Proloog

DATUM: TOEN

Ik wil niet dat mijn therapeut denkt dat ik gek ben. Dat de leugens uit mijn mond rollen zonder over mijn tanden te struikelen mag een wonder heten.

'Ik heb afgelopen nacht over de kruik gedroomd.'

'Alweer?' vraagt hij.

Het leer kraakt onder mijn hoofd als ik knik.

'Precies dezelfde kruik?'

'Steeds dezelfde.'

Krassend beweegt hij met zijn pen over het papier.

'Beschrijf hem eens voor me, Zoë.'

We hebben dit al een half dozijn keren gedaan, dokter Nick Rose en ik. Mijn antwoord is steeds hetzelfde en toch doe ik hem dat plezier als hij het vraagt. Of hij mij. Ik doe het omdat ik door de kruik geobsedeerd ben. Hij omdat hij zijn boot moet afbetalen.

De kussens van de bank kreuken onder me als ik achterover leun en hem bekijk als een kind dat voor het eerst een olifant ziet. Met grote ogen en een open mond. Hij zit in een gemakkelijke, versleten leren stoel. Zijn lichaam heeft die opgewreven met een zachte glans die aangenaam is om te zien. Zijn grote handen zijn eeltig van werk dat hij niet in zijn kantoor doet. Het te korte haar, gemakkelijk bij te houden. Zijn ogen zijn donker als de mijne. Zijn haar is dat ook. Er zit een litteken boven op zijn hoofd dat hij zelf onmogelijk in de spiegel kan zien en ik vraag me af of hij het met zijn vingers betast, wanneer hij alleen is of dat hij er zich zelfs niet van bewust is dat het er zit. Zijn huid is gebruind; binnen zitten is kennelijk niets voor hem.

Maar wat zou hij doen? Misschien niet met een boot varen. Motorrijden misschien. Het idee dat hij schrijlings op een motor zit laat me inwendig glimlachen. Die glimlach houd ik daar verborgen. Als ik die naar mijn lippen zou laten kruipen, zou hij me er naar vragen. En hoewel ik hem alles vertel wat ik denk, deel ik niet altijd mijn geheimen met hem.

'Aangebrande room. Als het een verftint was, zouden ze die zo noemen... Het is... alsof hij voor me gemaakt is. Wanneer ik er in mijn droom mijn armen naar uitstrek om de handvatten te pakken... Zat er bij jou in de klas ook zo'n joch met zulke zeiloren?'

Ik ga rechtop zitten, strijk mijn haar achter mijn oren en druk ze naar voren tot ze haaks op mijn hoofd staan.

Hij vertrekt zijn mond. Hij wil glimlachen. Ik merk zijn tweestrijd: is het professioneel om te lachen? Zal ze het als seksueel lastigvallen beschouwen? Lach nou, wil ik tegen hem zeggen. Alsjeblieft.

'Ik was dat joch.'

'Echt?'

'Nee.' Hij kan zijn glimlach niet meer inhouden en een ogenblik lang vergeet ik de kruik. De lach is niet breed en ook niet volmaakt, maar hij is voor mij. Ik merk dat ik een stortvloed van vragen heb, bedoeld om hem te doorgronden zoals hij mij doet.

'Heb jij een droom die steeds terugkomt?' vraag ik.

De glimlach verdwijnt op slag. 'Ik herinner me ze niet. Maar we hebben het over jou.'

Juist ja. Laten we niet afdwalen. 'De kruik. Wat kan ik je verder nog over de kruik vertellen?'

'Staan er tekens op?'

Daar hoef ik niet over na te denken. 'Nee, hij is egaal van kleur.' Mijn schouders doen pijn van de spanning. 'Dat is alles.'

'Wat voor gevoel wekt hij bij je op?'

'Een gevoel van doodsangst.' Ik buig me naar voren en mijn ellebogen drukke putten in mijn knieën. 'En van nieuwsgierigheid.'

1

DATUM: NU

Wanneer ik wakker word, is de wereld nog altijd verdwenen. Alleen fragmenten zijn overgebleven. Stukjes van plaatsen en mensen die ooit heel waren. Aan de andere kant van het raam is het landschap diepgroen, te groen. Dikke grijze wolken hebben de zon weken geleden al verjaagd.

Onder de groepjes overlevenden doen verhalen de ronde dat het regent in de Sahara, dat het eindeloze bruin nu hier en daar groen vertoont, dat de Britse eilanden in het water wegzakken. De natuur herstelt zich volgens zijn eigen plannen. De mens heeft daar geen zeggenschap over.

Het is een maand voor mijn eenendertigste verjaardag. Ik ben achttien maanden ouder dan toen de epidemie uitbrak. Twaalf maanden ouder dan toen de oorlog de aarde voor het eerst teisterde. Ergens tussen toen en nu sloeg de geologie op hol en dreef het klimaat tot krankzinnigheid. Geen verrassing als je kijkt naar de reden waarom we vechten. Negentien maanden zijn voorbijgegaan sinds ik de kruik voor het eerst zag.

