Tess Monaghan hield van de nostalgische kleine kinderboekwinkel die een kleine twee jaar geleden geopend was tussen de antiquariaten langs Twenty-Fifth Street in North Baltimore. Er was zoveel schattigs - de in vrolijke kleuren geschilderde miniatuur schommelstoeltjes en fauteuils op de zonneveranda, de beo die ‘Hallo, meid!’ zei, of ‘Halt! Wachtwoord!’ en - het mooist van alles - ‘Nimmermeer!’

Het mooist vond ze de enorme poster van Arnold Lobel die tegenover de winkeldeur hing en waarop een baardig mensbeest in zijn kleine huisje nestelde dat uit wankele stapels boeken bestond. Ze vond het prachtig dat andere producten hier echt bijzaak waren; deze winkel verkocht boeken, met daarnaast een enkele knuffel en Fancy Nancy boa’s. Tess waardeerde het dat cadeaupapier hier het hele jaar gratis was en dat de winkel zocht naar boeken die uitverkocht waren. Ze kon niet wachten tot haar dochter van twee, Carla Scout, oud genoeg zou zijn om het hele zaterdagse voorleesuurtje stil uit te zitten, hoewel Tess begon te vrezen dat het pas zo ver zou zijn als Carla Scout eerstejaars op de universiteit was. Maar het meest van al bewonderde ze het tegen de trend indruisende besluit om een boekwinkel te openen, terwijl zo veel mensen schenen te denken dat boeken hun langste tijd hadden gehad.

Ze vond alleen dat het leuk zou zijn geweest als de eigenaresse van De Kinderboekwinkel ook echt van kinderen hield.

‘Voorzichtig,’ bromde de eigenaresse met haar ravenzwarte haar op deze voor oktober ongewoon koude dag, toen Carla Scout zich in haar Frankenstein waggelgang naar een lage plank met prentenboeken begaf. Om eerlijk te zijn, de handen van Carla Scout waren niet bepaald schoon, omdat moeder en dochter zich even tevoren hadden overgegeven aan een van mama’s favoriete zwakheden: chocolade pindabrokken uit Eddie’s kruidenierszaak. Tess schoot toe met een servetje en glimlachte verontschuldigend naar de eigenaresse.

‘Het spijt me,’ zei ze. ‘Ze houdt zoveel van boeken, ze kijkt ze soms letterlijk aan stukken.’

‘Kan ik u misschien helpen?’ vroeg de eigenaresse alsof zij Tess nooit eerder had gezien. Tess’ creditcard sprak andere taal.

‘O... nee, we zoeken een verjaardagscadeautje, maar ik heb wel wat ideetjes. Mijn tante beheerde de kinderbibliotheek voor de gemeentescholen.’

Tess vertelde er niet bij dat haar tante haar eigen boekhandel had en met alle plezier elk boek zou bestellen dat Tess wilde hebben - tegen kostprijs. Maar Tess wilde dat deze boekhandel, zo dicht bij haar eigen buurt, zou bloeien. Ze wilde dat alle winkels bij haar in de buurt bloeiden, maar het was een gevaarlijk principe om hoog te houden, zoals de meeste principes. ’s Avonds, als haar dochter sliep en het huis stil was, kon ze het niet helpen dat haar muis naar internetwinkels klikte, die alles zo gemakkelijk maakten. Zou ze...?

‘U bent er ook zo een, neem ik aan,’ zei de vrouw.

‘Een van...?’

De eigenaresse wees naar de iPad die uit Tess’ tas stak. ‘O... nee. Ik bedoel, natuurlijk, ik koop af en toe een e-boek, vooral boeken die ik niet per se hoef te hebben, maar ik gebruik de leesapp op dit ding voornamelijk voor omvangrijke documenten. Bij mijn werk komt een hoop papierwerk kijken en het is geweldig om de documenten te kunnen invoeren en ze met me mee te nemen...’

De eigenaresse rolde met haar ogen. ‘Natuurlijk.’ Ze verdween achter de bloemetjesgordijnen die haar werkruimte afscheidden van de winkel, alsof ze praten met Tess te vermoeiend vond.

Het spijt me, mimede de enige verkoopster in de winkel, een vrouw met vuurrood haar, talloze piercings en een tatoeage van wat Jemima Puddleduck leek op haar linkerbovenarm.

De eigenaresse schoot weer tussen de gordijnen uit, haar tasje onder haar arm. ‘Ik ga koffiedrinken, Mona, en daarna naar de bank.’ Tess wachtte om te kijken of ze op een fiets stapte, misschien wel een met een mandje voor vinnige zwerfhondjes. Maar ze liep Twenty-Fifth Street af, haar hoofd gebogen tegen de vlagerige wind.

‘Ze heeft het moeilijk,’ zei het meisje met de tatoeage van de eend. Mona, had de eigenaresse haar genoemd. ‘Dat kun je je wel voorstellen. En wat haar helemaal gek maakt zijn mensen die hier binnenkomen met e-readers - met alle respect - alleen om haar uit te horen en vervolgens de elektronische versie te downloaden of online een goedkoper exemplaar te kopen.’

‘Ik kan me niet voorstellen dat mensen digitale kinderboeken zouden willen.’

‘Dat zou u nog verbazen. Er zijn een paar interactieve Dr. Seuss-boeken - ze zijn echt heel goed. Maar ik weet niet wat ik van de lees-tegen-jezelf-functie moet denken. Ik denk dat het nog steeds belangrijk is dat ouders hun kinderen voorlezen.’

