In de serie Manege De Hoefslag verschenen:

1. In het zadel

2. In galop

3. De val

4. Op kamp

5. De wedstrijd

6. Doodziek

7. Springen

8. Een eigen paard

www.uitgeverijlink.nl

IJskoud water

De deur van de badkamer zat op slot. Binnen werd hard gezongen.

'De meeste dromen zijn bedrog, maar als ik wakker word naast jou dan droom ik nog!'

Loes bromde afkeurend. Was ze nu maar meteen uit bed gegaan toen haar moeder haar wakker kwam maken. Natuurlijk was het heerlijk om nog even te blijven liggen, maar nu moest ze wachten tot die vervelende Edwin onder de douche vandaan was. En dat kon even duren, wist ze uit ervaring.

Ze bonsde op de badkamerdeur. 'Hé joh, schiet eens op, ik moet ook nog!'

Maar haar twee jaar oudere broer zong onverstoorbaar door: 'Ik voel je adem en zie je gezicht, je bent een droom die naast me ligt.' Wat een klier was hij toch! Boos stampend liep ze de trap af. In de huiskamer stond haar moeder voorovergebogen de krant te lezen, die ze over de borden op de ontbijttafel had uitgespreid. Op de bank zat haar broertje Vincent met zijn gameboy te spelen, terwijl Manou, haar kleine zusje, met haar benen omhoog tegen de muur in een boekje lag te bladeren. Haar vader was in de keuken thee aan het zetten, waarbij hij neuriënd heen en weer liep tussen de kast en het aanrecht. Waarom was iedereen 's ochtends toch zo vrolijk?

'Ha, kleine meid,' zei haar vader, toen ze zwijgend langs hem liep. Loes mompelde iets onverstaanbaars. Boven haar neus zat een kwade rimpel.

'Nou nou, je hebt er echt weer zin in vandaag, hè?' informeerde haar vader opgewekt. 'Als ik je even moet kietelen, zeg je het maar, hoor.'

Op zulke flauwe voorstellen ging Loes niet eens in. 'Ik moet weer eens wachten tot die stomme Edwin eindelijk onder de douche vandaan komt,' mopperde ze.

'O, staat hij er nog steeds onder?' Haar vader keek haar olijk aan.

'Maar daar valt natuurlijk wel iets aan te doen.'

Ze keek hem onderzoekend aan. Wat bedoelde hij?

Er verscheen een grijns op het gezicht van haar vader. Hij legde zijn vinger op zijn lippen, terwijl hij de warmwaterkraan boven de gootsteen opendraaide.

Allebei keken ze afwachtend naar het plafond. In de badkamer hield het zingen plotseling op. Toen klonk er een harde gil.

'Blijf van die kraan af!' brulde Edwin verontwaardigd. 'Het is ijkoud!'

Het humeur van Loes was meteen een stuk beter. Ze grijnsde breed naar haar vader.

Vanuit de kamer vroeg haar moeder: 'Wat voeren jullie daar uit?'

'Niks!' antwoordde Loes.

'Ik ben bijna klaar met de thee,' voegde haar vader daar schijnheilig aan toe. Pas toen draaide hij de kraan weer dicht. Hij knikte naar Loes. 'Ga jij maar vast naar boven, want Edwin zal nu wel klaar zijn.'

Met twee treden tegelijk stormde Loes de trap op. Op de rand van haar bed bleef ze zitten wachten tot haar broer de badkamer verliet. Ze deed net of ze zijn kwade blik niet zag, toen hij haar passeerde.

Tijdens het uitkleden keek ze expres niet in de spiegel. Ze vond haar oranjerode haren en al die sproeten rond haar neus toch al niet zo mooi, maar 's ochtends zag ze er helemaal niet uit, wist ze. Nadat ze de kranen helemaal had opengedraaid en het water op de goede temperatuur had gebracht, stapte ze gauw in de douchbak. Genietend liet ze de warme stralen over haar nek en schouders lopen.

