  In de serie Manege De Hoefslag verschenen:

1. In het zadel

2. In galop

3. De val

4. Op kamp

5. De wedstrijd

6. Doodziek

7. Springen

8. Een eigen paard

www.uitgeverijlink.nl

Een pinguïn op het dak

Dat ze broccoli aten, was nog tot dááraantoe. Maar waarom moest Edwin toch de hele tijd zo stomvervelend doen? Hij kon nergens anders over praten dan over zijn nieuwe school, en dan nog wel de hele maaltijd! Loes vond het maar niks.

'En Frans is ook wel cool, hoor,' vertelde Edwin. 'Ik blijk het al heel goed te spreken.'

Zijn moeder keek hem verbaasd en een beetje spottend aan. 'Nou, dat vind ik knap, na twee lessen!'

Edwin deed net of hij het niet gehoord had. 'Dijkstra ging voor het bord staan en schreef alle Franse woorden op die we kenden.'

'Dijkstra?' informeerde zijn vader met opgetrokken wenkbrauwen.

'Ja, de juf van Frans,' legde Edwin uit, om meteen verder te gaan. 'En dat waren er veel, joh! Trottoir, merci, mayonaise, garage, jeu de boules...'

'En abattoir en dressoir en boulevard,' vulde zijn moeder aan.

'En klapsigaar,' suggereerde Vincent.

Dat leverde hem een vernietigende blik van zijn oudere broer op. Snel sprong zijn vader in: 'En wat dacht je van carré? Of chauffeur?' Loes wist er ook een: 'Mannequin.'

Aan de geërgerde frons boven Edwins neus was te zien dat het gesprek niet naar zijn zin ging, nu iedereen zich ermee bemoeide. 'In ieder geval stond na een halfuurtje het hele bord vol Franse woorden. En toen zei Dijkstra dat ze ons haast niets meer hoefde bij te leren.' Zijn vader lachte. 'Nou, dat scheelt dan weer.'

Maar nu wilde Loes ook aandacht. 'Bij topo zijn we al helemaal klaar met Nederland. Daarom gaan we dit jaar Europa doen. Juffrouw Judith heeft een hele grote kaart aan de muur gehangen, waarmee we alle landen en hoofdsteden gaan oefenen.'

Haar broer snoof minachtend. 'Poeh, dat is hartstikke makkelijk. Weet je wat ik allemaal moet doen? Wiskunde en biologie en Frans en Engels...'

'Even dimmen, jongen!' onderbrak zijn moeder hem. 'Dat jij nu op de middelbare school zit, wil nog niet zeggen dat het schoolwerk van de anderen niet belangrijk is.'

Daar was Loes het helemaal mee eens. 'Precies! Jij bent zelf nog maar net van de basisschool af, hoor!'

Treiterig langzaam sneed Edwin een stronkje broccoli in minstens twintig stukjes. 'Kan wel zijn, maar ik vind al dat gedoe over topo en zo gewoon een beetje kinderachtig.'

'Zo kan hij wel weer!' De stem van zijn vader klonk bestraffend. 'Ik wil niet dat je neerbuigend doet tegen je broertje en zusjes. En zit niet met je eten te spelen!'

Meteen greep Loes haar kans. 'Weet je wat we in de pauze gedaan hebben? Slingertikkertje! Er deden hartstikke veel kinderen mee. We hadden een sliert vanaf het berenbeeld tot aan het hek.'

Edwin keek haar aan alsof ze iets smerigs was dat onder zijn schoen was blijven plakken. Maar Loes was niet meer te houden. 'En bij gym was het leuk, joh! We deden trefbal en Marli en ik mochten de partijen kiezen. Nou, dus nam ik natuurlijk Jeffrey, want die kan berehard gooien. Toen koos Marli natuurlijk Hans, want die is ook hartstikke goed. Maar ik was slim, want ik nam meteen Thijs, omdat die een van onze beste vangers is.'

Wanhopig keek Edwin naar zijn ouders. 'Mam, pap, laat haar eens ophouden met die oninteressante verhalen.'