Ik zit in wat vroeger een boerderij was in wat vroeger Italië heette. Dit is niet meer het land waar vrolijke toeristen muntjes in de Trevi-fontein gooien of waar mensen samendrommen op het Sint-Pietersplein. O, aanvankelijk haastten ze zich hierheen als sikkelcellen die door een ader worden geperst, dichte drommen aan boord van vliegtuigen en in treinen, met al hun spaargeld dat ze graag aan de kerk offerden voor een kans op redding. Nu bedekken hun lijken de straten van Vaticaanstad en Rome. Ze steken hun hand niet langer in La Bocca della Verità en houden hun adem in terwijl ze een leugentje fluisteren waarvan ze overtuigd zijn dat het de waarheid is: dat er nu op elk moment een geneesmiddel ontdekt kan worden; dat een horde geleerden verborgen in een spelonk hoog in de bergen een vaccin heeft dat ons kan genezen; dat God op het punt staat om zijn troepen op een heilige reddingsmissie te zenden; dat we allemaal gered zullen worden.

Luide stemmen dringen door de muren en herinneren me eraan dat ik hier niet alleen ben, hoewel ik helemaal alleen op de wereld ben.

'Het komt door het zout.'

'Het komt niet door dat verdomde zout.'

Er klinkt een doffe dreun van een vuist die tegen hout bonkt.

'Ik zeg je dat het door het zout komt.'

Ik som in gedachten mijn bezittingen op, terwijl de stemmen ruziën: rugzak, schoenen, een waterdichte jas, een speelgoedaapje en in een plastic zak een nutteloos paspoort en een brief die ik niet heb gelezen omdat ik daar te laf voor ben. Dat is alles wat ik heb in deze bouwvallige kamer. De viezigheid is van voor het einde, heb ik geconcludeerd. Slecht schoongemaakt; niet genoeg geld voor het onderhoud.

'Als het niet door het zout komt, waardoor dan wel?'

'Maïsstroop met een hoog suikergehalte,' zegt de andere stem op de superieure toon van iemand die van zijn gelijk overtuigd is. Misschien heeft hij dat. Wie weet het nog?

'Ha, en Afrika dan? Ze snoepen niet in Timboektoe. Daarom zijn ze allemaal zo graatmager.'

'Zout, maïsstroop, wat doet het ertoe?' vraag ik de muur, maar die blijft me het antwoord schuldig.

Er is een beweging achter me. Ik draai me om en zie Lisa-Zonder-Achternaam in de deuropening staan, maar nu is er meer ruimte om haar heen dan een week geleden, toen ik aankwam. Ze is tien jaar jonger dan ik. Een Engelse uit een van die steden die eindigen op -shire. De dochter van een van de mannen in de andere kamer en het nichtje van de andere.

'Het doet er niet doe wat de oorzaak van de ziekte is. Nu niet meer.' Ze kijkt me met koortsachtige ogen aan; het is een trucje: Lisa is blind vanaf haar geboorte. 'Ja toch?'

Ik moet me haasten; ik moet een veerboot halen als ik in Griekenland wil komen.

Ik buk me, hijs mijn rugzak op mijn schouders. Die zijn nu ook magerder. In de stoffige spiegel tegen de muur tekenen de botten zich af onder mijn T-shirt.

'Niet echt,' zeg ik tegen haar. Wanneer de eerste traan over haar wang rolt, geef ik haar wat ik nog over heb, wat neerkomt op een omhelzing, terwijl ik teder haar dunne haar streel.

Voor de kruik heb ik nooit geweten dat ik stalen botten had.

Die verdomde kruik.

DATUM: TOEN

Mijn appartement is een modern fort. Sloten, kettingen en binnen een code die onmiddellijk de politie op mijn dak stuurt als ik hem drie keer verkeerd intoets, waarna ze willen weten of ik wel ben die ik zeg dat ik ben.

Elf uur vloeren en toiletten boenen en vuilnis weggooien in een hermetisch afgesloten ruimte. Elf uur een eenzijdige conversatie met muizen voeren. Mijn ogen branden na een lange dag. Ik wou dat ik ze uit hun kassen kon halen om schoon te spoelen.

Wanneer de deur openzwaait, wéét ik dat er iets gebeurd is. Aanvankelijk denk ik dat het het rode lichtje van het antwoordapparaat is dat vanuit de keuken naar me knippert. Maar nee, er is meer. De lucht is vreemd alsof iets zich tijdens mijn afwezigheid door de ruimte heeft bewogen en al mijn spullen heeft aangeraakt zonder een spoor achter te laten.

Een gouden licht overspoelt de woonkamer bijna meteen nadat mijn vingers de lichtschakelaar hebben aangeraakt. Men zegt dat het geen paranoia is, als iemand het werkelijk op je gemunt heeft. Ik voel geen prikkel in mijn nek om me te waarschuwen dat ik om moet kijken, maar ik heb gelijk wat de lucht betreft. Hij is verstoord tijdens mijn afwezigheid en er is iets binnen gezet.

Een kruik.

Geen kruik voor het inleggen van zure augurken die kraken tussen je tanden. Deze ziet eruit als een museumstuk, ouder dan deze stad - als je op het vuil rond de poriën mag afgaan. En dat antieke voorwerp vult mijn appartement met een sfeer van dingen die allang begraven zijn.

Ik zou de kruik kunnen onderzoeken, hem van de vloer optillen en wegbrengen. Maar als je bepaalde voorwerpen aanraakt, kan dat nooit meer ongedaan worden gemaakt. Ik ben een product van elke B-film die ik ooit heb gezien, elk bijgeloof waarvan ik ooit heb gehoord, elk sprookje dat oma's ooit hebben verteld.