Tess kreeg een schuldbewuste kleur. Ze had Hop on Pop op haar iPad, samen met wat spelletjes, hoewel Carla Scout het voorlopig leuker leek te vinden om de e-mails van haar moeder te openen en vervolgens te deleten.

‘In ieder geval,’ ging Mona verder, ‘het zijn de plotselinge verdwijningen die haar chagrijnig maken. Want het gaat om de duurste, mooiste boeken. Hugo, dat soort dingen. Heel veel Caldecott-boeken, maar nooit de Newbery’s en die hebben we in dezelfde hoek staan. Iemand heeft het duidelijk op de geïllustreerde boeken gemunt. Maar niet de echt zeldzame die we achter slot en grendel bewaren.’ Ze wees naar de kast die langs de voorkant van de toonbank liep, vol oude boeken in perfecte staat: Elouise Goes to Moscow, verscheidene titels van Maurice Sendak, Emily of Deep Valley, 100 Dresses van Eleanor Estes, een boek dat Tess niet kende, Epaminondas and his Auntie, waarvan de illustratie op de kaft bepaald niet politiek correct was.

Tess merkte dat ze van persoonlijkheid verwisselde, van verontruste moeder naar privé-detective die veiligheidsadviezen gaf. Ze keek om zich heen. ‘Al die kleine hoekjes - het is knus, maar ideaal voor een winkeldief. Een alarm en een bel bij de deur om je te waarschuwen wanneer die open en dicht gaat, maar geen camera’s. Heb je erover gedacht om de mensen tassen en rugzakken te laten inleveren?’

‘Dat hebben we geprobeerd, maar toen heeft Octavia de nummers door elkaar gehaald... en wanneer ze met verwijten overladen wordt, laten we zeggen dat ze zich dan niet van haar beste kant laat zien.’

‘Octavia?’

‘De eigenares.’

Alsof haar naam haar opriep, verscheen ze ineens met een beker koffie in haar hand, terwijl ze de deur achter zich dichtsloeg. ‘Ik vergeet altijd dat de bank elke dag om drie uur sluit, behalve op vrijdag. O, nou ja, niet dat ik veel te storten had.’

Ze keek naar Mona, haar gezicht zachter en vriendelijker. Ze was jonger dan Tess had gedacht, nog geen veertig. Het kwam door haar strenge manier van doen en zwartgeverfde haar dat ze ouder leek. ‘Ik kan vandaag een cheque voor je uitschrijven, maar als je tot vrijdag zou kunnen wachten...’

‘Natuurlijk, Octavia. En het is bijna Halloween. Voor je het weet gaan de mensen hun inkopen voor de feestdagen doen.’

Octavia zuchtte. ‘Meer mensen in de winkel. Meer afleiding. Meer kans voor dieven.’ Ze keek naar Carla Scout die met een boek van Mo Willems op de grond zat en zichzelf ‘voorlas’. Tess dacht dat Octavia vertederd zou zijn of ze wilde of niet. Wat kon er schattiger zijn dan een klein meisje dat las, vooral dit kleine meisje, dat zo verstandig was om op haar vader te lijken met haar lichte huid en donkere haar dat al tot op haar schouders hing. Bovendien droeg ze een miniatuur leren bomberjack van Gap, rode spijkerbroek en een Clash T-shirt. Tess had vandaag al minstens veertig keer gehoord dat ze ‘zóóó enig’ was. Ze bereidde zich voor op een eenenveertigste verklaring in die zin.

Octavia zei: ‘Ze heeft chocolade op het boek gesmeerd.’

Dat had ze. En ze hadden Don’t Let the Pigeon Drive the Bus al, maar Tess zou dit beschadigde boek wel moeten kopen. ‘Tel het dadelijk maar op bij mijn andere aankopen, wanneer ik afreken,’ zei Tess die wist dat het dwaasheid was om te proberen Carla Scout een voorwerp af te pakken dat haar rustig en tevreden hield.

‘Ik heb begrepen dat u wat problemen met diefstallen hebt?’

‘Mona!’ Eigenares keek boos naar werkneemster. Tess zou onder een dergelijke blik ineengekrompen zijn, maar de jongere vrouw haalde enkel haar schouders op.

‘Het is geen schande, Octavia. Mensen stelen niet van ons omdat we slechte mensen zijn. Of zelfs omdat we slecht zijn in wat we doen. Ze doen het omdat ze hebzuchtig zijn.’

‘Een camera zou uw problemen al een heel eind oplossen,’ deelde Tess mee.

Octavia snoof. ‘Ik moet niks van apparaatjes hebben.’ Ze wierp nogmaals een onheilspellende blik naar Tess’ iPad en voegde er toen wat minder scherp aan toe: ‘Bovendien kan ik me die onkosten momenteel niet veroorloven.’

Haar eerlijkheid raakte bij Tess een gevoelige snaar. ‘Ik begrijp het. Hebt u een bepaald patroon opgemerkt?’

‘Ik maak niet iedere week de inventaris op,’ begon Octavia, toen Mona zei: ‘Het gebeurt op zaterdag. Ik ben er bijna zeker van dat het op zaterdag gebeurt. Dan is het hier druk met het voorleesuurtje en meer zoekende klanten dan gewoonlijk - vaak gescheiden vaders die nog vaak even een cadeautje komen oppikken of die wanhopig proberen hun kinderen bezig te houden.’

‘Ik zou misschien kunnen helpen...’

Octavia hief een hand op. ‘Daar heb ik ook geen geld voor.’

