'Ik vind het eng.'

'Doe niet zo flauw. Er is hier niemand. Het is zondagavond. We hebben het rijk alleen.'

De lange jongen heeft zijn arm om de schouders van het blonde meisje geslagen. Zij houdt hem vast bij zijn middel. Samen lopen ze voorzichtig over de vierde verdieping van het lege flatgebouw. Af en toe schijnt hij met een zaklamp voor hen uit.

Het is te zien dat de slopers hier overdag hard aan het werk zijn. Een groot aantal tussenwanden is al weggeslagen, de open doorgangen zijn afgehangen met zwaar bouwplastic, dat met spijkers hoog aan de muren en aan het plafond is vastgemaakt. Overal ligt gereedschap en hout op de grond. Op sommige plekken is het instortingsgevaar ondervangen met steunbalken en stutten.

De wind laat het ondoorzichtige plastic zachtjes heen en weer bewegen. In combinatie met het licht van straatlantarens en schijnwerpers van buiten komt geeft dat een spookachtig effect.

'Denk je niet dat het hier gevaarlijk is?' vraagt het meisje.

'Tuurlijk niet.'

Hij drukt haar tegen zich aan.

'Er is geen plek in de buurt waar we zo veel ruimte voor onszelf hebben.'

Ze huivert.

'Toch zou ik het prettiger vinden als jij eindelijk een kamer voor jezelf had. Dan hoefden we niet naar dit soort bouwvallen.'

'Ik sta bovenaan de lijst. Als er een nieuwe kamer vrijkomt, ben ik de eerste. Maar nu zit ik tijdelijk met een kamergenoot, dat kan ik toch ook niet helpen? En ik kan hem moeilijk wegsturen omdat wij even rustig samen willen zijn.'

'Dat zeg ik niet. Maar ik hoef het ook niet leuk te vinden, toch?'

'Kom op, Irene, doe niet zo vervelend. We zijn toch bij elkaar?'

Ze geeft geen antwoord, maar werkt zich onder zijn arm vandaan en kijkt rond.

'Niet te geloven dat hier nog maar een maand geleden mensen woonden. Een raar idee, eigenlijk.'

Hij haalt zijn schouders op.

'Vijftig jaar geleden was het allemaal weiland, waar deze hele wijk nu staat. Zo gaat dat met een stad.'

Het meisje kijkt gespannen naar een plastic afscheiding en verstijft.

'Arjan, ik hoor wat. Daarachter!'

Ze wijst.

Met een paar stappen is hij bij haar. Snel slaat hij zijn arm weer om haar heen en schijnt met zijn zaklamp in de richting die ze aanwijst.

'Rustig maar. Er is hier niemand.'

'Ja, maar ik hoorde wat!'

'Doe niet zo paniekerig. Dat kan van alles zijn: een kat, een rat...'

'Een rat?' schrikt ze.

'Nou, nee, die hebben hier niets te zoeken,' zegt hij snel.

Maar zo makkelijk laat ze zich niet afschepen.

'Ik wil hier weg!'

Hij zucht.

'Er is echt niks. Kijk maar.'

Met een theatraal gebaar trekt hij het zware bouwplastic opzij. Dan schijnt hij met zijn zaklamp naar binnen.

Voorzichtig kijkt ze langs hem heen in de ruimte achter het plastic. Haar ogen volgen het licht van de zaklamp.

Bijna is ze gerustgesteld, als ineens haar hart een slag overslaat.

'Wat was dat?' roept ze schril.

'Wat?'

'Daar! Ga eens terug.'

Onwillig doet hij wat hem gevraagd wordt.

Het licht van de zaklamp gaat langs de plekken die het zojuist ook beschenen heeft, maar dit keer trager.

Nu ziet hij het ook.

Het schijnsel blijft rusten op een grote staande balk, waaraan op een meter onder het plafond een dwarsbalk is bevestigd. Aan het hout hangt een gestalte, naakt, met veel bloed.

De mond van de jongen zakt langzaam open van verbijstering.

Naast hem begint het blonde meisje te gillen, hard en hoog.

De kaalgestripte ruimte is fel verlicht met grote bouwlampen. Fenny Folman brengt haar hoofd tot vlak bij het lijk. Ze wil zo veel mogelijk weten van het slachtoffer: de kleur en gezondheid van haar huid, de beharing, moedervlekken en andere kenmerken, haar lichaamsgeur.

