'Ach, u moet maar zo denken: het leven is mooi en het kan alleen maar beter!' Alexander lacht iets te uitbundig in de telefoonhoorn. 'In ieder geval hartelijk dank voor uw klandizie, meneer Van den Bogaard. Ik stuur u de gegevens per mail. Ja, u ook een prettige dag verder.'

Terwijl hij neerlegt, kijkt hij naar Rachida, een van zijn collega accountmanagers bij de afdeling Sales, die met een spottende blik in haar ogen voor zijn bureau staat te wachten.

'Wat?'

'Het leven is mooi en het kan alleen maar beter?' Ze grinnikt schamper. 'Je moet wel wat aan je teksten doen, Sandertje, anders gaan je klanten over hun nek.'

'De firma Van den Bogaard is anders maar wat tevreden met ons,' reageert hij, een beetje uit de hoogte. 'Als jij je eens wat minder negatief opstelde en probeerde je meer in je klanten te verplaatsen, zou je heel wat betere maandcijfers hebben, juffrouw Belmouden. En noem me geen Sandertje.'

De jonge vrouw met het opgestoken haar grijnst. 'Ik had begrepen dat je in heel veel opzichten erg klein bent.' Met haar wijsvinger duwt ze tegen het verzilverde fotolijstje dat op zijn bureau staat, zodat het omvalt. 'Heel erg klein.'

'Ik hoor anders nooit klachten.' Overdreven zorgvuldig zet hij de foto van zijn echtgenote en zoontje weer overeind. 'Eigenlijk alleen maar tevreden geluiden. Heel tevreden geluiden, mag ik wel zeggen.'

Ze loopt naar de deur, met een geamuseerde trek op haar gezicht. In de deuropening draait ze zich om. 'Vergeet je straks niet naar de werkbespreking te komen? Anders is Moosdorff weer niet te genieten.'

'Moos bekijkt het maar,' antwoordt hij stoer. 'Hij wil alleen maar dat ik in de OR ga zitten en daar pas ik voor. Echt, dat ga ik gewoon niet doen! Mijn cijfers zijn prima, dus hij kan me toch niks maken.'

Maar zijn collega is al weg. Peinzend kijkt hij naar de foto op zijn bureau. Shit, die stomme vergadering, dat was waar ook! Had hij helemaal niet meer aan gedacht. En hij had Lydia nog wel zo beloofd op tijd thuis te zijn. Nou ja, dat moet ze dan maar begrijpen. Hij doet zulke dingen ook niet voor zijn lol, toch?

Veel later dan zijn bedoeling was geweest stapt Alexander in zijn auto. Het was eigenlijk nog best gezellig geworden. Die Moosdorff is eigenlijk best een geschikte kerel. Goed idee ook om die borrel te houden na zo'n vervelende werkbespreking. Zouden ze vaker moeten doen!

Even blijft hij met gesloten ogen achterover zitten, terwijl hij probeert te achterhalen hoeveel wijn hij heeft gedronken. Die rode was natuurlijk niet te zuipen geweest, maar die witte ging best. Allemachtig, wat had hij gelachen! Vooral toen Moosdorff nadeed hoe Krijgsman, de grote baas, soms kwaad op de tafel slaat bij MT-vergaderingen. En hoe die gekke Henk, van de administratie, gewoon met hem meedeed, alsof hij zelf ook altijd bij die vergaderingen zat! Nooit geweten dan zo'n suffe kantooreikel zo grappig kon zijn.

Als hij zijn ogen weer opendoet, ziet hij twee collega's van Sales enigszins wankel naar hun auto's lopen. Ze slaan op elkaars schouders, lachen hard en omhelzen elkaar zelfs. Alexander glimlacht. Jeem, wat hebben die jongens veel gedronken! Bijna net zoveel als hij! Met enige moeite steekt hij zijn sleutel in het contact en start de motor. Als hij wegrijdt, toetert hij lang en doordringend naar de twee mannen, die inmiddels bezig zijn hun autoportieren te openen. Uitbundig zwaaien ze hem na. Goeie kerels, vindt hij, kun je mee lachen. Opnieuw drukt hij op zijn claxon, terwijl hij rakelings langs de betonnen paaltjes bij de afrit van het bedrijfsparkeerterrein stuurt.

