 Lees ook de serie Manege De Hoefslag:

1. In het zadel

2. In galop

3. De val

4. Op kamp

5. De wedstrijd

6. Doodziek

7. Springen

8. Een eigen paard

www.uitgeverijlink.nl

Manege De Paardenstaart

Wat een gekke naam, dacht Manou toen ze het bord bij de oprijlaan van de manege zag. Manege De Paardenstaart! Hoe kwamen ze erop?

Glimlachend keek ze naar Stef, die naast haar liep. 'Leuk bedacht, hè?' zei ze, terwijl ze op het bord wees.

Stef knikte afwezig. Ze had veel meer interesse voor de pony's die al klaarstonden op het erf. 'O, daar is Gullit al!' riep ze blij. 'En Nistelrooij en Davids!'

Manou bekeek haar vriendin verbaasd. 'Dat zijn ook al zulke rare namen. Zo noem je pony's toch niet?'

'Wel, hoor.' Stef keek haar stralend aan. 'Die namen zijn een grapje van meneer Van der Meulen zelf. Omdat hij zo van voetballen houdt, heeft hij alle pony's de namen van voetballers gegeven.'

Vandaar dat een paar van die namen haar zo bekend voorkwamen, bedacht Manou. Ze schoot in de lach. 'En heet er soms ook eentje Sneijder?' vroeg ze. Van Wesley Sneijder had haar zus Claire een poster op haar kamer hangen. Die vond ze een lekker ding, zei ze.

Stef schudde haar hoofd. 'Nee, maar er is wel een veulentje dat Vaart heet.'

O ja, naar Rafael van der Vaart, wist Manou. Die kende ze ook wel van de televisie. Verder had ze niet veel met voetbal. Haar vader wel, want die wilde altijd naar sportprogramma's kijken. Ook als er op een ander net leuke kinderseries waren. Zwijgend liep ze met Stef het erf op. De manege was een grote boerderij met een vlaggenmast in de voortuin. Tegen het woonhuis hing nog een groot bord met daarop Manege De Paardenstaart.

Manou zag het allemaal voor het eerst. Als stadskind was ze het leven op een boerderij niet gewend. De rode tractor die voor de schuur stond, de grote hooiberg naast het erf, de groengeverfde stallen, de schapen in het weiland achter het huis: ze bekeek het allemaal met grote ogen.

'Kom, we gaan naar de pony's,' zei Stef beslist. Zonder op een reactie te wachten liep ze naar het hek, waar vier pony's stonden vastgebonden. Natuurlijk ging Manou achter haar aan.

'Kijk, dit is Gullit.' Stef wees naar een zwarte pony met witte vlekken, die rustig kauwend voor zich uit stond te staren. 'En die kleine bruine daar is Davids. En die grote witte daarachter, met die rode koeienvlekken, dat is Nistelrooij. Die is heel braaf, ook voor beginners.'

Manou bekeek de pony's aandachtig. Davids rukte ongeduldig aan zijn touw en keek heel wat minder rustig uit zijn ogen dan de veel grotere pony naast hem. Als ze moest kiezen op welke van de twee ze het eerst zou gaan rijden, dan wist ze het wel.

'En wie is dat dan?' vroeg Manou, terwijl ze wees op een grijsbruine pony die half verscholen stond achter Nistelrooij.

'O, dat is Rosette,' vertelde haar vriendin. 'Die is hier nog niet zo lang.'

'Rosette?' Manous wenkbrauwen schoten omhoog van verbazing. 'Is er ook een voetballer die zo heet?'

Er gleed een brede grijns over het gezicht van Stef. 'Nee joh, maar dit is ook een pony die van een andere manege komt! Die heeft gewoon zijn naam gehouden toen hij hierheen kwam.'

Met dat antwoord was Manou niet tevreden. 'Zijn al die voetbalpony's dan hier geboren?'

'Een paar wel, ja,' antwoordde Stef. 'En de meeste andere kwamen hier heel jong. Dan kun je hun naam nog wel veranderen. Dat heeft meneer Van der Meulen in ieder geval wel gedaan.'

'Dus er zijn hier ook pony's die geen namen van voetballers hebben?' Terwijl Manou de vraag stelde, besefte ze dat die niet zo slim was. Ze had er immers net eentje gezien?

Maar daar deed Stef niet moeilijk over. 'Behalve Rosette, bedoel je? Ja, tuurlijk. Bijvoorbeeld Amber, die staat nog op stal. En Jara, die staat bij de paardenstallen. En nog een paar shet- jes: Carmen en Justin.'

'Shetjes?' vroeg Manou.

Stef maakte een ongeduldig gebaar. 'Ja, shetlandertjes, dat weet je toch wel?'

Voordat Manou iets terug kon zeggen, hoorde ze een stem achter zich. 'Hallo Stefanie. Heb je een vriendinnetje meegebracht?'

Het gezicht van Stef klaarde meteen op. 'Hoi Francine! Ja, dit is Manou, uit mijn klas. Ik had toch gezegd dat ze een keer mee zou komen?'