Ze vangt een vage lucht van patchouli op. Die past op een bepaalde manier bij de lichtgetinte huid, het ongeschoren schaamhaar, het gezicht met een minimum aan opmaak.

Jammer dat er geen kleren van het meisje gevonden zijn.

'Best een lekker wijf, anders. Zonde, hoor.'

Folman kijkt afkeurend om naar Kees Drijver, haar directe ondergeschikte bij het districtsteam van de recherche.

'Is dat uw professionele mening, brigadier? Dan zou ik die graag terugzien in uw rapportage.'

Drijver grinnikt.

'Kom op, Fen, je moet toegeven dat ze knap is. En nou niet meteen weer zo'n durf-eens-wat-te-zeggen-over-het-uiterlijk-van-een-vrouw-houdinkje, graag.'

Ondanks de ernst die ze in de aanwezigheid van een moordslachtoffer niet minder dan passend vindt, moet Folman glimlachen. Ze is erg op Drijver gesteld, ook al kan ze zijn machogedrag niet altijd waarderen.

'Je bent onmogelijk. Maar kijk eens goed, wat denk jij van die spijkerwonden?'

Meteen is ook Drijver serieus. Hij komt vlak naast Folman staan en bestudeert het lijk ingespannen.

Het naakte lichaam van de jonge vrouw is gekruisigd aan een dikke balk en een minder zware dwarsbalk. Haar voeten zijn elk afzonderlijk vastgespijkerd, vlak naast elkaar, waardoor haar benen wat naar buiten draaien en haar venusheuvel opvallend naar voren komt. De handen zijn elk aan een uiteinde van de dwarsbalk gespijkerd. Om te voorkomen dat het volle lichaamsgewicht aan de vastgespijkerde handen hangt, is de buik net onder de borstkas aan de balk vastgesnoerd met een riem. Hierdoor steken ook haar kleine borsten extra naar voren. Haar hoofd hangt opzij op een schouder, met haar lange, zwarte, bebloede haren deels over haar gezicht.

'Het lijkt mij dat ze al dood was toen ze gekruisigd werd,' zegt Drijver. 'Anders was er meer bloed bij de handen en de voeten geweest.'

Folman knikt en wijst naar de grond.

'Ze heeft flink gebloed, maar dat komt waarschijnlijk vooral door haar hoofdwond.'

Drijver knijpt zijn ogen tot spleetjes als hij naar de handen en voeten van het meisje kijkt. 'Die spijkers zijn er met veel kracht in geslagen. En kaarsrecht.'

Folman kijkt om zich heen.

'Dat zou dan best eens met een van die apparaten hier gebeurd kunnen zijn. Laat de technische jongens daar vooral naar kijken.'

Drijver knikt en maakt een aantekening op zijn mobieltje.

'Ik wil zo snel mogelijk weten wie deze dame is,' vervolgt Folman. 'En een rapport van de lijkschouwer, plus alle forensische details. En natuurlijk een buurtonderzoek; wie weet heeft iemand iets gezien. Of gehoord. '

'Komt voor elkaar,' zegt Drijver, terwijl hij wegloopt. 'Ik zal de TR melden dat ze aan de gang kunnen.'

Voordat ze hem volgt, werpt Folman nog een lange blik op het meisje dat aan het geïmproviseerde kruis is gespijkerd.

Drijver wacht niet op haar. Hij kent deze momenten van zijn inspecteur. Hun collega Van der Kolk grapt wel eens dat ze probeert om met de lijken te praten. Maar Drijver is niet een van degenen die daarom moet lachen. Hij weet dat Folman resultaten haalt. Dus kan het hem niet bommen op wat voor manier ze dat doet.

Op de galerij struikelt hij in het donker bijna over een kat, die luid mauwt en geschrokken wegrent.

Zachtjes vloekend pakt Drijver zijn mobiel. Hij drukt een van de voorkeurstoetsen in, wacht even tot hij contact heeft en meldt dan: 'Wij zijn hier klaar. Jullie kunnen je gang gaan.'

De volgende ochtend zitten Folman en Drijver met zes rechercheurs in een vergaderkamer van het hoofdbureau aan het Paardenveld.

Aan het hoofd van de tafel heeft hoofdinspecteur Peter Wielemaker plaatsgenomen. Hij kijkt de tafel rond.

'Heeft iedereen koffie? Mooi, dan wil ik graag de stand van zaken over die moord in Overvecht.' Hij kijkt Folman aan. 'Fenny?'

Ze knikt en kijkt in haar aantekeningen.

