Eigenlijk is zijn beheersing bovenmenselijk.

Zo'n cornuto die het op de roltrap nodig vindt links te blijven staan, zou je naar beneden moeten schoppen. Rechts staan, links lopen, zo moeilijk is dat toch niet? Tancredi zet zich ertoe de man te vragen of hij even mag passeren. Snel weg uit de drukte onderaan de roltrap.

Wachtende reizigers gaan altijd op bankjes zitten die uitzicht bieden op het spoor waar ze zullen vertrekken. Ze zijn bang dat hun trein anders ongemerkt vertrekt. Ook nu weer kan hij rustig onderuit hangen op een vrije zitplaats bij het andere spoor. Precies twee minuten voor de in de dienstregeling vastgelegde tijd gaat hij staan en stelt zich in een gunstige positie op.

Als de trein binnenrijdt, kijkt Tancredi rond. De malloten die achter de halflege eerste wagon aanrennen keurt hij geen blik waardig. Langs de stilstaande trein dromt iedereen in groepjes samen voor de deuren. De uitstappende reizigers moeten zich tussen haastige instappers doorworstelen om niet weer de trein te worden ingeduwd.

De twee dichtstbijzijnde groepjes hebben niet veel te bieden. Nog maar wat verder naar achteren, daar is het drukker. Hij loopt vlug langs het eersteklasgedeelte. Al van ver ziet hij een sportief, kortgeknipt blond meisje bij een van de deuren. Hij schuift links achter haar aan en doet net alsof hij ongeduldig reikhalst, zodat hij haar goed kan opnemen.

Hm, iets jonger dan hij had gehoopt. Uit het mouwzakje van haar windjack steekt de kop van een paars teddybeertje. Ze heeft te grote oorbellen. Een aristocratisch hoog voorhoofd, weliswaar glimmend, maar haast zonder puistjes. Hij moet haar iets te nadrukkelijk hebben geobserveerd, want ze kijkt hem geërgerd aan, wordt rood en draait beledigd haar hoofd weg. Hij was toch al niet van plan bij haar in de buurt te gaan zitten.

Ook al omdat het meisje met de beer verder de trein inloopt, blijft Tancredi zelf op het balkon. Gewoon direct zitten als de meute nog een plaats zoekt, anders zijn ook die ongemakkelijke klapstoeltjes bezet. Nu loopt iedereen nog door naar binnen; zo meteen komen er vanzelf een paar terug, want er is altijd zitruimte tekort. Tegen de tijd dat de trein wegrijdt, is het balkon goed vol.

Als er moet worden gestaan, zijn de te jonge en de te oude mensen meteen weggeselecteerd, dat scheelt. Hij recht zijn rug, doet zijn armen over elkaar en leunt met zijn hoofd tegen het wandje achter hem. In het midden, waar niets is om je aan vast te houden, staat een lichtbruin meisje, lang haar tot op de schouders, breed gezicht, mooie trieste ogen, volle lippen, een vaag doorkomend pukkeltje op haar linkerwang. Ze is slank en draagt een spijkerbroek onder een onmodieuze jas. Haar linnen tas heeft ze tussen haar voeten gezet. Ook andere mannen nemen haar op, maar zij ontwijkt ieders blik. Aan haar linkerhand heeft ze een zilveren ring. Lekker lang staren is er niet bij, want een krantlezende jongen, die zijn arm om een van de metalen steunstangen heeft gehaakt, laat zich wat verder opzij bungelen en beneemt hem het zicht.

Tancredi buigt zijn benen opzij, waarbij hij zich als toevallig wendt naar de mensen aan zijn rechterkant. Half achter een lijvige vent met een tijdschrift staat een donkerblond meisje, midden twintig. Hij legt zijn handen op zijn knieën en gaat wat voorover zitten om haar beter te kunnen zien. Ze heeft een regelmatig gezicht, zonder make-up. Regenjas, das, plastic tasje van de Wibra, een witte broek met kreukels, matig onderhouden laarzen. Ze oogt zelfverzekerd, zal wel studeren of in de gezondheidszorg zitten. Iets te enthousiast praat ze in op een schaapachtig luisterende jongeman met sluik haar. Wat hij kan opvangen van haar gesprekstof is ook al niet bijster interessant: iets over je uiten in groepen en therapie.

Nee, dan liever de inzichzelfgekeerdheid van de elegante jonge vrouw die daar dat dikke boek zit te lezen. Begin twintig, kort zwart haar, zorgvuldig geföhnd en met geile bakkebaardjes die lijken door te lopen naar haar geprononceerde jukbeenderen. Een smal en aantrekkelijk gezicht, mond en ogen opgemaakt, kleine oorbellen. Ze heeft een dure lakjas en draagt een lange broek in glimmend zwarte laarzen. Telkens wanneer ze bij het omslaan van een bladzijde aan haar vingers likt, zie je haar design-horloge. Zenuwachtig type, ze duwt steeds haar tong in haar wang, kijkt vaak kort op en doet verstoord wanneer het zeurende gehuil van een baby uit het zitgedeelte doorklinkt, als een toiletganger de automatische tussendeur opendoet. De brildragende, korte jongen naast haar, met zijn overladen tas op schoot en het rechtopstaande kledingetiketje in zijn nek, negeert ze door zich enigszins van hem af te wenden. Zo kan hijzelf tenminste zien wat ze leest. Jung Chang, het zou eens niet. Hoe dan ook: zij is het voor vandaag.

Bij het binnenrijden van station Utrecht maakt ze echter geen aanstalten om uit te stappen. Dat zul je nou net zien. In het gedrang bij de deuren maakt Tancredi een licht omtrekkende beweging, zodat hij in het voorbijgaan even met zijn been haar knie aan kan raken. Ze kijkt hem scherp aan. Hij blikt volstrekt blanco terug.

Nu wachten op een andere kans, want hij heeft zichzelf een jaagdag beloofd. In de spitsdrukte zal dat niet zo'n probleem zijn. Die te hard pratende jongen daar heeft roos en bij zijn neus een grote puspuist, waardoor zijn blonde vriendinnetje hem eigenlijk helemaal niet toekomt. Maar die schreeuwlelijk is er nu eenmaal, dus laat maar.

Daar, dat bloedmooie, grappige meisje met dat in onweerstaanbare puntjes getoupeerde, korte rode haar. Groen jack, kort rokje, panty. Ze beweegt zich met opmerkelijk gemak door de menigte, in de richting van de roltrap. Tancredi versnelt zijn pas en elleboogt zich tussen een ouder, zwaar bepakt echtpaar door. Als hij ook de roltrap op stapt, zijn er maar drie mensen tussen hen in. Shit, die lange jongen die nu naast haar staat, lijkt bij haar te horen. Ja hoor, ze praat tegen hem en hij slaat zijn arm om haar schouders. Boven in de stationshal gaan ze ook nog staan zoenen, zodat hij haar niet eens even strak kan aankijken.

Nou ja, vrouwen zat, maar de echte animo gaat er op zo'n manier natuurlijk wel af. Je holt per slot van rekening niet achter elk aantrekkelijk gezicht aan. Een beetje balorig loopt hij vlak langs een vrouw met een bontkraagje en een hoofddoekje. Op het moment dat ze zich voorover buigt naar haar boodschappentas, zakt hij naast haar door zijn knieën. Tegen haar verbaasd naar hem toedraaiende gezicht zegt hij: 'Ik wil je tieten kneden tot ze rood zien.' Terwijl hij weer opveert, legt hij even een hand op haar bil. In een rustig tempo doorlopend constateert hij geamuseerd dat ze hem niet eens wat durft na te roepen. Zo, nu eerst even een korte pauze in de stationsrestauratie.

Zo'n vet en slap saucijzenbroodje is een goede combinatie met het vloeibare asfalt van de goorbruine stationskoffie. Zelfs hier staat een rij bij de kassa; mensen weten echt niet wat goed voor ze is. Alleen al die volmaakt zielloze zithoekjes: een plek als deze is prima om je Weltschmerz op peil te houden. Aan de tafeltjes zitten gepensioneerden die de verveling verdrijven met het eindeloos roeren van hun koffie en het bestuderen van hun omhoogkringelende sigarettenrook, gastarbeiders die verongelijkte gesprekken voeren, en een stationszwerver die mummelend voor zich uit zit te staren.

'Porco Dio!' vloekt hij zachtjes. Walgend kijkt hij naar zijn mouw. Door dat rare spikkeltjespatroon in het tafelblad heeft hij niet gemerkt dat de vorige gast een klodder van de een of andere roodbruine saus heeft achtergelaten. Nu kan hij weer zo'n belachelijk klein opgevouwen servetje gaan halen om zijn pols af te vegen. De zombies in zijn directe omgeving slaan zijn gehannes geïnteresseerd gade: zo gebeurt er nog eens wat. Tancredi gaat niet eens meer zitten, slaat in twee slokken zijn lauwwarme koffie achterover, legt het saucijzenbroodje in een volle asbak en beent meteen naar buiten.

Het is nu zaak om alle irritatie achter zich te laten en in één keer een goeie uit te kiezen, anders is zijn dag verpest. Hij zoekt een plek uit waar hij een mooi overzicht heeft op de passanten. Met zijn schouder tegen een pilaar geleund, laat hij de stroom aan zich voorbijtrekken.

Kijk, dat is nou een warme en aantrekkelijke jonge vrouw, die daar druk pratend achter die wandelwagen loopt. Tancredi vangt de verdedigende blik van haar man op en buigt die op wilskracht weg. De vrouw kijkt hij recht in haar gezicht. Dan leidt hij haar blik naar haar kindje in de wagen en laat zijn ogen vervolgens vrijelijk over haar figuur gaan. Aardig gezicht, iets te kort opgeknipt haar, volle borsten, niet te dik. Als het drietal zwijgend voorbij is gegaan, draait hij zich half om, zodat hij nog even haar stevige jeanskont kan inspecteren.

Hij voelt zich sterk. Nu moet het gebeuren. Die gemantelpakte brunette daar, die in haar tasje loopt te rommelen. Nee, die is te oud: een rimpelnek. En dat punkie daar is juist weer te jong, al ogen haar gepiercete navel en suggestieve kleerscheuren behoorlijk sexy. Serieus nu. Hij kijkt geconcentreerd rond.

Een blonde vrouw bij de kaartjesautomaat zet haar bril af, vouwt die op en doet hem in haar jaszak. Alleen al omdat ze een paardenstaart heeft, bekijkt Tancredi haar vriendelijk en geïnteresseerd, langer dan nodig is. Ze merkt het, tuurt even nuffig zijn richting uit en wendt zich hautain af. Raar automatisme, eigenlijk. Zou je ze eens moeten horen als je níet de moeite nam om naar ze te kijken.

Uit de stationshal komt een pijnlijk mooi mediterraan meisje aangelopen. Klein, getinte huid, zwart haar, donkere ogen met zo'n toefje ervoor, zwart leren jack. O God, niet ook nog een rugzakje, kreunt hij zachtjes achter zijn hand. Zij is de prooi voor vandaag.

Tancredi laat het meisje passeren en loopt achter haar aan. Afstand houden, niet te gretig. Bijtijds heeft hij in de gaten dat zij de boekhandel ingaat. Het veiligste is nu om buiten te wachten, maar hij wil weten wat ze koopt. Ze maakt trefzeker haar keuze. Pop- en meisjesbladen, hij had het kunnen raden. Bij de kassa, tussen de krantenkopers, steekt ze een in plastic verpakt tijdschrift tussen haar knieën, om met een verveeld gezicht alleen de andere bladen af te rekenen. Dan zakt ze op haar hurken, legt het tijdschrift bij de aankopen op haar bovenbenen en stopt de hele stapel over haar hoofd in het rugzakje. Ze heeft gelijk, die lui hier merken toch nooit wat.

Zo, een beetje winkeldieven vindt ze dus spannend. Dan heb je kans dat ze extra alert en schrikachtig is, zodat hij nog voorzichtiger moet zijn. Tancredi blijft een flink stuk schuin achter haar als ze in de richting van het busstation loopt. Ze gaat niet naar de streekbussen, maar blijft bij de halte van een van de stadsbussen staan. Het is nu nog mogelijk om snel zijn fiets uit de stalling te halen en verderop haar bus op te wachten. Nee, niet vandaag.

Ze let op niemand en bladert wat in een van haar tijdschriften. Hij moet de verleiding bedwingen om vlak achter haar te gaan staan en haar geur op te snuiven. Dan zou het meteen afgelopen zijn, want zoiets doe je niet ongemerkt, met zo weinig mensen bij de halte. Gedisciplineerd wacht hij de komst van de bus af.

Bij het instappen zwaait ze met een pasje en loopt door. Voor de zekerheid stempelt Tancredi zelf vier zones af. Zij is achterin de bus gaan zitten, dus neemt hij voorin plaats, zijn rug in de rijrichting. Ze is alweer aan een volgend tijdschrift toe. Dure hobby. Om niet de hele tijd in haar richting te kijken, staart hij wat uit het raam. Bij iedere stop controleert hij of ze er nog zit.

In een flatrijke buitenwijk stopt de bus om wat mensen bij een halte op te pikken. Mannaggia, ze heeft niet op het knopje gedrukt, maar staat nu toch bij de uitgang. Niet te snel opstaan, want dat valt op. De deuren gaan sissend open en ze stapt naar buiten. Meteen verlaat ook Tancredi zijn zitplaats. Hij mompelt een verontschuldiging en dringt zich langs een instappende oude man door de voorste deur. De chauffeur roept hem iets na.

Vaffanculo, waar is ze?

Hij ziet haar pas als de bus is weggereden: ze moet direct na het uitstappen de straat zijn overgestoken. Hij wacht even voordat hij op zijn stoep dezelfde richting op gaat. Ze kijkt niet op of om, maar het blikveld is hier zo open dat hij geen risico kan nemen. Als ze de hoek omslaat, loopt Tancredi nog even verder, om dan pas over te steken.

Ze wisselt een paar woorden met een donkere jongen die bij het portaal van een flatgebouw aan een brommer zit te sleutelen. Oppassen, nu heeft ze een paar extra ogen. Zomaar blijven staan kan niet, want het is vrijwel onmogelijk om je hier voor dat grasveld een overtuigende houding te geven. Hè, nu gaat ze er nog naar binnen ook. Zo te zien pakt ze de lift. Er zit niets anders op dan een stukje verder te lopen en via een omweggetje bij de flat terug te komen.

De jongen had al een keer zijn richting uit gekeken en houdt hem ook in de gaten nu Tancredi bij het bellenpaneel staat. Twee lange rijen namen, die hij geen van alle met haar kan verbinden.

'Zoekt u iemand?'

Mannaggia! Hij kan hem moeilijk naar het meisje vragen. Het is maar beter om de jacht nu snel af te blazen, want het wordt toch niets meer vandaag.

'Ja, een collega van mij moet hier ergens wonen, maar ik ben zijn precieze adres vergeten.'

'Hoe heet hij?'

'Kleijn. Victor Kleijn, met é lange-ij.'

'Nooit van gehoord. Hij zal wel in een ander flatblok wonen.'

'Nou ja, dan geef ik het op. Bedankt, in ieder geval.'

Terwijl Tancredi terugloopt in de richting van de bushalte, voelt hij dat de jongen hem nakijkt.

Dat wordt dus een erg onvolledig systeemkaartje. Hij weet alleen hoe ze eruit ziet, dat ze in deze flat woont, dat ze bladen leest die bij haar leeftijd passen en dat ze wel eens iets jat. Geen naam, geen bijzonderheden, zelfs niet hoe ze ruikt en hoe haar stem klinkt. Toch zal hij proberen haar beschrijving zo uitgebreid mogelijk te maken.

Tancredi begint automatisch te grijnzen als hij Gerard van der Horst ziet binnenkomen.

Zijn vriend blijft bij de deur staan, steekt zijn rechterarm aanstellerig uit en zegt met een gedragen stem: 'Goedemorgen dames, goedemorgen heren, goedemorgen Bruin.'

Boven het gemompel van de tikgeiten uit roept Tancredi terug: 'Brúno, het is Bruno, Van der Horst. En als je zo'n moeilijke naam niet kunt uitspreken, dan zeg je maar meneer Tancredi.'

'Natuurlijk, Bruin. Hoe is de koffie?'

'De koffie is bruin, of in jouw geval: de koffie is meneer Tancredi, Van der Horst.'

'Dan staat niets ons in de weg om ons cafeïnegehalte op het vereiste arbeidsniveau te brengen met een lekker bakkie.'

'Jij wordt nog eens helemaal Bruno van binnen, Van der Horst.'

'Da's nog altijd beter dan van buiten, Bruin.'

De andere kantoorslaven kijken niet eens meer op. In het begin waagde nog wel eens iemand een opmerking, omdat het tweetal elke dag vrijwel dezelfde flauwe geestigheden uitwisselde. Met slechts een kleine portie ijzige minachting werden dergelijke reacties echter snel ontmoedigd.

Mensen begrijpen nooit iets. De kracht van de herhaling is geheel aan hen verspild. Ze beseffen niet eens dat deze vaste ochtendbegroeting werkt als een geurvlag, waarmee Gerard van der Horst en hij duidelijk maken dat het kantoor van hun tweeën is. Dat de zuurstof in deze kantoortuin aan hén toebehoort en slechts uit pure goedertierenheid gedeeld wordt met achttien andere beeldschermverduisteraars.

Als afdelingschef moet Tancredi een zekere basisvriendelijkheid aan de dag leggen in zijn contacten met de andere werknemers. Zijn mondhoeken gaan dan ook automatisch omhoog wanneer hij een van zijn ondergeschikten tegen het lijf loopt. Ze weten wat ze geacht worden te doen: gewoon aanvragen verwerken en niet zeuren. Het toetsen van kredietwaardigheid is nu typisch iets dat op den duur geheel geautomatiseerd zal plaatsvinden, dus laat ze blij zijn dat ze nog een baan hebben.

Het lukt hem om niet vaker dan pakweg eens per halfuur naar de klok te kijken. Na de dinsdagse vergadering van de afdelingshoofden, waarbij ze op obligate wijze door Terweide zijn doorgezaagd over het werktempo en het ziekteverzuim, is het alweer tijd voor de koffiepauze. Samen met Van der Horst klaverjast hij een half boompje met twee jongens van systeembeheer. In de middagpauze tussen de broodtrommeltjes en de bruingroene kantinesoep nog een vol boompje, bij de thee opnieuw een halfje: daarmee is hun bijdrage aan de laddercompetitie weer geleverd, al komen de boeken- en slijtersbonnen er niet dichter mee in hun bereik.

Traag als altijd glijdt de dag voorbij. Telefoontjes, gesprekjes, een paar dubieuze aanvragen dubbelchecken en doorsturen naar risicomanagement. Om zeven minuten voor vijf staat Van der Horst al tegen de muur bij zijn bureau een tandenstoker te inspecteren. Met demonstratieve blikken op de klok proberen enkele collega's Tancredi ertoe te brengen dat hij zijn ondergeschikte berispend toespreekt. Maar dat doet hij natuurlijk niet. Om vier minuten over vijf zijn zij tweeën de enige overgeblevenen tussen de gedoofde beeldschermen. Van der Horst gooit zijn bebloede tandenstoker in een asbak, steekt zijn handen in zijn broekzakken en sluit de werkdag naar behoren af met een luid door de holle ruimte galmend 'Goedemiddag allemaal!'

'Bier?' informeert Tancredi bij het naar buiten gaan.

Van der Horst, die net even onbeschoft aan het gapen is, knikt opzij.

'Bier! Het wordt tijd om weer eens een handje hersencellen om zeep te brengen.'

Zwijgend lopen ze door de paar straten die hen scheiden van hun stamkroeg aan de Amstel. In de deuropening passeren ze een kortgerokte blondine. Van der Horst draait zich al lopend om en fluit bewonderend tussen zijn tanden.

'Poppelepée! Vrouwen, je móet er van houwen.' En nog in zijn draai naar de bar: 'Arie, doe ons twee van die goudgele rakkers met hoppige nasmaak.'

'Maak daar voor mij een witte van, Arie. Zonder citroen.'

Ze schuiven aan de bar. Tancredi kijkt snel rond. Een paar schooljongens bij de flipperkast, een echtpaar met appelgebak en koffie aan een tafeltje, aan het eind van de bar een vriend van Arie en recht tegenover hen een stelletje. Knappe vrouw wel, bartype, iets te oud voor haar blote jurk. De man valt in de categorie opkrullend borsthaar plus gouden kettinkjes.

Van der Horst neemt wat langer de tijd voor zijn inspectie. Met zijn ellebogen op de tapkast leunt hij overdreven voorover om de vrouw aan de andere kant van de hoefijzervormige bar uitgebreid op te nemen. Ze kijkt even terug, glimlacht en vervolgt het gesprek met haar onverstoorbare begeleider. Zonder zijn ogen van haar af te houden, neemt Van der Horst een slok. Demonstratief smakkend veegt hij zijn lippen af.

'Aah. Zo'n eerste slok is toch elke dag weer een belevenis.'

'Ja, dan heb je echt even lol van je alcoholisme.'

'Vind je ook niet dat ik na m'n eerste biertje veel vrolijker en vlotter ben?'

'Wat zal dat wel niet worden na je tweede, Horst?'

'Dan word ik handtastelijk.'

'Waarschuw me even als je aan dat tweede glas toe bent, dan ga ik een kruk verder zitten.'

'Wees maar niet bang. Ik plan mijn volgende pilsebiertje op het moment dat meneer daar even naar het toilet gaat. Moet je zien hoe snel ik dan aan de andere kant van de bar ben.'

De jongens bij de flipperautomaat worden luidruchtig. Een van hen heeft het ding op tilt getrapt terwijl zijn vriend bijna een vrij spel had. Arie treedt sussend op. Van der Horst heeft zich ervoor omgedraaid en steekt nu een nieuwe tandenstoker in zijn mondhoek. Het ruzietje zet niet door.

Met zijn blik weer op de overkant gericht, zucht Van der Horst:

'Mijn god, wat heb je toch een mooie vrouwen.'

'Tja, als je er één hebt, kun je de anderen niet hebben.'

'Ach kom, soms toch wel eentje méér?'

'Ik weet niet hoe de precieze spelregels zijn bij een vaste relatie. Jij bent hier de man met het huwelijksleven en het vaderschap, dus zeg jij het maar.'

Van der Horst kijkt enige tijd zwijgend in zijn glas bier. Met zijn tandenstoker verwijdert hij een tussen de schuimvlokken drijvend, verdronken vliegje.

'Als je geen vrouw hebt, heb je helemaal niks,' zegt hij schor. Tancredi haalt zijn schouders op en kijkt van hem weg. Het begint al te schemeren. Sommige mensen schijnen dit een gezellig deel van de dag te vinden.

'Weet je wat het is, Bruin? Het gaat nooit over.'

'Wat niet?'

'Meisjes. En vrouwen natuurlijk. Het gaat nooit over.'

'Gelukkig niet, dat zou me knap saai lijken.'

'Je weet best wat ik bedoel. Een springerige paardenstaart, een paar vriendelijk zwiebelende tietjes onder een T-shirt, zo'n rokje als we net voorbij zagen komen, ik móet er wel naar kijken.'

'Dat is toch niet abnormaal? Ik kijk ook altijd naar paardenstaarten. Mijn eerste vriendinnetje had een paardenstaart.'

'Daar gaat het niet om,' zegt Van der Horst ongeduldig. 'Als ik een vrouw aantrekkelijk vind, betekent dat eigenlijk dat ik best met haar naar bed zou willen.'

Tancredi lacht schamper. 'Denk je soms dat andere mannen dat niet hebben?'

'Tuurlijk wel, maar met een vrouw en twee kinderen ben je simpelweg niet beschikbaar.'

'Nou en?'

'Wat nou: nou en? Ik probeer je te vertellen dat ik me een beetje schuldig voel tegenover Ireen als ik likkebaardend naar een andere vrouw kijk.'

'Jij voelt je schuldig omdat je naar andere vrouwen kijkt? Jezus, Horst, je wordt oud.'

'Dat zeg je nu, maar het is nog waar ook. Ik heb echt last van wat ik tegenover Ireen al het zevenendertig-gevoel genoemd heb.'

'En wat mag dat dan zijn?'

'Nou, ik hol bijvoorbeeld niet meer om een tram te halen en ik rijd niet meer als laatste door een rood stoplicht. Ik behoor tegenwoordig tot de eersten die wachten. Ik ben een meneer geworden.'

'Goh, wat een probleem, zeg.'

'Doe nou niet zo lullig, Bruin. Heb jij dat dan niet; je bent bijna zo oud als ik.'

'Mwaa. Zelf heb ik altijd het idee gehad dat ik geboren ben om een dertiger te zijn.'

'Met jou valt niet te praten.'

'Jawel hoor, ik heb alleen geen zin om het begin van een aanrollend midlife-crisisje serieus te nemen.'

'Ach, meneer Tancredi staat meteen weer klaar met een etiketje. Als dat eenmaal is opgeplakt, hoef je zeker niet meer na te denken over wat eronder zit.'

'Niet zo aangebrand, Horst. Zeg nu maar gewoon wat je te zeggen hebt, want daar kom ik toch niet onderuit.'

'Je wordt bedankt.'

Van der Horst draait wat rond met het schuim onderin zijn lege glas. Een knik naar de barman levert twee nieuwe bieren op.

'Kijk, Bruin, toen ik net van school kwam, had ik het idee dat ik me door een triviaal verleden aan het worstelen was, een soort verplicht nummer dat nodig is om daarna tot iets werkelijks te komen.'

'En nu laat die fraaie levensvervulling op zich wachten?'

'Precies! Ik ben een duffe kantoorpik geworden die zijn dagen slijt achter een beeldschermpje, iedere maand braaf zijn hypotheek betaalt en samen met zijn vrouw wacht tot de kinderen oud genoeg zijn om het huis uit te gaan. En als we dan ook nog hun studie moeten betalen, hebben we mazzel als we tegen mijn pensioen uit de schulden zijn.'

'Gottegot, wat een ellende. Ik zei het al: een klassieke midlife.'

'Zeik toch niet, Tancredi! Wou je soms ontkennen dat we oud worden?'

'Een mens is zo oud als hij zich voelt, nietwaar. In jouw geval is dat blijkbaar hoogbejaard.'

'Als ik met clichés om m'n oren geslagen wil worden, ga ik wel naar mijn demente oma, ja?'

'Je doet je best maar.'

Allebei kijken ze toe hoe Arie een bierglas vult voor de nu schaterlachende borsthaarfiguur. De vrouw gluurt steels naar Van der Horst, maar die heeft dat niet in de gaten.

'Kijk Bruin, wat ik wil zeggen is dat een mens soms ook wel eens zo oud is als anderen hem laten voelen dat hij is.'

'Hoe bedoel je?'

'Nou, ik ging vandaag even een praatje maken met die nieuwe directiesecretaresse, je weet wel, dat beter gevulde mokkeltje met die sproeten. Terwijl ik kwijlend op haar af loop, roep ik joviaal: "Hé, wat ben je bruin!" Waarop zij even hard terugroept: "Hé, wat word jij kaal!" Einde versierpoging. Ja, lach maar! Godsakke, Bruin, heb je dan geen enkel respect voor diep menselijk leed? Arie, mag ik nog een Amsterdammertje en een witte? En geef die citroen alsjeblieft zijn vrijheid, want vitamine C kan niet zwemmen.'

Bij de zuivelafdeling treuzelt hij net zolang tot er een aantrekkelijke vrouw voorbij komt. Die brunette met dat korte haar en dat rare broekpak kan ermee door, beslist hij. In het voorbijgaan gooit hij snel een paar pakjes schimmelkaas in het winkelwagentje van een oudere man, die net over de rand van zijn bril heen naar de prijzen van blikjes kattenvoer staat te kijken.

De vrouw loopt door de bier- en wijngang naar de zoutjes. Ze pakt twee soorten chips en buigt zich ver voorover om borrelnootjes uit te zoeken.

Heeft niemand jou geleerd dat je als dame door je knieën hoort te zakken? denkt Tancredi. Hij stuurt zijn wagentje langs het hare en laat zijn hand over haar billen glijden. Ze schiet zo hard omhoog, dat ze met haar hoofd tegen het schap aanknalt.

'Sorry!' roept Tancredi.

Zonder nog om te kijken gaat hij door naar de volgende gang. Hij blijft even wachten bij de vleeswaren, maar de vrouw komt hem niet achterna. Dat dacht hij al.

Als hij afgerekend heeft en zijn boodschappen inpakt, ziet hij haar in een van de rijen staan. Vriendelijk glimlachend zwaait hij haar toe, maar ze draait haar hoofd weg.

Tancredi hoeft de voordeursleutel maar één keer om te draaien. Mannaggia, dat zou nog eens een reden zijn om die koe van een Greta te ontslaan. Moest hij nou echt iedere dinsdag een briefje op de binnenkant van de deur plakken met het verzoek of ze die bij haar vertrek alsjeblieft op het nachtslot wil doen? Van schoonmaken stompen de hersenen nog meer af dan hij al vreesde.

Op weg naar boven bekijkt hij vluchtig de post, die ze al voor hem op de trap heeft gelegd. Zo te zien alleen maar facturen, plus een envelop met het onbeholpen handschrift van Sylvia. Het openmaken daarvan stelt hij nog even uit. Zoals gebruikelijk heeft Greta weer eens een bovenraampje opengezet in zijn kamer. In het leger zouden ze wel raad weten met zulke vormen van stille tegenwerking. Als hij frisse lucht wil hebben, gaat hij wel naar buiten.

Terwijl Tancredi zijn jasje over een stoel hangt, ziet hij dat het lampje van zijn antwoordapparaat knippert. Ongeduldig luistert hij de boodschappen af. Sylvia, die vraagt of hij donderdag niet kan komen eten bij haar en Mickey. Wat haalt dat mens zich toch allemaal in haar hoofd? Dat je iedere week bij haar langsgaat, geeft haar toch nog niet het recht om zich zo op te dringen? Vrijdag een keertje overslaan kan misschien geen kwaad. En die brief kan beter ook maar even dicht blijven.

De tweede boodschap is van zijn moeder. Bij het horen van haar stem spoelt Tancredi het bandje direct door, zonder de rest af te luisteren.

'Bocchinara della Madonna!' mompelt hij voor zich uit.

Meteen denkt hij aan Oscar, die vandaag zijn terrarium nog niet is uitgeweest. Als Greta komt schoonmaken, moet Oscar opgesloten zitten, anders weigert ze zijn bovenhuis te betreden.

Hij pakt de pot met de krioelende kakkerlakken en houdt die tegen het licht. Alweer voelsprieten door de luchtgaatjes: die beesten zouden zichzelf nog verminken om te kunnen ontsnappen. In het begin had hij een keer de fout begaan om de gaatjes groter te maken dan speldenprikjes. Grijnzend denkt hij aan de paniek van zijn moeder, die toen nog kon lopen en op zijn jongenskamertje een paar van de ontsnapte kakkerlakken tegenkwam. Dat was de enige keer dat hij zijn vogelspin van dat moment vrij op zijn kamer had mogen laten jagen. Haar walging won het van haar angst.

Met een paar ferme tikken op de bovenkant en de zijkanten van de pot slaat hij alle kakkerlakken naar de bodem. Van onderaf inspecteert hij of er niet nog een bruin schildje tegen een bovenrand verborgen zit. Dan pakt hij zijn lange pincet van het rekje boven het terrarium en draait de deksel van de pot. Met een snelle beweging klemt hij een dikke kakkerlak tussen de lepels, waarna hij het beest in de enige spinragvrije hoek van Oscars ruime behuizing werpt. Al snel krijgt het onsmakelijk ogende insekt daar gezelschap van drie eveneens door het pincet gevangen soortgenoten.

Hij trekt het gaasnet strak over het terrarium en zet de pot weer goed afgesloten weg. Nog altijd is er geen spoor van Oscar te zien. Tancredi schuift een stoel achterstevoren voor het terrarium, gaat met zijn armen over de rugleuning zitten en legt zijn kin op zijn gevouwen handen. Altijd mooi hoe de kakkerlakken in paniek raken, terwijl ze de vogelspin nog helemaal niet kunnen zien.

Tancredi houdt al bijna twintig jaar vogelspinnen. Destijds had deze diersoort hem het enige juiste antwoord geleken op de panische spinnenangst van zijn moeder. Hij trok zich niets aan van haar verontwaardigde protesten: wat hij op zijn eigen kamer deed, moest hij immers zelf weten? Ze wilde toch zo graag dat hij zijn eigen verantwoordelijkheden nam? Zijn eerste vogelspin had hij Oscar genoemd, de enige juiste naam voor zo'n beest.

Al zijn andere vogelspinnen heetten sindsdien ook Oscar, hoewel de meeste ervan vrouwtjes waren geweest. Toen hij eenmaal op zichzelf woonde, had hij een halfslachtige poging gedaan om zelf met een stelletje te fokken. Kort na haar eerste vervelling had Oscar/v de veel kleinere Oscar/m na de omstrengeling van hun paring echter bij wijze van naspel bruutweg opgegeten. Haar vraatzucht ging zo ver dat ze naderhand ook het hele coconnetje met kleine wriemelspinnetjes leegat. Tancredi had niet ingegrepen.

Daar is Oscar. Zijn poten lijken twee aan twee onafhankelijk van elkaar te bewegen, zoals ook zijn voor- en achterlijf los van elkaar schijnen te bestaan, met alleen dat dunne steeltje ertussen. De pluizige banden van zwarte en koraalrode haartjes geven hem een aaibare aanblik. Tancredi houdt van het moment van schijnbare traagheid, vlak voordat zijn huisdier in een roodzwarte flits toeslaat. Drie kakkerlakken rennen alle kanten op, de vierde heeft zich in het hoekje gedrukt. Dat is ongetwijfeld de beste tactiek, want zo kan de slechtziende spin geen beweging waarnemen met zijn voelharen.

Oscar werpt zich eerst op de dikkerd die langs een takje naar de glazen wand probeert te ontsnappen. Half tegen het glas aan staand heeft Oscar hem te pakken. Hij neemt zijn verlamde prooi mee naar zijn hol om die rustig te verorberen. Het spel herhaalt zich nog twee keer. Dan last Oscar een pauze in voordat hij een inspectierondje maakt. De laatste kakkerlak kan zich niet meer beheersen en rent zijn dood tegemoet.

Tevreden schuift Tancredi zijn stoel terug. Straks mag Oscar even vrij rondlopen. Maar eerst moet de fruitschaal nog nagekeken worden. Hij raakt de vruchten op zijn tafel altijd alleen aan om ze neer te leggen, te herschikken of te verwijderen. Net als zijn moeder destijds, kan Greta oprecht verontwaardigd worden over zoveel verspilling. Alsof zij geen smakken geld uitgeven aan wat zijzelf decoratief vinden. Hm, de perziken zijn aan vervanging toe, dat luistert nauw. De appels en de druiven hoeven nog niet. Die zijn sterk.

Terwijl hij zijn diepvriesmaaltijd opwarmt, slikt hij een vijftal vitaminen- en mineralentabletten: je lichaam is per slot van rekening een tempel die het waard is om in stand te worden gehouden. Hij zet de televisie aan, schuift zijn stoel ervoor en schenkt zich een whisky-cola in. Om het hete bord op schoot te kunnen houden, legt hij er een opgevouwen theedoek onder. Al etend zapt hij van reclame naar quiz, tot hij blijft hangen bij een Krimi. De trage intrige kan hem niet echt boeien, maar hij blijft kijken tot zijn bord leeg is. Hoewel hij met zichzelf gewed heeft over de identiteit van de door de Duitse commissaris te ontmaskeren dader, schakelt hij het toestel uit voordat de ontknoping is bereikt.

De telefoon gaat. Hij zet het volume van zijn antwoordapparaat zo laag mogelijk, zodat hij niet hoeft te horen wie er inspreekt. Een mens hoeft zich niet onnodig te laten storen bij zijn vaste rituelen: bord in de gootsteen, keuken- en kamerdeur dicht, Oscar vrij laten rondscharrelen, een cd van Tsjaikovski op en de krant mee naar de wc. Doordat hij nog zo lang met Van der Horst in de kroeg heeft gezeten, blijft er weinig van de avond over. Eerst maar even Oscar opsluiten, die zich gewoontegetrouw verstopt heeft. Ditmaal moet hij hem achter de bank vandaan halen.

Tancredi doucht, poetst zijn tanden en gaat in zijn kamerjas aan tafel zitten. Hij zet de fruitschaal op de grond om alle ruimte te hebben. De dobbelsteen beslist dat hij ieder vijfde kaartje uit zijn schoenendoos zal halen. Dat betekent dat hij nu een stapeltje van zesenveertig ongelijk beschreven systeemkaartjes voor zich heeft. Hij laat ze even door zijn vingers gaan voordat hij opnieuw gooit. Een zes, dat schiet lekker op, want dan komen de twee of drie ereplaatsen al in zicht. Na een één en een drie is het zover en heeft hij nog twee kaartjes over.