'Maar Loes mag toch ook wel wat vertellen?' vroeg zijn moeder grijnzend.

'Ik vind het juist heel interessant, hoor,' verzekerde zijn vader met een uitgestreken gezicht. 'Ik heb altijd al willen weten hoe het precies gaat met slingertikkertje en het partijkiezen bij trefbal.'

Loes stak haar tong uit naar Edwin. 'Denk maar niet dat jij de enige bent die aan tafel mag vertellen over school! Lekker voor je!'

Voordat Edwin kon antwoorden, zei Manou dromerig: 'Kijk, er zit een pinguïn op het dak.'

Iedereen keek stomverbaasd naar de kleuter, die met een uitgestrekte arm naar buiten wees. Allemaal draaiden ze zich naar het raam. Boven op de schuur zat inderdaad een zwartwitte vogel.

Het volgende moment schoot iedereen aan tafel, op Manou na, schaterend in de lach. Het kleine meisje begreep niet waarom er ineens tranen over de wangen van haar moeder liepen.

Nog nahikkend zei haar vader: 'Zulke pinguïns, Manou, die noemen wij nou eksters.'

Meteen begon het gelach opnieuw. Loes en Edwin vergaten zelfs dat ze eigenlijk ruzie hadden.

Germanen en Romeinen

Edwin kon er dan wel onaardig over doen, maar Loes vond het ontzettend spannend dat ze al in groep zeven zat. Nu was er op school nog maar één groep boven haar. Ze voelde zich echt groot.

Het was jammer dat ze meester Peter niet meer hadden, want ze kon goed met hem opschieten. Maar juffrouw Judith leek haar ook best aardig, al gaf ze meteen vanaf het begin veel huiswerk op. Dat zou wel bij groep zeven horen, dacht Loes.

Ze moest in ieder geval wennen aan het nieuwe klaslokaal en de nieuwe juf. Bovendien had de juffrouw aan meester Peter gevraagd wie er in de klas met elkaar bevriend waren, en vervolgens had ze alle vrienden en vriendinnen uit elkaar gezet. Op die manier zou iedereen beter opletten, zei ze. Dat kon misschien wel zo zijn, maar Loes vond het maar niks dat ze nu een heel eind van Marli af zat. Al sinds groep één hadden ze steeds zoveel mogelijk naast elkaar gezeten. Marli en zij waren eigenlijk altijd al beste vriendinnen geweest. Loes was een halfjaar jonger dan haar vriendin. Ze was een beetje jaloers op Marli's lange blonde haar, zeker als ze in de spiegel keek naar dat rare oranje peenhaar van haarzelf. En dan nog die stomme sproeten. Maar Marli leek helemaal niet te geven om haar uiterlijk, wat Loes eigenlijk nog onuitstaanbaarder vond.

Vanaf haar plekje achterin bij het raam keek Loes naar haar vriendin, die bijna vooraan zat, bij de deur. Ze kende niemand die zo ontzettend aardig was als Marli. Zijzelf was nogal eens chagrijnig als ze haar zin niet kreeg en ze werd ook gauw boos, maar Marli bleef bijna altijd rustig en kon aan een vervelend gesprek met een klein grapje een leuke draai geven.

En zonder Marli was ze misschien niet eens gaan paardrijden. Loes glimlachte onwillekeurig. Jarenlang had ze doodsangsten uitgestaan bij het zien van dieren die ook maar een beetje groot waren. Dat kwam doordat ze op de crèche ooit eens omver was gelopen door een forse hond. Sindsdien vond ze alle grote dieren eng: honden, koeien, herten, olifanten, leeuwen en ook paarden. Zelfs pony's.

Ze grijnsde. Stel je voor, nog maar anderhalf jaar geleden zou ze vreselijk bang zijn geweest van zulke lieve beesten als Branie, Spetter of haar Apollopaardje. Misschien had ze dan niet eens bij zo'n schattig veulentje als Kroketje durven komen. Ze kon het zich nauwelijks meer voorstellen.