Ik zou de kruik moeten onderzoeken, maar mijn vingers weigeren te bewegen om me te beschermen tegen wat er zou kunnen gebeuren. In plaats daarvan pak ik de telefoon.

De portier neemt op als hij voor de achtste keer overgaat. Wanneer ik hem vraag of hij iemand bij mij heeft binnengelaten, denkt hij na. Er gaat een eeuwigheid voorbij. In die tussentijd, zo stel ik mij voor, krabt hij aan zijn ballen, min of meer uit gewoonte, terwijl hij zich afvraagt hoeveel bier hij nog in de ijskast heeft.

'Nee,' zegt hij uiteindelijk. 'Is er iets gestolen?'

'Nee.'

'Wat is er dan?'

Ik hang op. Tel tot tien. Wanneer ik me omdraai, staat de kruik er nog steeds, in mijn woonkamer, precies midden tussen de televisie en de bank.

De volgende op mijn lijst is de beveiliging. Nee, zeggen ze me. We hebben geen registratie dat iemand appartement dertien-nul-vier is binnengegaan.

'Ook vijf minuten geleden niet?'

Stilte. Toen: 'Dat hebben we geregistreerd. Moeten we iemand sturen?'

Bij de politie van hetzelfde laken een pak. Niemand breekt in en laat dingen achter. Het moet een cadeau van een stille bewonderaar zijn. Of misschien, zo wagen ze te suggereren, ben ik gek, hoewel ze beleefde, nietszeggende woorden gebruiken om mij het gevoel te geven dat ik maar het beste kan ophangen.

Dan herinner ik me het knipperende lichtje van het antwoordapparaat. Wanneer ik de knop indruk, dreunt de stem van mijn moeder uit de luidspreker.

'Zoë? Zoë? Ben je daar?' Er volgt een pauze en vervolgens: 'Nee, liefste, het is het antwoordapparaat.' Weer een pauze. 'Wat... ik spréék een boodschap in. Hoezo "Harder praten"?' Op de achtergrond klinkt een speelse klap als ze mijn vader wegjaagt. 'Je zus heeft gebeld. Ze zegt dat ze je aan iemand wil voorstellen.' Ze laat haar stem dalen tot een gefluister dat allesbehalve discreet is. 'Ik denk dat het een man is. In ieder geval zou je haar eens kunnen bellen. Kom zaterdag maar voor het avondeten, dan kun je me alles over hem vertellen. Meisjes onder elkaar.' Weer een pauze. 'O, en jij natuurlijk. Je bent bijna een meisje,' zegt ze tegen mijn vader. Ik kan me voorstellen hoe hij op de achtergrond hartelijk lacht. 'Liefje, bel me. Ik zou je mobieltje kunnen proberen, maar je kent me: ik hoop altijd maar dat je een afspraakje hebt.'

Gewoonlijk krijg ik een lichte woedeaanval als ze belt om me te koppelen. Maar vandaag...

Ik wou dat mijn moeder hier was. Omdat die kruik niet van mij is. Iemand is bij me binnen geweest.

DATUM: NU

Het menselijk lichaam is een wonderbaarlijk fenomeen. Het is een chemisch fabriekje dat in staat is gewoon eten in een hete brandende smurrie te veranderen.

Ik moet nu vaak overgeven. Daar ben ik geweldig in. Ik kan een eind naar voren leunen en mijn schoenen helemaal missen. Als de wereld niet verdwenen was, zou ik aan de Olympische spelen kunnen deelnemen.

Zodra het tijd is voor het ontbijt, eet ik een appel. Die blijft binnen.

'Moet je echt weg?' vraagt Lisa. Ze kauwt op haar onderlip.

'Ik moet naar Brindisi.'

We staan op het erf van de boerderij, omgeven door een constante vochtige mist. Weelderig mos groeit op de lichte stenen, waarvan de buitenmuren van de boerderij zijn gebouwd. Mijn fiets staat tegen een waterpomp die al lang niet meer wordt gebruikt. Ooit hadden de eigenaren voldoende geld om de waterleiding te laten doortrekken en de twintigste eeuw binnen te stappen, maar ze hebben de pomp laten staan voor de sier of omdat het hun niet kon schelen. De fiets is blauw en oorspronkelijk niet van mij. Er is geen geld aan te pas gekomen. Hij is voor het Aeroporto Leonardo da Vinci di Fiumicino gekocht voor de belachelijke prijs van een kus. Geen tongzoen. Alleen een verrassend vleugje tederheid van een Noorse man die niet wilde sterven zonder een laatste omhelzing.

'Alsjeblieft,' zegt Lisa. 'Blijf.'

'Dat kan ik niet.' Ik voel een druk op mijn borst van de bergen spijt die er op gestapeld zijn. Ik mag haar graag. Echt waar. Het is een lief kind dat ooit van mooie dingen droomde. Nu is het beste wat ze kan hopen dat ze zal overleven. Voorspoedig leven is uitgesloten en zal het misschien nooit meer zijn.

'Alsjeblieft. Het is fijn om er een andere vrouw bij te hebben. Het is beter.'