'We hebben een lijk, een jonge vrouw. Ze is gisteravond vermoord en na haar dood gekruisigd in een leegstaand flatgebouw bij Park de Watertoren in Overvecht.'

'Een fijne manier om het weekend uit te luiden, zeg. Is er al duidelijkheid over het tijdstip van de moord?' vraagt Wielemaker.

'Nee,' antwoordt Folman. 'Een jong stelletje trof het lijk aan om een uur of halfelf. Ze hebben direct alarm geslagen. Het is nog onduidelijk hoe lang het slachtoffer toen al dood was. Zodra de resultaten van de lijkschouwing binnen zijn, weten we meer.'

Wielemaker zet zijn bril af, doet een pootje ervan in zijn mondhoek en kijkt even peinzend voor zich uit.

'Het was een leegstaand flatgebouw, zei je toch? Wat deed dat stelletje daar dan? Kan het zijn dat ze iets met de zaak te maken hebben?'

Drijver grinnikt.

'Niet waarschijnlijk, chef. We hebben ze verhoord en ze waren allebei behoorlijk van streek, vooral het meisje. Voor zover we hebben kunnen nagaan, waren ze stomtoevallig op de plaats delict. Ze waren kennelijk op zoek naar een rustige plek voor hun amoureuze bedoelingen.'

'Duidelijk, duidelijk.'

Wielemaker zet zijn bril weer op en kijkt Folman aan.

'Weten we al wie de dode is?'

'Nee. We hebben geen kleding of persoonlijke bezittingen van haar gevonden. Bij de lijkschouwer ligt een identificatieverzoek. En we houden natuurlijk alle meldingen van vermissingen in de gaten.'

Wielemaker knikt ernstig.

'Oké. En je zei dat de jonge vrouw in kwestie gekruisigd was. Wat moet ik daarvan denken?'

Folman maakt een verontschuldigend gebaar.

'Niet veel meer of minder dan dat de dader of daders het nodig hebben gevonden het naakte lichaam van het slachtoffer aan een soort kruis te spijkeren, Wiel.'

'Dat zou kunnen wijzen op een religieus motief,' zegt Van der Kolk, de oudste van de aanwezige rechercheurs.

Wielemaker trekt een zuinig gezicht.

'Dat ligt misschien voor de hand, Alwin, maar met zulke conclusies ben ik liever wat voorzichtig, als je het niet erg vindt.'

De lijvige rechercheur zit meteen op het puntje van zijn stoel.

'Dat zou ik normaliter ook zijn, chef, als het niet juist om deze locatie ging.'

Iedereen kijkt hem vragend aan.

Op triomfantelijke toon voegt Van der Kolk daaraan toe: 'Op die plek, waar nu dat flatgebouw staat, komt straks de Khalifa, de grootste moskee van Midden-Nederland. Lezen jullie geen kranten, soms?'

Met een bezorgde trek op zijn gerimpelde gezicht kijkt Wielemaker naar Folman.

'Wist jij dat, Fenny?'

'Nee, Wiel. Dat is nieuw voor me. Maar het zou van groot belang kunnen zijn.'

Het duurt even voordat de hoofdinspecteur zijn gedachten op een rijtje heeft. Maar dan gaat hij rechtop zitten en kondigt hij aan: 'Oké, dit kan leiden tot een explosieve situatie. Dus wil ik dat de details van deze moordzaak voorlopig niet op straat komen te liggen, want dan zijn de gevolgen niet te overzien. Totdat we meer weten over de toedracht en de achtergronden van deze zaak, mag er niets over in de media komen. Is dat duidelijk?'

Er klinkt instemmend gebrom.

'Ik wil vanmiddag een update,' vervolgt Wielemaker. 'Laten we zeggen om vier uur. Akkoord?'

Niemand protesteert. Alle aanwezigen staan op en verlaten de vergaderzaal.

Maar Wielemaker roept: 'Fenny, heb je nog even?'

Folman blijft bij de deur staan en sluit die achter de laatste van haar vertrekkende collega's. Dan gaat ze weer bij haar chef zitten.

'Vertel het eens, Wiel?'

De oudere man leunt in zijn stoel en zucht.

'Als ik hier straks verslag over ga uitbrengen aan Ter Linde, weet je precies hoe het gaat. Die wil aandacht van de pers en de politiek. Een "high profile" noemt hij dat. Allemaal eigenbelang, als je het mij vraagt.'