De jonge vrouw die door Stef met Francine werd aangesproken droeg een geruite bloes, een rijbroek en rijlaarzen. Haar trui had ze om haar middel geknoopt. Ze gaf Manou een hand en glimlachte. 'Hallo Manou. Nou ja, ik ben dus Francine. Ik hoop dat je het hier naar je zin zult hebben.'

Manou lachte verlegen. 'Dank u wel, mevrouw.'

'Zeg maar Francine, hoor.' De jonge vrouw zette haar handen in haar zij en keek om zich heen. 'Waar zijn al die stalhulpen nou als je ze nodig hebt?'

'Vast in de kantine,' zei Stef.

'Daar zou je wel eens gelijk in kunnen hebben.' Francine trok haar schouders op. 'Tja, dan zullen ze die pony's zo meteen maar moeten borstelen en opzadelen, vlak voor de les. Of kun jij dat even doen, Stefanie, samen met Malou?'

'Manou,' verbeterde Stef. 'Ja, dat zal wel lukken, hè, Manou?' Toen ze twee vragende gezichten in haar richting zag kijken, schrok Manou een beetje. Wat moest ze nu zeggen? Ze wilde graag dat Francine haar aardig vond, maar ze was ook bang dat ze dingen ging beloven die ze niet kon. En dus zei ze eerlijk: 'Dat heb ik nog nooit gedaan, mevrouw. Ik zou niet weten hoe het moest.'

Ze voelde dat ze een beetje rood werd, maar was opgelucht toen Francine vriendelijk zei: 'Ik dacht dat je Francine zou zeggen. En het geeft natuurlijk niks dat je nog nooit eerder een pony hebt geborsteld. Dat leert Stefanie je wel. Toch, Stefanie?'

Stef knikte en sloeg een arm om de schouder van Manou.

'Kom maar mee, dan gaan we even een borstelbak halen.'

Hoewel Manou geen idee had wat een borstelbak was of hoe die eruitzag, liep ze zonder tegensputteren achter haar vriendin aan. In het voorbijgaan zwaaide ze verlegen naar Francine, maar die ging alweer verder.

Waar de staart zit, is de achterkant

Stef leek iedereen te kennen op de manege. In de halfdonkere stal groette ze links en rechts meisjes en jongens die bezig waren met pony's of gewoon zaten te kletsen op een paar balen stro.

Of was het hooi? Dat wist Manou nooit. Als ze eraan dacht, zou ze Stef eens vragen wat eigenlijk het verschil was. Maar nu even niet, want ze had het al veel te druk met het bekijken van de pony's die hier overal stonden. Sommige hadden een eigen stal, maar de meeste waren naast elkaar vastgebonden voor een heel lange voerbak.

Aan het einde van de lange stal sloeg Stef een hoek om. Daar bleek een smalle gang te zijn die leidde naar een gebouwtje dat vol hing met grote zadels en leren riemen met gespen en metalen ringen eraan. In de hoek was een lage wasbak, waarin een straaltje water sijpelde uit een verroeste kraan.

'Dit is de zadelkamer,' vertelde Stef, terwijl ze meteen doorliep naar een kast aan de muur tegenover de deur. 'Hier gaan we straks zadels en teugels voor de pony's halen. Maar nu eerst de borstels.'

Teugels! Zo heetten die riemen, dat was waar ook. Manou kon het van zichzelf niet uitstaan dat ze niet op een zo makkelijk woord was gekomen. Zo leek het net alsof ze helemaal niks van paarden wist. Terwijl ze er best wel eens iets over ge- lezen had. Goed dat ze niet tegen Stef begonnen was over die riemen. Haar vriendin had haar dan vast erg dom gevonden. Intussen had Stef een blauwe plastic bak gepakt waarin allerlei soorten borstels, een grote kam en een paar potjes zaten.

'Dit is een borstelbak,' legde ze uit, een beetje overbodig.

'Daarmee gaan we nu de pony's mooier maken. Want ze zagen er natuurlijk niet uit.'

Zagen ze er niet uit? Manou keek verbaasd naar Stef, die langs haar heen terug naar de stal liep. Daar had ze niets van gemerkt. Maar ja, ze had er dan ook echt geen verstand van, bedacht ze, terwijl ze haastig achter haar vriendin aan liep.

Weer gingen ze de hele stal door, maar dit keer van donker naar licht. Manou knipperde even met haar ogen toen ze weer buiten stonden.

Stef zette de borstelbak op de grond bij de pony die ze Rosette genoemd had. 'Zo, nou gaan we die rare beesten eens even goed onder handen nemen. Want ze hebben natuurlijk weer in hun stal liggen rollen.'

Was dat zo natuurlijk? Manou zou het niet weten. Maar ze knikte wel, alsof het helemaal vanzelf sprak wat Stef zei.

'Moet je kijken,' zei haar vriendin. Ze sloeg met haar vlakke hand op de bil van de bruingrijze pony, die daar helemaal geen last van leek te hebben.