‘Ik doe het voor niks,’ zei Tess tot haar eigen verbazing.

‘Waarom?’ Octavia’s stem droop van het wantrouwen. Ze was geen vriendelijkheid gewend, vermoedde Tess, behalve misschien van Mona, het soort winkelbediende dat wel een paar dagen op een cheque wilde wachten.

‘Omdat ik denk dat uw winkel goed is voor North Baltimore en ik wil dat mijn dochter hier kan komen terwijl ze opgroeit. Om een echt stadskind te worden, om hier te kunnen fietsen of de bus te nemen, om alleen boeken uit te zoeken. Betsy-Tacy, Mrs. Piggle-Wiggle, The Witch of Blackbird Pond. Edward Eager en E. Nesbit. Allemaal boeken waarvan ik hield.’

‘Iedereen wil dat kinderen de boeken lezen die je zelf in je jeugd mooi vond,’ zei Octavia. ‘Maar als ik in dit vak één ding heb geleerd, dan is het dat kinderen hun eigen ontdekkingen moeten doen als je wil dat ze echte lezers worden.’

‘Oké, zal wel zo zijn. Maar als ik wil dat ze boeken ontdekt gaat er niets boven snuffelen in een winkel of een bibliotheek. Er gaat niets boven toevallige ontdekkingen en dat kun je niet sturen.’ Ze keerde zich net op tijd naar haar dochter om te zien - maar niet te voorkomen - dat Carla Scout met haar vuile handen naar een volgende boek reikte. ‘Dat nemen we ook.’

Weer op straat, met Carla Scout in haar wandelwagen, probeerde Tess met een hand te sturen, terwijl ze in de andere haar telefoon hield om haar e-mails te bekijken. Het was onvermijdelijk dat ze tegen de hielen van een man botste die ze in ieder geval van gezicht goed kende.

Zij en Crow, de vader van Carla Scout, noemden hem de Wandelaar en ze vroeg zich vaak af wat voor leven hij leidde, waar hij de tijd vandaan haalde om elke dag kilometers door North Baltimore te lopen, door weer en wind, alsof dit zijn taak in het leven was. Hij zou knap geweest zijn, als hij eens glimlachte en rechtop stond, maar er kon nooit een lachje af en hij had een ronding in zijn houding die deed vermoeden dat hij niet rechtop kon staan. Toen Tess tegen hem aan botste, draaide hij abrupt een kwartslag om, zodat hij Tess met zijn rugzak raakte. Het was alsof ze een klap met een moker kreeg. Tess vroeg zich af of hij er een gewicht in droeg om hem te helpen zijn ongelukkige houding te corrigeren.

‘Neem me niet kwalijk,’ zei Tess, maar de man leek hun botsing niet eens gemerkt te hebben. Hij bleef gewoon doorlopen in zijn kenmerkende, kordate gang, zijn lichaam als een C voorovergebogen. Er zat geen levenslust, geen veerkracht in de gang van de Wandelaar, alleen de grimmige vastbeslotenheid om de ene voet voor de andere te zetten, steeds weer opnieuw. Hij was, vond Tess, net iemand uit een sprookje of een mythe die vervloekt was om steeds maar door te blijven lopen tot de betovering werd verbroken.

Voor haar eerste dienst op zaterdag in de boekwinkel stak Tess haar licht op bij haar tante, omdat ze dacht dat die ook heel wat verdwijningen in haar winkel moest zien.

‘Niet bijzonder,’ zei Kitty. ‘Boeken zijn moeilijk te stelen en nog moeilijker door te verkopen. Het gebeurt natuurlijk, maar ik heb nooit een systematisch doorlopend plan opgemerkt, waarbij bepaalde boeken het doelwit zijn, zoals jij beschrijft. Dit klinkt als een wraakactie tegen de eigenaar.’

Tess dacht aan Octavia’s bruuske manier van optreden en Mona’s verhalen over hoe excentriek ze soms kon doen. Maar het bleef moeilijk voor te stellen dat een ontevreden klant zo ver zou gaan. De meeste mensen zouden het laten bij het schrijven van een vernietigende kritiek op Yelp.

‘Dit kan ik je wel vertellen,’ zei Kitty. ‘Jaren geleden - toen er nog veel meer antiquariaten in Twenty-Fifth Street zaten dan nu - was er een ware diefstallengolf. De eigenaars konden hun ogen niet geloven als ze zagen hoeveel ze van hun voorraad kwijtraakten, en hoe willekeurig dat was. Maar toen hield het ineens weer op.’

‘Wat gebeurde er? Ik bedoel, waarom hield het op? Hebben ze iemand gearresteerd?’

‘Niet dat ik weet.’

‘Ik moet misschien eens bij de andere winkels in de straat informeren, kijken of hun iets is opgevallen,’ zei Tess. ‘Maar ik vraag me af, waarom het nú gebeurt.’

‘Misschien maakt iemand zich zorgen dat er binnenkort geen boeken meer zullen zijn, net als een uitgestorven diersoort.’

Kitty had dit duidelijk als grap bedoeld, maar Tess vroeg onwillekeurig: ‘Zou dat kunnen?’

De stilte aan de andere kant van de lijn was zo lang dat Tess zich begon af te vragen of haar mobieltje de verbinding had verbroken. Toen Kitty weer sprak, klonk haar stem zacht, zonder de gebruikelijke vrolijkheid.