Hè, dat was lekker! Nu werd ze pas echt wakker. Langzaam kwamen haar gedachten op gang. Straks op school had ze een overhoring van topografie. En Maartje zou vandaag een spreekbeurt houden. Waarover ook al weer? Maartje had het wel verteld, maar Loes was het vergeten. Nou ja, dat merkte ze dan vanzelf wel. Ze droomde een beetje weg onder het warme water. Het duurde nog maar twee nachtjes voordat ze weer naar de manege mocht. Voordat het water ijzig koud werd, voelde ze dat er iets mis was. Dat rotjoch wilde natuurlijk wraak nemen! Gauw stapte ze opzij en drukte zich tegen de muur. Ze was vastbesloten geen kik te geven. Die lol gunde ze hem niet.

Na een poosje werd de douche weer warmer. Lekker puh, dacht Loes. Ze waste snel haar haren. Terwijl ze de shampoo uitspoelde, deed Edwin een nieuwe poging. Opnieuw drukte Loes zich tegen de muur tot het voorbij was. Daarna bleef het water warm.

Toen ze aan de ontbijttafel aanschoof, keek ze haar broer even triomfantelijk aan. Hij zei niets, maar beet nijdig een hap uit zijn boterham en kauwde stug door.Onderweg naar school bestudeerde Loes nog een keer het kaartje van Limburg, dat ze voor die dag had moeten leren. Lastig, ze haalde steeds Geleen en Sittard door elkaar: op de een of andere manier bleven die plaatsen in de verkeerde volgorde in haar hoofd zitten.

Ze was zo ingespannen bezig, dat ze Marli pas opmerkte toen die naast haar liep. Marli was haar beste vriendin: ze was iets langer dan Loes en had lang blond haar. Ze was ook een half jaar ouder. Loes zou wel willen dat ze er net zo uitzag als Marli, maar die leek niet veel om haar uiterlijk te geven. Kunst, als je zo mooi was.

'Moet je nu nog met je topo beginnen?' vroeg Marli vrolijk. 'Dan wordt het dus mooi niks met die overhoring.'

Loes vouwde het papier op en deed dat in haar tas. 'Nee, ik keek het alleen nog even door. Ben jij gisteren naar de manege geweest?'

Anders dan Loes zelf mocht Marli van haar moeder wel op woensdagmiddag naar Manege De Hoefslag, waar ze llebei op zaterdag reden. De ouders van Loes wilden dat ze ook andere liefhebberijen dan paardrijden zou aanhouden. Daarom vonden ze het niet goed dat zij het hobbyclubje van het buurthuis zou opzeggen, waar ze al een paar jaar lid van was. Dat vond Loes niet eerlijk, maar er was niets aan te doen. Alleen tijdens de vakantieweken van het hobbyclubje mocht ze ook op woensdag naar de manege.

Marli knikte enthousiast. 'Ja, het was leuk, joh! We waren met een stuk of vijf stalhulpen: Pim, Nonja, Monique en Enna. O ja, en Rebecca was er ook. Joyce liet ons de grote schuur schoonvegen en dat hebben we toen in twee ploegen gedaan, als een soort wedstrijdje. Het was zó gebeurd. Toen mochten we aan het eind van de middag bijna drie kwartier vrij rijden.'

Loes knikte triest. Terwijl zij op de hobbyclub zo'n stom vogelkastje had zitten timmeren, hadden Marli en de anderen zoveel lol gehad op de manege. Het was om jaloers van te worden.

Maar ze had niet lang tijd om daarover na te denken, want Marli begon te vertellen over een nieuwe pony. 'Hij heet Miljonair en hij ziet er hartstikke stoer uit: helemaal wit met grote zwarte stippen. Net dat paard van Pippi Langkous.'

'Wat een stomme naam, Miljonair,' vond Loes. 'Heeft Joyce die verzonnen?'