Neuriënd rijdt hij de vertrouwde weg naar huis. Nu maar hopen dat er geen politiecontrole is, zoals wel vaker op vrijdag, want dan is hij goed de lul. 'Ja jongen, zeg dan maar bye-bye tegen je mooie leasebak,' mompelt hij tegen zichzelf. 'Dan mag je de hele week bij die ouwe Moosdorff op het kantoor blijven zitten. Ha!' Hardop lachend slaat hij met een gebalde vuist op zijn dashboard. Vervolgens zet hij goedgehumeurd de radio aan en zingt luidkeels mee met ieder liedje dat langskomt.

Hij heeft zoveel plezier dat hij bijna de afslag naar zijn slaapstadje mist. Zijn manoeuvre op het laatste moment levert hem vinnig getoeter van medeweggebruikers op. Vriendelijk zwaaiend vervolgt hij zijn weg over de afrit.

Bij het woonerf aangekomen waar zijn huis staat, remt hij iets te weinig af, zodat de onderkant van zijn auto met een alarmerend geluid over de verkeersdrempel schuurt. Het kan hem ditmaal weinig schelen. Geheel tegen zijn gewoonte parkeert hij niet in de carport, maar langs de stoep voor zijn huis.

Opgewekt fluitend loopt hij naar de voordeur. Terwijl hij zijn sleutels pakt, bedenkt hij dat zijn tas nog in de auto ligt. Ach, wat geeft het: dat ding komt morgen wel. Vanavond laat hij zijn werk gewoon zijn werk en gaat hij wat kwaliteitsuurtjes met zijn lieve echtgenote doorbrengen. Wie weet wat er nog van komt, al is het dan geen weekend.

'Schat, ik ben thuis!' roept hij in de gang. Er komt geen antwoord. Eerst even plassen, besluit hij. Die hinderlijke druk op de blaas kan hij maar beter kwijt zijn. Als hij de woonkamer binnenkomt, ziet hij haar op de bank zitten. De televisie staat uit, ze heeft een opengeslagen tijdschrift op schoot. Op het lage tafeltje ligt wat opengemaakte post naast haar koffiekopje. Hij kijkt naar haar gezicht. Dat voorspelt niet veel goeds.

'Waar is Björnemans?' vraagt hij zo ongedwongen mogelijk.

Dat levert hem een meewarige blik op. 'Wat denk je, als je pas over achten thuiskomt? Die jongen ligt natuurlijk allang in bed.'

Een snelle blik op de klok leert dat ze gelijk heeft. Hij is inderdaad wel erg laat. Maar wat dan nog?

'Doe niet zo lullig,' zegt hij, terwijl hij merkt dat zijn tong hem anders laat praten dan anders. 'We hadden nog een bespreking en toen hebben we na afloop nog wat gedronken, de jongens en ik.'

'En de meisjes, neem ik aan?' vraagt ze sarcastisch.

Hij neemt de tijd om in de leunstoel tegenover haar te gaan zitten en haar ernstig aan te kijken. 'Natuurlijk. Gewoon het hele salesteam. Met Moosdorff, die trouwens best aardig blijkt te kunnen zijn.'

'Het zal best.'

Dit gaat niet goed. Lydia is beslist niet in de stemming voor wat hij van plan was. En dus probeert Alexander de sfeer op een andere manier prettiger te maken. 'Wat eten we eigenlijk?'

'Doperwten met maïs en een rundervink. Staat in de magnetron. Björn en ik hebben al gegeten, natuurlijk.'

Hij doet net of hij het verwijt niet hoort en trekt een afkeurend gezicht. 'Doperwten met maïs?' Haar gezicht legt hem verder het zwijgen op. Maar hij heeft echt geen trek in die laffe zooi, veel liever zou hij wat stevigers te eten hebben. Als hij dat had geweten, was hij op weg hierheen wel even langs de chinees bij het viaduct gegaan om een loempia te scoren.

