opwinding in zich stijgen, toen ze bedeesd knikte. Ontdaan beroerden zijn vochtige lippen haar hals. “Je bent een schat.”

Het was niet ver naar de rivier en Argo vond het bijna jammer dat ze er al waren en dat hij moest afstijgen. Hij sprong van het paard en ving Lucinda op in zijn armen. Natuurlijk volgde er weer een kus en terwijl hij haar strak aan bleef kijken, begon hij de rijgveter van haar topje los te maken. Er verscheen een zwarte, gebloemde bikini en hij liet zijn ogen met welgevallen rusten op de zachte rondingen van haar borsten eronder.

Lucinda glimlachte wat verlegen en begon zijn overhemd los te knopen. Behalve het topje, droeg ze een kort rokje met steekzakken en een rits, die Argo nu begon los te maken. Hij was niet voorzichtig met zijn handen, maar had al gauw door dat ze dat niet onplezierig vond. Ze durfde echter niet aan zijn broek te beginnen en daarom trok hij die zelf maar uit.

Tenslotte stonden ze gehuld in zwemkleding tegenover elkaar. Argo was zich bewust van zijn mannelijke figuur, toen hij de blik in haar ogen zag en vlug nam hij haar in zijn armen. Hij omklemde haar tengere lichaam teder, alsof hij bang was haar pijn te doen. Met zijn lippen betaste hij de huid rond haar bikini en zijn tong streelde haar hals. Hij voelde dat ze trilde van genot over haar hele lichaam.

Plotseling tilde hij haar met een zwaai op en legde haar op haar rug in het gras. Ze glimlachte verrukt naar hem en even hield hij zijn adem in. Haar wangen vertoonden een zachte blos. Ze keken elkaar diep aan. “Ik wil het zien,” sprak Lucinda, opeens verlegen, met een blik op zijn zwembroek. Argo dacht dat zijn hart een slag over sloeg. Zo snel had hij dit niet verwacht. “Wil je dat echt?” vroeg hij dan ook een beetje verbouwereerd. Ze knikte, nog steeds bedeesd. Het kon geen kwaad, bedacht hij. Als ze het echt zo graag wilde…

Terwijl zijn ogen haar nauwlettend gade sloegen, duwde hij langzaam met één hand zijn zwembroek een stukje naar beneden, doch schrok al snel op door haar geschokte kreet. Verbijsterd zag hij dat ze bijna huilde en razendsnel knielde hij naast haar neer. “Toe nou, meid, daar hoef je toch niet bang voor te zijn?”

Hij nam haar liefdevol in zijn armen. “Dat weet ik wel,” snikte ze. “Ik had het, geloof ik, beter niet kunnen vragen.” “Waarom niet?” vroeg hij. “Je zult me nu wel ontzettend kinderachtig vinden,” sprak ze wat benepen. “Nee hoor,” troostte hij haar op luchtige toon. “Zo alledaags is de liefde immers niet.” Ze lachte dankbaar naar hem en hij kuste haar opnieuw. “Zullen we nu gaan zwemmen?” Ze knikte en liet zich door hem overeind helpen. “Wedden dat ik eerder in het water ben dan jij?” Lachend ging Argo haar achterna. Zowel op het land als in het water was Lucinda veel sneller als hem en hij wist dat. Hij deed dan ook geen pogingen om haar in te halen, maar volgde haar op een afstand en genoot van haar slanke lichaam, zoals ze uitgelaten in het water dook. Druppels spatten op en de sprankelende stralen van de zon deden ze schitteren als zilver.

De rivier vertoonde een levendige stroming van helder, fris water en golfjes die kabbelden tegen de zanderige oevers. Op enkele plaatsen groeide riet langs de waterkant en af en toe lagen er stenen. De prachtige, blauwe lucht boven hen weerspiegelde zich in het water en maakte dat het nog helderder leek. Er waren nu zelfs geen schapenwolkjes meer en de zon had inmiddels zo in kracht toegenomen dat het echt warm was.

Enkele vogels zaten soezerig in bomen en struiken, die hier en daar hun schaduwen over het water wierpen. Onder hun laaghangende takken was het koel en schemerig. Terwijl Argo op zijn gemak achter Lucinda aan zwom, voelde hij af en toe kleine visjes langs zijn benen strijken, die zich stroomafwaarts lieten meevoeren. De stroming was hier niet zo sterk als hoger in de heuvels en hij zwom er genoeglijk tegenin.

Ongeveer vijftig meter voor hem zag hij Lucinda’s hoofd op en neer deinen en hij hoorde hoe ze met haar handen het water als het ware doorkliefde. Ze was een bijzonder goede zwemster, constateerde hij vol bewondering. Ze naderden nu een grote, rondgevormde steen, die boven het wateroppervlak uit rees en Lucinda klemde zich vast aan de uitsteeksels ervan, om op Argo te wachten. Hier was de stroming ineens veel sterker dan hij verwacht had en hij snakte een moment naar adem. Doordat hij niet geregeld zwom, liet zijn conditie in het water wel iets te wensen over.

Lucinda keek hem verrukt aan, toen hij de steen bereikte. “Zullen we nu terug gaan?” Hij knikte alleen en liet zich al stroomafwaarts drijven. Nu zwommen ze schouder aan schouder en hij verbeeldde zich dat hij zelfs door het water heen haar lichaamswarmte kon voelen.

Het duurde niet lang, voordat ze weer terug waren op de plaats waar ze vertrokken waren en enigszins moe liet hij zich naar de oever drijven. Hij lag op zijn buik in het zand, nog half in het water en voelde Lucinda’s hand op zijn rug, toen ze naast hem neer plofte. “Ben je moe?” “Bekaf,” bekende hij, overeind krabbelend. “Ik ben niet gewend te zwemmen, weet je.”

Lucinda glimlachte even. “Jij zit veel te veel in het zadel. Je zou ook eens een andere vorm van beweging moeten nemen, dat is beter voor je gezondheid,” merkte ze op. “Voor jou zwem ik iedere dag datzelfde stuk tegen de stroom in en terug,” beloofde Argo. Hij zat nu rechtop naast haar en keek naar het lichte zand dat plakte aan zijn lichaam.

Lucinda wentelde zich op haar rug en rekte zich geeuwend uit, als een jong poesje. “Vanavond ga je wel op tijd naar bed, jongedame,” zei Argo streng. “Ik wilde eigenlijk vanavond met jou mee naar de kudde,” liet ze hem weten. Hij schudde resoluut zijn hoofd. “Jij blijft thuis, want ik pas vannacht alleen op de kudde.” Ze keek hem iets verontwaardigd aan, maar hij was onverbiddelijk. “Je hebt slaap nodig.” “En jijzelf dan?” vroeg Lucinda. “Jij wordt toch ook moe?”

Plotseling geprikkeld nam hij een handvol zand en gooide die in het water. “Ik slaap morgenvroeg,” antwoordde hij kortaf. “Dat kan ik toch ook,” weerlegde ze koppig. “Ik wil met je mee. We hebben trouwens de vorige keer ook bij de kudde geslapen.” Argo zuchtte even. “Ik wil geen ruzie maken, maar ik wil wel dat je vannacht thuis blijft en mij alleen laat. Ik sta anders niet voor mezelf in.” Ze staarde een moment verbijsterd met grote ogen naar zijn gezicht. “Hoe bedoel je dat precies?” vroeg ze toen wat verlegen.

Argo keek haar strak aan, maar kon geen woorden vinden om die vraag te beantwoorden. Ze wierp een blik op zijn zwembroek, waar zijn mannelijke vormen zich opnieuw duidelijk aftekenden. Met een kreun liet hij zich op zijn buik in het zand vallen. “Vraag nu niets meer, Lucinda. Eens zal ik het je allemaal vertellen.” Hij verborg zijn gezicht in zijn handen en loosde enkele malen achter elkaar een diepe zucht. “Je bent ook nog zo jong en onervaren.”

Lucinda legde een zachte, doch dwingende hand op zijn arm en haar stem klonk ernstig. “Als jij me niets wilt leren, zal ik onervaren blijven.” Ontroerd draaide hij zich op zijn rug om haar aan te kunnen kijken. Misschien had ze gelijk, bedacht hij. Misschien was het beter dat hij haar wel iets leerde over zijn lichaam. Hij wees naar de bult in zijn zwembroek. “Zie je dit?” Ze knikte bedeesd en hij haalde een moment diep adem, voordat hij verder ging. “Dat heb ik iedere keer als ik met heel mijn hart aan jou denk.” “Doet het pijn?” vroeg ze onbevangen. Nu was het zijn beurt om verbaasd te zijn. “Nee, waarom?” “Omdat je net zo kreunde,” sprak ze serieus. Met een lachje liet hij zich weer in het zand vallen. “Nee, het doet geen pijn,” stelde hij haar gerust. “Het was slechts een kreun van… Verlangen.”

Hij keek ontdaan in haar ogen, die hem nog steeds onbegrijpelijk aanstaarden. “Hoe bedoel je dat precies?” vroeg ze toen. Met een vlug gebaar legde hij zijn wijsvinger op haar lippen, om verdere vragen in de kiem te smoren. “Ik verlang naar jou.” Hij zei het zachtjes. “Ik ben toch hier?” zei ze niet begrijpend. Argo sloot met een zucht zijn ogen. “Je snapt er niets van, Lucinda.” Ze schudde triest haar hoofd. “Je zult me wel vreselijk dom vinden,” antwoordde ze teleurgesteld.

Argo schudde zijn hoofd, voordat hij haar bij haar schouders nam en haar zacht tegen zijn borst trok. “Zeg eens Lucinda, voel jij eigenlijk nooit iets als je zo dicht bij me bent?” Hij keek haar vragend aan en een moment was het doodstil, terwijl ze nadacht. “Vlinders in mijn buik,” antwoordde ze toen eindelijk. “Is dat wat je bedoelt?” “Ongeveer,” sprak hij gespannen. “Maar voel je geen verlangen als ik je aan raak?”

Hij kneep zachtjes in haar bil en wreef met zijn hand over haar heup. Zijn vingers gleden langzaam langs de rand van haar bikinislip en hij stond op het punt dit opzij te schuiven, toen ze plotseling met een snik op sprong en weg rende. “Lucinda, wacht!” Hij griste vliegensvlug hun kledingstukken van de grond en slingerde zich ijlings op het paard, waarna hij haar in galop achtervolgde. “Lucinda!” Al snel had hij haar ingehaald en greep haar vast, terwijl hij zich weer van de rug van de oude ruin liet glijden.

Tranen stroomden over haar wangen en ze vermeed het om in zijn ogen te kijken. “Sorry meid,” sprak Argo berouwvol. “Het laatste wat ik wilde was jou aan het huilen maken.” Ze drukte zich snikkend tegen hem aan en zijn armen omklemden troostend haar tengere lichaam. Hij drukte een kus op haar nog natte haren en streelde zacht met een hand over haar wang. “Kom schatje, stop nu eens met dat gejank.”

Ze keek hem een beetje beschaamd aan en beet op haar lip. Argo moest onwillekeurig een glimlach onderdrukken. “Voor vandaag heb je genoeg geleerd,” sprak hij beslist. “We gaan naar huis.” Hij sloeg een arm om haar schouders. “Ik ben dom,” sprak Lucinda nu terneergeslagen. Argo schudde iets geïrriteerd zijn hoofd. “Je bent helemaal niet dom,” sprak hij haar enigszins fel tegen. “Houd toch eens op met die onzin.”

Hij bleef plotseling staan en trok haar opnieuw in zijn armen. “Ik ga je toch vertellen hoe de vork in de steel zit.” Hij zei het vastbesloten. “Het kan me niet schelen als je alweer in tranen uitbarst of weg rent. Ik ga je nu zeggen wat ik voel als ik naar jou verlang.” Ze zweeg geschrokken, maar gaf geen krimp. Zijn ogen keken diep in de hare en hij slikte even ontdaan. “Als ik naar je kijk, dan wil ik heel dicht bij je zijn, nog dichter dan wanneer ik je gewoon in mijn armen houdt, zoals nu. Ik wil dan al mijn kleren uittrekken en ieder plekje van jou betasten, strelen en kussen en ik wil dat onze lichamen één geheel zullen vormen.”

Ze had stil naar hem geluisterd. “Denk je dat we dat kunnen?” vroeg ze wat benepen. Hij kneep zacht in één van haar borsten. “Dat kan zeker, als je maar hetzelfde voelt als mij.” “Verlangen?” vroeg ze aarzelend. “Verlangen,” bevestigde hij en ze keek hem met stralende ogen aan. “Ik geloof dat ik nu weet wat je bedoelt,” sprak ze opgetogen. Hij lachte uitbundig. “Gelukkig, dan hoef ik het tenminste niet nog eens uit te leggen.”

Met een zwaai tilde hij haar op het paard en nam achter haar plaats. Ze legde haar hoofd tegen zijn schouder. “Mag ik echt niet mee vanavond?” probeerde ze nogmaals, maar Argo was niet te vermurwen. “Je weet wat ik net gezegd heb.” “Wat ben jij streng, zeg,” verweet ze hem. Argo grijnsde kort. “Ik zal wel moeten, met zo’n knappe meid aan mijn zijde,” meende hij. Zachtjes beet hij in haar hals en kuste haar achter haar oor. Gedurende de rit naar huis bleef ze tegen zijn borstkas leunen en zolang hij haar zachte huid tegen de zijne voelde, was er niets dat hem deed vermoeden dat hun geluk niet lang meer zou voortduren…

4.

Het was nacht. De maan ging schuil achter een dik wolkendek en het was koel. De wind was gaan liggen, zodat er geen blad bewoog. Af en toe klonk de snerpende, doordringende schreeuw van een uil door de donkere nacht. Argo huiverde even en schurkte zich warm in zijn met schapenwol gevoerd spijkerjack. Zijn benen hingen stil langs de flanken van zijn paard, dat met attent gespitste oren waakzaam om zich heen keek.

De kudde was rustig. Hij had de dieren verder de pas ingedreven, zoals iedere nacht en ze stonden nu zij aan zij te dommelen. Er zou weinig zijn dat ze kon doen schrikken, meende Argo. Hij kon gerust zelf ook een tukje gaan doen. Hij reed naar de gebruikelijke kampplaats onder de drie dikke, hoge berkenbomen en ontzadelde daar zijn paard.

Er waren nachten geweest vol onweer en storm, waarin hij nog nauwelijks voldoende tijd had gekregen om adem te halen, zo onrustig als de kudde dan geweest was. Dit zou werkelijk een rustige nacht worden, zoals die nacht van een paar weken geleden, toen Lucinda hem gezelschap had gehouden.

Hij zag haar teleurgestelde gezicht weer duidelijk voor zich, toen hij haar had gezegd dat ze thuis moest blijven in het vervolg. Sinds die eerste keer had hij nog zeker drie nachtdiensten gehad en telkens weer had ze gevraagd of ze toch mee mocht. Maar hij had alle keren afwijzend geantwoord. Hij was er werkelijk niet zeker van dat hij zichzelf in de hand kon houden, als ze naast hem onder dezelfde deken lag. Hij vond het steeds moeilijker worden om niet toe te geven aan zijn diepste verlangen. En eigenlijk leek het hem beter er niet aan toe te geven. Ze was immers veel jonger als hij.

Geeuwend wikkelde hij zich in zijn deken en legde zijn hoofd op zijn zadel, dat als kussen diende. Hij woelde net zo lang tot hij prettig lag. Juist toen hij zijn ogen had gesloten, hoorde hij een eindje verderop een takje kraken. Meteen was hij klaarwakker.

Zijn geoefende oren vingen het geluid op van een lichte voetstap. Er kwam iemand in de richting van zijn kampplaats en de persoon had geen paard bij zich. Dat was uitermate vreemd. Geen enkele cowboy kwam te voet het hele eind door de heuvels gelopen.

Geruisloos kwam hij overeind, liet zijn deken voor wat het was en liep zo snel zijn benen hem dragen konden, geluidloos naar een struik dichtbij. Hij kroop tussen de takken om zijn ongenode gast een hinderlaag te bereiden en wachtte. Met ingespannen ogen probeerde hij de duisternis te doorboren, maar zag niets, totdat hij plotseling een silhouet zag opdoemen tussen de bomen.

Zijn nekharen gingen overeind staan, toen hij bemerkte dat de persoon regelrecht naar zijn slaapplaats liep, zich bukte en voelde aan zijn deken, die nog warm moest zijn.

Dan ontwaarde hij een lange vlecht en kon een kreet van herkenning nauwelijks onderdrukken. Het was Lucinda! “Voor de drommel,” mompelde hij onhoorbaar. “Die donderse meid is op eigen houtje hierheen gekomen.” Hij kroop de struiken uit en liep op haar toe. Ze hoorde hem niet eens aan komen, maar staarde nog steeds verbijsterd naar de deken, waaronder ze verwacht had hem te zullen vinden.

“Vertel me maar eens gauw waarom je niet thuis in bed bent gebleven,” sprak hij op strenge toon, zonder enige inleiding. Hij zag hoe hevig ze schrok, terwijl ze zich bliksemsnel naar hem omdraaide. “Argo?” “Ja, Argo,” herhaalde hij grimmig. “Wie had je anders verwacht?” Hij was boos en niet bepaald van plan haar te sparen. “Had ik jou niet verboden je hier te laten zien?”

Ze keek hem wanhopig aan. “Ben je dan niet blij dat ik hier ben?” Hij stampvoette driftig. “Hoe haal je het in vredesnaam in je hoofd om ‘s nachts alleen op pad te gaan? Snap je dan niet dat het gevaarlijk kan zijn? Er leven hier een heleboel wilde dieren, die je beter niet in je eentje kunt tegenkomen als je geen wapen hebt.”

Streng keek hij haar aan. Haar onderlip trilde en hij wist dat ze op het punt stond om in huilen uit te barsten. “Ik had niet gedacht dat je zo boos zou worden,” snikte ze opeens. “Ik wilde je gezelschap komen houden.” Hij had haar bij haar schouders genomen en schudde haar, feller dan eigenlijk zijn bedoeling was, door elkaar. “Domme meid, snap je dan werkelijk niet dat Jessy zich doodongerust maakt als ze erachter komt dat je in je eentje weg bent gegaan?”

Door haar tranen heen keek ze hem aan. “Jessy sliep al en ik dacht… Ik dacht dat ze het niet zou merken.” Argo zuchtte, nog steeds iets kwaad. “Eigenlijk zou ik je terug moeten sturen,” vond hij. Ze keek hem geschrokken aan bij deze woorden en hij schudde opeens zijn hoofd. “Als ik dat doe krijg ik vast en zeker onenigheid met Jessy,” wist hij. “Blijf maar hier, het is al erg genoeg dat je bent gekomen.”

Hij nam zijn deken en sloeg die om haar schouders. “Zoek maar ergens een plekje waar je prettig kunt liggen.” Met klapperende tanden deed ze wat hij haar gebood. “Ben je nog steeds boos op me, Argo?” vroeg ze. Het klonk een beetje benepen. Hij keek een moment onbeweeglijk op haar neer. “Nee, ik ben niet meer boos,” antwoordde hij zacht. “Ga nu maar slapen.”

“Kom je niet naast me liggen?” vroeg ze, terwijl ze een punt van de deken uitnodigend omhoog hield. Hij bromde en wierp een blik op de kudde, waar nog steeds geen beweging waarneembaar was. “Vooruit dan maar.”

Langzaam liet hij zich naast Lucinda onder de deken glijden. Ze drukte zich blij tegen hem aan en hij kuste haar wang. “Je gaat het me niet moeilijk maken, meid, denk erom,” fluisterde hij op een waarschuwende toon. “Ga maar fijn slapen.” Ze knikte gedwee en drukte een kus op zijn lippen. “Ik zal een braaf meisje zijn.”

“Zo mag ik het horen,” mompelde hij, terwijl hij zijn armen om haar heen sloeg. “Welterusten, lieve meid van me.” Hij geeuwde even en enkele tellen later was hij al vast in slaap.

Tegen de morgen werd hij wakker met een slapende arm en bemerkte dat Lucinda reeds was opgestaan. In het oosten begon de zon op te komen en wierp een roze gloed door het strakke blauwgrijs van de vroege ochtendhemel. Er waaide een koele wind en Argo wist uit ervaring dat het weer een prachtige, zonnige dag zou worden.

Vlug zadelde hij zijn paard en steeg op. Hij hoorde Lucinda schelle kreten slaken, terwijl ze probeerde de kudde in de pas te houden. De dieren waren dorstig na de lange nacht en het was de hoogste tijd om ze naar de rivier te drijven. Dat gebeurde altijd zowel bij zonsopgang als bij zonsondergang en op warme dagen ook nog rond het middaguur, juist voordat de zon haar hoogste stand bereikt had.

Terwijl Argo zich naar het begin van de pas spoedde, zag hij Jeff en Tom aan komen rijden. “Morgen, Argo!” riep Tom al van verre. “Is alles goed gegaan, vannacht?” Argo wuifde even. “Ik heb er niet veel van gemerkt,” bekende hij. “Ik heb geslapen als een os.”

“Ik wist niet dat Lucinda ook hier was,” sprak Tom verbaasd. “Ik heb gisteren niet gezien dat je haar mee nam.” “Ze kwam ook vannacht pas,” vertelde Argo. “Ik lag juist onder mijn deken toen ze aan kwam lopen.” Jeff grijnsde. “Kon ze je niet missen?” Argo lachte even jongensachtig en veranderde handig van onderwerp. “Zullen we de kudde naar de rivier drijven?”

De jongens knikten beiden en Argo vestigde zijn ogen op het Indianenmeisje, dat nog steeds verwoedde pogingen deed de dieren in de pas rustig te houden. “Laat ze maar komen, Lucinda!” De kudde stormde in volle galop de pas uit en werd aan weerszijden handig opgevangen door de drie cowboys. De koeien hadden geen aansporing nodig om de weg naar de rivier te vinden.

Loeiend en bokkend waren ze in hun vaart door niets te stoppen. Hun zware lijven waren plotseling behendig in hun bewegingen en de grond dreunde onder hun gespleten hoeven, terwijl ze in een denderende snelheid voort gingen.

Ze naderden de rivier met rasse schreden en verdrongen elkaar aan de oever om te kunnen drinken. Daarna keerde de rust langzaam weer terug en toen hun dorstige kelen waren verzadigd, beklommen ze de vaste wal en begonnen, zoals altijd hongerig, te grazen.

Argo bracht zijn paard dichterbij Lucinda en hielp haar voor zich in het zadel. “Dat heb je mooi gedaan, meid, je bent een goede cowgirl.” Ze keek naar hem op met glanzende ogen en hij drukte een kus op het puntje van haar neus.

Een lachende Tom reed hen tegemoet. “Je kunt al van verre zien dat jullie een verliefd stelletje zijn,” grinnikte hij. “Altijd aan het kussen.” Argo stootte hem wraaklustig in zijn zij en Tom deed alsof hij bijna van zijn paard viel.

“Lucinda, houdt die kerel een beetje in toom, wil je?” deed hij verongelijkt. “Dadelijk gooit hij me nog op de grond.” Argo grijnsde en klopte zijn kameraad vriendschappelijk op de schouder. “Ik zou niet durven,” beweerde hij, maar Tom, die hem kende, was niet bepaald overtuigd. “Het zou me anders niets verwonderen,” bromde hij.

Lucinda schaterde van het lachen. “Jullie zijn me toch een stelletje humoristen.” Argo nam haar liefdevol bij haar polsen en trok haar iets dichter naar zich toe. “En jij bent de liefste meid die ik ooit ontmoet heb,” sprak hij gesmoord. “Je zet me echt in vuur en vlam.”

Teder begon hij haar opnieuw te kussen, zich niet storend aan Tom, die nog steeds stond toe te kijken. De jonge voorman kuchte schaapachtig. “Ik denk dat ik jullie maar even alleen laat,” hoorde Argo hem zeggen, voordat hij weg galoppeerde. Argo grijnsde even tegen Lucinda en lachend vervolgden ze hun wederzijdse liefkozingen…

Zacht fluitend manoeuvreerde Argo zijn paard over het rotsachtige pad de heuvel af en liet het rustig naar de ranch stappen. Het liep al tegen het middaguur, maar ondanks dat de zon bijna haar hoogste stand bereikt had, was het niet echt warm. Er stond een stevige wind, die het stof hoog deed opwaaien en de bladeren van de bomen luidruchtig deed ruisen.

Van alle weersomstandigheden hield Argo het meest van de wind. Die hield het koel als de zon te fel scheen, die deed wolken verdrijven, zodat het niet regende en deed hem zijn zorgen vergeten. De wind was voor hem het symbool van vrijheid en levenslust.

Hij was die ochtend op pad geweest om het gras in de heuvels verderop de inspecteren. De kudde had niet genoeg meer te eten op de plaats waar ze nu graasde en het werd daarom de hoogste tijd om haar ergens anders heen te drijven. Hij zou dat diezelfde middag nog doen, met Tom en de andere cowboys. Op de ranch gekomen, ontzadelde hij zijn paard in de corral en wreef het dier enigszins droog met een handvol stro. Hij controleerde de hoeven op steentjes en verwijderde kluiten zand en mest, die erin opgehoopt zaten.

Juist toen hij de hengst de beperkte vrijheid van de corral had gegeven, kwam Tom aan rennen. “Argo!” Hijgend bleef hij naast hem staan en leunde tegen de omheining. “Ik moet je iets vertellen.”

Lichtelijk geamuseerd keek Argo zijn vriend aan. “Vergaat de wereld soms, dat je zo loopt te rennen?” Hij legde een plagende ondertoon in zijn stem en Tom stootte hem vriendschappelijk in zijn zij. “Nee, zo erg is het nu ook weer niet!” lachte hij. “Lucinda heeft naar je gevraagd. Het is dringend,” legde hij uit.

Direct kwam Argo de corral uit en sloot het hek achter zich. “Wat is er dan?” wilde hij weten. Tom haalde zijn schouders op. “Weet ik veel, ze heeft een brief gekregen, geloof ik.” Zijn staalgrijze ogen keken plotseling ernstig. “Je moet maar gauw naar haar toe gaan, het is echt belangrijk.” Even keek Argo hem aan. “Je weet meer dan je wilt loslaten, is het niet?” merkte hij op. Tom knikte. “Je kunt het beter van haar horen,” vond hij nuchter.

Terwijl hij nadenkend de lange mouwen van zijn overhemd afrolde en de manchetten dicht knoopte, liep Argo haastig naar het woonhuis. Wat kon er in vredesnaam zo dringend zijn aan een brief, vroeg hij zich af.

In de gezellige keuken was Jessy druk bezig bij het fornuis. Ze had een grote vork in haar hand en draaide een stuk vlees, dat lag te sissen en knetteren in de saus, om in de pan. “Hallo Argo!” riep ze vrolijk, toen hij binnen kwam. “Hallo Jess, weet jij waar Lucinda is?” beantwoordde Argo haar begroeting. “Ze is boven, op haar kamer,” kreeg hij te horen en in een oogwenk was hij de keuken alweer uit.

Hij stommelde luidruchtig de trap op en stapte meteen Lucinda’s slaapkamer binnen. Hij zuchtte, toen hij zag dat er niemand was. Jessy kwam ook naar boven, nu met een grote wasmand in haar handen, die ze in een hoek deponeerde alvorens weer naar beneden te gaan. Ze zag Argo staan, met een besluiteloze blik in zijn ogen. “Is Lucinda er niet? Dan zit ze beslist in bad.”

Argo slaakte een diepe zucht en liet zich staande tegen de deurpost vallen. “Ben ik me daar als een haas uit de corral komen rennen, omdat Tom zei dat ze op me zat te wachten en nu zit ze in bad!” Het klonk verongelijkt en Jessy schoot in de lach. “Dat maakt toch niets uit?” meende ze laconiek. “Als het echt zo dringend is, waarom loop je er dan niet even binnen? Ze heeft de deur van slot, hoor, ze sluit nooit af.”

Terwijl het schaamrood lichtjes naar Argos wangen steeg keek hij haar na, terwijl ze de trap af liep en opnieuw in de keuken verdween. Toen mompelde hij wat onverstaanbare woorden en liep naar de deur van de badkamer, waarvoor hij bleef staan. Aarzelend legde hij zijn hand op de klink. Zijn hart bonsde in zijn keel. Zou Lucinda het wel goed vinden als hij zo maar binnen kwam? Hij dacht het niet. Plotseling schoot hem te binnen dat hij natuurlijk eerst kon kloppen en prompt gaf hij een harde roffel op de deur. “Ja?” klonk Lucinda’s zachte stem vanuit de badkamer. “Ben je… Ben je al klaar?” vroeg Argo weifelend. “Ben jij het, Argo? Kom maar binnen,” antwoordde ze. Toch niet helemaal op zijn gemak, opende hij de deur en sloot die weer achter zich.

Lucinda zat in bad en speelde met de zeep, waar grote schuimvlokken vanaf dropen. Teder keek Argo naar haar, zoals ze tot aan haar schouders in het schuimende water zat. Ze bood een lieflijke aanblik, zo met haar haren nat en piekend rond haar smalle gezichtje. Plotseling lachte hij en zei: “Er zit zeep op je neus!” Ze glimlachte en veegde het weg. “Ik wilde je spreken, Argo, maar het duurde zo lang voordat je terug was, dat ik maar eerst een bad heb genomen.”

Ze rees overeind en Argo draaide zich snel om. Hij hoorde hoe ze de zeep van zich af spoelde en de zachte tred van haar blote voeten over de betegelde vloer. Hij hoorde hoe ze de handdoek over haar tere huid liet raspen en hij kneep zijn ogen zo stijf dicht, dat hij dacht dat de hele wereld om hem heen draaide. Opnieuw borrelde dat hevige verlangen in hem op, dat hij al zo vaak gevoeld had en dat hij nauwelijks onder woorden kon brengen. Hij wist op dat moment alleen dat hij hartstochtelijk veel van haar hield.

Plotseling voelde hij haar zachte handen op zijn schouders en de lenige vingers die zijn nek streelden en hij draaide zich om en nam haar in zijn armen. Ze had een grote handdoek om haar lichaam gewikkeld en haar ravenzwarte haar hing in klitten op haar rug. Haar donkere ogen straalden als sterren, toen ze hem innig aan keek. Hij wreef liefkozend met zijn wang langs haar armen, die om zijn hals lagen en kuste voorzichtig haar lippen. Weer sloot hij zijn ogen en snoof begerig de geur van zeep en haar warme lichaam op.

“Wat is er nu precies met die brief die je hebt gekregen?” wilde hij weten. Ze maakte zich zachtjes los uit zijn omhelzing en liep sierlijk naar de spiegel, waar ze een borstel pakte om de klitten uit haar lange haren te kammen. Argo liep haar na, terwijl hij haar vol bewondering op nam. Ze keek in de spiegel naar zijn gezicht en glimlachte beminnelijk. Hij pakte haar van achteren vast en kuste haar teder in haar hals. “Zeg het dan, wat is dat voor een brief?” vroeg hij aandringend.

Nog steeds zei ze geen woord tegen hem en bleef glimlachend de borstel door haar haren halen. “Zeg het nu,” smeekte hij, maar ze schudde resoluut haar hoofd. “Je zult geduld moeten opbrengen, totdat ik klaar ben,” zei ze en duwde hem opzij. “Waarom ga je ook niet even in bad, je ruikt helemaal niet fris.”

Teleurgesteld keek hij haar aan. “Wat flauw dat je het niet wilt zeggen,” vond hij. “En dat terwijl ik zo nieuwsgierig ben.” Ze gaf geen antwoord. Haar donkere ogen keken plotseling somber. Berouwvol legde Argo een arm om haar schouders. “Ik zal er niet meer over praten, is het dan goed?” Nog steeds somber keek ze in zijn ogen. Niet begrijpend haalde Argo zijn schouders op.

Lucinda zuchtte en liep naar de deur. “Ik zal je alleen laten, dan kun je ongestoord baden.” “Breng je me dan dadelijk de brief?” kon hij niet nalaten te vragen. Ze speelde even met de deurklink in haar hand en richtte bedeesd haar ogen naar de grond, voordat ze knikte. Vlug opende ze de deur en glipte de badkamer uit.

Argo lachte opgewekt. Hij ontdeed zich van zijn kleren en stapte in het warme badwater. Terwijl hij zich inzeepte, piekerde hij over de brief. Waarover zou die toch kunnen gaan? Iets prettigs was het in ieder geval niet, want Lucinda had helemaal niet vrolijk gekeken.

Er werd kort op de deur geklopt, maar nog voordat hij kon antwoorden stapte Lucinda al binnen, wapperend met een vel papier. Ze had nog steeds de handdoek om. Argo nam de brief met natte handen van haar aan en begon te lezen. Verbaasd fronste hij zijn wenkbrauwen, toen hij het poststempel van Austin, Texas, zag, maar zijn gezicht werd ernstiger bij iedere regel die hij las.

“Je tante is heel erg ziek,” concludeerde hij toen. Lucinda knikte ongelukkig en was bijna in tranen. “Lees nou verder.” Ze beet op haar lippen. “Ik wil graag dat je bij mij komt wonen om voor mij te zorgen, Lucinda,” las Argo nu hardop. “Ik heb niemand behalve jou en ik weet zeker dat je vader het zeer op prijs zou stellen dat je voor zijn jongste zus zou zorgen. Tenslotte heb ik na zijn dood ook heel lang voor jou gezorgd. Ik was de moeder die je nooit hebt gehad.”

Lucinda snikte zacht en probeerde haar tranen voor Argo verborgen te houden. Diep ontroerd als hij zich voelde, kwam hij overeind uit zijn zittende houding en liep schaamteloos naar haar toe. Zijn natte, naakte lichaam glom van de zeep en Lucinda sloeg verschrikt en beschroomd haar handen voor haar gezicht. Argo nam ze weg en sloot ze in de zijne. Zijn ogen keken vol verlangen en smekend. Zijn mond zocht de hare en hij kuste haar zo lang en vol overgave dat ze snakte naar adem, toen hij de kus beëindigde.

Vol tederheid keek hij haar aan en zijn woorden klonken schor. “Ik zal je tante schrijven, Lucinda. Ik nodig haar uit hierheen te komen, naar ons, want ik wil niet dat je mij moet verlaten, ik houd van je en ik wil je nooit meer kwijt, hoor je dat? Nooit meer.”

Ze keek aandachtig in zijn groene ogen en glimlachte plotseling. “Ik heb er vannacht niet van kunnen slapen,” sprak ze zacht. “Ik wilde je de brief vanmorgen al laten lezen, maar je kwam niet ontbijten.” Hij lachte ook en boog zijn hals om haar nogmaals te kussen.

“Nu laat ik je echt alleen, hoor,” fluisterde Lucinda en huppelde sierlijk naar de deur. Nog eenmaal keek ze hem aan, toen was ze verdwenen. Nadenkend bleef Argo naar de gesloten deur staren, bijtend op zijn lippen, totdat hij rilde van de kou op zijn natte lichaam. Haastig liep hij naar de badkuip…

5.

In de studeerkamer was het rustig. Alleen het knabbelen van Argos tanden op de pen in zijn hand was hoorbaar. Voor hem op het bureau lag een wit velletje schrijfpapier. Voor de zoveelste keer las hij wat hij had geschreven.

“Geachte mevrouw,

Middels deze brief wil ik u laten weten dat uw nichtje, Lucinda Grey Hand, bij ons zeer gewaardeerd is en dat wij graag willen dat ze blijft.”

Hij las het hardop, het geluid van zijn stem klonk vreemd in de stille kamer. Peinzend staarde hij voor zich uit en zijn tanden knabbelden opnieuw aan de pen. Het was geen goede zin.

Hij zuchtte en frommelde het briefpapier tot een prop, die hij in het prullenbakje gooide dat naast het bureau op de grond stond. Even bleef hij stil zitten, nadenkend. Dan opende hij langzaam de lade aan zijn linkerzijde om een nieuw vel papier te pakken. Met zijn tong tussen zijn lippen begon hij vol ijver te schrijven.

“Geachte mevrouw,

Inmiddels heb ik kennis genomen van het feit dat u Lucinda Grey Hand, uw nichtje, naar huis wilt laten komen, omdat u ernstig ziek bent. Ik betreur dit ten zeerste, zowel voor u als voor haar. Ik ben heel tevreden over Lucinda. Het is zelfs zo dat ik van haar ben gaan houden en dat is wederzijds. Ik wil u daarom voorstellen dat u bij ons komt wonen. Dan kan Lucinda voor u zorgen en tegelijkertijd bij mij op de ranch blijven, wat ze heel graag wil.

Er zijn goede artsen in Carlile, waar u zich onder behandeling zou kunnen stellen en het zou u hier werkelijk aan niets ontbreken. Ik hoop van harte dat u akkoord gaat met mijn voorstel en dat Lucinda bij ons kan blijven.