Folman glimlacht. Ze is is volkomen vertrouwd met haar superieur, die ruim twintig jaar ouder is dan zij en haar altijd gesteund heeft - ook toen ze op jonge leeftijd tot inspecteur werd benoemd en zich nog helemaal moest bewijzen op de afdeling.

'Wat wil je dat ik doe, Wiel?'

'Gewoon je werk. Vind uit wie die vrouw is en wie haar vermoord heeft. Maar doe het snel, zodat de hele publiciteitsmachine niet de kans krijgt om voor verwarring te zorgen. Je weet dat er verkiezingen aankomen. En wanneer zo'n zaak als deze poltiek wordt...'

Dat weet Folman maar al te goed. Ondanks de catastrofe van de vorige burgemeesterverkiezingen wordt er in Utrecht, onder druk van een paar van de grote partijen, dit jaar toch weer een burgemeester gekozen. De campagnes zijn in al volle gang. En de plaatselijke politici zullen alle kansen aangrijpen om zich te profileren.

'Ik kan niks beloven, Wiel. Maar ik doe m'n best.'

Hij buigt zich naar voren en knijpt zijn protegée in haar schouder.

'Dat weet ik, Fenny. Meer vraag ik ook niet.'

Alwin had gelijk: dit had ze moeten weten. Folman leest op het scherm van haar computer een oud nieuwsbericht, waarin gemeld wordt dat aan de Korfoedreef, vlak bij Park de Watertoren, op de plaats van de af te breken flat de moskee Khalifa gebouwd gaat worden. Deze moskee moet nog groter en hoger worden dan de nieuwe moskee op de kop van Lombok, en wordt daarmee automatisch de grootste moskee van Midden-Nederland.

Dat is niet best, beseft ze. Juist op die plek is het lichtgetinte meisje vermoord. En na haar dood nog wel gekruisigd. De combinatie van al die factoren voorspelt moeilijkheden.

Ze tuurt nog altijd nadenkend naar haar beeldscherm, als Leontien de Greef naar haar bureau komt en zegt: 'Sorry als ik stoor, Fen, maar op de Kaap Hoorndreef is een meisje van Turkse afkomst als vermist opgegeven.'

Folman kijkt verrast op naar de rossigblonde rechercheur met het korte haar.

Omdat zij tweeën de enige vrouwen zijn in het rechercheteam, is er als vanzelf een bijzondere band tussen hen ontstaan, die zelfs in de buurt van vriendschap zou komen als Folman haar persoonlijk leven niet zo nadrukkelijk afschermde.

'Een meisje van Turkse afkomst?' herhaalt ze. 'Woont ze in Overvecht?'

'Nee, in Zuilen.'

Dat kan natuurlijk ook: het bureau aan de Kaap Hoorndreef is de politiepost voor heel Utrecht-Noord.

'Sinds wanneer is dat meisje weg?' vraagt Folman.

'Ze heeft gisteravond nog thuis gegeten, is toen weggegaan, met onbekende besTemmink. En is vannacht niet teruggekomen. Naar wat ik ervan begrepen heb, is dat nog nooit eerder voorgekomen. De ouders zijn dus erg ongerust.'

'Heb je haar gegevens?'

De Greef kijkt in haar aantekeningen.

'Raza Khan, twintig jaar, ongehuwd, MBO-studente administratie. Woont bij haar ouders aan de Johan Uitenbogaertstraat.'

'Hebben we een foto?'

'Ja, ik stuur je alle info wel even door. Daar zit een foto bij.'

De Greef loopt terug naar haar eigen bureau.

Even later knippert er een icoontje onderaan Folmans beeldscherm, ten teken dat ze een interne mail heeft.

Direct opent Folman het bericht. Ze leest snel de gegevens van de vermissing door. En dan ziet ze de foto: een jonge vrouw met een parelende glimlach en stralende ogen.

'Kees had gelijk, dit is inderdaad een heel knap meisje,' mompelt ze. Ze kijkt naar het bureau van Drijver, maar ziet hem niet. Meteen pakt ze de telefoon en belt het mobiele nummer van haar collega.

'Kees, kun je even komen kijken?'

Twee minuten later loopt Drijver de rechercheafdeling op.

'Een mens kan zich niet eens even rustig ontlasten', moppert hij. 'Wat is er aan de hand?'

Folman wijst naar haar scherm. 'Kijk eens, is dat haar?'

Drijver komt naast haar staan, buigt zich voorover en kijkt aandachtig naar de foto.

'Ik ben bang van wel, ja.'

'Ik ook.'