Wel zag Manou duidelijk dat er allemaal stof en zandkorrels omhoogsprongen uit de vacht van de pony.

'Zie je wel?' vroeg Stef. 'Hij zit helemaal onder de rotzooi. En echt niet alleen zijn flank, hoor.'

O ja, flank, dacht Manou automatisch. Zo heette de zijkant van een pony, dat was waar ook. Weer knikte ze ijverig.

'En daar gaan wij dus wat aan doen,' besloot Stef, die zich vooroverboog om een borstel met een riempje eraan uit de bak te pakken.

Meteen haalde Manou ook een borstel uit de bak. Die van haar zag er heel anders uit, merkte ze toen het al te laat was.

'Nee, je kunt beter eerst zo'n rosborstel pakken,' zei Stef. Ze liet zien hoe haar hand onder het riempje van de borstel door schoof, zodat de borstel strak tegen haar handpalm zat. 'We rossen eerst het vuil goed los, en dan borstelen we het eruit met een fijnere borstel.'

Het zal best, vond Manou. Maar toch pakte ze snel eenzelfde soort borstel als Stef nu om haar hand had.

Stef ging naast de bruingrijze pony staan en zei: 'En nu gewoon zo borstelen.'

Haar hand met de borstel ging stevig over de rug en de flank van de pony, die rustig bleef staan. Onzeker liep Manou naar Nistelrooij. Dat leek haar de verstandigste keuze. Maar hij was wel groot. Zou ze het durven?

'Van voren naar achteren,' klonk de stem van Stef. 'Er is echt niks aan. Waar de staart zit, is de achterkant.' Ze lachte hard om haar eigen grapje.

Een beetje schaapachtig lachte Manou mee. Toen deed ze dapper haar arm omhoog en aaide zachtjes met haar borstel over de zijkant van de pony. Het dier keek even opzij, alsof hij nieuwsgierig was wie er nu weer met hem bezig ging.

'Het mag wel wat harder, hoor!' riep Stef. 'Het zijn grote, sterke dieren. Ze kunnen wel tegen een stootje. En ze vinden het zelfs lekker als je ze een beetje stevig borstelt.'

Manou deed wat haar gezegd werd. Er kwam allerlei stof uit de vacht van de pony. Plukjes haar die aan elkaar zaten, kwamen los.

'Goed zo!' moedigde Stef haar aan. 'Zo gaat-ie lekker!'

Dat kon wel zo zijn, maar Manou voelde aan haar arm en schouder dat ze dit werk niet gewend was. Als ze niet uitkeek, kreeg ze straks misschien wel kramp.

'Niet te lang met de rosborstel, hoor,' hield Stef haar voor.

'Dan kunnen we zo over op de fijnere borstel.'

Manou vond het allemaal best. Ze ondersteunde haar borstelende arm met haar hand, vlak naast de elleboog. Op die manier kon ze het nog wel een tijdje volhouden. De pony bleef rustig staan terwijl ze eerst de ene en toen de andere flank deed. Zelfs op plekken waar ze al geweest was, bleef het stof omhoogkomen.

Na een tijdje riep Stef: 'Oké, nu de fijnere borstel.'

Manou keek goed welk soort borstel haar vriendin nu pakte en zorgde dat ze er net zo een te pakken kreeg.

'Gewoon met de haren meeborstelen,' vertelde Stef, die meteen liet zien wat ze bedoelde.

Dat begreep Manou. Een kat moest je ook niet tegen de haren in strijken, dus zou een paard dat ook wel niet prettig vinden.

Ze borstelde de pony geduldig van voor naar achter. Weer kwam er allemaal vuil af, maar nu zag de vacht er een stuk beter uit op de plekken waar ze geweest was.

'Dat vindt hij lekker, hoor!' zei de stem van Francine vlak achter haar.

Manou schrok op, maar wist er toch een glimlach uit te persen. Met nog meer ijver borstelde ze de flank van de pony.

'Kom je straks ook bij de les van Stefanie kijken?' vroeg Francine.

Met een snelle blik op haar vriendin knikte Manou. 'Dat lijkt me leuk.'

Francine knikte haar vriendelijk toe en liep in de richting van het woonhuis. Haar blonde paardenstaart wipte op haar rug heen en weer.

'Is Francine een van de leraressen?' vroeg Manou aan Stef.

'Yep,' antwoordde die. 'De dochter van meneer Van der Meulen. Zij is eigenlijk de baas van de manege. Haar vader doet de rest van de boerderij. Ik heb wel eens gehoord dat hij met pony's begonnen is omdat Francine er zo gek op was.'

Ineens snapte Manou het. 'O, dus daarom heet die manege natuurlijk De Paardenstaart!' riep ze uit. 'Omdat Francine een paardenstaart heeft. En een paard ook.'

'Zou best kunnen,' bromde Stef. 'Daar heb ik eigenlijk nooit aan gedacht.'