Dan valt het me op, de wanhopige ondertoon in haar stem. Ze wil niet alleen met deze mannen achterblijven. Ik besef plotseling dat ze haar als een bezit zien. Een manier om de tijd te verdrijven tot de laatste hortende ademtocht van de mensheid. Ik had het eerder moeten aanvoelen, maar ik was zo gespitst op mijn eigen plannen dat ik niet goed om me heen had gekeken.

'Het spijt me,' zeg ik. 'Ik wist het niet. Ik had het moeten zien.'

Een lichte roze blos verschijnt op haar bleke huid: ik heb haar geheim geraden. Hoewel ze me niet kan zien, kijk ik een andere kant op om haar een ogenblik te geven om zich te herstellen. Mijn wangen kleuren van schaamte.

De stilte duurt lang genoeg om de neerslag in dikke regendruppels te laten veranderen.

'Jij kunt net zo min blijven als ik. Kom met me mee.'

Ik zou spijt moeten hebben van die woorden, maar dat heb ik niet. Als ze ja zegt, zal dat mijn reis met ik weet niet hoeveel dagen verlengen. Tijd is een luxe wanneer je niet kunt zien hoeveel zand er nog in de zandloper zit. Maar nu de mensheid zich zo moeizaam voortsleept, is vriendelijkheid zeldzaam. Ik moet vasthouden aan wat me tot een mens maakt.

'Echt? Mag ik met je meekomen?'

'Ik sta erop.'

Haar hals knakt als ze haar kin met een ruk over een schouder draait, terug naar het huis.

'Ze zullen me niet laten gaan. Ze zullen het niet goedvinden.'

Wat hebben ze toch met je gedaan, meisje? wil ik vragen. Wat ze ook zegt, het zal geen invloed hebben op mijn beslissing, ze komt met me mee.

'Ga naar je kamer je spullen halen. Zorg ervoor dat je een paar lekkere warme kleren meeneemt.'

'Maar...' Ik zie dat ze zich nog steeds zorgen over de mannen maakt.

'Dat regel ik wel.'

We gaan samen naar binnen en we genieten even van de plotselinge beschutting. Het is fijn als het even niet op je regent. Dan knikken we en zij loopt voorzichtig de trap op, terwijl ik naar de keuken ga.

Voor een keuken - en ik heb er heel wat gezien - is deze erg sober ingericht. Het vertrek heeft wel iets; ik kan zien wat ervan gemaakt kan worden door iemand met gevoel voor woninginrichting of die graag kookt. Het verlangt naar de aanwezigheid van een gezin.

Er is maar één man aanwezig: de oom van Lisa. Zijn huid lijkt bijna te barsten, zo dik is hij en zijn lichaam hangt over de randen van zijn stoel. Het is een solide meubelstuk, waarschijnlijk vele generaties oud. Het hout is donker van ouderdom en de zitting is van dik vlechtwerk met een honinggele glans. De stoel heeft nog zeven lege broers.

De kolossale kerel kijkt naar me, op zoek naar zwakheden waarvan hij kan profiteren. Ik houd mijn adem in als ik mijn schouders naar achteren trek en mijn kin naar voren steek om er zo sterk uit te zien als mijn lichaam het toelaat. Hij vindt niets wat hij niet zonder aanzienlijke inspanning kan nemen en kauwt verder op het brood dat ik twee dagen geleden heb gebakken, nadat ik alle kakkerlakken uit de ruime voorraad meel in de provisiekast had gevist. Kruimels vliegen uit zijn mond over tafel, waar ze natte vlekken vormen die zullen drogen en vastplakken als ze niet snel worden opgeveegd. Noch Lisa noch ik zullen hier zijn om dat te doen en deze mannen zullen binnen de kortste keren in hun eigen vuil rondwentelen.

'Lisa gaat met mij mee.'

Hij bromt, slikt en richt zijn kraaloogjes op me. Rozijnen die diep in het deeg zijn gedrukt.

'Ze blijft hier.'

'Het was geen vraag.'

Als een dreigende storm verheft hij zich met zijn enorme lichaam uit de stoel.

'Wij zijn haar familie.'

Dit gaat helemaal de verkeerde kant op. Een koude plek ter grootte van een kwartje vormt zich achter in mijn nek en breidt zich uit tot ik ril over mijn hele lichaam. Wat bezielde me? Hij is groter dan ik. Afzichtelijk dik en langzaam, ja, maar zwaar genoeg om me plat te drukken als hij me onder zich op de grond weet te werken.

We blijven elkaar aankijken. Als we honden waren zou iedereen zijn geld op hem zetten, onder de indruk van zijn enorme omvang.

Een snerpende kreet verscheurt de kunstmatige kalmte. Boven. Lisa. Even ben ik afgeleid, mijn aandacht gericht op de vreemde stilte die altijd op een kreet volgt.

De dikke man haalt naar me uit. Lisa zit in de problemen, maar ik nu ook.

Ik maak een schijnbeweging naar links en duik naar rechts. Hij vliegt tegen de muur als een auto bij een botsproef en het kalkstof vormt een witte stralenkrans rond zijn lichaam. Het kost hem een moment om zich te herstellen. Hij schudt zijn hoofd om de duizelingen te verdrijven, dan komt hij weer op me af.