Hoogachtend,

Argo Springer.”

Argo las de brief nog eens over, knikte tevreden en vouwde het papier dubbel. Hij nam een envelop uit de lade, adresseerde die aan de tante van Lucinda en stopte de brief erin. Als hij nu nog even naar het postkantoortje in Hulett reed, zou de brief overmorgen misschien al in Texas aankomen. Met een zelfverzekerd trekje om zijn mond verliet hij de studeerkamer…

Laat in de middag, enkele dagen later, was de lucht bezwangerd van het naderende onweer, de hemel kleurde groengeel en het was zo windstil dat er geen blad bewoog. De koeien loeiden klagelijk en bewogen, sloom door de hitte van de dag, langzaam in de richting van de rivier. Al even sloom zaten de cowboys op hun paarden en zwaaiden met hun hoeden, die ze af en toe met een zachte plof neer lieten komen op de rug van een Longhorn. De dieren kregen de geur van water in hun neuzen en eensklaps werd de hele kudde actief. Op een drafje ging het naar de rivier.

Terwijl de koeien elkaar verdrongen op de keien aan de oever om te kunnen drinken, lieten de vier cowboys hun paarden halt houden en steunden met hun handen op hun zadelknop. Argo liet zwijgend zijn blik over de kudde dwalen. Tom zat naast hem, zijn rechterbeen opgetrokken en steunend op de hals van zijn paard, dat met gretige bewegingen stond te grazen.

“Ik denk dat we zwaar onweer krijgen,” merkte hij op, zijn ogen tot spleetjes geknepen. Argo knikte, terwijl hij zijn teugels greep. “Laten we de kudde maar alvast naar de pas drijven,” antwoordde hij.

Op schelle toon floot hij naar Billy en Joshua verderop. Dat was het sein om met het drijven te beginnen. Schreeuwend en joelend, zwaaiend met hoeden en lasso’s, joegen ze de dieren gezamenlijk de iets hoger gelegen grasvlakte op, in de richting van een smalle pas die omringd was door hoge bomen.

Het onweer brak nu in alle hevigheid los, met een oorverdovende donder na elke bliksemflits, die de plotseling donker geworden hemel aan flarden leek te scheuren. Diep ineengedoken in hun zadels, dreven de cowboys de angstig loeiende kudde dicht bij elkaar. Een zware regenval striemde hun gezichten en de randen van hun hoeden bogen door onder het gewicht van dikke druppels. Paarden hinnikten en sloegen opgewonden met hun achterbenen, hun hoofden hielden ze hoog opgericht, de oren plat in de nek gedrukt.

Argo deelde links en rechts zijn bevelen uit, maar de woorden gingen verloren in de plotselinge, felle windvlagen. De hoefslagen van zijn galopperende paard werden gedempt in het natte gras. Met een lichte druk van zijn benen, dreef hij de hengst nog sneller vooruit.

Ontspannen zat hij in het zadel, de teugels lagen onbekommerd tegen de hals van het paard, wiens ademhaling snuivend klonk. De spieren van het dier waren net machtige zuigers, die op en neer gingen in een golvende, ritmische beweging. De bruine haren van zijn vacht waren donkerder geworden door regen en zweet.

Argo hield zijn paard even in om het een pas opzij te laten maken, zodat hij een kalf dat los brak uit de kudde, terug kon drijven. Hij drukte zijn benen weer tegen het zadel en de hengst verhoogde gehoorzaam opnieuw het tempo, de lange, puntige oren gespitst en de ogen wakker en helder. Zonder aarzelen gingen zijn lange stappen over het natte gras, balancerend als een koorddanser in een piste, als een schaatser die een pirouette draait op het ijs.

Het water spatte alle kanten op, toen de hengst over een plas sprong en even slipten de voorhoeven weg, maar Argo bleef stil in het zadel zitten en liet de teugels vrij. Direct hervond het paard zijn evenwicht en galoppeerde onverstoorbaar verder.

De kudde stormde nu gezwind de pas in en begon langzaam vaart te minderen. Zwaar ademend en met hijgende flanken stonden de koeien in de stromende regen en zochten beschutting onder het dichte bladerendek van de bomen. Donder en bliksem stierven geleidelijk aan weg, maar de regen bleef en vormde een dicht gordijn dat een zicht bood van nauwelijks twintig meter.

Argo trok zijn halsdoek onder zijn regenjas uit en droogde er zijn gezicht mee af. Hij was blij dat hij niet zonder jas van huis was gegaan. Zelfs al was het heel heet, dan moest je er nog op bedacht zijn dat het kon gaan regenen of hagelen. Het kon in Wyoming in drie jaargetijden regenen. In de zomermaanden waren de buien vaak hevig maar van korte duur, doch anders was het met de najaarsbuien. Die waren koud en druilerig en hielden vaak dagenlang aan.

De winter was het droogste jaargetijde, hoewel er wel vaak veel sneeuw viel. De eerste sneeuw viel soms al in september, maar ook in mei was het niet ondenkbaar dat er nog een blizzard kwam. In de winter kon het heel koud worden, zelfs wel tot dertig graden onder nul in de nacht, waarbij de temperatuur overdag dan ook niet boven vijftien graden onder nul kwam.

Maar het kon evengoed voor winterse begrippen tamelijk warm blijven, tot ongeveer twintig graden overdag, met een nachttemperatuur van aangename vijftien graden. Er viel dan maandenlang geen regen, totdat het voorjaar begon. Dan waren er prille lenteregens, die maakten dat het jonge, frisse groen dat overal de kop op stak, de kans kreeg om te groeien. Regen was een eerste vereiste voor het verkrijgen van goed gras voor de kudde en zolang hij zich erop kon kleden, gaf Argo er dan ook niets om. Een nat pak halen was echter een heel ander verhaal, daar had hij echt een gloeiende hekel aan.

Het regengordijn werd nu geleidelijk aan dunner en het water liep in kleine modderstroompjes door het fluwelige groen van de weide, waar plassen blonken als kristal. Aan de topjes van de schoongewassen berkentakken hingen druppels te glinsteren als kleine, fonkelende diamanten. Een week en waterig zonnetje brak door aan de hemel, waar witte wolken verjaagd werden door een koel briesje. Alles zag er verfrist en afgekoeld uit na de regen, vond Argo.

Hij schrok op uit zijn overpeinzingen, toen hij plotseling Billy’s hand op zijn schouder voelde. “Aan het denken, baas?” Argo knikte. “Er was een brief voor je,” ging Billy verder, terwijl hij een licht gekreukelde envelop uit de binnenzak van zijn lange regenjas haalde. “Tom had gezegd dat je erop wachtte, maar ik was het helemaal vergeten.”

Argo nam de envelop van hem aan. Zijn naam stond in keurig geschreven letters op de voorkant. De postzegel droeg een stempel van Austin. Even hield Argo zijn adem in, terwijl hij zijn ogen over de kudde liet dwalen. Het was enkele dagen geleden dat hij een brief geschreven had aan Lucinda’s tante en nu was hier het antwoord!

Eindelijk scheurde hij de envelop open en haalde met trillende vingers het ritselende briefpapier eruit. Wat zou ze geschreven hebben? Zou ze zijn voorstel om naar de ranch te komen aan hebben genomen? Langzaam vouwde hij de brief open. Het was een minuut lang doodstil, terwijl hij las. De woorden drongen nauwelijks tot hem door.

“Geachte heer,

Mijn oprechte dank voor het vertrouwen dat u stelt in mijn nichtje. Tot mijn spijt kan ik echter niet aan uw verzoek voldoen. Het is namelijk zo dat ik nauwelijks nog kan lopen en daarom absoluut niet reizen kan. De dokter vindt het ook beter dat ik me niet te veel vermoei. Een verre reis zou voor mijn gezondheid funest kunnen zijn.

Ik vraag uw begrip voor deze kwestie en verzoek u vriendelijk om Lucinda zo spoedig mogelijk naar Texas terug te sturen.

Hoogachtend,

Amanda Grey Hand”

Verslagen frommelde Argo de brief tot een prop en duwde die in Billy’s hand. “Lucinda moet weg,” zei hij en hij hoorde zelf de moedeloze klank in zijn stem. “Ik moet even naar huis, Billy. Zeg jij tegen Tom dat ik weg ben?” Hij wendde zijn paard door het met de hak van zijn laars een zacht duwtje in de flank te geven. Toen greep hij zijn teugels en galoppeerde weg.

Al gauw was Argo bij de ranchgebouwen aangekomen. Hij sprong van zijn paard en slingerde de teugels ergens om een hekje. Toen stormde hij letterlijk de keuken in, waardoor hij Jessy de stuipen op het lijf joeg. Ze schrok zo hevig dat ze bijna een bord liet vallen dat ze bezig was af te drogen. “Argo, jongen, wat is er in vredesnaam aan de hand? Waarom doe je zo wild?” Haar lichte, blauwe ogen keken een beetje boos “Waar is Lucinda?” vroeg Argo, zonder haar vragen te beantwoorden. Jessy keek hem een moment hoofdschuddend aan. “Ik weet het niet zeker, maar ik geloof dat ze buiten is,” antwoordde ze toen, terwijl ze een stapel borden in een kastje zette.

Argo was de keuken alweer uit. “Lucinda!” Het geluid van zijn stem deed de vogels een moment ophouden met kwetteren. Hij beende zich een weg door het lange, natte gras achter het huis. “Lucinda, waar zit je?”

Opeens zag hij ergens een zwarte vlecht snel weg duiken en hij grinnikte zachtjes. Ze speelde verstoppertje. “Lucinda, kom maar, ik heb je gezien!” riep hij vrolijk. Ze sprong overeind en holde naar hem toe. Hij ving haar op in zijn armen en kuste innig haar warme, volle lippen. “Je kon me niet meteen vinden,” zei ze en haar ogen lachten plagerig.

Gedurende enkele ogenblikken keken ze elkaar stralend van vreugde aan. Toen drukte Argo Lucinda tegen zijn borst. Haar warme adem liefkoosde zijn hals en zijn stem was schor toen hij fluisterde: “Lucinda, ik moet je iets vertellen.”

Plotseling aangestoken door zijn ernst hield ze op met lachen en keek hem aan. “Wat is er?” vroeg ze verschrikt. “Je bent bedroefd.” Haar smalle hand wreef bezorgd over zijn borst. “Ik weet me geen raad, Lucinda,” begon Argo. “Je weet dat ik vorige week een brief heb geschreven naar je tante en er is vanmorgen antwoord gekomen.”

Lucinda’s ogen waren groter geworden en haar vrolijkheid was nu eensklaps helemaal verdwenen. Krampachtig hield ze de stof van Argos overhemd tussen haar vingers geklemd. Argo had het gevoel dat hij haar niet eens hoefde te vertellen dat ze niet kon blijven, dat ze het zo ook wel wist. Stil sloeg ze haar ogen neer en haar lippen trilden. Plotseling draaide ze zich wild snikkend om en rende weg. “Lucinda, wacht!” riep Argo luid. IJlings ging hij haar na en vond haar liggend op haar buik, het gezicht diep in de grashalmen verborgen. Haar kleine vuisten beukten hard op de grond, wanhopig van verdriet.

“Lucinda,” fluisterde hij en zijn stem was vol tederheid. Ze lag een ogenblik stil, alleen haar hijgende, onregelmatige ademhaling was hoorbaar. Dan snikte ze zachtjes. Hij liet zich naast haar op de grond zakken en trok haar voorzichtig in zijn armen. Met zijn zakdoek droogde hij haar tranen. Ze snoot haar neus en zuchtte stilletjes. “Arme, lieve meid van me,” sprak Argo troostend en hij kuste haar gevoelige lippen. Zijn handen streken over haar schouders.

“Ik wil niet gaan,” antwoordde Lucinda en het klonk diep bedroefd. Ondanks de ernst van de situatie glimlachte Argo. “Je bent een schat,” verzuchtte hij. “Maar ik geloof toch dat het niet anders kan.” Haar ogen vulden zich opnieuw met tranen en hij trok haar slanke lichaam stevig tegen zijn borstkas. “Ik zal je zo vaak mogelijk schrijven en opbellen,” nam hij zich voor. Hoopvol keek ze hem aan. “Doe je dat echt, beloof je me dat?”

Argo boog zijn hoofd en drukte een zachte kus op het puntje van haar neus. “Ik beloof het je,” antwoordde hij plechtig. Voor het eerst glimlachte ze weer en haar lenige vingers gleden tussen de knopen van zijn overhemd, zodat hij haar aanrakingen op zijn blote huid kon voelen. Huiverend van genot liet hij zich in het gras vallen, zijn armen stevig om haar tengere lichaam geslagen. Zijn lippen drukten een kus op haar lange, dikke haar, terwijl hij toe liet dat ze met rustige bewegingen zijn overhemd begon los te knopen. Haar vingertoppen masseerden zachtjes zijn borstkas en haar lippen streelden zijn hals en schouders. Hij sloot met een diepe, gelukzalige zucht zijn ogen.

Met één hand streek hij langs Lucinda’s blote bovenbenen en langs de zoom van haar rokje en na een blik erop te hebben geworpen, moest hij plotseling lachen. “Die rokjes van jou worden ook steeds korter,” merkte hij op. Licht blozend keek ze hem aan. “Hoezo?” Hij haalde even nonchalant zijn schouders op. “Zomaar.”

Hij keek diep in haar ogen en bemerkte dat ze van verlegenheid niet wist waar ze moest kijken en hij grijnsde plagend. “Ik zou eigenlijk best graag willen zien wat er nog meer onder dat rokje zit, behalve dat leuke, gebloemde slipje.” Ze sloeg haar oogleden neer en terwijl ze zich van hem af wendde, schudde ze bedeesd haar hoofd. “Waarom niet?” wilde hij weten.

Ze bloosde nu werkelijk en haar wangen hadden een kleur als vuur. “Mijn lieve, verlegen schatje.” Zijn hand streek zachtjes over haar billen onder het slipje en hij liet zijn vingers langs de randen ervan glijden, haar ondertussen dicht tegen zich aan trekkend. Lucinda trilde over haar hele lichaam, maar het was hem niet geheel duidelijk of het van genot of van schrik was en hij besloot het hierbij te laten. Hij gaf een zachte tik tegen het gevoelige plekje tussen haar benen, voordat hij zijn hand terug trok. “Je bent lief,” klonk haar stem gesmoord in zijn oor. Hij keek in haar donkere, van ontroering vochtige ogen en zag haar weke glimlach.

Opnieuw gleed zijn hand onder haar rokje en hij streelde haar nu uiterst gevoelig. Zijn vingers schoven haar slipje slechts een klein stukje opzij, maar het betasten van de warme zachtheid van haar billen maakte hem zo opgewonden, dat zijn hart als een razende in zijn keel klopte.

Hij slikte ontdaan, toen Lucinda zich nog dichter tegen zijn borstkas vlijde, haar gezichtje verborgen tegen zijn schouder. “Wil je… Dat ik verder ga?” vroeg hij tamelijk onzeker. Ze knikte slechts zonder hem aan te kijken, haar rechterhand streelde zijn hals, haar linker lag stil op zijn half ontblote borst.

Voorzichtig gleden Argos vingers haar slipje binnen en zochten het vochtige plekje tussen haar benen. Hij had het vlug gevonden en streelde het zo teder als hij kon. Allerlei gedachten joegen door zijn hoofd. De Heer mocht weten hoeveel vrouwen hij in zijn armen had gehouden, hoeveel van hen hij had betast, gestreeld, uitgekleed en met hoeveel van hen hij intens had gevrijd. Maar hij kon zich niet herinneren dat één van hen hem ooit zo diep in zijn hart had getroffen als nu Lucinda.

Geen enkele andere vrouw had hem ooit met dezelfde warmte vervuld, dezelfde gevoeligheid en tederheid. Hij was altijd al hoffelijk geweest jegens vrouwen, maar het meisje dat hij nu in zijn armen hield, had meer nodig. Ze had zijn liefde nodig en hij gaf haar die, omdat hij deksels goed wist dat hij nog nooit zoveel om iemand anders had gegeven.

Tranen van verdriet doemden op in zijn ogen, toen hij bedacht dat hij zijn pas verworven liefde zou moeten prijsgeven. Hij zou Lucinda verliezen. Onbewust drukte hij haar nog vaster tegen zich aan. Haar jonge borsten voelden hard en gespannen aan onder de hertenleren blouse die ze droeg. Hij zuchtte zacht, toen ook zijn andere hand haar billen vond en met een ruk trok hij haar slipje naar beneden. Zich niet generend voor de reactie die deze handeling bij zijn eigen lichaam teweeg bracht, betasten zijn handen nu in alle vrijheid haar onderlijf.

Ze begon zachte kreetjes te slaken en hij drukte een uiterst liefdevolle kus op haar wang. Hij kon niet verhinderen dat hij heel diep en droevig moest zuchten. Lucinda keek plotseling enigszins verbaasd naar hem op. “Wat is er?” Toen zag ze zijn vochtige ogen en met een kreetje van ontzetting betastte ze zijn natte wimpers. “Argo…”

Hij keek haar diep ontroerd aan. “Ik wil je niet verliezen,” sprak hij met onvaste stem, bijna onhoorbaar. “Je bent zo lief, zo puur en… Ik… Ik hou zoveel van je…” Hij wendde zijn gezicht van haar af, nauwelijks slagend in zijn poging zijn tranen te bedwingen. Haar zachte, tengere vingers streelden zijn lippen en ze kuste zijn wangen. “Argo, lieverd,” sprak ze snikkend. “Ik hou ook intens veel van jou en ik wil je niet verlaten.” Argo zuchtte diep. “Daarom is het ook zo vreselijk,” fluisterde hij ontdaan. “Je moet terug naar je tante. Ze kan niet zonder jouw hulp.” Ze keken elkaar door hun tranen heen aan, radeloos tot in het diepst van hun hart. Beiden wisten ze dat er geen oplossing bestond voor hun immense probleem.

Argo begon de uren te tellen tot het moment waarop hij Lucinda echt zou verliezen. Lucinda had, totaal ontredderd, de hele middag op haar bed liggen huilen. Die avond, toen hij de slaap niet had kunnen vatten, was ze bij hem gekomen in het cowboyhuis en naast hem tussen de lakens gekropen. Haar anders zo vrolijke ogen stonden nu dof en waren omringd met kringen van vermoeidheid en verdriet. Hoewel ze beiden die nacht geen woord gesproken hadden, wisten ze van elkaar dat ze alleen maar hadden liggen piekeren, zonder te slapen.

Toen Argo de volgende morgen naar de kudde reed, hervatte Lucinda stil haar eigen werkzaamheden. Tegen het middaguur was ze echter verdwenen. Haar koffer stond al gepakt op haar slaapkamer en ook haar reistenue lag reeds klaar, maar zelf was ze in geen velden of wegen te bespeuren. Argo bemerkte dat ook Spooky, haar pony, uit de corral verdwenen was en wist plotseling waar hij haar zou vinden.

Hij zadelde zijn paard en reed naar de plaats bij de rivier waar ze samen gezwommen hadden. Al van verre zag hij haar zitten onder een hoge berkenboom en toen hij naderbij kwam, zag hij dat ze met een mokkend gezicht grassprietjes afrukte en op de grond voor haar voeten smeet. De pony stond een eindje verderop te grazen en Argo liet zijn eigen paard ook los, zodat het kon gaan waar het verkoos. Hij liet zich naast Lucinda op de grond zakken en keek een moment zwijgend naar haar driftige vingers, die het nog steeds op de grassprietjes gemunt hadden.

“Het ziet er naar uit dat je tijd hier nu echt voorbij is, meid,” zuchtte hij bedroefd, na wat een eindeloos lange stilte leek. Ze antwoordde niet en vermeed het hem aan te kijken. “Ik weet dat je er moeite mee hebt,” vervolgde hij. “Ik vind het zelf ook heel verschrikkelijk, maar wat kan ik nog doen om het te verhinderen?” Het was een vraag die een antwoord verwachtte, maar ze zei niets.

Met een zucht stond hij op. Ze bleek op het ogenblik niet bepaald voor rede vatbaar. Hij zou eerst haar aandacht wat moeten afleiden van haar sombere gedachten. Hij zou gaan zwemmen, bedacht hij, omdat hij haar beloofd had dit iedere dag te doen, maar tot nu toe was er bar weinig van terecht gekomen. Zonder zich naar haar om te draaien, kleedde hij zich uit tot hij geheel naakt was en liep met zelfverzekerde tred naar het water. Hij wist dat ze naar hem keek en dat gaf hem een gevoel van kracht. Zonder aarzelen stapte hij in het koude water en liep de rivier in, totdat de golven tot aan zijn middel kwamen. Toen begon hij te zwemmen. Wetende dat haar ogen op hem gericht waren, zwoegde hij verbeten tegen de sterke stroming van het water in, naar de grote steen verderop. Hij zwom er omheen en liet zich vervolgens terug drijven. Moe zwom hij naar de oever en plofte uitgeput in het zand op het droge. Zijn ademhaling ging onregelmatig en zijn hart bonkte wild in zijn borst van de gedane inspanningen. Hij was niet eens bij machte zijn hoofd op te tillen en Lucinda aan te kijken, maar plotseling voelde hij haar hand op zijn blote rug. “Je deed dit voor mij, is het niet?” Haar stem klonk zachtjes en ontdaan.

Hij knikte zonder op te kijken en probeerde een gevoel van verlegenheid te onderdrukken, omdat hij naakt was en haar strelende ogen over zijn lichaam voelde glijden. Haar hand wreef zachtjes over zijn rug en lendenen en streelde uiterst gevoelig zijn billen en dijbenen. Hij zuchtte diep en probeerde de tranen die plotseling bij hem op kwamen in toom te houden. Opeens was haar hand weg en werd hij zich ervan bewust dat haar kledingstukken naast hem op de grond vielen. Hij kreunde machteloos toen ze naast hem kwam liggen, haar warme, naakte huid tegen de zijne. “Ik heb er nog eens over nagedacht,” fluisterde ze in zijn oor.”Ik wil een kind van je.”

Met een ruk hief hij zijn hoofd en staarde haar geschokt aan. “Wat zei je daar?” Ze keek kalm in zijn ogen en herhaalde wat ze gezegd had. Haar ogen keken hoopvol en haar smalle handen wreven over zijn schouders. Ontzet staarde hij haar aan. “Wat zei je daar?” vroeg hij nogmaals. Zijn hart bonkte wild in zijn borst. “Dat ik een kind van je wil,” herhaalde Lucinda rustig. “Hoe… Durf je!” viel Argo tegen haar uit. “Denk je nu echt dat ik je zwanger zal maken?” Geschokt keek ze hem aan. “Je houdt toch van me?” vroeg ze wat benepen. “Natuurlijk houd ik van je!” reageerde hij woest. “Des te meer reden heb ik om dit niet te doen!” barstte hij los. “Wat denk je wel van mij?” Ze deed er geschrokken het zwijgen toe. Kwaad stond Argo op. Zijn verlegen gevoel was hij vergeten. “Het is beter dat je terug gaat naar je tante,” sprak hij vastbesloten. “Je moet terug, omdat ze niemand heeft die voor haar kan zorgen. Bovendien ben ik echt niet van plan je zwanger te maken. De mensen zullen je overal nawijzen, omdat je een kind krijgt van een man waarmee je niet bent getrouwd.” Hij zweeg en keek haar, nog steeds boos, aan.

“Maar Argo… Dan trouwen we toch!” riep Lucinda in opperste wanhoop uit. “Zwijg,” antwoordde Argo bars. “Je zult nooit bij me kunnen zijn en je kind zonder een vader moeten opvoeden en dat wil ik niet.” Hij keek streng op haar neer en nu pas viel het hem op hoe mooi haar lichaam ontwikkeld was, zoals ze naakt aan zijn voeten lag. Hij had moeite om zijn gevoelens in toom te houden en legde snel een hand over zijn mannelijk lid.

Zijn ogen werden zachter, terwijl hij ieder plekje van haar in zich op nam, als om nooit te vergeten. “Je bent een donders mooie meid,” sprak hij gesmoord. “Onder normale omstandigheden zou ik er alles voor gedaan hebben om je de mijne te maken, maar nu liever niet.” Ze richtte zich hoopvol op. “En als ik dan toch zwanger zou worden?” Argo lachte, vrolijker nu. Hij hurkte naast haar neer. Zijn hand hield nog steeds zijn mannelijkheid verborgen. “Breek daar je hoofd maar niet over, liefje, want als het aan mij ligt zal het niet gebeuren.” Hij keek diep in haar ogen en zijn neusvleugels trilden van ontroering. Plotseling stond hij op en liep naar zijn kleren. “Argo?” Hij aarzelde even, voordat hij zich naar haar omdraaide. Ze lag op haar zij, leunend op haar elleboog. “Waarom vrij je niet met me, terwijl je het toch wil?” Sprakeloos keek hij in haar smachtende ogen. “Ik weet dat je het wil,” vulde ze aan, met een veelbetekenende blik op de hand die zijn mannelijkheid moest bedekken.

Zijn doordringende blik vestigde zich een moment op haar smalle gezichtje. “Donderse meid die je bent,” bromde hij. “Ik wil het inderdaad, maar toch doe ik het niet. Je bent nog te jong.” Hij wendde zich opnieuw van haar af. “Ben ik echt te jong?” vroeg Lucinda met een glimlach. “Je hebt toch wel eens jongere meisjes gehad?” Argo was een moment verbaasd en geërgerd tegelijk. “Verdraaid nog aan toe, Lucinda, ik verbied je om daarover te spreken.” Nors liep hij verder. Lucinda sprong op en hield hem tegen. Hij keek in haar smachtende, donkere ogen. Haar mond was licht geopend en haar lippen glansden vochtig. Als door een magneet werd hij naar haar toe getrokken en in een plotselinge vlaag van verstandsverbijstering trok hij haar in zijn armen. Hij voelde haar naakte lichaam tegen het zijne en haar huid was als zijde zo zacht.

Met een zucht kroop ze dichter tegen hem aan en hij voelde haar warme adem, die zijn hals koesterde. Zijn lichaam stevig tegen het hare gedrukt, kuste hij haar vol overgave. Hij was zich er vaag van bewust dat zijn lid het plekje had bereikt waar het naar verlangd had en hij kreunde van ontroering, toen hij deelgenoot werd van de warme, zoete oase van haar lichaam. Plotseling reageerde zijn eigen lijf met een schok, wat hem als door een wesp gestoken achteruit deed deinzen. Ontzet staarde hij naar zijn lid, dat vochtig was en het drong ineens tot hem door dat hij waarschijnlijk juist op tijd terug geweken was.

“Wat is er?” vroeg Lucinda verbaasd. Argo zuchtte kort. “Niets,” antwoordde hij stuurs, terwijl hij zich begon aan te kleden. Hij sjorde met een stoer gebaar zijn broekriem vast. “Wordt het niet de hoogste tijd dat je Jessy gaat helpen met het eten?” vroeg hij op strenge toon. “Schiet op, meid. Kleed je aan en rijdt als de weerlicht naar huis.” Ze deed vlug wat hij haar gebood en schoot in haar suède rokje en blouse met vrolijke franjes. Met een glimlach om haar mond besteeg ze haar pony, die door Argo aan de teugel werd gehouden. Ze keek een moment op hem neer. Toen boog ze zich voorover en hij voelde hoe ze haar zachte, warme lippen op zijn mond drukte. Het volgende ogenblik liet ze de pony rechtsomkeert maken en galoppeerde weg.

Hoofdschuddend keek hij haar na, voordat hij zijn eigen rijdier besteeg. Voor de zoveelste keer bedacht hij dat hij haar al gauw zou verliezen. Hij beet op zijn lippen, omdat hij daaraan niet wilde denken en hij trachtte de tranen, die achter zijn oogleden opdoemden, terug te dringen. Hoe lang zou hij dit vol moeten houden? Als hij haar kwijt was, zou zijn leven vast nooit meer hetzelfde worden…

“Argo, stop in hemelsnaam met dat gedoe!” sprak Jessy geërgerd. “Ik word gewoon nerveus van je.” Argo stopte een moment met het rusteloze ijsberen waar hij mee bezig was en streek verward met zijn handen door zijn haar. “Het is ook allemaal zo hopeloos,” klaagde hij. “Ik heb er zo’n hekel aan dat Lucinda weg moet.” Zijn groene ogen keken bijna wanhopig.

“Het is beslist niet gemakkelijk voor je, dat weet ik wel,” haastte Jessy zich te zeggen. “Maar je kunt er niets meer aan veranderen, het is nu eenmaal niet anders.” Ze schudde haar hoofd, toen Argo het ijsberen voortzette. “Tom, zeg jij er eens iets van.” De jonge voorman haalde wat onverschillig zijn schouders op. “Laat hem toch, Jessy. Hij is net zo radeloos als Lucinda.”

Argo zuchtte diep. “Wat blijft ze toch vreselijk lang op haar kamer. Ik wilde dat ze maar eens voort maakte, want ik houd het bijna niet meer uit.” Nauwelijks had hij dit gezegd, of Lucinda kwam stil en met neergeslagen ogen de keuken binnen. Zonder emoties omhelsde ze Jessy, die er stilletjes bij stond. “Je schrijft toch wel, Lucinda?” vroeg de huishoudster. “Zeker, volgende week hebben jullie al een brief van me!” lachte Lucinda, maar de trek om haar mond was wrang.

Argo slikte een brok weg bij deze woorden en greep vlug Lucinda’s koffer, die al bij de deur stond. Nog een laatste groet aan Jessy en Tom en toen volgde Lucinda hem naar het ponywagentje, dat naast het huis stond te wachten. Ze zat zo vlug naast hem dat het Argo verbaasde. Hij had gedacht dat ze zou treuzelen om het afscheid nog wat uit te stellen. Stil keek hij haar van opzij aan en bemerkte dat haar handen trilden, toen ze een zakdoekje uit haar handtas haalde. Ze snoot haar neus, maar scheen vastbesloten om niet te huilen. Nogmaals zwaaide ze naar Tom en Jessy en probeerde opgewekt te doen. “Dag! Ik schrijf zo snel ik kan, echt waar!” Nu kreeg ze het toch even moeilijk om haar emoties de baas te blijven en Argo zette vlug het rijtuigje in beweging. “Dag, daag!”

Al snel was het ranchhuis uit het zicht verdwenen en Lucinda ging weer recht op haar plaatsje zitten. Ze was nu volkomen kalm. Argo sprak weinig, omdat hij niet wist wat hij moest zeggen. Tranen brandden achter zijn oogleden, maar hij hield zich goed.

Veel te vlug waren ze op het station in Carlile. Zonder dat hij precies kon na vertellen wat hij eigenlijk gedaan had, zette Argo de wagen op de rem en hielp Lucinda uitstappen. Met een zwaai tilde hij haar koffer uit het bagagevak en direct kwam er een kruier op hem toe, die het ding van hem over nam.

Even bleef Argo nog besluiteloos staan, maar Lucinda stak haar arm door de zijne en samen liepen ze door de grote stationshal. Ze kocht een kaartje aan een loket, waar ze een vriendelijke oude man drie keer moest vertellen waar ze naar toe reisde, omdat hij haar niet verstond en ondertussen zag Argo erop toe dat de kruier Lucinda’s koffer ook werkelijk in de trein zette.

Eindelijk was dan toch het moment gekomen dat ze beiden hadden uitgesteld. Aandoenlijk keken ze elkaar aan. “Misschien zal er ooit een ander komen, Argo, van wie je nog meer zult houden als van mij,” sprak Lucinda met ontroerde stem. “Ik zal nooit van een ander houden zoals ik van jou houd,” zei Argo somber. Zijn ogen stonden diep bedroefd.

Lucinda greep zijn handen en klemde ze in de hare. “Zo’n lieve, aantrekkelijke man als jij kan honderd vrouwen krijgen, die allemaal beter en mooier zijn als mij.” Haar stem beefde. “Ik wil helemaal geen andere vrouw,” antwoordde Argo terneergeslagen. Met tranen in haar ogen keek ze hem aan. “Ooit zul je wel een andere vrouw willen en mij vergeten. Als de tijd daar is, zul je zien dat ik gelijk heb.”

Ze kuste voor een laatste keer zijn gevoelige mond en Argo greep haar enigszins onhandig vast. Hij wilde nog iets zeggen, maar zijn stem weigerde. Voorzichtig maakte Lucinda zich los uit zijn omhelzing en glimlachte hem week toe, voordat ze vertrok. Haar vlugge tred weerklonk over de hobbelige keien van het perron, toen ze naar de wachtende trein liep. Ze keek niet om.

Tranen welden op in Argos ogen en woest veegde hij ze weg. Hij wilde niet huilen. Hij keek de trein na, totdat die niet meer te zien was. Toen pas draaide hij zich om en verliet het station met grote passen…

6.

Het rommelde en donderde die avond zwaar en heldere bliksemflitsen doorkliefden de donkere hemel. Er viel geen druppel regen en de lucht was vol van geladen elektriciteit. Het was al laat, toen Argo zich met de andere jongens naar het cowboyhuis begaf.

Moe van de gedane arbeid lagen ze in hun bedden te luisteren naar het onweer boven hun hoofden, totdat ze langzaam wegdroomden. Argo kon de slaap echter niet vatten, maar dommelde slechts af en toe in, om herhaaldelijk wakker te worden.

Het was bijna middernacht, toen hij eensklaps rechtop in zijn bed ging zitten. Slaapdronken staarde hij om zich heen, waar de anderen in diepe dromen verwikkeld waren. Het onweerde nog steeds, een zwakke bliksemschicht viel door het raam naar binnen en verlichtte de kamer een ogenblik. Het duurde ettelijke seconden, voor de donder als een ver verwijderde lawine van geluiden weerklonk en Argo luisterde ernaar. Het geluid verdween langzaam en hij wist dat het onweer spoedig voorbij zou zijn.

Hij ging weer liggen en probeerde te slapen, maar allerlei gedachten spookten door zijn hoofd. Hij zuchtte en woelde onder zijn lakens heen en weer. Hoe zou het nu met Lucinda zijn? Zou zij wel kunnen slapen, of dacht ze aan hem zoals hij aan haar dacht? Argo meende het antwoord op deze vraag wel te weten, maar Texas was zo verschrikkelijk ver weg, dat het allemaal heel onwerkelijk leek. Lucinda was vertrokken en er was hem helemaal niets anders overgebleven dan herinneringen aan die fijne weken, die ze samen beleefd hadden. Hij zuchtte opnieuw en voelde zich verlaten en eenzaam.

Met zijn armen onder zijn hoofd staarde hij door het raam naar de diepe duisternis buiten. De felle bliksemflitsen waren inmiddels verdwenen en ook de donder liet zich niet meer horen. Argo besloot om op te staan. Hij was toch niet meer in staat om nog een oog dicht te doen. Hij kleedde zich aan en sloop, om de anderen niet te wekken, op zijn tenen naar de deur, die door een laatste harde windstoot bijna uit zijn hand glipte, toen hij hem opende.

Zachtjes sloot hij de deur weer achter zich en bleef een moment staan. De frisse wind door zijn haren deed hem goed en een glimlach trok over zijn gezicht, terwijl hij naar de corral liep om zijn paard te halen, dat hij zadelde en in het donker reed hij naar het grasland bij de rivier. De nachtlucht was koel en verkwikkend en de maan ging schuil achter een dik wolkendek.

Eindelijk vond Argo dat hij ver genoeg was gereden. Hij steeg af en ontzadelde zijn paard. Hij weerhield zich ervan het dier te kluisteren, zodat het kon grazen waar het verkoos, want hij wist dat hij erop kon vertrouwen dat het dier in zijn buurt zou blijven.

Behaaglijk vlijde hij zich neer op de grond en luisterde naar het geluid van de paardentanden, die vreedzaam het gras afknabbelden. Af en toe beten ze mis en klapten klikkend op elkaar. Het was een geruststellend geluid en vermoeid sliep Argo in.

Toen hij weer wakker werd, was het al licht. Even wist hij niet waar hij was of waarom hij hier was, maar al gauw drong het tot hem door, dat wanneer hij zou terug rijden naar de ranch, hij daar Lucinda niet zou aantreffen.

Even bleef hij roerloos liggen, starend naar de grauwe lucht boven hem. Een zachte wind streek aaiend over zijn gezicht en hij zag in gedachten Lucinda weer voor zich, met haar lange haren, die sierlijk over haar schouders hingen. Er verschenen enkele tranen in zijn ogen, maar hij veegde die onmiddellijk weer weg. Het had geen enkele zin om te janken, hield hij zichzelf streng voor, want daarmee zou hij Lucinda echt niet terug krijgen.