'Je hebt het zeker wel erg druk gehad, hè, met die bespreking?'

Er is iets in haar stem dat hem doet opkijken. 'Hoe bedoel je?'

Haar gezicht staat strak. 'Omdat je niet eens tijd had om even terug te bellen.'

Hij pakt zijn mobiel. Verdorie, ze heeft gelijk. Vijf gemiste oproepen, allemaal van haar. 'O, sorry hoor, dat had ik niet in de gaten. Tijdens de vergadering moesten we natuurlijk alle telefoons uitzetten. En daarna heb ik er niet meer aan gedacht hem weer aan te zetten.'

Haar afkeurende blik heeft hij niet nodig om te weten dat hij moeite heeft om goed te praten. Misschien had hij beter wat minder kunnen drinken.

'Waren er soms ook escortmeisjes bij die vergadering van jullie?'

'Wat?' Hij kijkt haar bevreemd aan. 'Waar slaat dat nou weer op?'

'Daar ben je toch zo gek op, op escortmeisjes?' sneert ze, nu openlijk vijandig.

Even weet Alexander echt niet wat hij moet zeggen. Escortmeisjes? Hoe komt ze daar nou bij? Ooit is hij een keer naar een hoer geweest, maar dat was lang voordat hij Lydia leerde kennen. Daar kan ze niks van weten.

Zijn vrouw pakt een opengescheurde envelop van tafel en haalt er een papier uit, dat ze openvouwt. 'Kijk maar, het staat hier duidelijk. De heer A. Gijzel moet een rekening van 500 euro betalen omdat hij op 17 april een avond op stap is geweest met Natasja. All-in, schijnt het.'

Alexander voelt hoe zijn mond verbaasd open zakt. 'Wat? Wat is...'

'O, je weet natuurlijk niet waar ik het over heb?' vraagt ze scherp. 'Reken maar dat ik het gecheckt heb, hoor, lul die je bent! Op 17 april was jij zogenaamd met een van je accounts op stap. Kijk maar na in de agenda: jij moest zo nodig weg met Langerak. Nou, ik durf te wedden dat die man van niks weet als ik hem bel om ernaar te vragen!'

'Laat mijn klanten met rust!' roept hij boos. Zijn hersenen werken zo snel als de drank dat toelaat. 17 april? Hij zou het niet eens meer weten, dat is al bijna drie weken geleden! Maar die avond met Langerak weet hij nog goed: die dikke klootzak wilde op kosten van Uniflexity maar wat graag een restaurantje en een cafeetje doen. Gelukkig had zijn bedrijf budget voor zulke uitstapjes, zeker als het om een klant van een paar ton ging. 'Langerak ziet me al aankomen! Sorry Paul, maar m'n vrouw wil even wat bij je navragen!'

'Ach hou toch op!' Ze staat op en smijt hem de brief in zijn gezicht. 'Zo'n escortbureau stuurt je vast zomaar een rekening. En jij weet zogenaamd van niets. En je verschuilt je achter je werk, zoals altijd!'

Hoewel hij alles wat ze zegt onzin vindt, kijkt hij toch naar het papier. Het staat er inderdaad. Escortbureau Luscious Lives - wat een naam! - brengt hem 595 euro in rekening. Al zijn gegevens kloppen. Maar hij weet echt van niks. Hij probeert na te denken, maar voelt nu pas echt dat hij niet scherp genoeg is. Sterker nog: hij is doodmoe.

'Zeg dan eens wat, lul!' schreeuwt ze. 'Waarom moet jij zo nodig met een hoer mee? Ben ik niet goed genoeg, is dat het?'

'Jij bent best goed genoeg,' protesteert hij zwakjes. 'Daar gaat het helemaal niet om! Ik...'