Hij zet alle afgevallen kaartjes in een willekeurige volgorde terug in de schoenendoos. Dan pakt hij het eerste van de twee systeemkaartjes en leest: 'Meisje in trein op balkon. Hoornen bril à la Desiree, das, dikke jas, sokken over broek in rijglaarsjes. Scherp, aantrekkelijk en intelligent gezicht, donkerblond halflang haar. Kijkt hardnekkig en wat hooghartig afgewend naar sneeuwlandschap. Tasje van Elle, maar snobismegraad niet makkelijk te bepalen: geen horloge, geen ringen, wel armbanden, waaronder een opvallende koperkleurige, waarschijnlijk antiek. Eet zoute drop van rol die steeds weer teruggaat in haar tas. Wordt op UCS afgehaald op het perron door wangzoenende heer. Ze vertrekken met een auto (Opel Vectra) vanaf de taxistandplaats.'

De tweede is een oud kaartje, want tegenwoordig kiest hij nooit meer vrouwen van zijn werk: 'Secretaresse van Hoogstraten, heet Lydia Schuurmans. Personeelsdossier: 12-09-70 te Best, 1.72 meter, 63 kilo, ongehuwd, J.P. Coenstraat 16 bis, 3531 ET, geen telefoon(!). Bevriend met Hermine. Koffiepauze 10.15 uur, lunch in kantine, theepauze wisselend, maar altijd tussen 14.30 en 15.15 uur. Voorkeur voor schooljufachtige jurken, platte schoenen, onelegant grote handtas, lange jas en Palestijnse sjaal. Bruinig haar met roodglans uit een potje. Uitzonderlijk lief gezicht, permanente glimlach, vriendelijke ogen, regelmatig gebit, gave huid, zachte g. Geen sieraden, zoetige, patchouli-achtige geur. Dronk op nieuwjaarsborrel alleen sapjes, at als iemand die altijd aan de lijn doet. Woont vlakbij ophaalbrug en postkantoor in verkrottend stuk Lombok. Vaak tot na twaalven licht aan, krijgt regelmatig bezoek van man die minstens tien jaar ouder is dan zij.' Later was daar met een andere kleur inkt bijgevoegd: 'Sinds 01-03-94 vertrokken naar Amersfoort, nieuwe betrekking bij reclamebureau: geen nadere gegevens.'

Dat houdt niet over, maar het lot heeft beslist. Hij slaat zijn kamerjas open en laat zijn hand over zijn kruis glijden. Terwijl hij zijn ballen streelt, zwelt zijn geslacht op. Zijn ogen gaan van het ene kaartje naar het andere. Hij leest stukken van de korte beschrijvingen, stelt zich voor hoe de vrouwen eruit zagen. Zijn hand gaat ritmisch op en neer, steeds sneller, tot zijn bovenlichaam voorover schokt. Tancredi legt zijn hoofd in zijn nek en masseert zich traag nog wat na, als zijn andere hand al op het plankje achter hem naar een tissue hengelt. Morgenochtend zal hij nog voor zijn vertrek beslissen of hij het kaartje van Lydia definitief uit zijn doos verwijdert.

Al voordat de trein geheel tot stilstand is gekomen, heeft Tancredi de strippenkaart in zijn hand. Bij het uitstappen houdt hij het ding met zijn duim in de lengte hol, zodat het karton niet knakt in het sleufje van de stempelautomaat. Natuurlijk werkt maar een van de stempelaars op het perron, waardoor er veel chagrijnig gehannes is als de twee rijen wachtenden zich samenvoegen. Het geduw wordt nog erger als het informatiebord aankondigt dat er een metro aankomt. De automaat geeft bij het stempelen een infantiel piepje.

Op een open terrein wordt hij steevast overvallen door de beklemmende vraag wat er zou gebeuren als ineens de zwaartekracht uit zou vallen; of hij dan snel genoeg zou kunnen reageren om zich nog ergens aan vast te kunnen grijpen, zodat hij niet de leegte inzweeft. En als een trein of metro langs zijn perron binnenrijdt, voelt hij altijd de angst opkomen dat hij zal toegeven aan een impuls zich ervoor te gooien. Of dat een van zijn medereizigers de sprong waagt, waarna de anderen als lemmingen zijn voorbeeld volgen. Of dat een of andere gek hém uitkiest om een duwtje te geven. Hij trekt onwillekeurig zijn schouders op en zet zich schrap.

'Nafnaf' staat er op de jas van de jongen die voor hem instapt. Tancredi heeft nooit begrepen of dat gewoon een idiote merknaam is of misschien een verwijzing naar een gimmick die hij niet kent. Aan wie zou je zoiets kunnen vragen?

Hij gaat staan waar hij altijd staat, naast de deur waar hij twee haltes verder zal uitstappen. Werktuiglijk kijkt hij rond om te zien waar de aantrekkelijkste vrouwen staan. Snel taxeren, liefst met niet meer dan de halve blik die volstaat voor de klassificatie, posities memoreren en onopvallend observeren.

De lelijkerds zijn vanochtend weer veruit in de meerderheid, ook onder de mannen. Tancredi staat ingeklemd tussen twee van die geitenkoppen met vlassige baardjes onder hun kin en nog zo'n karikaturale figuur: een man die boven zijn vettige jaskraag overduidelijk geïmplanteerde, in belachelijk symmetrische rijtjes aangebrachte plukjes haar heeft. Iemand zou zulke lieden toch moeten kunnen verbieden de straat op te gaan en andere mensen misselijk te maken op de vroege morgen.

Half in het gangpad staat een volmaakt gekamd, langharig meisje dat hij 's ochtends wel vaker ziet. Regelmatig gezicht, heldere ogen en lieve moedervlekjes over haar jukbeenderen en neus. Haar sluike, donkerblonde haar hangt ver over haar wat truttige, bankstelbruine jas, die op zijn beurt tot vlak boven haar instapschoenen komt. Ze heeft een rood ontstoken puistje op haar slaap, dat hij met een onweerstaanbaar opkomende grijns overnadrukkelijk bestudeert. Hij ziet de kleur over haar wangen vlammen, als ze zich gepikeerd van hem wegdraait.

Ze is vandaag niet alleen, want ze praat met een trendy jongeman, die behalve een krullerige paardenstaart ook nog een slepende stem heeft. Hij vertelt een oninteressant verhaal over het ophalen van visa. Terwijl ze gaapt en zich uitrekt, krijgt de jongen enig beschaafd gegrinnik van de omstanders los door in haar wijdopen mond te kijken en op te merken: 'Zó hé, ik zie je schaamhaar!'

Tot het Weesperplein staat het meisje tegen de glazen afscheiding bij de deur. Als ze zich afduwt om naar buiten te lopen, blijft haar zo zorgvuldig uitgekamde haar even in een statische waaier aan het glas vastzitten, voordat het als een sluier op haar rug meedeint.

Bovenaan de roltrap staat een oude zwerver, die in en bij het metrostation woont. Hij is al of nog dronken en staat wijdbeens, met een voet in een bruine herenschoen en de ander in een gloednieuwe, hoge sportschoen. Zijn gebrabbel is onverstaanbaar, tot hij ineens luid en dramatisch roept: 'Omdat je veel te veel mensen vermoord hebt, klootzak!' De ochtendzombies schuiven hem in drommen voorbij. Slechts bij een enkeling twinkelt even een glimlach.

Tancredi haast zich naar buiten door de urinewalm bij de uitgang. Mensen rennen langs hem heen om een tram te halen. Een van hen vliegt zonder op of om te kijken het fietspad over en wordt geschampt door een fiets. De man vindt het nog nodig om de fietser uit te vloeken ook. Zo iemand vraagt om een pak slaag.

Voor het opvanghuis in de Sarphatistraat staat het groepje kleumende habitués te wachten tot het negen uur is. Zoals altijd groet hij over de hoofden van alle anderen heen alleen die ene Antilliaanse man van middelbare leeftijd. De man groet zoals altijd verbaasd en onwennig terug. Terwijl Tancredi in hetzelfde tempo doorloopt, weet hij dat de anderen hem bevreemd nakijken.

Het water over, rechts binnendoor langs het schooltje voor rijke blanke kinderen en hij is praktisch al op kantoor. Onder het openen van de deur ziet hij vanuit zijn ooghoeken dat er iemand van zijn afdeling de hoek om komt. Tancredi heeft geen zin in een praatje, dus laat hij de buitendeur snel achter zich dichtvallen en loopt naar de lift. Op weg naar boven haalt hij een appel uit zijn jaszak. Hij poetst hem op en draait het stokje eruit. Wie heeft hem eigenlijk geleerd dat zo'n stokje verwijderd moet worden? Hij kan zich niet voorstellen dat hij het zelf verzonnen heeft.

Vanuit de lift loopt hij snel door naar de vestibule. Er heeft weer eens iemand een jas op zíjn haakje gehangen. Hij gooit het ding op de grond en hangt er zijn eigen regenjas voor in de plaats. In het voorbijgaan kijkt hij even in de spiegel bij de te laag opgehangen wastafel. Hij zucht, recht zijn schouders en begeeft zich naar zijn afdeling voor alweer een godgegeven werkdag vol arbeidsvreugd en voldoening.

Toch heeft zo'n koopavond wel iets. Alleen al de verbetenheid waarmee de meeste mensen zich in Hoog Catherijne van winkel naar winkel haasten, is voldoende om zijn humeur te laten opklaren.

In de drukte voor de hoofdingang van V&D komt hem een uitzonderlijk lelijke, oudere vrouw met een hoofddoekje tegemoet. Ze is in een levendig gesprek verwikkeld met een veel jongere, pukkelige vrouw die een zware boodschappentas met zich meetorst.

Tancredi blijft vlak voor de beide vrouwen stilstaan.

Hij houdt zijn gestrekte wijsvingers in de vorm van een kruis vlak voor het gezicht van het oude mens en roept: 'Aah, megoggel! Weg van mij!'

Enkele omstanders kijken hem verbaasd aan. De sprakeloze oude vrouw wordt door haar metgezellin snel meegetrokken in de richting van de roltrappen. Tancredi grijnst breed. Humor doet een mens goed.

De menigte beweegt zich voort alsof er niets gebeurd is. Welgemutst kijkt hij om zich heen. Daar loopt een knappe Chinese vrouw met kennelijke haast zijn kant op. Haar nauwe rokje heeft ze iets omhoog getrokken, zodat ze wat harder kan rennen. Tancredi beziet haar waarderend. 'Leuk,' zegt hij.

Dan bedenkt hij zich: dat heeft ze niet verdiend. Hij snijdt haar de pas af en kijkt haar recht in het gezicht. 'Sorry, hoor,' verontschuldigt hij zich, 'ik bedoel natuurlijk: erg leuk.'

De vrouw staart hem even niet-begrijpend aan, voordat ze weer doorloopt.

Tancredi begint er lol in te krijgen. Vrolijk hummend loopt hij de traverse door. Die drie langharige vriendinnen: leuk. Dat mensje met die wrat op haar neus: megoggel. Die blonde stewardess in haar zachtgroene uniform met bijbehorend koffertje: erg leuk. Die twee patat-etende dikkerds: megoggels. Dat kaalgeschoren negermeisje met die grote ogen en die uitdagende borsten: heel erg leuk. Dat sportieve meisje met een paardenstaart en een honkbalpetje: erg leuk. Die zwaar gepermanente troela met die scheve bril: ultramegoggel. Dat meisje met dat zwarte, opstaande piekhaar: te jong, moet over vijf jaar nog maar eens terugkomen.

'Leuk!' zegt hij hardop tegen een roodharig meisje onder de arm van een man met een baard. De gedachte dat het tweetal hem verbaasd nakijkt, stemt hem nog vrolijker. Met een brede glimlach loopt hij op een hard lachend stelletje studenten toe. 'Leuk, megoggel, leuk, redelijk leuk,' jureert hij, terwijl hij hij de meisjes uit het groepje een voor een aanwijst. Prompt valt het gesprek stil.

Maar Tancredi is alweer verder. Bijna huppelend gaat hij van vrouw naar vrouw, waarbij hij steeds vrijmoediger wijst en waarderingen uitdeelt: 'Megoggel, niet leuk, ultramegoggel, best leuk, heel leuk, megoggel.'

Dan trekt er iemand aan zijn jas. Tancredi draait zich om en ziet een jonge vrouw die hij zojuist gepasseerd heeft. Halflang, blond haar, aardig figuur, mooie ogen, die nu echter vuur spuwen.

'Wat zei u daar?' wil ze weten.

'Tegen u? Dat kan niet anders geweest zijn dan "heel leuk",' vertelt Tancredi minzaam.

'Wat wilt u daarmee zeggen?'

'Niets minder dan dat ik u "heel leuk" vind.'

Er blijven wat mensen om hen heen staan. De vrouw vraagt vinnig: 'Waar haalt u het gore lef vandaan om zoiets tegen mij te zeggen?'

Kalm antwoordt Tancredi: 'Ik geef u een complimentje en u reageert zo onaangenaam? Dan heb ik geen keus en moet ik "heel leuk" terugbrengen tot "leuk". Het spijt me.'

'U bent een arrogante kwal, weet u dat?'

Hoofdschuddend waarschuwt Tancredi: 'Nu moet u echt uitkijken, anders wordt het zelfs "niet leuk".'

Kwaad sist de vrouw: 'Smerige seksist!'

Met een hulpeloos gebaar vraagt Tancredi bij de omstanders om afkeuring voor zoveel onbegrip. Tegen de bijna stampvoetende vrouw zegt hij sussend: 'Nu zakt het zelfs af naar "helemaal niet leuk". Gelukkig zit "megoggel" er met een leuk bekje en een fraaie borstpartij als die van u niet in.'

Er klinkt gelach om hen heen. Hij wil haar troostend op de schouder kloppen, maar de vrouw doet een stap terug, balt haar vuist en roept trillend van woede: 'Waag het eens, ik sta niet voor mezelf in!'

'Al goed, al goed!' Tancredi heft zijn handen en tuit zijn lippen tot een zoentje. Dan kijkt hij om zich heen, zegt 'Goedenavond, samen' en draait zich om.

In de richting van de stationsfietsenstalling lopend, hoort hij de vrouw achter zich woedend schreeuwen. Andere stemmen roepen en lachen. Nu vooral niet omkijken.

In de metro is alle plaats. Het mooie van zo'n ATV-middag is dat je buiten de spits naar huis reist. Tancredi stelt zich op bij de noodrem en kijkt rustig rond. Een ongeveer vijftienjarige jongen laat aan een vriend zijn schetsblok zien, vol graffiti-ontwerpen. De andere jongen geeft bewonderend commentaar en wijst op details van de ronde, onleesbaar opgeblazen letters.

Schuin tegenover hem staat een vierkante man, koffiebruin, maar dan met melk. Hij heeft een merkwaardig lichte lok in zijn donkere haar en ook een van zijn ogen is opvallend licht. Net op het moment dat Tancredi onderzoekend naar de witte wimpers tuurt, kijkt de man hem ineens strak aan. Snel het hoofd afwenden, de aandacht ergens anders op richten.

Achter de glasplaat zit een blozend, bebrild klerkentype een appel af te kluiven. De bejaarde Turk naast hem eet een wafel en houdt de man zijn papieren zak voor om het klokhuis in te deponeren. Glimlach, verbroedering, integratie: je zou zweren dat er ergens iemand met een televisiecamera stond. Het wordt pas echt klef als de kantoorpik, alvorens bij Amstel uit te stappen, aanbiedt om de zak weg te gooien. Bij het verlaten van de wagon botst Tancredi met opzet tegen de man aan, waarna hij zich uitgebreid verontschuldigt.

Dat zul je net zien: altijd hebben die stomme treinen vertraging, maar nu is de zijne natuurlijk een halve minuut geleden stipt op tijd vertrokken. In de bocht bij de Bijlmerbajes ziet hij het laatste rijtuig nog. Hoewel hij de dienstregeling uit zijn hoofd kent, gaat hij toch even voor de gele borden staan om de vertrektijd van de volgende intercity te controleren.

Links van hem komt temidden van de gebruikelijke megoggels en standaard-lelijkerds een beeldschoon, langharig Surinaams meisje met de roltrap het perron op. Vanaf zijn positie is het net alsof ze uit de grond omhoog rijst. Waarderend kijkt Tancredi naar de zachte trekken van haar gave gezicht, haar kleurige sjaal, haar felgroene korte broekje over een zwarte maillot, haar rode platte schoenen. Wat is het toch prettig dat vrouwen zich bij de eerste de beste lentedag kleden alsof het al volop zomer is. Hij doet snel de bovenste knoop van zijn jas open, om er wat vlotter uit te zien. Shit, ze loopt meteen door naar het metroperron. Hij houdt zijn ogen strak op haar gericht, totdat ze een metro richting Gaasperplas in stapt.

Schoppend naar een onzichtbaar steentje beent hij het perron af naar de plek waar straks de laatste wagon zal stoppen. Alle meters die hij hier alvast loopt, gaan straks in Utrecht van de afstand naar de fietsenstalling af. Op de bank bij de frisdrankautomaat zitten twee opgeschoten jongens met elk één oordopje van een walkman in; ze bewegen synchroon hun hoofden op en neer. En dan zijn er nóg lieden die durven te betwijfelen dat we van de apen afstammen.

Tancredi besluit zich een extra jaagmiddag te gunnen, al is het dan vrijdag. Hij gooit zijn hoofd in zijn nek, de ogen gesloten, en haalt diep adem. Omdat zijn geplande trein straks op tijd is vertrokken, komt deze natuurlijk een paar minuten te laat. Over zulke mechanismen zou hij een boek kunnen schrijven.

Landerig loopt hij heen en weer totdat een wagon naast hem tot stilstand komt. Hij kiest een plaats naast een jonge vrouw. Donkerblond, halflang haar, studentikoos brilletje, beetje grove huid, opengeritste houthakkersjas, trui met Mickey Mouse-afbeelding, spijkerbroek, booties en katoenen rafeltas. Omdat hij haar door zijn komst dwingt iets op te schuiven, kijkt ze even op; dan leest ze onverstoorbaar verder in een dubbelgeklapt tijdschrift met weinig plaatjes.

Aan de andere kant van het gangpad heeft zich een militair genesteld. Zijn plunjezak staat naast hem op de bank, zijn voeten liggen op een krant, die hij op de tegenovergelegen zitplaats heeft uitgespreid. Twee vrouwen van middelbare leeftijd komen aangestommeld met weekendtassen en koffers. 'Hier dan maar?' vraagt de voorste, waarbij ze zich slechts voor de vorm richt tot het meesjokkende mensje achter haar. Gehoorzaam haalt de dienstplichtige zijn voeten van de ene en zijn plunjezak van de andere bank. Zonder een krimp te geven helpt hij het tweetal zelfs bij het wegstapelen van hun bagage.

Hier wordt het dus niks. Tancredi groet vaag opzij, staat op en loopt in de rijrichting de trein door. Bij de wc's zit een slank, onmodieus meisje met een oudroze jas haar nagellak bij te werken. Veel en vooral lelijke sieraden, waaronder zelfs een goudkleurige zegelring. Maar ze lacht leuk als ze ziet dat hij kijkt. Ze heeft lang haar en een aantrekkelijk, hoekig gezicht. Met een slap grapje en een verontschuldigend gebaar gaat hij pal naast haar zitten. Dat schijnt haar niet te storen. Mooi.

Als ze klaar is met het bijkleuren van haar nagels, maakt ze zijwaartse wapperbewegingen tot de lak droog is. Haar tientallen dunne armbanden tinkelen. Hij zit haar van opzij zo geamuseerd op te nemen, dat hij pas in de gaten heeft dat de conducteur naast hem staat als deze luid 'Goedenmiddag!' zegt. Terwijl Tancredi nog op zoek is naar het kaartje in zijn jaszak, zwaait het meisje al met haar OV-kaart; net iets te snel voor hem om haar naam te kunnen lezen achter het spiegelende plastic. Nadat de conducteur is doorgelopen krijgt Tancredi haar aan het lachen door op te merken: 'Dat "Goedenmiddag" klinkt beleefd, maar betekent gewoon "Hier die kaartjes!".' Toch voelt ze zich niet geroepen een gesprek aan te gaan.

De rest van de rit heerst er een wat ongemakkelijke stilte tussen hen. Lang voordat er een perron voorbijschuift, staat het meisje al bij de deur, met haar vinger op de knop. Tancredi stelt zich vlak achter haar op. Ze ruikt lekker, al kan hij het geurtje niet thuisbrengen.

Na het uitstappen gaat hij naast haar lopen. Hij wacht tot ze onzeker opkijkt, voordat hij hij haar langs zijn neus weg vraagt of ze misschien met hem mee wil gaan, haar gewone leven achter zich wil laten om met hem weg te trekken naar wieweetwaar, gewoon weggaan en ontsnappen aan alles. Ze kijkt hem verschrikt aan, antwoordt niet en loopt gejaagd door.

Even verderop klampt ze de perronchef aan. Ze praat druk en met zachte stem op hem in en wijst naar Tancredi. De man met de rode pet weet niet goed wat hij met haar aan moet en kijkt hem vorsend aan. Tancredi wandelt met een vriendelijk knikje voorbij. Bij het aflopen van de benedentrap ziet hij dat het meisje, nog altijd op gedempte toon, staat te foeteren. De ambtsdrager is zichtbaar blij als ze even later kwaad naar de roltrap beent.

Tancredi laat zijn fiets voorlopig in de stalling staan en gaat via het busstation weer naar boven. In de traverse van Hoog Catherijne wijst niets meer op zijn overwinning van de avond tevoren. Hij kiest binnen een halve minuut een vrij willekeurige vrouw: donker, gekruld haar, sympathiek gezicht, slank figuur, zwarte lange jas, hoge hakken, een paar jaar ouder dan ideaal. Zonder veel moeite te doen zich buiten haar blikveld te houden volgt hij haar tot het opvalt.

Ditmaal duurt dat toch even. Pas na een klein kwartier, middenin V&D, ziet hij de achterdocht naar haar schouders opklimmen. Ze blijft te lang stilstaan bij uitstalbakken en vitrines, kijkt af en toe even schichtig om en begint sneller te lopen. Tancredi grijnst en voelt zich superieur. Voordat hij haar definitief laat gaan, wandelt hij nog even vlak langs haar heen. Hij hoeft niet eens te kijken om te weten dat ze hem met paniekogen aanstaart.

Vanavond zal hij toch maar even bij Sylvia langsgaan voor een sanitaire stop. Op de supermarktverdieping van het warenhuis haalt hij een pizza pescatore en een voorverpakte salade. Op de traverse ziet hij een opzichtig geblondeerde vrouw bij Jamin naar buiten komen met een pak dropveters. Ze overhandigt er een aan haar kindje in de wandelwagen en neemt zelf gulzige happen van de andere, in een bosje bij elkaar gepropte slierten. Even verderop zit een sproetige jonge moeder met een hennarode haardos bijna uitdagend borstvoeding te geven aan haar baby. Zeg er eens wat van. Overal op haar zeer blanke, blauw dooraderde borst zitten grote moedervlekken.

Op de fiets naar huis voelt Tancredi zich zowaar opgewekt.

'Christo morto! Het is echt lente: alles is groen, zelfs het stoplicht,' prevelt hij geamuseerd voor zich uit. Op de Straatweg ziet hij een bestelauto met het opschrift 'M.G. Schipper. Op één na de beste expediteur'. Goeie vondst. Zouden bedrijven voor zo'n slagzin eigenlijk een reclamebureau inhuren of bedenkt iemand zoiets op een verjaardag? Zulke dingen kun je eigenlijk alleen natrekken door meneer M.G. Schipper zelf op te bellen.

Ter hoogte van het postkantoor komt een op het eerste gezicht aantrekkelijk meisje zijn richting op. Hij kan zien dat ze kort donker haar en een zwart leren jasje heeft, maar haar gezicht wordt aan het oog onttrokken door een lantarenpaal. Kijk, dat heeft hij nou weer: terwijl ze elkaar passeren, blijft die verrekte lantarenpaal steeds tussen hen in, zodat Tancredi op geen enkel moment goed zicht op haar heeft. Iemand zou eens een formuletje op moeten stellen om de noodzakelijke beginpunten en op elkaar afgestemde snelheden bij een dergelijk fenomeen vast te leggen. Wedden dat het je niet zou lukken om zoiets moedwillig te ensceneren? Waarom overkomt het je dan wel bij toeval?

Hij zet zijn fiets in het schuurtje. Thuis laat hij Oscar even vrij rondlopen terwijl hij de pizza opwarmt. Gemakshalve gaat hij ervan uit dat de sla al wel gewassen zal zijn. Hij heeft geen zin om een ei te koken of een tomaat te snijden, dus gooit hij alleen wat azijn en olie over de grof gescheurde, tweekleurige bladeren. Als hij zijn pizza op tafel zet, suddert er in het midden een vetklontje nog wat na onder een gerimpeld bruin velletje. Een mens moet niet willen weten wat hij precies eet. Tancredi werkt zijn maaltijd vlot naar binnen, terwijl hij een paar MTV-clips voorbij laat komen. Niet echt aan hem besteed: allemaal gangsta-rap.

Met een kort telefoontje laat hij Sylvia weten dat hij eraan komt. Gauw nog wat deodorant opdoen, even poepen, een washandje langs de vitale delen, wat snoep voor dat jong. Niemand zal kunnen zeggen dat hij zijn best niet doet om een prettige verschijning te zijn. Hoewel hij zich eigenlijk had voorgenomen om deze week zonder bericht verstek te laten gaan. Maar een mens heeft nu eenmaal zijn behoeften.

Sylvia heeft hem al een paar keer voorgesteld om de betaling achterwege te laten, maar daar is hij niet op ingegaan. Je moet de dingen zuiver houden. Kopje koffie vooraf en even dollen met Mickey: oké. Pilsje achteraf en nog wat kletsen: goed. Maar het moet wel prostituéebezoek blijven, ook al is Sylvia dan al enkele jaren uit het vak. Naast hem heeft ze nog twee of drie oude klanten overgehouden, waaronder die invalide man over wie ze hem wel eens vertelt. Waarschijnlijk hoopt ze dat hij jaloers zal worden, maar hij toont alleen koele onverschilligheid. Zolang ze die types niet op zijn vrijdagavond zet, moet ze zelf weten wat ze met haar week doet.

Eenmaal in Sylvia's appartement voelt hij zich er toch door gestreeld dat ze zo duidelijk blij is hem te zien. Hij zit nog niet op de bloemenbank of het kleine jong klimt al op zijn schoot. Wat wil je ook, wanneer je altijd wat voor zo'n kind meeneemt. Na het tweede kopje koffie wordt Mickey vergeefs protesterend naar bed gebracht. Tancredi hangt zijn jasje over een stoelleuning. De vijftig gulden - Sylvia heeft haar tarief nooit willen verhogen en stelt evenmin prijs op extraatjes - schuift hij zoals gebruikelijk onder de pendule op de schoorsteen. Hij weet niet eens meer hoe die prettig indirecte manier van betaling indertijd op gang is gekomen.

Ze ziet er nog altijd goed uit, constateert hij als Sylvia weer binnenkomt: een vol en aantrekkelijk figuur, een echt lief gezicht met grote bruine ogen, enigszins uit model gegroeid donkerblond haar. Hooguit zou ze zich wat vrouwelijker kunnen kleden dan deze oude spijkerbroek en dat geblokte overhemd. Ze weet dat hij van een directe aanpak houdt, dus trekt ze snel haar shirt en bh uit en knielt voor de bank. Terwijl hij naar haar zware borsten met de bruinrode tepels kijkt, tilt hij zijn achterwerk op, zodat ze zijn broek gemakkelijker kan uittrekken. Zijn schoenen zet ze onder de tafel, met zijn sokken erin.

'Hoe wil je het?' vraagt ze, nadat ze zijn geslacht moeiteloos opstandig heeft gemaakt. Als vanzelfsprekend is ze inmiddels uit haar jeans en slipje gestapt.

'Achterlangs,' antwoordt hij kortaf.

'Op de tafel of gewoon op de grond?'

'Op de grond.'

Ze kruipt langs het lage tafeltje naar de open plek bij de fauteuil. Nadat hij achter haar is geknield, leidt ze hem bij zich naar binnen. Zijn onderlijf beweegt heen en weer, zijn handen gaan beurtelings over haar billen en haar borsten. Dan verhoogt hij het tempo tot hij verkrampt en zich trillend in haar leegt.

Zoals altijd weet hij niet zeker of zij er zelf iets aan heeft gevonden, maar hij vindt dat een klant daar ook niet naar behoort te vragen. Ondertussen is zij alweer uiterst praktisch bezig de vochtige resten van hun samenzijn weg te werken met een rol keukenpapier.

'Wil je straks nog eens?' vraagt ze.

'Nee, dank je.'

Ze loopt nu in haar slipje de koffiekopjes op te ruimen en bierglazen neer te zetten. Hij trekt zijn kleren aan.

'Zal ik me ook aankleden?'

'Nee, laat maar zó. Ik vind het prettig om naar je te kijken.'

Eerlijk gezegd weet hij niet of ze zich daardoor gevleid voelt. Voor alle zekerheid laat hij tijdens hun vrijblijvende gesprekje nog enkele keren nadrukkelijk zijn ogen langs haar lichaam glijden. Ze doet dan bijna onmerkbaar haar schouders wat verder naar achteren.

Als hij na de laatste schuimteug van zijn biertje opstaat om te vertrekken, komt ze dichtbij hem staan. Ze drukt zich tegen hem aan en vraagt, met haar hoofd naar beneden:

'Zeg je niks over m'n brief?'

Shit, die had hij tevoren eigenlijk wel even mogen lezen.

'Eh, ik moet er nog even over nadenken.'

'Maar je begrijpt toch dat ik benieuwd ben naar je reactie?'

'Natuurlijk, maar een mens moet niets overhaasten.'

'Overhaasten? We kennen elkaar nu al acht jaar.'

'Kom, we gaan niet klef doen, Sylvia. Bovendien gaat daar bijna een jaar af vanwege de periode rond de geboorte van Mickey.'

'Ach wat, je weet best wat ik bedoel.'

'Jajaja. En ik zal je ook niet te lang laten wachten. Echt.'

'Dus je laat me zo snel mogelijk wat weten?'

'Tuurlijk. Sommige dingen moet je niet te lang uitstellen. Maar nu moet ik gaan.'

Hij laat een hand langs de zijkant van haar linkerborst gaan en kust haar vluchtig op haar wang.

'Tot volgende week, Syl.'

'Dag Tancredi.'

Zonder nog om te kijken pakt hij in het voorbijgaan zijn jas van de kapstok. Hij trekt de voordeur achter zich dicht en loopt de galerij af. Waarom heeft hij haar eigenlijk niet gewoon verteld dat hij geen gezeur wil en dus ook verschoond wil blijven van haar brieven? Misschien volgende week.

Vijfentwintig jaar geleden zwom hij in dit tegelrijke gebouw, het voormalige zwembad Ozebi. Tegenwoordig zijn er een snookercentrum en een paintball-arena in ondergebracht. En omdat sport gezond is, gaat Tancredi er eens in de maand een zaterdagavond snookeren met Van der Horst.

Op de televisie ziet het spel er bijna mathematisch uit: je houdt het pak rode ballen gewoon bij elkaar en stoot met speelse regelmaat de tafel leeg. Als zijzelf snookeren, liggen de ballen al snel in volstrekte wanorde over het laken verspreid. Ze komen hier al ruim twee jaar iedere maand, maar slagen er niet in om hoge series te produceren. Niettemin scoort Van der Horst de laatste tijd aanzienlijk beter dan Tancredi. Hij zal wel stiekem oefenen.

Met het donkerharige, knappe serveerstertje hebben ze geregeld dat hun lege bierglazen prompt ingeruild worden voor volle. Heen en weer lopend wiegt ze met haar achterwerk. Jammer dat haar vriendje aan de bar altijd als een havik zit te loeren of niemand haar te na komt.

Twee tafels bij hen vandaan is een brildragende jongen bezig zijn giechelige vriendin te leren snookeren. Allebei zijn ze duidelijk aangeschoten. Hij drukt zich van achteren tegen haar aan om haar in de juiste speelhouding te brengen. Terwijl ze diep over de tafel heengebogen staan, krijgen ze allebei de slappe lach, waarna de keu haar uit de handen glipt. Snooker is een mooi spel.

Een groepje Chinese jongens is met veel gewapper van bankbiljetten aan het onderhandelen over de inzet voor een nieuw partijtje. Ze mogen wel uitkijken, want de manager hier is niet gediend van gokpraktijken. Op die langbenige blonde paardestaart met die hoog afgeknipte spijkerbroek na, die aan tafel 13 staat te spelen, is er verder niet veel dat het bekijken waard is.

'Hoe is het met Ireen?' informeert Tancredi.

Van der Horst grimast pijnlijk: 'Luister goed, Bruin, het is onze vrije avond, ja? Ik praat niet over het werk en jij niet over mijn vrouw, afgesproken?'

'Oké, oké.'

'Alle goden, man, wat maak jij er een zootje van. Uit de weg, dan zal de Wervelwind hier eens even grote schoonmaak houden.'

Van der Horst pot een makkelijke rode en speelt vervolgens de zwarte met kracht in een hoekzak. Pas als zijn vriend ongeduldig met zijn keu op de rand van de biljarttafel tikt, heeft Tancredi in de gaten dat er van hem verwacht wordt dat hij de zwarte bal weer op zijn stip legt. Dat heb je als er zo weinig series gemaakt worden. Natuurlijk mist Van der Horst de volgende rode.

Terwijl Tancredi staat te beslissen welke rode bal de gunstigste hoek heeft ten opzichte van zijn speelbal, draait Van der Horst zijn punten bij op het scorebord en kijkt eens rustig om zich heen.

'Hé Bruin, heb je dat blonde stuk gezien op 13?'

'Bij het snookeren dient men zich te beperken tot wat er op de eigen tafel gebeurt; die stomme balletjes zijn zonder afleiding al klein genoeg.'

'Een beetje meer interesse graag, collega. Moet je die reet zien, man, ze gaat helemaal over die tafel heen liggen.'

'Als je het niet erg vindt, verdiep ik me liever even in dit stootbeeld. Je probeert me gewoon af te leiden omdat je weet dat ik vandaag van je ga winnen.'

'Lul toch niet, er ligt een moordgriet over een groen laken te rollen en jij bent te beroerd om er even naar te kijken? Moet je toch eens zien wat een stroomlijn! Als je nu niet kijkt, Bruin, vertel ik aan iedereen op kantoor dat je impotent bent. Let nou toch eens op, man!'

Zonder zich op te richten zegt Tancredi: 'Jíj bent hier degene die niet oplet. Ik heb die meid allang gezien.'

Van der Horst lacht honend. 'O ja, hoe ziet ze er dan uit?' Voor de zekerheid stelt hij zich zo op, dat hij Tancredi het zicht op tafel 13 ontneemt.

Tancredi maakt zijn stoot, zonder dat het zijn tegenstander schijnt op te vallen. Terwijl hij wacht tot de speelbal is uitgerold, somt hij emotieloos op: 'Blond, paardenstaart met helblauwe strik, paars truitje met korte mouwen, ultrakort spijkerbroekje dat aan één kant wat doorgerafeld is zodat je een stuk van haar rechterbil ziet, geen kousen, open bruine schoenen, aardig gezicht, stevige borsten, mooie benen. Een achtenhalf, zou ik zeggen.'

De pot met roze mislukt. Tancredi draait zich naar Van der Horst, die geen aanstalten maakt om aan de tafel te komen, maar hem stomverbaasd aanstaart.

'O ja, en dat vergat ik haast: ze speelt tegen een jongen die nu even naar de wc is. Maar je kunt hem niet missen, want hij lijkt sprekend op Andy Garcia.'

'Op wie?'

'Andy Garcia. Filmster. Amerikaan, denk ik. Goeie strakke kop, gladde manieren, kan zowel de boef als het hulpje van de held spelen.'

Van der Horst luistert niet echt. Hij kijkt Tancredi onderzoekend aan.

'Ik heb helemaal niet gemerkt dat jij die griet zo gedetailleerd hebt opgenomen.'

'Gewoon goed kijken, meneertje. Kijken is alles.'

Tancredi krijt zijn keu.

'Weet je, Horst, jij had het er laatst in de kroeg over dat je altijd naar zwiebeltietjes en lekkere kontjes kijkt?'

Zijn vriend knikt nauwelijks merkbaar.

'Daar is dus niks bijzonders aan. Iederéén kijkt naar tepels die door een dun truitje heendrukken of naar de navel in zo'n sexy blote buik. Het gaat erom dat je je radar perfectioneert.'

Tancredi is op de hoek van het biljart gaan zitten, terwijl zijn keu losjes tegen een knie rust.

'Kijk, Horst, jij maakt het je veel te gemakkelijk: jij geilt gewoon op alles wat maar op vrouwelijk schoon líjkt. Dat is een teken van oppervlakkigheid.'

'Oppervlákkigheid?'

'Ja natuurlijk. Je moet jezelf de kans gunnen om mooie vrouwen écht te observeren. Rechtuit aankijken gaat nooit lang goed, dus moet je gebruik maken van spiegelende ruiten en doorkijkjes. Als je het handig doet, kun je zelfs af en toe een borstje spotten. Maar voor de perfecte gluur is timing het belangrijkst.'

Van der Horst kijkt ongelovig.

'Wanneer een vrouw zo'n lekker openvallend hemd draagt, is er vanzelfsprekend geen kunst aan, maar het wordt al moeilijker als ze alleen inkijk heeft bij het bukken: dan moet je goed timen wanneer je op de juiste plaats dient te staan. Op de fiets moet je al van veraf kunnen inschatten of de wind onregelmatig genoeg is om bij het passeren van een leuk ogende dame in haar mouwopening te kunnen kijken. Als je het goed doet, verklein je het toeval zoveel mogelijk.'