Eindelijk stond hij op en zadelde zijn paard. Het werd tijd dat hij terug ging naar de ranch, voordat iemand hem miste. Hij begon langzamerhand ook hongerig te worden en bovendien verlangde hij naar een warm bad. In gestrekte draf en met een lange teugel reed hij huiswaarts. De hoeven van zijn paard lieten de zandkluiten in het rond vliegen, terwijl het dier met regelmaat en balans voorwaarts ging.

Argo was er altijd trots op dat zijn paard zo snel en zo mooi kon draven. Als het dier vrij in de corral liep, was het een pracht om naar te kijken. Hij streek de hengst even waarderend door diens lange manen. Ze naderden nu de poort van de O-Fair ranch en hij liet het paard stapvoets gaan.

Hij had echt zin in een groot bord warme havermoutpap met suiker en een paar stevige boterhammen met kaas. Daarna zou hij zich baden, want hij voelde zich helemaal niet fris. Na zijn paard te hebben achtergelaten bij de hooiruif, opende hij de keukendeur en stapte naar binnen.

Alle cowboys, met uitzondering van Joe en Joshua, die bij de kudde waren, zaten aan tafel. Ook Tom was erbij. “Argo! Wat doe jij hier?” vroeg hij verbaasd. Op zijn beurt verbijsterd staarde Argo hem aan. “Wat ik hier doe? Dat lijkt me duidelijk. Ik rammel van de honger. Ik begrijp trouwens niet waarom je dat…”

“Je zou dat meisje halen,” onderbrak Tom zijn relaas. Nog verbaasder dan hij al was, fronste Argo zijn wenkbrauwen. “Welk meisje?” Tom zuchtte even. “Hemel, Argo, wat ben jij vergeetachtig. Je had de opvolgster van Lucinda om acht uur van het station moeten halen.” Hij wierp een blik op de klok aan de muur. Het was vijf minuten over acht.

Argo, die zijn blik volgde, vloekte hartgrondig, wat hem een strenge berisping van Jessy opleverde en ze joeg hem zonder medelijden de deur uit. “Zorg maar heel gauw dat je weg komt, zodat die arme meid niet nog langer hoeft te wachten.” “Krijg ik alweer niets te eten,” mopperde Argo. “Dat is je eigen schuld, jongen,” antwoordde Jessy hardvochtig. “Dan had je maar niet moeten vergeten dat je haar moest ophalen.”

Argo trok een lang gezicht, toen ze de deur achter hem dicht trok. “Had jij dat meisje niet kunnen halen?” vroeg hij verongelijkt aan Tom, die met hem mee liep naar de corral. “Ik dacht dat jij haar wilde halen,” antwoordde zijn vriend. “Dat heb je gisteren toch gezegd?” Argo schudde verward zijn hoofd. “Ik kan me er niets van herinneren,” zuchtte hij hulpeloos. “Ze zal heus wel wachten,” stelde Tom hem gerust. “Ze moet wel, want waar kan ze anders naar toe?” Argo knikte instemmend. “Ik zal toch maar opschieten,” sprak hij desondanks. “Ik help je wel met het inspannen van de paarden,” bood de jonge voorman aan.

Vijf minuten later was Argo opnieuw op weg naar het station in Carlile. Hij gunde de paarden, die een uitstekende conditie hadden, maar weinig rust en liet ze bijna de gehele weg draven. Hij prees zich gelukkig dat het vandaag niet zo warm was, hoewel de zon wel al doorgebroken was. Er waaide een koele bries, wat zorgde voor een aangename temperatuur.

Toen Argo bij het station aan kwam, was het inmiddels bijna half tien. Het perron leek leeg en verlaten. Vlug zette hij de wagen op de rem en slingerde de leidsels om de zweephouder, rechts van de bok. Terwijl hij over het perron liep, rinkelden zijn spoorwieltjes bij iedere pas die hij zette. Zijn zoekende ogen vonden een meisje, klein en tenger, dat op een bank zat naast een groot formaat koffer. Ze had donker, krullend haar, dat tot op haar schouders reikte en een tamelijk bleek gezichtje met bloedrode lippen. Toen hij naderbij kwam, blikte hij in de meest kattige ogen die hij ooit ontmoet had.

“Jij bent zeker Argo Springer van de O-Fair ranch,” sprak ze op een schimpende toon. “Inderdaad,” antwoordde Argo met een diepe stem, haar neerbuigendheid negerend en hij stak haar beleefd zijn hand toe, die ze echter niet aan nam. “Heb jij geen horloge? Je bent anderhalf uur te laat, weet je dat wel?” zei ze in plaats daarvan. Voordat hij zich kon verontschuldigen, snoof ze op een manier die hem nuffig voor kwam. “Moet je ruiken!” sneerde ze toen hatelijk. “Heb je in een varkenskot geslapen, of zo?”

Laatdunkend bekeek ze hem van top tot teen. “Dat ik uitgerekend voor een stomme boerenkinkel moet gaan werken, vreselijk!” Ze wendde zich verwaand van hem af en Argos blik viel op haar bruine krullen, die hem meer konden bekoren dan haar beledigende manieren.

Boosheid borrelde in hem op en hij nam een grimmige houding aan. “Heb je nog meer op je hart, of was het dat wel?” vroeg hij bars. Aan de geschokte blik in haar ogen kon hij zien dat ze een dergelijke vraag zeker niet had verwacht. Ze kon dan ook geen woord uitbrengen, zodat hij met een koel gebaar haar koffer greep. “Mooi, dan zullen we maar eens vertrekken.”

Fier liep hij naar de wagen en droeg de koffer alsof die volkomen leeg was. Niet eenmaal blikte hij over zijn schouder om te zien of ze hem volgde, maar het heftige geluid van haar voetstappen overtuigde hem hier wel van. Hij smeet haar koffer in het bagagenet van het rijtuigje, wat hem een woedende blik van het meisje opleverde.

“Mag ik nog weten hoe je heet?” sneerde hij. Haar kattige ogen schoten vuur. “Dat behoor je te weten,” antwoordde ze uit de hoogte. “Dat weet ik dus niet,” was Argos krachtige reactie. “Voor de tweede en laatste keer, hoe heet je?” Hij keek haar bars aan. “Lolita Giorgio,” sprak ze met tegenzin.

Hij richtte een smalende blik op de blauwe hemel boven hen. “Wat is dat nu voor een naam?” reageerde hij. “Kom je van de noordpool of zo?” Gebelgd staarde Lolita hem aan. “Mijn vader is een Italiaan.” Ze stak nuffig haar neus in de lucht, maar deed verschrikt een pas achteruit, toen één van de paarden een hoopje mest liet vallen. “Bah, wat een stank!”

Argo beklom onverschillig de bok van het rijtuig en greep de leidsels. “Je zult toch aan die geur moeten wennen, meisje,” zei hij kortaf. Lolita keek verontwaardigd naar hem, terwijl hij zich op de bok installeerde. “Zou je ook niet eens instappen?” vroeg hij bars. “Echte heren zijn een dame daarbij behulpzaam,” sneerde ze. “Dan moeten het wel eerst dames zijn,” antwoordde hij iets spottend. Gniffelend zag hij hoe ze kwaad haar lange rok bij elkaar nam en in het rijtuig stapte.

Meteen toen ze had plaats genomen, liet hij de leidsels neer komen op de ruggen van de paarden, die er terstond een forse draf inzetten. Hij negeerde Lolita’s heftige protesten, maar floot schel een ordinair deuntje. Wat was dat een trutje. Ze dacht zeker dat hij zich dat allemaal ongestraft zou laten welgevallen! Hoe had ze hem genoemd? Een boerenkinkel? Dat zou hij zeker onthouden en als hij dat woord nog eens hoorde vallen zou ze ervan lusten.

Hij schrok plotseling op uit zijn strijdlustige gedachten, toen Lolita op zijn schouder tikte en hij keek om. “Wat heb je nu weer te klagen?” “Mijn koffer is gevallen,” antwoordde Lolita op bitse toon. Geërgerd liet Argo de paarden halt houden en sprong op de grond. Met forse stappen liep hij terug, om vijftig meter verder de gevallen koffer op te pikken. Weer bij het rijtuig, gooide hij het ding opnieuw in het bagagenet, waarna hij het stevig vast snoerde.

“Die koffer van jou begint me danig de keel uit te hangen, jongedame,” sprak hij ijzig. “Net als jij zelf, trouwens. Ik heb honger als een paard en ik wil naar huis, dus houd je mond en laat me rijden.” Kwaad beklom hij opnieuw de bok. Aan zijn onuitputtelijke geduld begon langzaam een eind te komen. “Ik zeg toch al niets meer?” klonk Lolita’s stem verongelijkt van de achterbank. Argo snoof. “Laat dat dan ook zo.” Hij vuurde de paarden aan en met een ruk kwam de wagen in beweging.

Het laatste stuk naar de ranch zwegen ze beiden en Argo staarde somber voor zich uit. Hij kon het niet helpen dat het beeld van Lucinda hem weer voor ogen kwam. Tussen haar en Lolita was absoluut geen vergelijking mogelijk. Hij beet op zijn lip en had een moment moeite om zichzelf in bedwang te houden. Hij voelde een sterke behoefte naar Lucinda’s zachte armen, die zich om zijn lichaam strengelden en het gemis hieraan bezorgde hem een intense pijn.

Ze naderden de O-Fair ranch met rasse schreden en opgelucht constateerde Argo dat Tom hen opwachtte op het erf. Met donderend geraas van wielen joeg hij door de poort en hield toen met krachtige hand de paarden in.

“Daar zijn jullie dan,” begroette Tom hen verheugd, maar Argo liep langs hem heen. “Zorg jij voor de jongedame, Tom?” Terstond maakte hij dat hij weg kwam. Hij wilde een moment alleen zijn met zijn verwarde gedachten. Zo vlug hij kon liep hij naar de hooiruif bij de corral, waar zijn paard nog steeds gezadeld stond te wachten. Terwijl hij zich in het zadel slingerde, zag hij dat Tom hoofdschuddend naar hem stond te kijken. Argo deed net of hij het niet merkte en reed in volle galop het erf af. IJlings reed hij het dorp uit, over het rotsachtige pad dat naar de hoogste heuvels leidde.

Uit het zicht van de ranch liet hij zijn paard langzamer gaan. De grond was steenachtig en hier en daar armzalig begroeid met schrale, stekelige struiken. Steeds hoger en hoger ging hij, totdat hij bijna de top had bereikt. Hier liet hij zich uit het zadel glijden en staarde naar het adembenemende uitzicht. Dit was precies wat hij nodig had om zijn innerlijke rust terug te vinden.

Zo ver als hij kijken kon, zag hij afwisselend rotsen, gras, struiken en bomen. Groene takken wuifden vanuit de verte naar hem en de zon deed de roestkleurige rotspartijen mat glanzen. Een buizerd steeg op en zijn schrille roep weerklonk door het wijde luchtruim. Argo keek geboeid toe hoe de grote vogel, zwevend op de wind, heerste over het indrukwekkende landschap beneden hem.

Omdat de wind hier boven veel kouder was, knoopte Argo zijn spijkerjas dicht en zette zijn kraag op. Diep ademde hij de koele lucht in, terwijl zijn ogen verrukt over de schoonheid der natuur dwaalden. De buizerd streek neer ergens tussen de rotsen en Argo verloor hem uit het oog. Hij zuchtte even genoeglijk en besloot verder te rijden. Met zijn paard aan de teugel daalde hij de eerste tweehonderd meter te voet af. Toen leek de steenachtige grond hem betrouwbaar genoeg en steeg hij weer op. Een afdaling in los gesteente was voor een paard meestal een groter probleem dan het klimmen.

Toen hij terug kwam op de ranch was het inmiddels lunchtijd. Aangezien hij die ochtend niet gegeten had, rammelde Argos maag behoorlijk en bij een enkele gedachte aan gebakken spek en spiegeleieren, liep het water hem dan ook al in de mond. Jeff, George, Billy, Jessy en Lolita zaten al te wachten, toen hij binnen kwam. Vlug schoof hij op zijn plaats aan het hoofd van de tafel en keek in het rond. Tom en Ben waren afwezig vanwege werkzaamheden bij de kudde en Joshua en Joe lagen uit te rusten van hun nachtdienst.

“Hemel Argo, wat ben je laat,” merkte Jessy op. “Waar ben je toch al die tijd geweest?” “Overal en nergens,” antwoordde hij kordaat, terwijl hij met zijn lepel door de soep roerde. “Dat ruikt goed, Jessy.” De huishoudster glimlachte even. “Lolita heeft de soep gemaakt,” sprak ze met een knipoog naar het meisje naast haar.

Verrast keek Argo op en blikte regelrecht in Lolita’s bruine kijkers. Ze giechelde naar hem. Argo bromde. “Ik moet eerlijk bekennen dat je dat goed hebt gedaan,” zei hij. “Maar ik zou toch graag willen dat je mij in het vervolg geen boerenkinkel meer noemt, meisje.” Hij keek strak in haar ogen, waardoor ze een kleur kreeg als vuur.

Het was plotseling doodstil in de keuken, maar Argo stoorde zich er niet aan en lepelde rustig zijn soep op. Lolita schraapte voorzichtig haar keel. “Tom vertelde me vanmorgen dat je Lucinda mist, Argo,” begon ze liefjes. Hij wierp haar een geschokte blik toe. “Gaat dat jou iets aan? Houd je erbuiten, alsjeblieft,” sprak hij op een gebiedende toon.

Even was alleen het getik van messen en vorken te horen, toen de cowboys begonnen aan hun eieren met spek. Lolita bedankte hiervoor en ook Jessy liet het pangerecht voor wat het was en nam een snee brood.

Lolita schraapte opnieuw haar keel. “Je komt er wel weer overheen, hoor,” ging ze op geveinsd luchthartige toon verder. Argo zuchtte geërgerd. “Houd erover op, Lolita.” “Waarom?” vroeg ze onnozel. “Omdat je er niets mee te maken hebt, daarom,” viel Argo tegen haar uit. “Ik ben alleen maar belangstellend,” antwoordde ze koeltjes. “Ik heb jouw belangstelling niet nodig,” sprak Argo bits.

“Ach, laat haar toch, Argo,” kwam Jessy er nu tussen. “Ze is nog maar net hier en bij het eerste woord dat ze zegt doe jij al zo lichtgeraakt.” Voor Argo was dit de druppel die de emmer deed overlopen. Met een ruk schoof hij zijn stoel achteruit en stond op. “Ik ga naar de kudde en ik kom morgen pas terug.”

Niemand sprak een woord, terwijl hij zijn hoed van de kapstok griste. Bij de deur draaide hij zich om en richtte zich tot de drie cowboys. “Vragen jullie maar aan Tom wat er gedaan moet worden vanmiddag.” Hij maakte aanstalten om te vertrekken. “Kun je niet beter eerst eten, baas?” vroeg George. “Je hebt vanmorgen ook al geen kruimel naar binnen gekregen.” Argo keek stuurs. “Ik heb geen honger meer.” In de ijzige stilte die viel verliet hij de keuken. Hij was behoorlijk kwaad. Wat dacht Lolita wel? Dat ze zich met zijn privé-aangelegenheden kon bemoeien? Nou, dat zou hij haar absoluut niet toestaan. Het ging haar geen barst aan. “Trutje,” mompelde hij in zichzelf, terwijl hij zich in het zadel slingerde.

Het mooist van alles was nog wel dat Jessy partij voor haar koos. Hij haalde plotseling onverschillig zijn schouders op. Wat kon het hem ook schelen. De komende uren zou hij van het tweetal zeker niets te duchten hebben. Hij trok zijn zonnigste gezicht en reed zijn kameraden bij de kudde tegemoet.

Tom begroette hem uitbundig. “Hallo Argo! Kom je ons aflossen?” Argo knikte en klopte zijn vriend kameraadschappelijk op de schouder. “Ik heb de jongens gezegd dat ze straks aan jou moeten vragen wat ze vanmiddag moeten doen,” legde hij uit. Tom keek hem met twinkelende ogen aan. “Wilde je weer alleen zijn, jongen?” Argo sloeg even stil zijn oogleden neer. “Ik heb geen hoge dunk van Lolita, Tom,” sprak hij toen ernstig. “En Jessy trekt ook nog partij voor haar.”

Tom sloeg hem een moment gade, zijn ogen tot spleetjes geknepen. “Hoe komt dat zo?” wilde hij weten. “Normaal heb jij toch helemaal geen problemen met vrouwen?” Argo haalde iets terneergeslagen zijn schouders op. “Ze schold me vanmorgen uit voor boerenkinkel en ze bleef tijdens de lunch zaniken over het feit dat ik Lucinda zo mis.” Tom keek schuldbewust. “Ik vrees dat ik haar dat verteld heb,” zei hij eerlijk. Argo knikte. “Weet ik, jongen en dat vind ik ook helemaal niet erg. Maar ze bleef er zojuist over bezig en daar kan ik op het moment slecht tegen.” In zijn stem klonk een grimmige ondertoon.

“Trek je er maar niets van aan, Argo,” sprak Tom opbeurend. “Het is weliswaar een trutje, maar ik geloof beslist dat ze een zwak voor je heeft.” Argo keek hem stomverbaasd aan. “Hoe kom je daar zo bij, maatje?” Tom grijnsde. “Toen ze mij naar jouw slaapplaats vroeg wist ik al genoeg.”

Argo schudde misprijzend zijn hoofd. “Jij ziet spoken, kameraad. Die jongedame kan me niet uitstaan, dat is zo zeker als wat.” Hij trok met een kordaat gebaar zijn hoed wat verder over zijn voorhoofd en Tom glimlachte. “We zullen zien wie van ons er gelijk heeft, beste vriend. Het enige wat jij moet doen is jezelf er vooral niet druk om maken. Dan komt alles wel weer op zijn pootjes terecht.”

Argo grijnsde. “Hoor mijn oude, wijze leraar maar eens preken,” grapte hij. “Ik begin te geloven dat je een betere kijk op het leven hebt als mij.” Tom porde hem speels in zijn zij. “Dat zal wel. Probeer jij nu maar om die lieve schat van je te vergeten, want een vrolijke lach staat je beter dan dat kniezend smoeltje wat je nu steeds laat zien,” merkte hij op.

Argo knikte verdrietig. “Ik mis Lucinda zo erg dat ik er bijna geen woorden voor kan vinden.” Hij staarde naar de grasvlakte voor hen, waar Ben en Joe de grazende dieren van de kudde bij elkaar hielden. “Blijf je vannacht ook hier?” wilde Tom weten. Argo keek hem aan met een bevestigend knikje. Zijn vriend wierp een blik op zijn lege zadeltassen. “Je hebt geen proviand mee genomen,” constateerde hij. Argo haalde zorgeloos zijn schouders op. “Ik schiet wel een konijntje of vang een lekker visje in de rivier.” “Je moet het zelf weten,” vond Tom. “Ondertussen heb ik een stevige honger gekregen van dit onthullende gesprek.” Hij grijnsde en Argo knipoogde. “Jessy vroeg of ik je naar huis wilde sturen. Ze zei dat je vanmorgen niet gegeten hebt.”

Hij klopte zijn vriend op diens schouder. Tom lachte. “Alsof ik ergens anders heen zou rijden.” Argo grijnsde. “Je weet dat ze het goed bedoelt.” De jonge voorman knikte even. “Ze vindt het vast niet leuk als ze hoort dat je vanavond niet naar huis komt,” meende hij. Argo trok een grimas. “Ze went er wel aan.” Tom keek hem een moment geringschattend aan. “Ik zal aan je denken,” beloofde hij toen.

Argo tikte groetend tegen de rand van zijn hoed en reed naar de kudde. Ben zag hem al aankomen. “Neem jij het alleen over, baas?” vroeg hij verbaasd. “Waar zijn de anderen?” “Die krijgen vanmiddag ander werk,” antwoordde Argo, terwijl hij zijn paard langs hem bracht. Ben leek hem ineens te begrijpen. “Denk niet te veel na, baas, daar word je maar somber van.” Hij keek veelbetekenend en Argo produceerde een glimlach. “Gelijk heb je, Ben.” “Tot ziens, baas, we zien je dan morgen wel weer,” sprak de cowboy luchtig. Argo reikte hem en even later ook Joe kameraadschappelijk de hand, voordat ze Tom achterna reden naar huis. Argo was weer alleen.

Tom slaakte een zucht en legde met een klap zijn lepel op tafel. “Ik baal ervan dat Argo al weer niet is komen opdagen voor het eten,” klaagde hij. “Zo kan het echt niet langer.” Jessy deed net alsof ze de gefrustreerde ondertoon in zijn stem niet bemerkte. “Laat hem toch, Tom. Hij weet heus wel wat hij doet.” “Dat weet hij niet,” antwoordde de jonge voorman scherp. “Sinds Lucinda’s vertrek is hij gewoon niet meer zichzelf. Alles laat hem onverschillig, inclusief het feit dat hij zo mager wordt als een rietstengeltje.”

Nog steeds onaangedaan door Toms woorden, nam Jessy zijn bord en schepte het voor de tweede keer vol met soep. “Je maakt je druk om niets, jongen. Argo is toch niet mager?” Tom trok een gezicht, maar zweeg wijselijk. Het was duidelijk dat er met Jessy niet te praten viel. Het moest haar toch ook wel opgevallen zijn dat Argo mager was geworden, sinds Lucinda twee weken geleden de ranch had verlaten. Hij haalde zijn schouders op. Misschien had ze het echt niet opgemerkt.

Echter, toen Argo zich die ochtend stond aan te kleden, had Tom het wel gezien. Argo had met zijn rug naar hem toe gestaan en Tom had geschrokken naar zijn vriend gestaard, wiens ribben veel duidelijker zichtbaar waren dan anders. Blijkbaar had Argo gevoeld dat hij naar hem keek, want hij had zich naar hem omgedraaid.

Het was alsof Tom de woorden die zijn vriend had gesproken, weer opnieuw hoorde. “Waarom kijk je zo naar me, maatje?” Tom had misprijzend zijn hoofd geschud, terwijl zijn ogen nog steeds op Argos ribbenkast gevestigd waren. “Je moet beter eten, Argo, want je wordt veel te mager.” Argo had gelachen op een geveinsd luchthartige manier en hem op zijn schouder geklopt. “Maak je over mij maar geen zorgen,” had hij gezegd. Tom schudde zijn hoofd opnieuw, terwijl hij aan dit voorval terug dacht. Hij wist dat Argo toch niet zou luisteren, wat hij ook zou zeggen. Zijn vriend was altijd al een beetje eigenwijs geweest.

Wat kon hij er ook aan veranderen als Argo geen lust had om te eten? Het enige dat hij kon doen, was er bij zijn vriend op blijven aandringen dat hij toch vooral behoorlijk moest eten en erop toezien dat hij zichzelf niet zou overwerken. Tom maakte zich wel zorgen, ook al had Argo gezegd dat hij dit niet moest doen.

Hij schrok op uit zijn overpeinzingen, toen hij Lolita’s hand op zijn arm voelde. “Lust je de soep niet meer, Tom?” “Jawel, hoor,” haastte hij zich te zeggen en vlug lepelde hij de afgekoelde soep op. Jessy zette een bord voor hem neer en vulde dat met aardappelen, boontjes en vlees en Tom at met smaak.

“Weet jij eigenlijk waar Argo uithangt, Tom?” vroeg Joshua plotseling. Tom schudde met volle mond zijn hoofd. “Nee, hij zegt tegenwoordig nooit waar hij heen gaat en al helemaal niet wanneer hij denkt weer terug te zijn.” “De laatste dagen is hij steeds minder bij de kudde te vinden,” merkte Jeff op. “Toen Lucinda net vertrokken was wilde hij er voortdurend zijn en nu is hij er al zeker vier dagen niet meer geweest.”

Tom knikte moedeloos. “Argo wil nog steeds alleen zijn,” antwoordde hij. “Hij piekert en blijft dat doen, tot er geen onsje vet meer op zijn lijf zit.” “Vind je hem werkelijk zo mager?” vroeg Jessy. Tom knikte somber. “Het ergste is nog wel dat hij niet wilde luisteren, toen ik er vanmorgen met hem over sprak.” Hij schoof een brokje vlees over zijn bord en wist niet of hij het zich zou laten smaken of niet. Tenslotte stak hij het toch maar aan zijn vork en bracht het naar zijn mond.

“Ik zal wel eens met hem praten,” sprak Lolita nu. “Naar mij luistert hij vast wel.” Het klonk zelfverzekerd en Joshua snoof minachtend. “Dat zal wel. Jij en Argo hebben niets dan strijd.” “Dat is niet waar!” stoof Lolita verontwaardigd op. “Ik begrijp helemaal niet hoe je daar bij komt.” Ze keek verwaand, terwijl ze opstond om de borden op het aanrecht te zetten. “Argo en ik hebben juist een heel bijzondere band met elkaar.” Jeff grijnsde breed. “Meid, dit is werkelijk om te brullen. Jullie hebben vanaf de eerste dag dat je hier was al ruzie.” “Nu niet meer,” verdedigde Lolita zich. “Hij heeft me vanmorgen zelfs toegestaan mijn tanden te poetsen, terwijl hij zich stond te scheren.” “Dan zul je hem het vuur wel na aan de schenen hebben gelegd, anders kan dat niet,” raadde Jeff. Hij en Joshua barstten in lachen uit.

Tom vond er niets grappigs aan. “Je hoort de badkamer niet te betreden als Argo daar is, Lolita. Je zult moeten wachten op je beurt.” “Waarom?” vroeg ze onnozel. “Hij had er immers niets op tegen.” “Ik wil wedden dat je het hem niet eens hebt gevraagd en zonder te kloppen naar binnen bent gegaan,” hikte Joshua. “Ik zie het al helemaal voor me.” “En Argo was natuurlijk niet in de stemming om er iets van te zeggen,” vulde Jeff hem aan. “Als ik jou was zou ik maar uitkijken, Lolita, want ondertussen heeft hij er wel de pest aan als je zoiets doet.” “Ik kan me voorstellen dat het hem met jullie zo vergaat,” antwoordde ze koeltjes. “Maar ik ben een dame en hij heeft me graag om zich heen.”

De beide jongens schaterden het uit. “Meid, wat heb jij een verbeelding,” lachte Jeff. Lolita wierp hem een boze blik toe en wilde juist een snerende opmerking plaatsen, toen Jessy zich in het gesprek mengde. “Ik vind ook dat je Argo in de badkamer niet lastig moet vallen, Lolita,” sprak ze streng. “Stel je voor dat hij in bad zit?” “Dan gaat ze erbij zitten,” grinnikte Joshua ondeugend, maar Lolita negeerde deze opmerking volkomen. “Als hij niet wil dat ik binnen kom kan hij de deur toch afsluiten?”

Tom zuchtte geërgerd. “Houd erover op, Lolita. Je weet best dat Argo zelden of nooit een deur sluit, behalve dan de buitendeur. En als je ziet dat hij in de badkamer bezig is, wacht je totdat hij klaar is. Dat is niet meer dan gepast… Voor een dame.” Hij zei het laatste wat smalend, maar hij was dit onzinnige gesprek ook meer dan moe. Lolita hulde zich in een waardig stilzwijgen, wat de jongens prompt plagende opmerkingen ontlokte. Tom vond het wel genoeg en stond op. “Kibbelen jullie maar verder, dan ga ik eens een kijkje nemen bij de kudde om te zien of Argo al terug is.” Hij zette zijn hoed op en verliet de keuken met zijn somberste gezicht…

In het cowboyhuis was het rustig. Argo lag in bed, maar kon niet slapen. Hij had de afgelopen nacht bij de kudde doorgebracht; de eerste keer sinds anderhalve week. Het was nu al meer dan drie weken geleden dat Lucinda naar Texas terug moest en hij miste haar nog steeds. Hij kon haar met geen mogelijkheid uit zijn gedachten verbannen en eigenlijk wilde hij dat ook helemaal niet. Hij bleef zich maar vastklampen aan alle herinneringen die hij aan haar had, als een kever aan een strohalm.

Overigens eiste Lolita zowat al zijn aandacht op. Constant dwarrelde ze om hem heen en hij kreeg het gevoel, dat haar felle ogen hem geen ogenblik los lieten. Het ene moment stoorde hij zich vreselijk aan haar, het andere moment lieten haar doen en laten hem volkomen koud. Ze dweepte met hem zoals geen ander meisje ooit gedaan had, maar ofschoon hij meestal gevoelig was voor vrouwelijk schoon, deed het hem deze keer niet veel. Hij probeerde zelfs om geen aandacht aan haar te besteden, maar ze zorgde er wel voor dat hij onmogelijk om haar heen kon. Eigenlijk was ze behoorlijk opdringerig, iets waaraan hij zich mateloos kon ergeren.

Hij schrok op uit zijn gedachten, toen de deur van het cowboyhuis open ging en Lolita over de drempel stapte. Argos kaakspieren voltrokken zich onmiddellijk in een geërgerde grimas. “Lolita, waarom laat je me niet met rust?” vroeg hij gefrustreerd. “Waarom denk je?” was haar veelbetekenende antwoord, terwijl ze heupwiegend op hem toe liep, haar smachtende ogen op zijn lichaam onder de deken gericht. Hij vloekte binnensmonds. “Verdraaid Lolita, stop met die onzin. Zie je niet dat ik probeer te slapen?” Ze schudde glimlachend haar hoofd, waarbij haar bruine krullen uitdagend rond haar gezicht dansten. “Ik zie er niets van,” antwoordde ze met een omfloerste stem. “Je ligt gewoon weer te piekeren.” Ze nam naast hem plaats op het bed en haar handen knepen zachtjes in zijn schouders. Argo duwde haar resoluut weg. “Heb jij daar iets mee te maken?” wilde hij op scherpe toon weten. Met een lonkende blik in haar ogen keek ze hem aan. “Het is helemaal niet goed dat je nog zoveel aan die Lucinda denkt. Vergeet haar toch, Argo. Denk liever aan mij.”

Met een gebaar dat weinig aan zijn verbeelding over liet, maakte ze de bovenste knoopjes van haar blouse los, waardoor de blanke huid van haar decolleté zichtbaar werd. Hij kon zonder veel moeite nog dieper kijken, maar deed dit niet. In plaats daarvan wendde hij zijn hoofd van haar af. “Hoe oud ben je eigenlijk?” vroeg hij sceptisch. “Bijna zeventien,” antwoordde Lolita niet zonder trots. Argo kon zijn oren nauwelijks geloven en keek haar verbouwereerd aan. “Zo jong nog? Dat kan niet. Je maakt beslist een grapje.”

“Nee,” antwoordde Lolita met een lach. “Het is echt waar. Maar ik ben niet te jong voor jou, hoor.” “Deksels!” schold Argo. “Daar hebben we het toch helemaal niet over, of wel?” Lolita schoof dichter naar hem toe en boog zich voorover, waardoor hij geconfronteerd werd met de aanblik van haar kleine, blanke borsten. Hij liet een zucht van ergernis horen. “Je stelt mijn geduld tamelijk op de proef, meisje,” sprak hij ijzig. “Weet je wel wat je doet?” Lolita knikte. “Ik probeer te bereiken dat je die Lucinda vergeet.” Ze stond op het punt om haar blouse nog verder los te knopen, toen de deur van het cowboyhuis opnieuw open ging en Tom binnen stapte. Hij keek geërgerd toen hij Lolita zag. “Wat heb jij hier te zoeken?” vroeg hij haar op strenge toon. Lolita keek hem verontwaardigd aan. “Dat zie je toch? Ik ben met Argo aan het praten,” antwoordde ze koeltjes.

Tom zette zijn handen in zijn zij en nam haar smalend van top tot teen op, terwijl ze bezig was haar kleding te fatsoeneren. “Zo, was jij met Argo aan het praten,” klonk zijn stem bars. “Ik moet hem ook even spreken en het spijt me voor jou, meid, maar daar hoef jij niet bij te zijn.” Hij gebaarde met zijn duim in de richting van de deur. “Ga Jessy maar helpen, ze heeft naar je gevraagd.”

Met tegenzin volgde Lolita zijn commando op en verliet het cowboyhuis met een pruillip. Argo, die zich gedurende deze woordenwisseling op de vlakte had gehouden, grinnikte kort. “Je hebt haar uitstekend onder de duim, maatje,” sprak hij goedkeurend. Tom keek hem strak aan. “Ze probeert je te versieren,” waarschuwde hij zijn vriend, maar Argo lachte hem uit. “Versieren is mannenwerk,” antwoordde hij op arrogante toon.

Tom haalde nonchalant zijn schouders op. “Je moet het zelf weten,” vond hij. “Maar als ik jou was, zou ik haar eens een geduchte uitbrander geven, zodat ze weet waar haar plaats is.” Hij snoof om zijn woorden kracht bij te zetten en liet Argo alleen.

7.

Het loeien van de kudde overstemde de denderende hoefslagen, toen de dieren over een smalle bergkam gedreven werden, naar het grasland aan de andere zijde van de heuvels rondom Hulett.

Het was omstreeks het middaguur van een bloedhete dag. De zon had intussen haar hoogste stand bereikt en wierp met achteloze onbarmhartigheid haar stralen over het weerloze landschap. De hemel was helder blauw zonder een enkel wolkje en de zomerwind leek bezig aan een middagslaapje. Er was nauwelijks afkoeling door de voorzichtige aanwezigheid van een koel briesje of zelfs maar een warme föhnwind.

Ondanks deze drukkende hitte, was de kudde door haar honger naar gras erg levendig en de cowboys hadden het daardoor beslist niet gemakkelijk. Ze waren met hun vijven in getal; Argo, Tom, Joe, George en Billy. Met ontblote bovenlijven zaten ze te paard, hun overhemden aan hun zadels gebonden. “Het is eigenlijk veel te warm voor zoiets,” klaagde Tom, terwijl hij met zijn halsdoek het zweet van zijn voorhoofd wiste.

Argo schudde vlug zijn hoofd, niet alleen als antwoord, maar ook om de afwezige blik uit zijn ogen te verjagen, waarvan hij wist dat zijn kameraad deze onmiddellijk zou opmerken. Hij was diep in sombere gedachten verzonken en zoals meestal golden die gedachten Lucinda. Ze was nu al vier weken weg, maar hij miste haar nog steeds. Hij dacht iedere minuut van de dag aan haar en vaak kon hij daardoor ‘s nachts niet in slaap komen. Als gevolg daarvan, was hij de laatste tijd erg moe en lusteloos. Hij had nauwelijks nog eetlust en wat Tom, Jessy en Lolita ook zeiden, het kon hem zelf bitter weinig schelen hoe mager hij werd.

Hij schrok op uit zijn gedachten, doordat Tom hem een ferme klap op zijn schouder gaf. “Argo! Ben je nog wel van deze wereld? Ik heb je al drie keer gevraagd of je straks mee gaat zwemmen!” Argos gezicht betrok onmiddellijk bij dat laatste woord. Meteen dacht hij aan die keer dat hij met Lucinda had gezwommen.

Hij schudde triest zijn hoofd. “Ik ga liever niet mee, Tom,” antwoordde hij zacht. Tom nam hem een ogenblik geringschattend op. “Is het vanwege Lucinda dat je niet mee wilt?” Argo knikte, zijn ogen naar de grond gericht. Tom ging dichter langs hem rijden. “Kop op, Argo. Het is veel te warm om te piekeren.” Hij grijnsde breed, maar Argo vond er niets leuks aan. “Ik kan haar niet vergeten,” zuchtte hij tegen zijn vriend.

“Heb je het wel geprobeerd?” vroeg Tom, in een nieuwe poging om grappig te zijn. Argo haalde zijn schouders op met een soort moedeloze droefheid. “Ik weet niet meer wat ik moet doen,” jammerde hij. “Zonder haar wil ik niet leven.” Tom keek geschrokken naar hem. “Argo! Wat klets je daar? Dat meen je toch zeker niet, hoop ik?” Argo knikte slechts als antwoord. “Argo, stop toch met dat gepieker,” smeekte Tom. “Je krijgt er Lucinda niet mee terug en dat weet je. Waarom zet je haar niet gewoon uit je hoofd?” Argo keek zijn vriend gekwetst aan, maar gaf geen antwoord. “Je moet het zelf weten,” bromde Tom. “Maar je gaat eraan kapot op deze manier.”

Er zat veel waarheid in zijn woorden, bedacht Argo bitter. Maar Lucinda eenvoudig uit zijn hoofd zetten was onmogelijk. Als Tom ooit zoveel om iemand had gegeven als hij om Lucinda, dan zou hij dat wel weten. Desondanks kon Argo niet verdragen dat zijn beste vriend zich zorgen om hem maakte. “Okay kameraad, ik zal proberen om ergens anders aan te denken,” sprak hij zo monter als hij kon.