‘Ik durf de toekomst niet te voorspellen. Tenslotte had ik ook nooit gedacht dat kranten konden verdwijnen. Maar ik denk dat er een markt voor tastbare boeken zal blijven bestaan; ik weet alleen niet hoe groot die zal zijn. Het enige wat ik weet is dat ik het wel red - voorlopig. Ik ben eigenaar van mijn winkel en ik heb een groep trouwe klanten, en ik heb een mooie omzet van toeristen die binnen komen wippen. Uiteindelijk is het de vraag waar mensen waarde aan hechten. Willen ze graag boekhandels? Willen ze graag boeken? Ik weet het niet, Tess. Boeken kunnen al jaren voor niets in bibliotheken geleend worden en daardoor zijn ze niet minder waardevol geworden. De Boekenloods hier in Baltimore geeft boeken weg aan mensen die ze willen hebben. Gratis, zonder enige verplichting. Ik heb er niet de minste last van. Al tientallen jaren hebben mensen overal tweedehands boeken kunnen kopen - van vlooienmarkten tot de boekenuitverkoop op Smith College. Maar het heeft iets om op een toets van je computer te drukken en iets zo kortstondigs te kunnen kopen voor 99 cent, waarna het onmiddellijk naar je toe komt vliegen. Herinner je je Sjakie en de chocoladefabriek?’

‘Natuurlijk.’ Net als de meeste kinderen had Tess zich aangetrokken gevoeld tot de mysterieuze verhalen van Roald Dahl. Ook hij stond op de lijst schrijvers die Carla Scout van haar moest lezen.

‘Nou, stel je voor dat je kon doen wat Willie Wonka deed - zoals Dahl fantaseerde - je hand in je televisietoestel steken en er een reep chocolade uit halen? Stel dat alles wat je wilde hebben altijd voor je beschikbaar was, vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week? Het is verdomme al bijna zo ver. Het leven is een menukaart. We krijgen wat we willen wanneer we het willen. Maar als je het mij vraagt betekent het dat het veel moeilijker is om aan te geven wat we werkelijk willen.’

‘Dat is geen probleem in Baltimore,’ zei Tess. ‘Het enige wat ik bezorgd kan krijgen is pizza en chinees - en niet eens mijn lievelingspizza of chinees.’

‘Je maakt een grapje om deze morbide gedachtegang een andere wending te geven.’

‘Niet helemaal.’ Tess maakte geen grapje. De service van de maaltijdkoeriers in Baltimore was bedroevend. Maar ze was ook niet gewend om haar uitgelaten tante in zo’n sombere bui te horen en ze probeerde haar af te leiden, zoals ze deed als ze kiekeboe speelde met Carla Scout. En dat werkte. Het bleek dat dag in dag uit met een peuter bezig zijn een goede oefening was om de wereld als geheel aan te kunnen.

Op zaterdag was het hectisch in De Kinderboekwinkel, zoals voorspeld, hoewel Tess er al snel achter kwam dat de drukte in de diverse hoekjes omgekeerd evenredig was aan de activiteit bij de kassa.

Ze was ook getuige van het fenomeen dat Mona had beschreven: mensen gebruikten de winkel als een concreet winkelcentrum voor hun virtuele behoeften. Ze wist niet wat ze verfoeilijker vond - de mensen die hun uiteenlopende toestelletjes tevoorschijn haalden en aankopen deden terwijl ze in de winkel stonden, of degenen die wachtten tot ze weer buiten op de stoep stonden en zich bijna heimelijk over hun telefoons of e-readers bogen, alsof ze een soort misdaad pleegden. Dat deden ze en dat deden ze niet, besloot Tess. Het was legaal, maar ze maakten misbruik van Mona’s tijd en winkel door haar als een soort vraagbaak te gebruiken.

Op het hoogtepunt van de drukte kwam een bezorger met dozen boeken die zijn steekwagentje door de gangetjes duwde en de bovenste doos op een goed moment verloor. Hij was buitengewoon knap op een puberale manier - en buitengewoon onhandig. Terwijl hij zijn wagentje naar het achterste gedeelte van de winkel probeerde te rijden, vielen zijn dozen er twee, drie, vier keer af. Een keer scheurde de bovenste doos open en hij strooide een paar boeken op de vloer.

‘Het spijt me,’ zei hij met een brede glimlach, toen hij neerknielde om ze bijeen te rapen. Alleen... zag Tess het nou goed dat hij een paar boeken van een plank nam en in de doos stopte? Waarom zou hij dat doen? Tenslotte werden de dozen afgeleverd, hij kon ze niet met zich meenemen.

‘Tate is de onhandigste vent ter wereld,’ zei Mona vol genegenheid nadat hij vertrokken was. ‘Een lieverd maar een warhoofd.’

‘Bedoel je dat hij voortdurend van alles laat vallen?’

‘Laat dingen vallen, haalt bestellingen door elkaar, noem maar op. Maar Octavia is dol op hem. Die sproeten...’

Tess was niet onder de indruk geweest van de sproeten, maar ze kreeg de kans om te zien wat voor effect ze op Octavia hadden, toen de bezorger een kwartier later met een schaapachtige uitdrukking terugkwam.

‘Tate!’ zei Octavia oprecht verheugd.

‘Ik voel me zo’n stommerd. Een van de dozen die ik hier heb gebracht is voor Royal Books verderop in de straat.’

‘Geen probleem,’ zei Octavia. ‘Je weet dat ik de bezorgingen op zaterdag vaak pas laat in de middag na sluitingstijd uitpak.’