Opnieuw weet ik hem te ontwijken. Nu kijken we elkaar aan met de tafel tussen ons in. Ruim een meter tussen ons. Geen wapens te zien. Lisa ruimt alles altijd netjes op, ook al is het haar huis niet, gewoon een dat ze toevallig op hun weg tegenkwamen, net als ik. Alles ligt op zijn plaats.

Weer een gil. Deze zweeft rond als een pluisje van een paardenbloem.

In mijn borst werpt mijn hart zich tegen de tralies van mijn ribben. Het weet dat haar vader daar boven bij haar is en wat er gebeurt.

'Ik ga naar haar toe,' zeg ik, 'en als je probeert me tegen te houden, ben je dood.'

Hij lacht. Zijn wangen trillen en schommelen.

'Wanneer hij haar geneukt heeft, nemen we jou om beurten onder handen, teef!'

'Dat jullie dat nog niet eerder hebben geprobeerd.'

Hij heft beide handpalmen op. 'Tja, wat zal ik zeggen? We zijn lammetjes die moed moesten verzamelen.'

Nu is het mijn beurt om te lachen, droog en bitter.

'Wat is er, slet? Wat is er zo grappig? Laat mij ook eens lachen?'

Langzaam schuif ik langs de tafel naar de deuropening. Aan de andere kant van de muur staat een paraplubak. Wat daar in staat is absoluut niet meer in staat een lichaam droog te houden, maar met de punt aan het eind kun je gemakkelijk een oog uitsteken.

'Heb ik je verteld waarmee ik hiervoor de kost verdiende?'

Hij bromt. Volgt me langs de tafel tot we beiden wij een hoek staan.

'Werkte je niet in een lab?'

Ik knik. Zoiets. 'Ik heb heel wat moeten tillen, dus ik ben behoorlijk sterk voor een magere vrouw. Wat heb jij gedaan behalve de versnellingspook van je vrachtwagen bewegen en een glas Guinness optillen?'

Ik ben nu minder sterk dan voor het einde van de wereld, maar mijn drang tot zelfbehoud heeft me tot hier gebracht. Ik spring naar de deur, maar ik heb me misrekend: zijn arm reikt verder dan de mijne. Dikke graaiende vingers sluiten zich rond mijn paardenstaart. Hij trekt me met een ruk naar achteren en klemt me tegen zich aan tot zijn buik als een gevulde pannenkoek tegen me aandrukt. Zijn arm klemt zich in een driehoek rond mijn hals.

Wanneer ik verlang naar het verleden, droom ik gewoonlijk van maaltijden in een restaurant van een keten, waar ze elke keer precies hetzelfde gerecht serveren. Ik droom ervan hoe het voelt om droog te zijn, of hoe mijn huid tintelt als ik te lang onder een te hete douche heb gestaan. Maar nu? Hoge hakken. Stiletto's. Met een stalen staaf van tien centimeter om de hakken recht en in vorm te houden. Omdat mijn tegenstander op zijn sokken loopt en ik mijn modieuze wapen zonder moeite dwars door zijn middenvoetsbeentje zou kunnen rammen.

Ik draag wandelschoenen met een dikke zool, maar hij is ruim een meter tachtig en ik moet op mijn tenen gaan staan om de een meter zeventig te halen, wat betekent dat mijn hakken weinig meer zullen doen dan zijn tenen pletten. Het is niet genoeg.

'Ik win,' zegt hij.

Misschien heeft hij gelijk, maar het is nog niet voorbij. Er staat meer op het spel dan alleen ik.

'Wanneer heb je voor het laatst je eigen lul nog gezien?'

Mijn stem piept als zijn arm zich steviger rond mijn hals klemt. Hij trekt me dichter en hoger tegen zich aan. Mijn hielen komen los van de grond. Er klinkt een geschuifel van rubber over tegels als mijn voeten heen en weer bewegen om houvast te zoekenken.

'Kun je hem vasthouden om te pissen, of moet je zitten als een vrouw?'

'Bek dicht!'

'Dikke kerels zoals jij kunnen geen stijve meer krijgen.'

Donkere vlekken verduisteren mijn gezichtsveld. Het is ochtend, maar mijn daglicht verdwijnt snel. Lisa snikt nu tussen haar kreten door.

Hij is sterker dan je op het eerste gezicht zou denken. De vetmassa bedekt een aanzienlijke spiermassa. Een perfecte camouflage. Mijn tenen komen los van de grond.

Wat er nu volgt gebeurt in een oogwenk.

Ik laat mijn kin zakken en mijn tanden begraven zich in zijn onderarm. Het glazuur snijdt door spierweefsel en schraapt over bot. Ik trek mijn knieën op, zodat mijn gewicht verpletterend op zijn voeten neerkomt als hij me laat vallen en een kreet slaakt die van onder uit zijn ballen lijkt te komen. Ik snak naar adem als ik voorover op mijn knieën val. De pijn van de smak laat het vuur door mijn schenen schieten. Mijn tegenstander herstelt zich lang genoeg om me met zijn pijnlijke voet een snelle schop tegen mijn achterwerk te geven. Bloed stroomt door mijn mond. Ik krabbel overeind, spring opzij, mijn arm beschermend voor mijn maag.