Tom was zichtbaar opgelucht. “Argo, je weet niet half hoe fijn ik het zou vinden om jou weer te zien lachen,” antwoordde hij welgemeend. “Dan zal ik dat zo gauw mogelijk weer doen,” beloofde Argo. Hij dacht opnieuw aan Lucinda en een steek van pijn schoot door zijn hart. Verward schudde hij zijn hoofd, half verwachtend dat zijn gedachten aan haar op die manier van hem af zouden vallen. Hij zou zijn woord jegens Tom houden en proberen om het onderwerp Lucinda te laten rusten.

“Maatje,” zei hij plotseling. “Wat dat zwemmen betreft; ik denk dat ik vanmiddag toch mee ga.” Tom grijnsde naar hem en stak goedkeurend zijn duim omhoog. “Daar houd ik je aan, kerel!” Argo grijnsde terug. “Jullie, daar! Wordt er nog gewerkt of hoe zit dat?” riep Joe schertsend van op een afstand. “Nee, we houden een theekransje,” grapte Tom terug. Ze schoten in de lach. Het was voor het eerst sinds Lucinda’s vertrek dat Argo weer lachte en het deed hem goed. “Vanmiddag hebben we tijd genoeg voor theekransjes,” grinnikte hij tegen Tom, terwijl ze hun paarden lieten aandraven. Zijn vriend knipoogde. “Ik vind het fijn dat je mee gaat.”

Ze onderbraken hun gesprek om zich bij de andere jongens te voegen, Argo aan de linkerflank van de kudde, Tom aan de rechter. Af en toe wisselden ze een korte blik van verstandhouding met elkaar. Het was fijn om zo’n goede vriend te hebben als Tom, bedacht Argo onder het rijden. Hij kon altijd op hem rekenen als hij zijn hulp nodig had, maar vooral ook als hij in de put zat was Tom er om hem weer op te vrolijken.

Hij had altijd een goed humeur en was soms zelfs een echte grappenmaker. Hun vriendschap was gegroeid in de schoolbanken, waar Tom de ene truc na de andere uithaalde om de klas op stelten te zetten. Vaak bracht hij in die tijd de meester tot wanhoop en nog vaker moest hij nablijven om strafregels te schrijven.

Argo wachtte dan altijd onder het grote raam van het schoolgebouwtje en zodra de meester een kort moment was verdwenen, liet Tom een potlood en een blaadje naar buiten vallen, zodat Argo hem kon helpen met schrijven. Omdat ze beiden nagenoeg hetzelfde handschrift hadden, was dit staaltje van vriendschap altijd voor de meester verborgen gebleven.

Er gleed een glimlach over Argos gezicht, terwijl hij terug dacht aan hun schooltijd. Hijzelf was niet zo’n vlegel geweest, tenminste niet echt. Hij was wel altijd meer achter meisjes aan geweest, veel meer dan Tom en dat had hem ook vaak genoeg in lastige situaties doen verzeild raken. Toch had hij dat voor geen goud willen missen. Net zo min als hij de ontmoeting met Lucinda had willen missen…

Prompt schoot hem te binnen dat hij beloofd had te zullen proberen haar uit zijn hoofd te zetten en hij zuchtte. Het was echt beter dat hij zijn hersens bij zijn werk hield. Hij probeerde zich te concentreren op de kudde runderen naast hem en deed zijn plicht als drijver. Hij zwaaide met zijn hoed, onderwijl schelle kreten uitend, teneinde de dieren bij elkaar te houden. Voor hem reed Joe, die hetzelfde deed en ergens achter hem kon hij Billy horen.

Tom en George waren nog steeds aan de rechterflank te vinden, maar Argo kon ze niet meer zien door het stof dat plotseling opdwarrelde onder vele hoeven, toen ze een zandvlakte op reden. Turend probeerde hij de koeien van elkaar te onderscheiden, speurend naar kalveren die mogelijk waren losgebroken van de kudde.

Zijn paard boog het hoofd in een poging de stofwolken te ontwijken, maar dat mocht niet helpen. Argos hoed bood al evenmin uitkomst, zodat ook hij zand in zijn ogen kreeg. Terwijl hij verwoedde pogingen deed om zich tegen het opstuivende zand te wapenen, kreeg hij plotseling een harde duw tegen zijn rechterbeen en hij voelde hoe zijn paard de achterbenen uitsloeg. Er moest een koe tegen hem aan gelopen zijn, begreep hij al snel.

Hij verwenste de stofwolken, die hem beletten iets te zien. Opnieuw kwam hij in aanraking met een runderlijf, dat zo hard tegen hem aan bonkte dat hij zowaar zijn evenwicht verloor. Hij voelde hoe hij uit het zadel werd geduwd en hoe zijn paard als het ware onder hem vandaan liep. Zijn linkerschouder beukte hard tegen de grond, toen hij viel en zijn hoofd kwam gevoelig in aanraking met een rotsblok dat daar lag.

De klap maakte dat hij het gevoel had dat zijn ogen uit hun kassen trilden en hij meende zelfs een kort ogenblik dat hij werkelijk sterretjes zag. Terwijl hij vocht om bij kennis te blijven, drong het tot hem door dat Joe naast hem neer hurkte. Toen werd alles zwart voor zijn ogen en wist hij niets meer…

Het leek hem of hij in het zachtste bed lag dat er bestond, met de fris geurende lakens tot aan zijn kin. De koele buitenlucht stroomde weldadig door de kamer en bracht een geur van vochtige aarde, gras en bomen met zich mee. Hij lag in een ruim vertrek met grote ramen, dat als ziekenkamer werd gebruikt. De muren waren wit, bijna net zo wit als de lakens waartussen hij lag.

Hij richtte zijn blik op het openstaande raam en constateerde dat het buiten regende. Dikke druppels tikten tegen het glas en hij luisterde naar het enigszins vrolijk roffelende ritme ervan. Zuchtend liet hij zich dieper in het bed glijden en wentelde zich soezerig om. Hij was moe en had een verschrikkelijke hoofdpijn. Vaag herinnerde hij zich weer zijn val van het paard. Hij had zijn hoofd op iets hards gestoten. Argo kneep zijn ogen stijf dicht en hoopte dat de hoofdpijn, die hij bijna niet kon verdragen, zou verdwijnen, maar in plaats daarvan werd het alleen maar heviger en hij vervloekte zichzelf om zo idioot te vallen. Al spoedig overmande de slaap zijn vermoeide lichaam opnieuw en hij droomde bijna zorgeloos. Hij was uitgeput door al het gepieker om Lucinda de afgelopen weken en de hoofdpijn deed daar nog eens een schepje bovenop.

Aan de horizon begonnen de eerste strepen van het vroege ochtendlicht reeds te dagen, toen hij opnieuw wakker werd. Hij was niet langer alleen in de kamer. naast zijn bed ontwaarde hij het smalle figuurtje van Lolita. Hij gromde. “Wat doe jij hier?” “Dat kan ik beter aan jou vragen,” glimlachte ze. “Jij hoort om deze tijd in het zadel te zitten.”

Argo greep met zijn hand naar zijn hoofd. “Ik heb een barstende koppijn.” Lolita knikte. “Je bent van je paard gevallen en de dokter heeft gezegd dat je een lichte hersenschudding hebt,” vertelde ze. Argo keek verbaasd. “Is dat alles?” “Je mag het niet onderschatten,” waarschuwde ze. “De dokter heeft gezegd dat je absoluut rust moet houden.”

Argo vloekte zacht, waarop Lolita haar vinger op zijn lippen legde. “Zo iets lelijks mag je niet zeggen,” berispte ze hem. “Als Jessy het hoort krijg je beslist een standje.” “Dat zal wel,” antwoordde Argo nors. Lolita glimlachte naar hem. “Je bent niet bepaald in een goed humeur.” Ze trok de ochtendjas die ze droeg iets vaster rond haar middel. “Vind je het gek,” merkte Argo cynisch op. Hij wreef met beide handen langs zijn slapen, in een zwakke poging de hoofdpijn te doen verdrijven. “Stop daarmee,” sprak Lolita rustig. Ze nam zijn handen weg van zijn gezicht. “Je moet niet voortdurend aan je hoofd zitten. Geef het rust, dan zul je snel genezen.” Ze bracht zijn handen naar haar lippen en drukte er een kus op. “Allemachtig,” kon Argo met moeite uitbrengen. “Dit is werkelijk ongelooflijk.”

Zoiets had hij nog nooit mee gemaakt. Eigenlijk had hij altijd gedacht, dat een man de hand van een vrouw hoorde te kussen, maar niet omgekeerd. “Je zou je eigen gezicht eens moeten zien,” grinnikte Lolita, terwijl ze zich naar hem toe boog. Haar ochtendjas hing nu wijd open en zijn ogen werden onherroepelijk geconfronteerd met de aanblik van haar blote borsten. “Deksels,” liet hij zich ontvallen. Als in een reflex kneep hij zijn ogen stijf dicht, even vergetend dat hij dat al eerder geprobeerd had, maar dat het toen te veel pijn deed.

“Wat is dat nu?” glimlachte Lolita op een zwoele manier. “Je durft toch wel te kijken, of niet?” Hij blikte een moment strak in haar ogen bij deze vraag. “Houd daarmee op, Lolita, verdraaid nog aan toe.” Stuurs wendde hij zijn gezicht van haar af en staarde naar de muur naast het bed. Ze streelde met zachte hand zijn hals, totdat de rillingen over zijn rug liepen.

Op de één of andere manier hadden haar rustgevende strelingen een gunstig effect op zijn hoofdpijn, merkte Argo. Hij bromde zachtjes. “Ik vind het heel opmerkelijk dat je behalve opdringerig ook nog zachtaardig kunt zijn.” Hij zei het wat cynisch. Ze bracht plotseling haar gezicht naar het zijne en lichtelijk geschokt draaide hij zich naar haar toe. Hun lippen waren heel dicht bij elkaar, maar toch was het zeker geen toeval dat haar mond lichtjes de zijne beroerde. “Ik denk dat ik me maar eens ga baden,” sprak ze toen met een ontdane stem. Ze draaide zich om en liep naar de deur, terwijl ze de ochtendjas van haar naakte schouders liet glijden. Verbijsterd staarde Argo een moment naar haar fiere, rechte rug en haar goed gevormde billen en dijbenen, voordat ze door de deuropening verdween.

Hij zuchtte en schudde zijn hoofd. Ze wist wel hoe ze hem aan moest pakken, bedacht hij wrevelig. Zo lang hij zich kon herinneren was hij gevoelig geweest voor vrouwelijk schoon en het was hem altijd moeilijk gebleken er weerstand aan te bieden. Het was echter nog nooit eerder voorgekomen dat een meisje hem zo overduidelijk trachtte te versieren. Tom had toch gelijk gehad, toen hij hem had gewaarschuwd voor Lolita’s praktijken.

Het beeld van haar naakte lichaam verscheen in gedachten opnieuw voor zijn ogen en hij vroeg zich af of de voorkant net zo perfect zou zijn. Hij zuchtte geërgerd bij die gedachte. Het was beter dat hij nog wat probeerde te slapen. De Heer mocht weten wat hij zich anders nog allemaal in zijn hoofd zou halen.

Het was al middag, toen Argo met een schok wakker werd van de geur van vers gezette koffie en het geluid van een lepeltje dat klingelde in een kopje. “Verdomme Lolita, maak niet zo’n kabaal,” sprak hij bijna snauwend. “Heb ik je wakker gemaakt, lieverd van me?” Ze streek met haar hand door zijn wild geworden haardos. “Ik ben je lieverd niet,” ketste Argo terug. Dit vinnige antwoord ontlokte haar slechts een glimlach. “Ik heb iets te eten voor je mee gebracht,” sprak ze een beetje dweperig. “Je zult onderhand wel uitgehongerd zijn.” Hij had eerst op zijn meest stoere manier willen zeggen dat hij geen honger had, maar toen ze een dienblad vol heerlijke boterhammen, eieren, soep en koffie voor hem neer zette, voelde hij dat zijn maag begon te rammelen.

Hij kwam overeind en wilde de witte lakens van zich af slaan, toen hij tot de enigszins ontstellende ontdekking kwam dat hij eronder naakt was. “Verd… Wie heeft mij uitgekleed?” Hij had het ijzersterke vermoeden dat het Lolita geweest was en een blik op haar veelbetekenende glimlach, vertelde hem dan ook meer dan genoeg.

“Ik kon je toch slecht in je smerige, stoffige werkkleren in bed laten liggen,” merkte ze op. “Trouwens, Jessy was weg, toen Tom en Joe jou binnen brachten.” “Alsof ik wel door Jessy uitgekleed wil worden,” gromde Argo. Hij voelde zich danig in zijn eer aangetast. “Had Tom het niet kunnen doen?” Lolita schudde haar hoofd. “Houd nu maar op met dat kleinzielige gedoe van je, want je weet heel goed dat de jongens meteen weer naar de kudde terug moesten.”

Met een plotselinge ruk trok ze de lakens van hem af, maar Argo trok ze even snel weer terug. Hij was werkelijk boos. “Maak dat je weg komt, trut,” sprak hij op barse toon. “Anders loopt het verkeerd af met je.” Lolita maakte een spottende buiging en liet hem alleen. Geërgerd begon Argo aan zijn maaltijd. Hij had er geen flauw idee van hoe lang die dokter hem in bed dacht te houden, maar hij wist voor zichzelf wel dat het beslist niet lang meer zou zijn. Zijn hoofdpijn was gezakt en wat hem betrof was er geen enkele reden om in bed te blijven liggen.

Hij at alles tot de laatste kruimel op en riep toen met een barse stem om Lolita. In een mum van tijd was ze bij hem en hij reikte haar het lege dienblad aan. “Breng dit als de bliksem terug naar de keuken en haal mijn kleren,” commandeerde hij. Lolita zette grote ogen op. “Maar Argo, je mag toch niet uit bed?” vroeg ze ontsteld. Argo snoof. “Van wie zou dat niet mogen? Ik kan je verzekeren dat niets en niemand mij kan verbieden op te staan, wanneer ik daar zin in heb,” antwoordde hij op zeer besliste toon. “Maar de dokter heeft gezegd dat je een hersenschudding hebt,” stribbelde Lolita tegen. “Je moet echt in bed blijven, hoor.”

Ongeduldig wuifde Argo haar bezwaren weg. “Ik heb allang geen hoofdpijn meer en ik weet heus wel wat ik doe,” zei hij. Lolita zuchtte. “Al goed,” gaf ze toe. “Ik haal je kleren, maar ik blijf erbij dat ik het niet verstandig van je vindt en dat zal de dokter ongetwijfeld met me eens zijn.” “Het interesseert me niet wat jij en de dokter vinden,” antwoordde Argo stuurs, terwijl Lolita het vertrek met kordate passen verliet.

Hij wachtte ongeduldig, totdat ze terug kwam met zijn kledingstukken, die ze met een stil gebaar op zijn bed drapeerde. Hij zag haar bedrukte gezicht en trok treiterend aan een lok van haar krullende haren. “Trek niet zo’n treurig snoetje, meid. Er is niets met me aan de hand.” Lolita keek hem hoogst verontwaardigd aan. “Niets aan de hand? Je was zelfs bewusteloos, toen Tom en Joe je thuis brachten!” riep ze met overslaande stem. “Nu overdrijf je toch echt,” antwoordde Argo geprikkeld, terwijl hij de lakens opzij gooide en uit bed sprong.

Zwijgend en met een nors gezicht begon hij zich aan te kleden, zich niet generend voor Lolita’s aanwezigheid. Het meisje zei niets meer, maar deed alsof ze druk bezig was het bed af te halen. Pas toen hij de deur uit wilde lopen, klonk haar stem aarzelend: “Argo?” Hij draaide zich om en zag haar staan met het gezicht naar de muur naast hem en hij meende een traan te zien blinken op haar wang. “Zul je voorzichtig zijn en kalm aan doen?” vroeg ze.

Gemengde gevoelens schoten een kort ogenblik door hem heen, bij de aanblik van haar geroerde houding. “Dat beloof ik je,” antwoordde hij op warme toon en toen ze in snikken uitbarstte, liep hij naar haar toe en sloeg zijn armen om haar smalle middel. “Echt waar, ik zal heel voorzichtig zijn,” verzekerde hij haar nogmaals en zachtjes kuste hij haar wang, waarna hij haar los liet en de kamer uit liep. Hij proefde het zout van haar tranen op zijn lippen en zuchtte enigszins geërgerd.

“Argo, wat doe jij hier?” riep Tom verontrust, toen Argo een uur later bij de kudde arriveerde. “Jij moest toch in bed blijven, of heb ik dat mis?” “Je hebt het mis, kameraad,” antwoordde Argo op grimmige toon. “Niets ter wereld kan mij in bed houden, als ik daar zelf op tegen ben.” Met een ernstig gezicht legde Tom een hand op Argos schouder. “Ik vind alles best, zolang je maar voorzichtig bent en kalm aan doet,” sprak hij.

Argo slaakte een diepe zucht. “Je lijkt Lolita wel, met die woorden.” “Heb je weer onenigheid met haar gehad?” raadde Tom. “Wat dacht je,” mompelde Argo. “Die meid brengt me nog eens tot wanhoop.” “Ik heb het je toch gezegd,” sprak Tom triomfantelijk. “Ze versiert je waar je zelf bij staat.” Argo knikte somber. “Je had gelijk, maatje,” zuchtte hij. “Maar ondanks dat ik een hekel heb aan die manieren van haar, ben ik toch voor haar aan het vallen.”

Als door de bliksem getroffen staarde Tom hem aan. “Argo, dat meen je niet.” “Ik vrees van wel,” antwoordde Argo terneergeslagen. “Ze laat me niet koud, weet je.” “En Lucinda dan?” vroeg Tom ongelovig. Argo haalde zijn schouders op. “Dat ligt allemaal achter me,” zei hij toonloos. “Weet je dat zeker?” vroeg zijn vriend voorzichtig. Argo knikte. “Ze is weg,” was alles wat hij zei. “Ja,” bevestigde Tom peinzend. “Lucinda is weg.”

Hij schudde verbijsterd zijn hoofd. “Maar dat je een zwak hebt voor Lolita… Dat begrijp ik echt niet.” Argo liet zijn hoofd hangen en staarde naar de grond. “Ik heb een zwak voor vrouwen,” sprak hij zacht, het laatste woord benadrukkend. Even viel er een stilte tussen hen beiden. “Kerel, ik benijd je niet,” verzuchtte Tom toen. “Voor geen goud zou ik met je willen ruilen.” Met een kordaat gebaar trok hij zijn hoed wat verder over zijn voorhoofd. “Ik houd ook van vrouwen, maar niet zo intens als jij dat doet. Ik heb ze niet nodig.” Ook hij benadrukte het laatste woord.

Argo keek bedremmeld en beet op zijn lip. “Ik kan het niet helpen,” klaagde hij. “Het is niet altijd even gemakkelijk om zo aanbeden te worden door het vrouwvolk.” Hij meende het echt. Soms had hij het gevoel dat ze aan alle kanten aan hem trokken en “nee” zeggen was nu eenmaal niet zijn sterkste punt. “Kun je niet af en toe gewoon vergeten dat je een man bent?” opperde Tom met guitig lachende ogen. Argo bromde. “Jij drijft er de spot maar mee.” “Sorry kameraad,” grinnikte zijn vriend. “Ik kon het niet nalaten je even te plagen.”

Argo zuchtte kort en keek zo mogelijk nog somberder. “Arme kerel,” pestte Tom hem met opzet. “Als je er maar geen gebroken hart aan over houdt.” Argo gaf hem een vinnige por in zijn zij. “Doe niet zo leuk, maatje,” waarschuwde hij. “Ik ben vandaag niet in de stemming voor zulke grapjes.” “Dat ben je de laatste tijd steeds niet,” klaagde Tom nu. “Ik vraag me af wanneer jij weer eens een normale stemming zult hebben.” “Zo kan het wel weer, Tom,” sprak Argo opeens kwaad. “Ik wil er geen woord meer over horen.” “Zoals je wilt,” antwoordde Tom schouderophalend.

Een plotselinge donderslag, gevolgd door een felle bliksemflits, deed hen beiden opschrikken. Boven hen was de hemel opeens grauw geworden en grote donderkoppen trokken samen. “We krijgen een kanjer van een stortbui,” voorspelde Tom met een onderzoekende blik op de donkere lucht. “Heb jij je regenjas bij je?” Argo schudde zijn hoofd. “Nee, in de haast heb ik er niet aan gedacht,” bekende hij. Tom trok zijn eigen regenjas uit zijn zadeltas en reikte die Argo aan. “Neem de mijne maar,” sprak hij loyaal. Argo wendde zich eigenwijs van hem af. “Ik red het zonder jas ook wel,” beweerde hij.

Zijn vriend keek bezorgd. “Argo, je wilt toch niet ziek worden?” vroeg hij. “Je beseft toch zeker wel, dat je door die hersenschudding niet zoveel weerstand hebt als normaal?” “Met mijn weerstand is niets aan de hand en die hersenschudding heeft er helemaal niets mee te maken,” antwoordde Argo koppig. “Trek je regenjas zelf maar aan.”

Tom zweeg een moment perplex. “Argo, beste vriend, wat ben je toch onmogelijk de laatste tijd,” zuchtte hij toen. “Je maakt het voor jezelf en voor anderen alleen maar moeilijk.” Argo werd kwaad. “Bemoei jij je met je eigen zaken, maatje. Anders konden er wel eens klappen vallen,” dreigde hij.

Toms mond viel open van ontzetting, maar Argo sloeg er geen acht meer op. “Laten we de kudde liever naar de pas drijven, zodat ze beschutting heeft,” sprak hij korzelig. Zonder om te zien of Tom hem wel volgde, reed Argo de angstig loeiende koeien tegemoet. Hij schreeuwde zijn bevelen tegen de wind in naar Billy en Joshua, die gekleed in lange regenjassen, zwaaiden met hun hoeden als antwoord.

Het begon gestaag te regenen en stevige windvlagen rukten en trokken aan eenieder die zich in een andere richting wenste te verplaatsen. Bij iedere donderslag, die zo luid klonk als het schot van een kanon, verstijfde Argo een moment in zijn zadel, om vervolgens zijn ogen te sluiten voor het felle licht van de bliksemflitsen. Grommend zette hij de kraag van zijn jas op, om de regen en de hevige wind enigszins buiten te sluiten en trok zijn hoed iets dieper over zijn voorhoofd. De regen striemde de flanken van zijn paard, dat de staart tussen zijn achterbenen droeg. Bij iedere stap die het zette, liet het dier zijn tegenzin blijken.

Worstelend tegen de barre weersomstandigheden, dreven de cowboys alle kuddedieren naar de beschutte veiligheid van de pas. Eenmaal tussen de hoge bomen, waren de jongens beter in staat de runderen bij elkaar te houden, ofschoon de dieren nog wel erg onrustig waren.

Argo kreeg plotseling weer een hevige hoofdpijn en met een getergd gezicht reikte hij met beide handen naar zijn slapen. “Wat is er, Argo?” vroeg Tom, die zijn paard naast dat van zijn vriend manoeuvreerde. “Ik heb weer een barstende koppijn,” gromde Argo. Tom keek bezorgd. “Je hebt teveel gedaan, jongen. Misschien kun je beter naar huis gaan.” Hij zei het wat voorzichtig, maar Argo maakte geen tegenwerpingen.

“Je had me gewaarschuwd, maatje, niet waar?” vroeg hij sip. “En ik was zo eigenwijs om niet eens naar je te luisteren.” Tom lachte opgelucht. “Ik ben blij dat je nu niet weer zegt dat ik me met mijn eigen zaken moet bemoeien.” Hij stootte Argo kameraadschappelijk tegen zijn schouder. “Het spijt me echt dat ik dat gezegd heb,” sprak Argo berouwvol. “Ik vrees dat ik de laatste tijd niet zo’n gezellig persoon geweest ben.” Tom lachte weer. “Dat is waar. Kerel, af en toe had ik je zo een klap kunnen verkopen.” Argo glimlachte. “Ik denk dat ik maar naar huis ga.” “Doe dat,” antwoordde zijn vriend. “En blijf deze keer in bed, totdat de dokter zegt dat je eruit mag.” Hij grijnsde en Argo trok een gezicht. “Ik weet bijna zeker dat me dat zal tegen vallen,” zuchtte hij. “Welnee, stelde Tom hem gerust. “Lolita is er toch?”

Argos gezicht klaarde, ondanks zijn hevige hoofdpijn, weer een beetje op. “Ja,” herhaalde hij met een zachte, gevoelige stem. “Lolita is er.” Hij wendde zijn paard. “Dan zie ik je nog wel.” Tom knikte. “Ik kom je opzoeken,” beloofde hij. Argo stak nog een hand op als laatste groet, voordat hij de hengst de sporen gaf.

Zijn hoofdpijn maakte hem zwaarmoedig en bovendien had hij het koud, omdat zijn kleren doorweekt waren. Hij had geen droge vezel meer aan zijn lijf. Toen hij na een half uur rijden eindelijk op de ranch aan kwam, tuimelde hij van pure vermoeidheid bijna van zijn paard. Jeff, die juist aan kwam lopen, nam vlug de hengst van Argo over. “Ga maar gauw naar binnen, baas,” sprak hij bezorgd. Argo knikte uitgeput en strompelde naar de keukendeur. Die zwaaide al open, nog voordat zijn hand naar de klink kon reiken en hij viel letterlijk in Lolita’s armen.

“Gelukkig, daar ben je, Argo,” sprak ze en haar stem klonk opgelucht. “Ik voel me beroerd, Lolita,” klaagde hij. “Ik weet het,” suste ze. “Ik breng je naar bed.” Hij leunde zwaar op haar tengere figuurtje, terwijl ze hem de trap op hielp. De ziekenkamer was direct erlangs. “Je bent doornat en koud, Argo,” zei Lolita bezorgd. “Ga jezelf wassen en kruip dan in bed.” Hij knikte moe en strompelde naar de wastafel in de hoek, waar hij zijn kleren van zijn lijf stroopte. Hij griste een washandje van een haakje en spoelde achteloos de modder van zijn gezicht. Lolita had zich omgedraaid en was nu bezig een extra deken uit de kast te halen.

“Laat dat maar,” zei Argo en hij deed zijn best om niet te laten merken hoe geroerd hij was door dat gebaar. “Ik heb het zo ook wel warm genoeg.” Hij greep een handdoek en begon ruw zijn naakte lichaam af te drogen. Nadat hij het ding om zijn heupen had geslagen, draaide hij zich om en liep naar het bed, waarlangs hij bleef staan. Zijn hand ging naar de doek om zijn lendenen, maar aarzelde.

Verlegen sloeg Lolita haar ogen neer onder zijn strakke blik en draaide zich gelaten om. De handdoek viel op de grond en Argo stapte in bed. Hij hief de deken tot aan zijn kin en voelde toen pas hoe moe hij eigenlijk was. Hij was al bijna in slaap gesukkeld, toen Lolita zich over hem heen boog. Moeizaam opende hij zijn ogen. Ze hield een beker onder zijn neus en hief met haar andere hand zijn kin op. Hij gruwelde van afschuw, toen hij het goedje in de beker rook. “Wat is dat voor spul?” vroeg hij achterdochtig.

Lolita antwoordde niet, maar schoof de beker tussen zijn lippen. “Drinken,” zei ze op een toon die geen tegenspraak duldde. Op de één of andere manier slaagde hij erin de inhoud van de beker naar binnen te laten glijden en weldra voelde hij zich aangenaam warm worden in zijn maag. De warmte verspreidde zich langzaam door zijn lichaam en voldaan liet hij zich terug vallen in de kussens. Lolita glimlachte teder naar hem en onbewogen bleef hij haar aanstaren. Nog eens glimlachte ze en na de beker op het nachtkastje te hebben gezet, glipte ze naast hem tussen de lakens. Slaperig liet Argo toe dat ze zich tegen hem aan vlijde. Hij gaapte gesmoord en kuste tevreden haar lippen.

Bekoorlijk strekte Lolita haar benen langs de zijne en wreef met haar neus langs zijn wang. Nog eens geeuwde Argo. Dicht naast zich hoorde hij Lolita genoeglijk zuchten en hij kon haar rustige, regelmatige ademhaling voelen. Haar smalle hand lag in zijn zij, haar hoofd tegen zijn borst. Hoewel het pas middag was, vielen ze beiden gelukzalig in slaap.

“Kijk nou toch hoe ze daar samen liggen,” sprak Tom lichtelijk verbaasd tot Joshua, toen ze die avond de ziekenkamer betraden om Argo een bezoekje te brengen. “Als een stelletje verliefde tortelduifjes,” grijnsde Joshua.

Argo, die wakker werd van het gelach van de jongens, grijnsde ook. “Ze durfde je zeker niet alleen te laten,” grapte Tom. “Heeft ze haar kleren nog aan?” Argo knipoogde. “Even kijken.” Hij sloeg de lakens terug en daar lag Lolita, geheel gekleed, dicht naast zijn eigen naakte lichaam. “Keurig hoor, hoe is het mogelijk,” bromde Tom droogjes. “Dat had je niet gedacht, of wel?” antwoordde Argo tevreden. “Probeer het zo te houden,” waarschuwde Tom. “Ze is nog erg jong.” Argo knikte vastberaden. “Reken maar,” verzekerde hij zijn vriend. “Zo ver zal ik het heus niet laten komen.”

Hij liet zijn hand onder Lolita’s rok glijden en kneep zacht in haar billen, waardoor ze wakker werd. Ze glimlachte naar hem. Zijn heldere groene ogen verrieden pretlichtjes. “Heb je lekker geslapen, mijn duifje?” vroeg hij hoffelijk. Lolita zuchtte vergenoegd en snoof begerig de geur van zijn warme lichaam op. “Hm, heerlijk,” mompelde ze. “Na dit middagdutje moet je wel vanavond langer doorwerken,” schertste Argo. “Tenslotte ben ik degene die in bed moet blijven, niet jij.”

“Hoe is het nu met je hoofdpijn, baas?” wilde Joshua weten. “Al veel beter, dank je,” antwoordde Argo, terwijl hij Lolita’s hand, die zich langzaam over zijn lichaam bewoog, in de zijne nam. “Niet doen, liefje, je bezorgd me kippenvel.” Hij smoorde haar opkomende protest met een hartstochtelijke kus. “En nu is het tijd om op te staan, schatje,” gebood hij. “Mag ik vannacht ook bij je slapen, Argo?” vroeg Lolita met haar liefste stemmetje. “Liever niet,” bromde Argo, denkend aan haar uitnodigende lichaam.

Met een blik op haar gebelgde gezicht voegde hij eraan toe: “Eerst moet ik weer helemaal beter worden.” Ze knikte begrijpend. “Maar dan mag het wel!” Ze boog zich naar hem toe om zijn mond te kussen. “Mmm, misschien,” mompelde hij, met een ruime blik in het open decolleté van haar blouse. Met zijn vlakke hand sloeg hij tegen haar billen. “Wegwezen, meid,” sprak hij met een lichtelijk ontdane stem. Ze glimlachte liefjes naar hem, voordat ze de ziekenkamer verliet. Het bleef even stil tussen de jongens. “Volgens mij weet ze verdraaid goed hoe ze jou in haar greep moet krijgen,” merkte Tom toen wat sceptisch op. Argo haalde even zijn schouders op. “Het is toch een soort tweede natuur van alle vrouwen om de aandacht op zich te vestigen,” vond hij.

Toms ogen twinkelden. “Daar had ik het eigenlijk niet over.” “De discussie wordt gesloten,” grinnikte Argo olijk. Zowel Tom als Joshua schudden grijnzend het hoofd. “Wat ben je toch een onverbeterlijke vrouwengek, Argo,” zei Joshua met een lach. “Ik kan je wel vertellen dat hij vroeger nog tien keer erger was,” verzekerde Tom hem. “Hij had iedere week wel een ander meisje en hoe hij het deed weet ik nog steeds niet, maar hij kreeg ze allemaal uit de kleren.”

Argo grijnsde ondeugend. “Daar ben je nu nog altijd jaloers over, of niet, maatje?” plaagde hij zijn vriend. “Om de dooie dood niet,” sprak Tom hartgrondig, zichzelf koelte toe wapperend met zijn hoed. “Ik wist niet eens hoe ik zoiets aan moest pakken.” “Ik ook niet,” bekende Joshua. “Ik ben bang dat ik het zelfs nu nog niet weet.” Hij keek met onverholen bewondering naar Argo.

“Met een meisje als Lolita hoef jij je daar niet druk om te maken,” merkte deze op. “Dan gaat alles vanzelf.” Hij liet zichzelf tevreden in zijn kussens vallen. “Ik vond Lucinda anders veel beter bij je passen,” merkte Tom op.

Even vertrok Argos gezicht bij het horen van haar naam, maar hij vermande zich bijna onmiddellijk. “Dat is allemaal voorbij,” sprak hij rustig. Tom trok zijn wenkbrauwen op. “Ik heb anders wel sterk het idee dat je Lolita alleen maar toe laat om Lucinda te kunnen vergeten.” Een kort ogenblik was Argo sprakeloos. “Je ziet spoken, maatje,” antwoordde hij. “Ik ben gewoon bezweken voor Lolita.” “Zoals je altijd direct door de knieën gaat als er een meid in je buurt komt?” werd Tom opeens ironisch. Argo gromde stuurs. “Dadelijk ga je me nog verwijten dat ik een man ben.”

Op dat moment kwam Lolita de ziekenkamer binnen met Argos avondmaal op een dienblad en Tom moest noodgedwongen zijn volgende kritische opmerking inslikken. “Als jullie uitgebabbeld zijn, laten jullie Argo dan alleen?” vroeg ze. “Het is beter dat hij zoveel mogelijk rust.” Tom en Joshua knikten beiden. “Wat dat rusten betreft, Lolita,” zei Argo met een steelse blik naar Tom. “Ik heb me bedacht. Het zou fijn zijn als je vannacht toch bij mij zou slapen.” Hij streelde haar hand.

Tom kneep zijn ogen tot spleetjes, maar zweeg wijselijk. Argo kon echter zien dat hij zijn rake antwoord op het puntje van zijn tong had liggen. Lolita glimlachte naar Argo. “Moest jij niet eerst weer helemaal beter worden?” Voordat Argo zelfs maar kon antwoorden, kwam Tom plotseling op felle toon tussenbeide. “Je weet toch zeker wel dat hij onmogelijk kan slapen zonder een wijf naast zich om hem warm te houden?”

Hij draaide zich met een verachtelijk geluid om en trok Joshua van zijn stoel. “Kom Josh, we gaan weg. Laat hem maar alleen met zijn minderjarig hoertje.” “Dat komt je duur te staan, vuile klootzak!” schreeuwde Argo, maar Lolita duwde hem terug in de kussens. “Wind je in hemelsnaam niet zo op, denk liever aan je hersenschudding,” vermaande ze hem. Argo vloekte hartgrondig, maar Lolita legde een wijsvinger over zijn lippen. “Je mag niet vloeken,” berispte ze hem streng. “Dat weet ik ondertussen wel,” snauwde hij. “Wacht maar tot ik hem nog eens spreek, dan zal hij ervan lusten, die ingebeelde preutsheidneuker.” “Foei Argo, wat gebruik je weer smerige woorden,” sprak Lolita hoofdschuddend.

Grommend liet hij zich door haar onder de lakens stoppen. In stilte verwenste hij Toms opstandigheid jegens zijn verhouding met Lolita. Wat kon hij er aan doen dat hij zo gevoelig was voor vrouwelijk schoon? De Heer mocht weten dat hij er altijd al slecht weerstand aan had kunnen bieden. Hij had een vrouw nodig zoals een blad een boom. Kon Tom dat dan werkelijk niet begrijpen?

Liggende onder zijn deken, luisterde Argo naar het tjirpen van de krekels, die de stilte van de warme zomernacht doorbraken. De kudde, die zich halverwege de pas ophield, bestond in het schaarse maanlicht slechts uit silhouetten. Er was geen bewolking, die het smalle sikkeltje van de maan herhaaldelijk kon doen verdwijnen en zelfs de wind hield zich schuil.

Plotseling klonk de roep van een uil schril en huiveringwekkend door de nachtelijke duisternis. Roerloos luisterde Argo hoe het geluid langzaam weg stierf tussen de hoge boomtoppen. Ook zijn paard had de schreeuw van de uil gehoord; het dier spitste zijn oren in de richting ervan. Grassprietjes staken tussen zijn lippen en zijn trillende neusvleugels verwijdden zich, in een poging de geur van de onbekende rustverstoorder op te vangen. Tenslotte schudde de hengst zijn lange manen en ging op een onverstoorbare manier voort met grazen.

Argo zuchtte eventjes, woelend onder zijn deken. Hij zou proberen wat te slapen, voordat de dag weer aanbrak en de eerste zonnestralen hun weg naar de aarde vonden. De koeien konden hem best even missen. Ze waren rustig deze nacht en er was niets, waarover hij zich zorgen hoefde te maken. Slaperig wentelde hij zich op zijn zij en zo dommelde hij langzaam in.