Hij zocht tussen de stapel dozen, liet Octavia zien dat een ervan aan Royal Books geadresseerd was en tilde hem op zijn schouder. Tess zag dat de doos niet met tape was dichtgeplakt, de flappen waren in elkaar gevlochten, zoals mensen doen wanneer ze hun eigen bezittingen bijvoorbeeld voor een verhuizing inpakken. Ze liep achter hem aan naar buiten, zag hem de doos in zijn vrachtwagen zetten en vervolgens in westelijke richting wegrijden, toen afslaan Howard Street in, straal langs Royal Books heen.

Hij lijkt op iemand, dacht Tess. Iemand die ik ken, maar ik kan er niet opkomen. Een beroemdheid? Waarschijnlijk leek hij op een televisieacteur.

Terug in de winkel had ze de moed niet om Octavia te vertellen wat ze vermoedde. Octavia had gewoon gestraald toen ze Tate had gezien. Bovendien had Tess geen bewijs. Nog niet.

‘Heb je iets gezien?’ vroeg Octavia aan het eind van de dag.

‘Misschien. Als er vandaag iets is gestolen, dan was het van deze plank.’ Tess wees naar de lage plank bij de plek waar de doos was gevallen, zodat de hele inhoud over de vloer verspreid lag. Mona hurkte neer en duwde tegen de titel. ‘Ik weet het niet zeker tot ik het op onze computer heb gecontroleerd, maar gisteren stond de plank helemaal vol. Ik bedoel... er is geen Seuss en Seuss hebben we altijd.’

‘Als je het zag, waarom heb je dan niets gezegd?’ wilde Octavia weten, even nors als een betalende klant. ‘Of iets gedáán, verdorie.’

‘Ik was niet er zeker van of ik iets zag en ik wilde... een mogelijke klant niet voor het hoofd stoten. Ik kom volgende zaterdag terug. Dit is een karweitje voor twee.

Het is oneerlijk verdeeld in het leven. Tess Monaghan die haar dreumes in een draagzak droeg, was onzichtbaar voor het grootste deel van de mensheid, behalve voor geile mannen die het kind op borsthoogte zagen hangen en dingen zeiden als: ‘De beste plaats in het theater.’

Maar wanneer Crow de draagzak omgespte en hun kind voor zíjn borst hing, smolt iedereen, althans de vrouwen. Dus stond hij de volgende zaterdagochtend in de boekwinkel en probeerde beleefd te zijn tegen de koerende vrouwen om hem heen, zelfs toen hij wachtte of hij iets soortgelijks zou zien als Tess een week geleden. Opnieuw kwam Tate toen het voorleesuurtje aan de gang was, zes dozen op zijn steekwagen.

Geen doos gevallen, sms’te Crow.

Verdomme, dacht Tess. Misschien was hij sluw genoeg om het op afwisselende dagen te doen, ondanks Mona’s overtuiging dat de diefstallen grotendeels op zaterdag plaatsvonden. Misschien zat ze op een dwaalspoor, misschien...

Haar mobieltje liet weer een ping horen. Neemt een doos mee. Zegt dat die per ongeluk op zijn wagentje stond. Ik heb niets gezien. Hij is goed.

Tess stond klaar met haar fiets. Ze had geconcludeerd dat ze daarop op zaterdag iemand het beste door North Baltimore kon volgen. Een koerier, zelfs een kleine zelfstandige die tijdens de weekends werkte, moest vaak stoppen, nietwaar. Ze rekende erop dat ze hem wel bij kon houden. En dat deed ze, terwijl hij zijn route afwerkte, ook al reed ze de Wandelaar bijna omver bij het Kunsthistorisch Museum van Baltimore. Ze racete er achteraan, zag hem bij de ene halte na de andere dozen uitladen, tot ze besefte wat de zwakke plek in haar plan was. Hoe moest ze weten welke doos uit De Kinderboekwinkel kwam?

Ze zuchtte en legde zich erbij neer dat ze nog een zaterdag aan De Kinderboekwinkel zou moeten opofferen.

En nog een, en nog een, en nog een. De volgende vier zaterdagen verstreken zonder enig incident. Tate verscheen, leverde zijn dozen af, maakte geen vergissingen, liet niets vallen. En toch bleken boeken waarnaar de klanten in de loop van de week vroegen nergens in de winkel te vinden te zijn hoewel de zaak ze volgens de computer op voorraad had.

De vijfde zaterdag scheen de kerstdrukte begonnen te zijn en de winkel was nog chaotischer dan anders toen Tate kwam. Hij liet een doos vallen in een van de verste hoeken van de winkel, eentje die vanaf de kassa of vanuit de voorleesalkoof op de nagebouwde veranda niet te zien was. Tess, buiten op straat, klaar om te fietsen, zag hoe alles gebeurde via de camera op Crows telefoon, die hij op heuphoogte hield. Het beeld vervaagde plotseling - Mona, door Tess in vertrouwen genomen, was naar voren gesneld om te proberen Tate te helpen. Tate duwde haar weg, maar niet voor Carla Scouts drinkbekertje op een raadselachtige manier op de doos viel, waarop de deksel losliet en een stroom rode drank vrijkwam, genoeg om een duidelijk zichtbare vlek op de zijkant van de doos achter te laten, een beeld dat Crow opnam en in een sms’je verder stuurde. Tess keek vanaf de andere kant van de straat toe hoe hij de doos inlaadde en zag de plaats waar de grote vlek zat.