Zonder enige andere gedachte in mijn hoofd dan de drang om dit te overleven, reik ik naar een stoel. Hij is lichter dan het glanzende hout doet vermoeden. Of misschien niet. In noodgevallen is het menselijk lichaam tot verbazingwekkende prestaties in staat. Ik weet dit, omdat ik dit ooit in een televisieprogramma heb gehoord.

Wit bot glinstert door mijn huid als mijn handen zich rond de rugleuning van de stoel sluiten. Hij is Engelsman, dus hij weet weinig van mijn nationale sport. De stoel is mijn knuppel en zijn gezicht is de bal. Honkbal op adrenaline.

Hij komt op me af en ik zwaai. Er klinkt een harde knal als ik zijn gezicht kapot mep. Bloeddruppels spatten op mijn shirt en gezicht: de natte droom van een muskiet. Gebroken tanden vallen uit zijn openzakkende mond en hij zakt in elkaar. Een berg vlees, overwonnen door een vrouw met een stoel. Het hout glijdt uit mijn vingers, als ik de gang in wankel en de trap op klim.

DATUM: TOEN

Ik krijg zijn naam van een vriendin van de zuster van een vriendin.

'O jee, hem moet je bellen. Hij is de beste,' zegt mijn vriendin met het overdreven enthousiasme van iemand die derdehands nieuws doorgeeft.

Nick Rose. Zijn naam lijkt van een timmerman, niet van iemand die voor een duizelingwekkend honorarium naar problemen luistert. Een schrijnwerker. Een jan met de pet. Dat kan ik wel. Met een gewoon iemand praten kan ik wel praten. Gewoonlijk wanneer ik me een therapeut voorstel, moet ik denken aan een strenge Sigmund Freud die zoekt naar verbanden tussen mijn rare kronkels en mijn gevoelens voor mijn moeder, hoewel ik haar nog niet heb teruggebeld, of contact heb opgenomen met mijn zuster zoals ze vroeg.

Wat zou Freud daarvan vinden? En dokter Nick Rose?

Ik bel buiten op straat met mijn mobieltje. De stad bruist van leven. Claxons zijn de peper die over het de gestage verkeersdrukte is gestrooid. Lichamen vormen een organische lopende band die voortdurende over de trottoirs loopt. Hier buiten gaan mijn woorden verloren, maar dat wil ik ook. Ik ben een nuchtere vrouw, maar door de komst van de kruik ben ik me gaan afvragen of ik wel greep op de werkelijkheid heb. En diep binnenin me, in de kluis waarin ik mijn angsten zorgvuldig weggesloten houd, krijg ik het gekke idee dat de kruik het weet.

Dus sta ik buiten op de hoek, sluit mijn hand over het mondstuk van de telefoon en toets het nummer.

Een man neemt op. Ik verwachtte een vrouwelijke assistente en dat vertel ik hem, waardoor onmiddellijk een schuldgevoel krijg omdat ik mijn eigen sekse stereotypeer. Mooie feminist ben ik.

Hij lacht. 'Ik ben alleen. Ik praat graag met mogelijke cliënten. Het geeft ons allebei de kans elkaar aan te voelen.'

Cliënten, geen patiënten. Ik laat mijn schouders hangen en ik besef hoe gespannen mijn lichaam is geweest. De stem van Nick Rose is warm en donker als goede koffie. Hij lacht als iemand die dat al vaak heeft gedaan.

Ik wil die lach nog eens horen en daarom zeg ik: 'Even voor alle duidelijkheid, ik koester geen heimelijke wens om seks met een van mijn ouders te hebben.'

Een nieuwe lach is mijn beloning. Ondanks mijn terughoudendheid glimlach ik tegen de telefoon.

'Ik ook niet,' zegt dokter Rose tegen me. 'Daar heb ik tijdens mijn studietijd voorgoed mee afgerekend. Het was een poosje kielekiele, vooral toen mijn vader me maar bleef vragen of hij er knap uitzag.'

We lachen nog wat. Mijn spanning smelt als warme boter weg uit mijn geest. En tot slot vertelt hij me dat ik de hele vrijdagmiddag bij hem terecht kan, als ik dat wil.

Wanneer we ophangen voel ik me lichtvoetig. Alleen het maken van een afspraak met een therapeut heeft al wonderen voor me gedaan. Vrijdag. Vandaag is het dinsdag. Dan heb ik nog drie dagen om een verhaal over de kruik te verzinnen. Een droom misschien. Psychologen zijn dol op dromen. Omdat ik hem de waarheid niet kan vertellen en ik niet kan uitleggen waarom, omdat ik het niet weet. Het antwoord is er nog niet. Ik wil niet dat hij denkt dat ik gek ben, omdat ik dat niet ben. Wanhopig, dat wel. Vol stille wanhoop en onverzadigbaar nieuwsgierig.

Ik werk de procedure af: slot omdraaien, slot omdraaien, opendoen, dichtdoen, slot omdraaien, slot omdraaien, ketting, beveiligingscode. Het knipperlichtje op het paneeltje licht groen op, zoals het hoort.

De kruik wacht op me.

DATUM: NU

Lisa's gejammer komt vanuit haar slaapkamer. Ik zeg 'haar slaapkamer', maar wie zal zeggen van wie die kamer echt is geweest. Degene die hiervoor hier heeft gewoond, heeft al zijn bezittingen in koffers of misschien wel dozen gestopt en is gevlucht. Dus noem ik het Lisa's kamer, hoewel hij dat niet veel langer meer zal zijn. Niet als het aan mij ligt.