Maar nu ontploft ze helemaal: 'Jij bent echt de grootste hufter die ik ooit gezien heb, weet je dat? Ik heb er zo'n spijt van dat ik ooit in jouw mooie praatjes getrapt ben! Jij zou me gelukkig maken. We zouden een gezin worden en genoeg hebben aan elkaar! En wat gebeurt er? We hebben nog maar net een kind, of meneer moet zo nodig naar de hoeren!'

'Nee, dat is niet waar!' probeert hij nog.

Het is te laat. Ze stiert de kamer uit en roept vanaf de trap: 'Ik neem Björn mee en ga nú naar mijn ouders. Je zoekt het maar uit hier!'

Doperwten met maïs, denkt hij. Ze wil me doperwten met maïs laten eten. Net nu. Hij kijkt nog een keer naar het papier in zijn hand en verfrommelt de rekening dan tot een prop, die hij in de richting van de prullenbak gooit. Mis natuurlijk, maar daar kijkt hij niet van op. Het is niet zijn avond.

Hij gaapt en zakt wat dieper weg in zijn stoel. Eigenlijk zou hij nu naar boven moeten gaan, achter haar aan. En uitleggen dat het niet waar is, echt niet. Gewoon zeggen dat ze rustig Langerak mag bellen. Wat kan het hem ook schelen wat die dikke eikel van hem vindt? Als zij maar niet meer boos op hem is.

Lydia roept boven aan de trap iets naar hem, maar hij verstaat het niet goed. Iets over de auto. Ze zal de auto wel willen. Nou, dan neemt ze die toch mee? Hij kan er niet mee zitten. Uit zijn broekzak haalt hij zijn autosleutels, die hij vervolgens op tafel smijt, tegen haar koffiekopje aan. Zo te zien zat er nog wat in, want een bruine vloeistof verspreidt zich nu over de post.

Wat een gezeik allemaal! Hij gaapt hartgrondig en rekt zich uit. Waarom kan een mens nou nooit eens gezellig wat drinken en dan met rust gelaten worden. Of even wat seks, dat is natuurlijk prima. Maar niet altijd dat gezeur. Hij heeft al meer dan genoeg aan zijn hoofd, zonder al dat gemopper en geblaat.

En als ze denkt dat hij nu nog naar haar toe gaat, heeft ze het goed mis! Hij laat zich niet zomaar van alles zeggen. Wat denkt ze wel! Een mens heeft toch recht op wat ontspanning en een borrel op zijn tijd? En dat gezeur over dat uitzendbureau, of nee: escortbureau, moet ook maar eens afgelopen zijn! Alsof hij 500 euro zou uitgeven aan een escortgirl. Duh! Hij kan genoeg meiden gratis krijgen. Ook nu hij getrouwd is! Ze staan voor hem in de rij, want hij is een aantrekkelijk man! Als ze dat maar weet!

Nu voelt hij zich echter vooral moe. Doodmoe. Hij staat op en wankelt naar de bank. Daar wacht hij gewoon even liggend af tot ze weer naar beneden komt. Zal ook wel weer niet goed zijn, maar ze bekijkt het maar. En als het haar niet bevalt, dan rot ze maar op. Hij zal haar geen moment missen. Als ze dat maar weet!

Hij trekt het kussen onder zijn hoofd, sluit zijn ogen en valt binnen een paar tellen in slaap. Zijn ademhaling verandert in een rochelend gesnurk.

De kamer is donker als Alexander wakker schrikt van de telefoon. Even weet hij niet waar hij is, maar als hij opstaat en zijn knie hard tegen het lage tafeltje stoot, dringt het tot hem door dat hij op de bank heeft liggen slapen. Vloekend en trekkebenend haast hij zich naar de genadeloos doorrinkelende wandtelefoon.

'Hallo?' zegt hij schor.

'Alexander, ben jij dat?'

Hij knikt. Zijn keel voelt droog als leer. Eigenlijk moet hij hoesten. Maar vooral iets drinken, nu! Hij klikt een lampje aan.

'Alexander, ik ben het: Gerben.'