Folman zucht. 'Dan zullen we met de ouders moeten gaan praten, ben ik bang. Is er al nieuws van de lijkschouwer?'

Drijver pakt zijn mobiel.

'Ik heb nog niks gehoord, maar dat zou er zo langzamerhand wel moeten zijn. Ik bel hem wel even.'

Hij zoekt een nummer in zijn adresboek, klikt het aan en brengt het toestel naar zijn oor.

'Hylkema? Met Kees Drijver. Heb jij al gegevens over dat dode meisje van gisteravond? Daar zitten we hier nogal om te springen.' En even later: 'Ja, dat gekruisigde meisje, inderdaad.'

Terwijl hij aandachtig luistert, knikt hij een paar keer.

Dan rondt hij het gesprek snel af. 'Oké, Hylkema, bedankt. We zien het rapport hier wel verschijnen. Ik geef dit in ieder geval vast door aan Folman. Dag.'

Hij doet zijn mobiel in zijn binnenzak en draait zich weer naar Folman.

'Nou, het was wat we al dachten: ze is gisteravond tussen halfacht en halftien om het leven gekomen door één of meer klappen met een stomp voorwerp op haar hoofd. Ze moet direct dood zijn geweest. De hele kruisiging is inderdaad na haar dood gebeurd.'

Folmans blik gaat naar de foto op haar beeldscherm.

'Is ze verkracht?'

'Ze heeft voor of na haar dood in ieder geval geslachtsgemeenschap gehad, maar Hylkema heeft geen sporen van geweld gevonden. Geen DNA, ook niet onder haar nagels. Blijkbaar is er geen worsteling geweest.'

'Dan zou ze de dader dus gekend kunnen hebben,' zegt Folman peinzend.

'Mogelijk,' beaamt Drijver. 'Of ze is totaal verrast.'

Ze knikt. 'In ieder geval zullen we met de ouders van dat vermiste meisje moeten gaan praten. Regel jij dat ze een identificatie kunnen doen?'

'Yep.'

Drijver pakt zijn mobiel en loopt bellend naar zijn bureau.

Folman pakt haar spullen en staat op.

Bij de kamer van Wielemaker, waarvan de deur altijd open staat, kijkt ze naar binnen en meldt: 'Wiel, we hebben een vermist Turks meisje uit Zuilen, Raza Khan. Aan de foto te zien, ben ik bang dat zij ons slachtoffer is. Ik heb het vermissingsbericht naar je doorgestuurd. Kees en ik gaan nu naar de ouders toe.'

'Heel goed,' antwoordt Wielemaker. 'Is er al nieuws van de lijkschouwer?'

'Hylkema stuurt het rapport nu door. Kan elk moment in je mail zitten.'

'Oké, bedankt. En sterkte bij die ouders.'

Ze trekt een grimas.

'Bedankt. Dat zijn niet m'n favoriete gesprekken.'

'Voor niemand,' reageert Wielemaker melancholiek. Maar ze is al weg.

Als ze uit de dienstauto stapt, ziet Folman dat er in de Uitenbogaertstraat gras tussen de straatstenen groeit. Zuilen is in sommige opzichten nog altijd een dorp.

Ze loopt achter Drijver aan naar een massieve voordeur. Het grote raam ernaast is geblindeerd met donkere gordijnen.

De deur wordt opengedaan door een gedrongen man met een snor. Nadat ze zich hebben voorgesteld en gelegitimeerd, schudt hij hen de hand en noemt zijn naam: 'Khan.'

De man gaat hen voor naar de woonkamer. Daar zitten een vrouw en een jonge man aan tafel. Ze staan op als de beide politiemensen binnenkomen en schudden hen de hand.

'Mijn vrouw en mijn zoon Mirko,' stelt de man hen voor.

Omdat er vier stoelen om de tafel staan, gaat Mirko aan de andere kant van de kamer zitten, op een bankstel bij een laag tafeltje, recht tegenover een grote breedbeeldtelevisie.

Ook aan de achterkant zijn de ramen afgehangen met zware gordijnen. Voor de lichtvoorziening in de kamer is gezorgd met een groot aantal lampen en lampjes. De muur tegenover de gangdeur wordt voor een groot deel in beslag genomen door een enorm kleed met een berglandschap, waarin een paleis staat, dat is uitgevoerd met veel kobaltblauw en goud.

De vrouw voorziet hen allemaal van thee en komt dan aan tafel zitten, waar de man en de twee politiemensen al hebben plaatsgenomen.