Boven aan de trap linksaf. Tweede deur rechts. Door de open deur.

Wat er is overgebleven van hun gezin is daar bij haar.

Haar vader is magerder dan zijn broer, een aantal jaren jonger, hoewel ik vanuit deze positie zijn gezicht niet kan zien. Zijn kont is een witte maan, door een donkere, behaarde gleuf in twee helften gedeeld.

Onder hem ligt Lisa op haar buik op het bed gedrukt. Ze worstelt niet meer en heeft zich neergelegd bij haar positie in de familiehiërarchie. Een onvolkomen marionet, gespietst door haar poppenspeler die het bed met elke stoot piepend op en neer laat veren.

De walging barst als lava uit al mijn poriën. Een zachte kreet is de enige waarschuwing die hij krijgt als ik naar voren ren en hem midden in een stoot bij zijn testikels grijp. Voor onze wereld verging, liep ik de deur bepaald niet plat bij mani- en pedicures. Mijn vingertoppen eindigen nog steeds in lange nagels. De randen zijn grillig omdat ik er 's nachts op heb liggen bijten als ik piekerde. Dit alles samen levert die éne keer op dat een man geen hand van een vrouw rond zijn ballen wil. Mijn nagels klauwen als een nijptang in de gevoelige huid.

Ik verwacht een gil, maar die komt niet. Een laatste golfbeweging van zijn kont en hij houdt zich doodstil alsof hij mijn beleven afwacht.

'Kom van haar af.'

Zijn stem klinkt schor van het grommen. 'Het spijt me.'

'Mij niet. Trek je terug en zeg dat tegen háár.'

Hij trekt zich langzaam terug. Zijn stijve verslapt tot een zielige veter die in de lucht bungelt.

'Het spijt me,' herhaalt hij.

'Lisa,' zeg ik kortaf, 'sta op en pak je spullen.' Ik wou dat ik het vriendelijk kon laten klinken, maar dan staat ze niet op om met mij mee te komen.

Ze aarzelt een ogenblik, vervolgens rolt ze haar lichaam van het bed. Ze trekt haar jeans omhoog en maakt hem dicht zonder haar kin op te heffen. Jij hoeft je niet te schamen,' wil ik haar zeggen. Het is zijn schuld. Alleen de zijne. Maar daar is nu geen tijd voor.

'Lisa is nu deel van mijn gezin,' zeg ik tegen de man die de helft van wat ze is heeft gemaakt. 'We gaan.'

'Het spijt me,' herhaalt hij als een kapotte, krassende grammofoonplaat.

Wanneer ik hem loslaat blijft hij doodstil liggen. Zijn schouders schokken en ik merk dat hij huilt. Ik kniel naast hem als zijn dochter haar spullen bij elkaar pakt en in een rugzak propt die net zo groot is als de mijne. Ik leg mijn hand op zijn schouder en ik ben geschokt omdat ik op het punt sta een verkrachter te troosten.

'We hoeven geen monsters te worden. We hebben nog steeds de keus.'

'Ik heb mijn driften.'

'Ze is je dochter.'

'Het spijt me.'

'We vertrekken nu. Lisa?'

Ze schudt haar hoofd. Ze heeft hem niets meer te zeggen.

We pakken proviand in. Brood, gekonfijte vruchten, blikken. Alles met een hoge calorische waarde. Dit stoppen we in plastic vuilniszakken die we in de mand van mijn fiets pakken. In de keuken staat melk waarvoor een van de mannen de koeien heeft gemolken die over het erf zwerven. Ze eten nu gras waarvoor ze de omgeving afstropen. En ze hebben geluk, want al die regen zorgt voor malse groene weiden. In mijn achterhoofd zie ik mezelf een koe slachten om te overleven, mijn armen gekleurd door wat op ketchup lijkt, maar in werkelijkheid bloed is. Ik druk het weg en probeer daar nog niet aan te denken.

'We zouden het allemaal op moeten drinken,' zeg ik tegen haar, waarna ik het lauwe vocht in twee glazen schenk. Mijn kokhalsreflex probeert de vloeistof te weren, maar ik werk hem naar binnen omdat ik weet dat mijn lichaam dit nodig heeft. Voedsel wordt steeds schaarser. Naar schatting is negentig procent van de bevolking omgekomen, maar bederfelijke waren zijn al lang verdwenen, om van fastfood maar niet te spreken. Wat overblijft is voorverpakt voedsel. Uiteindelijk zullen we allemaal aan het plunderen moeten, of moeten gaan boeren - als iemand van ons weet hoe dat moet.

Lisa nipt van de melk: een kerkmuis met een kortbaar stukje kaas.

'Waar is mijn oom?'

De vraag hangt zwaar in de lucht tussen ons.

'Op de grond. Ik moest hem tegenhouden.'

Ze slikt. 'Is hij dood?'

Ik wil hem niet aanraken, maar ze kijk naar mij alsof ik weet wat er moet gebeuren. Ze weet ook niet dat ik gaandeweg improviseer. Alles uit mijn mouw schud, alsof die de hoed van een goochelaar is.