'Ha Gerben!' Anders dan aan Thea, zijn schoonmoeder, heeft Alexander nooit een hekel gehad aan Gerben, een rustige man die van een jenevertje en een sigaartje houdt. 'Hoe is het?' Intussen blijft hij rondkijken naar iets om te drinken. Jammer dat de telefoonhoorn niet draadloos is, anders zou hij even naar de keuken kunnen lopen om wat sap of water te scoren.

Even is het stil aan de andere kant van de lijn. Dan zegt Gerben zacht: 'Ik weet niet hoe ik dit moet zeggen, Alexander, maar Lydia...'

Lydia! Ineens weet hij weer wat er gebeurd is. Allemachtig, wat is hij stom geweest! Hij had niet zoveel moeten drinken! En moeten bellen dat hij later thuis zou komen! En geen ruzie moeten maken! Waar ging het ook al weer over? Ach, hemel ja, dat gedoe met dat escortbureau. Hij moet het haar uitleggen, anders gaat het helemaal mis!

'Sorry Gerben, ik moet je even neerleggen. Dit is dringend,' roept hij.

'Nee Alexander, wacht!' klinkt de stem aan de andere kant van de lijn.

Maar hij wacht niet. Alexander hangt haastig de telefoonhoorn weer op en rent de kamer uit, de gang in en dan met twee treden tegelijk de trap op. 'Lydia!' roept hij. 'Het spijt me!'

Boven staan allebei de slaapkamerdeuren open. Ze is er niet. En Björn ook niet. Voor de zekerheid controleert hij ook de badkamer: niemand.

Als hij nadenkend weer naar beneden loopt, hoort hij opnieuw de telefoon gaan. Weer haast hij zich naar het toestel.

'Lydia?' vraagt hij hoopvol.

'Nee Alexander, Gerben weer. Ik moet je iets vertellen.'

'Weet jij waar Lydia en Björn zijn?' wil hij weten, terwijl hij ziet dat het knipperlichtje van de voicemail brandt. Dat was hem zojuist nog niet opgevallen.

'Alexander, luister.' Zijn schoonvader haalt diep adem. 'Er is een ongeluk gebeurd.'

'U ruikt naar alcohol, kan dat kloppen?' vraagt een politieman met een blonde snor.

'Ach man, houd toch op, ik kom net uit m'n nest,' snauwt Alexander en wendt met een ruk zijn hoofd af.

De agent wil nog wat zeggen, maar zijn wat oudere vrouwelijke collega legt een hand op zijn arm en schudt haar hoofd.

Dan buigt ze zich naar Alexander, die met een arm op de tafel in de verhoorkamer leunt en voor zich uit staart. 'Wilt u nog koffie?'

Hij kijkt werktuigelijk naar het lege plastic bekertje in zijn hand en knikt.

'Suiker of melk?'

Terwijl hij zijn hoofd schudt, valt er een traan van zijn wang op de tafel. Nog altijd kijkt hij haar niet aan.

De vrouwelijke agent gebaart naar haar collega dat hij voor de koffie moet zorgen. Zelf gaat ze naast Alexander zitten.

'Ik zal me even voorstellen: mijn naam is Angelique Bakker. Ik vind het heel erg wat er gebeurd is.'

Even gaat zijn blik in haar richting, dan slikt hij moeilijk en knijpt zijn ogen dicht, waardoor er nog een paar tranen ontsnappen.

'Bent u hier met de auto?' vraagt ze.

Hij knikt en veegt met zijn mouw langs zijn gezicht.

'U begrijpt waarom we u niet naar de plek van het ongeluk konden laten gaan?'

Ze doet net alsof ze de onmiskenbare dranklucht niet opmerkt als hij zijn rug recht en diep zucht.

'Ja, dat weet ik.' Zijn stem klinkt schor. 'De auto is totaal uitgebrand.'

De jonge agent met de snor komt binnen met twee plastic bekertjes vol koffie. Die neemt ze van hem aan en zet er een voor Alexander neer. Meteen doet hij zijn beide handen eromheen.