Joyce was de eigenares van de manege.

Marli haalde haar schouders op. 'Zo heette hij al, je kunt zo'n beest niet ineens een andere naam geven.' Ze zweeg even en ging toen weer verder. 'Maar toen hij gisteren in de groene stal werd gezet, op de oude plek van Coby, kreeg hij dus meteen ruzie met Okki.'

'Met Okki?' Loes keek haar met hoog opgetrokken wenkbrauwen aan. 'Die doet nooit wat. Hoe kwam dat dan?'

'Dat weet niemand. Ineens waren ze allebei aan het hinniken en trappen. Miljonair probeerde zich los te rukken en was bijna niet rustig te krijgen. Fenny en Joyce hebben hem samen moeten kmeren, terwijl Ingeborg en een paar stalhulpen Okki vasthielden. Zoiets had ik nog nooit gezien.'

Loes baalde. Wat zonde dat ze al dat spektakel had moeten missen! De pony's moesten behoorlijk van streek zijn geweest, anders hadden Joyce en de twee instructrices Fenny en Ingeborg niet hoeven ingrijpen. Dan hadden de stalhulpen het alleen wel afgekund.

'Wat hebben ze nu met die Miljonair gedaan?' wilde Loes weten. Marli lachte. Ze wist dat haar vriendin dat zou vragen. 'Naast Pipo in de hoek van de stal gezet.'

Dat was natuurlijk de beste oplossing, bedacht Loes. Pipo was een oude lobbes van een pony, een doodgoed beest met grote koeienvlekken, dat altijd werd gebruikt bij de beginnerslessen. Die was niet kwaad te krijgen. En bovendien was hij zo groot dat andere pony's het wel uit hun hoofd lieten om ruzie met hem te maken. Druk pratend liepen ze het schoolplein op. De andere meisjes van hun klas kwamen niet naar hen toe. Loes had altijd veel opgetrokken met vooral Maartje en Lydia, maar sinds ze op paardrijden zat, was dat veranderd. Haar vroegere vriendinnen baalden ervan dat ze met Marli altijd maar over de manege en pony's kletste. Om te laten merken dat ze zich daar niets van aantrok, had Loes met Marli de PCVT opgericht, de Pony Club Van Twee. Daarvan was Marli de voorzitter en Loes was de directeur; meer leden waren er niet. En omdat ze in die club zaten, mochten ze zoveel over pony's praten als ze wilden.

Algauw hoorden ze het zeurende gezoem van de schoolbel. Zoals altijd verdrongen de jongens elkaar bij de deuren. Loes en Marli hoorden bij de laatsten die naar binnen gingen. Toen ze hun jas eenmaal hadden opgehangen, zaten hun klasgenoten van groep zes al op hun plek.

Meester Peter deed de deur achter hen dicht. Meteen begon hij deblaadjes voor de overhoring uit te delen. Het was duidelijk dat hij geen tijd wilde verspillen. Met de pen in de aanslag wachtte Loes tot hij zou beginnen met zijn vragen.

Ja hoor, het zou eens niet waar zijn. Een van de eerste dingen die hij vroeg, was Geleen. Lag dat nou boven of juist onder Sittard? Peinzend staarde ze uit het raam.

Katachtigen

Na de overhoring had Loes eigenlijk geen zin meer. Op donderdag leek de schooldag altijd eindeloos te duren, omdat er geen gym, handenarbeid of schoolzwemmen was. Het enige leuke vandaag was de spreekbeurt, na het speelkwartier.

Dit keer was de beurt dus aan Maartje. Loes kon nog altijd goed met haar opschieten. Maartje was een stuk kleiner dan zij, en had een paar heldere ogen achter haar brilletje met ronde glazen. Op het schoolplein durfde ze niet meer aan haar te vragen waar de spreekbeurt ook weer over zou gaan, maar toen ze Maartje later voor in de klas haar spullen uit de tas zag halen, wist ze het weer. Dat was waar ook, ze zou praten over katachtigen.