Het was een lange, koude middag en Tess kreeg geen minuut rust toen ze de truck volgde. Geen tijd om zelfs maar een kop koffie te pakken. Ze zou trouwens toch niet het risico genomen hebben om iets te drinken, omdat ze daardoor gedwongen kon zijn om een wc te zoeken.

Het liep tegen vieren, het winterlicht nam af, toen Tate een van de beruchtste heuvels in de woonwijk Poland Park opreed, niet ver van waar Tess woonde. Ze zou graag beneden zijn blijven wachten, maar hoe kon ze dan weten waar hij zijn bestelling afleverde? Ze gaf hem een voorsprong van vijf minuten en hoopte dat Tate zoals de meeste chauffeurs in Baltimore fietsers gewoon niet zag.

Zijn truck stond voor een groot Victoriaans huis, misschien een van die oude zomerhuizen, gebouwd toen mensen bereid waren tien, twintig en meer kilometers te reizen om te ontsnappen aan de hitte in de binnenstad van Baltimore. Maar dit huis in een straat vol woningen van een miljoen dollar of meer viel behoorlijk uit de toon. De cederhouten dakspanen waren eraf gevallen alsof het huis aan het smelten was, het dak was op ettelijke plaatsen ondeskundig gerepareerd en de schoorsteen leek elk moment naar beneden te kunnen komen vallen. De bestelbus stond op de oprijlaan te wachten en Tate zat nog steeds achter het stuur. Tess hurkte naast haar wiel in een oprijlaan drie huizen eerder en deed of ze iets aan het repareren was. Uiteindelijk kwam er een man naar buiten, maar niet uit het huis. Hij was in de stal aan het begin van de oprijlaan geweest. De meeste van dergelijke bijgebouwen in de buurt waren afgebroken of verbouwd tot iets anders, maar dit leek onaangeroerd te zijn. Binnen leek licht te branden, maar dat was alles wat Tess kon zien voor de deuren weer dichtgeschoven werden.

Die man komt me bekend voor, dacht ze, net zoals ze had gedacht toen ze Tate de eerste keer had gezien. Is hij beroemd of ken ik hem ergens van?

De man die naar het eind van de oprijlaan liep was de Wandelaar, drong het tot haar door. Geen rugzak, maar het was hem onmiskenbaar. Zijn schouders bogen nog sterker naar voren zonder hun gebruikelijke tegenwicht. Hij schudde de hand van de chauffeur en Tess besefte waarom ze dacht dat ze Tate eerder had gezien - hij was een knappere, jongere versie van de Wandelaar.

Tate overhandigde de doos met de rode vlek aan de Wandelaar. Er werd geen geld betaald. Er werd niets gegeven. Maar zelfs in het schemerlicht was de rode vlek duidelijk te zien. De man nam de doos mee de oude stal in en duwde de deur moeizaam weer dicht.

Tess stond voor de keus, eentje waarop ze niet had gerekend. Ze kon achter Tate aangaan en hem met de feiten confronteren, omdat hij het meeste te verliezen had. Zijn baan hing aan een zijden draadje. Maar ze kon niet bewijzen dat hij schuldig was aan diefstal tot ze in de doos had gekeken. Als ze achter Tate aan ging, konden de boeken verdwenen zijn voor ze terugkwam en ze zou niet in staat zijn iets te bewijzen. Ze moest kijken wat er in de doos zat.

Ze sms’te Crow, vertelde hem wat ze van plan was en liep de oprijlaan op zonder op zijn antwoord te wachten dat, veronderstelde ze, de raad zou zijn om voorzichtig te zijn of om de politie te bellen. Maar het was maar een doos boeken uit een kinderboekwinkel. Hoe groot kon het belang zijn?

Ze klopte op de staldeur. Minuten gingen voorbij. Ze klopte opnieuw.

‘Ik heb je gezien,’ zei ze tegen het schemerduister, tegen zichzelf en misschien tegen de man binnen. Ik weet dat je binnen bent.’

Weer verstreken enkele minuten, een lange tijd als je buiten stond terwijl de duisternis viel en de kou intenser werd. Maar uiteindelijk werd de deur opengeschoven.

‘Ik ken je niet,’ ontkende de Wandelaar ronduit als een kind.

‘Ik heet Tess Monaghan en ik ken jou wel. Jij bent de...’

Ze zweeg net op tijd. De Wandelaar wist niet dat hij de Wandelaar werd genoemd. Ze besefte, ietwat te laat, dat hij zijn bestaan niet had teruggebracht tot een bijnaam. Wie hij ook was, hij noemde zichzelf niet de Wandelaar. Hij had een leven, een verleden. Misschien somber en droevig, gebaseerd op deze omgeving en zijn voortdurende, dwangmatige rondlopen, maar hij zag zichzelf noch in gedachten, noch in de spiegel als iemand die niets anders deed dan door North Baltimore rondlopen.

Of wel?

‘Ik heb u zien lopen. Ik woon niet ver hier vandaan. We zijn praktisch buren.’

Hij staarde haar vreemd aan, maar zei niets. Hij steunde met zijn arm tegen de deurpost - ze kon niet naar binnen zonder langs hem heen te dringen. Ze voelde dat hij op dat soort contact geen prijs stelde, dat hij het niet gewend was om aangeraakt te worden. Ze herinnerde zich hoe snel hij om zijn as was gedraaid toen ze met haar wandelwagen tegen zijn hielen botste. Maar in tegenstelling tot de meeste mensen die zich naar de persoon keerden die tegen hen aan was gestoten, was hij opzij gegaan.

‘Mag ik binnenkomen?’