'Dat klopt. En niet alleen uw auto, maar ook de vrachtauto waarmee uw vrouw in botsing is gekomen en de auto die van achteren op hen is ingereden.'

De besnorde agent vindt het nodig om daaraan toe te voegen: 'Met die snelheid hebben ze geen kans gehad.'

Dat levert hem een bestraffende blik van zijn collega op. Alexander heeft het niet in de gaten. Hij ziet hoe een van zijn tranen in zijn koffie valt, maar doet er niets aan. Zonder op te kijken vraagt hij: 'Zijn ze... waren ze snel dood?'

'Dat denken we wel,' zegt de vrouw zacht. 'Die tankwagen moet vrijwel direct na de botsing ontploft zijn.'

'Het was een enorme vuurzee,' vertelt de agent met de snor. 'Echt een ravage. Dat hele stuk snelweg zal het grootste deel van de dag wel afgesloten blijven.'

'Daar heeft mijn collega De Vries gelijk in,' neemt de agente het gesprek meteen weer over, met weer een afkeurende blik in zijn richting. 'Vooral ook omdat er sprake is van vijf doden, zal dat traject pas na grondig onderzoek worden vrijgegeven. Ook omdat de stoffelijke resten van de slachtoffers geborgen moeten worden, natuurlijk.'

Alexander brengt zijn hand naar zijn hoofd en trekt een pijnlijke grimas. Stoffelijke resten! Zijn lieve Lydia. En die arme kleine Björn, zijn kereltje. Stoffelijke resten...

'Wat is er precies gebeurd?' vraagt hij hees.

De agent wil weer wat zeggen, maar zijn collega is hem voor. 'Dat weten we nog niet precies. Volgens een getuige die voor het ongeluk uit reed, zou er sprake zijn geweest van een ongelukkige inhaalmanoeuvre.'

'Een ongelukkige inhaalmanoeuvre?'

'Ja, zoiets.' Ze knikt met een triest gezicht.

Omdat hij ziet dat Alexander niets begrijpt van wat er gebeurd kan zijn, legt de besnorde agent behulpzaam uit: 'Ze moet even helemaal de weg zijn kwijt geweest, uw vrouw. Want hoe ze het gedaan heeft, heeft ze het gedaan, maar in feite is ze zomaar van opzij die vrachtwagen binnen gereden.'

'Kun jij misschien nog even wat koffie halen, Henk?' vraagt agente Bakker scherp.

'Maar jullie hebben toch nog?' protesteert hij.

Zijn collega buigt zich naar de snikkende Alexander en biedt hem een papieren zakdoekje uit een pakje aan. 'Blijft u hier maar even rustig zitten. Uw schoonouders komen ook hierheen, ze kunnen elk moment arriveren.'

Vreemd genoeg troost hem dat.

Het lijkt een eeuwigheid later te zijn als Gerben en Alexander aan de eettafel in zijn woning zitten, met een vierkante jeneverfles tussen hen in. Zodra hij de fles uit de koelkast had gehaald, was Thea vertrokken, kwaad roepend dat ze er niet aan wilde meewerken dat de dood van haar dochter tot een zuipfestijn zou leiden. En dat ze de auto meenam, zodat Gerben zelf maar moest zien hoe hij thuiskwam. Huilend met hysterische uithalen had ze de voordeur achter zich dicht getrokken.

'Waarom ben je eigenlijk niet achter haar aan gegaan?' vraagt hij, omdat hij vindt dat hij het moet vragen.

De oude man haalt zijn schouders op, schroeft de dop van de fles en schenkt de glazen nog eens vol. 'Als er iets gebeurd is zoals vandaag, dan wordt ze boos op mij. Met zulke gevoelens kan ze tenminste omgaan. En eigenlijk neemt ze het me ook kwalijk dat ik niks gedaan heb om het te voorkomen.'

Ze drinken en zwijgen een hele tijd, kijken elkaar ook niet aan.