Zonder zich te haasten hing Maartje het hele bord vol met grote posters. Ze had ook een paar plaatjesboeken en een stapeltje foto's meegenomen.

Toen ze haar tas had leeggehaald, knikte meester Peter haar toe.

'Begin maar,' zei hij.

Maartje haalde diep adem en begon te praten, eerst nog wat onwennig, maar daarna steeds zekerder. Ze vertelde over leeuwen en verschillende soorten tijgers. Op de wereldkaart die in de klas hing, wees ze aan waar die dieren voorkwamen. In een van de boeken die ze ophield, stonden platen van sabeltandtijgers, die allang uitgestorven waren, maar reusachtig groot moesten zijn geweest. Tevreden merkte Loes dat de klas aandachtig luisterde. Zelfs kliertjes als Jeffrey en Hans hielden zich rustig en bladerden geïnteres- seerd in de boeken die Maartje had meegebracht.

Intussen legde Maartje uit wat de bijzondere eigenschappen waren van poema's en luipaarden. Sommige jongens reageerden verbaasd toen ze vertelde dat een jachtluipaard net ze hard kon rennen als een auto op de snelweg. 'Echt waar, hoor, alleen kan hij dat niet te lang achter elkaar. Hij kan heel hard lopen om een prooi te pakken. Maar daarna moet hij weer rusten. Alle katachtigen moeten veel rusten, vaak wel zestien uur per dag. Anders kunnen ze niet zo hard achter een prooi aan, als ze honger hebben.'

De klas vond het prachtig, merkte Loes. Er werd ongelovig gereageerd toen Maartje eerst vertelde en toen met foto's liet zien hoe een lynx, zo'n grote kat met die grappige pluimpjes op zijn oren, langs grote en scherpe naalden wist te klimmen om boven op een cactus te komen.

Nadat ze het over wilde boskatten had gehad, liet Maartje het stapeltje foto's rondgaan. Haar stem klonk wat bibberig toen ze vertelde: 'Dit zijn foto's van Sieb, onze eigen kat. Een heel gewone huiskat, maar het liefste dier van de wereld. Ik ken hem al zolang als ik leef.' Ze slikte even voordat ze verder ging. 'Vorige maand werd hij erg ziek en toen is hij doodgegaan. Ik mis hem heel erg. Hij kwam altijd bij me op schoot zitten en begon dan heel hard te spinnen als ik hem aaide. Misschien nemen we wel een nieuwe kat, maar voorlopig nog even niet. Nu zijn we nog te verdrietig om Sieb.'

Het was doodstil. Ook meester Peter wist blijkbaar even niet wat hij moest zeggen.

'Dat was het,' besloot Maartje eenvoudig. Ze begon haar spullen weer in te pakken.

Maar zo wilde de meester haar spreekbeurt niet laten eindigen.Daarom stond hij op, schraapte zijn keel en zei: 'Wacht even, Maartje, ik kan me voorstellen dat er nog wel wat vragen zijn.'

Hij keek vragend rond, maar er gingen geen vingers omhoog.

Loes wilde eigenlijk wel wat vragen, alleen al om Maartje te hepen. Maar ze schaamde zich een beetje, omdat ze helemaal niet geweten had dat Maartjes kat was overleden. Ze had het idee dat ze haar als vriendin een beetje in de steek had gelaten.

'Kom op, jongens,' drong meester Peter aan. 'Of weten jullie nu echt alles al over katachtigen?'

Aarzelend ging de hand omhoog van Lydia, de beste vriendin van Maartje. Na een knikje van de meester vroeg ze: 'Hoe oud is Sieb geworden?'

'Zeventien jaar,' antwoordde Maartje. 'Dat is best oud voor een kat. Hij was nooit eerder ziek geweest, maar ineens deden zijn nieren het niet goed meer. De dierenarts kon hem niet meer beter maken.'