'Meen je dat nou allemaal serieus of zit je me gewoon in de zeik te nemen?'

'Nee jongen, ik ben bloedserieus. Het gaat om de snelle observatie: één enkele blik moet al voldoende zijn om een vrouw juist in te schatten. Bijna iedere vrouw heeft wel iets dat het de moeite waard maakt om naar haar te kijken, maar je wilt natuurlijk het liefst zo mooi mogelijke vrouwen zien. Daarom draait alles om selectie en classificatie, snel en adequaat waarnemen, precies weten waar je wanneer moet zijn. Kijken is een kunst.'

'Een kunst, hè?' Van der Horst zet hoofdschuddend zijn keu tegen het tafeltje en pakt zijn bierglas.

'Ja, een kunst, een strategie, iets wat je langzamerhand ontwikkelt en perfectioneert.'

'Ga nou toch weg, man. Als er een leuk meisje is, dan kijk je ernaar. Zo simpel is dat, daar moet je verder niet moeilijk over doen.'

Schamper lachend staat Tancredi op. 'Jij bent niet alleen oppervlakkig, jij bent een simplist. Wanneer ik met jou over straat loop en we komen een groep jonge studentes tegen, dan weet jij gewoon niet waar je kijken moet. Je wilt ze allemaal wel bekijken, maar daar heb je niet genoeg tijd voor, dus vang je hooguit een glimp van elk van hen op.'

'En wat is daar mis mee?'

'Tja, alles natuurlijk. Wat heb je daaraan? Dan weet je tien stappen verder al niet meer hoe ze eruit zien. Nee, je moet je radar het werk laten doen: snel beslissen welk van die grieten de mooiste is en die éne in het voorbijgaan goed in je opnemen. Met een beetje inspanning kun je dat beeld vasthouden en heb je haar schoonheid in ieder geval éven gevangen. Daar doe je het voor.'

Van der Horst geeft geen antwoord meer en bepaalt zich tot het legen van zijn glas.

'Eigenlijk gaat het er dus om dat je het kijkgenot optimaliseert. Zelfs bij televisiereclames moet je daarvan doordrongen zijn. Als er zo'n tachtig keer herhaalde reclame voor koffie, sandwichspread of shampoo is, moet je zorgen dat je onthouden hebt wanneer het leukste meisje even in beeld is. Daarmee maak je zelfs zo'n vervelend reclameblok de moeite waard.'

Lichtelijk wanhopig vraagt Van der Horst: 'Vind je het heel erg om ergens anders over te praten? Ik word hier namelijk een beetje ziek van. We hebben het over kijken naar meisjes, verdomme, en jij doet net of het een soort werk is. Selecteren, classificeren, optimaliseren: het lijkt wel of ik Terweide tijdens een werkoverleg bezig hoor over het elimineren van fraudegevallen. Ik ben hier wel voor m'n lol, hoor! Laten we nog wat keuën.'

En in de richting van de serveerster: 'Hé Beppie, kom nog eens even deze kant op: die meneer hier heeft bier nodig, veel bier!'

Tancredi gunt zichzelf een kopje koffie in Keyser. Dat heeft hij wel verdiend door bij Kalisvaart een stapeltje dossiers op te halen. Allemachtig, wat een beschimmelde sfeer hangt er in dat deurwaarderskantoor: hangmappen, geschreven kwitanties en aan de muur van die lelijke metalige prenten van Rosina Wachtmeister. Het is toch onbegrijpelijk dat mensen gewoon door kunnen werken als een van de tl-balken knippert? Gelukkig hoefde hij niet lang te wachten op de gevraagde dossiers van een aantal mogelijke probleemgevallen.

Hoewel hij een goede plek heeft gekozen, schuin tegenover de deur, is er weinig te zien in het wat ouwelijke etablissement. Er zijn nog wat late lunchers, met zaktelefoons en agenda's vol losse papieren bij hun borden. Aan de leestafel zit een man met een jongetje, dat zijn honkbalpet op de stoel naast zich heeft neergelegd. Het jochie kijkt op een medeplichtige manier mee naar een krantachtig stuk papier in een plastic mapje, dat de man zit te lezen. De man bestelt koffie, maar de jongen hoeft niks. Ze zullen wel vader en zoon zijn, want als de man naar de wc gaat, zit de jongen beschaamd rond te kijken. Als pa terug is, gaat hij ook. Daarna rommelen ze een tijdje met een paspoort, een pasfotootje van de jongen en wat formulieren, voordat ze vertrekken. De jongen blikt nog even de zaak in, als zijn vader de deur voor hem openhoudt. Tancredi kijkt hem zonder glimlach recht aan en dwingt hem zo door te lopen.

Enkele minuten later vertrekt Tancredi ook. In de tram gaat hij schuin achter een brutaal-mooi, zwartharig meisje staan. Haar bumperfiguur is in een zeer zomers jurkje geperst en ze zit op schoot bij een breedgeschouderde Turkse jongen.

'Shit, jôh hé, hou eens op met dat geklooi!' snauwt het meisje naar achteren. Na wat gemompel van haar vriendje reageert ze nog luider dan tevoren: 'Jawel, dat doet wél pijn!'

Als het paar bij de volgende halte uitstapt, gaan twee pukkelige jongens met korte broeken, sportschoenen en halflang haar aan de stang bij de deur hangen om haar goed na te kunnen kijken.

'Godverdomme, die weet een jurk te vullen, zeg!' roept de ene, zo hard dat ze hem nog net moet kunnen horen.

'Tering, ja,' zegt de ander waarderend, 'die gozer treft het. Hij heeft 'r waarschijnlijk versierd toen ze dertien was, en nou weet ze niet beter.'

Tancredi zorgt dat hij pal voor het tweetal staat als de tram bij zijn halte aankomt. Mooi: zij moeten er ook uit. Hij wacht expres lang met het indrukken van het knopje voor de deurbediening. De jongens dringen ongeduldig tegen hem aan, maar gaan wat terug als hij verstoord omkijkt. Nadat de deuren zijn opengeklapt, houdt hij zijn hand over de knop en gaat hij één tree omlaag. Zich schrap zettend stapt hij expres niet op het onderste treeplankje. Wanneer de jongens eenmaal doorhebben wat er gebeurt, is het te laat. Vlak voordat de deuren dichtklappen, springt hij naar buiten. Terwijl de tram wegrijdt, staan ze scheldend tegen het glas te bonzen. Grijnzend loopt hij verder.

Op kantoor maakt hij de tijd tot vijf uur vol met het invoeren van de dossiers. Voor op één na alle gevallen geeft hij een negatieve aanbeveling. Dan moeten die hufters hun zaakjes ook maar op orde brengen: je moet maar durven, om met zo'n kredietverleden toch nog een lening te durven aanvragen! Voor die ene figuur met dat studiefinancieringsakkefietje maakt hij een uitzondering.

Donderdags is het uitgesloten dat Van der Horst wat met hem gaat drinken, dus loopt Tancredi na het werk direct naar het metrostation. Terwijl hij bovenaan de trap aan het stempelen is, hoort hij een metro tot stilstand komen. Dat gebeurt kennelijk op het andere spoor, want de mensen op de onderste traptreden maken geen haast. Rustig gaat hij naar beneden.

Vlak voor station Wibautstraat probeert een ouder echtpaar zich in de volle metro een weg te banen naar de verkeerde deuren.

Tot zijn eigen verbazing hoort Tancredi zichzelf beleefd zeggen: 'De andere kant gaat hij open.'

Vriendelijk mompelend gaan de oudjes in de door hem aangegeven richting.

Eens een padvinder, altijd een padvinder.

In de korte tijd die hem op Amstel van de aankomst van zijn trein scheidt, kijkt Tancredi toe hoe een Surinaamse jongen met een brede, platte neus bij de gele borden opvallend de netkousen onder het korte rokje van het meisje dat vóór hem staat aan het observeren is. Als de in een glimmend trainingspak gehulde figuur daarbij schalks zijn hoofd opzij buigt, draait het meisje zich net om in zijn richting. De jongen schrikt en gaat snel een eindje verder staan.

Bij het instapgedeelte in de trein is het vol. Een schooljongen met een rugzak, en een zwaar opgemaakte marva, met nauwe hakschoenen onder een uniform met koperen knopen, blokkeren de doorgang. Mooi contrast: naast haar staat een pluizig meisje met wijd uitstaand haar, groene rubberlaarzen, een plastic tasje en een Stop Borssele-button. Soms bedenkt Tancredi hoe uit het toevallige samenraapsel van mensen in het openbaar vervoer clubjes te vormen zijn, die bij elkaar zouden moeten blijven. Geamuseerd stelt hij zich voor hoe dit drietal het samen zou moeten vinden.

Hij pardont zich tussen de mensen op het balkon door om een plaats te zoeken in de eerste klas. Hij reist altijd tweede klas, maar als het zo druk is, wordt er toch niet gecontroleerd. Tot twee keer toe moet hij een zwaar bebrild type met een schootcomputer vragen of de plaats naast hem vrij is, voordat de man zijn tas weghaalt. Als Tancredi eenmaal zit, frommelt hij zo ongemerkt mogelijk zijn kauwgum in een papiertje. Hij dacht iets te hebben horen kraken in een kies, en dat afschuwelijke gevoel van een verkruimelende vulling wil hij niet nog een keer meemaken.

Door de spleet tussen de rugleuning en de hoofdsteun van de bank voor hem ziet hij de donshaartjes in de nek van een meisje. Hij gaat staan om zijn jas uit te doen, waardoor hij kan zien dat ze haar donkerblonde haar in een onbeholpen knot heeft opgestoken. Tancredi stelt zich naast haar stoel op om zijn jas op het rek te leggen en constateert dat ze een jongemeisjesachtig gezicht heeft, met van dat onbedoelde piekhaar langs haar voorhoofd. Het pocketboek dat ze zit te lezen heeft een aandachtig fronsrimpeltje boven haar neus opgeroepen. Weer zittend buigt hij zich wat voorover, zodat hij door de spleet een goed zicht heeft op haar nek en de moedervlekjes op haar oorrandjes. Dat is alles mooi en lief en fijn om naar te kijken. Pas dan merkt hij dat de oude dame aan de overkant van het gangpad hem ziet gluren en hem met haar hele wezen afkeurt.

Als hij licht geïrriteerd wat rechterop is gaan zitten, ziet Tancredi haar voor het eerst. Ze zit een stukje verderop schuin tegenover hem: een langere variant van Liza Minnelli, maar dan jonger natuurlijk. Haar gezicht is etherisch en wat nerveuzig, misschien is ze niet werkelijk sympathiek. Doorschijnende plekken onder snelle ogen, korte hoofdbewegingen, een plukje haar voor haar oor langs, blauw mantelpakje en pumps. 'Frêle' is het woord dat hem direct te binnen schiet.

Ze bladert gewichtig door vellen vol kolommen en tabellen. In haar foute, want leren koffertje heeft ze de verkeerde krant. Normaal gesproken zit haar soort schoonheid niet op zijn radar; in een drukke winkelstraat zou Tancredi haar waarschijnlijk gewoon voorbijlopen. Maar de rest van de reis kan hij zijn ogen niet van haar afhouden. Getroffen kijkt hij toe hoe ze regelmatig haar onderlip naar voren brengt om een lok uit haar gezicht te blazen. Hij besluit haar mooi te vinden.

Zodra de brug over het Amsterdam-Rijnkanaal voorbij is, pakt ze haar spullen in. Wanneer ze opstaat en naar de dichtstbijzijnde uitgang beent, ziet hij dat haar profiel wat tegenvalt. Pas als het perron langskomt, loopt Tancredi haar achterna. Er heeft zich al een rij gevormd in het middenpad. Ze staat vooraan bij de deur en koerst als een ervaren spitsuurreiziger over de minst drukke kant van het perron.

Jammer dat hij niet wat langer is, want in het gedrang kan hij niet dichtbij haar komen. Reikhalzend ziet hij dat ze langs de roltrappen doorloopt, richting fietsenstalling. Mooi, dan hoeft hij zich geen zorgen te maken: in de benedengang is gelegenheid genoeg om haar in te halen. Bij de trap aangekomen, ziet Tancredi onderaan nog net haar rug verdwijnen. Met twee treden tegelijk snelt hij naar beneden, waarbij hij bijna een dame met een poedel in haar armen omverduwt.

Daar loopt ze; ze houdt het tempo er behoorlijk in. Shit, ze gaat langs de fietsenstalling naar het busstation. En hij heeft zijn fiets straks nodig om in de koopavond boodschappen te doen. Even wachten welke kant ze opgaat aan het eind van de gang. Links: dan moet ze wel een stadsbus nemen. Snel gaat hij door de draaideur de stalling binnen, pakt zijn fiets en beent de gang door, terwijl hij zijdelings de stallingbeheerder groet. Het dagelijkse grapje van de man gaat ditmaal geheel aan hem voorbij, want Tancredi snelt in een keer de trap op, met zijn fiets naast zich in de daarvoor bestemde rijgeul.

Boven ziet hij haar nergens.

Hij steekt over en rijdt haastig alle wachtende bussen langs, niet lettend op het getoeter van buschauffeurs die hem niet op hun domein dulden. Ook bij de trappen en het kaartverkoopgebouwtje is ze niet te zien. Na nog een laatste rondje langs de bussen en de wachtende mensen bij de haltes geeft Tancredi het op.

Hij weet in ieder geval welke trein ze neemt.

Soms denkt hij wel eens dat het aan hemzelf ligt. Dat hij de enige is die gek is. Maar de man die hij onder de spoorbrug inhaalt zit toch werkelijk al fietsend een mok dampende koffie te drinken. De mensen bij de bushalte even verderop draaien er hun hoofd niet eens voor om.

Bij de stoplichten van het Paardenveld staat hij pal naast een meisje op een knalpaars scootertje. Haar blonde paardestaart komt onder een soort Amerikaanse motorpolitiehelm uit. Ze heeft een perfect profiel, maar kauwt met open mond langzaam op een wit stukje kauwgum. Steeds naar links kijkend speelt ze met haar gashandle. Natuurlijk trekt ze als eerste op. Hij fietst hard achter haar aan, zonder nog echt in de buurt te komen. Als zij het Vreeburg opdraait, mindert hij vaart en rijdt rustig via het chaotische dubbele kruispunt van fietspaden naar het station.

De kale stallingbeheerder met de baard heeft een T-shirt aan met de tekst 'Real Men Love Jesus' en oreert op hoge toon tegen een binnenwandelende jongen dat alleen klanten door de stalling naar de perrons mogen lopen: 'Dat gaat nu al de hele week zo. Als je hier niet stalt, heb je hier ook niks te zoeken.' De jongen loopt gewoon door. Machteloos kijkt de echte man hem na. Er staat inmiddels al een heel groepje fietsenbezitters ongeduldig te wachten om een dagkaartje van hem te kunnen kopen. Verongelijkt doormopperend begint hij hen te helpen. Gelukkig heeft Tancredi een abonnement.

Kort voordat de 8.32 binnenrijdt, draait de stationsomroepster de gebruikelijke riedel af: de Eurocity-trein Rembrandt naar Chur, met stops in Arnhem, Duisburg, Köln, Düsseldorf, Mainz, Mannheim, Karlsruhe, Basel en Zürich, planmatige afvaart acht uur dertig, heeft over weinige minuten invaart op spoor 9B. Voor binnenlandse reizen is een toeslag invorderlijk. Ladies and gentlemen, your attention please... Niemand luistert.

Zoekend loopt Tancredi over het perron. Hij ziet haar nergens. Het is ook wel logisch dat ze 's ochtends een andere trein neemt dan hij, anders was ze hem al wel eerder opgevallen. Even overweegt hij om een kwartier te wachten op de volgende intercity, maar uiteindelijk mengt hij zich toch in het gedrang bij de deuren. Naast zijn klapstoeltje staat 'Ik was here' in de wand gekrast. Dat komt hem bekend voor. Hier heeft hij dus al eerder gezeten, tenzij een of andere idioot dat maffe tekstje in allerlei treinstellen achterlaat.

Hij leunt met zijn hoofd achterover. Waarom heeft hij sinds gisteravond de hele tijd moeten denken aan die vrouw? Ze is niet eens zijn type! Zou het komen doordat ze hem zo merkwaardig ontsnapt is? Maar daarom hoeft hij haar gezicht toch niet steeds voor ogen te hebben? Geërgerd probeert Tancredi zijn gedachten in een andere richting te sturen. Als dat ter hoogte van Breukelen nog altijd niet gelukt is, gaat hij naar het toilet voor een strafmasturbatie.

Op Amstel praten een man en een vrouw over buitenschoolse opvang op een boerderij, waar de boer en de boerin zich opstellen als een echte opa en oma. Om het gesprek goed te kunnen volgen, schuifelt Tancredi steeds iets dichterbij, terwijl hij nonchalant om zich heen kijkt, de rails aftuurt en zich half omdraait naar de roltrap. Een stukje verderop staat een meisje dat hij 's ochtends wel vaker ziet: ze heeft een mooi figuur en is vlot gekleed, maar haar varkensneus is onaantrekkelijk.

Even later stapt ze in dezelfde metrowagon als hij. Vanaf zijn vaste plek bij de deur ontwaart hij een andere regelmatige reisgenote: een levendig, zij het nog erg jong meisje met een vlecht en een vriendelijk gezicht. Ze praat met een vlot bebrilde, studentikoze jongeman, die haar luidop vertelt dat hij gisteren om half negen zijn vriendin heeft weggestuurd: 'Ik zei haar botweg: "Ik wil slápen, ga maar naar huis!"' De jongen lacht overdreven, terwijl iedereen om hem heen blanco in zijn richting kijkt. Het vlechtmeisje blijft hem bemoedigend toeglimlachen, maar dat kan zijn gêne niet meer wegnemen.

Tancredi besluit dat hij die middag een uur eerder vrijneemt, zodat hij desnoods een paar opeenvolgende treinen op het Amstelstation in de gaten zal kunnen houden.

Hij móet gewoon zorgen dat hij haar voor het weekend nog een keer ziet. Het is absoluut noodzakelijk dat hij meer van haar te weten komt, want haar summier ingevulde kaartje ligt al op zijn tafel te wachten.

Hij heeft zelfs al een naam voor haar bedacht: Moira.

Van der Horst had raar opgekeken toen hij hem de leiding overdroeg voor het laatste uur van de werkweek. Tancredi voelde zich echter niet geroepen om uitleg te geven en Horst had niks gevraagd. Terweide was onverwacht toeschietelijk geweest: hij had Tancredi zelfs aangeboden de hele middag vrijaf te geven, omdat er nog zoveel vakantie-uren van hem stonden. Even speelde hij met de gedachte dat Moira misschien wel ATV zou hebben op vrijdagmiddag, maar toch had hij beleefd geweigerd.

Zelfs om vier uur is het al druk in de metro.

Een jongen met een gitaar maakt wat ruimte om zich heen vrij en verontschuldigt zich in het Engels voor het feit dat de regen hem dwingt hier binnen te spelen voor zijn geld: 'If you don't like the music, get into another wagon.'

Makkelijker gezegd dan gedaan, al geeft dat slappe Bob Dylan-repertoire er alle aanleiding toe. Gelukkig is Amstel maar twee haltes verder.

Tancredi is warempel nerveus. Nadat hij de eerste intercity heeft laten gaan, moet hij zichzelf er nadrukkelijk van overtuigen dat ze vast niet zo stom is om de stoptrein te nemen: die wordt immers bij Abcoude ingehaald door de intercity naar Arnhem? Hij dwingt zichzelf om rustig te blijven, ook als hij het overzicht dreigt te verliezen wanneer de weekendgeile menigte zich op de 16.27 stort.

Hij moet nu vertrouwen op zijn radar.

Metro's en treinen rijden af en aan. Tancredi loopt heen en weer over het achterste deel van het perron. Hij kijkt spiedend rond en houdt zichzelf voor dat ze vast een gewoontedier is: in dat geval neemt ze dus altijd de laatste wagon. Wist hij maar zeker dat ze niet al op Centraal instapte. Of zou ze er gisteren pas in Duivendrecht bij zijn gekomen? Neenee, dat kan niet, want de trein die ze gisteravond hadden, stopte niet tussen Amstel en Utrecht.

Als de 17.10 binnenrijdt, de trein die hijzelf normaliter nooit haalt, glijden zijn ogen langs de ramen. Een felle vreugde laait in hem op: daar is ze, in het niet-rokengedeelte! Wat een geluk dat ze aan de perronkant zit!

Hij moet zich inhouden om de wachtenden bij de deur niet opzij te duwen. Werktuigelijk werpt hij in het voorbijgaan een blik op een langharige blondine met ongehoord mooie bruine ogen. Het gemak waarmee hij haar beeld bij het instappen laat wegglijden verbaast hemzelf.

Wat bezielt hem om die Moira de voorrang te geven boven zo'n jonge godin? Mannaggia, hij zal toch niet verliefd zijn op een vrouw van wie hij hoegenaamd niks weet? Als Liza Minnelli nou nog zijn favoriete filmster was, maar nee: die haalt het zelfs in Cabaret toch niet bij Nastassja Kinski, Sigourney Weaver of Jodi Foster? Wat is er dan zo speciaal aan die juf met dat leren koffertje?

'Don't lose your cool!' waarschuwt hij zichzelf.

Terwijl hij in de forensenrij door het middenpad schuifelt, passeert hij haar. Ze is druk in de weer met het sorteren van papieren in het koffertje, dat ze op haar knieën heeft opengeklapt. Zoals alleenreizende vrouwen dat nu eenmaal doen, heeft ze van de dubbele zitplaats de stoel aan het gangpad genomen, om niet te worden ingesloten. Haar jas en handtasje liggen naast haar.

Hij moet zich bedwingen om haar niet te vragen de raamplaats voor hem vrij te maken. Een eindje verderop laat hij wel een plek voor zich ontruimen, zodat hij haar in het vizier kan houden.

Ditmaal blijft hij ook bij het uitstappen vlak in haar buurt. Met een paar meter speling volgt hij haar snelle stappen; iemand die hen over het perron ziet lopen, zou kunnen denken dat ze bij elkaar horen. Hij laat haar wat voorsprong krijgen als ze op de trap om medereizigers heen slalomt. Nu even opletten wat er gaat gebeuren bij de bushalte.

Mannaggia, daarom kon hij haar gisteren nergens vinden: ze steekt gewoon over en gaat te voet richting centrum.

Automatisch geeft hij haar nog meer ruimte, omdat slechts weinig mensen gebruik maken van deze route. Op enkele tientallen meters afstand volgt hij haar over het Vreeburg richting Neude. Ze loopt zelfs door richting Wittevrouwen. Waarom neemt zo'n trut niet gewoon de bus?

Vanaf het Janskerkhof schaduwt hij haar aan de overkant van de straat. Misschien is zijn voorzichtigheid wel overbodig, want ze kijkt op noch om en wandelt in hetzelfde straffe tempo door. Voorbij de schouwburg steekt ze schuin over, om vervolgens in de Kerkstraat te verdwijnen.

Op een holletje rept hij zich naar de hoek. Gelukkig, ze is nog nergens naar binnen gegaan. Ze heeft haar sleutelbos al in de hand als ze halverwege de straat stil blijft staan voor een huis aan de linkerkant. Tancredi kuiert rustig op de andere stoep langs terwijl ze de deur achter zich dichtdoet.

Hij loopt nog door tot aan het hofje, voordat hij oversteekt en zo onopvallend mogelijk teruggaat.

Bij de deur van het bovenhuis aangekomen constateert hij wrevelig dat er wel vier provisorische naambordjes hangen, elk met een eigen belcode: Jos van Weteringen (1x), G. Verheul (3x), W.G.M. Hofstra (2x) en H.J. de Kort, die een eigen bel heeft. Elk van die vier zou zij dus kunnen zijn.

Hij loopt een paar stappen door, blikt quasi-peinzend omhoog, pakt zijn agenda en schrijft de namen op.

Dan ziet hij voor een opvallend wit huis, iets verderop aan de andere kant, een bejaarde vrouw met een bezem in zijn richting staan kijken. Tancredi steekt met een vriendelijk gezicht over om haar omzichtig wat vragen te stellen, maar het oudje verdwijnt snel naar binnen.

'Doe maar geen moeite, hoor, ik red mezelf wel,' zegt hij hardop.

Dan slaat hij zijn kraag omhoog en wandelt op z'n gemak de straat uit.

Tegelijk met zijn weekendboodschappen haalt Tancredi een dikke zaterdagkrant.

Op de nieuwspagina's na laat hij vrijwel alles ongelezen. Onder het wegwerken van wat boterhammen gunt hij zichzelf een scheutje whisky in zijn blikje cola. Met een pen in de hand loopt hij de contactadvertenties langs.

Zo gauw hij de onvermijdelijke (b)aardige jongeman van in de veertig heeft gevonden, slaat hij het blad dicht. Er zijn grenzen. Eigenlijk zou hij die loser een beledigend briefje willen sturen, maar zoiets moet je niet te vaak doen.

Na het voeren van Oscar overweegt hij om alvast zijn schoenendoos op tafel te zetten. Hij is echter nog niet zo in de stemming.

Het lampje van zijn antwoordapparaat knippert: dat was hem gisteravond niet opgevallen. Zou iemand hem soms al vanochtend hebben geprobeerd te bereiken? Morgen is vroeg genoeg om daarachter te komen. Of nee, om van het gezeur af te zijn, spoelt hij het bandje nu alvast onbeluisterd terug.

Vervolgens zet hij een cd van de Dire Straits op, zodat hij onder het poepen lekker mee kan lallen.

Het loopt inmiddels tegen drieën. Vanavond maar eens ergens eten, dan is hij er meteen even uit. En vooraf even de stad in.

Hij kiest een stropdas met een andere opdruk dan die eeuwige schuine streep. Nooit gedacht dat hij nog eens zo aan die nutteloze dingen zou wennen dat hij ze zelfs in zijn vrije tijd draagt.

Als hij neuriënd de trap afloopt, ziet hij een envelop op de deurmat liggen. Het handschrift van Sylvia en geen postzegel: hij had het kunnen weten. Tancredi is niet nieuwsgierig genoeg om de brief al open te maken. Hij wil hem eerst in de binnenzak van zijn regenjas steken, maar bedenkt zich en legt hem op de trap. Dan draait hij de deur achter zich in het slot.

Vroeger vond hij het prettig om op zo'n drukke zaterdagmiddag gewoon ergens op de Oudegracht of de Lange Elisabethstraat te gaan staan om langdurig naar de voorbijkomende mensen te kijken. Tegenwoordig houdt hij dat niet meer zo lang vol. Op de een of andere manier is er een maximum aan het aantal indrukken dat hij kan verwerken.

Geroutineerd signaleert hij enkele aantrekkelijke vrouwen. Een monter ogend meisje met hennakleurig, kort haar en een te optimistische zonnebril op haar voorhoofd volgt hij zelfs een tijdje, tot ze in een kledingzaak verdwijnt.

Voor de etalage van de Hema zit een afgeleefde oude man volstrekt melodieloos op een mandoline te spelen. Af en toe neemt hij een slokje uit een blikje bier. Met een bijna tandeloze grijns en een schor geschater jaagt hij een al te dicht in zijn buurt komend jongetje weg. En ondanks de onafgebroken vloed winkelende mensen gaat de oude doodgemoedereerd tegen een lantarenpaal staan plassen. Hij zingt vrolijk door, terwijl een geel stroompje tussen zijn wijd uit elkaar staande benen schuimend naar een putje wegloopt.

Tancredi gooit een munt in zijn vioolkist.

Oudergewoonte meet hij zijn looproute af aan de lengte van de lantarenpalen langs de kant. Als zo'n ding plotseling omvalt, moet hooguit een enkel stapje opzij voldoende zijn om niet te worden geraakt. Je weet immers nooit, met al die bijtende hondenpis onderaan zo'n paal.

Maar goed, stel dat een oud grachtenpand het van de verrotting ineens begeeft, dan ben je natuurlijk sowieso ten dode opgeschreven.

Zonder iets te kopen loopt hij een boekhandel en een cd-winkel binnen. Op de markt laat hij zich verleiden tot het eten van een lekkerbekje.

Net als hij een grote hap neemt van de gloeiendhete vis, wordt hij natuurlijk aangesproken. Het is meneer Van Gestel, die vroeger bij hun in de straat woonde en nu wil weten hoe het met Tancredi's moeder is. Een met volle mond uitgesproken begroeting en wat onhandig geschutter met het vetvrije papier doen de man inzien dat hij niet het juiste moment heeft gekozen voor een praatje.

Even later staat Tancredi weer alleen. Hij heeft geen zin meer in zijn vis en gooit ruim de helft in een afvalbak. Meteen schiet een schonkige zwerver toe om de lekkernij eruit te halen.

Tancredi veegt met een papieren servetje zijn mond af en bedenkt wat hij zal gaan doen. Hij wil wel weer eens Grieks eten, met lekker veel geitenkaas en geroosterd vlees. Als hij dat nu gewoon in Zuilen doet, kan hij vooraf wat drinken in een buurtcafé en daar na afloop eventueel ook nog een afzakkertje halen.

Liever dan de afgeladen volle bus terug te nemen, kuiert hij op zijn gemak de Straatweg af. De meeste winkels gaan net dicht en de slagers schrobben hun vitrines uit.

Vlakbij de watertoren drinkt hij een paar biertjes in een café waar ze hem van gezicht kennen. De Nederlandstalige muziek is nog net te harden, maar een paar opgeschoten jongens vinden het nodig om in het goedgevulde, smalle kroegje te gaan biljarten.

Tancredi loopt tot tweemaal toe met opzet tegen de keu aan van de kleinste van de twee, een jongen die hij hier in de buurt heeft zien opgroeien. Het tweetal reageert niet eens. Ze zijn te aangeschoten om een bal goed te raken. De barkeeper kijkt het even aan en maakt dan een einde aan hun spel. De protesten van de twee jongens verstommen direct als ze een gratis pilsje aangeboden krijgen.

Tancredi heeft het hier wel gezien en vertrekt zonder groeten.

Een paar honderd meter verderop is het restaurant dat hij voor vanavond heeft uitgezocht. Er is gelukkig geen live-muziek. Bijna de helft van de tafeltjes is onbezet, dus kan hij een rustige plek met goed overzicht uitzoeken.

Hij bestelt alvast een ouzo en een bakje groene olijven als hem het menu wordt gebracht. Voor de vorm bestudeert hij de rijtjes gerechten even, om vervolgens via zijn gebruikelijke methode te selecteren: een salade die de naam van het restaurant draagt, een dito vleesschotel en een litertje rode huiswijn.

De ober feliciteert hem met zijn keuze.

Laat de avond nu maar komen.

Hij drinkt de ouzo in één teug leeg en wenkt om een volgende.

Aan het half verscholen tafeltje schuin achter hem, bij het raam, zit een onaantrekkelijk stel zachtjes met elkaar te praten. De jongen buigt zich ver voorover en heeft zijn beide handen om de vuist van het meisje gevouwen. Een plastic sierklem trekt haar haren naar achteren, zodat je veel van haar nek en gezicht kunt zien. Waarschijnlijk is dat het beste wat ze in haar hele leven van zo'n hondenkop zal kunnen maken.

Tancredi grinnikt achter de menukaart.

Wanneer het ouzoglas en het schoteltje met pitten zijn weggehaald, staan direct de wijn en de salade er al. Zo mag hij dat graag zien. Hij schenkt zijn glas vol en giet wat olie over de veelkleurige groentensoorten.

Terwijl hij de eerste uienringen naar binnen werkt, neemt hij de tafels in zijn naaste omgeving nog eens op. Die vijf mensen daar vrijwel recht tegenover hem zullen vanavond voor zijn amusement zorgen. Aan de tafel ernaast zit een man ongegêneerd te boeren, wat door zijn disgenoten kennelijk erg grappig wordt gevonden.

Tancredi kan maar af en toe verstaan wat er aan het uitverkoren tafeltje gezegd wordt. De oudste van de twee mannen is in de vijftig, een dienstbaar type met een krans grijswit haar om zijn achterhoofd. Zijn vrouw is niet onknap, maar erg gewoontjes; ze voert het hoogste woord over een vakantie die ze blijkbaar net hebben gehad. De jongere man, pakweg vijfenveertig, zit met zijn dochtertje aan de andere lange kant van de tafel. Het kind is een jaar of tien, heeft donkerblonde staartjes, een plooirokje en het begin van borstjes onder haar T-shirt. Af en toe mag ze even van tafel en kliert ze voorzichtig wat mee met de rumoerige kinderen van het asociale gezin dat twee tafels verder zit.

Haar vader haalt haar aan, slaat zijn arm om haar heen als ze hem passeert en schuift zijn hand met een vanzelfsprekend gebaar al pratend van achteren half onder haar shirt. Hij heeft een buikje, maar draagt een vlot pak en een bril met licht montuur. Waarschijnlijk is hij de baas van de oudere man. Zijn echtgenote, die aan de korte kant van de tafel in het gangpad heeft plaatsgenomen, is wat veel mannen een schoonheid vinden: blond, hooguit begin veertig, blote jurk, bruine armen en benen.

De ober zet een enorme schotel vol spiezen en gegrild vlees naast de nog halfvolle saladeschaal.

Als de bijbehorende frites en warme groenten eenmaal naar wens zijn uitgestald en zijn bord voor de eerste keer is volgeladen, richt Tancredi zijn aandacht weer op het tafeltje tegenover hem.

Het gesprek is er goed op gang gekomen en wordt nu gedomineerd door de jongste van de twee mannen. Het meisje vervelt en plukt aan haar neus, met dezelfde bewegingen waarmee haar moeder steeds aan haar eigen gezicht zit.

De blondine onderhoudt haar dochter hierover: 'Pas op, anders verbrand je misschien nóg een keer, en dan krijg je korstjes en zó'n neus'.

Haar handen geven vreeswekkende proporties aan.

Met steeds kortere tussenpozen gooit de vrouw haar blonde haar naar achteren. Kennelijk heeft ze iets teveel gedronken. Als ze zich eenmaal echt in het gesprek laat betrekken, beweegt ze met brede gebaren over de tafel heen tussen de beide mannen door naar de dociel lachende en knikkende oudere vrouw. Die beperkt zich gaandeweg tot aanmoedigende vragen ('En zei ze dat dan waar híj bij was, of alleen tegen jou?').

Omdat het Flodder-gezin inmiddels vertrokken is, zit het dochtertje er wat verloren bij. Ze slaat haar arm om haar vader heen en leunt tegen zijn schouder, maar hij blijft rustig doorpraten.

Tancredi heeft bijna zijn tweede bord leeg, als het vijftal besluit naar huis te gaan. Terwijl de blondine met nadrukkelijke onnadrukkelijkheid betaalkaarten zit in te vullen, kijkt haar dochtertje over haar schouder mee. De vader gaat nog even naar het toilet, maar blijft op weg daarheen breed gebarend met zijn ondergeschikte praten, die daar gelukzalig onder glimlacht. Na het nodige gedoe met jassen en tassen verlaat het groepje het restaurant, om op de stoep uitgebreid afscheid van elkaar te nemen.

Ditmaal heeft hij niet alles opgegeten. Tancredi besluit de maaltijd met een kop sterke koffie en een metaxa. Hij legt een ruime fooi neer en wijst er de kruiperige ober bij zijn vertrek op dat het stelletje in de dode hoek al een tijdje diens aandacht probeert te trekken om te kunnen afrekenen.

Verder cafébezoek zal hij vanavond maar achterwege laten. Hij pakt thuis nog wel een wijntje.

In het gedrang voor de fietstunnel laat Tancredi zijn koffertje wat te lang op zijn stuur staan, zodat hij geen hand vrij heeft om aan te geven dat hij linksaf slaat. Daardoor snijdt hij een man op een sportfiets, die hem prompt een verwensing naschreeuwt.

Tancredi weet niets beters terug te roepen dan 'stomme eikel! Kijk dan uit je doppen!'

Het is nu eenmaal moeilijk om briljant te zijn op maandagmorgen.

Op het perron en in de trein houdt hij zich afzijdig met het sportkatern. Desondanks signaleert hij op een van de andere klapstoeltjes een meisje dat hij het Veenlijk is gaan noemen: met haar opgestoken haar ziet ze er van veraf aardig, ja zelfs aantrekkelijk uit, maar dichterbij gekomen zie je de rare vlekken en korstjes op haar huid.

Hij huivert en houdt de krant breed voor zich uitgespreid.

Bij het overstappen op Amstel lukt het opvouwen van de krant niet goed, waardoor zijn strippenkaart langs de metrowagon naar beneden dwarrelt.

Even overweegt hij om de metro te laten vertrekken om het ding te kunnen pakken, maar die gedachte schudt hij van zich af. Wat moeten de mensen wel niet denken, als hij daar tussen de stenen bij de rails aan het scharrelen is?

Hij neemt zich voor bij controle gewoon te blijven staan. Men laat hem echter ongemoeid en ook bovenaan de trap op Weesperplein staan geen controleurs.

Op de Sarphatistraat bevindt de Antilliaanse man zich niet tussen het groepje bij het opvanghuis. Hoewel verschillende van de wachtenden naar hem lachen of hun hand opsteken, kijkt hij dwars door hen heen.