Knielen. Twee vingers tegen de hals van haar oom. Ze worden tot de knokkels verzwolgen door het vlees, alsof hij van drijfzand is gemaakt.

Alsjeblieft, laat hem blijven liggen, bid ik. Zijn vingers niet stiekem rond een schilmesje heeft geklemd. Een postapocalyptische verzekeringspolis. Een paar seconden lang voel ik niets en ik denk dat hij dood is. Maar nee... daar is de hartslag. Pa-rump, pa-rump, pa-rump.

'Hij leeft.' Voorlopig, want zo'n razendsnelle hartslag kan niet goed zijn voor een man met de afmetingen van een Volkswagen Kever.

'God zij dank,' zegt Lisa.

Ja, God. Die jongen. Hij vergat op het laatste feestje van de mensen te komen. Wie zou het hem kwalijk nemen? Het vuurwerk was geweldig, maar alle aanwezigen werden ziek.

Aan de andere kant van de keuken liggen messen in de lade te wachten. Messen om brood te snijden, en kaas en tomaten. Om vlees uit te benen. Een hakmes en het schilmesje voor mij. Beide hebben een scherpe snede.

'Jij moet ook een mes meenemen.'

Lisa fronst haar wenkbrauwen. 'O, nee, dat kan ik niet'

'En als je nou eens iets moet snijden?'

'Ik dacht dat je bedoelde dat...'

Ze staart naar de lucht boven haar oom. De lade wenkt. Een kurkentrekker. Mooi om een oog mee uit te steken. Een passend wapen voor iemand die er geen wil hebben.

'Neem dit maar,' zeg ik. Haar vingers sluiten rond de spiraal. Een drukt er tegen de punt en ze vertrekt haar gezicht van pijn. 'Gewoon voor het geval we een grote fles wijn vinden. Dit is Italië, weet je nog wel?'

We lopen met mijn fiets tussen ons in. Lisa's hand rust op het zadel om zich te laten leiden, terwijl ik het stuur vasthoud. Ze had de kurkentrekker zonder iets te zeggen aangepakt en in de zak van haar jeans gestoken. Telkens na ettelijke tientallen passen gaat haar hand daarnaar omlaag en betast ze hem.

God mag weten waar we ergens zijn, dus haal ik mijn kompas tevoorschijn en wacht tot de naald stilstaat. Het zuidoosten. Ik wil naar het zuidoosten. Als we bij de ingang van het boerenerf rechtsaf slaan dan is dat de weg naar het oosten. Dat is voorlopig goed genoeg tot we een weg naar het zuiden vinden.

We zeggen geen woord tot we de witte brievenbus en de oude planken die een krakkemikkige omheining moeten voorstellen achter ons hebben gelaten.

Lisa verbreekt de stilte. 'Ik hoop dat hij in orde is. Mijn vader.'

'Hij redt het wel.'

'Hij is mijn vader.'

'Dat weet ik.'

'Je had hem kunnen doden.'

'Maar dat heb ik niet gedaan.'

Er valt een stilte waarin ze zich bezint op een vraag. 'Waarom?'

'De wereld die jij kende, die we allemaal kenden, is verdwenen. De mensheid is voor het grootste deel dood en de rest is stervende.'

Ze trekt een rimpel van onbegrip tussen haar wenkbrauwen.

'Ik snap het niet.'

'Dat is typisch menselijk.'

De rimpel wordt dieper.

'Hij deed het omdat hij van me hield,' zegt ze na een poosje. 'Dat houdt ik mezelf maar voor om hem niet te haten. Hij is nog altijd mijn vader en je moet je vader niet haten. Eigenlijk heb ik het gevoel dat ik hem iets schuldig ben. Het was moeilijk om hier voor mij te zorgen, omdat ik blind ben en zo.'

'Heeft hij je dat gezegd?'

'Soms.'

'Het is geen excuus,' zeg ik tegen haar. 'Dat was je hem nou ook weer niet schuldig.

Ze zwijgt enkele ogenblikken voor ze met een nieuwe vraag komt.

'Heb je je ogen wel eens gesloten als je seks had en je ingebeeld dat het iemand anders was?'

Heb ik dat gedaan? Misschien. Toen ik jonger was. Voor ik seks had met iemand anders dan mezelf.

'Natuurlijk,' zeg ik zodat ze zich wat beter zal voelen. 'Waarschijnlijk doet iedereen dat.'

'Ik heb het geprobeerd. Het lukte niet erg.'

'Lieverd, wat hij met je deed had niets met seks of liefde te maken.'

'Kan ik je een geheim vertellen?' Het lijkt een beetje een retorische vraag, dus ik geef geen antwoord. Wanneer we de eerste viersprong in het landschap bereiken. Zegt ze: 'Ik denk dat ik ooit weer graag door iemand aangeraakt wil worden. Door een man die me graag mag.'

'Dat denk ik ook.'

Ik kijk van opzij naar haar en zeg tegen mezelf dat ik ervoor zal zorgen dat haar niets overkomt, nu ik inmiddels al zoveel verloren heb.

Colofon

September 2013

Copyright © 2013 Uitgeverij Link B.V.

Omslagontwerp: DPS, Amsterdam

Zetwerk: Uitgeverij Link B.V., Culemborg

ISBN: 9789462320161

NUR: 302