Tegen de morgen werd hij op ruwe wijze gewekt door Jeff, die hem door elkaar rammelde. “Argo, wordt wakker!” deed hij opgewonden. “Ik moet je iets vertellen.” “Kan dat niet wachten?” bromde Argo, nog half in slaap. Hij trok de deken over zijn hoofd, maar Jeff nam het ding onmiddellijk weer weg. “Argo, je moet opstaan. Lucinda is op de ranch.” Plotseling veerde Argo overeind, alsof hij door een wesp gestoken was. “Ze is… Wat?” Met open mond van ongeloof staarde hij de cowboy aan. “Het is echt waar,” knikte Jeff heftig. “Ze is terug gekomen.”

Argo keek verdwaasd voor zich uit, niet wetend wat hij daarvan denken moest. “Tom heeft gezegd dat je zo snel mogelijk moet komen,” onderbrak Jeff zijn verwarde gedachten. Langzaam stond Argo op. “Dat zal ik dan maar doen. Allemachtig… Lucinda is terug…” Hoofdschuddend liep hij naar zijn paard, dat al gezadeld was. Terwijl hij opsteeg, bracht Jeff zijn deken, die hij opgerold achter Argos zadel legde en vast maakte. “Bedankt kerel,” sprak Argo warm. “Ook voor de boodschap over Lucinda.” Jeff knipoogde. “Ga maar gauw naar haar toe, baas.”

Nog eenmaal keek Argo hem aan, voordat hij zijn paard weg liet draven. Hij wist zelf niet of hij blij of boos moest zijn dat Lucinda was terug gekeerd. Eigenlijk had hij sinds zijn tijd in het ziekbed niet meer aan haar gedacht. Daar had Lolita wel voor gezorgd. Hij was haar gaan waarderen om wat ze was en meende zeker te weten dat hij van haar hield.

In dat opzicht deed Lucinda hem niets meer. Hij was alleen verrast, omdat hij niet verwacht had dat ze zou terug komen, hield hij zichzelf voor. Hij had zich er zo op voorbereidt dat hij haar nooit meer zou zien, dat haar terugkomst een regelrechte schok voor hem was. Eigenlijk stemde het hem helemaal niet gelukkig, dat ze hem nu weer onder ogen zou komen. Wat bezielde Tom eigenlijk, om hem naar huis te ontbieden? Zijn vriend wist toch dat hij niets meer om Lucinda gaf?

Even was hij vast van plan om te keren en terug te gaan naar de kudde, maar een klein stemmetje in zijn hoofd zei dat hij door moest rijden. Hij deed dat, zelf niet wetend waarom. Bij het grote ranchhuis steeg hij af en bond zijn paard vast naast de vosruin van Tom. Vervolgens liep hij met gefronste wenkbrauwen naar de keukendeur. “Argo, lieverd!” kweelde Lolita, zodra hij binnen stapte. Ze viel om zijn hals en kuste hem uitbundig. Hij drukte slechts een kus op haar mond, terwijl hij zijn arm rond haar middel legde. Zijn ogen ontmoetten die van Lucinda, terwijl ze stil voor hem stond. Het was duidelijk dat ze niet gerekend had op concurrentie van Lolita.

“Zo Lucinda,” sprak Argo met een neutraal klinkende stem. “Wat voert jou hierheen? Heeft je tante een andere hulp gevonden?” Lolita hing met glanzende ogen aan zijn arm en maakte het Indianenmeisje met hautaine blikken duidelijk hoe de vork in de steel zat. Lucinda’s lip trilde en haar ogen werden vochtig, toen ze Argos vraag beantwoordde. “Ze ligt in het ziekenhuis en ik wilde hierheen, ik wilde je… jullie weer zien,” stotterde ze iets verlegen.

Argo trok even verbaasd zijn wenkbrauwen op. “Kun je wel weg, nu je tante in het ziekenhuis ligt?” wilde hij weten. Lucinda wierp een wanhopige blik op het gewitte plafond, voordat ze haar ogen over Argos gezicht liet dwalen, proberend om Lolita zoveel mogelijk te vermijden. “Ik… Zie je… Niemand weet dat ik hier ben,” stamelde ze toen blozend.

8.

Het was plotseling doodstil in de keuken. Allen staarden Lucinda als door de bliksem getroffen aan. Een beetje schuchter sloeg het meisje haar oogleden neer en wrong haar handen zenuwachtig in elkaar. “Dus je bent weggelopen,” constateerde Argo met een kalme stem. “Je arme tante zal zich wel vreselijk ongerust maken en daarom zal ik je morgen onmiddellijk terug brengen.” Het klonk vastberaden.

Alle kleur trok weg uit Lucinda’s gezicht en ze keek gekweld naar hem op. “Ik dacht dat je van me hield,” sprak ze nu enigszins verwijtend. Argo legde haar het zwijgen op door een enkele beweging van zijn hand. “Dat doet er niets toe,” antwoordde hij streng. “Je gaat terug naar Austin en daarmee basta.” Voor hem was de kous hiermee blijkbaar af. Op ontspannen toon begon hij een gesprek met Tom over geheel andere zaken en hij schonk geen verdere aandacht meer aan haar.

Lucinda’s ogen schoten vol tranen en langzaam, als in trance en zonder iets of iemand te zien, draaide ze zich om en liep de keuken uit. Hoe ze op de logeerkamer was gekomen, wist ze met de beste wil van de wereld niet meer, maar ze wilde alleen zijn. Nog steeds klonken Argos harde woorden in haar oren. O, ze had hem zo lief. Waarom had hij nu verkering met Lolita? Hoe kon hij zo hard en gevoelloos zijn? Hij wilde haar niet meer! Vol vertwijfelde wanhoop sloeg Lucinda haar handen voor haar ogen en huilde stilletjes.

Een plotselinge klop op de deur deed haar opschrikken. Een kort ogenblik werd haar hart vervuld door hoop. Zou het Argo zijn, om te zeggen dat het hem speet? Maar het was Tom, die het kamertje binnen kwam en de deur omzichtig achter zich sloot. “Wat is dat nu, meisje?” vroeg hij, terwijl hij zijn meest verbaasde gezicht trok. “Moet je daar nu zo om huilen?” “Ja!” snikte Lucinda. “Ik houd zoveel van Argo en nu gaat hij met Lolita!”

Troostend sloeg Tom zijn armen rond haar tengere gestalte, niet goed wetend wat hij moest zeggen. “Waarom is hij me toch zo snel vergeten,” jammerde Lucinda, tegen hem aan leunend. “Waarom?” Tom zuchtte even. “Argo is gevoelig voor de charme van vrouwen,” probeerde hij uit te leggen. “Ik denk dat hij daarom voor Lolita bezweken is.” “Het is een trut,” snikte Lucinda. “Ze stond me gewoon uit te lachen en Argo zei er niet eens iets van.”

Ze zuchtte diep en nam de zakdoek, die Tom haar aan reikte. “Ik denk dat Argo op dat moment niet wist wat hij moest doen,” antwoordde hij, in een poging het gedrag van zijn vriend te verklaren. Lucinda snoof verontwaardigd. “Hij was anders wel bikkelhard tegen me. Er was geen greintje gevoel in zijn ogen.”

Ze staarde wat weemoedig voor zich uit. “Denk je dat hij echt van haar houdt, Tom?” vroeg ze na een lange stilte. Ze was weinig hoopvol. Tom haalde zijn schouders op. “Ik heb geen flauw idee, lieve meid,” zuchtte hij. Lucinda beet op haar lip. “Je hebt toch ook gehoord wat hij tegen me zei? Hij stuurt me zonder pardon terug naar Austin.” Voordat Tom hier op in kon gaan, klonk beneden aan de trap de stem van Argo. “Tom, waar zit je?” riep hij. Tom gaf een vlug kneepje in Lucinda’s arm, voordat hij van het bed opstond. Als Argo al vermoedde dat hij bij Lucinda was, wilde hij dat toch niet zo overduidelijk laten blijken.

“Kop op, meid,” sprak hij haar nog even bemoedigend toe. Hij knipoogde en ze glimlachte week, voordat hij de deur achter zich sloot en haar alleen liet. Ze hoorde hem de trap af stommelen en zuchtte opnieuw. Wat moest ze nu toch in hemelsnaam doen? Ze zag er ontzettend tegenop om Argo opnieuw onder ogen te moeten komen. Op dat moment flitste de oplossing door haar hoofd als een bliksemschicht door een donkere nacht. Ze zou gewoon weer weg gaan!

Haar hart begon, enigszins verschrikt door haar plotseling opstandige gedachten, sneller te bonzen, maar terwijl ze er beter over na dacht, leek het haar allemaal heel eenvoudig. Natuurlijk, dat zou ze doen! Ze zou opnieuw weglopen. Voor Argo kon ze een briefje achterlaten, waarin ze hem bedankte voor zijn bezorgdheid om haar. Dan zou ze het huis verlaten.

Haar blik viel op een grote boom met stevige takken, die vlak voor het raam stond en ze bedacht dat het vast niet moeilijk zou zijn om zich langs deze weg naar beneden te laten glijden. Ze kon dan ongezien aan de achterkant van het huis de O-Fair ranch verlaten. Met een zelfingenomen gevoel zocht Lucinda in de lade van een kastje naar een velletje schrijfpapier, een envelop en een potlood, waarna ze met het puntje van haar tong tussen haar tanden begon te schrijven. Het waren slechts enkele woorden die ze op het papier kon krijgen en een beetje spijtig dat ze op deze manier afscheid van Argo moest nemen, plakte ze de envelop dicht en schreef er met grote letters zijn naam op.

Waar zou ze de brief neer leggen? Haar zoekende blik viel op het kastje langs het bed, waarop een vaasje met bloemen stond. Ze plaatste de envelop tegen de vaas, deed een stapje achteruit om het effect te bewonderen en knikte goedkeurend. Zo was het goed te zien als er iemand binnen kwam. Even schoten haar ogen opnieuw vol tranen, maar ze vermande zich vlug en liep naar het raam, dat ze wijd open duwde. De wind in haar gezicht deed haar goed en ze leunde een ogenblik tegen de vensterbank, met gesloten ogen diep de frisse lucht inademend. Toen zwaaide ze resoluut haar benen over de rand.

De takken van de oude dennenboom waren glad, maar vastberaden als ze was om niet te vallen, zette Lucinda zich schrap en even later raakten haar voeten veilig de grond. Gejaagd wierp ze een blik om zich heen. Had niemand haar gezien? Haastig zette ze het op een lopen en al vlug was ze uit het zicht verdwenen…

Argos laarzen bonsden over de houten vloer, terwijl hij door de gang naar de logeerkamer liep. Hij klopte op de gesloten deur, maar het antwoord dat hij verwachtte, bleef uit. Hij klopte nog eens, maar ook nu meldde het Indianenmeisje zich niet. “Lucinda, hoor je mij?” vroeg Argo. Hij legde zijn oor afwachtend tegen de deur, om beter te kunnen luisteren. “Lucinda, geef eens antwoord! Jessy wil dat je naar beneden komt om te eten!” Nog steeds bleef het stil achter de deur en hij fronste verbaasd zijn wenkbrauwen. Lag ze nu te huilen en gaf ze daarom geen antwoord, of was ze kwaad op hem? Vastberaden opende hij de deur. Hij wilde weten waarom ze bleef zwijgen, hij moest…

Als verdwaasd staarde hij de lege kamer rond, niet wetend wat hij daarvan denken moest. Toen werd zijn aandacht getrokken door de wapperende gordijnen voor het openstaande raam en hij liep erheen. Nog verbaasder dan hij al was, leunde hij met zijn ellebogen op de vensterbank en keek naar buiten. In de verste verte was er geen mens te zien. Hij haalde onverschillig zijn schouders op en draaide zich om.

Toen pas zag hij de envelop op het kastje langs het bed, rechtop tegen een vaasje met bloemen. Er stond met grote letters zijn naam op geschreven. Plotseling ging Argo veel begrijpen. Lucinda was ervan door! Hij voelde een vreemde huivering door zich heen gaan, toen hij de envelop in zijn onvaste vingers nam en open scheurde. Wezenloos dwaalden zijn ogen over de luttele woorden, die er geschreven waren en haar handschrift dwarrelde wild voor zijn ogen.

“Lieve Argo,

Ondanks dat ik nog steeds van je houd, wens ik je veel geluk met Lolita. Bedankt voor alles.

Je Lucinda.”

Een ogenblik verbluft staarde hij naar de brief in zijn handen. Toen stormde hij ijlings de kamer uit en haastte zich de trap af naar beneden. In de keuken zaten de anderen al aan de gedekte tafel te wachten. Allen keken hem in opperste verwarring aan, toen hij met kordate passen naar de kapstok liep, waar hij zijn hoed van een haakje griste.

Hij wendde zich een moment tot hen, ernstig. “Lucinda is er vandoor gegaan,” sprak hij met een onvaste stem. “Ik moet haar gaan zoeken. En als ik haar gevonden heb, breng ik haar meteen naar Austin terug.” Hij was al bijna buiten, toen Lolita hem achterna rende. “Krijg ik geen zoen als je weg gaat?” Koeltjes drukte hij een kus op haar wang en liep met grote stappen naar zijn paard. Twee tellen later reed hij in galop het erf af.

Zuchtend liet Lucinda zich languit op het mos vallen en sloot haar ogen. Uren en uren had ze gelopen en ze was doodmoe. Haar voeten deden pijn en ze wilde niets liever dan rusten. De dennenboompjes waaronder ze lag, hielden de wind tegen en ze genoot van de stilte in het bos. Slechts af en toe werd die onderbroken door een tjirpende vogel of een eekhoorn, die langs de stam van een boom op en neer schoot, op zoek naar voedsel.

Dromerig bleef Lucinda liggen luisteren, totdat ze langzaam weg dommelde. Ze had er geen idee van hoe lang ze geslapen had, toen ze plotseling wakker werd en verschrikt overeind kwam. Ze was niet langer alleen, want tegenover haar, met zijn rug tegen de smalle stam van een dennenboom, zat Argo. Zijn vingers speelden met een grassprietje, dat hij achteloos tussen zijn lippen stak, terwijl hij haar strak aan keek. Verbaasd keek ze terug, haar grote, bruine ogen wijd open, te verbluft om te kunnen spreken. Maar dat duurde niet lang.

“Moest je nu al weer weg lopen?” vroeg hij op barse toon. “Eigenlijk zou ik je een flink pak slaag moeten geven!” Iets in zijn ogen maakte dat ze ineen kromp. “Ik kan zelf ook wel naar Texas terug gaan, hoor,” sprak ze opeens zo kattig als ze kon. “Daar heb ik jou niet voor nodig!” Uitdagend schudde ze met haar lange haren en ze stak haar smalle neus nuffig in de lucht. “Waarom ben je eigenlijk gekomen?” wilde Argo weten. “Alleen voor mij? Je dacht toch zeker niet dat ik op jou zat te wachten, of wel?”

Haar ogen schoten plotseling vol tranen bij deze woorden, die haar gevoelig raakten. Ze slikte moeilijk en wreef met de mouw van haar jackje langs haar wang. Een beetje schuchter keek ze naar hem op en de blik in zijn ogen trof haar zo diep, dat ze niet langer in staat was hem aan te kijken. Ze staarde naar de grond voor haar voeten.

Na een lange stilte schraapte Argo zijn keel en zei: “Of je het nu leuk vindt of niet, ik ga jou terug brengen naar Texas en denk erom dat je niet weer probeert om weg te lopen!” Hij stond op. “Ga je mee of niet?” Ze knikte stil als antwoord op zijn gebiedende vraag en reikte hem haar hand, die hij stevig in de zijne klemde. Ze keek enigszins schuchter naar zijn gezicht. Zijn kaken en krachtige kin waren glad geschoren, zijn neus recht en zijn wenkbrauwen vol en net zo donker als zijn haar. Hij was ontegenzeggelijk knap, vond ze. Er voer een lichte huivering door haar heen, toen hij haar op de rug van zijn paard tilde en achter haar in het zadel plaats nam. Zijn armen sloten om haar zijden, zodat hij de teugels kon grijpen, maar dit keer ervoer Lucinda het niet als prettig.

“Houd je van haar, Argo?” vroeg ze plotseling. Ze moest het vragen, ongeacht wat zijn antwoord zou zijn. “Houd je mond,” antwoordde hij. Het klonk snauwend. Hij sprak geen woord meer tegen haar en ook zij zweeg en staarde stuurs voor zich uit.

Na wat een eindeloos lange rit leek te zijn, naderden ze Carlile. In de hevige drukte van de stad besteedde niemand enige aandacht aan hen en Lucinda was daar blij om. Ze zou zich heel wat prettiger voelen als ze alvast in de trein zaten, op weg naar Austin. Misschien zou ze in de beslotenheid van de treincoupé weten hoe ze Argo op andere gedachten moest brengen.

Bij de stalhouderij langs het station liet Argo zijn paard halt houden en steeg af. Hij wilde Lucinda een helpende hand toe steken, maar ze was hem te vlug af. Een stalknecht nam het paard van hem over en hij duwde de jongen een muntstuk in de hand, terwijl hij hem op het hart drukte vooral goed voor de hengst te zorgen. Na nog een laatste klopje op de achterhand van het paard, greep hij Lucinda’s arm. Ze begreep dat hij haar in geen geval wilde kwijt raken in de zich ijlings voortjagende mensenmenigte.

Bij een loket in de grote stationshal kocht hij twee kaartjes en ze keek mokkend toe, terwijl hij betaalde. Argo stak de kaartjes in zijn broekzak en na een korte blik op de stationsklok middenin de hal, kwam hij blijkbaar tot de ontdekking dat ze nog zeker een uur zouden moeten wachten, voordat de trein naar Texas zou arriveren. Hij keek met een vragende blik naar Lucinda. “Heb je honger?” Ontkennend schudde ze haar hoofd. Ze kon absoluut niet aan eten denken. “We moeten een uur wachten op de trein, dus je kunt beter wel iets eten,” sprak Argo rustig.

Hij troonde haar mee naar een kraampje, waar broodjes verkocht werden en bestelde er vier. Bij een ander kraampje kocht hij twee flinke mokken hete, geurende koffie. Ergens in een hoek van de stationshal vonden ze een rustig plekje, waar ze op een bank plaats namen. Argo tastte in de zak met broodjes. “Houd je van ham of wil je liever kaas?” vroeg hij. Ze gaf geen antwoord, maar staarde stuurs naar de grond voor haar voeten. Het kon haar geen barst schelen. Ze had toch geen honger. “Toe Lucinda, zeg iets,” smeekte Argo. “Je moet iets eten, hoor.”

Met een ruk hief ze haar hoofd en met felle ogen keek ze hem aan. “Ik wil helemaal niet dat je me terug stuurt. Ik wil bij jou blijven, op de ranch. Ik wil…” Haar stem stokte en haar ogen schoten opnieuw vol tranen. Ze liet zich in zijn armen vallen en snikte. “Ik wil met je trouwen,” fluisterde ze toen zacht.

Argo greep haar woest bij de schouders en duwde haar van zich af. Strak keek hij haar aan en bedeesd sloeg ze haar oogleden neer, terwijl de tranen over haar wangen liepen. “Je kunt niet met me trouwen, dat weet je,” sprak hij op barse toon. “Ten eerste moet jij nu terug naar je tante en ten tweede heb ik verkering met Lolita.” Dat laatste was juist wat Lucinda niet wilde horen en snikkend probeerde ze zich te bevrijden van zijn sterke handen om haar schouders. Haar kleine vuisten sloegen zo hard ze konden tegen zijn brede borstkas en hij liet haar slaan, totdat ze uitgeput opnieuw in zijn armen lag. Hij streek zachtjes met zijn handen over haar rug. “Ik begrijp wat je door maakt,” zei hij. “Maar het kan echt niet.” Met zijn zakdoek veegde hij over haar wangen.

“Betekend Lolita veel voor je, Argo?” wilde Lucinda weten. “Ja,” antwoordde hij, maar het klonk niet erg overtuigend, vond ze. “Wil je nu wel een broodje?” Lucinda knikte. Ze besefte dat ze niets meer aan de situatie kon veranderen. Alles wat ze nog in het verschiet had met Argo, was de treinreis naar Austin. Dan zou ze afscheid van hem moeten nemen.

Zwijgend aten ze beiden hun broodjes en dronken de koffie. Al snel was het tijd om naar de trein te gaan en Argo zocht een lege coupé voor hen beiden. Lucinda koos een plaatsje bij het raam en hij ging tegenover haar zitten. Ze staarden elkaar aan en het leek of Argo voor het eerst in zijn leven zich met zijn houding geen raad wist. Hij schraapte zijn keel. “Ik weet niet wat ik moet zeggen,” bekende hij eerlijk. “Dat hoeft ook niet,” antwoordde Lucinda kalm. “Ik begrijp zo ook wel wat je bedoelt.” Even sloeg hij verlegen zijn ogen neer, maar hij vermande zich snel. “Je hebt bij ons afscheid zelf gezegd dat ik je zo vergeten zou zijn,” zei hij. “Ja,” antwoordde ze en het was een bevestiging zonder emoties. Ze wist zelf niet waar ze zoveel kalmte vandaan haalde. Zwijgzaam staarde ze uit het raam en al snel volgde Argo haar voorbeeld.

Gedurende de treinreis, die langer dan een dag duurde, spraken ze niet veel met elkaar en als ze al iets zeiden, was het op een beleefde, afstandelijke toon, als van mensen die elkaar oppervlakkig kennen. Maar toen de nacht kwam en Argo in slaap viel, staarde Lucinda urenlang naar zijn gezicht en dat gaf haar nieuwe kracht.

Tegen de morgen werd hij wakker door het luide gerammel van een restauratiewagentje, dat werd voort geduwd door een vriendelijke, oude man. “Willen de jongedame en heer misschien iets eten of drinken?” vroeg hij. Lucinda zocht iets voor hen beiden uit en Argo betaalde. De man liep verder met zijn karretje en Lucinda en Argo keken elkaar aan.

Glimlachend reikte ze hem een broodje aan. “Heb je lekker geslapen?” vroeg hij. Ze knikte, maar haar wangen kleurden. Ze zou hem niet vertellen dat ze geen oog had dicht gedaan. Vol smaak beet Argo in zijn broodje. “Hm, heerlijk hoor,” bromde hij met volle mond en Lucinda lachte nu breeduit. Argo keek naar haar en plotseling drong het opnieuw tot haar door dat ze voor het laatst samen waren. Ze moest onwillekeurig wat weg slikken. “Wat is er?” vroeg Argo. “Je kijkt ineens zo ernstig.” “Niets,” antwoordde ze. “Ik dacht aan het afscheid.”

Stil keken ze elkaar aan. Lucinda sloeg het eerst haar ogen neer en wierp vlug een blik uit het raam. Argo zuchtte. “Je hebt het moeilijker gemaakt dan ooit,” sprak hij. Ze knikte. “Ik heb het voor ons beiden inderdaad veel moeilijker gemaakt door weg te lopen. Ik zie dat nu in en ik zal het nooit meer doen.” Ze keek naar haar broodje en na een korte zucht begon ze te eten.

De rest van de reis spraken ze opnieuw niet veel met elkaar. Af en toe wees Lucinda naar iets in het snel voorbij trekkende landschap en dan glimlachten ze beiden. Toen de trein eindelijk Austin in Texas binnen gleed, waren ze stram en stijf van het urenlange zitten. Een beetje onvast op hun benen verlieten ze de coupé en schuifelden achter drommen mensen aan door het gangpad.

Buiten ademden ze diep de frisse lucht in. Argo greep Lucinda’s hand. “Kan ik ergens een paard huren of rijden hier taxi’s?” vroeg hij. Ze schudde haar hoofd. “Je hebt geen paard en geen taxi nodig, want het huis van mijn tante ligt vlakbij het station.” Ze trok hem mee en hij volgde haar. Ze liepen door een drukke straat naar een heel groot huis met vele ramen. Plotseling liepen rillingen over Lucinda’s rug. Argo moest het gemerkt hebben, want hij sloeg vlug een arm rond haar schouders.

Voor de enorme houten voordeur van het huis bleven ze staan en Lucinda haalde een sleutel te voorschijn. Het geluid van de sleutel in het slot klonk koud en onheilspellend en ze trilde nu werkelijk. Het duurde niet lang, voordat ze de deur had geopend. Het huilen stond haar nader dan het lachen. Met trillende lippen keek ze Argo aan. Hij had zijn hoed in zijn handen en zijn haardos zat danig in de war. Zijn heldere, groene ogen keken haar ernstig aan. Ze had zoveel willen doen op dit laatste moment; zijn haren glad strijken, met een vinger langs zijn slapen wrijven, zoals ze zo vaak gedaan had, of voor de allerlaatste keer zijn lieve mond kussen, maar ze deed niets van dit alles. Ze stond daar als een standbeeld en kon geen vin verroeren.

Argo begreep kennelijk welk een strijd ze voerde met haar innerlijke gevoelens en meende wellicht dat het haar zou helpen, als hij de eerste stap voor dit afscheid zou zetten. “Het allerbeste, Lucinda, het ga je goed, meid,” zei hij. Ze keek een moment naar zijn hand, die naar haar uitgestoken was en plotseling draaide ze zich met een luide snik om en vluchtte. Haar vlugge voetstappen echoden door de lange gang.

Verblind door tranen vond ze de weg naar haar slaapkamer, waar ze zich snikkend op haar bed liet vallen. Ze was Argo kwijt, ze zou hem nooit meer zien. Haar hart was vol van een smartelijk verdriet en voelde aan als een steenklomp in haar borst. Ze kon, ze wilde hem niet missen… Ze zou altijd van hem blijven houden, hoeveel Lolita’s er ook mochten komen, dat wist ze heel zeker.

Langzaam kwam ze weer een beetje tot bedaren, stond op en liep naar het raam, dat uitkeek op het station. De trein stond er nog en hoewel ze de mensen niet van elkaar kon onderscheiden, bleef ze wachten totdat het rookspuwende monster vertrok. Het monster dat Argo thuis moest brengen, weg van haar, het Indianenmeisje dat van hem hield…

9.

Argo was inmiddels begonnen aan de terugweg naar het station. Als hij opschoot zou hij de trein nog net kunnen halen. Hij liep stevig door en de wieltjes van zijn sporen rinkelden bij iedere pas die hij zette. In de verte hoorde hij het fluitje van de conducteur, als teken dat de trein spoedig zou vertrekken en hij zette het op een lopen. Buiten adem sprong hij in de trein, toen deze al langzaam in beweging kwam en hijgend plofte hij neer in de eerste de beste coupé die hij tegen kwam.

Tegenover hem zat een jong meisje, dat hem met onverholen bewondering aanstaarde. Haar moeder naast haar echter, snoof herhaaldelijk en bekeek Argo met afgrijzen, alsof hij naar koeienmest stonk. Argo kon een glimlach niet onderdrukken en keek vlug uit het raam. Stadsmensen waren zo anders dan hij gewend was. Ze voelden zich zeer verheven boven de hardwerkende jongens, die de kost verdienden door twaalf tot zestien uren per dag in het zadel te zitten en koeien te hoeden.

Het werk was zwaar en hield veel meer in dan alleen ervoor zorgen dat er geen dieren verloren liepen, maar stadsmensen hadden daar geen flauw benul van. Het enige dat zij roken was zweet en de mest van paarden en koeien en de persoon in kwestie werd dan behandeld, alsof hij zich in jaren niet gewassen had.

Argo voelde plotseling iets tegen de punt van zijn laars stoten en toen hij keek zag hij nog net hoe het meisje tegenover hem een smal voetje in een lakschoentje terug trok. Hij richtte zijn blik op haar gezichtje en keek haar met licht opgetrokken wenkbrauwen wat spottend aan. Ze giechelde naar hem en kreeg prompt de elleboog van haar moeder in haar zij.

Argo staarde weer uit het raam en dacht aan Lucinda. Het stoorde hem, dat ze zonder een woord te zeggen weg was gegaan. Tegelijk wist hij dat ze niet anders had gekund. Het huilen had haar het grootste gedeelte van de reis al nader gestaan dan het lachen. Hij beet op zijn lip.

Het was moeilijk geweest om in haar aanwezigheid normaal te kunnen denken, maar desondanks dat besefte hij dat hun relatie voorbij was en dat hij vooruit moest kijken en niet terug. Hij had nu Lolita en ooit op een dag zou hij Lucinda vergeten zijn en zij hem ook. Hij zuchtte onwillekeurig. Vanaf nu wilde hij niet meer aan Lucinda denken. Dat was voorbij.

Vastberaden keek hij naar het landschap, dat razendsnel aan zijn ogen voorbij trok. Veraf kon hij veel meer zien dan dichterbij, omdat de duizelingwekkende snelheid van de trein pijn deed aan zijn ogen, zodra hij probeerde om dichtbij iets te onderscheiden. Hij concentreerde zich op de horizon in de verte.

De zon was juist bezig onder te gaan en wierp een vuurrode gloed over het uitgestrekte landschap van graanvelden, geploegde akkers en graslanden. Hij bleef kijken, totdat de duisternis van de nacht hem belette iets te zien. Vermoeid leunde hij achterover en sloot zijn ogen. Terwijl de trein denderend over de rails raasde, viel Argo in slaap.

Toen hij wakker werd, bemerkte hij dat het meisje en haar moeder, die de coupé met hem gedeeld hadden, waren verdwenen. In plaats daarvan zat er nu een jonge, ordinair geklede meid naast hem. Argo schraapte zijn keel, terwijl hij vlug recht op zijn plaats ging zitten.

“Heb je lekker geslapen, liefje?” vroeg het meisje op een zoete toon. “Wat ben jij een stuk, zeg. Zou je seks met me willen?” voegde ze er nog aan toe, voordat hij zelfs maar kon antwoorden. Argo wist niet wat hij hoorde en knipperde even met zijn ogen. “Wat zei je?” vroeg hij verbouwereerd. “Ik ben een prostituee,” verduidelijkte het meisje met lonkende ogen.

Hij keek plotseling begrijpend naar haar bijzonder laag uitgesneden blouse, die slechts een klein gedeelte van haar enorme borsten bedekte. Zijn ogen gleden langzaam verder over haar slanke figuurtje naar beneden en bleven even steken bij haar rokje, dat zo kort was dat hij het kant van haar ondergoed kon zien. Haar benen waren stevig en bruin en ze droeg open schoentjes op hoge hakken.

“En?” vroeg ze met een zwoele stem. “Ik heb een vriendin,” antwoordde Argo wat koeltjes. Ze stond plotseling op en plofte neer op de bank tegenover hem. “Hoe heet ze dan?” Uit haar stem bleek duidelijk dat ze hem maar half geloofde. “Lolita,” zei hij. Hij keek nog steeds naar haar. “Ze is net zo slank als jij, maar kleiner. Haar benen zijn niet zo bruin als die van jou, maar wel mooi.” Hij zweeg en blikte in haar ogen. Ze waren groot en blauw, wat goed kleurde bij haar platinablonde haar. “Hoe heet je?” vroeg hij opeens. Het meisje glimlachte even, voordat ze antwoordde. “Ik heet Jane, maar mannen vragen daar nooit naar. Ze vragen alleen wat ze allemaal mogen.” Hij keek haar strak aan. “Ik ben ook een man.” Ze knikte instemmend. “Dat zie ik aan alles.”

Haar ogen gleden dromerig over zijn mannelijke postuur, over zijn brede, sterke schouders en zijn slanke middel. Ze staarde lang naar de brede, zilveren gesp van zijn riem, die een galopperende mustang voorstelde, met wapperende manen en staart en ze zuchtte. “Je vriendin is te benijden. Hoe vaak doe je het met haar?” vroeg ze belangstellend en nieuwsgierig tegelijk.

Argo probeerde zijn ergernis te onderdrukken. “Kunnen we niet ergens anders over praten, Jane?” Ze schudde een beetje naïef haar blonde hoofd. “Het thema interesseert me,” beweerde ze. “Ik ben al vanaf mijn zestiende jaar een gedreven prostituee,” antwoordde ze een beetje hooghartig. Ze strengelde haar vingers in elkaar en hij liet zijn blik rusten op haar witte, katoenen gehaakte handschoentjes zonder vingertoppen. Haar nagels waren rood gelakt, dezelfde kleur als haar lippenstift.

“Mijn moeder zit ook in het vak,” vertelde Jane. “Ze is de mooiste vrouw van Texas.” Ze zei het niet zonder trots. “Dus je komt uit Texas?” vroeg Argo lichtelijk verbaasd over haar verhaal. Ze knikte. “Uit Dallas.” “Waar reis je heen?” wilde Argo weten. Jane haalde wat onverschillig haar schouders op. “Ergens heen waar mooie mannen zijn,” sprak ze toen en een beetje brutaal keek ze hem aan. “Waar woon jij?”

“In Hulett, dat is een klein dorpje in Wyoming,” antwoordde Argo. “Werk je daar?” wilde Jane weten. Hij knikte, wat haar een nieuwe vraag ontlokte. “Wat doe je voor werk?” Ze was nieuwsgierig, bedacht Argo, maar ze was geen onplezierig gezelschap en hij wilde wel vertellen. “Ik ben rancher en mijn ranch ligt in het noordoosten van Wyoming. Ik fok runderen uit Texas, een ras dat Longhorn heet. De ranch was eerst van mijn vader, maar die is een half jaar geleden overleden.”

Hij zweeg even, toen hij terug dacht aan zijn vader en staarde uit het raam. “Mis je hem?” vroeg Jane. Hij keek in haar ogen en schudde zijn hoofd. Het verbaasde hem zelf dat hij zo gemakkelijk inging op haar enigszins vrijpostige vragen. Ieder woord van hem scheen haar te interesseren. “Je bent wel ontzettend nieuwsgierig,” lachte hij. Ze leek even uit het veld geslagen en lachte ook.

Nu was het zijn beurt om vragen te stellen. “Wat trekt je nu zo aan in het prostituee zijn?” wilde hij weten. Ze haalde haar schouders op. “Het verdient heel goed.” “Dat zal wel,” antwoordde Argo en hij kon het niet helpen, dat zijn stem wat smalend klonk. “Maar waarom verkoop jij je lichaam, terwijl je zoveel ander werk kunt doen dat ook goed betaalt?”

Haar ogen keken plotseling boos. “Dat gaat jou toch niets aan?” viel ze tegen hem uit. “Ik ben twintig jaar en ik doe wat ik wil.” Ze wendde haar hoofd beledigd van hem af. “Natuurlijk gaat mij dat niets aan,” suste hij haar vlug. “Maar toch vraag ik me af wat je er zo fijn aan vindt.”

Ze reageerde niet meteen en hij bleef glimlachend naar haar trotse kinnetje kijken. “Wil je geen vaste vriend?” vroeg hij. Ze schudde haar hoofd. “Niet zo’n vriend als jij.” Hij lachte nu luidkeels en Jane keek hem enigszins gekrenkt aan. “Weet je waarom ik dit werk doe?” vroeg ze plotseling op uitdagende toon. Argo grinnikte kort. “Omdat het goed betaalt, dat vertelde je zojuist al.” “Natuurlijk niet!” riep ze uit. “Ik heb een goed figuur en ik vind het heerlijk als mannen dol op me zijn.” Ze keek hem iets uit de hoogte aan en hij had moeite om niet weer in lachen uit te barsten.

Hij stond op van zijn zitplaats. “Ik hoop dat je me even wilt verontschuldigen. Ik ga mezelf een beetje opfrissen.” Ze knikte en hij verliet de coupé. Nadenkend liep hij door het gangpad van de trein, op weg naar de toiletruimte aan het eind. Hij dacht aan zijn gesprek met Jane. Eigenlijk was het jammer dat zo’n knappe meid haar leven vergooide door voor hoer te spelen.

Hij opende een deur en staarde naar het gat in de toiletpot, terwijl hij zijn gulp open ritste. Even later waste hij zijn handen en gezicht aan de wastafel met water uit het reservoir en droogde zich af met een handdoek van de United States Railways. Opgefrist liep hij terug naar de coupé waar Jane zat en ging naar binnen. Toen pas zag hij dat ze poedelnaakt was, op haar schoenen na.

Vlug sloot hij de gordijntjes, zodat niemand vanuit het gangpad in de coupé kon kijken. Jane deed niet de geringste poging om haar naaktheid voor hem te verbergen. “Wat bezielt jou eigenlijk?” vroeg hij bars. “Ik ben me aan het omkleden,” pruilde Jane. “Ik had je niet zo vlug terug verwacht.” “Had je de gordijnen niet dicht kunnen doen?” vroeg Argo, terwijl hij op de bank plofte. naast hem stond haar geopende koffer en hij nam er een rood, kanten slipje uit. Het was niets meer dan een klein lapje met een smal bandje eraan. Hij grijnsde, terwijl hij haar plagend aan keek en Jane griste het ding vlug uit zijn hand. Ze liet duidelijk doorschemeren dat ze zich over hem ergerde.