'U heeft uw dochter als vermist opgegeven,' begint Folman het gesprek. 'Ik begrijp dat ze gisteravond niet is thuisgekomen.'

'Dat klopt. ' De man richt zich automatisch tot Drijver. 'Wij zijn zeer ongerust. Raza is nog nooit een nacht weggebleven.'

'En ze is ook niet te bereiken op haar mobiele telefoon,' voegt de vrouw daar zacht aan toe.

'Uw dochter studeert,' zegt Drijver. 'Kan het zijn dat ze bij een studiegenootje is blijven logeren?'

'Zonder dat aan ons te melden? Uitgesloten!' antwoordt de man.

Vanuit de voorkamer zegt Mirko iets in een taal die ze niet verstaan.

De man kijkt kwaad naar hem en snauwt hem iets toe. Dan keert hij zich weer tot de bezoekers: 'Excuses. Mijn zoon weet niet altijd hoe hij zich moet gedragen.'

'Bent u Turks van geboorte?' vraagt Folman.

De man heft bezwerend zijn hand.

'Koerdisch. We woonden in Turkije, maar behoren tot het Koerdische volk.'

'En nu zijn we Nederlanders,' vult zijn vrouw aan.

'Oké, duidelijk,' zegt Drijver. 'Maar over uw dochter: ze studeert MBO administratie?'

De man knikt.

'Dat klopt. Momenteel loopt ze stage op het stadhuis.'

De vrouw slaat haar handen in elkaar.

'Maar Raza is vanochtend niet op haar werk verschenen. Dat is niets voor haar, ze wil altijd alles zo goed doen.'

Mirko zit opstandig op de bank met zijn armen over elkaar. Hij reageert op de woorden van zijn moeder met een kort, onverstaanbaar commentaar, dat hem opnieuw een uitbrander van zijn vader oplevert. Daarna verlaat de jongeman kwaad de kamer. Hij slaat de deur hard achter zich dicht.

'Nog een keer excuus,' zegt de man. 'Ik weet niet wat er met hem aan de hand is.'

'Hij is gewoon van streek vanwege zijn zuster,' oppert de vrouw.

'Heeft Raza een vriend?' vraagt Folman.

'Nee,' antwoordt de man resoluut.

'Niet dat wij weten.' De vrouw maakt een verontschuldigend gebaar. 'Maar ze zou het ons vast verteld hebben als het wel zo was.'

'Ze heeft geen vriend,' zegt de man op besliste toon.

'En u heeft haar gisteravond voor het laatst gezien?' vraagt Drijver.

De vrouw knikt.

'Na het eten heeft ze mij nog geholpen met afwassen. En toen ging ze weg. Ze zei dat ze had afgesproken met een vriendin van haar studie.'

'Weet u wie?' dringt Folman aan.

De vrouw en de man kijken elkaar aan.

'Nee,' antwoordt de vrouw na een tijdje. 'Dat hebben we ook niet gevraagd.'

De man maakt een verontschuldigend handgebaar naar Drijver.

'Ze is volwassen, weet u. En we willen niet dat ze het idee heeft dat we haar behandelen als een klein kind.'

'Dat begrijp ik,' zegt Drijver vriendelijk.

Folman schraapt haar keel.

'Nu wil het geval dat er gisteravond een jonge vrouw gevonden is, die voldoet aan de beschrijving van uw dochter. Dat wil dus niet zeggen dat zij het is, zeg ik er meteen bij. Maar we zouden u toch willen vragen om mee te gaan naar het bureau om haar te identificeren.'

De vrouw kijkt haar met verwilderde ogen aan en begint dan te huilen. Haar man staat op, loopt naar haar toe en slaat zijn armen om haar heen.

'Het kan dus heel goed zijn dat het uw dochter helemaal niet is, hè,' probeert Drijver haar verdriet te sussen.

Maar de vrouw laat zich niet troosten en begint zachtjes te jammeren. Nadat hij haar een paar zachte woorden in haar oor heeft gefluisterd, keert de besnorde man zich naar de twee politiemensen.

'Wij zullen zo met u meegaan. Kan mijn vrouw nog wat tijd krijgen om zich even op te frissen?'

Drijver en Folman haasten zich om te verklaren dat dit absoluut geen probleem is.

Colofon

© Copyright 2013 Uitgeverij Link B.V.

ISBN: 9789462320185

NUR: 331

Omslagontwerp: Studio Jan de Boer, Amsterdam

Zetwerk: Uitgeverij Link B.V., Culemborg

www.uitgeverijlink.nl