Hij liet zijn arm zakken en ze beschouwde dat als een uitnodiging - en ook als een teken dat hij geloofde dat hij niets te vrezen had. Hij gedroeg zich niet als iemand die zich schuldig voelde, of iets verkeerds had gedaan. Maar hij wist natuurlijk ook niet dat ze de boeken tot hier was gevolgd.

De doos met de sapvlek stond op een werktafel, verlicht door een lamp die aan een lange kabel vanaf het plafond hing. Tess liep naar de doos, waarbij ze erop lette dat ze haar rug niet naar de Wandelaar keerde. Ze wenste dat ze hem onder een andere naam kende dan alleen de Wandelaar, maar hij had zijn naam niet genoemd, toen zij zich voorstelde.

‘Mag ik?’ vroeg ze en ze wees op de doos, waarna ze de dozenopener oppakte die ernaast lag, maar alleen om te voorkomen dat hij hem zou pakken.

‘Hij is van mij,’ zei hij.

Ze keek naar het etiket. Daarop stond het adres van dit huis. Een dekmantel voor het geval de list ontdekt zou worden? ‘William Kemper. Ben jij dat?’

‘Ja.’ Zijn manier van doen was vreemd, kortaf. Van de andere kant, zij was degene die bij hem thuis was gekomen en gevraagd had om een doos te bekijken die aan hem was geadresseerd. Misschien dacht hij dat ze gewoon de zoveelste excentrieke inwoner van Baltimore was. Misschien had hij ook wel een bijnaam voor haar. Nieuwsgierig Aagje.

‘Waarom maak je hem niet open?’

Hij stapte naar voren en deed het. Er zaten minstens een tiental boeken in, allemaal prentenboeken, allemaal duidelijk gloednieuw. Hij bekeek ze zorgvuldig.

‘Deze zijn behoorlijk goed,’ zei hij.

‘Goed waarvoor?’

Hij keek naar haar alsof ze niet goed bij haar hoofd was. ‘Voor mijn werk.’

‘Wat doe je dan?’

‘Scheppen.’

‘De man die je de boeken bracht...’

‘Mijn jongere broer, Tate. Hij brengt me boeken. Hij zegt dat hij een zaak kent die ze gratis uitdeelt.’

‘Deze zien er gloednieuw uit.’

Hij haalde zijn schouders op, niet geïnteresseerd in haar opmerking.

Tess probeerde het opnieuw. ‘Waarom brengt je broer je boeken?’

‘Hij zei dat hij ze beter kon brengen, dan dat ik ze zelf ga halen.’

Tess herinnerde zich weer dat ze in Twenty-Fifth Street tegen de Wandelaar was opgebotst, de harde klap van zijn rugzak, zo stevig dat hij bijna een blauwe plek had veroorzaakt.

‘Maar je haalt ze soms toch nog zelf, nietwaar?’

Het duurde even voor hij antwoordde. Een oneerlijk mens zou al lang geleden een leugen hebben bedacht. Een doorsnee mens zou de voor- en de nadelen van liegen hebben bedacht. William Kemper formuleerde zijn antwoorden gewoon heel zorgvuldig.

‘Soms. Alleen wanneer ze me nodig hebben.’

‘Boeken hebben je nodig?’

‘Boeken moeten na een poosje ademen. Ze wachten zo lang. Ze wachten en wachten maar, dichtgeslagen. Je kunt merken dat niemand ze lange tijd heeft gelezen. Of zelfs maar opengeslagen.’

‘Dus je “bevrijdt” ze. Is dat je werk?’

De Wandelaar - William - keerde haar zijn rug toe en begon de boeken te bekijken die zijn broer had gebracht. Wat hem betreft was hun gesprek afgelopen.

‘Deze boeken zijn niet verwaarloosd. Of genegeerd.’

‘Nee, maar het is de enige soort boeken die Tate te pakken weet te krijgen. Hij denkt dat het alleen maar om de plaatjes gaat. Ik wil hem niet vertellen dat ze niet precies goed zijn. Ik behelp me met wat hij brengt en vul aan, wanneer dat nodig is.’ Hij zuchtte, de zucht van een oudere broer die gewend is aan de fouten van de jongere. Tess bedacht dat Tate ook wel het nodige gezucht zou hebben.

‘William - ben je een poosje weggeweest?’

‘Ja,’ zei hij, terwijl hij de bladzijden omsloeg en de plaatjes bekeek, zijn gedachten niet echt bij haar of hun gesprek.

‘Heb je in de gevangenis gezeten?’

‘Ze zeiden dat het dat niet was.’ Flap, flap, flap. ‘In ieder geval moest ik thuis komen. Uiteindelijk.’

‘Wanneer?’

‘Twee winters geleden.’ Het leek een vreemde manier van formuleren, pseudo-indiaans, aanstellerig. Maar voor een wandelaar speelden de seizoenen waarschijnlijk een belangrijkere rol.

‘En dit is je huis?’

‘Van mij en Tate. Zo lang we de belasting kunnen betalen. Wat ongeveer het enige is wat we kunnen doen. De belasting betalen.’

Daar twijfelde Tess niet aan. Zelfs voor een vervallen krot in deze buurt zou je per jaar al gauw $15.000 onroerendgoedbelasting moeten betalen. Misschien zelfs wel $20.000. Maar woonde hij echt in dat huis? Nu haar ogen aan het schemerlicht gewend waren, zag ze dat de stal tot een soort appartement was verbouwd. Er stond een bed, een provisorische keuken met een kookplaat, een kleine koelkast en een radio. Een badkamer zag ze zo gauw niet, maar Williams uiterlijk wees erop dat hij een manier had om zichzelf en zijn kleren schoon te houden.