Terwijl Tancredi zijn jas nog staat op te hangen, komt Terweide al naar hem toe om hem voor te stellen aan Trudy Indermaur, een nieuwe medewerkster.

Ze bestaat het om bij haar oranjerode haar een blauwe bril en een zeegroen mantelpakje te dragen.

Van Tancredi wordt verwacht dat hij haar rondleidt over de afdeling. Ze halen een kopje koffie en gaan haar nieuwe collega's langs.

Onvermijdelijk voert deze ontdekkingstocht ook langs Van der Horst, die er echt even voor gaat staan.

'Aangenaam, Van der Horst is de naam. Je mag ook Gerard zeggen, maar mijn vrienden noemen me Horst. Ik wil wel even benadrukken dat het genoegen van deze ontmoeting geheel aan mijn kant is, zeg. Draait u zich eens even om? Allemachtig, wat schiet mijn wijzer onstuitbaar uit bij het zien van zoveel bovenmodale schoonheid! Sta me toe dat ik u een volle negen toeken op de Schaal van Horst.'

Onzeker kijkt de jonge vrouw van de ene man naar de andere.

Ruimschoots te laat zegt Tancredi wat er van hem verwacht wordt: 'Hou je een beetje in, Horst. Reken maar dat het genoegen inderdaad uitsluitend aan jouw kant is. Let u maar niet teveel op deze figuur, juffrouw Indermaur, zijn vrouw smeert wat te veel appelstroop op zijn bammetjes.'

Niet geheel gerustgesteld laat de nieuweling zich meevoeren naar haar eigen bureau met computer.

Terwijl ze voorzichtig op de bijbehorende bureaustoel gaat zitten, geeft Van der Horst haar een vette knipoog.

Het meisje bloost.

Eindelijk kan Tancredi achter zijn eigen computer plaatsnemen. Hij schuift een stapeltje dossiers van zich af en haalt zijn agenda uit de binnenzak van zijn jasje.

Een voor een tikt hij de drie namen in, maar geen ervan komt voor in het basisbestand kredietregistratie. Het had gekund dat er een oude klant tussen zou zitten. Ook een rondje langs de bestanden van de credit-cardmaatschappijen helpt hem niet verder.

Na het invoeren van zijn gebruikerscode roept hij het bevolkingsregister van de gemeente Utrecht op. Jos van Weteringen blijkt Joseph Ferdinand te heten, G. Verheul staat niet ingeschreven op de Kerkstraat en W.G.M. Hofstra heet voluit Wilhelmina Geertruida Maria.

Dan blijft dus de keuze tussen die Verheul en Wilhelmina Hofstra, of hoe ze zich ook mag noemen. De leeftijd kan in ieder geval kloppen: ze is van 22 maart 1968.

Tancredi neemt de gegevens over en trommelt met zijn vingers op het bureau.

Werkelijk onuitstaanbaar, toch, dat hij er nu nog niet achter is hoe ze heet?

Hij tuurt enige tijd naar het beeldscherm, waarna hij opstaat en op de open deur van Terweides kantoortje aanklopt.

Zijn chef zit te telefoneren en gebaart dat hij even moet wachten.

Na een paar oké's en een nog-een-prettige-dag-verder is het telefoongesprekje afgerond.

'Zeg het eens, Tancredi. Gaat het over die nieuwe, die eh, Indermaur?'

'Nee, meneer Terweide. Ik heb een autorisatie nodig om een dubbelcheck te kunnen doen in een girorekeningbestand.'

'Waarom?'

'Gevalletje fraude, vermoed ik, meneer. Het gaat alleen om een tenaamstelling.'

'Als ik naderhand maar geen lastige vragen hoef te beantwoorden over privacy-bescherming. Je weet hoe moeilijk dat allemaal ligt sinds de richtlijnen zijn aangescherpt.'

'Ik verzeker u dat we hier geen problemen mee krijgen, meneer Terweide.'

'Je gaat je gang maar, Tancredi. Vraag mijn persoonlijke autorisatiecode maar even aan juffrouw Louise.'

'Dank u wel, meneer Terweide.'

Hij haalt de benodigde dagcode op bij Terweides secretaresse en neemt weer plaats achter zijn computer.

Nu maar hopen dat die twee niet bij een andere bank zitten, want dan wordt de zaak een stuk gecompliceerder.

Terwijl Tancredi inlogt bij de postgiro komt Van der Horst naast hem staan.

Geërgerd kijkt Tancredi op.

'Ja?'

'Zo, jij hebt ook een lekker maandagochtendhumeurtje, zeg.'

'sorry hoor, maar ik ben even bezig.'

'Geeft niks. Moet kunnen op je werkplek, zeg ik altijd maar. Ik wilde alleen even vragen of je me soms iets meer kunt vertellen over dat rooie mokkeltje.'

'Over wie?'

'Over dat beregeile juffie dat je vanochtend aan het rondleiden was, Trudy met de achternaam die ik inmiddels vergeten ben.'

'Indermaur.'

'In de wat?'

'Indermaur.'

'Nooit van gehoord, Duitse naam zeker. Ze lijkt me in ieder geval lekker genoeg om eens voorzichtig een dieptepeilinkje voor te bereiden.'

'Je moet vooral doen wat je niet laten kunt, Horst. Heb je toevallig ook gemerkt hoe ik haar op subtiele wijze inlichtte over het feit dat je getrouwd bent?'

'Wat maakt dat nou uit? Ik mag toch wel blijk geven van mijn brede belangstelling voor de menselijke soort? Moet je nou toch eens zien man, wat een voorgevel! Nee, niet kijken, dan weet ze dat ik over haar praat.'

'Allemaal leuk en aardig, maar laat me nu even met rust, dan kan ik dit tenminste afmaken.'

'Laat me je vooral niet storen bij deze verheven bezigheden, Bruin. Denk je eraan dat we een autorisatie nodig hebben om die girobestanden binnen te komen?'

'Dat hoef je mij niet te vertellen. Ga nou maar aan je werk.'

'Jawohl, mein Führer.'

Geprikkeld wacht Tancredi tot Van der Horst weer naar zijn plaats is gelopen, voordat hij G. Verheul met het Kerkstraat-adres intikt. Kijk aan: dat levert het gironummer op van dhr. G. Verheul. Dan moet het dus wel vreemd lopen, wil Moira niet die Wilhelmina Geertruida Maria Hofstra zijn.

Snel voert hij ook haar naam in, waarna haar gironummer verschijnt (2886208) plus de vermelding dat ze een saldotekort heeft.

Hij schrijft het nummer in zijn agenda.

Zal hij ook nog even...?

Tancredi logt uit en brengt het briefje met de geautoriseerde dagcode terug voordat hij weer aanklopt op de altijd openstaande deur van Terweide.

Zijn chef kijkt op van de beursberichten, die hij wijd over zijn bureau heeft uitgespreid.

'Ja, Tancredi?'

'Meneer Terweide, het zou prettig zijn als ik voor dat gevalletje van zojuist ook even een sofi-nummer kon natrekken.'

'We moeten niet te grondig willen zijn, Tancredi. We hoeven hier niet het werk te gaan doen van de fiscale recherche.'

'Dat weet ik wel, meneer Terweide, het gaat alleen even om een contracheck. Ik ben graag zeker van mijn zaak.'

'Je doet je best maar, Tancredi. Je weet het, hè: juffrouw Louise.'

'Jazeker. Dank u wel, meneer Terweide.'

Tancredi haalt de code op en logt in bij de Belastingdienst Utrecht.

Toch jammer dat hij niet direct toegang kan krijgen tot de aangiftebestanden. Dat paranoïde gedoe met de bescherming van persoonlijke gegevens is werkelijk uitgegroeid tot een belemmering van een goed functionerend bureaucratisch apparaat.

Haar adres en geboortedatum had hij al, maar nu ziet hij dat W.G.M. Hofstra geboren is in Enspijk.

Geen idee waar hij dat zou moeten zoeken, maar goed: mensen moeten nu eenmaal érgens vandaan komen.

Verder is haar sofi-nummer de enige nieuwe informatie die hij langs deze weg te weten komt. Vlug schrijft hij het gevonden nummer bij in zijn agenda: 0866.61.196.

De rest van zijn werkdag besteedt hij aan het wegwerken van zijn dossiers. Tijdens het klaverjassen tussen de middag en in de koffie- en theepauzes probeert een uitzonderlijk jolige Van der Horst wat lol te trappen, maar Tancredi reageert afwezig.

Hij is blij als het eenmaal vijf uur is en hij naar huis kan.

Onderweg is hij zichzelf genoeg.

Thuis aangekomen vult hij direct het wachtende systeemkaartje met het kopje 'Moira' in.

Boven haar adres zet hij haar volledige naam; eronder schrijft hij haar telefoonnummer, geboortedatum en geboorteplaats, het nummer van haar girorekening en haar sofi-nummer.

Nadat hij Oscar heeft gevoerd en snel zelf wat heeft gegegeten, kan hij niet wachten tot het einde van de avond.

Hij kleedt zich uit, trekt zijn kamerjas aan en gaat aan tafel zitten. Terwijl hij strak naar het systeemkaartje kijkt, wrijft hij zacht over zijn ballen en de binnenkant van zijn dijen.

Wat zitten er veel zessen en achten in haar persoonlijke getallen. Vooral haar sofi-nummer windt hem op.

Tancredi kent het inmiddels uit zijn hoofd: eerst het inleidende 0866, zijn hand grijpt zijn geslacht nu krachtig vast, dan het priemgetal 61, hij beweegt zijn vuist snel op en neer, en daarna het mooi ronde 196, het kwadraat van veertien.

Hij hoeft niet lang te wachten tot de ontlading komt.

Nog voordat hij een tissue pakt, heeft hij besloten dat hij voortaan iedere avond de telefoon in haar huis één, of misschien wel drie keer zal laten overgaan.

Eerst een plengoffer en dan een groet: dat is een mooie volgorde.

Vaffanculo, nou is die Horst nog steeds aan het flikflooien met die trut van Indermaur!

Tancredi vindt dat hij als afdelingshoofd verplicht is er wat van te zeggen. Hij wacht tot zijn vriend bij de koffieautomaat staat, loopt erheen en geeft hem van achteren een venijnige por in zijn linkernier.

Er loopt koffie uit het plastic bekertje over de hand van Horst, die zich woedend omdraait.

'Verdomme, Tancredi, waar is dat nou weer goed voor?'

'Tja, hoor eens, Horst...'

'Dat doet pijn, man! Ik sla jou toch ook niet?'

'Hou je eens een beetje kalm, ik moet even met je praten.'

'Jij mept mij en dan moet ik me kalm houden? Doe's effe normaal, gek! Ik weet niet wat er met jou aan de hand is, hoor, de laatste tijd.'

Enkele meisjes van de afdeling hebben in de gaten dat er iets tussen hen gaande is en proberen wat van hun gesprek op te vangen.

Met een bestraffende blik maant Tancredi hen aan de arbeid, voordat hij met gedempte stem op Van der Horst begint in te praten.

'sorry als ik wat hardhandig was toen ik je aandacht probeerde te trekken - nee, houd nou eens éven je mond. Kijk, je moet je echt een beetje gedeisd houden met die griet van Indermaur. Dat meen ik! Zo'n paar geintjes op haar eerste dag zijn leuk en aardig, maar je moet ook weten wanneer het genoeg is.'

'Ik zie niet in wat jij daarmee te maken hebt.'

'O nee? Luister eens, vriend, het zal mij een roerende rotzorg wezen wat je met dat juffie uitvreet, als het werk er maar niet onder lijdt.'

'Ach, het gaat ten koste van mijn werktijd als ik af en toe een praatje maak met een aantrekkelijke collega? Duizend maal excuses, toean, uw nederige slaaf zal zijn uiterste best doen om de achterstand weer in te halen! Slaat u mij alstublieft niet!'

'Ha! Ha! Begeven we ons op het aalgladde pad van de humor, Horst? Dan vind je het vast ook wel geestig als ik de grote komiek Terweide even aanhaal. Die wees mij er namelijk op dat jij niet alleen Trudy Indermaur, maar ook de collega's om haar heen van hun werk houdt met je slappe grappen.'

'Kut, Terweide...'

'Ja, de voorzitter van je fanclub zelf. Ik heb nog geprobeerd er een draai aan te geven door te zeggen dat je Indermaur wat op haar gemak probeert te stellen in haar nieuwe omgeving, maar die man is natuurlijk niet gek. Hij heeft ook ogen in zijn kop. En een kind kan zien dat jij je als een belachelijke idioot aanstelt, wanneer die troela in de buurt is.'

'Kom op, Bruin, je moet toegeven dat die rooie een moordwijf is.'

'Nooit op je werk, Horst, nooit op je werk. Daar komt alleen maar gelazer van.'

'Jij hebt makkelijk praten; jij bent nooit verliefd.'

'Zo kan-ie wel weer. Ga nou maar achter je computer zitten, want Terweide houdt je in de gaten.'

In het voorbijgaan knijpt Van der Horst hem even in de schouder.

Tancredi loopt door naar de naslagkast en pakt de dikke plaatsnamengids.

Hm, Enspijk ligt in Gelderland. En als Moira in Enspijk geboren is, moet ze zijn aangegeven op het gemeentehuis van Deil. Is dat een plaats? Altijd gedacht dat het een verkeersknooppunt was. In 1978 is die hele gemeente opgegaan in de nieuwe gemeente Geldermalsen: daar zal dan ook het geboorteregister wel naartoe zijn gegaan.

Wanneer het die middag even rustig is rond zijn bureau, pakt Tancredi de telefoon en gaat achter zijn beeldscherm zitten.

'Gemeente Geldermalsen, goedenmiddag.'

'Goedendag, u spreekt met Van Zutphen, mag ik van u iemand bij het geboorteregister?'

'Een ogenblikje.'

In de tijd dat hij moet wachten, legt Tancredi een dossier zó op zijn agenda, dat die open blijft liggen. Hij houdt alvast een pen in zijn hand.

'Bevolkingsregister, met Doodeheever.'

'Dag mevrouw Doodeheever, u spreekt met Van Zutphen, controledienst ministerie van Financiën. Ik wil graag wat informatie over iemand die geboren is in Enspijk.'

'Naam en geboortedatum?'

'Wilhelmina Geertruida Maria Hofstra, H-O-F-S-T-R-A, geboren 22 maart 1968.'

'Even kijken, ja, die heb ik hier. Wat wilt u weten?'

'Nou, in de eerste plaats dus of het klopt dat deze dame bij u ingeschreven staat: dat kan ik dus vast afvinken. Verder wil ik graag de namen van vader en moeder, en wat u zoal meer heeft.'

'Vader: Lubertus Gerardus Hofstra. Moeder: Dorothea Ingeborg Maria Opzoomer, met twee o's in de zomer.'

Tancredi grinnikt beleefd en vervolgt: 'staat de roepnaam niet vermeld?'

'Helmi, met een i aan het eind.'

'Helmi zegt u? Wie noemt er een kind nu zo?'

'Dat is in deze omgeving niet ongebruikelijk, hoor meneer.'

'Neenee. Kunt u me verder nog aan informatie helpen?'

'Tja, ze is Nederlands-hervormd, heeft u daar wat aan?'

'Heel fijn, dank u. Dat maakt het zoeken naar haar school een stuk makkelijker.'

'Haar school? O, maar daar kan ik u ook aan helpen, want ik kom zelf uit Mariënwaard.'

'Waar komt u vandaan, zegt u?'

'Uit Mariënwaard, dat ligt niet ver van Enspijk, aan de andere kant van de Linge. Ik heb in de klas gezeten bij Lia, de zus van Helmi. De Hofstraatjes gingen allemaal naar het christelijk lyceum in Geldermalsen, en in Enspijk zijn ze, geloof ik, op de Koningin Emmaschool naar de lagere school gegaan.'

'U zei net "de Hofstraatjes". Hoeveel waren er dat?'

'Het waren er vier, maar nu zijn het er nog maar drie.'

'Hoe bedoelt u?'

'Naast Lia, Helmi en hun jongere zusje Greet was er nog Roel, maar die is overleden toen hij een jaar of twaalf was. Jeugdkanker.'

'Ach, het spijt me dat te horen.'

'Ja, je hebt het niet voor het zeggen, hè?'

'In ieder geval hartelijk bedankt, u hebt me erg geholpen.'

'Mag ik vragen waar u dit allemaal voor nodig hebt?'

'Had ik u dat nog niet gezegd? Sorry, hoor. Mijn vragen maken deel uit van een routine-onderzoekje, dat we bij Financiën aan het doorvoeren zijn bij een willekeurige steekproef uit de aangifteplichtigen, binnen een groter onderzoek naar vooralsnog onontdekte fiscale fraude.'

'Wordt Helmi dan ergens van verdacht?'

'Neeneenee, integendeel, zou ik haast zeggen. Begrijpt u me alstublieft niet verkeerd: we zijn namelijk dossiertjes aan het aanleggen van willekeurige belastingbetalers, die dan als tegenwicht kunnen dienen voor de gegevens die we gebruiken bij gerichte fraudebestrijdiging. Om zo te zeggen: we hebben gegevens over modelburgers als achtergrond nodig om waar te kunnen nemen wat er mis is met fraudeurs, snapt u?'

'Niet helemaal, nee.'

'Nou, dan verkeert u in goed gezelschap, hoor, want ik heb al zo vaak tegen mijn directe chef gezegd dat ons onderzoek zich eigenlijk alleen op de fraudezaken zelf zou moeten richten. Maar nee hoor, orders van hogeraf, weet u wel. Daar zal ik u echter niet mee vervelen, want ik begrijp dat u het druk hebt. Andermaal hartelijk dank voor uw hulp. Goedendag, mevrouw Doodeheever!'

'Graag gedaan. Dag, meneer Van Zutphen.'

Voor zulke gelegenheden zou hij nou wel een auto willen hebben: daar kun je tenminste onopvallend in zitten wachten.

Al vanaf zeven uur houdt Tancredi zich op in de Kerkstraat. Om niet te veel de aandacht te trekken van de buurtbewoners, wandelt hij wat heen en weer of leunt met een krant in zijn hand tegen een muur.

Toch heeft dat ouwe mens aan de overkant hem in de gaten, want iedere keer als hij langsloopt, gluurt ze tussen de vitrages door.

Om de hoek op de Nachtegaalstraat wachten is misschien beter, al loopt hij dan wel het risico dat haar ochtendroute via de Kruisdwarsstraat en de Biltstraat gaat. Toch maar even tegen het hek van het hofje zitten.

Kort voor half acht gaat de deur van nummer 26 bis A open.

Tancredi veert op, maar zakt weer terug als hij ziet dat het een bebrilde jongeman is die de drie treden van het trapje afdaalt en wegloopt.

Nog geen tien minuten later is het wél raak: Moira trekt de voordeur achter zich dicht en gaat in de richting van de Nachtegaalstraat.

Tancredi wacht even voordat hij haar aan de andere kant van de straat volgt. Nachtegaalstraat, Nobelstraat, Neude en regelrecht naar het station: ze houdt van regelmaat, stelt hij tevreden vast.

Door de voetgangerstunnel bij het busstation gaat ze direct door naar de perrons. Ze zal dus wel een abonnement hebben.

In het voorbijgaan stempelt Tancredi snel een vijf-retourenkaartje af in een automaat.

Ze loopt zonder eenmaal om te kijken naar het eind van het perron bij spoor 7. Daar haalt ze een krant uit haar koffertje en blijft ze staan lezen tot de 08.02 komt aanrijden.

Haar nauwlettend in het oog houdend, stapt Tancredi in bij een andere deur. Evenals zij gaat hij in de rijrichting zitten, op een plaats aan het gangpad.

Ze leest weer in de krant.

Tancredi kijkt om zich heen. De oudere man naast hem heeft zijn regenjas opengeslagen en begint in een kruiswoordpuzzelboekje te krabbelen. Schuin achter hem zit een aantrekkelijk, bruinharig meisje met een volgestouwde tas op schoot aan een stuk door te kwebbelen met een vriendin die hij niet goed kan zien. Een moment lang overweegt hij om op te staan en even te kijken, maar die aandrang verdwijnt direct als hij van de andere kant het Veenlijk ziet komen aanlopen.

Vaffanculo, ze gaat pal achter Moira zitten. Nou ja, in ieder geval goed voor het contrast.

Gewoontegetrouw staat hij op als ze Amstel binnenrijden.

Het Veenlijk is al op weg naar buiten; ze kijkt hem wat bevreemd aan als hij meteen weer gaat zitten.

Zijns ondanks glimlacht hij, waarop ze haar hoofd afwendt. Pretenties, met zo'n kop!

De wagon is nog maar halfvol als de trein weer vertrekt en van wissel naar wissel traag naar Centraal kruipt.

Tancredi zorgt dat hij als een van de eersten bij de deuren staat. Moira deponeert haar krant in een prullenbak op het perron. Ze beweegt zich doelbewust door de drukte bij de trappen.

Hij heeft moeite om haar bij te houden.

Een bejaarde dame vraagt hem of hij haar even wil helpen met haar koffer, maar hij weert haar af: 'Neenee, mijn rug, ziet u.' Haar minachting deert hem niet. Bij het afdalen van de trap gebruikt hij zijn ellebogen, zonder op de protesten te letten.

Ze is al bijna buiten.

Tancredi danst door de ochtendmenigte.

Goed dat hij zijn koffertje gisteren op kantoor heeft laten staan, dat scheelt ballast.

Eenmaal door de automatische deuren heen ziet hij dat ze langs de trams en de taxistandplaats naar rechts loopt. Hij zorgt dat er steeds een dertigtal meters afstand tussen hen is.

Ze gaat over de brug, langs de rondvaartboten en maakt geen gebruik van het zebrapad bij het oversteken van de Nieuwendijk.

Met een tussensprintje zorgt Tancredi dat hij haar niet uit het oog verliest in de drukte aan het begin van het Singel.

Ze neemt de Haarlemmerstraat. Hoewel de meeste winkels nog dicht zijn, is het hier ook al stervensdruk. Ze kijkt niet opzij naar de etalages, maar slalomt kordaat verder.

Net als hij bedenkt dat het tijd wordt om weer eens aan de overkant te gaan lopen, slaat ze een zijstraatje in.

Tancredi wacht tot ze de volgende dwarsstraat heeft bereikt, voor hij haar achterna gaat.

Ze loopt helemaal door naar de Brouwersgracht.

Als ze de hoek om is, versnelt hij zijn pas. Voorzichtig kijkt hij langs het hoekpand. Hij is juist op tijd om te zien hoe ze een sleutel uit haar jas haalt en een gebouw binnengaat, dat een uithangbord heeft met een oranje en een geel bolletje.

Even geduld, nu.

Twee minuten later kuiert hij langs het fraai gerestaureerde pakhuis waarin ze verdwenen is.

PHOCAS, staat er in rare schuine letters op de gevel, met daaronder: Zuidvruchten. Op het bordje naast de koperen trekbel staat hetzelfde.

Hij onderdrukt de neiging om aan te bellen.

Teruglopend schrijft hij de naam en het adres van het bedrijf in zijn agenda.

Tancredi haast zich naar het station, waar hij de metro neemt. In het junkenhoekje zit een Indiaans uitziende jonge vrouw met zwart lang haar, een leren jasje en een blauwe halstattoo schichtig te praten met een Surinaamse jongen.

Bij de halte Waterlooplein stapt een blonde vrouw van een jaar of veertig in, die een wankele bejaarde voor zich uitduwt. Met een enkele blik op het pratende tweetal loodst ze het mensje naar een paal.

'Goed vasthouden, moeder, het is maar één halte.'

Zelf gaat ze pal tegenover Tancredi staan. Ze draagt een rode jas, sieraden en make-up.

'Mooi opgedroogd,' mompelt hij voor zich uit.

Even kijkt ze hem aan, dan draait ze haar hoofd weg. Zelfs bij het uitstappen op Weesperplein keurt ze hem geen blik meer waardig.

Als ze haar moeder een arm biedt, kan hij het niet laten om in het voorbijgaan even 'Goed vasthouden, ma,' te zeggen.

Hij legt de weg vanaf het metrostation fluitend af.

Opgeruimd wandelt hij de kantoortuin binnen.

'Goedemorgen dames, goedemorgen heren, goedemorgen Horst!'

Hij krijgt alleen wat gemompel terug.

Er is iets mis. Pas dan ziet hij naast zijn bureau Terweide staan.

'O, en natuurlijk: goedemorgen meneer Terweide!'

'Zo, Tancredi, hoor ik ook niet bij de heren?'

'Eh, jawel, eh, maar...'

'Je bent te laat, Tancredi, bijna twintig minuten. En van jou verwacht ik nog wel dat je een voorbeeld bent voor de rest hier.'

Iedereen kijkt nu naar Tancredi. Hij slikt.

'Eigenlijk ben ik juist vroeg, meneer.'

'Pardon?'

'Nou, ik moest toch naar de tandarts? Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat ik hier voor tienen kon zijn.'

'En dat vertel je nu pas?'

'Neenee, dat had ik toch gisteren al doorgegeven? Misschien is u dat ontschoten?'

'Kom nou, Tancredi, zulke dingen vergeet ik niet.'

'U was nogal druk met de beursberichten, herinner ik me. Maar u hebt me zelfs nog gevraagd of het niet ernstig was.'

Enigszins onzeker doet Terweide een stap terug.

'Is dat zo?'

'Jazeker meneer, en ik ben blij dat ik u kan vertellen dat het allemaal erg meegevallen is. Die kies blijft behouden, zei m'n tandarts, hoewel het niet uitgesloten is dat ik op termijn aan een kroon zal moeten. Maar dat zien we dan wel weer.'

'Hm. Toch zou ik in het vervolg graag zien dat je me zulke dingen schriftelijk voorlegt. Nu weer aan het werk, allemaal.'

'Komt in orde, meneer Terweide. Dank u wel.'

Terwijl hij gaat zitten, knipoogt Tancredi naar Van der Horst, die een rondje maakt van zijn duim en wijsvinger.

Nog geen minuut later heeft Tancredi het telefoonnummer van Phocas opgezocht. Hij wacht tot Terweide naar het directie-overleg vertrokken is en draait het nummer.

'Phocas, goedemorgen.'

'Goedemorgen, met Van der Doelen, Gemeentelijk Administratiekantoor. Mag ik van u de afdeling personeelszaken?'

'Eén moment graag, ik verbind u door.'

Van der Horst loopt in de richting van zijn bureau.

Tancredi wijst op de telefoonhoorn en gebaart zijn vriend weg te gaan.

'Möhlman, administratie.'

'Dag meneer Möhlman, met Van der Doelen van het Gemeentelijk Administratiekantoor. Ik wilde graag wat gegevens natrekken over een van de werknemers van uw bedrijf, kan dat?'

'Dat hangt ervan af waar het voor is.'

'We zijn steekproefsgewijs personeelsleden op verschillende werkplekken aan het natrekken, met het oog op ziekteverzuim. En op mijn computerlijstje staat ook een van de werknemers bij Pharos.'

'Phocas, bedoelt u.'

'Ach ja, natuurlijk. Mijn fout. Phocas. Opvallende naam, overigens.'

'Heeft te maken met een beschermheilige of zoiets.'

'Kijk aan. Want u doet in zuidvruchten, is het niet? Dus zult u wel importeren voor de detailhandel?'

'Vroeger wel, tegenwoordig leveren we vooral halfprodukten door aan grootafnemers en instellingen. Maar u belt niet voor dat soort informatie, neem ik aan.'

'Nee, zeker niet. Ik wilde dus even wat natrekken over, even kijken hoor, ja hier: Wilhelmina Hofstra.'

'Helmi Hofstra, hè. Ik haal het dossier erbij, dan bel ik u zo wel even terug.'

'Doet u geen moeite, ik wacht wel.'

'Kijk eens hier, meneer, het kan even duren en ik laat me liever niet opjagen. Geeft u mij uw doorkiesnummer maar.'

'Eh, we hebben hier de afspraak dat we onze directe nummers niet doorgeven aan derden. Weet u wat: u zoekt het materiaal bij elkaar en dan bel ik u over een halfuurtje wel weer.'

'Zoals u wilt. Tot straks.'

'Tot later, meneer Möhlman.'

Het zweet staat Tancredi in de schoenen.

Hij ziet Van der Horst bij de koffieautomaat staan en loopt er naartoe.

'Zo Bruin, daar kwam je mooi weg, jongen.'

'Hoezo?'

'Nou, met dat tandartsverhaal, natuurlijk! Had je je verslapen?'

'Dat niet, maar het liep een beetje anders dan ik bedoeld had. Zeg, je blijft hier toch niet de hele ochtend bij dat apparaat staan, hè. Ik wil niet wéér stront met die nazi.'

'Begin jij nou ook al? Kalmte kan je redden, broeder. Rijd je morgenavond met mij mee?'

'Morgenavond?'

'Ja, naar het personeelsfeestje. Vertel mij nou niet dat je dat vergeten bent!'

'Bijna wel. Maar ik wil natuurlijk graag meerijden. Kom je me ophalen?'

'Goed. Zeven uur is vroeg genoeg, lijkt me.'

'Oké, zeven uur bij mij. En nou aan je werk, slaaf!'

'Graag, genadige meester.'

Tot het halfuur om is, werkt Tancredi aan zijn dossiers.

Dan draait hij opnieuw het nummer.

'Phocas, goedemorgen.'

'Goedemorgen, met Van der Doelen. Mag ik van u de heer Möhlman op personeelszaken?'

'Eén momentje.'

'Möhlman, administratie.'

'Dag meneer Möhlman, nogmaals met Van der Doelen, ik zou u terugbellen.'

'Van der Doelen: dan had ik het toch goed verstaan.'

'Hoe bedoelt u?'

'Nou, ik belde straks zelf naar het GAK, maar daar kenden ze uw naam niet. Toen dacht ik dat het aan mij lag.'

'U belde zelf naar het GAK?'

'Ja, want ik had die map vrij snel, dus wilde ik de zaak meteen maar even afronden. Maar ze kenden u niet.'

'Eh, mag ik vragen welke vestiging u heeft gebeld?'

'Gewoon jullie hoofdkantoor, in Bos en Lommer.'

'Ah ja, dat verklaart veel. Ik zit namelijk in Sloterdijk, ziet u, en we hebben zoveel mensen, dat ze in Bos en Lommer waarschijnlijk geen lijsten aanhouden van de nevenvestigingen.'

'sorry hoor. GAK is GAK, dacht ik.'

'Dat kan iedereen gebeuren. Maar kunnen we het nu even hebben over die mevrouw Hofstra? Ik heb haar sofi-nummer hier voor me, dat zult u wel willen hebben ter controle.'

'Dat vind ik altijd wel prettig, ja, je weet immers maar nooit wie je aan de lijn krijgt.'

'U hebt groot gelijk: de privacy van de mensen is ons ook heilig. Dat nummer is 866 punt 61 punt 196.'

'Klopt. Wat wilt u weten?'

'Even ter controle, ik heb hier staan: Wilhelmina Geertruida Maria Hofstra, geboren 22-3-1968 te Enspijk, ongetrouwd, Nederlands-hervormd.'

'Dat laatste staat er bij mij niet bij, ze zal hier wel geen godsdienst hebben opgegeven.'

'Heeft u voor mij de primaire personeelsgegevens, plus ziekteverzuim en dergelijke?'

'Indiensttreding 1-6-1985, haar interne personeelsnummer is 3004 en haar ziektedagen zijn miniem, hoor.'

'Kunt u aantallen noemen van, zeg, de laatste drie jaar?'

'In 1995 waren het er drie, in 1996 zeventien en het afgelopen jaar twee.'

'Zeventien in 1996? Dat noemt u miniem?'

'Dat was een buitengewoon geval: toen had ze een acute blindedarmontsteking. Ze hebben haar hier van kantoor af rechtstreeks bij het ziekenhuis afgeleverd.'

'Ach zo. Doet mevrouw Hofstra ook vuil, zwaar of gevaarlijk werk?'

'Helmi? Haha. Hooguit wanneer ze haar telefoonhoorn opneemt of haar toetsenbord schoonmaakt.'

'Ze heeft dus een administratieve functie, begrijp ik?'

'Inderdaad, ze werkt op onze orderadministratie. Account manager institutionele afnemers, om precies te zijn. Moet ik u soms even met haar doorverbinden?'

'Neenee, dat is niet nodig. U hebt me uitstekend van informatie voorzien. Misschien hebben we nog wel nader contact. Hartelijk dank, meneer Möhlman. Goedemorgen.'

'Graag gedaan. En nog een prettige dag verder.'

Tancredi legt neer en sluit zijn agenda.

Hij grinnikt als hij zichzelf toestaat het boekje mee te nemen voor een kort toiletbezoek. Een mens moet zijn geluk in de hand houden.

Sylvia reageert ijzig als hij haar afbelt.

Tijdens hun korte gesprekje herinnert Tancredi zich dat haar tweede brief nog altijd ongeopend in het ladenkastje ligt. De gedachte irriteert hem zo dat hij kortaf een einde maakt aan het telefoontje.

Het is nog geen tien voor zeven als Van der Horst aanbelt.

Tancredi trekt de voordeur met het deurkoord open en ziet zijn vriend met twee treden tegelijk de trap opstormen.

Ze begroeten elkaar, waarna Van der Horst de woonkamer binnenloopt. Met een handgebaar slaat hij het aanbod van een kop koffie af. Vanzelfsprekend gaat hij direct bij Oscars bak kijken.

'Zo, dat beest leeft dus nog altijd. Mag ik hem voeren?'

'Nee, vandaag krijgt hij niks.'

'Voer je hem dan niet elke dag?'

'Vogelspinnen kunnen dagenlang zonder eten. En ik wil hem niet te veel verwennen.'

'Het is jouw huisdier. Zeg, trek je niks bijzonders aan?'

'Welnee, het ergste aan personeelsfeestjes vind ik altijd dat iedereen zo graag wil laten zien dat ze buiten kantoortijd heel andere mensen zijn. Dan krijg je dus van die kakelbonte blokkenblousen als jij nu aanhebt.'

'O, dank je wel. Ben ik even blij dat ik m'n Tasmanian Devil-das heb thuisgelaten. Wil jij rijden?'

'Nee, dank je.'

'Je hebt toch een rijbewijs?'

'Jazeker, maar nadat ik eindelijk geslaagd was heb ik nooit meer auto gereden. Kwam er gewoon niet van.'

'Hoe lang is dat nu geleden?'

'Een jaar of acht. En je hoeft echt niet aan te dringen, want ik heb het idee dat ik er niks meer van kan.'

'Ach kom, zoiets verleer je niet.'

'Net als zwemmen, zeker? Laten we maar gaan.'

Tancredi doet de lichten uit en draait de voordeur achter hen in het slot.

Van der Horst heeft zijn Peugeot vlak voor het huis geparkeerd. De radio begint direct te spelen als het contactsleuteltje wordt omgedraaid.

Ze luisteren even en discussiëren over de vraag of het nummer in kwestie van John Hiatt of Chris Rea is.

'Kan ook nog Bruce Springsteen zijn,' oordeelt Van der Horst. 'In ieder geval van die lekkere, net niet belegen zeikmuziek waar je moeiteloos een hele avond cd's van kunt draaien.'

Tancredi vindt het onderwerp niet zo interessant en kijkt zwijgend naar buiten.

Nog voor ze de stad uit zijn, zegt Van der Horst: 'Ik vroeg Trudy nog of ze misschien mee wilde rijden.'

'Indermaur?'

'Ja, wie anders? Maar ze heeft familie in Ede. Ze combineert de personeelsavond met een etentje en een logeerpartij. Jammer dus.'

'Dat is maar hoe je 't bekijkt.'

Tancredi geeft geen krimp als hij voelt dat zijn vriend hem zijdelings aankijkt.

Op zijn beurt is Van der Horst niet van plan om pijnlijke stiltes te laten vallen.

'Henk Mulder kwam nog wel vragen of hij mee kon rijden, maar die heb ik afgepoeierd.'

'Is dat Henk van systeembeheer?'

'Nee, Henk van archief.'

'Iedereen heet Henk.'

'Behalve Henk dan, want die heet Henk.'

'Dat zul je net zien. Weet jij trouwens hoe we moeten rijden?'

'Nee, maar hoe groot kan Ede nou helemaal zijn? Ik heb de uitnodiging met het adres bij me, en er zal vast wel ergens een plattegrond langs de weg staan.'

'In uw handen beveel ik mijn vege lijf, o voerman der zielen.'

'Dat is je geraden ook, Bruinmans. Had ik al verteld dat Ireen zwanger is?'

Geschokt kijkt Tancredi naar het grijnzende gezicht naast hem.

'Alweer? Krijg je soms extra kinderbijslag voor een derde kind?'

'Niet dat ik weet. Maar ze is half november uitgerekend en we zijn er erg blij mee.'

'Nou, gefeliciteerd dan. Kun je die kinderen allemaal nog wel kwijt in dat huis van jou?'

'We zullen wat moeten schuiven, maar dat zal wel lukken.'

'Is het eigenlijk wel verstandig dat jij die genen van je op zo grote schaal doorgeeft?'

'Zolang het mijn genen zijn en niet bijvoorbeeld die van jou, is er niks aan de hand. Bovendien is het mooi, jongen, zo'n nieuw kind dat daar zomaar uit het bijna niets groeit.'