Terwijl hij een lach probeerde te onderdrukken, staarde hij aan haar blote heupen voorbij uit het raam. “Misschien wordt het tijd dat jij je aan kleedt,” was alles wat hij zei. “Dat gaat je niets aan,” meende Jane iets opstandig. Argo maakte aanstalten om op te staan. “Dan ga ik wel in een andere coupé zitten,” sprak hij resoluut. Jane legde vlug een hand op zijn arm en vergat haar boosheid. “Dat hoeft niet, ik kleed me wel aan,” haastte ze zich te zeggen.

Terwijl ze de daad bij het woord voegde, keken Argos ogen naar het snel voorbij trekkende landschap. Plotseling schrok hij op, omdat ze op zijn schouder tikte. “Ik ben klaar, mijn liefje.” Hij schudde iets geprikkeld zijn hoofd. “Noem me toch niet steeds je liefje,” antwoordde hij. “Mijn naam is Argo.”

Hij wierp een blik op haar kleding. Ze droeg nu zwart gehaakte kousen met daarover een knalrode hotpants en daarboven een wit topje, dat haar buik en decolleté volledig bloot liet. Om haar hals droeg ze een zilveren ketting met grove schakels. Ook de gehaakte handschoentjes ontbraken niet. “Heb je geen normale kleding?” vroeg hij. Jane reageerde verbaasd. “Hoe bedoel je? Dit is toch normaal?” Haar vingers speelden met de ketting om haar hals. Argo zweeg wijselijk. Tenslotte was hij ook niet van de laatste mode op de hoogte. Jane ging weer zitten op haar plaatsje bij het raam. “Hoe ver is het nog naar Hulett?” wilde ze weten. “Nog ver,” antwoordde Argo, terwijl hij haar even aankeek. “We komen tegen de avond pas in Carlile aan. Van daar uit rijd ik met mijn paard naar Hulett.”

Het was inmiddels vroeg in de ochtend. Vanuit de trein kon hij de zon zien opkomen. De lucht was een mengelmoes van lichtblauw, roze en purper, verspreid over het witgrijze wolkendek aan de horizon. “Reis jij ook naar Carlile?” wilde Argo weten. Jane haalde haar schouders op. “Ik denk wel dat ik die kant op ga,” antwoordde ze toen. “Het doet er niet zo veel toe.” “Reis je altijd zo in het wilde weg?” vroeg hij belangstellend. Jane knikte. “Het is de boeiendste manier om mensen te leren kennen.” Ze keek hem nieuwsgierig aan. “Waarom heb jij eigenlijk zo’n lange reis ondernomen?”

Argo ademde diep, voordat hij antwoordde. “Ik heb een meisje terug gebracht naar haar tante in Austin. Ze was daar weggelopen.” Hoogst verbaasd keek Jane hem aan. “Niet te geloven,” sprak ze met grote ogen. “Waarom was ze weg gelopen? En hoe kwam ze dan bij jou?” “Ze liep weg, omdat ze terug wilde naar mij,” legde Argo uit. “Je moet weten dat ze twee maanden op mijn ranch heeft gewerkt. Ze was in die tijd ook mijn vriendin.”

Jane liet een zacht gefluit horen. “Kon ze je niet missen?” Argo schudde zijn hoofd en een plotselinge brok in zijn keel belette hem hierop te antwoorden. “Waarom heb je haar dan laten gaan? Gaf je niets meer om haar?” wilde Jane weten. Argo sloot een moment zijn ogen. Diepe gevoelens raasden door zijn lijf, terwijl hij opnieuw aan Lucinda werd herinnerd. “Haar tante was ernstig ziek en Lucinda moest voor haar zorgen,” vertelde hij, kalmer dan hij eigenlijk was. “Daarom was het afgelopen met onze relatie.” “Kon je haar wel zo vlug vergeten?” vroeg Jane.

Argo keek strak in haar hemelsblauwe ogen. “Je weet dat Lolita mijn vriendin is,” sprak hij rustig. “Houd je van haar?” wilde Jane weten. Argo bedacht dat ook Lucinda dat gevraagd had. Hij zag het Indianenmeisje weer, alsof ze in levende lijve voor hem stond. Er voer een steek door zijn hart, heel even maar en hij zuchtte diep. “Je moet niet zo veel vragen, Jane.”

Ze spraken de rest van de reis naar Carlile over koetjes en kalfjes. Ze konden het erg goed samen vinden en hadden dan ook een prettig gezelschap aan elkaar. Argo vond het bijna spijtig, toen laat in de middag de conducteur luidkeels bekend maakte dat de trein het station van Carlile naderde. “Ga je een stukje met mij mee of reis je verder?” vroeg hij. Jane glimlachte liefjes naar hem. “Ik geloof wel dat ik het leuk zou vinden om met jou mee te gaan,” antwoordde ze. Hij glimlachte ook en greep haar koffer.

Samen verlieten ze de coupé en liepen naar de uitgang. Verscheidene mensen keken naar Jane, die zelfverzekerd voor hem uit huppelde. Ze scheen eraan gewend te zijn de blikken van mensen op zich gericht te voelen, bedacht Argo. Hij hielp haar uit de trein en terwijl ze over het perron liepen, sloeg Jane spontaan en vriendschappelijk haar arm rond zijn middel. Glimlachend legde hij zijn hand op de hare. Voor de deur van de stalhouderij waar hij zijn paard had achter gelaten bleef hij staan en wendde zich tot haar. “Wacht je hier even?” Jane knikte.

Hij ging naar binnen en vond zijn paard, dat hem met een warm gehinnik begroette. Er stond een man op uit zijn stoel en hij liep naar Argo toe. “Wat kan ik voor u doen?” vroeg hij. Argo knikte in de richting van de hengst. “Ik kom mijn paard halen.” Hij trok zijn portemonnee uit zijn broekzak en de man noemde het bedrag dat hij moest betalen. Argo gaf hem twee dollar meer; hij wilde er zeker van zijn dat zijn paard een volgende keer net zo goed verzorgd zou worden.

Met de hengst aan de teugel liep hij naar buiten, waar Jane nog steeds stond te wachten. Ze schrok hevig, toen ze het grote paard zag. “Lieve hemel, moet ik daar op?” riep ze uit. Argo grijnsde jongensachtig. Hij tilde haar op en zwaaide haar door de lucht, totdat ze op de schoft van het paard zat. Ze klampte zich vast aan de manen van het dier en was doodsbenauwd.

Argo lachte luidkeels en steeg ook op. Jane zat nu voor hem en hij moest zijn armen om haar heen slaan om bij de teugels te kunnen. “Nu ik je zo goed vast heb kun je zeker niet vallen,” sprak hij, nog nalachend. “Je zit me te plagen,” verweet ze hem. “Natuurlijk,” gaf hij toe. “Als er een reden was om bang te zijn op de rug van mijn paard, dan had ik het je heus wel gezegd.” Ze stak haar tong tegen hem uit. “Leuk hoor, weet je er zo nog één?” Grinnikend zette hij de hengst in beweging en stapvoets manoeuvreerden ze door de drukke straten van Carlile, waar auto’s en paarden hun weg kruisten.

Toen ze het stadje eindelijk verlaten hadden, kreeg Argo plotseling haast en hij liet zijn paard in een snelle galop gaan. De wind blies in zijn gezicht en hij rook de bomen, het gras en het water van de rivier verderop. De zon wierp haar warme, zomerse stralen met een fel licht naar de aarde en het reflecteerde in het water en deed hem knipperen met zijn ogen.

“Niet zo hard!” schreeuwde Jane, zijn aandacht opeisend. “Help, ik val!” Zijn armen sloten zich nu vaster om haar middel. “Je valt niet, meisje, stil maar,” sprak hij in haar oor. Hij spoorde zijn rijdier nogmaals aan en met gespitste oren voldeed de grote hengst aan zijn verzoek. In volle galop reden ze over de heuvelrug.

Op het hoogste punt liet Argo het paard stil houden, om te kijken naar de O-Fair ranch beneden hen. “Welkom in Hulett, Jane,” sprak hij hartelijk. Ze antwoordde niet, maar staarde ademloos naar de ranchgebouwen, graslanden, paarden en koeien. Argo zette zijn rijdier weer in beweging en ze reden nu stapvoets de heuvel af. “Ik hoop dat je het hier naar je zin zult hebben,” zei hij. Ze keek hem aan met een glimlach om haar mond. “Vast wel,” verzekerde ze hem.

Ze naderden nu de witte ranchgebouwen en Argos blik dwaalde over het erf. Zijn gezicht klaarde op toen hij Lolita ontwaarde, die zo snel als haar voeten haar dragen konden, naar hen toe rende, geen acht slaand op Jane’s aanwezigheid. “Argo, mijn schat, ik heb je zo gemist!” Hij sprong van zijn paard en ving haar op in zijn armen. “Lolita, mijn lieve meid, ik heb jou ook gemist,” antwoordde hij. Hij boog zijn hals en zijn gretige lippen vonden de hare. Hij kuste haar kort, meerdere keren achter elkaar, totdat een onverwacht kuchje hen beiden deed opschrikken en Lolita staarde als door de bliksem getroffen naar Jane.

“Zou je me niet eens even van dat beest af helpen?” sneerde Jane tegen Argo. “En je mag me ook wel even voorstellen, hoor.” “Wie heb je eigenlijk mee gebracht?” vroeg Lolita nu ontsteld. Argo liet haar los en haastte zich om Jane van het paard te tillen. Lolita bekeek haar met afgrijzen. “Wie is dat, Argo?” “Lolita, meisje, dit is Jane,” stelde Argo haar voor. “Ik heb haar in de trein ontmoet. Jane, dit is mijn vriendin Lolita, waarover ik je verteld heb.”

“Ach zo,” zei Jane niet al te enthousiast, terwijl zij en Lolita elkander van boven tot onder op namen. “Je draagt walgelijke kleren,” sprak Lolita vol afschuw. Jane keek haar verontwaardigd aan en snoof. “Wat gaat jou dat aan?” bracht ze hier tegen in. Lolita wendde zich op haar gebruikelijke, hautaine manier tot Argo. “Ik begrijp werkelijk niet wat jou bezielt om zo iemand mee naar huis te nemen,” sprak ze verwijtend.

Jane glimlachte flauwtjes bij het horen van deze woorden. “Wat zou je ervan zeggen als ik je vertel dat hij me naakt heeft gezien?” Ze zei het met opzet en het resultaat was dan ook verbluffend. “Wat?” Ontzet staarde Lolita naar Argo, die op zijn beurt een berispende blik naar Jane wierp. “Dat had je niet moeten zeggen,” sprak hij met een ijzige stem. Lolita’s ogen werden nog groter dan ze al waren. Het was duidelijk dat ze zijn woorden anders uitlegde dan hij ze bedoeld had. “Vuile smeerlap die je bent,” liet ze zich kwaad ontvallen, waarna ze zich omdraaide en weg liep.

Een ogenblik uit het veld geslagen keek hij haar na. “Lolita, wacht, laat het me uitleggen!” riep hij toen plotseling geschokt uit en hij rende haar achterna. Ze liep echter zo snel dat hij haar nauwelijks kon bijhouden, met kordate passen en hoog opgeheven hoofd. “Lolita, toe, luister nu.” Hij greep haar arm en trok haar naar zich toe. “Ze is een prostituee,” begon hij een zwakke poging om uit te leggen hoe de vork in de steel zat. Lolita begreep hem helaas verkeerd. “Dat is nog erger!” schreeuwde ze, terwijl ze zich woest probeerde los te rukken. “Ik zit hier dagenlang trouw op je te wachten en jij komt thuis met een hoer!”

Het was alsof Argo een slag in zijn gezicht kreeg bij het horen van deze woorden en hij liet haar los. Ze rende wild snikkend naar de keukendeur, rukte die open en verdween. Argo keek haar na, bijtend op zijn lippen en niet wetend wat te doen. Opeens bemerkte hij dat Jane naast hem stond. “Het spijt me, Argo,” sprak ze berouwvol. Hij keek haar verwijtend aan. “Waarom moest je dat ook zo nodig zeggen?” Ze haalde even haar smalle schouders op. “Ik vond haar een trut,” gaf ze toe. Argo zuchtte. “Ik heb je meegenomen hierheen en nu kom ik door jouw toedoen nog in de problemen,” sprak hij enigszins verwijtend. “Ach,” antwoordde Jane luchtig. “Ik denk toch dat ik verder reis. Dit is geen plaats voor mij.”

Argo keek een beetje machteloos en ook iets spijtig toe, hoe ze haar koffer optilde en weg liep. “Waar ga je heen?” vroeg hij. “Ergens heen waar mooie mannen zijn,” was haar kordate antwoord, terwijl ze het erf afliep, door de hoge poorten van de O-Fair ranch. Argo haalde wat onverschillig zijn schouders op. Hij kon er niets aan veranderen als ze liever verder wilde reizen en hij zou ook niet proberen haar tegen te houden. “Pas goed op jezelf!” riep hij haar nog na.

Ze draaide zich naar hem om, zwaaide en wierp hem een kushandje toe. “Bedankt voor je prettige gezelschap!” riep ze nog, voordat ze haar eigen weg vervolgde, de koffer met haar veel onthullende kleding met zich mee zeulend. Hij keek haar na, totdat ze uit het zicht verdwenen was en bedacht dat het zo misschien ook wel beter was. Ze hadden elkaar tijdens hun treinreis goed leren kennen. Ze zouden vast vrienden blijven, als hij haar tenminste ooit nog zou zien. Maar eerst moest hij Lolita uitleggen dat er tussen hem en Jane niets was voorgevallen.

Hij vond haar aan de keukentafel bij Jessy. Ze zat te huilen met haar armen op het tafelblad en haar gezicht erin verborgen. De oude huishoudster sprak met haar en merkte niet dat Argo binnen kwam. Stil bleef hij op de mat bij de deur staan, zijn hoed in zijn handen geklemd, bijtend op zijn lippen. Gespannen luisterde hij naar het gesprek dat de beide dames voerden. “Maar hoe kom je er dan bij dat Argo en Jane iets met elkaar hadden?” vroeg Jessy op een vriendelijke toon aan Lolita. Meelevend streek ze het meisje over haar rug. “Omdat ze het zelf zei!” riep Lolita met overslaande stem uit. “Ze zei dat hij haar naakt heeft gezien!” “Zei ze dat echt?” vroeg Jessy ongelovig. Lolita knikte, zonder haar hoofd van de tafel te lichten. “Eerlijk waar.” “En hoe reageerde Argo daar op?” wilde Jessy weten. Lolita trok even haar neus op, voordat ze antwoord gaf. “Hij werd kwaad en zei dat ze dat niet had mogen zeggen.”

Jessy schudde ongelovig haar grijze hoofd. Het was duidelijk, dat ze zich een dergelijk wangedrag van Argo niet kon voorstellen. Ze zag eruit alsof ze dacht dat het wel anders zou zijn gegaan en dat Lolita de situatie ongetwijfeld verkeerd begrepen had, bedacht Argo. “Wat moet ik nu doen, Jessy?” snikte Lolita. “Joost mag weten wat hij allemaal met die hoer heeft uitgevreten.” “Nou, nou,” vermaande Jessy haar. “Daaraan mag je niet denken.” “Het is toch zo!”

Fel hief Lolita haar hoofd op na deze woorden en zag toen plotseling Argo op de mat bij de deur staan. Hij keek haar met lede ogen aan en speelde nerveus met de hoed in zijn handen. Lolita staarde ijzig terug en ook Jessy keek ernstig. “Ik wilde even zeggen dat er tussen Jane en mij niets is voorgevallen, Lolita,” verbrak Argo na geruime tijd de stilte. Ze keek hem smalend aan. “Ze zei toch zelf dat je haar in haar blootje hebt gezien?” Haar stem klonk bits. “En je was ook nog boos op haar, omdat ze dat zo eerlijk tegen mij zei.” Ze veegde met haar handen langs haar betraande ogen. Argo knikte. “Het is waar dat ik haar naakt gezien heb,” bekende hij. Lolita stootte Jessy aan. “Zie je wel!” Het klonk triomfantelijk en Jessy schudde, nog ongeloviger dan ze al was, haar grijze hoofd, terwijl ze Argo aankeek. Maar Lolita was nog niet klaar met hem. “Als het toch waar was wat ze zei, waarom werd je dan boos op haar?”

Argo sloeg een moment zijn oogleden neer. “Omdat ik niet wilde dat ze dat zou vertellen,” antwoordde hij eerlijk. “Was je soms bang dat ik het te weten zou komen?” sneerde Lolita hatelijk. Hij staarde naar de hoed in zijn handen en wist niet wat hij daarop moest zeggen. “En waar is je hoertje nu?” vroeg Lolita op scherpe toon. Ze stond plotseling voor hem, maar hij kon het niet verdragen om in haar koude ogen te kijken. “Ze is weg gegaan,” sprak hij toonloos.

Lolita wendde zich tot Jessy en deed alsof ze hoogst verbaasd was. “Hoor je dat? Ze heeft hem nu al laten stikken.” Geheel onverwacht sloeg ze de hoed uit zijn handen. “Met die trut, die geen reet om je geeft, kruip je in bed en mij laat je hier wachten, terwijl ik meer om je geef dan wie ook!” schreeuwde ze.

“Ik heb niet…” protesteerde Argo, maar een flinke schop tegen zijn scheenbeen legde hem het zwijgen op. “Je bent een gemene smeerlap en ik wil je nooit meer zien!” schreeuwde Lolita, waarna ze opnieuw in tranen uitbarstte en met een ruk draaide ze zich om en vluchtte de keuken uit. Argo wreef met een pijnlijk gezicht over zijn scheenbeen en raapte zijn hoed van de vloer. Jessy stond hoofdschuddend naar hem te kijken. “Argo, wat doe je toch ook allemaal,” sprak ze enigszins verwijtend. Verontwaardigd keek hij haar aan. “Maar Jessy, ik heb alleen…”

Ze onderbrak hem op resolute toon. “Ik wil helemaal niet weten wat je gedaan hebt,” sprak ze rustig. “Ik wil hierover niet met jou discussiëren. Je bent een man en het is heel begrijpelijk wat je gedaan hebt, ook al had ik het achter jou nooit gezocht. En dat achterbakse gedoe van je kan ik helemaal niet thuis brengen. Dat past niet bij de Argo die ik ken.”

Ze snoof en het was duidelijk dat voor haar de kous hiermee af was. “Alsjeblieft Jessy, luister toch,” smeekte Argo op dwingende toon. “Ik heb helemaal niet…” Ze legde een wijsvinger op zijn lippen en duwde hem naar buiten. “Zand erover en aan je werk. Je moet Tom gaan aflossen bij de kudde.” Ze deed de deur voor zijn neus dicht en ontsteld bleef hij een ogenblik staan waar hij was. Toen zuchtte hij en schudde moedeloos zijn hoofd. Als ze hem dan toch niet wilden geloven… Met een onverschillig gebaar zette hij zijn hoed op en liep naar zijn paard.

10.

De volgende morgen kwam Tom hem weer aflossen bij de kudde. Argo had zijn vriend de avond tevoren niets verteld over het voorval met Jane, maar nu wilde deze er toch het zijne van weten. “Wat was dat voor gedoe gisterenavond op de ranch?” vroeg hij aan Argo.

“Welk gedoe?” vroeg Argo onschuldig. Tom begon te lachen. “Kom op, jongen, draai er niet omheen. Je weet goed wat ik bedoel.” Zijn staalgrijze ogen keken Argo geamuseerd aan. Argo zuchtte kort. “Ik heb een meisje leren kennen in de trein en ze wilde met mij mee reizen naar Hulett. Lolita was een beetje jaloers toen ze haar zag.”

Tom grinnikte ondeugend. “Ik heb een heel ander verhaal gehoord, maatje. Het was een hoertje, of niet?” “Ja, Jane is een prostituee,” gaf Argo schoorvoetend toe. “Maar het is een aardige meid en we zijn vrienden geworden tijdens die treinreis.” Hij zweeg even en staarde naar de heuvels, die zich hemelsbreed voor hem uitstrekten.

“Is het waar dat je haar naakt gezien hebt?” vroeg Tom. Argo knikte. “Ze was zich aan het omkleden, toen ik van de toiletruimte kwam. Ze had me niet zo snel terug verwacht.” “Is dat alles?” Tom schaterde nu van het lachen. “Dus er is helemaal niets gebeurd?”

Argo vertrok zijn mondhoeken in een geïrriteerde grimas. “Wat had er dan moeten gebeuren?” “Nu ja, je weet wel,” begon Tom met een twinkeling in zijn ogen. “Maar blijkbaar ben jij Lolita meer trouw dan zij denkt.” Argo zweeg een beetje stuurs. “Waar is die Jane nu?” wilde Tom weten. Argo haalde verveeld zijn schouders op. “Hoe moet ik dat weten?”

“Het kon toch zijn dat ze je gezegd had waar ze heen ging,” opperde zijn vriend. Argo schudde zijn hoofd. “Ik weet het niet en het doet er ook niet toe. Ik heb er alleen de pest aan dat het zo gegaan is.” “Wat zeg je nu tegen Lolita?” vroeg zijn vriend. Argo snoof kort. “Niets. Als ze erover begint mag ze van mij barsten.”

Tom was zoveel grimmigheid van Argo beslist niet gewend. “Kom, kom, je geeft toch wel om haar, of niet soms?” “Je bent al de derde die dat vraagt,” antwoordde Argo, nu werkelijk geërgerd. “Eerst Lucinda, dan Jane en nu jij weer.” Hij wendde zijn paard en wilde weg rijden, maar Tom legde zijn hand op de teugel van de hengst en hield hem tegen. “Je moet ons het antwoord schuldig blijven, is het niet?”

Argo vermeed het om zijn vriend in de ogen te zien. “Denk er maar eens heel goed over na,” adviseerde Tom hem. “En als je tot een conclusie bent gekomen, bedenk dan dat het altijd beter is om geen meid te hebben, dan eentje waar je geen donder om geeft.” Hij liet het paard los en Argo galoppeerde zonder iets te zeggen weg.

Die middag nam Argo het trapje naar de veranda van de kruidenierswinkel in Hulett met een sprongetje en zijn rundlederen laarzen bonsden over de gebeitste planken. De ramen, die getooid waren met kleurige, geblokte gordijntjes, rammelden vrolijk, toen hij de deur opende en een belletje rinkelde schel.

Achter een toonbank was een man bezig een schap te vullen met specerijen. Potjes peper, zout, nootmuskaat, laurier en andere kruiden vulden de planken en de geur ervan kriebelde in Argos neus. Alle muren in de winkel waren gevuld met rekken, die vol stonden met alle mogelijke levensmiddelen, die een mens maar kon bedenken. Brood, heerlijk zoete bijenhoning, verschillende soorten groenten en vers fruit, maar ook zuivelproducten, zoals melk, kaas en boter.

“Hallo Argo!” begroette de man hem hartelijk. “Hoe gaat het met je, jongen?” “Alles gaat zijn gangetje, John,” antwoordde Argo met een lach. “Houden zo, kerel,” vond John. “Het leven biedt al meer dan genoeg tegenslagen.” Argo knikte instemmend. “Is er nog post gekomen voor de ranch?” vroeg hij. “Zeker,” antwoordde John bevestigend. “Juffrouw Lolita was vanmorgen ook al hier, maar ze heeft het pakje niet mee genomen, omdat het zo zwaar was.” “Is er een pakje gekomen?” reageerde Argo verbaasd.

John bukte zich, om een kastje onder de toonbank open te schuiven en hij nam er een kleine doos uit. “Alsjeblieft jongen, het is aan jou geadresseerd.” Argo trok zijn wenkbrauwen op, toen hij zag dat er geen afzender op het pakje stond vermeldt. “Aan de poststempels te zien komt het van ver,” merkte John op. Hij boog zich over de doos en wees ernaar met zijn vinger. “Austin, Texas,” las hij hardop. “Zie je, hier staat het.” Argo kreeg een lichte schok. Het kon niet anders, of dat pakje kwam van Lucinda. “Ik denk dat ik al weet wie het gestuurd heeft, John,” zei hij. Er was ontroering in zijn stem en hij probeerde de brok die hij plotseling in zijn keel voelde, weg te slikken.

Hij nam zijn zakmes en sneed het paktouw, dat de doos gesloten moest houden, door. Met trillende handen opende hij het deksel en staarde luttele seconden verbaasd naar de inhoud. Er lag een tamelijk grote, donker gekleurde en grillig gevormde steen in de doos. Ernaast lag een klein briefje. Hij hoefde het niet eens uit de doos te halen om te kunnen lezen wat er op stond. “Mijn hart kreeg je cadeau, dit is wat er over blijft.” Het briefje was niet ondertekend.

Alle kleur was weggetrokken uit Argos gezicht, toen hij de steen en het briefje uit de doos nam. “Van wie is het, Argo?” vroeg John nieuwsgierig. “Van Lucinda,” antwoordde Argo toonloos. Hij keek nog steeds aangedaan naar de steen. “Dat Indianenmeisje dat bij jullie heeft gewerkt?” wilde de kruidenier weten. Argo knikte.

De gift van dit bijzonder vreemde cadeau trof hem diep in zijn hart, waar een pijnlijke wond weer op ruwe wijze werd opengereten. “Bedankt, John,” zei hij, terwijl hij terneergeslagen naar de deur liep. “Tot ziens, Argo en houd je taai, kerel,” antwoordde John hoofdschuddend.

Argo sloot de deur achter zich en liep langzaam het trapje van de veranda af, naar zijn paard. Hij liet de steen voorzichtig in een zadeltas glijden, stak het briefje in zijn broekzak en besteeg zijn rijdier. Ineens besefte hij dat hij Lucinda nog immer niet vergeten was. Zijn liefde voor haar leefde nog steeds voort in zijn hart, ook al had hij hardnekkig geprobeerd zijn gevoelens met Lolita’s aanwezigheid te verdringen.

Plotseling schoten hem ook Toms woorden weer te binnen, toen zijn vriend gezegd had dat hij beter geen meisje kon hebben, dan één waar hij niets om gaf en hij wist wat hem te doen stond. Toen hij terug kwam op de ranch, vond hij Lolita in de keuken, waar ze bezig was aan de afwas. Ze keek niet op toen hij binnen kwam en hij begreep dat ze nog altijd boos op hem was, vanwege het voorval met Jane.

Hij kuchte, niet goed wetend hoe te beginnen. “Lolita, ik moet even met je praten,” zei hij, na wat een eindeloos lange stilte leek. Ze keek hem aan en bewust wendde hij zijn blik van haar af, wel wetend dat hij niet zou kunnen zeggen wat hem dwars zat, als hij in die vurige, bruine ogen keek. “Ik wil een punt achter onze relatie zetten,” zei hij met vastberaden stem. “Je bent een aardige meid, Lolita, eerlijk waar, maar…”

Haar snauwerige stem onderbrak zijn moeizame relaas. “Ga je soms verder met die andere griet?” Nu was voor Argo het juiste moment gekomen om te zeggen wat hij kwijt moest. Opgelucht haalde hij adem. “De waarheid is dat ik nog steeds van mijn vorige meisje houd,” antwoordde hij eerlijk. “Ik kan haar niet vergeten.”

Naast hem smeet Lolita de vatenkwast zo hard in het water dat de druppels tegen het plafond spetterden en verbaasd keek Argo op. Zo’n uitbarsting had hij totaal niet verwacht. Haar ogen schoten vonken van woede. “Waarom heb je me dit niet eerder gezegd? Je bent laf, Argo Springer en ik haat je!” Ze zweeg abrupt, toen Argo haar hardhandig bij haar pols greep. “Luister eens, jongedame. Ga nu niet beweren dat ik laf ben. Ik heb het je eerlijk gezegd, omdat ik je niet wilde kwetsen en… Jij kleine kat!” Hij vloekte binnensmonds, toen hij de afdrukken van haar tanden in zijn arm zag.

Dreigend deed hij een stap naar voren en Lolita week achteruit, totdat ze met haar rug tegen het aanrecht stond. De blik in haar ogen was gebelgd. “Denk erom, Lolita, gedraag je netjes, anders zwaait er wat voor je,” zei Argo met een ingehouden stem van woede. Wijdbeens stond hij voor haar, zijn donkere wenkbrauwen gefronst en zijn blik gebiedend en streng.

Ze wierp trots het hoofd in de nek en met een plotselinge beweging van haar voet trof ze hem hard in zijn maag, waarna ze langs hem heen probeerde weg te glippen. Maar zo gauw gaf Argo zich niet gewonnen. Ineen gekrompen van pijn, greep hij haar aan beide schouders vast en trok haar ruw tegen zijn borst. Ze vocht om los te komen, beet en sloeg en schopte naar hem en hij rammelde haar woest door elkaar. “Lolita! Nu is het afgelopen, meisje!”

Hij dwong haar zich om te draaien en haar felle ogen blikten onvervaard in de zijne. “Gedraag je als een dame,” zei hij. Ze trachtte zich los te rukken uit zijn stevige greep, maar dat lukte niet. Toen tilde ze haar knie op en raakte hem hard op een gevoelige plaats. Rode vlekken dansten voor zijn ogen en verblind door woede en pijn gaf hij haar met vlakke hand een klinkende slag in het gezicht. Opeens stonden ze beiden stil. Lolita bracht geschrokken haar hand naar haar wang, waar de afdruk van Argos vingers zich rood begon af te tekenen. “Het is je eigen schuld, meisje,” sprak Argo zonder enig medelijden. “Je hebt je te gedragen.”

Achter hem ging de keukendeur open en Tom stapte binnen. Lichtelijk verbaasd keek hij van Argo naar Lolita en het ontging hem blijkbaar niet, dat het meisje een flinke klap in haar gezicht had gekregen. Argo zag hem kijken naar haar rode wang en snauwde tegen Lolita: “Ga naar je kamer en blijf daar tot ik je roep.” Gedwee deed ze wat hij haar gebood.

Zodra ze de keuken uit was vroeg Tom verbaasd: “Wat was dat nu, Argo? Hebben jullie ruzie gehad?” “Die kleine feeks,” mompelde Argo en hij vertelde zijn vriend wat er was voorgevallen. “Nou, nou,” lachte deze. “Ze heeft wel pit.” Argo bromde. “Wel pit, maar geen manieren,” antwoordde hij. “Wat wil je,” vond Tom. “Je hebt het immers uitgemaakt. Zoiets is altijd moeilijk te verwerken.” “Ik kon niet langer met haar verder gaan,” zei Argo hierop. “Mijn gevoelens gelden Lucinda en niet Lolita. Ik heb een fout gemaakt door te bezwijken voor Lolita’s liefde en dat spijt me, maar nogmaals, ik houd van Lucinda.” Hij zuchtte kort.

“Denk je dat je haar ooit nog zult zien?” vroeg Tom nieuwsgierig. Argo knikte. “Daar wil ik alles voor overboord gooien,” antwoordde hij zacht. “Als ik haar maar ooit aan mijn zijde mag weten.” Tom vroeg niets meer en Argo wenste ook geen verder gesprek. Diep in gedachten verzonken, liep hij naar de trap in de hal. Hij begaf zich naar boven en staarde peinzend naar de gesloten deur tegenover hem. Aarzelend greep hij de klink en duwde zonder aankondiging de deur open. Lolita lag op het bed, met haar gezicht verborgen in haar kussen. Ze hoorde hem niet binnen komen.

“Ha, Lolita,” sprak Argo op enigszins normale toon. Ze keek niet op, maar bleef roerloos liggen. Hij ging naast haar zitten en zijn hand streek troostend over haar rug en schouders. “Kom op, meid, er zijn erger dingen.” Ze draaide zich langzaam om en staarde hem aan. Een enkele traan blonk op haar wang. Hij veegde die weg en glimlachte naar haar. “Het spijt me echt voor je,” sprak hij zacht.

Ze kwam overeind en sloeg haar armen om zijn nek. Terwijl ze haar bleke gezichtje vlakbij hem bracht, sprak ze: “Je weet gewoon niet wat je wil.” Haar smalle lippen zochten de zijne. Hij protesteerde door haar zacht, doch beslist van zich af te duwen. “Ik ben niet naar je kamer gekomen om toch weer met je te vrijen,” vermaande hij haar. Hij had kunnen weten dat ze zou proberen hem van gedachten te laten veranderen, bedacht hij wrevelig.

“Als je alleen bent gekomen om te zeggen dat het je spijt, kun je net zo goed weer gaan,” snauwde ze, terwijl ze zich van hem afkeerde. Hij greep haar bij de schouders en zijn ogen fonkelden koel. “Laten we geen ruzie maken, Lolita.” Ze snoof en wierp hem een verachtelijke blik toe. “Ga maar gauw naar die andere griet.” Argo stond kwaad op en liep naar de deur. Hij voelde dat hij zichzelf niet meer lang in toom zou kunnen houden. “Je bent een jaloers kreng,” sprak hij verbitterd. In haar woede griste Lolita een flesje parfum van haar nachtkastje en smeet dat naar de deur, die hij juist achter zich sloot. Het flesje spatte uit elkaar en terwijl Argo de trap af liep, hoorde hij hoe Lolita zich snikkend op haar kussen wierp.

Toen hij weer beneden kwam, zag hij dat Tom nog steeds in de keuken was. “Kameraad, pas goed op de ranch, ik ga een paar dagen weg,” sprak hij kort. “Waar ga je heen?” vroeg zijn vriend. “Weg,” luidde Argos weinig zeggende antwoord. Hij zette zijn hoed op en zonder nog een woord te zeggen verdween hij naar buiten. Door het raam zag hij dat Tom zijn schouders ophaalde. Hij wist dat zijn vriend niet van hem gewend was, dat hij weigerde te vertellen waar hij naar toe ging, maar het speet hem niet.

Enkele tellen later reed Argo met zijn paard het dorp uit. Hij wilde naar Jane. Nu het uit was met Lolita, was het beter dat hij een poosje verdween. Hij wilde niet voortdurend geconfronteerd worden met haar tranen. Hij had iemand nodig om mee te praten en met wie kon hij dat beter dan met Jane? Ze was een goede vriendin geworden tijdens hun treinreis samen en ze zou hem zeker begrijpen.

Hoewel hij niet wist waar ze nu was, had hij het vermoeden dat hij haar in Alva zou vinden. Het was het eerste stadje dat ze op haar weg door de heuvels tegen was gekomen en ze was vast en zeker niet verder gelopen door het ruwe, onherbergzame gebied. Ze had immers geen voedsel bij zich gehad en jagen kon ze ook niet. Bovendien liep ze op hoge hakken en droeg overal waar ze heen ging een koffer met zich mee. Argo was er bijna van overtuigd dat hij Jane in Alva zou aantreffen. Het zou hem vast en zeker geen enkele moeite kosten haar te vinden.

Het was al laat in de middag en hij zou niet voor de duisternis daar zijn en daarom besloot hij tot de volgende morgen te wachten en zijn kamp op te slaan in de heuvels. Hoewel hij iedere vierkante meter van dit gebied kende en wist waar de beste kampplaatsen lagen, zocht hij toch naar iets anders. Hij wilde alleen zijn en niet gestoord worden door eventuele andere reizigers.

Meer naar het noorden reed hij nu, de hoogste bergen opzoekend. Het terrein was hier bijzonder ruw en op sommige plaatsen moest hij zelfs afstijgen en zijn paard aan de hand leiden, om veilig boven te geraken. Het was beslist geen weg waar regelmatig gebruik van werd gemaakt en zo wilde hij het ook.

In de verst gelegen heuvels vond hij een beschut plekje tussen de rotsen, dat groot genoeg was voor zijn paard en hemzelf. Er was gras voor de hengst en uit een paar nabije rotsen ontsprong een klein beekje met helder water, dat zo koud was dat het pijn deed aan zijn tanden als hij dronk.

Toen de schemering viel schoot hij een konijn, dat hij braadde boven een klein vuurtje. Terwijl hij at, staarde hij met nadenkende ogen naar het landschap dat zich voor hem uitstrekte. Het was spoedig geheel donker en hij besloot te gaan slapen. De volgende ochtend werd hij gewekt door de eerste stralen van de zon, die in zijn ogen schenen. Hij waste zijn gezicht met het koude, stromende water van het bergbeekje en gebruikte zijn halsdoek om zich af te drogen.