'Heb je nog meer?' vraagt Gerben, als hij de fles uitschenkt.

Alexander knikt. 'Niet koud, ik heb die andere fles er net in gelegd. Is ook een ander merk.'

'Geeft niks,' vindt Gerben, die meteen opstaat en even later met een lange, ronde fles terugkomt.

Weer zitten de mannen een tijdlang stil tegenover elkaar.

'Dit is ons derde dode kind, jongen,' zegt de oude man zacht. 'Nu hebben we niks meer.'

Automatisch wil Alexander protesteren, maar hij doet het niet. Hij weet dat het eerste zoontje van zijn schoonouders niet ouder dan twee is geworden. Wiegendood. En dat Henri, zijn zwager, een paar jaar geleden aan kanker is overleden.

'Mijn vrouw en mijn kind zijn dood,' antwoordt hij schor en drinkt zijn glas in één teug leeg. 'Ik heb ook niemand meer.'

Hij knijpt zijn ogen dicht. Vreemd genoeg lijkt hij geen tranen meer te hebben. Het is ook niet echt verdriet wat hij voelt, eerder onwerkelijkheid. Alsof Lydia en Björn ieder moment weer terug kunnen komen.

'Dat we ze helemaal niet meer mogen zien, dat is misschien nog wel het ergst.' Gerben masseert zijn neusbrug, tussen zijn borstelige wenkbrauwen. 'Dat ik niet eens meer gedag mag zeggen tegen m'n kleine meisje..'

M'n kleine meisje. Onwillekeurig glimlacht Alexander. Zo ziet hij Lydia allang niet meer. Het meisjesachtige was er wel van af nadat ze bevallen was van Björn. Niet van haar uiterlijk, want ze was nog even mooi en slank als altijd. Maar haar moederschap had haar veranderd: ze was vóór alles vastbesloten om een goed, stabiel gezin te leveren voor haar zoontje. Er waren regels en gewoonten gekomen die er daarvoor niet waren. Hij had wel eens gedacht dat ze nu samen geen jong, vrolijk stel meer waren, maar een meneer en een mevrouw, een keurig echtpaar in een nieuwbouwhuis. En dat ze simpelweg niet anders wilde.

'We hadden ruziegemaakt,' bekent hij. 'Daarom had ze Björn meegenomen. Ze wilde naar jullie toe.'

De oude man kijkt hem onderzoekend aan. 'Dat ga je jezelf nu toch niet zitten verwijten, jongen? Zulke dingen gebeuren in elke relatie. Kijk maar hoe Thea hier nu weer weg stiert. Ook niet voor het eerst.'

'Ik weet het, ik weet het.' Alexander houdt zijn lege glas bij om het opnieuw te laten vullen. 'Met Lydia was het natuurlijk ook niet voor het eerst.'

Gerben vult de glazen. 'Wat dat betreft is ze vaak net haar moeder. Al zal ze zelf steeds wel vinden dat jij op mij lijkt en dat je het er dus naar gemaakt hebt.'

'Dat is het nou juist,' werpt Alexander tegen en vouwt zijn handen om zijn glaasje. 'Dat is eigenlijk helemaal niet zo. Ik was iets later thuis, omdat ik een borrel had van m'n werk. Moest ik gewoon zijn, punt uit, dat weet ze ook wel. Maar toen begon ze me allerlei verwijten te maken. En voor ik het wist was ze weg. Helemaal weg.'

Met een vaderlijk gebaar legt de oude man zijn grote, ruwe hand op de eeltloze handen van zijn schoonzoon. 'Je moet niet proberen om vrouwen te begrijpen, jongen. Dat willen ze juist graag. Dat je je stinkende best doet om hun irrationele gedrag te begrijpen. Terwijl ze meestal alleen maar nukkig zijn. Verwende nesten, meer niet.'

'Daar drink ik op.' Met enige moeite maakt Alexander zijn handen vrij en heft het glas. 'Op de nukken der vrouwen!'

De glazen klinken, raken snel leeg en dan weer gevuld.