'Ach ja, de wonderen der natuur.'

Van der Horst zwijgt even. De spieren bij zijn onderkaak bewegen vervaarlijk.

'Daar kun je nou lullig over doen, Bruin, maar dit is wel heel puur. Het idee dat er een klein mensje in elkaar wordt gezet uit een systematische hoop botten en organen. Dat doet je even bij de dingen stilstaan. Vraag jij je bijvoorbeeld nooit af wat een foetus met zijn afvalstoffen doet?'

'Ik moet eerlijk bekennen dat er dagen voorbij gaan dat ik me dat niet afvraag.'

'Met jou valt ook geen normaal gesprek te voeren.'

'Nee, ik zal er wel weer niet over kunnen meepraten omdat ik zelf geen kinderen heb.'

Ze kijken enige tijd strak voor zich uit.

Pas vlak buiten Ede zegt Van der Horst: 'Toch ligt het inderdaad daaraan. Als je eenmaal een ouder bent geworden, is het alsof je wordt ingewijd in een oud geheim. Je hebt ineens een raar soort kameraadschap of medeplichtigheid met andere ouders. Je komt ook in delen van winkels die je vroeger altijd oversloeg.'

'Jaja, dan gaat er vast een wereld voor je open. Kijk nou maar liever even waar we heen moeten, anders rijden we straks de hele avond zoekend rond in dit klotedorp.'

Ze kunnen het zalencentrum probleemloos vinden; er is zelfs gezorgd voor voldoende parkeergelegenheid.

Zoals altijd heeft de avond een thema meegekregen. Ditmaal is de gehele aankleding Mexicaans. Bij het koud buffet op de bovenverdieping speelt een met enorme sombreros uitgerust orkestje. De meeste jongeren zitten beneden, waar aanzienlijk vlottere muziek wordt gedraaid.

Van der Horst loopt meteen naar een stel klaverjascollega's bij de bar, spreidt zijn armen breed uit en roept al van veraf: 'Dames en heren, aan de drank: Gérard váhan déher Hórst.'

Hij wordt lachend binnengehaald en iemand reikt hem een biertje aan.

Tancredi deelt knikjes, handjes en praatjes uit. Hij bestelt een pils bij een donkerharig dienstertje, dat hem ondanks haar klaarblijkelijke vermoeidheid vriendelijk toelacht.

De zwarte rok en witte blouse doen haar slanke figuur mooi uitkomen.

Haar cheffin achter de bar is nog hooguit twee jaar mooi: klein, iets te dik, met rondgeknipt, zwart haar en zwarte kleding.

De oetlul die de muziek met aartsflauwe teksten aan elkaar praat, lijkt met zijn snorretje, bril en vlotte overhemd wel heel veel op de doorsneegasten van vanavond.

Iedereen is bang bij het koud buffet alleen nog lege schalen aan te treffen. Direct na achten vormt zich daarom een lange rij. De mensen van de benedenverdieping lopen via de wenteltrap naar boven om in te kunnen voegen. Met afgeladen borden gaan ze een kwartiertje later langs de andere trap, bij de toiletten, weer naar beneden. Het is een gezellige boel.

Als alle borden zijn weggeruimd, verschijnt er een man die door de microfoon-oetlul enthousiast wordt aangekondigd als Michaelo. Hij heeft een pistoolholster om met twee grote flessen erin. Voor zijn borst hangen in twee kruiselingse patroongordels kleine borrelglaasjes, die hij steeds schoonveegt met een theedoek.

Michaelo heeft een sombrero op zijn vettige, naar achteren gekamde haar en is duidelijk ingehuurd om het Mexicaanse element te versterken. Hij probeert alle aanwezige heren en enkele dames ertoe te brengen ('Meedoen is hartstikke verplicht') om een glaasje tequila achterover te slaan. Dat werkt sfeerverhogend.

Als iemand instemt, schenkt Michaelo een glaasje voor driekwart vol met tequila, vult het vervolgens af uit de andere fles, en legt er een bierviltje op. Tikkend op de tafel dient de persoon in kwestie glas en viltje vervolgens stevig op en neer te schudden, terwijl Michaelo uit alle macht op een politiefluitje blaast. Daarna moet het glaasje in één teug leeg.

Sommige mannen laten zich het vocht rechtstreeks in de mond gieten. Michaelo geeft hen dan wat uit beide flessen, waarna hij hun hoofd tussen zijn handen heen en weer schudt. Ook daarbij blaast hij op zijn fluitje.

Een van de luidruchtigste figuren aan de bar laat zich drie keer achter elkaar de mond volgieten. Kort daarna maakt hij een dansje op een tafel.

Tussen twee rondes door staat Michaelo bij Tancredi in de buurt een biertje te drinken.

'Wat zit er eigenlijk in die tweede fles?' vraagt Tancredi.

'seven-up met citroensap.'

'Moet je eigenlijk niet eerst wat zout oplikken, dan in een citroen bijten en dán een pure tequila drinken?'

'Inderdaad, maar dit is wat klantvriendelijker, anders gaat het zo hard.'

Wanneer Michaelo even later bij hem langskomt en treiterig de fles omhooghoudt, heft Tancredi met een flauwe glimlach zijn halflege bierglas.

'Ook geen kleintje?' houdt Michaelo vol, maar Tancredi schudt zijn hoofd.

De man met de sombrero haalt zijn schouders op en loopt naar een vrolijk tafeltje om er de feestvreugde verder te verhogen.

Aan het uiteinde van de bar zit Niek Hansen, de mismaakte jongen van archief, luid schuine moppen te vertellen aan een kringetje omstanders.

Tancredi besluit eens boven te gaan kijken.

Op de tafels waar eerst het koud buffet stond, worden nu schalen met warme snacks neergezet.

Terweide staat vooraan. Hij zwaait naar Tancredi, maar wendt zich zonder een reactie af te wachten weer naar de tafel. Meteen nadat een ober het deksel van de schaal saté heeft afgehaald, stapelt Terweide een groot aantal stokjes op een bordje. Met een ongeduldig gebaar vraagt hij om een bakje pindasaus. Dan brengt hij zijn buit snel naar de hoek waar de directieleden met hun vrouwen zitten. Hij wordt met enthousiaste kreten onthaald.

Beneden bereikt de vrolijkheid een nieuw hoogtepunt, want de oetlul heeft een Zuid-Amerikaans muziekje opgezet. De dansvloer is vol hossende lieden, die elkaar een grote sombrero doorgeven. Een voor een zetten ze het ding op, wat steeds weer voor hilariteit zorgt.

Tancredi vraagt zich af of het hoofddeksel misschien van Michaelo is; in dat geval heeft elk van de lolbroeken nu een vetrandje in het haar.

Tot groot plezier van de danslustigen rijgen de Caribische en Mexicaanse nummers zich aaneen. Na een heuse polonaise schakelt de oetlul over op een paar Nederlandstalige levensliederen, die hij zelf luidop meebrult door zijn microfoon. Daarna laat hij zich aflossen door een verse diskjockey, die tot opluchting van in ieder geval Tancredi blijk geeft van een geheel andere muzieksmaak.

Naarmate het aantal beats per minute met ieder nieuw nummer hoger wordt opgeschroefd, stroomt het dansvloertje steeds verder vol.

Bas-ritmes zijn de muziek van de onderbuik, bedenkt Tancredi, als hij een paar zwaar beschonken stelletjes wild ziet dansen op een beukend house-nummer.

In een van de wild met hun heupen schokkende meisjes herkent hij een collegaatje van zijn afdeling. Ze wenkt hem, maar hij weert de uitnodiging met een komisch vertrokken gezicht af.

Plotseling vindt de diskjockey het nodig om een oude schuifelplaat te draaien. Bijna iedereen loopt weg.

Tancredi wil net naar de bar gaan voor een nieuw biertje, als hij ziet hoe Van der Horst de dansvloer opstapt en Trudy Indermaur met zich meetrekt. Even houdt hij haar op een armlengte van zich af, dan trekt hij haar bijna ruw tegen zich aan en begraaft zijn neus in haar hals. Naarmate het 'Je t'aime, moi non plus' hitsiger wordt, laat hij zijn handen vrijer over haar diep uitgesneden rugpartij gaan. Enkele collega's staan lachend en wijzend aan de kant.

Direct nadat het nummer is afgelopen en de omstrengeling met tegenzin wordt verbroken, loopt Tancredi naar het tweetal toe.

Hij staat vlak achter Van der Horst als hij die hoort zeggen: 'Ik zou alle hier aanwezige vrouwen neuken om met jou naar bed te mogen.'

Overdreven lachend gooit het meisje haar hoofd in haar nek. Ze heeft een mooie hals en een metersdiep decolleté.

Van der Horst weet van geen ophouden: 'Nee echt, dat is een compliment, al moet ik toegeven dat ik sommige onderdelen van die taak met graagte, ja zelfs met vreugde zou volbrengen, want er lopen hier een paar verdomd lekkere wijven rond. Maar jij bent zonder meer de lekkerste.'

Tancredi legt een hand op de schouder van zijn vriend, die verbaasd omkijkt.

'Hé Bruin, goed je te zien, man! Ik moet je iets vertellen. Ik ben verliefd.'

'Je bent dom en lelijk. Kom, we gaan naar de wc, je moet even plassen.'

'Moet ik plassen?'

Met een minzaam knikje in de richting van het meisje drukt Tancredi de bal van zijn hand hard in de onderbuik van Van der Horst.

'Jazeker, jij moet ontzettend nodig plassen. Ik loop wel even mee.'

Van der Horst buigt kreunend voorover.

Met een dwingende arm om zijn schouder loodst Tancredi hem tussen de pratende en dansende mensen door, terwijl Trudy verschrikt toekijkt.

Op het mannentoilet slaat hij zijn vriend twee keer hard met een vlakke hand in zijn gezicht.

Van der Horst kijkt hem geschokt aan en voelt aan een van zijn wangen.

'Ben je nou helemaal stapelgék geworden?' briest Tancredi. 'Onderweg hierheen vertel je me dat je weer vader wordt, en nu ga je bijna ter plekke plat met de eerste de beste lellebel.'

'Helemaal niet! Seks begint bij de tepelhof, dat weet je best. En ik heb nog helemaal nergens aan gezeten.'

'Dat zeg jij, maar de jongens rond de dansvloer lopen nu vast rond te vertellen dat je zó haar bilnaad bent ingekropen. Wat doe je nou als een van die lui morgen Ireen belt om eens te informeren hoe jij haar zwangerschap begeleidt?'

Van der Horst buigt zijn hoofd en kreunt:

'Verdomme, Tancredi, je hebt gelijk.'

'En of. Je bent een waardeloze echtgenoot.'

'Nee, dat bedoel ik niet. Ik moet echt plassen.'

Hoofdschuddend duwt Tancredi hem naar de pisbakken.

Van der Horst maakt met de nodige moeite zijn broek los en laat zich klaterend leeglopen.

'Aah, soms is pissen net klaarkomen. Nu weet ik hoe de Niagara zich voelt: opgelucht!'

Grinnikend zegt Tancredi: 'Maar de Niagara gaat toch altijd maar door?'

'Wat goddelijk! Denk je eens in: eeuwige opluchting!'

Waarna hij zich met een bezorgd gezicht vooroverbuigt.

'Zeg Bruin, dus zó zien afgewerkte hersencellen eruit. Kijk, daar drijft een jeugdherinnering.'

'Jij bent echt onverbeterlijk, weet je dat? Denk je dat enigszins normaal gedrag nu tot je mogelijkheden behoort?'

'Tuurlijk, man, tuurlijk, veiligheid voor alles' verzekert Van der Horst hem luchtig, terwijl hij naar de condoomautomaat loopt en er een paar guldens inwerpt.

Nadat hij het gewenste doosje uit een klepje heeft getrokken, begint hij opnieuw in zijn portemonnee te rommelen.

'Wat doe je nou?'

'Laat me met rust, Bruin. Zolang ik win, blijf ik spelen.'

'Zo is-ie wel weer mooi, Horst. We gaan weg.'

'Nee joh, het is nog veel te vroeg.'

Ze lopen naar de wastafels.

Daar zijn twee collega's van de postkamer, die nauwelijks meer op hun benen kunnen staan van de gratis drank. Een van hen slaat net een witplastic houder van papieren handdoekjes kapot. De tweede maakt trage boksbewegingen naar een spiegel.

Van der Horst is op slag een stuk nuchterder.

'Hou het een beetje leuk, jongens. Als je te veel gedronken hebt, kun je nog wel rustig zijn. Niemand zit te wachten op heibel.'

De kleinste van de twee komt agressief naar hen toe.

'Wíe heeft hier te veel gedronken?' wil hij weten.

'Nou, hij,' zegt Tancredi, wijzend op de andere jongen, die inmiddels met zijn rug tegen de muur op de grond is gezakt.

'O ja. Hij.'

'Laten we maar gaan,' zegt Van der Horst.

Ze nemen geen afscheid meer in de zaal, maar halen direct hun jassen op.

Bij de buitendeur krijgen ze een verplichte kop koffie.

Alvorens de motor te starten, stopt Van der Horst wat pepermuntjes in zijn mond. Onderweg zet hij de radio zo hard aan, dat Tancredi niet eens probeert wat te zeggen.

Als hij voor de deur wordt afgezet, vraagt hij zijn vriend niet mee naar binnen. De Peugeot is de straat al uit voordat hij de voordeur open heeft.

Boven schenkt Tancredi zich een glas whisky in. Hij blijft een tijdje in het donker voor zich uitstaren.

Dan pakt hij de telefoon. Ditmaal wacht hij tot er wordt opgenomen.

'Helmi Hofstra.'

'Goedenavond, met Jongerius. Sorry dat ik nog zo laat bel, maar ik ben op zoek naar Mark Wilting.'

'Naar wie zegt u?'

'Naar Mark. Mark Wilting.'

'Daar heb ik nog nooit van gehoord.'

'Ach, neemt u mij niet kwalijk, dan heb ik vast een verkeerd nummer gedraaid. Mijn excuses voor de overlast.'

'Geeft niks. Goedenavond.'

'Goedenacht.'

Hoe zei Kevin Costner het ook al weer als Gardner in Fandango: 'That's all love is, mostly: thoughts.'

Was dat geen Spielberg-film? Zul je net zien: voor je het weet, zit je vast in Hollywood-clichés.

Het feit ligt er echter dat hij steeds moet denken aan Moira, of Helmi. Het kan geen verliefdheid zijn, want dan zou hij toch vlinders in zijn buik moeten voelen. Maar wat is het dan? Waarom krijgt hij die vrouw niet uit zijn hoofd?

Het is al halverwege de middag als hij de zaterdagkrant heeft doorgebladerd tijdens het nuttigen van een geïmproviseerd ontbijt.

Eerst maar eens even naar het postkantoor, daarna ziet hij wel verder.

Tancredi fluit tussen zijn tanden als hij de Straatweg af fietst. Zijn blik glijdt over T-shirts en jurkjes.

In het postkantoor veroordeelt het getrokken nummertje hem tot minstens een kwartier wachten. Hij kijkt wat rond bij de wenskaarten alvorens verveeld bij de automatische deuren te gaan staan.

Er zijn maar twee balies open en de dienstdoende beambten nemen alle tijd. Gelukkig is er wat alledaagse soap.

Een vrouw van in de zestig - regenjas, kapje op, bril, uiterst grijs - staat met haar rug naar de muur schaamteloos hardop te bellen. Ze vertelt de persoon aan de andere kant van de lijn dat zij tweeën moeten proberen om gewoon met elkaar verder te gaan. Ze heeft een gesprek gehad met dominee Harry Terp; die man heeft zwijgplicht en bij hem kon ze eindelijk haar hart eens uitstorten. Nee, dat hoeft híj haar niet te verbieden, het is haar leven! Ze wordt echt boos, terwijl de wachtenden haar steeds geamuseerder gadeslaan en het personeel achter de balie zich wat gegêneerd toont.

De vrouw schopt tegen de muur achter het telefoontoestel, als ze met een klap ophangt. Dan pakt ze de hoorn opnieuw en draait ze een nummer.

'Dominee Terp? Met Corrie Bavink hier. Het is gebeurd, hoor. Ik heb zonet een forse ruzie met hem gehad. Kan ik nog even langskomen? Fijn, dank u. Tot zo.'

Kordaat loopt ze naar buiten. Een dikke man met een snor en een slecht gebit kijkt haar hoofdschuddend na en grijnst naar Tancredi, die snel langs hem heen wegkijkt. Zijn nummer is bijna aan de beurt.

Geld, postzegels en een staatslot: hij kan er voorlopig weer tegen. Nu nog even naar het station om een nieuwe kortingskaart te halen, want dat moet je niet op de maandagmorgen laten aankomen.

Zonder enige haast fietst hij door de verkeersdrukte.

In de fietsenstalling wil een weekendhulp zowaar de sticker op zijn frame zien, die bewijst dat Tancredi een abonnementhouder is. Controle moet er zijn.

In de stationshal neemt hij de tijd om een pizzapunt met veel afhangende kaasdraden te verorberen. Zelfs terwijl hij staat te eten, wordt hij lastiggevallen door lieden die hem willen interesseren in een cd-club of een straatkrant proberen op te dringen.

Verderop zit een oude fluitist flarden van bekende klassieke muzieknummers voor zich weg te spelen, zonder zich iets aan te trekken van de Peruaanse band die twintig meter van hem vandaan aan het werk is.

Tancredi slentert wat rond voordat hij aanschuift bij de loketten. Hoe kan het dat er zelfs op zaterdagmiddag zulke lange rijen staan? Waarom zijn er eigenlijk zo weinig loketten open? Sommigen van de wachtenden voor hem huppen ongeduldig op en neer, kijken op hun horloge of reikhalzen om te zien wie de rij zo ophoudt.

Hij doet een stap opzij en constateert dat vooraan een oudere dame met een soort theemuts op haar hoofd de lokettist uitvraagt over dagkaarten en rondvaarttochten in Amsterdam. De mensen achter haar schuifelen en morren. Langzamerhand richt zich een solide collectieve haat op de rug van de vrouw. Als ze eindelijk langs de rij terugloopt, weerstaat Tancredi met moeite de aandrang om zijn been uit te steken.

Nadat hij de gewenste kaart heeft bemachtigd, kijkt hij in de hal rond of hij dat ouwe mens nog ergens ziet. Jammer, hij had haar eens goed aan het schrikken willen maken.

Uit balorigheid zet hij met ontblote tanden vervaarlijk grote ogen op naar twee meisjes van een jaar of veertien: ze lopen snel door en kijken nog een paar keer om.

Hij besluit een kop koffie te nemen aan de Jaarbeurszijde van de betonnen winkelgalerij. Het vrijwel uitgestorven buffetaria lijkt hem wel wat.

Een ober reikt hem zwijgend de menukaart aan. Terwijl hij voor de vorm op de kaart kijkt, gluurt Tancredi om zich heen.

Twee tafels verder zitten een man en een vrouw, vijftig-plussers. De man draagt een diepgroene, hoogsluitende trui, de vrouw een rood vest. Hun jassen liggen op de stoel tegenover de man.

Tancredi bestelt een whisky met ijs.

De man en de vrouw zitten zonder een woord te zeggen aan hun tafeltje. De vrouw heeft haar tas op schoot en neemt af en toe een slokje uit een kop koffie. De man drinkt een grote pul bier; hij haalt een pakje zware shag uit zijn achterzak en kijkt zoekend rond. De ober veegt voorin de zaak een paar tafeltjes schoon. Pas als hij daarmee klaar is, roept de man hem bij zich om te vragen of hij hier mag roken. De ober wijst hem op een paar van asbakken voorziene tafels in de buurt van de toiletten.

Is het haar van de vrouw echt dunner dan dat van haar man?

Tancredi kijkt belangstellend toe hoe de man zijn shag en bier meeneemt naar een van de aangewezen tafeltjes en daar gaat zitten roken. Zijn vrouw blijft met haar rug naar hem toe en haar handen onder haar kin voor zich uit zitten staren. Drie tafeltjes achter haar zit de man in dezelfde richting te kijken.

Als Tancredi opstaat en wat geld op tafel legt, ziet hij dat de man met zijn ellebogen op zijn knieën het hoofd laat hangen. De bierpul is bijna leeg, de sigaret uitgedrukt. De vrouw zit nog net zo. Toch lijken ze niet ongelukkig.

Gauw weg hier. Tancredi beent door de traverse naar de stationshal.

Hij houdt even in als ter hoogte van het ijsstalletje een roodblond meisje met een stralende glimlach zijn richting op komt lopen. Achter hem vandaan rent een lange donkere jongen met een opvallende bril en een bruin vliegeniersjack naar het meisje toe en zoent haar vol op de mond. Terwijl het tweetal omstrengeld blijft staan, loopt Tancredi verder.

Hij haalt zijn fiets op, maar moet bij het verlaten van de ondergrondse stalling wachten op een man met een lange jas, die met zijn fiets aan de verkeerde kant van de trap naar beneden komt. Tancredi moet zich beheersen om zijn trapper niet tegen de enkel van de man te duwen, als die hem passeert.

Met twee treden tegelijk rent hij omhoog, waar de felle zon hem enigszins overvalt.

Op het Vredenburg stapt een marktganger vanaf de drukke stoep pardoes op het fietspad, waardoor Tancredi gedwongen is te stoppen en zijn voet aan de grond te zetten. Hij wil net iets onvriendelijks zeggen, als hij ziet dat de gedrongen, donkere man niet alleen is. Een van zijn twee vervaarlijk uitziende metgezellen geeft Tancredi in het voorbijgaan een duwtje tegen de schouder. Pas nadat het drietal zich weer in het gekrioel begeven heeft, rijdt hij snel verder.

Als vanzelfsprekend komt hij in de Kerkstraat terecht. Ter hoogte van nummer 26 bis A zet hij zijn fiets tegen een regenpijp. Hij laat zijn blik over de vertrouwde naambordjes gaan en overweegt hij de mogelijkheid om de bovenste bel tweemaal in te drukken.

Tancredi grinnikt in zichzelf bij de gedachte dat Moira opendoet en hij niet weet wat hij moet zeggen.

Misschien kan hij nog wel wat informatie over haar loskrijgen bij een van haar huisgenoten. Maar hoe moet hij dat aanpakken?

Het kriebelige gevoel in zijn buik is niet onprettig. Tancredi draait zich om en ziet aan de overkant de vitrage bewegen in het huis van de oude vrouw. Toch uitkijken, want zo'n mensje kan je last bezorgen.

Hij pakt zijn fiets en rijdt de straat uit in de richting vanwaar hij gekomen is. Vlak voor de hoek schrikt hij. Dat is zíj toch? Hij vloekt in zichzelf als zijn hand een autospiegel schampt. Terwijl hij een zakdoek op de bloedende knokkel houdt, kijkt hij haar na.

Helmi Hofstra heeft een kort groen mantelpakje aan en zwarte pumps. Aan haar gekromde rechterarm draagt ze een boodschappentas waarop de letters BIG BROWN BAG staan afgedrukt. Haar andere arm heeft ze om het middel geslagen van de bebrilde jongeman die hij enkele dagen eerder 's ochtends uit haar huis heeft zien komen. Lachend en pratend lopen ze de straat in.

Tancredi voelt een kille woede in zich opkomen.

Ze heeft een vriend.

Traag fietst Tancredi naar de Oude Gracht.

Bij de ijzerwinkel naast de pizzakraam staart hij lang in een afgesloten vitrine voordat hij zijn keuze heeft bepaald. Hij laat het knipmes inpakken in een onopvallende bruinpapieren zak.

'Walking like an Egyptian,' zingt Van der Horst luidkeels, terwijl hij met rare zijwaartse bewegingen over de Lijnmarkt schuifelt.

Dan staat hij plotseling stil en begint eerst links- en dan rechtsdraaiende bewegingen met zijn onderarmen te maken. Onderwijl draait hij zijn hoofd koket heen en weer, waarbij hij met een hoog stemmetje het refrein van 'I'm in the middle of a chain reaction' ten beste geeft.

'Dit moeten we vaker doen, Bruin. Zaterdagavonden zijn niet bedoeld om thuis te zitten. Ik laat Ireen het voetbal gewoon opnemen.'

Tancredi geeft geen antwoord, maar gaat aan een leeg tafeltje zitten op het geïmproviseerde terras van café De Witte Ballons.

Het duurt even voordat zijn vriend dat in de gaten heeft en met theatrale gebaren op zijn schreden terugkeert. Terwijl hij een stoel aanschuift, kijkt Van der Horst keurend om zich heen.

'Niet slecht, niet slecht, je hebt hier in ieder geval goed zicht op het passerend natuurschoon.'

Hij wijst op een langslopende jonge vrouw met lang zwart haar en hoge hakken.

'Kijk, daar zou ik nou wel eens wat van mezelf in willen steken.'

Twee bier, bestelt Tancredi door zijn vingers voor het raam op te houden naar de barman.

'Doe er voor mij ook maar twee,' grijnst Van der Horst, 'je weet hoe innemend ik ben.'

'Houd je nou maar een beetje kalm.'

'Waarom? Je wordt maar één keer oud.'

'Dat kun je dan maar beter doen zonder verrotte lever.'

'Gadsakke, Bruin, wat ben jij weer opgewekt. Je lijkt m'n huisarts wel. Die vindt dat je al een alcoholist bent bij vijftien glazen per dag. Voor mij is dat een lichte lunch, heb ik hem gezegd.'

Van der Horst zit nog hardop te lachen als de barman het bier brengt. Gretig pakt hij het aangereikte biertje aan.

'Dank, beste man, dank. Heeft u daar wellicht ook een nootje bij? Een mens moet wát, als hij niet meer rookt.'

De barman bromt wat en gaat weer naar binnen.

'Bedankt, Bertus!' roept Tancredi hem na.

Vergenoegd kijkt Van der Horst naar een passerend meisje met krullend blond haar en een truitje zonder mouwen.

'Kijk eens aan, een dikke acht op de Schaal van Horst.' En dan luider: 'Juffrouw, u mag best even op mijn gezicht komen zitten, hoor!'

Het meisje loopt gewoon door.

Van der Horst doet zijn laatste bod: 'Dan zet ik eerst mijn bril af, echt!'

Vanaf de andere tafeltjes wordt afkeurend in hun richting gekeken. Tancredi maakt een rondje van zijn duim en wijsvinger en hoest er onsmakelijk door, terwijl hij zijn hand een draaiende beweging laat maken.

Vrijwel direct is hun privacy weer hersteld.

Tevreden neemt Tancredi een slok bier.

'Zeg, heb jij gisteravond nog naar Sleepless in Seattle gekeken?'

Verveeld reageert Tancredi: 'Heel even maar. Ik vind dat eigenlijk een weeïge kerstfilm. Bovendien ergerde ik me kapot: ik begreep werkelijk niet wat Tom Hanks in die Meg Ryan zag.'

'Wat? Dat mens is bloedmooi, man!'

'Zeur toch niet. Die valt wat mij betreft in de categorie zwaar overschatte blondines, net als Melanie Griffith en Ellen Barkin.'

'Ellen wie?'

'Ellen Barkin. Een langharig blondje met als enige acteerprestatie een scheve, ironische grijns, zoiets als die eeuwig opgetrokken wenkbrauw van Roger Moore.'

'Bruin, jongen, jij hebt gewoon geen smaak.'

Tancredi laat zich door deze tegenwerping niet van zijn stuk brengen: 'Al zappend pikte ik nog wel een stukje mee van een film over een jongen die iets heeft met een jonge onderwijzeres en dan ineens een bloedgeile bitch uit zijn verleden tegenkomt. Hopeloos onrealistisch, want die bitch is Sharon Stone, en die jongen kiest godbetert toch voor die schooljuf.'

'O, dus Sharon Stone deugt wel?'

'Ja natuurlijk, daar is toch geen discussie over mogelijk? Jezus, wat een vrouw! De lippen van Nastassja Kinski en de sensuele oogopslag van die No Doubt-zangeres, Gwen nog-iets.'

Van der Horst staat op en begint met brede armgebaren naar de barman te zwaaien. Als hij diens aandacht eenmaal heeft getrokken, maakt hij drinkbewegingen en wijst met een heen en weer zwaaiende, neerhangende vinger op Tancredi en zichzelf. Daarna doet hij net of hij kleine dingetjes van zijn platte hand plukt.

'Laat maar, Horst, ik geloof dat hij het nu wel begrijpt.'

Als de barman de bestelling inderdaad komt brengen, roept Van der Horst: 'Bertus, je bent een parel!'

De aangesprokene kijkt hem kort aan, om dan zonder een woord weer naar binnen te vertrekken.

Smakkend hapt Van der Horst in het schuim van zijn bier.

'Lekker bakkie,' constateert hij, waarna hij voorstelt om naveltjes te gaan tellen: 'Ik heb dan al een 3-0 voorsprong, want terwijl jij weer eens niet op zat te letten, heb ik al wel drie van die sappige mokkeltjes gezien met zo'n lekker blootgelaten buikje.'

Van der Horst werpt zich met inzet op de competitie.

Intussen kijkt Tancredi wat lusteloos om zich heen. Hij komt even in actie als zijn vriend na een tiental minuten wat al te veel leven op het terras brengt door een fors geschapen dame met rossig krullend haar en een wel erg spannend hemdje te begroeten met de kreet: 'Allejezus, wat een uiers. Hou me tegen, want ik wil haar melken. Hou me dan toch tegen!'

De vrouw zet het geschrokken op een holletje als Van der Horst net doet of hij uit zijn stoel omhoog komt om haar achterna te gaan.

Bertus komt naar buiten toe om nog wat bier te brengen. Hij maant Van der Horst tot enige kalmte, maar dat lijkt niet veel indruk te maken.

Integendeel, zodra de barman weer naar binnen is gegaan, begint hij enthousiast te zwaaien naar twee in spijkerbroeken gehulde jonge vrouwen, die net het terras passeren.

De een heeft halflang donkerblond haar, het donkere haar van de andere is opgestoken. Ze hebben hun armen om elkaar heengeslagen.

'Joehoe, natte wichtjes, kom eens bij pappie!'

Een van de twee vrouwen lijkt te bevriezen. De andere probeert haar mee te trekken.

'Kom dan, wiebelkontjes, dan krijgen jullie een lollie!' roept Van der Horst olijk.

De vrouw met het opgestoken haar draait zich om, loopt naar hun tafeltje en buigt zich voorover naar Van der Horst. Haar mond lacht, maar haar ogen niet.

Tancredi merkt geamuseerd dat zijn vriend zo geïmponeerd is, dat hij niet eens in het uitnodigende decolleté van haar openhangende blouse kijkt.

'Riep u ons, meneer?'

Van der Horst slikt iets weg, knikt en probeert zich te verbergen achter zijn bierglas.

'Dat vind ik nu toch zo charmant, hè,' zegt de vrouw poeslief, 'als mannen direct zien hoe nat ik wel niet ben. Vooral als ze dat dan ook nog naar me roepen en me een lollie aanbieden, vind ik ze echt onweerstaanbaar.'

Nu wendt ze zich tot Tancredi: 'U boft maar, meneer, dat uw vriend hier zo'n prettige persoonlijkheid heeft. Jammer dat hij nu ineens niets meer weet te zeggen.'

Haar vriendin staat even verderop met haar armen over elkaar te grinniken.

De mensen aan de andere tafeltjes doen geen moeite hun leedvermaak te verbergen.

Tancredi vindt het zo wel genoeg.

'Voor een lesbo heeft u behoorlijk veel praats, mevrouw.'

Ineens is het stil om hen heen.

Van der Horst kijkt zijn vriend geschrokken aan.

Er bewegen spieren in de wangen van de voorovergebogen vrouw.

Rustig vervolgt Tancredi: 'Eigenlijk vat ik het op als een persoonlijke belediging wanneer een mooie vrouw lesbisch is. Dat vind ik ronduit zonde van het toch al zo beperkte aanbod. No offense, hoor.'

Het gezicht van de vrouw is doortrokken van pure minachting als ze antwoordt: 'U bent een zielig mannetje, meneer.'

Tancredi repliceert op scherpe toon: 'Als ik naar uw soort kijk, begrijp ik waar de term "feministische golf" vandaan komt. Dat kan alleen maar op braaksel wijzen. En nu we het daar toch over hebben, ik geloof dat ik zo'n golf voel opkomen. Dus u zult me vast wel willen excuseren.'

De vrouw richt zich zwijgend op.

Tancredi gaat staan, drinkt in één teug zijn glas leeg, gooit twee tientjes op tafel en geeft Van der Horst met een hoofdbeweging te kennen dat hij mee moet gaan.

Bij het verlaten van het terras loopt Tancredi opzettelijk tegen de wachtende vriendin van de vrouw op.

'Klootzak,' bijt ze hem toe.

'Aangenaam,' antwoordt Tancredi. Verder zegt niemand iets.

Op een holletje haalt Van der Horst hem in, waarna ze een stuk zwijgend samen oplopen in de richting van de Dom.

'Ik ga maar eens naar huis,' zegt Van der Horst timide, 'Als ik opschiet, haal ik de trein van half tien nog en ben ik zelfs op tijd voor het voetbal. Dan kan ik daarna met Ireen nog een nachtfilm kijken.'

Tancredi schokschoudert op en steekt al weglopend zijn hand op bij wijze van groet.

Op het Wed drinkt hij een paar whisky-cola's, totdat het laat genoeg is om de avond te besluiten.

Op weg naar huis fietst hij door de Kerkstraat. Bij nummer 26 bis A brandt licht op de eerste etage. Als hij zo ver mogelijk op de tegenovergelegen stoep gaat staan, kan hij net zien dat er ook licht brandt op de zolderverdieping.

Even verderop verlaat een man stilletjes een van de kleinere huisjes. Hij draait de sleutel aan de buitenkant in het slot, om de deur geruisloos achter zich dicht te kunnen trekken. Als de man langs hem loopt, wenst Tancredi hem op vriendelijke toon een goede nacht, maar hij krijgt geen antwoord.

Veel mensen gaan uit vanavond. In de stad heerst een uitgelaten stemming. Op de singel lopen twee jongens en een lang zwartharig meisje, dat met hoge uithalen lacht. Een van de jongens schopt tegen huisdeuren en drukt met een haast aaiende beweging op een bel. Ze kijken alledrie vijandig naar Tancredi, als die hen passeert.

Waarom heeft hij eigenlijk nooit karate geleerd?

Eenmaal thuis laat hij Oscar in zijn bak zitten en kleedt hij zich meteen om. Na een paar whisky's is hij zover dat hij haar nummer durft te draaien.

'Met Lex,' zegt een mannenstem.

Een witte woede laait in Tancredi op.

'Hallo, met Lex Fresco bij Helmi,' klinkt het. 'Wie is daar?'

Tancredi wacht.

'Verdomme, wat moet dit voorstellen?'

Onaangedaan hoort Tancredi hoe de hoorn wordt neergesmeten. Hij haalt het knipmes uit de bruine papieren zak en voelt met zijn wijsvinger aan de scherpe snede. De punt van het mest duwt hij in het korstje op zijn knokkel, totdat er wat bloed onder vandaan komt.

Dan slaat hij zijn kamerjas open en laat het mes over zijn dijbenen en ballen glijden. Terwijl hij met het lemmet zachte tikjes tegen zijn eikel geeft, ziet hij zijn geslacht zwellen. Vanavond heeft hij zijn schoenendoos niet nodig.

Hoeveel Lex Fresco's konden er in een plaats als Utrecht nu helemaal zijn?

Het telefoonboek geeft hem geen uitsluitsel. Misschien woont die figuur niet eens in Utrecht. Of misschien had hij zijn naam niet goed verstaan. Wie weet schreef je 'Fresco' wel anders dan hij dacht.

Het vruchteloos zoeken naar die Fresco heeft gisteren een groot deel van zijn vrije zondag verpest, dus wil Tancredi vandaag snel duidelijkheid. Het bevolkingsregister helpt hem echter ook al niet verder.

Zo meteen zal Van der Horst ongetwijfeld even komen kletsen, dus stelt hij zijn naspeuringen nog even uit tot na de koffiepauze.

Inderdaad staat zijn vriend al voor half tien aan zijn bureau.

'Zo Bruin, heb jij verder nog lesbo's geterroriseerd, dit weekeinde?'

Tancredi kijkt zonder te glimlachen op.

'Je moet je niet alles laten zeggen door die wijven. En als jij je bek houdt op zo'n moment, moet ik wel ingrijpen, niet?'

'Ik heb het aan Ireen verteld en die zegt dat jij je schandalig gedragen hebt.'

'Zo, heb jij het aan Ireen verteld? En wat vond ze van jouw manier om de aandacht van het vrouwvolk te trekken?'

'Daar heb ik natuurlijk niks over gezegd; ik ben niet gek.'

Tancredi snuift minachtend.

'Fraai is dat. Maar dus wel over mij.'

'Jazeker, het kwam zo aan de orde in de echtelijke conversatie. En Ireen vond het schandalig dat jij zo durfde te praten tegen een lesbienne. Ze nam zelfs de term fascistoïde in de mond.'

'Wat Ireen in de mond neemt, moet zij weten. Maar als ik het niet vergeet, ga ik me straks wel even in een hoekje staan schamen, hoor.'

Van der Horst spreidt zijn armen.

'Doe nou niet zo lullig. Vrouwen kiezen nou eenmaal altijd partij voor elkaar.'