De zon klom langzaam op vanachter de heuvels, toen Argo de rit naar Alva aanvaardde. Hij was goed uitgerust en voelde zich prettig, alleen met zijn paard temidden van het woeste natuurschoon. Hij dacht geen ogenblik meer aan Lolita, maar wel aan Jane en hij verlangde ernaar haar terug te zien. Het liep reeds tegen het middaguur, toen hij Alva naderde. Het was een stadje gelijkwaardig aan Hulett, hoewel het iets groter was. Er waren enkele winkels, een saloon, een smederij en ook een bordeel. Het was daar, waar Argo dacht Jane te zullen vinden.

Hij voelde zich een beetje vreemd, toen hij zijn paard liet halt houden. Hij was nog nooit in een bordeel geweest. Maar terwijl hij afsteeg en de teugels om een hekje slingerde, bedacht hij dat hij alleen een goede vriendin ging opzoeken. Rustig en vol zelfvertrouwen liep hij door de openstaande deur naar binnen.

Het leek wel een beetje op een saloon, vond hij. Er stonden tafeltjes met kanten kleedjes erop, waarbij steeds maar twee stoelen stonden en op de brede bar rechts van hem, stonden lange rijen glinsterende glazen. Aan de muren hingen ingelijste foto’s van vroegere bekende filmsterren zoals Marilyn Monroe en Charlie Chaplin. Maar vooral de rode, pluche tapijten en de oosters uitziende planten maakten dat het verschilde van een normale saloon. Achter de bar stond een vrouw onderzoekend naar hem te kijken, op ordinaire wijze een sigaret rokend. Ze droeg een zwart satijnen, laag uitgesneden jurk en haar huid was fris en blank als kokos. Hij liep op haar toe, stoer en volledig op zijn gemak. “Goedemiddag,” begon hij, terwijl hij zijn hoed afnam. “Ik zoek een meisje dat Jane heet. Werkt ze hier?”

“Welke achternaam?” vroeg de in het zwart geklede vrouw achterdochtig. “Dat weet ik niet, maar ze heeft lichtblond haar en blauwe ogen,” antwoordde Argo. De vrouw trok geruime tijd aan haar sigaret en blies de rook langzaam uit. “Wat wil je van haar?” Hij had die vraag verwacht en zich erop voorbereidt. “Ik ben een vriend en ik wil haar spreken,” antwoordde hij kalm.

“Je wilt haar alleen spreken?” herhaalde de vrouw een beetje ongelovig. Hij knikte. Ze gebaarde met haar hoofd naar een donkere trap, die hij nog niet eerder had opgemerkt. “Ze is boven en ze is alleen, kamer zeven,” was alles wat ze nog zei, waarop Argo haar bedankte en de trap opliep.

Hij kwam uit op een lange gang, met aan weerszijden witte deuren. De nummers waren er met rode verf op geschilderd. Voor de deur van kamer zeven bleef Argo staan en klopte. “Binnen,” zei een stem, die hij maar al te goed herkende als die van Jane. Hij opende de deur en zag haar voor een grote spiegel staan, bezig haar lange haren in model te kappen. Ze droeg alleen een zwart, kanten lingeriesetje en haar huid had de kleur van zuivere honing. Vanuit haar spiegel zag ze hem staan in de deuropening, met zijn hoed in zijn hand en verrast draaide ze zich om. “Argo!” Ze holde naar hem toe en hij ving haar op met gespreide armen. “Jane, meisje,” klonk zijn begroeting warm en enigszins ontdaan. “Wat fijn je weer te zien.” Ze keek hem vol blijdschap aan. “Wat voerde jou hierheen?” vroeg ze nieuwsgierig. “Het spoor naar jou,” antwoordde hij glimlachend, waarop zijn gezicht weer ernstig werd. “Jane, ik ben gekomen om met je te praten.” Een beetje verschrikt keek ze in zijn ogen. “Er is toch niets gebeurd?” Hij schudde vlug zijn hoofd. “Nee hoor, dat niet. Maar ik heb het uitgemaakt met Lolita.”

Jane maakte zich voorzichtig van hem los om de deur te sluiten en nodigde hem uit te gaan zitten. Hij plofte neer op het bed en legde zijn hoed op een tafeltje ernaast. Het was rommelig in de kamer, bemerkte Argo. Her en der stonden lege glazen en Jane’s vele pikante kledingstukken lagen overal verspreid. “Ruim jij nooit iets op?” vroeg hij, toen ze naast hem kwam zitten.

Ze schudde haar hoofd met de lange, blonde lokken. “Zo voel ik me beter thuis,” legde ze uit. “Maar vertel eens, Argo, hoe kom je nu zo plotseling op het idee om het uit te maken met Lolita?” Ze begon met zachte, cirkelvormige bewegingen zijn schouders te masseren en hij liet een zucht van genot horen. Langzaam begon hij te vertellen, van het begin tot het eind. Hij vertelde haar van Lucinda, van haar plotselinge vertrek, van haar weglopen en van Lolita.

Toen hij eindelijk uitgesproken was, bleef het even stil in de kleine kamer. “Dat is niet mis,” sprak Jane toen peinzend. “Je weet nu natuurlijk niet wat je moet doen.” Hij schudde zijn hoofd. “Ik kan alleen maar wachten tot Lucinda’s tante dood is en hopen dat ze me dan nog wil,” sprak hij een beetje droevig. Jane tikte met haar wijsvinger tegen zijn borst. “Je moet haar een brief schrijven,” opperde ze. Argo knikte; daaraan had hij zelf ook al gedacht. “Ik voel me helemaal niet prettig, als ik bedenk dat ik nog zo lang op haar moet wachten,” bekende hij zacht.

Jane keek in zijn ogen en schoof dichter naar hem toe. “Weet je wat ik denk?” vroeg ze. Hij schudde zijn hoofd. “Dat je wel aan een verzetje toe bent.” Haar half ontblote borsten in de kanten bustier waren nu zo dichtbij hem, dat ze hem bijna raakten en hij rook de exotische parfum die ze gebruikt had. Hij keek haar diep aan en schudde toen langzaam, maar beslist zijn hoofd. “Ik zou er niet toe in staat zijn,” sprak hij bijna onhoorbaar. “Zij is de enige aan wie ik me wil geven.”

Jane glimlachte. “Natuurlijk, je hebt volkomen gelijk. Neem het me alsjeblieft niet kwalijk dat ik je probeerde te verleiden. Dat hoort bij mijn beroep.” Hij glimlachte wat ironisch bij het horen van die laatste woorden. “Laten we het daar alsjeblieft niet over hebben,” antwoordde hij. “Je weet hoe ik over jouw werk denk.” Ze streek met een hand langs zijn hals. “Jij ziet liever een puur, maagdelijk meisje zoals Lucinda, of heb ik dat mis?” Hij knikte. “Je hebt volkomen gelijk,” gebruikte hij haar eigen woorden.

Hij stond op van het bed. “Ik moet gaan, Jane, anders gaat jouw bazin zich nog afvragen wat we hier uitvoeren.” “Kom je nog eens bij me op bezoek?” vroeg ze. Argo haalde zijn schouders op, terwijl hij zijn hoed opzette. “Je ziet me wel verschijnen als het zover is,” antwoordde hij. Haar vinger wreef over de gesp van zijn riem. “Je bent de beste vriend die ik ooit heb gehad,” sprak ze een beetje dromerig. Hij kuste vluchtig haar wang. “Ik ga.” Ze knikte en opeens actief sprong ze op. “Ik laat je even uit.”

Ze sloeg een saffierblauwe duster om haar schouders en hij wierp haar een bewonderende blik toe. “Die kleur staat je goed.” Ze glimlachte bescheiden. Samen liepen ze de trap af naar beneden en Jane begeleidde hem naar de buitendeur. Haar bazin had geen oog voor hen, ze scheen te weten dat het wel in orde was.

Argo slingerde zich in het zadel en keerde zich nog eenmaal naar Jane, die tegen de deurpost geleund naar hem keek. “Bedankt, beste meid en tot ziens.” Ze wierp hem een kushandje toe, zoals de eerste keer dat ze afscheid van elkaar namen. “Ik hoop je spoedig weer te zien,” sprak ze. “Als je ooit stopt met dit werk, kom dan naar de ranch,” antwoordde hij. “Je hebt geen leven zo.” Ze glimlachte weer. “Het is een uitdaging.”

Hij bleef haar een moment aanzien. “Je bent altijd welkom.” “Jij ook,” antwoordde ze simpel. Hij wendde zijn paard. “Pas goed op jezelf!” riep hij nog, terwijl hij weg reed. Ze zwaaide en wierp hem een drietal kushandjes toe. Nadat hij uitbundig had teruggezwaaid, verliet Argo het stadje Alva in volle galop…

Bijtend op haar lippen, stond Lolita voor het raam van haar kamertje en staarde met niets ziende ogen naar buiten. Ze dacht aan Argo en voelde zich heel leeg van binnen. Toen hij het een dag te voren met haar had uitgemaakt, had ze van radeloosheid niet geweten wat ze moest beginnen. Ze had zich uitermate slecht gedragen en schaamde zich daar nu voor. Het stond als een paal boven water dat de hechte band tussen Argo en haar nu nooit meer zou herstellen en die gedachte kon ze niet verdragen.

Gisteren, nadat ze hem in haar woede een parfumflesje achterna gegooid had, was het plan bij haar opgekomen om terug te gaan naar huis, hoewel ze het eigenlijk wel naar haar zin had op de ranch. Maar ze was vastbesloten geweest en had Tom gevraagd of hij haar naar het station in Carlile wilde brengen.

Ze had van hem vernomen dat Argo de dag tevoren was vertrokken en een paar dagen zou weg blijven en ze had zich opgelucht gevoeld. Ze zou hem niet meer onder ogen hoeven komen, voordat ze weg zou gaan. Intussen besefte ze echter dat ze hem helemaal niet meer zou zien en dat stemde haar niet bijster gelukkig. Maar evengoed was ze vastbesloten om te vertrekken. Het was zowel voor haarzelf als voor Argo het beste wat ze kon doen.

Vastberaden nam ze haar koffer en keek voor de laatste keer haar lege kamertje rond, waar ze zich thuis had gevoeld. Toen stevende ze resoluut naar de deur. Beneden in de keuken stonden Tom en Jessy al op haar te wachten. “Wat jammer dat je nu geen afscheid van Argo kunt nemen,” zei Jessy, maar Lolita schudde met een beslist gebaar haar donkere krullen en keek de huishoudster recht aan. “Ik wil hem helemaal niet meer zien,” antwoordde ze vastberaden. “Dat meen je toch niet,” sprak Tom verbouwereerd. Lolita keek hem van tussen haar lange wimpers aan en knikte bevestigend, maar diep in haar hart wist ze dat ze zichzelf voor de gek probeerde te houden. Ze wilde Argo wel degelijk nog zien en hem vragen of hij haar wilde vergeven. Ze had echt ontzettend veel spijt van haar slechte gedrag, maar Argo was weg. Ze zou hem niet meer zien.

Ze gaf Jessy een hand en liet zich door Tom in het rijtuig helpen. “Maak je geen zorgen, Lolita,” probeerde hij haar op te vrolijken. “Straks zit je in de trein naar huis en ben je de hele geschiedenis zo vergeten.” Er ging een steek door Lolita’s hart bij deze woorden. Hoewel ze het niet wilde toegeven, vond ze het vreselijk om weg te gaan zonder Argo nog even gesproken te hebben.

Tom sprong op de bok, nam de leidsels in zijn handen en liet het rijtuig in een sukkeldrafje het erf af rijden. Voor de laatste keer keek Lolita naar de witte ranchgebouwen, de stoffige straat, de mensen en de paarden. Haar blik dwaalde voor de laatste keer over de immens uitgestrekte, groene weiden, zandvlakten en rotsachtige heuvels. Al gauw zou ze op weg zijn naar huis.

Voor hen, op de verlaten weg, klonk het doffe gebons van paardenhoeven in het zand. Het was een rustig, drievoudig ritme van een paard in een trage galop. Lolita keek en zag onmiddellijk dat Argo in het zadel zat. Zijn slanke, gespierde postuur zou ze uit duizenden anderen herkennen. Hij reed hen tegemoet. “Tom, wil je alsjeblieft even stoppen?” vroeg Lolita angstvallig. De jonge voorman voldeed zwijgend aan haar wens en liet het tweespan halt houden. Ook Argo verminderde vaart. Hij knikte groetend naar Tom en liet zijn paard naast Lolita’s zitplaats stil staan.

Zwijgend keek hij haar aan en er was geen uitdrukking in zijn ogen zichtbaar. Bedremmeld staarde Lolita naar de grond. Ze wist opeens niet meer wat ze had willen zeggen. Geen woord kon ze over haar lippen krijgen. Ze voelde zich onbehaaglijk worden onder zijn strakke blik en een beetje benauwd keek ze naar hem op.

Stoer zat hij in het zadel, de teugels losjes, zijn handen steunend op de hoge zadelknop. Haar ogen vulden zich met tranen en vlug legde ze haar smalle hand op de neus van het paard, terwijl ze Argo smekend aan keek. “Kun… Kun je me vergeven?” fluisterde ze zacht. Argo kneep even geruststellend zijn ogen dicht, dat was alles. Lolita’s vrees en verdriet verdwenen als sneeuw voor de zon en ze lachte stralend naar hem.

“Ga je weg?” vroeg hij toen bedaard en ze knikte. Onbewogen bleef hij haar aankijken, toen wendde hij zijn paard een kwartslag, hief een hand op als laatste groet en zei: “Vaarwel Lolita!” “Vaarwel Argo!” antwoordde ze met een blijmoedige stem en hij galoppeerde weg. Tom zette de wagen weer in beweging en Lolita staarde Argo na, totdat hij uit het zicht verdwenen was. De zon droogde haar tranen en de vogels floten en kwetterden als nooit tevoren, terwijl het rijtuig verder reed, op weg naar het station in Carlile…

11.

In de dagen die erop volgden, ging het weer plotseling af en werd het herfst. De bladeren van de struiken en van de loofbomen kleurden geel, rood en tenslotte bruin, vielen af en vormden een dik, verend tapijt op de grond. Het rook overal naar rijpe, wilde appels en op verschillende plaatsen hingen ronde, zoete bessen aan stekelige struiken. Er vielen hevige regenbuien, die koud en kil hun weg naar de aarde vonden en krachtige, gure windvlagen deden de boomtoppen buigen.

De dieren hulden zich in warme, wollige vachten en zorgden voor een dikkere vetlaag op hun ribben, die hen zou beschermen tegen de bittere kou van de aankomende winter. Ook de cowboys kleedden zich warmer; in dikke leren chaps en jassen die gevoerd waren met schapenwol, zaten ze op hun paarden.

De herfst was ook het aangewezen jaargetijde voor de round-up, waarbij de laatst geboren kalveren werden gevangen en gebrandmerkt. Aan het eind van de round-up werden vele Longhorns verkocht op de veemarkt in Rocky Point. Er bleef een kleine kudde van overwegend jonge fokrunderen over.

Argo was heel tevreden over de hoogte van de inkomsten. “Zelfs vader heeft nog nooit zoveel geld per rund gekregen,” vertelde hij Tom, toen ze na de veemarkt stapvoets onderweg naar de ranch waren, omdat het paard van Tom eerder een ijzer had verloren. “Het vlees is op dit moment ongelooflijk veel waard,” vond ook zijn vriend, terwijl hij naast zijn paard voort liep. Argo knikte even, voordat hij verder sprak. “Jessy heeft een nieuwe hulp nodig nu Lolita weg is en ik was van plan een meisje te gaan halen.”

Een beetje verlegen keek hij Tom van terzijde aan. De jonge voorman reageerde verbaasd. “Moet je niet eerst een advertentie in internet plaatsen?” Argo schudde zijn hoofd. “Ik heb al iemand in gedachten.” Tom hapte een ogenblik naar adem. “Wie dan?” vroeg hij verbluft.

Het bleef even stil tussen hen beiden. “Het is iemand die ik tamelijk goed ken,” antwoordde Argo toen bedachtzaam en ontwijkend. Hij was niet van plan om zijn vriend precies te vertellen wie hij in gedachten had, nog niet. “Wie is het dan?” vroeg Tom aandringend. “Ken ik haar ook?” Argo schudde ontkennend zijn hoofd. “Nee…”

Voordat Tom nog meer vragen kon stellen, gaf Argo zijn paard plotseling resoluut de sporen en galoppeerde weg, Tom achterlatend. “Argo! Waar ga je heen?” riep zijn vriend hem na. “Ik ga een dagje weg,” was alles wat Argo antwoordde. Bij zichzelf bedacht hij dat hij Jane net zo goed meteen kon gaan halen, voordat hij zijn plannetje helemaal aan Tom zou verraden.

Zijn vriend zou zeker tegenwerpingen maken. Jane was immers een hoertje en Tom was vast en zeker nog niet vergeten wat voor opschudding haar komst de vorige keer veroorzaakt had. Nee, het was beter hem te laten gissen, totdat Jane er was. Dan zou alles vast en zeker een heel stuk eenvoudiger zijn. Hij had er trouwens geen flauw idee van hoe Jane zou denken over zijn plan. Misschien wilde ze niet eens voor hem werken. Onmiddellijk verwierp hij die gedachte. Hij wilde er voor zichzelf van overtuigd zijn dat ze graag naar de ranch wilde komen. Wat hem betrof was Jane de aangewezen persoon om Jessy te komen helpen, besloot hij.

Toen hij de ranch in het vizier kreeg, ging Argo stapvoets rijden. Hij zou zijn paard achterlaten in de corral en een paard met wagen nemen, zodat Jane comfortabel kon reizen. Weer verwierp hij de gedachte dat ze misschien niet eens met hem mee wilde.

Met een vastberaden trek om zijn mond verliet hij de ranch een half uur later. Als hij voortmaakte zou hij rond het middaguur in Alva aankomen. Hij vond dat hij bofte met het weer. Het was die dag redelijk droog en ook windstil, iets wat toch tamelijk ongewoon was voor de tijd van het jaar.

Hoewel ongeduld aan hem knaagde, spaarde hij het paardje dat het rijtuig trok toch zoveel mogelijk. Het was al een iets ouder dier en het moest fit genoeg blijven om ook de terugreis goed te kunnen volbrengen.

Het was al halverwege de ochtend, toen uiterst voorzichtig de zon doorbrak. De lucht bleef echter grauw, maar een dichte bewolking was het niet. Argo begon een vrolijk melodietje te fluiten, terwijl hij paard en wagen stapvoets over het smalle, hobbelige pad voerde. Hij probeerde zo te sturen dat de wielen zo min mogelijk in de vele kuilen belandden, want als hij ergens een hekel aan had, dan was het wel door elkaar geschud en gerammeld te worden als knikkers in een potje. Hij behield echter zijn geduld en goede zin en zijn fluiten ging over in een niet onverdienstelijk gezang. Het was nu niet ver meer naar Alva. Soms, als hij tussen de hoge rotspartijen rechts van hem door keek, kon hij het stadje in de verte zien liggen.

Terwijl hij bleef zingen, bedacht hij wat hij tegen Jane zou zeggen als hij er was. Zou ze blij zijn hem weer te zien? Een plotseling geluid naast het pad deed hem opschrikken en hij staakte zijn gezang, terwijl hij het paard liet halt houden. “Als je de andere kant uit zou gaan, kon je me een lift geven,” hoorde hij een stem zeggen.

Schuin voor hem, links van het pad, ontwaarde hij een vrouwelijke gestalte, die gekleed ging in een zeer kort rokje met gehaakte kousen en een wijde blouse, waaruit een paar stevige borsten hingen. De jongedame, die haar hand boven haar hoofd hield in een poging haar ogen tegen de zon te beschermen, was onmiskenbaar Jane.

Argo slaakte een verraste kreet. “Jane!” riep hij uit. De jongedame deed een stap opzij en keek nog eens goed naar hem. Haar gezicht klaarde op, toen ze hem herkende. “Hemel, Argo!” Haar stem klonk opgelucht. Terwijl Argo de wagen op de rem zette en van de bok sprong, wankelde ze op haar gehakte schoenen door de stenen naar hem toe.

In haar haast struikelde ze en viel bijna, maar hij was net op tijd om haar op te vangen. Zijn sterke armen omsloten haar stevig. “Ik was net op weg naar jou,” sprak hij verheugd. “En nu kom ik je hier zomaar tegen.” Jane keek vol vreugde in zijn ogen. “O Argo, ik ben zo blij je weer te zien.” “Ik vind het ook fijn jou weer te zien,” antwoordde hij simpel. Na een korte stilte, waarin ze elkaar alleen maar aankeken, boog hij langzaam zijn hoofd en drukte uiterst voorzichtig een kus op haar rode lippen, een vriendschappelijke kus. Zijn hand streek bijna liefdevol langs één van haar borsten. “Word het niet tijd, dat je ze weer eens inpakt?” vroeg hij met twinkelende ogen. “Het is nu eigenlijk te koud om te zonnen.”

Ze barstten beiden in lachen uit. “Ik dacht dat ik je hiermee kon strikken voor een lift,” legde Jane uit, terwijl ze haar blouse weer dicht knoopte en een vest erover deed. “Om je de waarheid te zeggen, was ik juist op weg naar de ranch.” Verrast keek Argo haar aan. “Echt waar?” Jane knikte. “Ik ben het moe om voor hoer te spelen, Argo,” sprak ze plotseling bitter. “Je had gelijk; dat is geen werk.”

Argo sloot haar opnieuw in zijn armen. “Ik wilde je eigenlijk vragen of je voor mij komt werken, op de ranch,” zei hij, wat bedaarder nu. “Lolita is weg en…” Hij kon plotseling geen woorden meer vinden. Ontdaan keek hij in Jane’s stralende ogen. “Het is een wonder,” fluisterde ze tegen hem. “Ik had zo gehoopt dat je me kon gebruiken…” Argo lachte alweer. “Jane, meid, je bent van harte welkom op de ranch,” sprak hij warm.

Hij tilde haar op en zwaaide haar met zijn krachtige armen een moment in het rond, hiermee zijn vreugde uitbundig uitend. Toen droeg hij haar opgetogen naar het rijtuigje. De kleine, dikke merrie die voor het karretje stond, keek nauwelijks op. Haar grote, dicht behaarde oren hingen loom opzij van haar hoofd en ze hield haar ogen half dicht. “Kom op, meisje, we gaan naar huis,” sprak Argo tegen het paardje, dat nu diep zuchtte en probeerde wakker te worden. Argo beklom de bok en nam de leidsels, die hij liet neerkomen op de rug van de merrie, die langzaam een schommelende draf inzette en het rijtuig liet keren. “Stop!” riep Jane plotseling. “We vergeten iets.”

Verwonderd wierp Argo een blik over zijn schouder. “Wat dan?” “Mijn koffer,” antwoordde Jane. “Ik heb het ding bij dat grote rotsblok achtergelaten.” Ze wees en Argo liep erheen. Terwijl hij de koffer in het bagagenet van het rijtuigje wierp, bedacht hij opeens dat hij dat voor Lolita eens precies zo gedaan had en een grijns trok over zijn gezicht. Eén ding was zeker, Jane was hem liever.

Hij grijnsde nog steeds, terwijl hij opnieuw de bok beklom. Weer vuurde hij het kleine paard aan met de leidsels en klakte met zijn tong. In een vlotte draf vertrok de wagen in de richting van het kleine stadje Hulett.

Met een vertwijfelde zucht probeerde Lucinda haar blik los te maken van het plafond, waarnaar ze de afgelopen uren had zitten staren. Haar ogen waren nog steeds vochtig, hoewel haar eindeloze tranenstroom allang was uitgeput. Het was al zeven weken geleden dat Argo haar terug naar huis had gebracht, maar ze dacht nog iedere minuut van de dag aan hem.

Haar troosteloze blik gleed door de ongezellige kamer. De muren waren kaal en wit en de gordijnen voor de ramen oud en vergeeld, evenals de sprei van het bed dat er stond. Behalve het bed, dat kraakte en piepte als ze erin lag, bestond het meubilair van de kamer uit een gammel bureautje en een verveloze schommelstoel, waarin ze nu al weken zat en waar ze nauwelijks uit opstond.

Vanwege het feit dat ze zich voortdurend ziek voelde, was ze de kamer nauwelijks uit gekomen en hoewel haar tante al terug was uit het ziekenhuis en nog het bed moest houden, had Lucinda niet veel zin om haar op te zoeken. Ze zuchtte opnieuw. Eigenlijk wilde ze helemaal niemand zien, behalve Argo.

Even schoot er een steekje door haar hart, toen ze bedacht dat ze hem nu misschien nooit meer zou zien en meteen begonnen haar ogen weer te tranen. Ze miste hem, ze miste zijn krachtige, mannelijke persoon en zijn heldere stem en die stralende blik in zijn ogen, die zo groen waren als het gras waarmee de kudde zich voedde en die schitterden alsof de zon altijd scheen.

Lucinda ging zo op in haar herinneringen aan Argo, dat ze niet eens hoorde dat de deur open ging. “Hallo Lucinda, beste meid, hoe gaat het met je?” Het was de dokter, die haar tante kwam bezoeken. Met grote, betraande ogen staarde Lucinda hem aan. “Ik zie het al,” constateerde de man op ernstige toon, terwijl hij naast de schommelstoel neer hurkte en haar hand in de zijne nam. “Je voelt je nog steeds niet goed.”

Lucinda schudde haar hoofd. “Ik voel me belabberd, dokter,” sprak ze zacht. “Waarschijnlijk heb je een lastig griepje opgelopen,” antwoordde de man geruststellend. “Je moet maar een paar dagen in bed blijven, dan ben je zo weer de oude.” Hij gaf haar een vriendelijk kneepje in haar wang en pakte zijn tas. “Denk erom dat je goed eet, Lucinda,” sprak hij bemoedigend. “Dan word je vast en zeker snel weer beter.” Na een laatste knipoog verliet hij de kamer en Lucinda was weer alleen.

Ze liet zich met een diepe zucht op de rand van het bed zakken. Wat had de dokter gezegd? Dat ze goed moest eten, schoot haar te binnen. Langzaam schudde ze haar hoofd. Hoe kon ze eten als ze niet eens trek had? Ze miste Argo. Verdrietig kleedde ze zich uit. Toen ze eenmaal in haar deken gewikkeld in bed lag, zag ze zijn groene ogen weer schitteren en het was alsof ze zijn armen rond haar middel voelde en ze huilde, totdat ze uitgeput in slaap viel…

De volgende morgen werd ze wakker met een barstende hoofdpijn en een misselijk gevoel in haar maag. Ze moest meerdere malen braken en durfde, uit vrees dat het alleen maar erger zou worden, niets te eten. De dokter kwam en hij gaf haar een spuitje en het advies dat ze veel moest rusten. Lucinda wilde niets liever dan dat; onder de dekens was ze tenminste alleen met haar smachtende verdriet om Argo.

Zou hij eigenlijk weten hoe ze zich nu voelde? Ze dacht niet dat hij er zelfs maar enig benul van had. Waarschijnlijk kon het hem niets schelen. Hij had immers verkering met Lolita. Nee, hij zou haar vast niet missen. Die ontstellende gedachte maakte dat haar onophoudelijke snikken nog heftiger werden. Hoe kon hij zo meedogenloos zijn? Zou hij dan echt zo weinig van haar gehouden hebben? Ze kon het zich niet voorstellen. Zijn gevoelens hadden zo oprecht geleken.

Lucinda sloot met een diepe zucht haar ogen. Ze zou proberen nog een beetje te slapen, misschien zou de aanhoudende hoofdpijn straks verdwenen zijn. Doch van slapen bracht ze niet veel terecht. Haar buikpijn bleef zo opspelen, dat ze het in bed bijna niet meer uit kon houden. Ze besloot om op te staan en een bezoekje aan het toilet te gaan brengen.

Terwijl ze door de lange gang naar de plaats van bestemming liep, bedacht ze dat de hevige buikpijn wellicht de voorbode van haar volgende menstruatieperiode zou zijn. Het werd ook wel tijd; de laatste keer dat ze ongesteld was geweest, was op de ranch, lang voordat ze er weg moest. Ze sloeg aan het rekenen en kwam tot de ontstellende ontdekking dat ze haar laatste menstruatie zeker negen weken geleden gehad had!

Abrupt bleef ze staan, toen het ineens met ontzetting tot haar doordrong. Ze wist plotseling waarom ze voortdurend zo ziek was. Radeloos leunde ze tegen de muur en liet zich met lamme benen op de grond zakken. Nee, dit mocht niet waar zijn!

Tranen doemden op in haar ogen. “Argo!” Het was zowel een snik als een schreeuw. Ze wist het bijna zeker. Ze was zwanger van hem! Dit kon toch niet? Ze snikte het nu werkelijk uit. Wat moest ze in hemelsnaam beginnen? Ze zou een kind van hem krijgen en hij hield van Lolita! Het kind zou niet eens een vader hebben, bedacht ze geschokt. Wat een enorme schande, wat een vernedering! Ze zou een kind krijgen van een man waarmee ze niet getrouwd was en die bovendien niet eens meer van haar hield!

Vertwijfeld sloeg ze haar handen voor haar gezicht en warme tranen stroomden over haar wangen. Wat zou haar te wachten staan als haar tante dit te weten kwam? Ze zou haar vast en zeker een standje geven, omdat ze de goede naam van de familie te schande maakte, bedacht Lucinda bitter. Maar voor haar zelf was het allemaal veel erger.

Plotseling stond ze op. Ze wist opeens bij wie ze haar hart kon luchten. Ze zou naar de dokter gaan. Hij zou haar vast wel helpen en bevestigen of haar vermoeden waarheid was. Ze vergat helemaal dat ze eigenlijk op weg was naar de toiletruimte, maar veranderde haar koers, om zich in haar slaapkamer haastig aan te kleden. Even later was ze op weg naar de dokterspraktijk. Ze hoopte vurig dat de goede man aanwezig zou zijn.

Met bonzend hart en een droge keel gaf ze een bescheiden, maar duidelijke klop op de deur van zijn kantoor. “Binnen,” klonk de stem van de dokter. Ze opende de deur en betrad de kamer met een lichte aarzeling. Ze wist opeens niet meer, waarom het haar zojuist nog een goed idee had geleken om hierheen te gaan.

“Zo Lucinda,” begroette de dokter haar vriendelijk. “Ik wist niet dat je alweer uit bed was. Neem plaats, jongedame.” Hij wees naar een stoel tegenover zich en met een ernstig gezicht ging ze zitten. “Vertel het eens, Lucinda,” sprak de man. “Waarmee kan ik je helpen?” Lucinda slikte nerveus en likte met haar tong over haar lippen, die plotseling droog waren. “Dokter, ik geloof dat ik zwanger ben,” fluisterde ze bijna onhoorbaar. De man keek verbaasd naar haar. “Is dat echt waar?” vroeg hij. Lucinda knikte. “Ik ben bang van wel,” sprak ze eerlijk. “Ik ben over tijd en dat is niets voor mij.”

De dokter keek haar strak aan. “Je was de laatste weken wel erg overstuur, het kan best dat je daarom…” Lucinda schudde beslist haar hoofd en de man schraapte zijn keel. “Van wie ben je dan zwanger?” wilde hij weten. “Van mijn laatste werkgever,” antwoordde Lucinda, nu veel rustiger. “Argo Springer is zijn naam.”

De gezichtsuitdrukking van de dokter veranderde plotseling. “Heeft hij misbruik van je gemaakt?” vroeg hij op scherpe toon. “Als hij dat gedaan heeft…” “Nee, dat heeft hij helemaal niet gedaan!” riep Lucinda geschrokken uit. “Hij…”

Koortsachtig dacht ze na. Het moest zijn gebeurd, toen Argo haar was komen zoeken, die keer dat ze in haar eentje naar de rivier was gegaan, vlak voor hun afscheid. Hij had naakt voor haar gezwommen en daarna had zij zich eveneens uitgekleed, zich naast hem in het zand uitgestrekt en hem verteld dat ze een kind van hem wilde!

Haar adem stokte een kort ogenblik van ontzetting in haar keel, toen ze aan die gebeurtenis terug dacht. Maar Argo had er niets van willen weten, drong het enigszins pijnlijk tot haar door. Hij was kwaad opgestaan en weggelopen en had gezegd dat hij teveel van haar hield om haar dat aan te doen. Ze was hem echter na gerend en hun lichamen hadden zich tegen elkaar gedrukt en terwijl hij haar stevig omhelsd had, was hij heel kort in haar geweest, waarna hij plotseling achteruit geweken was en ontzet naar zijn lid gestaard had, dat vochtig was. Toen ze hem gevraagd had wat er aan de hand was, had hij stuurs geantwoord: “Niets.”

Hoe meer Lucinda erover nadacht, hoe sterker het besef tot haar doordrong dat het toen gebeurd moest zijn. Met tranen in haar ogen vertelde ze het hele verhaal aan de dokter, die met een ernstig gezicht zwijgend naar haar luisterde. Toen ze uitgesproken was, heerste er minutenlang een doodse stilte. Lucinda beet op haar lippen en vroeg zich af wat er nu van haar terecht zou komen.

“Als ik je verhaal goed begrijp was het dus een ongelukje,” sprak de dokter bedachtzaam. “Je begrijpt natuurlijk wel dat je tante hiervan in kennis gesteld moet worden, of niet?” Lucinda knikte bedeesd. “Alstublieft… Wilt u dat doen voor mij?” vroeg ze met zachte stem. “Ik ben bang dat…” “Ze zal je vast en zeker flink op je donder geven,” raadde de dokter haar gedachten. “Maak je geen zorgen, meid, ik regel het wel voor je.” Dankbaar keek Lucinda hem aan.

“Ik moet nog wel een paar dingetjes van je weten,” ging hij verder. “Hoe lang ben je over tijd?” “Ik had mijn laatste menstruatieperiode reeds negen weken geleden,” antwoordde Lucinda met zekere stem. Ze had dat immers al eerder uitgerekend. “Treed je menstruatie normaal stipt op tijd in?” vroeg hij toen. Deze keer knikte ze slechts. De dokter merkte op dat hij haar ondanks alles wat ze hem verteld had, toch even moest onderzoeken om zeker te weten of ze werkelijk zwanger was.

Lucinda moest zich uitkleden en de dokter onderzocht haar nauwkeurig. Uiteindelijk moest hij tot zijn spijt haar vermoeden met waarheid bevestigen. “Ofschoon je nauwelijks gemeenschap met hem hebt gehad, ben je toch echt zwanger,” sprak hij eindelijk. “Dat kan wel eens een enkele keer voorkomen.”

“Ik wilde dat ik me niet zo ziek voelde,” klaagde Lucinda. “Is daar niet iets tegen te doen?” De dokter schudde spijtig zijn hoofd. “Nee, ik vrees dat ik je daarmee niet verder kan helpen,” antwoordde hij. “Dat jij je zo ziek voelt, is namelijk te wijten aan de veranderingen die je lichaam tijdens de zwangerschap ondergaat. Maar ik kan je misschien troosten met de wetenschap dat er ook nog genoeg dagen zullen komen, dat jij je werkelijk uitstekend zult voelen.”

Lucinda produceerde een flauwe glimlach. “Ik hoop dat u gelijk heeft,” gaf ze als wederwoord. De dokter grinnikte. “Zeer beslist heb ik gelijk,” meende hij. “Daarvoor ben ik tenslotte dokter.” Lucinda lachte ook. Haar nervositeit was als sneeuw voor de zon verdwenen en ze voelde zich zelfs een beetje opgelucht.

Beiden stonden op en de dokter begeleidde Lucinda naar de deur. “Kop op, meid,” stelde hij haar nogmaals gerust. “Het komt allemaal best in orde.” “Ik zou alleen willen dat Argo geen verkering met een ander had,” zuchtte Lucinda droevig. De arts snoof. “Ik ben benieuwd wat hij ervan zal zeggen als hij hoort dat je zwanger bent,” sprak hij grimmig. Geschrokken keek Lucinda hem aan. “Dat mag hij niet te weten komen!” liet ze zich ontvallen. Haar ogen vulden zich met tranen. “Hij houdt niet meer van me,” snikte ze plotseling.

Troostend sloeg de dokter zijn arm om haar schouders. “Die kerel is jouw tranen toch zeker niet waard?” meende hij. Lucinda’s lippen trilden. “Ik hou zo verschrikkelijk veel van hem, dokter,” antwoordde ze zacht. “Ik kan hem met geen mogelijkheid vergeten, zeker niet nu ik weet… Als hij zou weten…” Haar stem stokte.

“Hij zal het niet te weten komen,” antwoordde de dokter rustig. “Maar ik hoop wel dat je inziet dat het geen zin heeft te houden van een man die niets om je geeft.” Na deze woorden nam hij afscheid van haar, met de belofte dat hij haar tante dezelfde dag nog zou inlichten over haar toestand en Lucinda stond weer buiten.