Halverwege de fles schuift Gerben zijn glaasje van zich af. Hij knikt Alexander toe en legt dan zijn hoofd op zijn armen. Vrijwel meteen valt hij zacht zagend in slaap.

Alexander kijkt met oprechte sympathie naar zijn schoonvader. Goeie vent, dat hij bij hem is gebleven. Stel je voor dat hij hier nu alleen had gezeten. Hij laat zijn blik rondgaan. Hoe moet het nou? Hoe kan hij hier nu zijn zonder Lydia en zonder dat kleine kereltje?

Ineens heeft hij geen gebrek aan tranen meer. Als het schokkend snikken wat wegtrekt, schenkt hij zichzelf nog een keer in. Dan besluit hij om eerst te gaan plassen. Wankelend loopt hij de gang in. Hij plast met wijdopen wc-deur en zonder de bril omhoog te doen.

Zal hij boven gaan slapen? Nee, hij wil nu niet in het grote bed. En hij kan Gerben hier moeilijk alleen laten.

Dus installeert hij zich op de bank. Pas daar bedenkt hij dat zijn glaasje nog vol is. Maar hij kan het niet opbrengen om weer op te staan.

Hij wordt wakker met een barstende hoofdpijn. Het ruikt naar gebakken spek. Licht kreunend komt hij overeind. En meteen weet hij het weer: Lydia en Björn zijn er niet meer. Maar wie is er dan iets aan het bakken in de keuken? Ach natuurlijk, dat moet Gerben zijn.

De jeneverfles en de glazen zijn opgeruimd, ziet hij. Wel zijn er nog kringen zichtbaar op de eettafel.

'Mogge,' groet hij op de gang.

Gerben groet terug en wacht tot hij in de keuken is. 'Ik dacht dat je wel trek zou hebben in een stevig ontbijtje.

Gebakken eieren met spek, ziet Alexander. Hij heeft er meer trek in dan hij net nog dacht.

Na de gezamenlijke maaltijd douchen ze om beurten. Alexander is blij dat hij de dag tevoren vanaf het politiebureau, tijdens het eindeloze wachten, al naar zijn werk heeft gebeld. Maar er moet nog wel heel veel geregeld worden.

Nog diezelfde ochtend voert hij een gesprek met een begrafenisondernemer, die hem belooft alles voor de crematie in orde te maken. Ook het rouwdrukwerk en de bloemen. Het kost meer dan hij gedacht had, maar dat kan hem op dit moment helemaal niets schelen.

Hij moet een heleboel mensen bellen. En die rouwkaarten versturen. Van het ene op het andere moment ziet hij daar vreselijk tegen op. Maar dan is er weer Gerben, die hem aanbiedt te helpen. Later op de dag komt ook Thea, nog altijd met onvrede in haar gebaren en manier van praten. En toch is hij blij dat ze er is.

Het zijn rare, onwerkelijke dagen tot aan de crematie. Pas op de dag zelf ziet hij de gesloten kisten van zijn vrouw en zoontje. Meteen wordt het hem teveel, te midden van alle mensen die gekomen zijn om in zijn ongeluk te delen. Tijdens de hele plechtigheid blijft hij onbedwingbaar huilen, zeker als hij aan het eind de twee kisten ziet wegzakken. Dit kan toch niet waar zijn? Dit mag toch niet?

Tussen Gerben en Thea in schudt hij na afloop vele handen. Op zulke momenten mist hij zijn ouders nog het meest. En zijn oudere broer Philip in Nieuw-Zeeland, met wie hij al jaren geen contact meer heeft, na een stomme ruzie. Hij heeft niet veel tijd om erover na te denken, omdat de mensen staan te wachten om even kort met hem te kunnen praten.

Er lijkt geen einde te komen aan de rij triest kijkende vrienden en bekenden. Zijn collega's zijn er ook. En de buren. En wat oude vrienden, uit de tijd dat Lydia en hij nog geen kind hadden. Een stroom medeleven waarmee hij helemaal niets kan.