Terwijl hij naar een foto van de kat keek, vroeg Jeffrey, zonder zijn vinger op te steken: 'Hadden jullie hem al lang?'

Maartje knikte. 'Hij was bij mijn ouders aan komen lopen toen ze nog op kamers woonden. Volgens mijn moeder was hij toen hooguit een jaar oud.'

'Hebben jullie nog meer katten?' wilde Thijs weten.

Loes was verbaasd: anders deed Thijs zijn mond nooit open in de klas.

Het antwoord van Maartje kwam snel: 'Nee, alleen Sieb. Daarom is het nu wel erg leeg in huis.'

Weer stelde Jeffrey een vraag, opnieuw zonder zijn hand op te steken. 'Heeft hij eigenlijk een spuitje gehad, of is hij vanzelf overleden?'

'Vooruit, jongens!' De stem van de meester klonk geërgerd. 'Jullie moeten niet alleen vragen stellen over Sieb, hoe zielig het ook mag zijn dat hij dood is. Vraag ook eens wat over andere katachtigen.'

Maar Maartje keek onverstoorbaar naar Jeffrey. 'Hij heeft een spuitje gekregen. Sieb kon helemaal niets meer en had alleen nog maar pijn. Dat had hij nergens aan verdiend, zei de dierenarts. Daarom hebben we Sieb laten inslapen. Mijn ouders huilden allebei, toen ze hem hadden weggebracht.'

Opnieuw was het doodstil, totdat meester Peter met een zucht zei: 'Ga maar zitten, Maartje. Erg goede spreekbeurt, trouwens.' Toen Maartje langs haar tafeltje liep, stak Loes haar duim op. Maartje glimlachte.

Bij het stemmen over haar cijfer, was de klas het er snel over eens dat deze spreekbeurt wel een negen waard was.

'Yes!' zei Maartje en ze balde haar vuist. Ze begon te blozen toen ze merkte dat iedereen naar haar keek.

's Avonds in bed lag Loes na te denken over Maartje en Sieb. Ze vond het ontroerend dat haar vriendin zoveel van haar kat had gehouden. En dat ze er zo over durfde te vertellen.

Zelf had ze zich vroeger nooit zo aan dieren gehecht. Maar sinds een paar maanden was ze stapelgek op pony's. Voor die tijd was ze bang geweest van bijna alle beesten. Dat kwam doordat ze als kleuter omvergegooid was door een hond, die al te enthousiast tegen haar was opgesprongen. Daarna moest ze niets meer van dieren hebben, vooral niet als ze groot waren.

Aan die angst was pas een einde gekomen door Marli. Die had haar een keer meegenomen naar de manege, al had Loes daar eigenlijk helemaal geen zin in gehad. Kort daarna vierde Marli haar verjaardagsfeest in de manege. Al haar vriendinnen kregen die middag ponyrijles. Hoewel Loes er eigenlijk niets voor voelde, was ze daardoor wel gedwongen geweest om ook op een pony te stappen. Daarna was het snel gegaan. Toen ze eenmaal een keer zelf gereden had, was het Loes tot haar eigen verbazing gelukt zich over haar angst heen te zetten. Al gauw mocht ze van haar ouders ook lessen volgen op de manege. En als er al grote dieren waren waar ze nog bang voor was, dan hoorden pony's en paarden daar zeker niet meer bij.

Ze glimlachte toen ze eraan dacht hoe woest ze was geweest op Marli, omdat die haar bijna had gedwongen om met haar mee te gaan naar de manege. Maar nu was ze haar vriendin er dankbaar voor. Stel je voor dat ze níét was gegaan! Dan was ze nu misschien nog bang geweest van zulke schatten van beesten als Apollo, Branie en Eveline. Ze kon zich dat bijna niet meer indenken.