'Ga nou maar aan je werk. Straks wil Terweide weer van mij weten waarom jij de hele ochtend niks hebt uitgevreten.'

'Oké, oké, die nazi mag geen kans krijgen om me op de nek te zitten. Volgens het schema spelen we zometeen tegen Niek en Tanja van archief, wist je dat al?'

Tancredi knikt en staat op.

Van der Horst denkt dat zijn vriend nog wat wil zeggen, maar die wuift hem weg.

Met een van zijn bureau meegenomen ordner onder de arm loopt hij naar het kantoor van Terweide.

De man zit achter zijn krant, die hij opvouwt als Tancredi op de openstaande deur klopt.

'Zo Tancredi, prettig weekend gehad?'

'Hield niet over, meneer Terweide. En u?'

'Ach, de vrouw was jarig, dus het huis liep aardig vol, je weet hoe dat gaat. Of nee, dat weet je niet, natuurlijk. Je bent toch niet getrouwd?'

'Nee meneer, dat is er nooit van gekomen.'

'Waarom zou je ook, jongen. Vrijheid is een mooi ding en er zijn al genoeg kinderen op de wereld, zeg ik altijd maar.'

'Jazeker, meneer.'

'Kom je zelf uit een groot gezin?'

'Nee meneer, ik ben enig kind.'

'Merkwaardig, je zou toch zeggen dat Tancredi een Italiaanse naam is, toch?'

'Inderdaad meneer, mijn grootvader is als ijsventer hierheen gekomen.'

Tancredi laat even een stilte vallen, die meteen effect heeft.

'Maar waar kom jij eigenlijk voor, Tancredi? Heb je dat lijstje suggesties al, dat ik je gevraagd heb voor het hoofdenoverleg?'

'Nee meneer, dat heb ik vanmiddag voor u klaar. Ik kom nu voor een autorisatie postgirobestand.'

'Alweer? Daar gaan we toch geen gewoonte van maken, hè, want dat kan ik niet verantwoorden. Wat is er mis met de gegevens van het BKR?'

'Die zijn niet altijd volledig, meneer. En in dit geval moet ik even iets natrekken over twee fraudegevallen met eenzelfde achternaam.'

'Hm, je zoekt het maar uit ook. Juffrouw Louise moet je maar even de code geven.'

Nog voor Tancredi de kamer verlaten heeft, zit Terweide alweer achter zijn krant.

Tancredi haalt bij de secretaresse de dagcode, legt die in een la en draait zijn bureau op slot.

Na het klaverjassen in de koffiepauze zit hij als eerste weer op zijn werkplek.

Van der Horst kijkt hem bevreemd aan, maar zegt niets.

Zo gauw iedereen weer aan het werk is, pakt Tancredi de code en logt in bij de postgirobestanden.

Zie je wel, twee Fresco's die niet in het telefoonboek en het bevolkingsregister stonden: B.P. en A.A.M. Wedden dat het die A.A.M. is, want Lex komt vast van Alexander.

Hij klikt door naar de rekeningoverzichten. Ja hoor, dhr. A.A.M. en die B.P. is een vrouw. Aha, Marokkodreef 36: dus Lex woont op Overvecht.

Het bestandje vermeldt zelfs zijn telefoonnummer, met de vermelding dat het geheim is. En kijk eens aan, hij staat langdurig rood.

Besmuikt kijkt Tancredi om zich heen. Niemand let op hem. Met behulp van Terweide's autorisatiecode voert hij een blokkade in op de girorekening van A.A.M. Fresco door hem te classificeren als notoire wanbetaler.

Dan levert hij de code in en wijdt hij zich aan zijn werkzaamheden.

Na de pauze ziet hij geërgerd hoe Van der Horst langdurig staat te kletsen bij het bureau van Trudy Indermaur.

Hij geeft hem een seintje, maar Horst doet net of hij dat niet opmerkt.

Sterker nog, hij buigt zover over het meisje heen, dat hij gevaar loopt tussen de openstaande bovenknoopjes van haar blouse te verdwijnen.

Pas als Tancredi opstaat en een wegwuivend gebaar maakt, wandelt Van der Horst treiterig sloom naar zijn eigen bureau terug.

Geïrriteerd trommelt Tancredi met zijn vingers op de zijkant van zijn toetsenbord.

De brutaliteit van die Horst! En dan dat zeikwijf van die vent, dat hem, Tancredi, zo nodig moet laten weten wat hij wel en niet mag zeggen tegen zo'n brutale pot!

Hij bijt op zijn tanden en legt dan een blad papier zonder briefhoofd in zijn printer.

Af en toe naar Horst kijkend, tikt hij:

Geachte mevrouw Van der Horst,

Weet u dat uw man u bedriegt met iemand van zijn werk? Als u het niet gelooft, moet u hem maar eens vragen wie Trudy Indermaur is.

Een vriend

Tancredi print het briefje uit, leest het nog een keer over en legt het in een la, die hij meteen op slot draait.

Laat die Horst maar uitkijken.

Dan doet hij een van zijn persoonlijke correspondentievellen in de printer en maakt het lijstje waar Terweide hem om gevraagd had.

Tijdens het hoofdenoverleg is Tancredi er met zijn gedachten niet bij.

Terweide moet hem tweemaal tot de orde roepen. Bij de tweede keer vraagt hij op hoge toon of Tancredi soms iets beters te doen heeft dan het bespreken van de disciplinehandhaving op de verschillende afdelingen.

'Neem me niet kwalijk, meneer Terweide,' stamelt hij. 'Ik zat met mijn gedachten even bij dat fraudegevalletje van gisteren. Het lijkt me verstandig om daar een totale BKR-blokkade op los te laten, bedacht ik net.'

'Je doet maar wat je niet laten kunt,' snauwt Terweide. 'Maar je wordt hier niet betaald om tijdens mijn vergaderingen een beetje te zitten nadenken over routineprocedures. Is dat duidelijk?'

Tancredi knikt en doet de rest van de vergadering erg zijn best om zijn betrokkenheid te tonen.

Na afloop loopt hij direct door naar zijn afdeling, zonder nog even te blijven napraten.

Terwijl hij zijn koffiemok vult, komt Van der Horst naast hem staan.

'Had die nazi nog wat?'

Tancredi kijkt even rond voordat hij antwoordt: 'Je moet een beetje opletten, want hij gebruikte jou als een van de voorbeelden van gebrekkige discipline onder de werknemers.'

Mooi, daar wordt Horst wat onrustig van.

'Ga nou maar gauw aan je werk, want hij komt zo even kijken,' voegt hij eraan toe.

Grijnzend kijkt hij hoe zijn vriend zich naar zijn bureau haast.

Met zijn handen op de rug maakt Tancredi een rondje over de afdeling.

Eenmaal weer achter zijn eigen computer gezeten, vouwt hij zijn handen, strekt zijn armen en laat zijn vingers knakken.

Een van zijn ondergeschikten kijkt verstoord op, maar wijdt zich onder zijn blik weer snel aan haar werk.

Zachtjes hummend drinkt hij zijn koffie.

Intussen logt hij in bij het Bureau Krediet Registratie. Gebruikmakend van de persoonlijke toegangscode die hem als afdelingshoofd is toebedeeld voert hij voor alle kredietmogelijkheden van dhr. A.A.M. Fresco te Utrecht een negatief advies in. 'Notoire wanbetaler' tekent hij aan bij het vakje 'bijzonderheden'.

Tijdens het klaverjassen kan zelfs het beroerde spel van Horst hem niet uit zijn humeur krijgen. Onaangedaan ziet hij toe hoe zijn vriend een volle tien bijspekt op een slag die alleen maar voor hun grijnzende tegenstanders kan zijn.

Het werd toch al niets meer met die laddercompetitie, troost hij Van der Horst na afloop.

Die middag werkt Tancredi meer dossiers weg dan hij in de gehele week ervoor heeft afgehandeld. Tevreden kijkt hij om vijf uur naar zijn vrijwel lege bureau.

Bij het verlaten van het gebouw slaat hij Van der Horst opgeruimd op de schouder.

'Wat dacht je van een hoppige versnapering, Horstmans?'

Grijnzend draait Van der Horst een verse tandenstoker tussen zijn voortanden.

'Ik was al bang dat je het nooit zou vragen, oude bruinwerker.'

Ze lopen naar hun stamkroeg. Onderweg kijkt Van der Horst hoofdschuddend en met de armen over elkaar naar een passerend groepje vrolijk pratende jonge verpleegsters of studentes.

'Zoveel kusbare gezichten, Bruin. Zoveel vrouwelijk schoon dat ik nooit zal kunnen omarmen.'

'Je bent een romanticus, Horst. Kom, loop eens door, het bier wordt warm.'

In het café is het drukker dan gewoonlijk.

Van der Horst trekt zich daar niets van aan. Nog terwijl hij zijn jas aan het ophangen is, roept hij in de richting van de bar: 'Arie, kan ik je twee alcoholische versnaperingen ontrukken?'

'Effe dimme, hè,' zegt een breedgeschouderde figuur die tussen hen en de bar in staat op geïrriteerde toon. 'Netjes op je beurt wachten, net als iedereen. Ik was eerst, vuile kantoorpik.'

'Kalmte, beste man, kalmte,' zegt Van der Horst zalvend. 'Ik ben bang dat de dorst me even te veel werd. Na zo'n dag tussen de airconditionings hoef ik maar naar een biertje te wijzen, of het wordt al geabsorbeerd door mijn uitgedroogde poriën. Maar mag ik u misschien ook iets van de reddende vloeistof aanbieden, voor het ongemak, zullen we maar zeggen.'

De man kijkt hem glazig aan. 'Jij lult te veel,' concludeert hij dan en draait zich demonstratief om.

'Dan niet, dan niet,' verzucht Van der Horst opgewekt.

Geduldig wacht hij tot Arie zover is dat hij zijn bestelling kan doorgeven. Daarna loopt hij, minzaam links en rechts knikkend, naar het tafeltje dat Tancredi inmiddels voor hen veroverd heeft.

'Tot op de bodem,' proost Tancredi.

'Ja, tot zo,' antwoordt Van der Horst.

Direct nadat de glazen met een paar forse slokken zijn geleegd, staat hij weer op om nieuwe te halen. Ditmaal komt hij met vier bieren terug.

'Maar ik heb wel gelijk, Bruin,' zegt Van der Horst, terwijl hij weer gaat zitten.

'Natuurlijk heb je gelijk. Maar waarin nu ook al weer?'

'In wat ik net zei over die kusbare gezichten en dat vrouwelijk schoon. Ik vind het een heel deprimerend idee dat er zo ontzettend veel mooie vrouwen zijn die ik nooit zal kunnen beminnen.'

Tancredi trekt een vies gezicht.

'Gadverdamme, dat zeg je alsof je het uit een boekje voorleest. Je gaat toch niet sentimenteel worden, hè?'

'Nee echt, Bruin, ik meen het,' zegt Van der Horst haastig. 'Ik heb de laatste tijd veel nagedacht over wat je allemaal gezegd hebt tijdens het snookeren. En dat radarkijken, waar je het over had, is natuurlijk dé manier om het mannelijk tekort enigszins op te vangen.'

Met een verveelde grimas zegt Tancredi: 'Als je ze niet allemaal kunt neuken, moet je er maar een beetje naar kijken, bedoel je.'

'Als je dat zo wilt uitdrukken, ja,' reageert zijn vriend ongemakkelijk.

'En dat heb ik kennelijk willen zeggen met mijn uiteenzetting over de kunst van de observatie.'

'Natuurlijk!' roept Van der Horst, die zijn biertjes in hoog tempo heeft verzwolgen en nu naar Arie gebaart dat de bestelling herhaald dient te worden. 'En ik heb echt goed geluisterd, hoor. De afgelopen tijd heb ik geprobeerd om vrouwen te observeren via spiegelende winkelruiten en zo. Ik wist gewoon niet wat ik meemaakte, man. En echt, het werkt! Ik heb nog nooit zo goed naar mooie vrouwen gekeken als nu.'

'En wat zegt Ireen daarvan?' informeert Tancredi gemeen.

'Doe nou niet zo lullig. Je begrijpt best dat ik niet opzichtig ga lopen loeren als ik met haar ben.'

Tancredi kijkt naar het bodempje bier, dat hij zo hard laat ronddraaien dat het net niet de rand van zijn glas bereikt.

Van der Horst breekt zijn tandenstoker in zo klein mogelijke stukjes en gooit die in een asbak.

Nadat Arie nieuw bier heeft gebracht, gaat Horst verder: 'Ik was pas met Ireen en de koters in het zwembad, gewoon op een zondagmorgen. De secundaire geslachtskenmerken die je daar op korte afstand voorbij ziet komen, man. Om beregeil van te worden.'

'Ik kan er niet echt warm voor lopen.'

Geërgerd zegt Van der Horst: 'O, meneer Tancredi kan er weer niet echt warm voor lopen. Iedere man gaat uit z'n bol als hij al die jonge meiden met bijna niks om het lijf door het water ziet hopsen, maar hem doet het weer niks.'

'Nee, inderdaad,' reageert Tancredi vinnig. 'Ik vind het zelfs ronduit onsmakelijk. Al die wijven die zich daar zo uitstallen. En dan dat water, vol met pis, oorgeel, snot en ongesteldheidsderrie. Werkelijk niet te geloven dat mensen daar uit vrije wil inspringen.'

Van der Horst kijkt hem ongelovig aan.

Tancredi buigt wat voorover en zegt op vertrouwelijke toon: 'Daar komt nog bij dat ik het allemaal niet zo scherp kan bekijken, zonder bril.'

Hun bevrijdende, bulderende gelach wekt irritatie op bij een groepje mannen aan de bar.

De breedgeschouderde figuur van daarstraks roept: 'Kan het even wat rustiger, we zitten hier te praten, ja!'

'sorry, sorry.' Van der Horst heft zijn handen bezwerend op. 'Vergeef ons onze uitbundigheid. En wees zo goed iets te drinken op onze kosten. Arie, vul jij de heren eens even bij op onze rekening, en neem zelf ook wat.'

Hij draait zich weer om en zegt tegen Tancredi: 'Je geeft dus toe dat je net als alle andere mannen achter lekkere kontjes en pronte borstjes aanrent.'

Op slag verdwijnt de glimlach van Tancredi's gezicht.

'Wat kun jij toch ongelooflijk oppervlakkig zijn. Het is al erg genoeg dat mannen op vrouwelijke vormen reageren zoals een mannetjesmandril op de rooie kont van een wijfje. Maar ik had je toch verteld dat ik iets van schoonheid probeer vast te houden.'

'Jij vindt het gewoon lekker om naar jonge meiden te kijken, net als alle andere mannen.'

'Hahaha, wat grappig. Zo rond de twintig zijn ze allemaal mooi, maar daar gaat het helemaal niet om. Door die schoonheid op de juiste manier te observeren, eigen je je iets toe. Je maakt er als het ware een afdruk van voor privé-gebruik.'

Van der Horst kijkt hem onderzoekend aan.

'Daar ga je weer. Het lijkt wel of je het over een foto of zoiets hebt, die je aan een verzameling kunt toevoegen.'

'Ja.' Tancredi kijkt diep in zijn lege glas, waar de schuimbelletjes het een voor een begeven. 'Eigenlijk is dat precies wat ik bedoel.'

'Dan had die lesbo dus toch gelijk toen ze zei dat jij een zielig mannetje bent.'

De ernstige toon in de stem van zijn vriend maakt dat Tancredi getroffen opkijkt.

Van der Horst heeft een bittere trek om zijn mond.

'Het gaat jou er helemaal niet om dat je iets zou willen met zo'n vrouw. Jij wilt haar alleen maar gebruiken, jij wilt macht.'

Tancredi lacht hem in zijn gezicht uit.

'En dat zeg jíj, oetlul? Iemand die op een terras naar vrouwen roept dat ze op zijn gezicht mogen komen zitten of aan zijn lollie mogen komen sabbelen? Hoe haal je het in je kop om zoiets tegen mij te zeggen?'

Van der Horst ziet dat diverse hoofden zich in hun richting draaien en probeert de dreigende ruzie te sussen: 'Even rustig, Bruin, je weet best dat ik zulke dingen altijd voor de lol roep. Gewoon een geintje, dat zien die vrouwen ook wel.'

Strijdlustig vraagt Tancredi: 'O, maar in mijn geval is dat natuurlijk anders?'

Als zijn vriend geen antwoord wil geven, dringt Tancredi aan: 'Nou?'

Het is aan Van der Horst te zien dat hij het gesprek onaangenaam begint te vinden. Hij kijkt even schichtig om zich heen, buigt wat naar voren en zegt met gedempte stem: 'Ik geloof inderdaad dat het in jouw geval anders is, Bruin. Ireen zegt dat ook. Toen ik het er met haar over had dat...'

'Wat?' Tancredi ontploft bijna. 'Ireen? Jij gaat me hier een beetje aan zitten wrijven wat dat kutwijf zegt?'

'Rustig, Tancredi,' maant Van der Horst. 'En als je mijn vrouw nog een keer een kutwijf durft te noemen, ben ik weg.'

Maar Tancredi is niet meer te stuiten. 'O, dan ga je weg, hè? Alsof me dat ook maar iets kan schelen. Als ik een kutwijf een kutwijf wil noemen, dan noem ik haar een kutwijf!'

Hij gaat staan en roept: 'En die teef van jou is een kutwijf in het kwadraat! Als je dat maar weet. Cornuto!'

Met een intens bleek gezicht kijkt Van der Horst even strak voor zich uit, voordat hij zijn nog halfvolle glas bier op tafel zet en opstaat. Hij gooit twee tientjes naast de asbak, pakt zijn jas en loopt het café uit.

Langzaam gaat Tancredi weer zitten. Hij staart naar de twee briefjes van tien en kijkt even op als de breedgeschouderde man een nieuw biertje voor hem neerzet.

'Die heb je wel verdiend, maat.'

Als Tancredi hem vragend aankijkt, verduidelijkt hij: 'Deze kroeg is zonder die badmuts veel gezelliger.'

Tancredi heft het glas en slaat het in een lange teug achterover, waarna de man weer aan de bar gaat zitten.

Een zestal biertjes later besluit Tancredi dat het tijd wordt om iets te eten.

Arie kijkt vreemd op als hij vier tosti's bestelt, maar maakt het gevraagde voedsel prompt klaar.

'Gaat het een beetje?' informeert hij, als hij het schoteltje met de tosti's op het tafeltje zet. Tancredi heft zijn hand op als teken dat hij er niet over wil praten.

De barman loopt weer terug, waarop hij hem naroept: 'O Arie, doe mij meteen een witte, wil je? Zonder citroen.'

Na de tosti's en een paar witbieren bestelt hij koffie en gaat hij geobsedeerd staan flipperen. Iedere keer als de bal uit het spel verdwijnt, trapt hij de kast op tilt, net zolang tot Arie hem komt vragen of het niet wat minder kan.

'Natuurlijk, alles kan minder,' bromt Tancredi. De laatste bal laat hij lopen en hij hijst zich op een barkruk.

Direct heeft hij de vrouw aan de overkant van de bar in de gaten.

'Vaffanculo,' stamelt hij.

'Wat?' informeert Arie.

'Nee niets,' zegt Tancredi afwerend.

Zo te zien is ze alleen. Ze heeft tweekleurig, langs haar oren weggeföhnd haar, is vrij zwaar opgemaakt en draagt een sexy topje. Voor de vorm blijft hij nog een kopje koffie lang zitten, voordat hij naar de wc gaat. Langs haar heen lopend ziet hij dat ze een kort rokje, netkousen en hoge stijve laarzen draagt.

Na zijn toiletbezoekje gaat hij zo nonchalant mogelijk naast haar staan.

Ze kijkt niet opzij.

Hij moet haar twee keer vragen of hij haar iets te drinken mag aanbieden, voordat ze zegt: 'Je doet maar. Het is een vrij land.'

Ze drinkt gin-tonic, hijzelf neemt nog een witbier.

Hij heft het glas en na haar lauwe reactie gaat hij tóch op de barkruk naast haar zitten.

Ze kijken een tijdje zwijgend voor zich uit.

Dan begint Tancredi: 'Ik heb een doodgeboren broertje gehad. Oscar heette hij en hij was prachtig, werkelijk helemaal gaaf. Geen dokter kon vertellen waarom hij niet levend ter wereld is gekomen. Ik mocht niet mee naar de begrafenis, maar ik heb wel gezien hoe hij in een heel klein kistje werd gelegd. Kort daarna is mijn vader bij ons weggegaan.'

Terwijl hij naar zijn glas grijpt, zegt de vrouw: 'Ik ben bang dat u me voor iemand anders houdt.'

Verbaasd reageert hij: 'Hoe bedoelt u?'

Met een minachtende glimlach antwoordt ze: 'U denkt vast dat ik iemand ben die het wat kan schelen wat u te vertellen hebt.'

Verbijsterd kijkt hij toe hoe ze een sigaret opsteekt in een aanstellerig sigarettenpijpje.

Wacht maar, dame! gaat het door hem heen.

Vriendelijk glimlachend, maar duidelijk te laat riposteert hij: 'Ach, inderdaad, ik dacht een ogenblik lang dat u iemand was met enig gevoel in uw donder. Wat kan een mens zich toch vergissen.'

Hij grijnst haar toe.

Ze haalt haar schouders op en doet haar sigaretten en aansteker in haar tasje.

Doordat ze iets opzij buigt, kiert haar laars net ver genoeg dat hij er een scheut uit zijn glas in kan laten lopen.

De vrouw geeft een hoge gil en zwaait met een arm zijn kant uit.

Daar heeft hij op gewacht.

Hij laat zijn hand met het glas tegen haar elleboog aankomen en giet het restant van zijn bier over haar kleren.

Naar adem happend glijdt ze van de barkruk af.

Met vertwijfeld opgeheven handen roept Tancredi: 'Hoe kunt u nu toch zó onhandig doen? Moet u eens kijken: mijn kostelijke bier!'

De vrouw wil hem in zijn gezicht slaan, maar hij grijpt haar pols en buigt die weg.

Wanhopig kijkt ze naar Arie, die rustig door is gegaan met het spoelen van een glas en haar nu zijn glazendoek aanbiedt.

Stampvoetend kijkt ze naar de lachende gezichten om haar heen, waarna ze Tancredi 'Vuile schoft, ze moesten je de ballen van je miezerige lijf snijden' toesist en met een soppend geluid de bar uitbeent.

Breed grijnzend draait Tancredi zich weer terug naar de bar.

Arie zet een glas voor hem neer en komt dichtbij hem staan.

Als het geroezemoes weer zijn aanvang heeft genomen, zegt Arie zacht: 'Wat een takkenwijf.'

'Ja, zeg dat wel.'

'Maar als je nog één keer zo'n stunt uithaalt in mijn bar, Tancredi, dan ben jij degene die eruit gaat.'

Tancredi kijkt hem lang aan en zegt rustig: 'Wees maar niet bang, Arie, het zal niet meer voorkomen.'

Hij drinkt zijn glas leeg, gooit een paar biljetten op de bar en loopt zonder groeten weg.

Hier is hij voorlopig voor het laatst geweest.

Met een taxi laat hij zich naar het Amstelstation rijden.

In de stationshal houdt een bedelende zwerver hem staande.

Tancredi voelt in zijn zakken, op zoek naar een muntje. In zijn sleutelzakje komt hij de twee briefjes van tien tegen, die hij erin gepropt heeft toen hij ging flipperen. Hij vouwt ze uit en geeft ze aan de zwerver, die zich er snel mee uit de voeten maakt.

'Klootzak', mompelt Tancredi tegen niemand in het bijzonder.

'Goede morgen dames en heren.'

Tancredi's groet wordt weliswaar beantwoord, maar iedereen kijkt naar Van der Horst, die prompt een rood hoofd krijgt.

Dat is ook weer duidelijk, denkt Tancredi. Tradities zijn er om gebroken te worden.

De hele ochtend blijft hij achter zijn bureau zitten. In de koffiepauze schuift hij niet aan bij het klaverjassen.

Geagiteerd komt zijn vriend vragen waarom hij niet meedoet.

Tancredi kijkt hem strak aan.

'Ik wil me laten uitschrijven uit de laddercompetitie, Van der Horst.'

'Vind je dat dan leuk tegenover de anderen?'

'Eerlijk gezegd kan me dat weinig schelen,' zegt Tancredi koeltjes.

Nijdig draait Van der Horst zich om en loopt terug naar het deel van de kantine dat door de kaarters wordt opgeëist.

Tancredi roert zijn koffie en kijkt de andere kant op.

Na de pauze zorgt hij ervoor bijtijds op zijn plaats te zitten.

Natuurlijk is Van der Horst de laatste die uit de kantine terugkomt.

'Meneer Van der Horst, u bent weer eens te laat,' roept Tancredi hem toe. 'Dat zal ik moeten rapporteren.'

Even blijft Van der Horst staan, dan beent hij naar Tancredi toe.

Met zijn knokkels op diens bureau leunt hij ver voorover en zegt: 'Ireen had al gezegd dat je zo zou reageren, maar ik geloofde haar niet. Omdat ik dacht dat je mijn vriend was. Maar jij bent gewoon een min kereltje, weet je dat?'

Onaangedaan riposteert Tancredi: 'Ik zou maar gauw achter mijn computer gaan zitten, als ik jou was. Anders moet ik misschien nog meer rapporteren. En daar gaat zoveel tijd in zitten.'

'Weet je wat jij kunt?' Van der Horst kijkt hem woedend aan. 'Jij kunt door je kruis zakken en blijven hangen, wat mij betreft.'

'Tut tut, wat een taal! En dat in het bijzijn van al deze lieftallige jongedames.' Tancredi maakt een handgebaar in de richting van de angstvallig meeluisterende collegaatjes. 'Kom op, iedereen, het is hoog tijd om weer aan het werk te gaan!'

Nog voordat Van der Horst achter zijn bureau heeft plaatsgenomen, is Tancredi al op weg naar Terweide.

Hij klopt op de open deur.

Terweide kijkt op van de twee stapels dossiers die voor hem op zijn bureau staan.

'Wat is er, Tancredi?'

'Ik wilde iets met u overleggen, als dat even kan, meneer.'

Met een zucht schuift Terweide de beide stapels opzij.

'Dat is goed, Tancredi, kom maar binnen.'

'Dank u, meneer.'

'En doe de deur achter je dicht.'

Tancredi neemt plaats in de ongemakkelijke stoel voor Terweide's bureau.

Zijn chef knikt hem afwachtend toe.

'Ik wilde eigenlijk even terugkomen op wat u gisteren zei over discipline op de afdelingen, meneer.'

Terweide gebaart dat hij door moet gaan.

'U had het erover dat het ongedisciplineerde gedrag van een enkeling afbreuk kan doen aan het werk van een hele groep. Daar heb ik eens over nagedacht, en ik vind dat u daar groot gelijk in hebt.'

Ongeduldig vraagt Terweide: 'Tancredi, je komt me toch niet storen om me dat te vertellen, hè?'

'Neenee, meneer,' zegt Tancredi haastig. 'Ik heb dat alleen toegepast op mijn eigen afdeling. En toen heb ik moeten constateren dat het gedrag van Gerard van der Horst ondermijnend werkt voor de teamgeest.'

Terweide kijkt hem onderzoekend aan.

'Ik dacht dat Van der Horst en jij bevriend waren?'

'Dat zijn we ook, dat zijn we ook. Daarom was het ook een moeilijke afweging. Maar ik vond dat ik als afdelingshoofd in dit geval het groepsbelang boven mijn persoonlijke contacten moest stellen.'

Dat levert hem een instemmende knik van Terweide op. De chef kijkt peinzend naar het bureaublad.

'Ik moet je zeggen dat ik die Van der Horst ook al enige tijd in het oog houd. Hoewel jij hem steeds een beetje voor mij hebt afgeschermd - nee, ontken het maar niet - kreeg ik de indruk dat hij het niet zo nauw neemt met de werktijden en dat zijn productiviteit te wensen over laat. Het is goed dat je me hebt gewaarschuwd. Ik zal extra op hem letten. En als ik hem betrap op iets dat niet door de beugel kan, zullen de maatregelen niet mis zijn. Zulke types zijn we hier liever kwijt dan rijk.'

Tancredi weet niets beters te zeggen dan: 'Ja meneer.'

Enigszins korzelig wuift Terweide hem weg.

'Je kunt wel weer gaan, Tancredi.'

Bij het verlaten van het kantoortje van de chef, ziet hij dat Van der Horst hem argwanend aankijkt.

Tancredi trekt een zo neutraal mogelijk gezicht en surveilleert een rondje over de afdeling, voordat hij tevreden achter zijn computer gaat zitten.

Kort voor de middagpauze loopt Van der Horst naar het bureau van Trudy Indermaur. Hij gaat op zijn hurken naast haar zitten en voert een fluisterend gesprek, waarbij zij herhaaldelijk moet lachen.

Tancredi kucht autoritair, maar Van der Horst doet of hij dat niet in de gaten heeft.

Direct na het begin van de pauze verlaat hij samen met de jonge vrouw het gebouw.

Iedereen is allang weer aan het werk als Van der Horst en Indermaur terugkomen. Ze doen lacherig en hun haar zit wild. Met zijn armen over elkaar kijkt Tancredi toe hoe ze hun plek opzoeken en voortdurend blikken blijven uitwisselen.

Die Horst is toch werkelijk niet te geloven, denkt hij bijna geamuseerd.

Maar dit kan toch niet getolereerd worden.

Tancredi draait zijn bureaula open en haalt de brief eruit. Hij vouwt hem op en doet hem in een blanco envelop. Dan laat hij de printer een etiket uitdraaien met het adres van Ireen van der Horst.

Nadat hij er een postzegel op heeft geplakt, doet hij de envelop in de binnenzak van zijn colbertjasje.

De middag verloopt incidentloos. Op weg naar het metrostation doet Tancredi de brief op de bus. Hij houdt de envelop even vast, voordat hij die definitief naar binnen laat glijden.

Op de Sarphatibrug staat een bruine zwerfster. Ze noemt hem 'schat' en vraagt hem geld voor een patatje.

Hij pakt zijn portemonnee en geeft haar twee rijksdaalders.

Ze tikt met een wijsvinger tegen zijn hand en zegt: 'Nooit aan een bedelaar laten zien dat je papiergeld bij je hebt, schatje. Het is maar een tip.'

Hij haalt zijn schouders op en loopt door, maar ze roept hem terug om naar de driekleurige lucht boven de Stopera te komen kijken.

Als hij schaapachtig gehoorzaamt, heeft ze zich alweer omgedraaid.

'Kom m'n kut blussen, schatten!' roept ze naar twee brandweerlui die bezig zijn bij het Amstel-hotel.

Hij loopt haastig verder, maar hoort haar nog lang lachen, met gierende uithalen.

Werktuiglijk registreert hij in de propvolle metro, de afgeladen trein en de drukke stationshal tientallen mooie meisjes en pronte vrouwen.

Hij overweegt zelfs even om op Utrecht Centraal een opvallend knappe en goedlachse blondine te volgen, maar ziet er na een korte aarzeling van af.

Pas in de fietsenstalling bedenkt hij dat hij die ochtend een lekke band had.

Zonder veel fut gaat hij door de draaideur naar het busstation.

Lijn 3 staat al klaar en Tancredi vindt achterin de bus een zitplaats. Volgens dienstregeling blijft de bus nog een paar minuten wachten voor vertrek.

Al voordat de bus wegrijdt, heeft Tancredi geconstateerd dat er in het hele achterstuk geen mooie vrouw te bekennen is.

Zal hij vanavond nog door de Kerkstraat rijden? O nee, hij moet zijn band nog plakken.

Tancredi heeft een hekel aan dat soort karweitjes. Het liefst zou hij ze uitbesteden, maar het gaat hem te ver om met een lekke voorband naar een fietsenmaker te gaan. Zijn vader heeft hem altijd voorgehouden dat het belachelijk is om dergelijke kleine klusjes niet zelf op te knappen.

Hij merkt dat hij zit te staren. In zijn blikveld staat een Marokkaanse jongen hem recht in het gezicht te kijken. Tancredi draait zijn hoofd weg. Als hij even later weer terugdraait, heeft de jongen zijn donkere ogen nog altijd op hem gericht. Nerveus dwaalt Tancredi's blik door de volle bus, om steeds weer terug te komen bij die borende ogen. Hij probeert een glimlach, maar weet meteen: wie lacht, verliest.

Uiteindelijk houdt hij het niet meer en gaat hij al bij de watertoren de bus uit, twee haltes te vroeg.

Thuis laat hij zijn post bij de voordeur liggen.

Het lampje van zijn antwoordapparaat knippert, maar hij controleert niet wie er gebeld heeft.

Peinzend kijkt hij in het terrarium. Er liggen rubberachtige, donkere rolletjes in een hoek. Ach, Oscar vervelt.

Kennelijk heeft de vogelspin gemerkt dat hij er is, want hij komt uit zijn hol en maakt een inspectieronde.

Somber neemt hij de bewegingen van zijn huisdier waar.

Als Oscar bij de afgestroopte vellen is aangekomen, zegt Tancredi beslist: 'Jij krijgt voorlopig maar eens geen eten.'

Zelf stelt hij zijn maaltijd uit tot na het plakken van de band. Hij weet maar al te goed dat het er anders niets meer van komt.

Die donderdag is Tancredi bijna drie kwartier te laat.

Vanwege een storing bij Abcoude worden de treinen naar Amsterdam omgeleid via Hilversum. In een totaal volgepakte trein heeft hij een klapstoeltje weten te bemachtigen op het balkon. De nauwe ruimte bevat minstens twintig mensen. Ook al omdat onderweg niet gestopt wordt, loopt de temperatuur onaangenaam op.

Hij ziet een bij de tussendeuren staand meisje van een jaar of achttien steeds bleker worden. Ze begint hevig te transpireren en grijpt met haar hand naar haar voorhoofd. Dan valt ze op klassieke wijze flauw.

Tancredi kijkt gefascineerd toe hoe een man die vlak bij haar staat haar nog net weet op te vangen als ze door de knieën zakt.

Een oude dame die naast hem zit port hem in zijn zij.

Dan pas beseft Tancredi dat er van hem verwacht wordt dat hij zijn zitplaats opgeeft aan het meisje. Onwillig staat hij op en neemt haar plek bij de tussendeuren in.

Een overijverige man zet die deuren ook nog eens open, om het langzaam bijkomende meisje zo wat frisse lucht te verschaffen.

Balend voelt Tancredi de tocht langs zich heen trekken. Zul je zien dat hij nog verkouden wordt ook door die onzin.

Vanaf Centraal neemt hij de metro naar het Weesperplein. Op het metroperron ziet hij het zojuist flauwgevallen meisje weer. Ze is niet onknap, maar oogt nog altijd ongezond bleek. Vriendelijk informeert hij of het alweer een beetje gaat. Het meisje knikt en bedankt hem voor het afstaan van zijn plaats.

'spreekt vanzelf,' zegt hij grootmoedig.

Als ze samen zijn ingestapt, valt hun conversatie al gauw stil.

Hij is bijna blij dat er op de Nieuwmarkt een langharige brunette instapt die het meisje blijkt te kennen van haar opleiding.

Nu kan hij rustig bij de deur wachten tot het tijd is om uit te stappen.

In een stevig tempo loopt hij naar kantoor. Zelfs de mensen bij het opvanghuis zijn al naar binnen.

In plaats van op de lift te wachten, rent hij met twee treden tegelijk de trap op.

Terwijl hij zijn jas ophangt, komt Terweide al naar hem toe.

Haastig vertelt Tancredi van de chaos op het treinennet. Het is aan zijn chef te zien dat hij het excuus maar ternauwernood aanvaardbaar vindt.

De dag sleept zich voort.

Als blijk van goede wil richting Terweide werkt hij in de koffiepauze door.

Van der Horst levert hem geen problemen op, want die blijkt hem eveneens te mijden.

's Middags is Tancredi niet op de afdeling, omdat hij meedoet aan een interne cursus databankmanagement, die wordt gegeven door een pukkelige whizz-kid van nog geen vijfentwintig.

Tijdens vrijwel de hele terugreis verdiept Tancredi zich in zijn cursusboek.

Niet te geloven dat de directie zoveel geld neertelt voor zulk elementair lesmateriaal. Hij zal er bij het volgende hoofdenoverleg wat van zeggen, besluit hij.

Als hij naar buiten kijkt, ziet hij dat de trein al bijna bij de brug over het Amsterdam-Rijnkanaal is.

Snel inspecteert hij zijn deel van de wagon op mooie vrouwen. Zijn blik blijft even rusten op een vrouw met opgestoken haar en een lange bruine regenjas.

Gadverdamme, het Veenlijk.

Als vanzelf kijkt hij weer naar buiten.

Op het perron laat hij zich door de stroom mensen naar de stationshal meevoeren.

Hij koopt een puzzelboekje met vier sterren en een soft-seksblaadje in de kiosk.

Schaamteloos bladerend begeeft hij zich naar de stationshal.

Als hij zijn fiets heeft gevonden, stopt hij het blaadje dubbelgevouwen in zijn binnenzak, zodat hij er bij de stoplichten nog even in kan kijken.

Fluitend loopt hij de trap van zijn woning op.

In de post heeft hij nog geen zin en het antwoordapparaat laat hij rustig knipperen.