Onderweg naar huis voelde ze zich werkelijk miserabel. Ze duwde de deur open en in de hal staarden haar ogen in de spiegel naar haar betraande gezicht. Plotseling dacht ze weer aan de steen die ze Argo gestuurd had en ze voelde zich nog ellendiger worden. Ze wenste dat ze het niet had gedaan. Waarschijnlijk hadden Argo en Lolita er samen hartelijk om gelachen.

Opnieuw stroomden er tranen over haar wangen. Toen zag ze Argo weer voor zich, die keer in de badkamer, toen ze hem de brief van haar tante had laten lezen. Ze zag hem zo scherp voor zich dat het leek alsof ze alleen maar haar hand hoefde uit te steken, om hem aan te kunnen raken. De blik in zijn ogen was net zo openlijk als hijzelf naakt was. Ze kon de geur van zijn schoon gewassen lichaam bijna ruiken. Nog meer tranen sprongen in haar ogen, toen ze bedacht dat ze hem nu nooit meer zou zien.

Opeens ging de brievenbus open en een witte envelop viel op de mat voor de deur. Lucinda hapte een ogenblik naar adem, toen ze zag dat de brief aan haar was gericht. Ze wist meteen dat Argo de afzender was en haar hart bonsde luid. Waarom zou hij haar geschreven hebben, vroeg ze zich af.

Vlug raapte ze de brief, die zo licht was als een veertje, van de grond en hield hem met bonzend hart en rode wangen in haar bevende handen. De envelop was secuur dicht geplakt en op de achterkant stond in sierlijke letters zijn naam. Zelfs zijn handschrift ademde zijn mannelijkheid uit, bedacht ze in een flits.

Lucinda drukte met glinsterende ogen de envelop tegen haar borst, vol blijdschap. Argo had haar geschreven! Ze kon het nauwelijks geloven. Nogmaals keek ze naar de letters op de voorzijde van de envelop. Het leek wel alsof hij zich extra veel moeite getroost had om haar naam zo netjes mogelijk te schrijven.

Langzaam begon ze nieuwsgierig te worden naar de inhoud. Zou hij haar geschreven hebben dat hij nog steeds van haar hield? Met trillende handen scheurde ze de envelop open en nam het ritselende briefpapier eruit. Even dwaalden haar ogen dromerig over de regels; het was een lange brief.

“Lieve Lucinda,

Het spijt me vreselijk dat ik je zoveel verdriet heb gedaan door mijn relatie met Lolita, iets wat nu overigens voorbij is. Ik heb het met haar uitgemaakt, nadat ik je steen had ontvangen. Opeens drong het tot me door dat ik haar niet echt lief had.

Ik houd van jou, Lucinda, zo intens dat het pijn doet. Wat een ezel ben ik geweest en wat heeft het lang geduurd eer ik erachter kwam dat ik mijn gedachten aan jou niet kon verdringen door te vrijen met een ander meisje. Tom zei het voortdurend tegen me en hij had gelijk.

Lucinda, ik houd zoveel van je dat ik niet wil leven zonder jou. Ik zit hier deze brief te schrijven, terwijl de moed me in de schoenen zinkt als ik bedenk hoe lang ik misschien nog op je moet wachten. Dat is bepaald niet eenvoudig voor een man die zoveel van je houdt. Wiens bloed sneller stroomt en wiens hart harder klopt, als alleen jouw naam maar wordt genoemd.

En telkens als ik die plek bij de rivier nader, waar we samen hebben gezwommen en waar ik je heb verteld over mijn verlangen naar jou, dan moet ik met alle kracht de neiging onderdrukken om naar Carlile te rijden en daar de trein te pakken naar Austin. Ik mis je, lieveling en ik weet heel zeker dat ik dat altijd zal blijven doen, zolang je niet bij me bent. Jij bent de eerste en enige vrouw in mijn leven die ik altijd zal blijven lief hebben.

Ik heb weliswaar een zwak voor vrouwen, maar tussen verliefdheid en liefde zit veel verschil! Lange tijd heb ik gedacht dat het hetzelfde was, totdat jij in mijn leven kwam. Nu wil ik alleen nog jou naast me hebben, de hele dag en de hele nacht, altijd.

Lieve Lucinda, zeg alsjeblieft dat je ook nog van mij houdt en wees niet boos, omdat ik zo’n vrouwenversierder ben.

Je hartstochtelijk beminnende Argo.”

Uitzinnig van blijdschap drukte Lucinda de brief tegen haar lippen en kuste zijn naam. Ze voelde zich het gelukkigste meisje van de hele wereld, met zijn liefdesverklaring aan haar. Ze kon de brief zo vaak lezen als ze wilde en wist dat ze dat ook nog ontelbaar vaak zou doen. Ze zou de brief op haar hart overal met zich mee dragen.

Zo ziek en ellendig als ze zich straks gevoeld had, zo vrolijk en opgewonden was ze nu. Bijna al haar problemen waren als sneeuw voor de zon verdwenen. Ze was wel benieuwd naar zijn reactie, als hij te weten zou komen dat ze zwanger was. Zou hij blij zijn? Ze besloot hem onmiddellijk een brief terug te schrijven en ze voegde de daad bij het woord. Op haar kamertje vond ze in een laatje een vergeten schrijfblok en een pen en zittend op het bed begon ze aan haar brief aan Argo.

“Lieve Argo,

Bedankt voor je mooie brief. Dat het uit is tussen jou en Lolita spijt mij helemaal niet! Ik ben toch zo blij! Je maakt me heel gelukkig, Argo. Ik houd ook intens veel van jou en ik moet je nog iets vertellen. Ga er gerust maar even bij zitten, want je wordt over iets minder dan zeven maanden vader!

Herinner jij je ook nog aan die keer bij de rivier, toen ik zei dat ik een kind van je wilde? Het moet gebeurd zijn toen je mij in je armen nam en kort in me was. De dokter zei dat het soms kan voorkomen dat een vrouw zwanger wordt, terwijl ze nauwelijks geslachtsgemeenschap met een man heeft gehad.

Argo, zou het niet heerlijk zijn als ik naar je terug kon komen? Dan konden we altijd samen zijn, zoals we beiden zo graag willen. Jij bent mijn eigen, lieve, onverbeterlijke en bovenste beste vrouwenversierder! Ik hoop je gauw weer te zien.

Je innig liefhebbende Lucinda.”

12.

“Is Argo weer thuis?” vroeg Tom, terwijl hij zijn stoel achteruit trok om te kunnen gaan zitten. “Ik zag zijn paard in de corral lopen.” Jessy knikte, terwijl ze een pan hete, heerlijk geurende groentesoep op tafel zette. “Ja, Argo is thuis. Hij zei dat hij nog werk had in de studeerkamer.” Ze zuchtte even. “Ik weet niet wat hij er zo nodig doen moest, maar hij zit er al uren en nu is hij blijkbaar ook nog vergeten dat het etenstijd is.”

“Zal ik hem gaan halen?” bood Tom spontaan aan. Hij stond al weer op, nog voordat Jessy knikte en verliet de keuken. Voor de deur van de studeerkamer bleef hij staan en klopte. Er kwam echter geen antwoord. Tom opende omzichtig de deur en vond Argo gebogen over zijn bureau, vast in slaap. Hij glimlachte en trok zich geruisloos terug.

Het bordje dat naast de deur hing en waarop het woord “Welkom” was afgebeeld, draaide hij om. “Niet storen,” was er nu te lezen. Het was beter dat Argo wat meer rust kreeg. Hij was de laatste tijd zo ontzettend druk in de weer geweest met alles. Hij kon wel wat slaap gebruiken.

Terug in de keuken keken allen de jonge voorman afwachtend aan. “Komt Argo niet?” wilde Jessy weten. “Hij slaapt,” antwoordde Tom, terwijl hij zijn stoel aan schoof. “Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen hem wakker te maken.” Hij reikte Jessy zijn bord aan. “Ach gut,” zei de huishoudster hoofdschuddend. “Ook dat nog. Aan slapen en eten ontbreekt het hem de laatste tijd wel.” “Ach ja,” antwoordde Tom schouderophalend. “Eigenlijk is dat niet zo vreemd. Hij mist Lucinda nog steeds ontzettend.”

“Is het waar dat hij haar probeert terug te krijgen, Tom?” mengde Billy zich nu in het gesprek. Tom knikte, terwijl hij met smaak zijn soep begon te lepelen. “Hij heeft haar een brief geschreven,” vertelde hij tussen twee happen door. “Ik weet trouwens niet of hij al antwoord ontvangen heeft.”

“Stel je voor dat ze niet eens terug schrijft,” opperde Joshua nu. “Hij was niet bepaald lief voor haar, toen ze laatst hier was.” “Dat kwam omdat Lolita hem het hoofd op hol had gebracht,” wist Tom. Joshua lachte een beetje schamper. “Leuk voor Lucinda, om dat ook nog te moeten mee maken. De arme meid was vreselijk overstuur, dat was duidelijk te zien.”

“Ze had er niet op gerekend dat Argo zo vlug al een ander zou hebben,” vulde Joe aan. “En terecht eigenlijk.” “Je weet hoe Argo is met vrouwen,” sprak Tom. “Ik ken geen man die zo snel verliefd wordt als hij.” “Dat veranderd wel als hij Lucinda terug kan krijgen,” meende Jessy. “Ik weet zeker dat ze nog steeds van hem houdt.” “Dan is het nog niet gezegd dat ze meteen hier kan komen wonen,” merkte Joshua op.

Allen zwegen plotseling, toen er een deur open ging en Argo binnen kwam. Hij probeerde een geeuw te onderdrukken en wreef met zijn hand over zijn gezicht. “Is het nu al weer etenstijd?” vroeg hij verbaasd, terwijl hij allen één voor één aankeek. “Ik had er geen idee van dat het al zo laat was.” Hij liep naar zijn stoel en nam plaats. “Ik wilde je komen halen, maar je was in slaap gevallen,” merkte Tom op. Argo schokschouderde verongelijkt. “Kan ik het helpen dat ik voortdurend zo moe ben?”

“Je slaapt te weinig, kerel,” antwoordde Tom berispend. “En eten doe je ook al slecht. Als je zo nog lang doorgaat, val je gegarandeerd van je graat.” “Overdrijf niet zo, maatje,” zei Argo geprikkeld. “Het gaat je geen barst aan hoe ik leef. Dat gaat niemand een barst aan.” Uitdagend keek hij in het rond.

“We zijn alleen bezorgd om je, Argo,” suste Jessy hem. “Daar hoef je toch niet boos om te worden?” Argo stond alweer op. “Ik denk dat ik maar eens ga kijken of er al een brief van Lucinda gekomen is.” “Moet je niet eten?” vroeg Tom verbaasd. “Ik heb geen honger,” antwoordde Argo een beetje kortaf, terwijl hij naar de deur liep. Tom schudde zijn hoofd. “Je hebt geen rust in je lijf,” constateerde hij zuchtend. Maar Argo hoorde hem niet meer, hij was al buiten.

“Hij is zo veranderd sinds Lucinda weg is,” mopperde Tom. “Hij is humeurig, kortaf en ongemanierd geworden en ik heb nog nooit zo vaak onenigheid met hem gehad als de laatste tijd. Alles wat ik zeg schijnt hem in het verkeerde keelgat te schieten.” Hij schoof het lege soepbord met een ruk van zich af en bedankte voor een tweede keer.

“Misschien moet je hem gewoon een beetje meer met rust laten,” opperde Jane, die zich tot nu toe niet in het gesprek gemengd had. “Ik doe niets anders als hem met rust laten,” gromde Tom nog steeds boos. “Ik kan toch niet toestaan dat hij zichzelf helemaal verwaarloosd, of wel? Hij is toevallig wel mijn beste vriend.” Jeff lachte even. “Daar hoef je niet bang voor te zijn,” meende hij. “Niemand van ons wast zich zo vaak als hij. Zijn kaken zijn altijd glad geschoren, hij ruikt altijd lekker en zijn kleren zijn elke dag schoon. En hij zal ook heus wel eten als hij honger heeft.”

Tom bromde. “Ik wilde dat het laatste waar was. Heb je niet gezien hoe mager hij geworden is?” Hij roerde met zijn vork door de boontjes op het bord, dat Jessy juist voor hem had neer gezet. “Wie weet hoe lang Argo dat al niet meer gegeten heeft,” mompelde hij. Joshua, die naast hem zat, stootte hem kameraadschappelijk aan. “Houd toch op met dat gezeur over Argo. Jouw humeur is de laatste tijd ook zo geweldig niet, hoor.”

“Sorry,” sprak Tom enigszins berouwvol. “Misschien heb je gelijk en moet ik me werkelijk niet zoveel zorgen maken om hem.” Hij stak een paar boontjes aan zijn vork en begon te eten. Maar in stilte dacht hij aan Argo zoals hij geweest was, voordat Lucinda weg moest. In gedachten zag hij de aanstekelijke lach van zijn kameraad, die kuiltjes maakte in zijn wangen en de vrolijke pretlichtjes, die daarbij schitterden in zijn ogen. Tom hoopte dat Argo gauw weer met Lucinda samen kon zijn…

Rustig liet Argo zijn paard over de vlakte draven. Hij staarde gedachteloos voor zich uit, zijn handen diep teruggetrokken in de mouwen van zijn jas. Zijn halsdoek reikte warm tot onder zijn kin. Af en toe liet hij de teugels los om zijn verkleumde vingers weer wat warmte in te blazen. Zijn knieën lagen stil tegen het grote, leren zadel, dat kraakte als hij zich erin bewoog.

Hij reed een dennenbosje in en snoof begerig de geuren van vochtig hout en mos op. De hoeven van zijn paard zakten weg in de verende bodem, die overdekt was met dennennaaldjes. Het was er half donker. De dichte bomen en het onderhout hielden het licht tegen. Natte nevels dreven als schimmen rond en zware druppels vielen van de takken.

Argo reed het bosje weer uit en stapte langs talloze stekelige struiken, die aan weerszijden van het pad groeiden. Hij keek ernaar zonder ze te zien en dacht onderwijl aan Lucinda. Er was nog geen brief van haar gekomen en hij was teleurgesteld. Hij had toch gedacht en ook gehoopt dat ze zou terug schrijven. Maar misschien was de steen die ze had gestuurd wel een soort afscheid geweest en wilde ze nu niets meer van hem weten. Misschien had ze de brief zelfs wel ongelezen weg gegooid.

Hij perste zijn lippen op elkaar bij die gedachte, terwijl de moed hem steeds verder in de schoenen zonk. Wat moest hij beginnen als ze hem werkelijk niet meer wilde? De Heer wist dat hij het nu al niet meer zag zitten. De laatste tijd was hij behoorlijk humeurig geworden. Om het minste of geringste snauwde hij tegen Tom, die toch zijn beste vriend was en die hem alleen maar probeerde te helpen.

Hij ontliep de etenstijden, om confrontaties met de anderen te voorkomen en als hij alleen was kon hij urenlang zitten piekeren, omdat hij Lucinda kwijt was. Ofschoon hij voortdurend honger had, ontbrak het hem aan eetlust en hij was steeds doodmoe, hoewel hij ‘s nachts nauwelijks kon slapen. Hij wist zelf dat het verkeerd met hem kon aflopen als hij zo verder ging, maar hij wist met geen mogelijkheid hoe hij de situatie moest veranderen. Hij had Lucinda nodig zoals een blad een boom. Zonder haar kon hij niet leven. Als ze toch eindelijk eens iets van zich liet horen…

Er sprongen plotseling tranen in zijn ogen en met de mouw van zijn jas veegde hij ze weg, zichzelf streng toesprekend. Lucinda zou vast wel terug schrijven. Ze hield immers van hem? Was het soms niet waar dat ze van huis was weggelopen, alleen om weer bij hem te kunnen zijn? Hij moest gewoon een beetje meer geduld hebben.

Langzaam nieuwe moed verzamelend snoot hij zijn neus. Later had Lucinda hem de steen gestuurd, vast en zeker alleen, omdat hij verkering had met Lolita. “Mijn hart kreeg je cadeau…” schoten de eerste woorden van haar briefje hem weer te binnen.

Hij had de steen nog steeds. Het ding lag op het kastje naast zijn bed en vaak als hij ‘s nachts niet kon slapen keek hij ernaar. Het was het enige dat hem met Lucinda verbond, behalve dan de talloze herinneringen die hij aan haar had.

Zuchtend nam hij het besluit terug te keren naar de ranch. Hoe verder hij reed, hoe meer hij piekerde en zich zorgen maakte en daar schoot hij absoluut geen donder mee op. Resoluut wendde hij zijn paard en liet het galopperen. Het was trouwens ook verre van warm. Zijn handen waren nu zo koud dat hij de teugels bijna niet meer vast kon houden en zijn benen waren stram en stijf geworden. De galop deed hem goed en eenmaal opgewarmd liet hij zijn rijdier weer stapvoets gaan. Hij nam een kortere weg terug, waardoor hij zich in een oogwenk weer in Hulett bevond.

Al dravend reed hij aan de luttele huisjes voorbij, geen acht slaand op de immense stilte die hij verbrak. Hij reed juist de kleine kruidenierswinkel voorbij, toen een lange man haastig naar buiten kwam. “Argo!” riep hij. Verbaasd hield Argo zijn rijdier in en draaide zich half in het zadel om. Hij zag de kruidenier op hem af stevenen, met een witte envelop in zijn hand. “Er kwam net een brief voor je met de exprespost,” vertelde hij, terwijl hij Argo de envelop aan reikte.

Argo voelde zich heel warm worden van binnen, toen hij het poststempel van Austin zag. “Dit is de brief waarop ik wachtte, John,” sprak hij dankbaar. “Van Lucinda.” Hij scheurde de envelop open en haalde met trillende vingers het briefpapier eruit. Opgetogen begon hij te lezen. Toen hij las dat ze zwanger was stokte de adem in zijn keel. Vervolgens uitte hij een luide kreet van blijdschap. “Lucinda is zwanger!”

De kruidenier glimlachte. “Dat is mooi nieuws. Gefeliciteerd, Argo.” Hij reikte Argo zijn hand. “Ik ga het direct aan Tom en Jessy vertellen,” sprak Argo enthousiast, Johns hand als een pompzwengel op en neer schuddend. “Doe dat, kerel,” grijnsde de oudere man, terwijl hij een stap achteruit ging om Argo de ruimte te geven. “Kun jij een postkaart per exprespost voor me verzenden?” vroeg Argo. Toen John knikte, citeerde hij: “Ik kom je halen, als de zon zakt achter de heuvels. Liefs, Argo.” John noteerde de woorden op een kladpapiertje en stak zijn potlood achter zijn oor. “Ik zal er voor zorgen, Argo,” beloofde hij met een knipoog. “Bedankt John,” sprak Argo warm, voordat hij zijn hengst de sporen gaf. “Ik vergoed de kosten later wel.”

Hij klemde de brief stevig in zijn hand, zodat hij die niet zou verliezen. Het was niet ver rijden naar de ranch en Argo galoppeerde rechtstreeks naar het woonhuis, waar hij zich van het paard liet tuimelen en de teugels naarstig om een hekje slingerde. Toen hij letterlijk de keuken binnen stormde, stonden de anderen juist op het punt om te vertrekken. Allen keken verbaasd op bij het zien van hun baas. “Ben je nu al terug?” vroeg Tom, maar Argo hoorde zijn vraag niet eens.

Opgetogen duwde hij zijn vriend Lucinda’s brief in de hand. “Ze is zwanger!” jubelde hij. “Het is niet waar,” sprak Tom verbluft. “Het is waar, echt waar,” zong Argo en in zijn dolle bui greep hij Jessy, die er ook bij stond, bij de schouders en maakte met haar een rondedansje door de keuken. “Lucinda krijgt over zeven maanden een kindje.” De blijdschap sprankelde in zijn ogen.

“O Argo, wat heerlijk voor je,” deelde Jessy in zijn vreugde. “Gefeliciteerd kerel,” grijnsde Tom, terwijl hij Argo de brief terug gaf. Argo glunderde, terwijl ook de andere jongens hem feliciteerden en Jane kuste hem zelfs op beide wangen.

“Ik heb een postkaart laten zenden naar Lucinda in Austin,” vertelde Argo hun. “En ik reis die kaart vandaag nog achterna om mijn schat op te halen. Lucinda’s tante draag ik desnoods hierheen,” grapte hij laconiek. Toen keek hij plotseling ernstig naar Tom. “Kan ik er op vertrouwen dat de ranch veilig is in jouw handen?” Zijn voorman knikte. “Dat komt best in orde,” antwoordde hij rustig. “Dat weet je wel.” Argo knikte ook. Hij stopte Lucinda’s brief in de borstzak van zijn overhemd en maakte aanstalten om naar de hal te lopen. “Het is beter dat ik eerst een bad neem,” mompelde hij. “En kan iemand misschien even voor mijn paard zorgen?”

Terwijl hij zich naar de badkamer begaf, hoorde hij hoe Tom twee cowboys opdracht gaf de hengst te borstelen, zijn hoefijzers na te kijken en het tuig te poetsen. Tevreden kleedde hij zich uit en liet het bad vol lopen. Onmiddellijk moest hij weer denken aan die keer, nu al weer zo lang geleden, toen hij in bad had gezeten en Lucinda hem de brief van haar tante was komen brengen. Even mijmerde hij over de inhoud van die brief en het vreselijke lot dat die voorspelde.

Al gauw zou dat allemaal verleden tijd zijn. Dan zou hij Lucinda voor altijd naast zich hebben. Zijn eigen, lieve Lucinda, van wie hij zo zielsveel hield. Hij zag in gedachten hoe de zon haar haren deed glanzen, hoorde haar zachte stem die tegen hem sprak en zag haar lachende ogen die hem aankeken.

Het was een koude, regenachtige middag en de dikke bewolking die samen trok aan de donkere hemel voorspelde al niet veel beters. Harde windstoten deden de kale boomtoppen buigen. Argo droeg zijn lange regenjas en lederen chaps, om hem droog en warm te houden. Behalve geld had hij niets bij zich. Hij kon immers voedsel kopen in de trein onderweg naar Texas en verder had hij niets nodig. Zijn paard zou hij weer achter laten bij de stalhouderij in Carlile. Het dier zou daar evenmin iets te kort komen als thuis op de ranch en tenslotte zou Argo hooguit twee dagen weg blijven. En als hij terug kwam zou hij Lucinda bij zich hebben!

Gelukzalig zuchtend dacht Argo aan het meisje van zijn dromen. Alle afgelopen maanden met en zonder haar flitsten voor de zoveelste keer door zijn gedachten. Hij kon zich nog alles haarscherp herinneren, van de dag waarop ze kwam, tot de dag dat ze moest vertrekken. En dan de dagen die op dat vertrek volgden en ook de dagen met Lolita.

Plotseling was Lucinda er weer geweest, toen ze van huis was weg gelopen. Hij zag weer die pijnlijke, bodemloze blik in haar ogen, toen ze bemerkte dat hij verkering had met Lolita en hij knarste grimmig met zijn tanden. Wat had hij haar toch aan gedaan, idioot die hij was. Hij had haar terug gebracht naar haar thuis, in de volste veronderstelling dat daarna alles tussen hen voorgoed voorbij zou zijn.

Maar niets was minder waar. Ze stuurde hem een steen met een briefje, waarvan de tekst hem wel heel gevoelig raakte. Als bij toverslag dacht hij ineens heel anders over Lolita en hij verbrak zijn relatie met haar. Weer was er een tijd geweest van tobben en piekeren, maar daaraan was nu toch definitief een einde gekomen. Hij was onderweg naar Austin, om zijn lieve en ook nog zwangere vriendin naar huis te halen. Niemand zou hem beletten dat te doen, daarvan was hij overtuigd. Het kon hem niet schelen of Lucinda’s tante te ziek was om te lopen. Hij zou hen allebei meenemen naar zijn ranch en daarmee basta. Lucinda was zwanger van hem en hij wilde haar om die reden zo snel mogelijk naast zich weten.

Hij kon het ongeduld dat aan hem knaagde nauwelijks bedwingen, toen hij bedacht hoe eindeloos lang de treinreis naar Austin zou gaan duren. Waarschijnlijk zou hij te opgewonden zijn om te kunnen slapen onderweg en voor het lezen van een krant of iets dergelijks zou hij al helemaal geen rust kunnen vinden.

Een beetje verongelijkt haalde hij zijn schouders op. Alsof dat het ergste was… Die treinreis ging ook wel voorbij, net als al die weken die hij zonder Lucinda had door gebracht. Bovendien zou hij haar op de terugweg bij zich hebben. Maar zijn ongeduld bleef aan hem knagen, toen hij bedacht dat hij misschien niet eens op tijd op het station zou zijn om de trein te kunnen nemen. Dan zou hij tot morgen moeten wachten.

Het was een regelrechte kwelling voor hem dit onder ogen te moeten zien, maar al snel daagde in zijn onrustige geest een helder idee. Er moest een kortere weg zijn naar Carlile, waarmee hij vast en zeker wat tijd kon besparen. Hij wierp een blik op de lucht, maar door het ontbreken van de zon kon hij over het tijdstip niets concreets zeggen. Het enige dat hij wist was dat hij om kwart over één op de ranch vertrokken was. Zijn hart begon als een razende te bonzen, toen hij met ontzetting bedacht dat de trein om twee uur zou vertrekken, terwijl het zeker een uur rijden was naar Carlile, via de normale route. Als hij geen kortere weg nam, zou hij te laat komen. Er was een kortere weg, wist hij, maar het was geen gemakkelijke en om die reden een weinig gebruikte weg. Maar hij moest het erop wagen, wilde hij vandaag nog met de trein kunnen reizen.

Met een vastberaden trek om zijn mond veranderde Argo zijn koers, wat hem het hoopvolle gevoel gaf dichter bij zijn doel te staan. Hij was bijzonder ingenomen met zichzelf, omdat hij zo slim was geweest aan die kortere weg te denken. Zelfs de kille regenbui die plotseling op hem neer daalde, kon geen domper meer op Argos enthousiaste stemming zetten.

Fluitend galoppeerde hij over een smal, kronkelig paadje dat hem tussen stekelige struiken en zware rotsblokken leidde. Soms was het zo smal dat de doorns in zijn chaps drongen en hij probeerde de takken zo ver mogelijk van zich af te duwen, vooral ook om de gevoelige huid van zijn paard te sparen. Hij moest noodgedwongen stapvoets gaan rijden, toen hij bemerkte dat het pad door de hevige regenval steeds gladder begon te worden. Zijn paard gleed herhaaldelijk uit en Argos goede humeur begon langzaam weg te ebben.

In stilte verwenste hij de regen, die hem ondanks de kortere weg belette flink op te schieten. Zelfs al zou het droog worden, dan nog zou het pad de eerste uren glibberig blijven. Maar plotseling begon het pad omhoog te leiden tussen de rotsen en verloor zijn gladheid. De grond onder de hoeven van zijn paard werd hard en steenachtig en Argo liet zijn rijdier draven. Na ruim een kilometer werd de weg steeds steiler. Het pad dat eerst gevormd werd uit vaste stukken rots, bestond nu uit verraderlijk los gesteente. Het was moeilijk om het draftempo hier vol te houden en Argo liet de hengst dan ook weer stapvoets gaan.

Hij wierp een blik op de asgrauwe lucht boven hem, die niet bijster veel goeds voorspelde. Zoals hij reeds gevreesd had, begon het al spoedig krachtig te onweren. Argo vervloekte de barre weersomstandigheden hartgrondig. De weergoden waren hem blijkbaar niet erg vriendelijk gezind. Alsof dat nog niet genoeg was, gleed zijn paard plotseling uit in het losse gesteente en kwam nogal ongelukkig ten val.

Argos rechterbeen en heup lagen luttele seconden in de verdrukking, terwijl zijn paard verwoedde pogingen deed weer op vier benen te komen. Toen het dier eindelijk overeind stond, bleef Argo roerloos liggen, starend naar zijn been dat er vreemd bij lag. Gebroken, flitste het door zijn hoofd. Heel voorzichtig probeerde hij het te bewegen, maar bijna onmiddellijk staakte hij zijn poging, doordat een scheut van pijn niet alleen het been, maar ook zijn heup doorkliefde.

Opstaan zou onmogelijk gaan, wist hij nu. Hij knarsetandde grimmig, toen hij bedacht dat hij de trein nu zeker zou missen. Bovendien zou hij niet eens meer de gelegenheid hebben Lucinda te gaan halen, nu hij zowel zijn heup als zijn been gebroken had. Daar kwam nog bij dat niemand wist dat hij deze weg ingeslagen was.

Met een peinzende blik in zijn ogen keek hij naar de hengst, die naast hem stond. Met zijn ogen inspecteerde hij de benen van het dier en kon tot zijn grote opluchting geen zichtbare verwondingen ontdekken. Een diepe zucht ontsnapte uit zijn keel; het was een hele zorg minder, te weten dat zijn paard in ieder geval op het eerste oog ongedeerd was.

Terwijl de regen nog steeds in stromen op hem neer daalde, liet Argo zijn gedachten de vrije loop. Hij moest de anderen op de ranch op de één of andere manier laten weten dat hij hier hulpeloos lag en zich niet kon verroeren. Ze moesten hem komen zoeken. Hij wist dat het dagen, misschien zelfs wel een week zou duren, voordat ze hem zouden missen en zouden vermoeden dat er iets met hem gebeurd was. Vervolgens zouden ze nog naar hem op zoek moeten gaan.

Argo besefte dat het dan wel eens te laat voor hem zou kunnen zijn. Hij zag dit kalm onder ogen, want hij was doorgaans niet iemand die onmiddellijk in paniek raakte. In de meest benarde situaties was hij erin geslaagd rustig te blijven en vast en zeker zou hem dat ook nu lukken. Het was zelfs heel belangrijk dat hij kalm zou blijven, want daardoor zou hij beter in staat zijn goed na te denken.

Zolang hij stil lag, voelde hij zijn gekwetste heup niet en hij meende een kort ogenblik dat het met de pijn wel mee viel. Hij kon proberen om op een rotsblok te klauteren, van waaruit hij zich in het zadel van de hengst kon helpen. Het dier zou hem vervolgens naar huis kunnen dragen.

Draaiend met zijn hoofd wierp hij een blik op zijn omgeving. Er was een tamelijk groot rotsblok links van hem, ongeveer vijf meter verderop en hij besloot daar heen te kruipen. Zijn gebroken been en heup zoveel mogelijk ontziend, wentelde hij zich op zijn buik en begon zich met grote inspanning voorwaarts te bewegen. Hij beet zijn kiezen hard op elkaar, in een poging geen acht te slaan op de pijn. Zijn handen graaiden in het losse gesteente voor hem, zoekend naar iets waaraan hij houvast zou hebben, maar vonden niets.

Met behulp van zijn goede been duwde hij zijn atletisch gespierde lichaam centimeter voor centimeter vooruit, in de richting van het rotsblok. Af en toe keek hij op om te zien hoe ver hij nog te gaan had en de moed begon hem al vlug in de schoenen te zinken, toen hij bemerkte hoe traag hij vorderde. Iedere centimeter voorwaarts leek een eeuwigheid te duren en kostte hem een bovenmenselijke inspanning. Maar hij wilde niet van opgeven weten, nog niet. Verbeten zwoegde hij voort.

Nog steeds viel de regen met bakken uit de lucht en onheilspellende bliksemflitsen vonden hun weg naar de aarde door een zeer betrokken hemel. Argo merkte er nauwelijks nog iets van, zo diep geconcentreerd was hij in zijn poging de grote steen te bereiken. Het weer kon hem niets meer schelen, het enige belangrijke op dit moment was dat hij zo vlug mogelijk naar huis terug kon. Hij had dringend een dokter nodig.

Hij had nog geen meter afgelegd, toen hij zich uitgeput door pijn en inspanning met zijn gezicht in het losse gesteente liet vallen. Hij kon niet meer. Zijn heup en ook zijn been deden zo ontzettend veel pijn, dat hij het echt niet meer uit hield. Zwaar ademend keek hij op om het rotsblok te bekijken, dat nog altijd veel te ver van hem verwijderd was en hij besefte dat hij zijn pogingen het ding te bereiken moest staken. Hij zou het nooit voor elkaar krijgen om zover te kruipen, met de pijn die hem zo hevig kwelde.

Tranen van machteloosheid doemden op achter zijn wimpers en hij snikte krampachtig. “L… Lu… Lucinda…” De enige die hem hoorde was zijn paard, dat nog steeds trouw op hem stond te wachten. Argo, die de hengst als klein veulentje van zijn vader had gekregen, had het dier zelf opgeleidt en hem geleerd altijd bij zijn baas te blijven. Alleen dat was de reden dat het paard niet reeds lang de benen had genomen.

Eén blik op zijn trouwe viervoeter leerde Argo dat het dier bang was voor het nog altijd voortdurende onweer, nu zijn baas niet meer beschikbaar was om hem gerust te stellen. Argo besefte ineens dat zijn paard zijn enige redding kon betekenen en in zijn hoofd daagde een plan.

“Goede jongen,” sprak hij tegen de hengst. Het dier bromde zacht door zijn neusgaten en boog zijn hoofd in Argos richting, zijn oren oplettend gespitst. Zijn achterhand en flanken werden gestriemd door de hevige regenval en het dier droeg zijn staart tussen zijn benen.

“Braaf, goedzo,” sprak Argo zachtjes tegen zijn paard. “Je moet naar huis, kerel.” Hij was er altijd trots op geweest dat hij de hengst zo goed getraind had dat deze hem absoluut nooit verliet. En het deed hem intens veel pijn, om onder ogen te moeten zien dat het zijn enige overlevingskans was, om het grenzeloze vertrouwen dat zijn paard in hem stelde, te kwetsen.

Hij zou het dier moeten verjagen, zodat het naar huis zou rennen. Alleen dan zouden de anderen op de ranch te weten komen dat er iets met hem gebeurd was en zouden ze naar hem op zoek gaan. “Jij moet me helpen, kameraad,” sprak hij verder. “Jij bent mijn enige kans.”

Zijn geschaafde handen zochten naar bruikbare stenen, die hij naar de hengst zou gooien teneinde hem weg te jagen. Opnieuw brandden tranen achter zijn oogleden, toen de eerste steen vlakbij de hengst neer kwam. Het dier sprong verschrikt opzij en snoof. Weer gooide Argo een steen, harder nu. Dit maal werd een hoef van het paard door het projectiel geraakt. “Ga naar huis,” smeekte Argo zijn paard. “Toe, ga nu.” De hengst, jarenlang erop getraind zijn baas niet te verlaten, begreep niet veel van zijn smeekbede.

Verward klauwde het dier met zijn voorbenen over de grond, onrustig zwaaiend met zijn staart. “Ga!” Argos stem werd gebiedender en de volgende steen die hij gooide raakte de achterhand van het paard. De hengst nam twee grote sprongen voorwaarts, waarna hij vertwijfeld weer bleef staan en zich naar zijn baas keerde. “Nee!” riep Argo. “Weg, kerel! Maak dat je weg komt!”

Het paard steigerde door het schrille geluid van zijn overslaande stem en de steen die Argo juist gooide, trof het gevoelig onder de buik. Snuivend van angst en pijn kwam de hengst neer op zijn voorbenen en Argo zag bloed uit een kleine wond vloeien. Tranen stroomden nu rijkelijk over zijn gezicht. Hij had zijn paard geen pijn willen doen. Zo had hij het nooit bedoeld.

Toch nam hij weer een steen, vertwijfeld echter. De hengst was zijn enige overlevingskans, flitste het opnieuw door zijn hoofd. En hij moest die kans grijpen, zelfs als dit zou betekenen dat het hem jaren zou kosten het vertrouwen van het paard in hem weer te herstellen.

“Naar huis!” riep hij, buiten zichzelf. “Ga naar huis!” Met een regen van stenen bekogelde hij de hengst en zag met tranen in zijn ogen hoe het dier snoof, steigerde en uiteindelijk de benen nam. Hij snikte het uit, toen hij de hoefslagen van de hengst hoorde weg ebben over het steenachtige pad. Al gauw waren de enige geluiden die hij nog hoorde, die van het onweer, de wind en de regen.

Hij wierp een blik op de asgrauwe lucht boven hem. “Het was mijn enige kans,” prevelde hij tegen de wind. Dodelijk vermoeid draaide hij zijn hoofd opzij en sloot zijn ogen. Het zou vast nog wel een paar uur duren, voordat ze hem vonden. Hij hoopte vurig dat Tom bij hen zou zijn. Tom moest Lucinda gaan halen nu hij het zelf niet kon. Tom moest… Langzaam zonk Argo weg in vergetelheid.

Verder lezen? Bestel dit e-book bij uw favoriete boekhandel of vraag de auteur of ze u een papieren exemplaar wil sturen. Haar gegevens zijn:

Telefoon  | (+49) (0)173-6991740
e-mailadres | shunka-wakan@freenet.de