Het was allemaal aan Marli te danken dat ze zich, nu bijna een jaar geleden, over haar angst had heen gezet. Marli had haar een keer meegenomen naar Manege De Hoefslag, om haar te laten zien dat ze helemaal niet bang hoefde te zijn voor paarden en pony's. En toen Loes nog altijd niet overtuigd was, had Marli haar verjaardagsfeestje op de manege gehouden. Daar kon Loes niet wegblijven. En daar had ze voor het eerst op een pony gereden. Meteen was ze verkocht geweest. Binnen een paar weken had ze elke zaterdag les.

Inmiddels was Loes kind aan huis op Manege De Hoefslag. Na haar les werkte ze er steevast de hele zaterdag, waardoor ze als beloning aan het eind van de dag een uurtje vrij mocht rijden van Joyce, de eigenares. Als ze haar huiswerk goed deed, mocht Loes van haar ouders door de week ook een paar keer een uurtje gaan helpen op de manege. En ze had er afgelopen vakantie zelfs een hele week in een zomerkamp gezeten. Dromerig staarde Loes voor zich uit. Wat haar betrof ging ze elke dag naar de manege, want ze vond het nergens zo prettig als daar. Dat leek haar wel wat, zeven dagen per week met paarden en pony's optrekken. En natuurlijk elke dag rijden. Geweldig!

'Wat denk jij ervan, Loes?' vroeg juffrouw Judith.

'Het lijkt me fantastisch, juf,' antwoordde Loes welgemeend.

Ze keek verbaasd rond toen de hele klas begon te lachen. Marli keek haar hoofdschuddend aan en bedekte haar ogen met haar hand. Loes voelde dat ze rood werd. Dat stomme blozen ook altijd! Waarom hadden andere kinderen dat nou nooit?

De juf bleef met haar armen over elkaar bij het bankje van Loes staan. 'Nou?' vroeg ze. 'Komt er nog wat van?'

Ze waren met geschiedenis bezig, dat wist Loes. Snel keek ze naar het bord. Er stonden twee woorden op: 'Germanen' en 'Romeinen'. Daarnaast was een soort cirkel getekend met huisjes erin.

Loes dacht razendsnel na. Uit haar ooghoeken zag ze dat Marli nadrukkelijk met een gebalde vuist tegen haar andere hand sloeg.

'Dat zal wel vechten worden tussen de Germanen en de Romeinen, juf,' zei Loes snel.

De juf maakte een vermoeid gebaar. 'Ja, hèhè, daar hebben we het net de hele tijd over gehad. Maar vind je het achteraf goed of slecht dat de Romeinen ons land hebben veroverd?'

Loes had werkelijk geen idee. Ze gokte. 'Slecht, juf, die lui hadden gewoon moeten blijven waar ze zaten, in eh...'

'In Italië, ja.' De stem van de juf klonk geërgerd. 'En waaróm was het beter geweest als de Romeinen hier niet waren gekomen?'

Een flinke hap adem en Loes waagde een nieuwe poging: 'Omdat het niet goed is om oorlog te maken met andere volken?' Ze trok haar wenkbrauwen vragend omhoog.

Terwijl ze terugliep naar het bord, vertelde de juf: 'De Romeinen hebben ons goede huizen, stevige forten en verharde wegen gebracht, plus een veel modernere organisatie van het leger en de maatschappij. Zonder hen hadden we vandaag de dag misschien nog altijd in berenvellen rondgelopen en van de jacht geleefd.'

'Maar dat hoeft toch niet slecht te zijn?' probeerde Loes.

'Ook niet als we dan regelmatig mensenoffers brachten?' De juf keek haar meewarig aan. 'Loes, ik zou het op prijs stellen als je wat beter oplette. Ik sta hier niet voor niks les te geven. Dromen doe je maar thuis, ja?'

Loes knikte. Ze wist dat haar wangen weer vuurrood waren. Leunend op haar armen luisterde ze de rest van de les ingespannen, om maar geen woord te missen van wat de juffrouw te vertellen had.