Hij weerstaat de impuls om Oscar te voeren en warmt zijn pizza op.

Onder het kijken naar een Disney-tekenfilm op België werkt hij de pizza naar binnen. De bodem, die extra knapperig zou moeten zijn, lijkt wel van bordkarton.

Volgende keer koopt hij gewoon weer het huismerk van zijn supermarkt.

Direct na zijn maaltijd fietst hij naar de Kerkstraat.

Hij zet zijn fiets vast aan het hek van het hofje.

Kwart voor zeven, ziet hij op zijn horloge.

Hij loopt wat heen en weer, maar zorgt dat hij de deur van nummer 26 bis A kan blijven zien.

Na bijna een half uur wordt zijn geduld beloond: Helmi Hofstra en haar vriend komen de voordeur uit en lopen al pratend in de richting van de Nachtegaalstraat.

Precies wat hij dacht: als ze overdag werkt, zal ze wel gebruik maken van de koopavond.

Ruim tien minuten blijft hij naast zijn fiets op het randje voor het hek zitten, voordat hij naar het huis loopt.

Hij belt twee keer, wacht een minuut en belt opnieuw twee keer. Na weer een minuut wachten drukt hij de bel eenmaal in.

Er klinkt een klik en de deur gaat een eindje open.

Tancredi stapt naar binnen.

Bovenaan de trap staat een wat verfomfaaide jongeman die hem onderzoekend opneemt.

'Had u eerst tweemaal gebeld?'

'Ja, sorry, ik kom voor juffrouw Hofstra. Ze deed niet open, maar ik dacht licht te zien branden op haar kamer op de eerste verdieping.'

Verbaasd grijpt de jongen naar de rand van zijn ronde brilmontuur.

'Op de eerste verdieping? Helmi Hofstra heeft hier de zolderetage.'

'Ach, wat stom van mij. Hoe kan ik me toch zo vergissen? Neemt u me vooral niet kwalijk.'

'Geeft niks. Ik geloof dat ze er nu niet is. Wie kan ik zeggen dat er geweest is?'

'Bart. Bart Doodeheever. Ik ben een oude kennis van Helmi uit Enspijk.'

De jongeman maakt een aantekening op een stuk papier. 'Doodeheever zei u toch?'

'Inderdaad ja, met twee o's en vier e's. Wel, dan ga ik maar weer eens. Hartelijk dank voor uw moeite.'

'Tot ziens, hoor. Trekt u de deur goed achter u dicht?'

'Natuurlijk. Dag.'

En Tancredi staat weer buiten.

Hij loopt meteen naar de overkant om te bevestigen wat hij al wist: van daar af kan hij precies het zolderraam zien.

Ineens merkt hij dat er iemand naar hem kijkt. Dat ouwe mens weer.

Eigenlijk heeft hij zin om vlak voor haar raam zijn broek open te ritsen en dat wijf eens goed de stuipen op het lijf te jagen. Hij wil echter geen problemen en loopt naar zijn fiets.

In een kalm tempo rijdt hij de straat uit.

Thuis werkt hij zijn Moira-documentatie bij.

De hele avond gaat de telefoon. Hij neemt niet op en er wordt ook niet ingesproken.

Voor alle zekerheid doet hij de lampen aan de voorkant van zijn bovenhuis uit.

'Je weet maar nooit of die cornuto van een Horst ineens voor je deur staat,' zegt hij hardop.

Bij het flakkerende licht van de televisie nuttigt hij een paar whisky-cola's.

Tegen twaalven bevredigt hij zichzelf en laat hij Moira's telefoon drie keer overgaan.

Niemand neemt op.

Je moet gevaarlijk durven leven, zegt Tancredi tegen zichzelf.

Hij voegt de daad bij het woord en plast in de wasbak bij de garderobe.

Net als hij staat uit te schudden, zwaait de deur open.

Tancredi bevriest van schrik, maar begint met een vanzelfsprekend gezicht zijn kleding in orde te brengen als hij ziet dat het Gerard van der Horst is die hem betrapt heeft.

Enigszins van zijn stuk gebracht kijkt Van der Horst toe hoe Tancredi de gele druppels wegspoelt.

Dan geeft hij zijn vriend een harde stomp tegen de schouder.

'Jij bent echt een smerige fielt, weet je dat?'

Tancredi laat zijn wenkbrauwen omhoog gaan. Met een zo arrogant mogelijke blik wacht hij op wat komen gaat.

'Hoe dúrf je zo'n smerig briefje te sturen?'

'Ik begrijp werkelijk niet waar je het over hebt.'

Van der Horst wordt nu echt kwaad en stompt nog eens op dezelfde schouder.

'Moet je zo'n hufter horen: hij weet niet waar ik het over heb. Je had verdomme Ireen gisteren eens moeten zien!'

'Als het jou hetzelfde is, zie ik Ireen liever helemaal niet.'

'Nee, ze zit op jóu te wachten, zeker? Hou toch op, man!'

Hij pakt Tancredi bij zijn revers en trekt hem naar zich toe.

'Heb de gore moed eens om te ontkennen dat jij dat kutbriefje aan Ireen hebt gestuurd.'

Met een vermoeid gebaar wuift Tancredi de adem van de ander voor zijn gezicht weg.

'Kerel, wat zeur je nou toch steeds over een briefje? Als ik iets van Ireen nodig heb, dan bel ik haar wel, ja?'

Een linkse directe treft hem in de leverstreek.

Tancredi zakt kreunend in elkaar.

Trillend van woede bijt Van der Horst hem toe: 'Je bent een serpent, jij! Ik dacht je mijn vriend was, Tancredi, maar je schijnt het leuk te vinden om mij de grootst mogelijke rottigheid te bezorgen.'

Hij buigt zich over de nu op de grond liggende Tancredi heen.

'Ireen maakte gisteravond een enorme scene; dat zul je wel prettig vinden om te horen, hè?'

Van der Horst is door het dolle heen. Hij stompt Tancredi in de nieren en schreeuwt boven diens gekreun uit: 'En je vindt het vast ook ontzettend komisch dat ze daarna Trudy is gaan bellen en haar verrot heeft gescholden. En dat Trudy zich nu heeft ziekgemeld. Klootzak!'

Hij haalt uit om Tancredi te schoppen, als hij van achteren wordt beetgepakt.

Van der Horst draait zich om en geeft zijn belager direct een rechtse hoek.

Met een klap valt meneer Terweide tegen de deur.

Geschrokken schiet Van der Horst toe, maar de man weert hem af.

Terweide gaat staan, trekt zijn jasje recht en kijkt in de spiegel.

Terwijl hij met een zakdoek het bloed in zijn mondhoek bet, werpt hij een blik op de nog altijd kreunende Tancredi en zegt met een stem vol ingehouden woede: 'Meneer Van der Horst, u bent hier niet meer gewenst. Ik zal u voordragen voor oneervol ontslag. En als meneer Tancredi daar prijs op stelt, zullen we zonodig tot vervolging overgaan.'

Wanhopig steekt Van der Horst zijn handen uit: 'Maar meneer Terweide, het was helemaal niet de bedoeling...'

De chef wuift de bezwaren geïrriteerd weg.

'Nu u hier toch staat, kunt u maar het beste meteen uw jas pakken. Neem vooral ook uw eventuele handbagage mee. Volgende week kunt u een afspraak maken om uw bureau te komen leeghalen. Belt u maar met mijn secretaresse.'

Als Van der Horst geen aanstalten maakt om te vertrekken, houdt Terweide demonstratief de deur voor hem open.

'Goedendag, meneer Van der Horst. En veel succes met uw komende sollicitaties.'

Nijdig grist Van der Horst zijn jas van de kapstok. Hij kijkt nog een keer met onverholen walging naar Tancredi, voordat hij de gang op beent. Dan pakt hij zijn koffertje en een paar losse spullen, waarna hij zonder omkijken het gebouw verlaat.

Tancredi is inmiddels weer opgekrabbeld. Hij voelt aan zijn pijnlijke rug en leunt op de wasbak.

'Gaat het weer een beetje?' vraagt Terweide bezorgd.

In de spiegel zoekt Tancredi de ogen van zijn chef.

'Allemachtig, wat een bruut,' zegt hij klaaglijk. 'Ik had net mijn jas uitgetrokken toen hij op me af kwam stieren. Volgens hem was ik er de schuld van dat u momenteel extra op hem let. Hij noemde me een verrader en begon meteen te slaan. Toen ik op de grond lag, begon hij me zelfs te schoppen.'

'Ja ja,' beaamt Terweide, 'dat heb ik gezien. Vreselijk! Maar we zijn die knaap in ieder geval kwijt, dat is het goede dat er tegenover staat.'

Als hij ziet dat Tancredi aan zijn ribben en rug voelt, vraagt hij andermaal: 'Gaat het nu weer een beetje?'

Tancredi knikt.

'Ik ben niet van suiker,' zegt hij overdreven stoer.

Opgelucht wil Terweide hem op de schouder slaan, maar hij bedenkt zich op het laatste moment.

'Doe vandaag maar een beetje rustig aan,' maant hij. 'Ik ga nu eerst rapport uitbrengen, en wel bij meneer Kruit zelf. Mocht je me zoeken: daarna ga ik even bij PZ langs. Die mogen deze hele heisa regelen met de bonden en meteen een advertentie plaatsen voor een nieuwe kracht.'

Tancredi loopt glimlachend met zijn chef mee.

Het gerucht van de vechtpartij verspreidt zich snel.

Een van de meisjes van zijn afdeling, het bleekneusje met de grote borsten, verstout zich om Tancredi te vragen: 'Klopt het dat hij u heeft aangevallen en Terweide op zijn mond heeft geslagen?'

Met een ernstig gezicht staat Tancredi op achter zijn bureau.

Meteen is het stil.

Gekweld rondkijkend articuleert hij ieder woord nauwkeurig: 'Gerard van der Horst is jarenlang een goede en fijne collega van ons geweest. Zijn uitbarsting van deze morgen is natuurlijk niet goed te praten, maar persoonlijk vind ik het gebeurde eigenlijk alleen maar triest, in-triest. Ik heb een man om wie ik heb leren geven in een paar minuten van ongecontroleerde woede zijn hele carrière zien vergooien. En dat terwijl hij een vader is van twee, bijna drie kinderen.'

Hij buigt zijn hoofd, terwijl het geroezemoes losbarst.

Dan heft hij theatraal zijn handen op en zegt luid: 'Het is niet aan ons om Gerard van der Horst te veroordelen. Dat doet de directie. We zullen op korte termijn een nieuwe collega krijgen, die Gerards plaats zal gaan innemen.'

Terwijl hij een beweging maakt alsof hij iets wegveegt uit een ooghoek, gaat hij weer zitten.

De rest van de dag durft niemand hem meer te storen.

Fluitend verlaat Tancredi het pand.

Voor de zekerheid kijkt hij toch even om zich heen om te zien of Van der Horst hem niet opwacht.

In de drukte op het metrostation gaat hij achter een blondine met chaotisch opgestoken haar staan. Bij het binnengaan van de metro drukt hij even zijn rechterbeen tegen de achterkant van het hare. Als ze geërgerd omkijkt - grijsblauwe ogen, perfecte neus, tanden die veel baat zouden hebben gehad bij een beugel - glimlacht hij haar neutraal toe.

De hele metrorit lang kijkt ze hardnekkig de andere kant op, wat hem in staat stelt haar gele overhemd, blauwe tuinbroek, zwarte halve laarsjes en bruine jackje rustig te bekijken. Leuk voor haar, vindt hij: ze heeft bijzonder parmantige borstjes.

Bij Amstel aangekomen blijft de jonge vrouw staan. Hij loopt vlak langs haar heen naar buiten, draait zich dan om en blikt haar vlak in het gezicht.

Voordat ze de kans heeft om weg te kijken, zegt hij op conversatietoon: 'Ik durf te wedden dat je bruine tepels hebt. Met zo'n wat bobbelige tepelhof.'

Als ze hem onthutst aankijkt, vervolgt hij met een vriendelijke grijns: 'Geeft niks, hoor. Kan best lekker zijn.'

Rustig loopt hij het perron af.

Als de metro even later voorbij komt rijden, zwaait hij amicaal, maar ze staat met haar rug naar hem toe.

Vandaag gaat hij maar eens aan de Bijlmerzijde van het perron staan. Het nadeel is dat hij dan in Utrecht veel verder moet lopen, maar de trein is aan de voorkant nu eenmaal een stuk minder vol. En dat telt in de vrijdagspits.

Zijn aandacht wordt getrokken door een oudere man, die zijn enkel verzwikt door een losliggende tegel op het donkere deel van het perron.

Nog geen halve minuut later valt een jongeman die met de binnenkomende trein meerent languit over diezelfde tegel. Hij heeft een bloedende hoofdwond.

In de stampvolle trein wringt de nog altijd bloedende man zich langs iedereen heen op weg naar het toilet.

Tancredi schuift het tussen zijn benen staande koffertje wat verder naar voren, zodat de ongelukkige bijna opnieuw struikelt.

Een vrouw met een belachelijk zwaar brilmontuur en een tuttig mantelpakje kijkt Tancredi verwijtend aan.

Strak terugkijkend wroet hij met zijn pink in zijn neusgat; de oogst is een doorzichtige korst met een randje van opgedroogd bloed. Als hij het lichaamseigen product in zijn mond doet en met een gelukzalige uitdrukking op zijn gezicht begint te kauwen, sluit ze haar ogen en draait haar gezicht weg.

Opgewekt hummend fietst Tancredi naar huis.

Onderweg blijft hij enige tijd achter een welgevulde spijkerbroek hangen. De bezitster is een jonge moeder, die een kind in een stuurstoeltje meevoert. Twee stoplichten voor zijn woning heeft Tancredi er genoeg van. Terwijl hij haar passeert, werpt hij een snelle blik opzij. Hm, haar gezicht valt tegen.

Het vrolijke liedje is nog altijd niet uit zijn hoofd als hij de voordeur opendoet.

Tussen de gebruikelijke rekeningen en folders ziet hij direct een blauwe envelop, maar vandaag kan zelfs de belastingdienst hem niet uit zijn humeur krijgen.

Wel voelt hij bij het bukken dat zijn zijn nog altijd pijn doet.

Hoewel hij een paar keer bij het terrarium gaat kijken, komt Oscar zijn hol niet uit.

Enigszins bezorgd pakt Tancredi de pot met kakkerlakken, maar zet die na een aarzeling toch weer terug.

Voor de televisie eet hij zijn vierde pizza van die week. Hij zapt heen en weer tussen een spelprogramma en TMF. Het gebodene kan hem niet echt boeien.

Om de onrust in zijn lijf te bestrijden, besluit hij ditmaal toch zijn wekelijkse lozing te laten doorgaan.

Voordat hij naar Sylvia vertrekt, neemt hij een snelle douche. Onder het opbrengen van de deodorant belt hij haar om te zeggen dat hij langskomt.

Met een reep chocola op zak voor het kleine jong fietst hij naar haar toe.

Sylvia is niet zo hartelijk als anders, als ze de deur opendoet.

Tancredi zoent haar op de wang en loopt de kamer in.

'Waar is Mickey?' vraagt hij, terwijl hij zijn jasje over een stoel hangt.

'Bij mijn moeder.'

'O jammer, ik had nog wel iets lekkers voor hem meegenomen. Zal ik dat dan maar op de schoorsteen leggen?'

Haar schouderophalen interpreteert hij als een bevestiging.

Hij legt de reep op de schoorsteen en schuift meteen het briefje van vijftig onder de pendule.

'Hoe is het?' informeert hij.

'Goed, hoor. En met jou?'

Hij gaat op de bank zitten en antwoordt: 'Ik mag niet klagen.'

'En op je werk?'

'Prima, prima. Ze kunnen niet zonder me.'

'En met je spin?'

Tancredi kijkt haar opmerkzaam aan.

Sylvia heeft ooit wel eens gevraagd of hij huisdieren heeft, waarna hij haar van Oscar verteld heeft. Vooral Mickey heeft sindsdien een buitengewone belangstelling voor het beest.

'Oscar heeft momenteel extra veel zorg nodig, want hij is deze week verveld.'

'O?'

Zou ze echt geïnteresseerd zijn? Hij buigt zich voorover en legt uit: 'Als een vogelspin vervelt, is hij kwetsbaar. Dan gebruikt hij veel energie en moet hij dus ook veel eten. In andere perioden maakt het niet zoveel uit of hij eens een weekje geen voedsel krijgt.'

'Is jouw spin een hij?'

'Nee, een vrouwtje. Die kunnen meer dan dertig jaar oud worden, dus voorlopig maak ik me geen zorgen.'

'Wil je koffie?' vraagt ze.

'Graag.'

Terwijl ze in de keuken is, kijkt hij rond.

Het interieur van de flat is ouwelijk, maar niet ongezellig. In de loop der jaren is hij zich hier op zijn gemak gaan voelen.

Ze zet de koffie voor hem neer en gaat zitten. Zelf heeft ze niets genomen.

Nadat hij het lege kopje weer op tafel heeft gezet, gaat hij afwachtend achterover zitten.

Sylvia maakt geen aanstalten om te beginnen en kijkt naar hem.

'Wordt er nog gewerkt vandaag?' vraagt hij met een aanmoedigende glimlach.

Tot zijn verbazing begint ze geluidloos te huilen, terwijl ze hem blijft aankijken.

Zacht zegt ze: 'Je hebt mijn brief niet eens gelezen, hè? Nee, zeg maar niks.'

Shit, die brief.

Hij kan zichzelf wel voor zijn kop slaan dat hij die niet even heeft opengemaakt voordat hij hierheen ging. Dan maar zien te redden wat er te redden valt.

'Eh... Ik had die brief bij me gestoken in m'n korte jas, maar die is gestolen in de stad.'

Ze kijkt hem ongelovig aan en zegt niets.

'Ik was echt van plan hem te lezen, hoor! Maar toen ik hem kwijt was, heb ik het maar zo gelaten. Ik vond het te lullig om jou te vragen wat je me nou eigenlijk geschreven had.'

Sylvia wendt haar blik af en blijft opzij kijken als ze zegt: 'Dat was de moeilijkste brief van mijn leven. Ik schreef je dat ik totaal wil stoppen met de betaalde liefde. Als ik nu nog met iemand naar bed ga, is dat omdat hij bij mij wil zijn. Ik heb je dus nog een keer aangeboden dat ik je vrouw word. Of je partner, wat je maar wilt. Ik ben bereid aan alle voorwaarden te voldoen die je stelt, als Mickey maar bij ons mag blijven.'

Haar ogen zoeken de zijne.

'Maar als je me niet wilt, is het ook definitief afgelopen. Dan wil ik je nooit meer zien, Tancredi. Dat heb ik je geschreven.'

Hij haalt een hand door zijn haar en probeert een glimlach, maar haar gezicht blijft strak.

Verward zegt hij: 'Tja, eh... het is allemaal wel wat plotseling. Eerlijk gezegd overval je me hier nogal mee.'

'Helemaal niet,' repliceert ze rustig. 'Je hebt nu zo langzamerhand wel genoeg tijd gehad om erover na te denken. Zeg ja tegen me en ik zorg dat je er geen spijt van zult hebben. Maar ik wil nu je antwoord, Tancredi.'

Zweetdruppeltjes kriebelen in zijn haar.

Er zijn geen uitvluchten meer.

Hij gaat staan, zet zijn handen in de zij en zegt: 'Dit kan ik niet, Sylvia. Je weet dat ik je niet kwijt wil, maar ik kan me gewoonweg niet laten dwingen tot een stap waar ik niet klaar voor ben. Dat moet je begrijpen.'

Met een zucht staat Sylvia op. Ze recht haar schouders.

'Ik begrijp alleen dat je nee tegen me zegt, Tancredi. Alweer. En dit is echt de laatste keer geweest.'

Ze doet een stap opzij om hem vrije doorgang te verlenen naar de voordeur.

Verontwaardigd roept Tancredi: 'Maar ik heb zelfs al betaald voor vanavond!'

Sylvia bijt op haar onderlip.

Ze wrijft met een vuist door haar oog en zegt mat: 'Je mag nog een laatste keer. Helemaal gratis. Maar daarna wil ik je echt nooit meer zien. Nooit meer, hoor je?'

Tancredi knikt.

Ze pakt het briefje van vijftig onder de klok vandaan en geeft hem dat.

Pas als hij het in zijn portemonnee heeft teruggestopt, begint ze zich voor hem uit te kleden.

Ondanks zichzelf wordt hij ontroerd door haar vertrouwde gebaren. Ze komt naakt voor hem staan, heft haar hoofd en vraagt: 'Hoe wil je het?'

Hij slikt en laat zijn blik over haar borsten en buik glijden.

'In jouw bed.'

Even fonkelt haar blik, voordat ze voor hem uitloopt naar haar kamer. Ze slaat het dekbed terug en gaat direct liggen.

Tancredi doet zijn kleren uit en schuift naast haar. Hij slaat het dekbed over hen beiden heen.

Sylvia beantwoordt zijn kussen niet, maar trekt tijdens het vrijen met haar nagels krassen in zijn rug. Dat bezorgt hem een ongekend fel hoogtepunt.

Nadat hij zich in haar geleegd heeft en weer van haar afrolt, doet ze een tissue tussen haar benen.

Hoewel hij een arm om haar heen wil slaan, stapt ze direct uit bed.

'En nu weg, Tancredi,' zegt ze beslist, terwijl ze een ochtendjas omslaat.

Hij heeft geen behoefte om er iets tegenin te brengen. Zwijgend kleedt hij zich aan.

In de kamer staat ze al klaar om hem naar de voordeur te brengen. Als hij de galerij op stapt, raakt ze even zijn schouder aan.

'Dag, Tancredi,' fluistert ze.

Woordenloos loopt hij bij haar vandaan.

De deur slaat achter hem dicht.

In plaats van direct naar huis te gaan, rijdt hij door de Kerkstraat. Er brandt licht op de zolder.

Hij blijft even staan en kijkt omhoog, maar weet vervolgens niets beters te doen dan rustig terug te fietsen.

Voor de deur van zijn huis staat Sylvia te wachten.

'Mannaggia!' bromt hij, hoewel hij toch een vreemde ontroering voelt.

Meisjesachtig bedeesd wacht ze met gebogen hoofd totdat hij vlak voor haar staat.

'Ik kon je zo niet laten gaan, Tancredi. Dus ben ik achter je aan gekomen. Maar je was er niet.'

'Nee, ik moest nog wat doen. Wat wil je?'

Ze kijkt hem smekend in de ogen.

'Ik wil jou, Tancredi. Het kan toch niet zomaar gebeurd zijn tussen ons?'

Nukkig onttrekt hij zich aan haar blik.

'Laat je me niet even binnen?' dringt ze aan.

'Je weet hoe ik daarover denk,' antwoordt hij scherper dan de bedoeling is.

Ze ziet er ontredderd uit.

Ondanks zichzelf heeft Tancredi medelijden met haar. Hij onderdrukt de neiging om haar tegen zich aan te trekken en te kussen.

Haar ogen bedelen om medelijden als ze zegt: 'Dit is te gek voor woorden. Ik hou van je en ik weet zeker dat je ook voor mij voelt. Dan kan het toch niet zomaar afgelopen zijn?'

Tancredi vermant zich.

'Nou moet je eens goed luisteren: jij bent hier degene die zo nodig alles moest veranderen, terwijl het net zo goed ging. Dan moet je nu niet gaan klagen als je het daardoor allemaal hebt verpest.'

Ze huilt geluidloos.

'Wat mij betreft hadden we gewoon door kunnen gaan, hoor,' werpt hij haar voor de voeten, 'maar volgens jou kon dat niet meer. Oké, even goede vrienden.'

Op dat moment worden ze allebei opgeschrikt doordat er op enkele meters afstand een auto met draaiende motor blijft staan.

Ireen van der Horst stapt uit en loopt op hen af. Met een blik vol minachting kijkt ze naar Sylvia, waarna ze Tancredi zwijgend een handbeschreven envelop overhandigt.

Met grote ogen kijkt Sylvia hoe Ireen weer terugloopt naar de auto.

'Dat is ze, hè?' bijt ze Tancredi toe.

'Wie?' vraagt hij verwonderd.

'Die teef waarvoor je mij in de steek laat!' roept Sylvia.

Ze rent Ireen achterna en schreeuwt: 'Blijf staan, kreng!'

Haastig stapt Ireen in.

Voordat ze kan wegrijden, heeft Sylvia echter het portier aan de andere kant opengetrokken.

Ze buigt zich naar binnen en gilt: 'Je had van hem af moeten blijven, kutwijf, want hij is van mij!'

Tancredi kan niet verstaan wat Ireen antwoordt. Hij ziet wel dat Sylvia rustiger wordt en op de passagiersstoel gaat zitten, met het portier nog altijd open.

Tijd om naar binnen te gaan, vindt hij.

De voordeur draait hij op het nachtslot.

Boven verscheurt hij Ireens brief ongelezen in zo klein mogelijke stukjes.

Hij laat het licht in de kamer uit en reageert niet als er lang en hard wordt aangebeld en op de deur wordt gebonkt.

Later gaat enkele malen de telefoon over, maar hij beluistert niet wat er wordt ingesproken op zijn antwoordapparaat.

Na twee late films zet hij die nacht zijn televisie uit.

Met de whiskyfles naast zich blijft hij tot tegen vieren in het donker zitten.

Hij slaat zijn kamerjas open en smeert zijn eikel met tussenpozen van een paar minuten enkele malen in met whisky. Terwijl hij langzaam naar een ontlading toewerkt, denkt hij aan Sylvia.

Desondanks laat hij de telefoon bij Moira driemaal overgaan voordat hij gaat slapen.

Pas de volgende middag om half drie is hij weer op.

De doffe hoofdpijn bestrijdt hij door op zijn nuchtere maag een fors glas whisky met twee aspirines te drinken.

Voordat hij boodschappen gaat doen, neemt hij een glas melk en poetst hij zijn tanden om de alcoholwalm te camoufleren.

Merkwaardig genoeg hoeft hij alleen bij de supermarkt niet in de rij te staan.

De jonge vrouw voor hem laat haar twee kinderen in haar winkelwagentje meerijden. Iedere keer als ze zich naar haar kroost vooroverbuigt, kruipt haar rok hoog boven haar knieholten. Onaangedaan bekijkt Tancredi haar aantrekkelijke benen en stevige billen.

Een Marokkaanse man ziet hem kijken en toont met een grijns een heel rijtje gouden tanden.

Tancredi reageert met een intensieve bestudering van het sigarettenrekje.

Na het opruimen van de boodschappen, verlaat hij zijn woning direct weer.

In een snackbar werkt hij een patatje oorlog, een frikadel speciaal en een blikje cola naar binnen.

Meteen voelt hij zich een stuk beter.

Het kan misschien toch nog een mooie avond worden, denkt hij, terwijl hij in de richting van het centrum fietst.

In Le Journal aan het Neude drinkt Tancredi een paar witbiertjes onder het doorkijken van de Uitkrant.

Vanavond moet hij maar weer eens naar de film. Uit het beschikbare aanbod kiest hij de nieuwste Bruce Willis in Camera. Actie en humor: de ideale combinatie voor een geslaagd avondje.

Vijf kwartier voordat de tien uur-voorstelling begint, haalt hij een kaartje bij de kassa.

De wachttijd doodt hij in café Flater.

Gelukkig staat de muziek zo hard, dat hij zich ongestoord kan wijden aan het bekijken van de gemiddeld erg jonge aanwezigen. Vooral dat rondborstige meisje met haar brutaal groengeverfde kuifje aan de tafel in de hoek staat hem wel aan.

Haar van talloze piercings voorziene vriend merkt zijn belangstelling en probeert zijn opdringerige blik weg te staren. Bij wijze van sport gaat Tancredi het ogengevecht aan, totdat de jongen niet meer weet waar hij het moet zoeken.

Met zijn ogen nog steeds op de nerveus rondblikkende jongen gericht gooit Tancredi wat geld op de bar. Dan loopt hij zonder om te kijken naar buiten.

In de bioscoop gaat hij met een grote bak popcorn en een paar flesjes bier op zijn plaats zitten.

Hij is omringd door stelletjes.

Onderuitgezakt laat hij de film op zich afkomen.

In de pauze ververst hij zijn voorraden.

Alle andere aanwezigen zijn druk in gesprek. Bij de klapdeuren staan twee meisjes elkaar uitbundig te zoenen. Hij loopt expres tegen de jongste van de twee op, als het belletje heeft geklonken dat aangeeft dat de film weer gaat beginnen.

Na afloop gaat hij met een tevreden gevoel naar buiten.

Tancredi besluit tot een afzakkertje in De Zaak. Al na één dubbele whisky houdt hij het er echter voor gezien. Die tent is ook niet meer wat het geweest is: je wordt er tegenwoordig zelfs bediend.

Hij fietst richting Vredenburg, als hij zich ineens bedenkt. Met een brede bocht steekt hij over en gaat terug.

Hij wil nog even door de Kerkstraat.

Het licht bij het oude wijfje is inmiddels uit, maar op de zolder aan de overkant brandt het nog volop.

Met een voet op de stoeprand kijkt hij enige tijd omhoog, tot hij kramp in zijn nek krijgt.

Hij staat net de pijnlijke spieren te masseren, als ineens de voordeur van nummer 26 bis A opengaat.

Snel stapt Tancredi af en gaat met zijn fiets de stoep op.

Terwijl hij net doet of hij zijn slot aan een regenpijp vastmaakt, observeert hij hoe de jonge man die hij eerder in gezelschap van Moira heeft gezien met een racefiets het trapje afloopt en wegrijdt.

Tancredi bedenkt zich geen moment. Hij springt op zijn fiets en rijdt hem achterna.

Lex Fresco fietst rustig, zodat Tancredi zich niet al te zeer hoeft in te spannen op zijn herenfiets.

Op een afstand van ongeveer vijftig meter volgt hij Helmi Hofstra's vriend over de Biltstraat en de Wittevrouwensingel.

Fresco rijdt langs het water, over de ophaalbrug en gaat dan rechtsaf het slecht verlichte fietspad op. Halverwege stapt hij af en knielt naast zijn fiets.

Tancredi's hart begint wild te kloppen. Werktuiglijk kijkt hij om zich heen.

De huizen van de Vogelenbuurt hebben aan deze kant blinde muren en aan de andere kant van het kanaaltje is het volledig donker in het voormalige fabrieksgebouw Hooghiemstra. Hij steekt een hand in zijn jaszak en voelt het knipmes.

Langzaam rijdt hij naar Fresco toe.

De bebrilde jongeman staat nu over zijn fiets heengebogen.

Tancredi heeft het mes in zijn hand als hij bij hem aankomt. Terwijl hij stopt, laat hij het echter snel weer in zijn zak glijden.

'Kan ik helpen?' hoort hij zichzelf vragen.

Fresco kijkt even op.

'Nee, dank u wel, hoor. De ketting is vastgelopen. Gebeurt wel vaker.'

Alsof er niemand achter hem staat, gaat hij gewoon weer verder.

Tancredi kijkt naar de gebogen rug en vraagt zich af wat voor geluid de ribben van Lex Fresco zullen maken als hij zijn mes er diep in laat wegzinken. Hij stelt zich voor dat zijn slachtoffer reutelend in elkaar zakt, waarna hij hem genadeloos keelt en zijn mes aan het gras afveegt.

Misschien snijdt hij hem wel zijn oren en neus af. En zijn ballen, natuurlijk. Die zal hij dan aan Moira gaan overhandigen, omdat ze hem ontrouw is geweest met deze klootzak.

In zijn jaszak omklemt hij het knipmes.

Diep uit zijn binnenste borrelt de snel aan kracht winnende behoefte op om toe te stoten. Te vernielen. Kapot te maken. Onrecht te vergelden. Een einde te maken aan het leven van deze cornuto, die een vrouw als Moira simpelweg niet verdient. Hier past alleen bloedwraak.

Langzaam trekt hij de vuist met het mes omhoog uit zijn zak.

'Zo,' zegt Fresco en gaat weer rechtop staan.

Hij veegt zijn hand af aan een zakdoek en kijkt vluchtig naar Tancredi.

'Ik zei u toch al dat ik me wel zou redden? Evengoed bedankt.'

De jongen stapt op en rijdt weg.

Tancredi kijkt hem na.

De hand met het mes hangt slap langs zijn rechterzij.

Zal hij het in het water gooien? Nee, dat is zonde.

Hij maakt een sneetje in zijn zadel.

Dan klapt hij het lemmet een zucht dicht en stopt het ding in zijn zak.

In de verte slaat Lex Fresco de hoek om, de Vogelenbuurt in.

Tancredi keert om en fietst over de singel langzaam naar huis.

Een paar dagen later controleert hij op kantoor routineus de girorekening van Lex Fresco en ziet dat iemand er een extra bestandje heeft aangehangen. Snel klikt hij door.

Een medewerker van het kantoor Leeuwarden heeft Fresco aan de lijn gehad. Vaffanculo: ze hebben een standaard-reguleringsovereenkomst gesloten.

'Yes!' sist Tancredi het volgende moment.

Hij balt zijn vuist en slaat een paar keer zachtjes tegen de rand van zijn bureau. Steels rondkijkend vergewist hij zich ervan dat niemand naar hem kijkt.

Fresco heeft vrijwillig een borgstelling opgegeven. En voor die borg staat in: mej. W.G.M. Hofstra, geboren 22-03-68 te Enspijk.

Haastig beëindigt Tancredi de verbinding.

Hij pakt zijn agenda, kijkt nog eens om zich heen en draait een nummer.

'Phocas, goedemorgen.'

'Goedemorgen, met Fortuijn spreekt u. Mag ik van u juffrouw Hofstra?'

'Eén momentje.'

Enkele seconden later hoort hij haar stem.

'Met Hofstra.'

'Dag, mevrouw Hofstra, met Fortuijn spreekt u, afdeling Incasso van de Postbank.'

'Goedemorgen.'

'Voor alle zekerheid: u bent toch mejuffrouw W.G.M. Hofstra, geboren 22 maart 1968, nietwaar?'

'Inderdaad.'

'Mooi. Het gaat even om de borgstelling voor meneer Fresco.'

'Daarvoor belt u me op mijn werk?'

Er klinkt irritatie in haar stem.

'Ik begrijp uw bezwaar. Maar juist vanwege uw werk is het wat moeilijk om u tijdens kantooruren op een andere manier te bereiken. Weest u er echter van overtuigd dat wij deze delicate zaak in alle discretie behandelen.'

'Uitstekend. Maar wat wilt u nu precies?'

Tancredi schraapt zijn keel.

'Wel, u begrijpt dat wij bij een procedure als deze de nodige formaliteiten moeten vervullen. Dus wil ik graag in een persoonlijk gesprek nog wat gegevens van u opnemen.'

'Moet dat? Mijn vriend heeft toch al de nodige informatie verstrekt?'

Met een grimmige grijns zegt Tancredi: 'Juffrouw, u zult toch wel begrijpen dat wij juist bij fraudegevoelige gevallen als deze de uiterste zorgvuldigheid betrachten? Controle moet er zijn, nietwaar?'

'Kennelijk wel, ja. Als het allemaal maar op korte termijn geregeld is.'

'Vanzelfsprekend, juffrouw. Zal ik dan morgenochtend bij u langskomen?'

Na een korte stilte vraagt ze verbaasd: 'Langskomen? Bij mij thuis?'

'We kunnen ook bij u op kantoor afspreken, als u dat liever hebt?'

'Neenee, bij mij thuis is prima. Ik moet dan alleen nog even wat regelen op mijn werk. Maar dat lukt wel. Moet meneer Fresco er ook bij aanwezig zijn?'

'Dat is niet nodig.'

'Gelukkig maar, want hij kan zich moeilijk vrijmaken. Hoe laat had u gedacht?'

Vergenoegd tikt Tancredi met een pen in zijn agenda. 'Wat dacht u van tien uur, half elf?'

'Uitstekend, dan zie ik u morgen rond die tijd, meneer eh...'

'Fortuijn. Met ú lange-ij.'

'Goed, meneer Fortuijn. Tot morgen dan.'

'Tot morgen. Dag juffrouw Hofstra.'

Hij legt de hoorn neer en leunt genietend achterover in zijn stoel.

In zijn agenda zet hij bij de woensdagmorgen een kruis achter 10.00 uur.

Dan loopt hij naar de kamer van zijn chef en klopt op de open deur.

'Eh..., meneer Terweide?'

'Ha, Tancredi! Ik ben net de advertentietekst voor onze vacature aan het doornemen. Lastige jongen, trouwens, die Van der Horst. Het schijnt dat PZ met zijn afvloeiing nog heel wat te stellen heeft.'

'Uitstekend, meneer. Maar ik wilde eigenlijk wat vragen, als u dat schikt.'

'Brand maar los, Tancredi.'

'Als dat niet te lastig is, wil ik graag morgenochtend vrij nemen, meneer.'

Er verschijnt een rimpel boven de neus van zijn chef.

'Morgenochtend? Terwijl we al onderbemand zijn? En dat op deze korte termijn? Moet dat, Tancredi?'

'Heel graag, meneer. Morgen is de sterfdag van mijn vader, en dan bezoek ik altijd even zijn graf. Ik had het u vrijdag al willen vragen, maar toen is het er in alle consternatie niet van gekomen.'

Terweide knikt begrijpend.

'Zoiets kan ik moeilijk weigeren, niet? En je hebt nog voldoende vrije dagen over, dus hoeft dat geen probleem te zijn. Regel het maar met juffrouw Louise, die maakt het wel in orde met PZ.'

'Heel hartelijk dank, meneer.'

Hij wil al weggaan, als zijn chef hem terugroept: 'Zeg, Tancredi. Is er nu al iets bekend van die nieuwe, die Indermaur?'

'Nee, meneer. Ze heeft zich vrijdag ziekgemeld, maar sindsdien hebben we niets meer van haar vernomen.'

Geërgerd zegt Terweide: 'Aan zulke versterkingen hebben we weinig, op die manier. Als dat zo doorgaat, zullen we een blik uitzendkrachten moeten opentrekken.'

'Dat zal zo'n vaart niet lopen, meneer. We liggen goed op schema.'

'Akkoord. Dat was het, Tancredi.'

'Dank u. Dag, meneer.'

Opgeruimd verricht Tancredi de noodzakelijke werkzaamheden.

Aan het eind van de middag draagt hij de leiding voor de volgende ochtend over aan Emma Visser, zijn ondergeschikte met de meeste dienstjaren.

Mijn God, wat is ze toch lelijk, denkt hij, terwijl hij haar inlicht over de mogelijk problematische dossiers.

Bijna jolig verlaat hij direct na vijven het gebouw.

In de sigarenzaak op het Weesperplein haalt hij een zakje drop en een krant. Lezend loopt hij de ingang van de metrohalte in.

Onderaan de trap duwt iemand hem plotseling de stille zijgang in.

Voordat hij van de schrik bekomen is, krijgt Tancredi een harde klap in zijn nek. Hij zakt op de grond.

Twee junks drukken hem neer en halen snel de binnenzakken van zijn colbertje leeg.

Hij hoort het gierende gelach van de zwerfster die hij op de Sarphatibrug heeft gezien.

Woedend draait Tancredi zijn hoofd naar haar om.

'Ik heb jou wat gegeven toen je het nodig had,' bijt hij haar toe.

De vrouw heft haar handen op en zegt op verwijtende toon: 'Niet zeuren, schat.'

Dan gooit ze het hoofd in haar nek en schatert.

Een van de mannen geeft hem een venijnige schop in zijn zwevende ribben.

Tancredi krimpt in elkaar. Hij is misselijk van de pijn.

Terwijl het drietal verdwijnt, ruikt hij de allesoverheersende pisgeur van de grond waarop hij ligt.

De spitsuurreizigers lopen op slechts enkele meters afstand langs hem heen, maar niemand spreekt hem aan of biedt hulp.

Tancredi controleert zijn zakken.

Zijn portefeuille is weg en zijn telefoonkaart en pasjes ook. Het retourkaartje voor de trein zit nog in de diepe zijzak van zijn jas, net als de papieren zak met het mes. Merkwaardig genoeg hebben ze wel zijn dropjes meegenomen.

Hij strompelt naar de trap bij het metroperron, waar hij merkt dat zijn strippenkaart ook weg is.

Voor die ene keer riskeert hij dan maar een controle. Nu wil hij alleen maar naar huis.

In de metro blijft hij staan en in de trein gaat hij bij de toiletten zitten.

Eenmaal thuis kleedt hij zich direct uit en gaat langdurig onder de hete douche.

Voorzichtig voelt hij aan zijn beurse zij, waar zich inmiddels een forse blauwe plek gevormd heeft.

Dat is de laatste keer geweest dat ik die parasieten wat gegeven heb, beslist hij grimmig.

Hij is ruim een half uur kwijt aan het telefonisch blokkeren van zijn bankpasjes en credit-card.

Zou je een rijbewijs ook moeten laten blokkeren? Dat moet hij morgen maar eens aan Terweide vragen: die heeft ervoor gestudeerd.

Hij maakt zijn fiets vast aan het hek bij het hofje en wacht tot precies kwart over tien voordat hij aanbelt.

Twee keer gaat de bel over in het trappenhuis. Even later klinkt een scherpe klik en zwaait de deur open.

Bovenaan de trap hurkt Helmi Hofstra.

'Goedemorgen,' groet Tancredi.

'Dag, meneer Fortuijn. Kon u het makkelijk vinden?'

'Geen punt.'

'Komt u boven.'

Met zijn aktentas onder de arm tegen zijn pijnloze zij gedrukt loopt Tancredi de trap op.

Ze ziet er weer uit om te zoenen, vindt hij: langs de slapen weggeföhnd haar, een geelgroene blouse met een sjaaltje, een rokje en pumps.

Tijdens het handen schudden kijkt ze hem even opmerkzaam aan.

'Zullen we maar doorlopen?' stelt Helmi Hofstra voor.

'Uitstekend,' zegt Tancredi.

Hij opent de deur die de trap naar boven verbergt.

'O, u wist al dat ik op de bovenverdieping woon?' hoort hij achter zich.

Shit, je moet wel voorzichtig blijven, Tancredi, houdt hij zichzelf voor.

Hij draait zich weer om.

'Eh... nee, maar daar ging ik vanuit.'

'Hoezo?' vraagt ze verbaasd.

'Eh... door dat tweemaal bellen, ziet u. Uit ervaring weet ik dat de hogere belnummers meestal op de hoogste verdiepingen huizen.'

'Nou, in dit geval klopt dat ook,' lacht ze. 'Gaat uw gang.'

Bovenaan de trap komt hij op een overloopje met een laag plafond. Hij kijkt om naar zijn gastvrouw, die meteen een uitnodigend gebaar maakt in de richting van een roodgeschilderd, steil laddertje.

'Nog eentje hoger. Ze hebben mij op zolder gestald.'

Voorzichtig klautert hij omhoog.

'Wilt u koffie?' vraagt Helmi Hofstra onderaan het laddertje.

'Graag. Met suiker en melk, alstublieft.'

'Een ogenblikje.'

Ze verdwijnt om de hoek.

Koortsachtig kijkt Tancredi rond.

Het trappetje komt uit in het midden van de zolder, die door het puntdak de indruk geeft van een lange tent. Aan een kant, afgescheiden door wat kasten, is het slaapgedeelte. Hij herkent een blouse en een mantelpakje, die samen met wat andere kleren over een rek hangen. Het opvallend grote tweepersoonsbed bestaat uit een paar op de grond liggende matrassen. Ernaast staat een laag nachtkastje, waarop hij bij een elektrische wekker een pilstrip ziet liggen.

Boven het bed hangen twee uitvergrote foto's: een is kennelijk van een soort familiereünie, want er staat een in leeftijd zeer uiteenlopende groep mensen op die zich opgesteld heeft rond een oude vrouw in een leunstoel. Op de tweede foto, die een zwarte lijst heeft, staat een jongetje.

Aan de andere kant van de zolder is een rond tafeltje om een van de staande balken getimmerd. Eromheen staan een bank en wat makkelijke, rood beklede stoelen. Het gat van het luik is hier afgeschermd met een grote boekenkast, waarvan twee planken vol staan met cd's. Op de bovenste plank ziet hij een paspoort, een telefoonkaart, een bibliotheekkaart en een donorkaart van de Bloedbank liggen.

Hij pakt de donorkaart.

Hm, ze heeft bloedgroep A-positief en heeft de afgelopen jaren al zes keer gedoneerd, ziet hij.

Dan hoort hij haar de trap opkomen.

Snel stopt hij de kaart in zijn binnenzak.

Met twee mokken in haar handen loopt Helmi Hofstra zonder noemenswaardige evenwichtsmoeilijkheden het laddertje op.

'Kijkt u eens. En gaat u vooral zitten,' zegt ze, terwijl ze met haar vrije hand naar de bank wijst.

Hij zet zijn mok op de tafel en zijn aktentas op de bank.

Als hij gaat zitten, schampt hij met zijn hoofd langs een van de schuine balken, die hem dwingt een stukje naar de leuning te schuiven.

Ze kijkt hem afwachtend aan. Hij roert zijn koffie en blikt rond. 'U woont hier leuk.'

'Dank u, zelf zie ik dit vooral als een tijdelijk onderkomen. Ik sta al jaren ingeschreven voor een eigen woning, maar dat kan nog even duren.'

'Jaja.'

Tancredi pakt een paar papieren uit zijn aktentas.

'Laten we meteen maar even de formaliteiten afhandelen.'

'Graag.'

'Eens even zien. Ik heb hier staan: Wilhelmina Geertruida Maria Hofstra, roepnaam Moira...'

'Nee: Helmi.'

Hij heft zijn handen verontschuldigend.

'Excuus, dat was de vorige cliënte. Even kijken. U bent geboren op 22 maart 1968 te Enspijk, nietwaar? Mag ik misschien even uw paspoort of rijbewijs zien?'

Ze gaat staan en pakt haar paspoort van de plank.

'Alstublieft.'

'Dank u. Ziet er nog bijna nieuw uit. Ik zal meteen even het nummer noteren: N 291 25 395. Kijkt u eens.'

Hij overhandigt haar het paspoort weer.

'Verder is uw sofi-nummer 866.61.196, klopt dat?'

'Zou kunnen, moet ik even nakijken.'

Ze haalt een archiefmap met papieren uit een ladenkastje pakt er een belastingaanslag uit. '0866.61.196 zei u? Klopt.'

'Heel goed. En uw Postbank-rekeningnummer is 2886208?'

'Inderdaad. U had niet eens hoeven komen, want u weet alles al.'

Tancredi glimlacht.

'Dan gaat het nu eigenlijk alleen nog om de borgstelling. Weet u wel heel zeker dat u daarmee door wilt gaan?'

Haar wenkbrauwen gaan vragend omhoog.

'Ik bedoel: veel mensen denken wat te licht over de verplichtingen die ze aangaan, wanneer ze zich voor iemand borgstellen. U bent dan namelijk volledig aansprakelijk wanneer er iets mis gaat.'

Helmi Hofstra knikt ernstig: 'Daar ben ik me volledig van bewust.'

'Kijk, ik kan het me voorstellen dat u meneer Fresco wilt helpen, nu hij in financiële moeilijkheden verkeert. Maar u moet wel goed beseffen dat u zich met huid en haar aan zo iemand overlevert.'

Ze vouwt haar handen in haar schoot en zegt: 'In het geval van meneer Fresco vind ik dat geen enkel probleem. Ik durf zonder ironie te zeggen dat hij de liefde van mijn leven is.'

Tancredi pakt zijn papieren bij elkaar.

'Goed, dan heb ik alleen nog uw handtekening nodig, en dan is wat mij betreft de zaak rond.'

Hij legt een vel papier en zijn pen voor haar neer.

'Wat is dit?' wil ze weten.

'Een formaliteit. Uw verklaring dat u bij uw volle verstand dit besluit hebt genomen en alle consequenties aanvaardt.'

'Maar ik had toch al zo'n aanvraagformulier getekend?'

'Weet ik, weet ik,' sust Tancredi. 'Maar we zijn in dit soort zaken wettelijk verplicht om even een contracheck te doen. Vandaar.'

Helmi Hofstra pakt de pen, bekijkt het papier vluchtig en tekent.

'Alstublieft.'

'Dank u. Ik hoop voor u beiden dat de hele kwestie voorspoedig zal kunnen worden afgerond.'

Ze lacht opgelucht.

'Het is allemaal wat raar. Uw collega in Leeuwarden wist ook niet precies wat er aan de hand was, alleen dat er een blokkade was ingevoerd op de rekening van Lex. En daarom moesten we die hele procedure doorlopen.'

Hij loopt naar het trapje.

'Inderdaad uiterst vervelend, maar dat soort dingen komt voor. Als u me nu wilt excuseren: ik moet naar een volgend adres.'

'Maar natuurlijk, ik zal u voorgaan.'

Achter haar aan loopt hij het laddertje en de twee trappen af.

Op de eerste verdieping ziet hij de badkamerdeur open staan, maar buiten een roze badjas en een plank vol shampoo- en doucheschuimflessen kan hij zo snel niets bijzonders ontwaren.

Bij de voordeur zegt ze: 'Ik ben blij dat we dit zo snel hebben kunnen afhandelen. Hartelijk dank voor uw moeite, meneer Fortuijn.'

'Geen dank, het is mijn werk. Tot kijk.'

'Tot ziens.'

Ze sluit de deur achter hem.

Naar zijn fiets lopend, ziet hij dat het oude vrouwtje vanachter haar gordijn naar hem staat te kijken.

Hij maakt een groetend handgebaar, waarna ze direct verdwijnt.

Grinnikend rijdt hij naar het station.

Tancredi zit opgewekt neuriënd achter zijn computer, als er iemand naast hem komt staan.

Terweide legt een hand op zijn schouder en vraagt zacht:

'Hoe ging het?'

Niet begrijpend kijkt Tancredi hem aan.

'Op het kerkhof, bedoel ik,' verduidelijkt zijn chef.

Tancredi buigt zijn hoofd en zegt: 'Het viel niet mee.'

Terweide geeft een kneepje in zijn schouder voordat hij hem loslaat.

'Dat zijn belangrijke momenten in een mensenleven, Tancredi. Je moet je gevoelens de ruimte durven geven.'

Met een minachtende grijns kijkt Tancredi hoe zijn chef terugloopt naar zijn kantoor.

Enkele minuten later leeft hij zich uit door Emma Visser verrot te schelden waar haar collega's bij zijn. Hij noemt haar een nietsnut en een waardeloos stuk vreten, omdat ze een met voorrang te behandelen dossier op het bureau van de nog altijd afwezige Trudy Indermaur heeft laten liggen.

In tranen verdwijnt de jonge vrouw naar de wc.

Marjolein Kool, het bleekneusje met de forse borstpartij, volgt haar, terwijl ze Tancredi een verwijtende blik toewerpt.

Hij draait met een ruk zijn hoofd weg en gaat terug naar zijn plaats.

In de metro en de trein verlustigt hij zich erin de scène van die morgen keer op keer in zijn hoofd te herhalen. Af en toe haalt hij de donorkaart uit zijn zak en kijkt ernaar.

'Ik ben verliefd,' fluistert hij.

Niemand van zijn medereizigers reageert, zodat hij het verbaasd nog eens herhaalt: 'Ik ben verliefd.'

Dat klinkt niet eens gek.

Thuisgekomen pakt hij het terrarium op en houdt het omhoog.

'Oscar, jongen, je lieve baasje is verliefd!' roept hij.

Er is geen beweging te zien, ook niet als hij de bak heen en weer schudt.

Tancredi's kaaklijn trekt strak.

Hij haalt het gaasnet van het terrarium af en kijkt nog eens. Terwijl hij de bak helemaal schuin naar voren houdt, schudt hij opnieuw.

In de ingang van het hol wordt een pootje zichtbaar. Het beweegt niet.

Tancredi trekt Oscar uit zijn hol en laat hem even in het zand liggen.

Het beest is dood, dat kan niet anders.

Als hij de spin oppakt, verbaast hij zich erover dat het schijnbaar zo solide lijfje maar zo weinig weegt. Was dat eerder ook al zo?

Zonder veel poespas gooit hij de spin in het toilet en trekt door. Even overweegt hij of hij het terrarium aan de stoep zal zetten.

Dan haalt hij zijn jas en vertrekt, zonder te hebben gegeten.

Langzaam fietst hij naar de stad. Hij zet zijn fiets op de Raadhuisbrug.

Drie uur later heeft hij alle kroegen op het Wed en ook de aanpalende snackbar bezocht. Vanaf de brug bij café Tante Truus kotst hij, luid aangemoedigd door een groepje jongens, in de Oude Gracht.

Nahijgend en met tranende ogen kijkt hij hoe zijn maaginhoud langzaam wegzakt in het stilstaande water.

Aan de bar van café België slaat hij twee witbiertjes weg om de vieze smaak in zijn mond kwijt te raken. Dan neemt hij een dubbele whisky mee naar een tafeltje achterin.

Schuin voor hem zit een rijkelijk van tattoos en beharing voorziene man fluisterend te giechelen en te zoenen met een overvoluptueuze blondine. Haar haren zijn donker aan de wortels en in haar oren heeft ze grote goudkleurige hangers. Wanneer ze met hoge uithalen aanstellerig lacht, schudt haar imposante boezem heen en weer in haar strakke rode jurkje. Voor hen op tafel staan een glas bier en een kelkje met een haast lichtgevend blauwe vloeistof.

Tancredi neemt een flinke slok, legt zijn kin op de rug van zijn hand en begint naar de vrouw te staren.

Na een paar minuten wordt ze daar kregelig van. Ze fluistert iets in het oor van haar vriend, die hem prompt kwaadaardig aankijkt.

Met zijn naast het whiskyglas liggende hand maakt Tancredi een zwaaiende beweging.

De man duwt de blondine van zich af, staat op en loopt naar Tancredi's tafeltje.

Hij zakt op zijn hurken en sist: 'Heeft ze wat van je aan, soms?'

Olijk lacht Tancredi: 'Integendeel! Ze heeft bijna niets aan, zelfs niet van mij.'

Hij wil opnieuw een slok nemen, maar de man legt een hand op zijn pols. Dreigend houdt hij een vuist voor Tancredi's gezicht.

'Nou moet je even goed opletten, knul. Wij zitten hier rustig wat te drinken en te kletsen. En we houden er niet van om lastig te worden gevallen door verknipte types als jij. Is dat begrepen?'

Tancredi haalt zijn schouders op.

'Ik kijk alleen maar een beetje naar het natuurschoon. Is dat verboden, soms?'

Hoofdschuddend kijkt de man hem aan. 'Een watje als jij kan ik verpletteren, als ik dat wil. Doe mij en jezelf een lol en rot op, ja?'

Als antwoord werpt Tancredi een welwillende blik op de borsten van de geblondeerde vrouw, die nu van de blauwe vloeistof zit te nippen.

De man staat op, haakt zijn handen in elkaar en knakt met zijn vingers.

'Niet vechten, Kees!' roept iemand vanachter de bar.

Kees maakt een bezwerend gebaar.

'Ik leer meneer hier alleen even waar hij wel en niet naar hoort te kijken,' antwoordt hij.

Met een snelle beweging grist hij de bril van Tancredi's neus.

'Aha, ik zie al wat het probleem is,' bijt hij Tancredi toe. 'Hij is niet goed opgevouwen.'

Vlak voor Tancredi's schijnbaar onbewogen gezicht vouwt Kees de bril tussen zijn beide handen helemaal dubbel, waarna hij de beide pootjes een andere kant op draait.

'Kijk eens,' zegt de man tevreden, terwijl hij de totaal verwrongen bril voor Tancredi op tafel neerlegt. 'En als je nou niet heel snel opdondert, zet ik je gebit ook nog even recht.'

Tancredi haalt een brillenkoker uit zijn binnenzak, propt zijn bril er zo goed mogelijk in en zegt vriendelijk: 'Nou, Kees, bedankt voor de assistentie.'

Vervolgens buigt hij zich langs de man heen en roept naar de blondine: 'Tot ziens, hè, mop!'

Het volgende moment heeft Kees hem opgetild en naar zich toegetrokken.

'Wil jij zo graag dat ik je gore gezicht even verbouw?' informeert de man.

Het is duidelijk dat hij zijn laatste restje zelfbeheersing aanspreekt.

Er zijn inmiddels enkele belangstellenden bij hen komen staan.

De blondine trekt aan de arm van haar vriend en roept: 'Kees, hou je in! Daar krijg je last mee!'

Welgemoed zegt Tancredi: 'Kees, jongen, je wordt wat kaal. En je moet ook wat aan je adem doen, want dat is voor mop hier vast niet te harden.'

Kees smijt hem hard op de grond en wil erop los gaan, als hij wordt tegengehouden door een paar vaste klanten.

Terwijl Kees naar zijn tafeltje wordt gevoerd, helpt het barmeisje Tancredi overeind.

Hij grijpt kreunend naar zijn zij.

'Het lijkt me beter dat u maar vertrekt,' zegt ze bits.

'Maar m'n whisky...' werpt Tancredi tegen.

Hij heeft echter niets meer in te brengen, want het meisje voert hem aan zijn arm naar buiten.

Eenmaal bij zijn fiets aangekomen, kost het Tancredi nog geruime tijd voordat hij zijn bril in een vorm heeft gebogen die enigszins op zijn gezicht wil blijven zitten.

In het plantsoen op het Frederiksplein komt hem een jonge vrouw met donkerblond haar en rokje met Schotse ruiten tegemoet.

Hij neemt haar keurend op, wat zij zich rustig laat welgevallen. Pas als hij haar in het voorbijgaan wat al te vrijpostig strak blijft aankijken, draait ze haar hoofd weg. Porca vacca.

Op het moment dat hij de sleutel in de deur van het kantoorpand steekt, voelt Tancredi een hand op zijn schouder.

Geschrokken draait hij zich om en ziet Van der Horst, die hem grijnzend aankijkt, met een tandenstoker in zijn mondhoek.

'Zo, Bruin. Nieuwe bril?'

'Nee, dat is mijn reservebril.'

Tancredi is op zijn hoede, zijn hand gaat automatisch naar het mes in zijn jaszak.

'Wat kom jij doen?'

'Ik kom je de groeten doen van Sylvia.'

Tancredi houdt de adem in en kijkt hem zwijgend aan.

'Leuke meid, hoor, Sylvia,' vervolgt Van der Horst. 'Ze kon het vrij goed vinden met Ireen. Ik geloof dat ze nog samen bij je langs wilden komen, maar je deed niet open. Geeft niks, hoor.'

Hij kijkt Tancredi sarrend aan, maar die geeft geen antwoord.

'We hebben nog een erg gezellig gesprek gehad met z'n drieën, Syl, het vrouwtje en ik,' zegt Van der Horst olijk. 'Werkelijk fascinerend wat ze allemaal te vertellen had. Daar moet ik het toch eens met Terweide over hebben: die kan dat vast wel waarderen.'

'Wat kom je doen?' vraagt Tancredi schor.

'Even kijken of ik je wel goed genoeg geraakt heb. Nee, grapje. Eigenlijk zou ik je op je lelijke gezicht moeten slaan, maar ik kom je bedanken.'

Achterdochtig kijkt Tancredi hem aan.

'Is dat ook weer een grapje?'

'Nee hoor, ik ben volstrekt serieus. Gisteravond heb ik het er met Ireen nog over gehad dat ik hard toe was aan een verandering in mijn leven. Wie weet wat ik anders voor gekke dingen was gaan doen.'

Van verbazing valt Tancredi's mond langzaam open.

'Echt, Bruin. Tot vorige week was mijn enige perspectief dat ik tot aan mijn pensioen op dit kutkantoor zou moeten blijven zitten. Dan zou ik over een paar jaar kunnen beginnen met dagen aftellen. Maar nu sta ik ingeschreven voor een cursus informatiemanagement. En bovendien is de bond een riante afvloeiingsregeling voor me aan het regelen.'

'Fijn voor je, joh,' weet Tancredi te antwoorden.

Hij houdt zijn sleutel omhoog en zegt: 'Maar nu moet ik echt naar binnen. Je kent Terweide, hè?'

'Reken maar,' lacht Van der Horst. 'Maar voor je weggaat, wil ik je nog één ding zeggen.'

Tancredi kijkt hem vragend aan.

Met een strak gezicht zegt Van der Horst: 'Ik wou je nog even vertellen dat ik je ondanks dit alles nog steeds een godvergeten ploert vind. Het is me niet vaak overkomen dat ik me zo in iemand heb vergist als in jou. Ik hoop van harte dat ik je nooit meer zie en ik wens je alle ellende toe die je toch wel tegen zult komen. Sylvia mag blij zijn dat ze jou kwijt is. Dag, Bruin.'

Van der Horst draait zich om en loopt weg.

Tancredi slikt. Hij is niet in staat hem iets na te roepen.

Boven wacht Terweide hem op bij de garderobe.

'Je bent laat, Tancredi.'

'sorry, meneer. Ik ontmoette hier voor de deur een oude kennis. Zal niet meer gebeuren.'

'Al goed, al goed,' bromt Terweide. 'Kun je zo even naar mijn kantoor komen? Ik moet even iets met je bespreken.'

'Natuurlijk, meneer.'

Tancredi haalt koffie, zet zijn computer aan en loopt naar de kamer van zijn chef.

Terweide staat te praten met een man in driedelig grijs. Als hij binnenkomt, valt het gesprek stil.

'Ah, Tancredi,' zegt Terweide zichtbaar nerveus. Hij maakt een gebaar naar zijn gespreksgenoot van zojuist. 'Mag ik je voorstellen aan meneer Aalberts? Hij werkt bij de afdeling FP&S van de Postbank.'

De man in het grijs schudt Tancredi de hand en zegt: 'Hallo. Ferry Aalberts.'

'Dag. Bruno Tancredi. Neem me niet kwalijk, maar door al die reorganisaties ben ik niet meer honderd procent op de hoogte van de interne structuur bij de Postbank. Wat betekent FP&S?'

'Fraude, Preventie en Schadebehandeling.'

'Ja, ja, ga zitten, Tancredi,' maant Terweide haastig.

Als iedereen heeft plaatsgenomen, vervolgt hij: 'Meneer Aalberts is hier, omdat er wat onregelmatigheden schijnen te zijn voorgevallen bij de behandeling van een van de Postbank-cliënten.'

'O?' reageert Tancredi verbaasd.

'Het gaat om iets met ongeautoriseerde ingrepen, is het niet, meneer Aalberts?'

'Inderdaad.' De man kijkt Tancredi ernstig aan. 'Bij de behandeling van een kredietkwestie bleek dat bij de betreffende cliënt, een meneer Fresco uit Utrecht, een blokkade was ingesteld. Dat is vanuit dit kantoor gebeurd.'

'En nu wil de Postbank weten wat die blokkade voor achtergrond heeft,' vult Terweide aan. 'Want die meneer Fresco heeft een blanco kredietverleden bij het BKR.'

Tancredi haalt diep adem.

'Is het zeker dat die blokkade hier vandaan komt?'

'Dat lijdt absoluut geen twijfel,' beaamt Aalberts. 'De computer liegt niet.'

'Het vervelende is dat mijn persoonlijke autorisatiecode ervoor gebruikt is,' zegt Terweide. 'Die is volstrekt veilig en wordt elke dag veranderd, zoals je weet. De enigen die daar toegang toe hebben zijn juffrouw Louise en ikzelf.'

'En ik dus,' begrijpt Tancredi. 'Want ik heb uw code de afgelopen weken een paar keer mogen gebruiken.'

'Inderdaad.' Terweide lijkt opgelucht. 'Daarom willen we graag van jou horen of je hier meer van weet.'

Peinzend kijkt Tancredi naar het plafond.

'Hm, Fresco, Fresco. Komt me vaag bekend voor, maar dat zou ik moeten nakijken.'

Hij richt zijn blik op Aalberts.

'Ik heb de laatste tijd een paar fraudegevalletjes nagetrokken in verband met aflossingen studiefinanciering en dergelijke. Daar zou hij bij kunnen zitten.'

Aalberts schudt het hoofd.

'We hebben een check gedaan bij het Bureau Studiefinanciering, bij de credit-cardmaatschappijen, bij de Postorderbond en verschillende andere kanalen, maar Fresco staat op geen enkele zwarte lijst.'

Tancredi kromt zijn tenen.

'Dan zal ik even een paar dossiers moeten nalopen,' zegt hij zo luchtig mogelijk.

'Maar Tancredi,' werpt Terweide tegen. 'Je weet toch wel of je bij iemand een blokkade hebt ingevoerd? Zo vaak komt een paardenmiddel als dat niet voor.'

'Bovendien is het voor ons een kleine moeite om na te trekken op welke tijd die blokkade is doorgevoerd,' stemt Aalberts met hem in, 'dan weten we snel genoeg wie de code op dat moment in zijn bezit had.'

Ai, klem, denkt Tancredi, vaffanculo! Hij voelt dat er zich op zijn voorhoofd zweetdruppeltjes vormen bij zijn haargrens.

'Voor de draad ermee, Tancredi, wat is er aan de hand?' vraagt Terweide.

'Van der Horst,' zegt Tancredi snel. 'Misschien was het Van der Horst.'

De beide mannen kijken hem verbaasd aan.

Tancredi haalt een hand door zijn haar en vervolgt: 'U weet dat niet, meneer Aalberts, maar we hebben hier tot voor kort een medewerker gehad die nogal wat problemen opleverde. Ik vond al dat hij zo'n belangstelling had voor mijn computer, als ik de code van meneer Terweide geleend had. Misschien heeft hij wel een of ander geintje uitgehaald als ik naar het toilet was of even koffie ging halen.'

Aalberts kijkt hem even vorsend aan.

Dan staat hij op, knoopt zijn jasje dicht en zegt: 'Dat zullen we snel genoeg weten. Ik wil graag wat vragen stellen aan mensen op uw afdeling, meneer Tancredi. En u, meneer Terweide, heeft er vast geen bezwaar tegen dat ik even ergens rustig ga bellen om wat gegevens na te trekken.'

Haast onderdanig leidt Terweide de man naar een van de vergaderruimtes.

Tancredi kijkt hen na.

Hij kan maar het beste teruggaan naar zijn afdeling.

Omdat hij de rust niet heeft om achter zijn beeldscherm te gaan zitten, doodt hij de tijd met patrouilleren en koffie halen.

In de middagpauze kijkt hij even toe bij de klaverjassers. Bij zijn terugkomst ziet hij dat Aalbers staat te praten met Emma Visser.

Hij voelt een lichte paniekgolf opkomen en haast zich naar het toilet, waar hij koud water over zijn polsen laat lopen.

Ondanks een stevige aandrang produceert hij slechts een klein straaltje urine.

Met zijn handen op de rand van de wasbak kijkt hij in de spiegel.

'Mannaggia, Tancredi,' zegt hij nadrukkelijk. 'Je kunt ze allemaal de baas. Laat je niet pakken.'

Hij geeft zichzelf een paar klappen in het gezicht om weer wat kleur op zijn wangen te krijgen. Met een papieren handdoekje wrijft hij zijn voorhoofd, neus en nek droog. Drie forse ademteugen en hij gaat weer terug naar de afdeling.

Terweide staat hem al op te wachten.

'Kom maar mee, Tancredi,' zegt hij kortaf.

Aalberts zich achter Terweides bureau te wachten. Voor hem liggen een paar vellen papier met aantekeningen.

'Niet best, meneer Tancredi,' begint hij opkijkend. 'Ik heb wat navraag gedaan.'

Tancredi knikt en gaat zwijgend zitten.

Over zijn halve brilletje kijkt Aalberts hem aan.

'De ingrepen inzake meneer Fresco zijn allemaal gedaan met uw computer en op momenten dat u beschikte over de toegangscode van meneer Terweide. De tijden in het logboek van meneer Terweides secretaresse komen nauwkeurig overeen met onze registratie.'

Puttana della Madonna! Hij wist niet eens dat juffrouw Louise een administratie bijhield van die code. Tancredi drukt zijn nagels in zijn handpalm.

'Ja, maar Van der Horst...,' probeert hij.

Aalberts valt hem echter in de rede.

'Volgens uw dienstoudste, mevrouw Visser, heeft meneer Van der Horst nooit gebruik gemaakt van uw computer bij uw afwezigheid. En gezien de opstelling van de bureaus op uw afdeling zouden mevrouw Visser en haar collega's dat beslist gezien moeten hebben als dat wel het geval was geweest.'

Triomfantelijk wacht de man even met het uitdelen van de genadeklap.

'Bovendien, meneer Tancredi, is de totale blokkade van meneer Fresco's kredietmogelijkheden bij het bureau BKR doorgevoerd met uw persoonlijke toegangscode.'

Langzaam vouwt Aalberts zijn armen over elkaar.

Met een ironisch opgetrokken wenkbrauw zegt hij: 'Of wilt u nu suggereren dat die meneer Van der Horst daar ook al de beschikking over had?'

Met een hulpeloze uitdrukking op zijn gezicht kijkt Tancredi naar Terweide.

'Na dat incident van vorige week heb ik niet alles meer zo direct paraat, meneer, maar er staat me wel iets van bij dat ik eigenhandig een blokkade heb doorgevoerd bij eh... O ja, bij een man die eerst heel terughoudend reageerde, toen ik hem telefonisch om inlichtingen vroeg bij een kredietaanvraag. En vervolgens werd hij heel agressief en bedreigend.'

Hij richt zijn blik op Aalberts.

'Volgens mij stond hij ook al langdurig rood, als ik me niet vergis.'

'Dat kan,' antwoordt Aalberts neutraal, 'maar daarmee is hij beslist niet de enige. En ik zie nog steeds geen geldige reden voor een algehele kredietblokkade.'

'Die man, die Fresco woont ook in Utrecht,' constateert Terweide. 'Je kent hem toch niet persoonlijk, hè Tancredi?'

'Nee hoor,' haast Tancredi zich te zeggen, 'ik ken bijna niemand op Overvecht.'

Op het moment dat hij het zegt, beseft hij dat hij een stommiteit begaat. Cornuto! Maar het is al te laat.

Aalberts kijkt hem scherp aan.

'O, dus u hebt wel paraat dat meneer Fresco in Overvecht woont?'

'Dat was me kennelijk opgevallen, ja.'

Tancredi voelt dat hij rood wordt.

'Maar ik weet zelf ook niet meer precies wat nou de doorslag gaf om die blokkade door te voeren. Ik zal dat beslist even voor u nazien.'

Terweide kijkt hem vaderlijk aan.

'Je begrijpt natuurlijk wel dat je mijn code voorlopig niet meer mag gebruiken, Tancredi? En als blijkt dat je onrechtmatig en ongeautoriseerd hebt gehandeld, heb ik geen keus: dan zal ik je een officiële reprimande moeten geven, die wordt aangetekend op je conduitestaat. Misschien volgen er zelfs disciplinaire maatregelen.'

'Dat is niet genoeg, ben ik bang,' waarschuwt Aalberts ernstig. 'Als blijkt dat meneer Tancredi inderdaad onbevoegd en naar eigen willekeur heeft ingegrepen in de privé-rekening van een van onze cliënten, moeten wij tot vervolging overgaan.'

Hij staat op, knoopt zijn jasje dicht en gaat verder: 'We zullen deze zaak tot op de bodem uitzoeken. Meneer Tancredi, van u verwacht ik dat u mij uiterlijk maandagmorgen alle relevante documenten inzake de heer Fresco ter hand stelt. Plus een geschreven verklaring over uw manier van handelen in deze zaak. Ik groet u beiden en zie u binnenkort ongetwijfeld weer.'

Aalberts verlaat het kantoor.

Hoofdschuddend richt Terweide zich tot zijn ondergeschikte: 'Wat heb je nou toch weer uitgehaald, Tancredi? Je zult volledig open kaart moeten spelen, jongen, want die lui van de Postbank ruiken bloed. En ik ben bang dat ik je niet kan helpen.'

'Het komt allemaal goed, meneer,' verzekert Tancredi hem. 'Er is vast een simpele verklaring voor. Die ga ik nu even zoeken.'

Hij loopt terug naar zijn computer en legt een stapeltje dossiers voor zich neer.

Wat moet hij doen? Als hij nu nog een dossier-Fresco aanlegt, valt dat te veel op. Maar hoe kan hij anders zijn ingreep verklaren?

Vruchteloos gaan zijn vingers door de dossiers.

Hij merkt dat Emma Visser steeds naar hem kijkt. Met een autoritaire blik dwingt hij haar weer aan het werk te gaan.

Dan zoekt hij het telefoonnummer van Lex Fresco op in zijn agenda.

Die schoft is de schuld van alles: hij zal hem laten boeten. Dit onrecht kan alleen met bloed worden uitgewist.

Als hij er zeker van is dat hij even niet gestoord zal worden, pakt hij de telefoon en toetst het gevonden nummer in.

Hij krijgt een antwoordapparaat.

Tancredi draait zich van zijn collega's weg en spreekt in: 'Meneer Fresco, met Fortuijn hier, van de Postbank. Wat ons betreft is alles rond met de borgstelling. Vanavond ben ik in Utrecht. Ik probeer u dan om een uur of acht bij u thuis te treffen, zodat we dan de laatste handtekeningen kunnen zetten. Hartelijk dank en hopelijk tot vanavond.'

Hij draait zijn stoel terug, waarbij hij tot zijn schrik bijna Terweide raakt, die vlak achter hem is gaan staan.

Zijn chef kijkt hem strak aan en zegt: 'Ik weet niet wat je aan het doen bent, Tancredi, en ik geloof ook niet dat ik het wil weten. Maar het lijkt me beter dat je het niet hier doet. Ga maar weg, ik verreken de uren wel. En zorg dat je morgen schoon schip maakt met die Postbank-lui. Dat is je enige kans.'

Tancredi knikt, staat op en vertrekt.

Zijn koffertje laat hij achter bij zijn bureau.

Met zijn jas los over zijn schouders wandelt hij naar het Weesperplein. Het is nog geen drie uur, dus lekker rustig op straat. Hij blijft even staan kijken bij de etalage met motorartikelen.

Dan koopt hij een krant in de sigarenzaak, zodat hij onderweg iets heeft om zich achter te verbergen.

In het metrostation kijkt hij schichtig om zich heen. Niemand let op hem.

September 2013

Copyright © 2013 Uitgeverij Link B.V.

Omslagontwerp: DPS, Amsterdam

Zetwerk: Uitgeverij Link B.V., Culemborg

ISBN: 9789462320208

NUR: 302