Toen zag ze wat er ontbrak. Bóéken. Afgezien van de paar die net gebracht waren, waren er nergens boeken te zien.

‘Waar zijn de boeken, William?’

‘Daar,’ zei hij na een ogenblik van verwarring. Wat hij officieel ook mankeerde, hij nam alles erg letterlijk.

‘Nee, ik bedoel de andere. Er zijn toch andere, niet?’

‘In het huis.’

‘Mag ik die zien?’

‘Het is bijna donker.

‘En wat zou dat?’

‘Dan moet het licht aangestoken worden.’

‘Is er geen licht in het huis dan?’

‘We hebben een aansluiting. Tate zei dat we aangesloten moeten blijven, omdat de buren anders gaan klagen dat het te gevaarlijk is. Gas, water en elektriciteit. Maar we gebruiken het niet behalve voor de wasmachine en de droger en om te douchen. Als het echt koud wordt, kan ik in het huis blijven, maar zelfs met de verwarming aan is het nog steeds koud. Het is zo groot. Het belangrijkste is dat we het netjes houden, zodat niemand kan klagen.

Hij leek uitgeput na zo’n betrekkelijk lange uitleg. Tess merkte dat alleen al haar aanwezigheid een spanning bij hem veroorzaakte. Maar dat scheen niet de spanning te zijn dat hij ontmaskerd zou worden. Hij was niet bang. Andere mensen maakten hem gewoon nerveus in het algemeen. Misschien was dat een andere reden dat de Wandelaar bleef wandelen. Niemand kon hem inhalen en een gesprek met hem beginnen.

‘Ik zou de boeken graag zien, William.’

‘Waarom?’

‘Omdat ik... ik vertegenwoordig een paar mensen die ze vroeger in hun bezit hadden.’

‘Ze hielden er niet van!’

‘Misschien.’ Discussiëren met William leek geen zin te hebben. ‘Ik zou ze graag zien.’

Van buiten had Tess niet in de gaten gehad hoe groot het huis was en hoe ver het zich in de tuin uitstrekte. Zelfs volgens de maatstaven van de buurt was het enorm, en het besloeg bijna elke vierkante centimeter van het perceel. Er was nog meer land, maar dat was een lange, steile helling. Ze zaten hier hoog en hadden een indrukwekkend uitzicht over de stad en de snelweg in de buurt. William nam haar door de achterdeur mee naar binnen en ze kwamen in een gewone, enigszins ouderwetse bijkeuken met apparaten die minstens tien tot vijftien jaar oud schenen te zijn.

‘De buren kunnen de politie bellen,’ zei William op een gemelijke toon. ‘Omdat ze licht zien.’

‘Omdat ze denken dat het huis leegstaat?’

‘Omdat ze alles zouden doen om ons hier weg te krijgen. Elke kans aangrijpen om ons hier weg te krijgen. Tate zegt dat het belangrijk is om hen dat niet te laten doen.’

Hij leidde haar door de keuken met de lichten nog steeds uit. Opnieuw ouderwets, maar gewoon en schoon, zij het een beetje stoffig door het geringe gebruik. Nu bevonden ze zich in een lange, schemerige gang, afgesloten door een dubbele deur die toegang gaf tot een grote kamer. William opende deze en ze stapten een vertrek met talloze ramen binnen, nog steeds donker, maar niet zo donker als de gang.

‘De balzaal. Hoewel we nooit een bal hebben gehad, voor zover ik weet,’ zei hij.

Een balzaal. Dit was inderdaad een van de grote oude villa’s uit Roland Park.

‘Maar waar zijn de boeken, William?’ vroeg Tess.

Hij knipperde verrast met zijn ogen. ‘O, ik denk dat je meer licht nodig hebt. Ik dacht dat het licht van de andere huizen genoeg zou zijn.’ Hij draaide een schakelaar om en het licht van de kroonluchters aan het plafond verlichtte het vertrek. Toch was de ruimte helemaal leeg.

‘De boeken, William. Waar zijn ze?’

‘Overal om je heen.’

Pas toen kreeg Tess in de gaten dat wat zij voor vreemd, lukraak opgeplakt behang had gehouden uit bladzijden bestond - bladzijden en bladzijden uit boeken. Sommige bevatten alleen tekst maar ergens in dit enorme project - het plafond moest minstens zes en misschien wel tien meter hoog zijn - verschenen de kinderboeken. Tess liep ernaar toe om te kijken wat hij had gedaan. Ze was absoluut niet creatief, maar het leek net een soort collage - er zat een beschermingslaagje over de pagina’s. Maar het was geen bescherming tegen UV-straling, want er zaten zonnestrepen op de muur die naar het zuiden gericht was en het meeste licht kreeg.

Ze keek omlaag en besefte dat hij hetzelfde had gedaan met de vloer, of daaraan begonnen was; een deel van de oorspronkelijke parketvloer was nog steeds te zien.

‘Is het hele huis zo?’

‘Nog niet,’ zei hij. ‘Het is een groot huis.’

‘Maar William - deze boeken zijn niet van jou. Je hebt ze stukgemaakt.’

‘Hoezo?’ vroeg hij. ‘Je kunt ze nog steeds lezen. De pagina’s zitten op volgorde. Ik laat ze leven. Ze waren aan het doodgaan, binnen in hun kaft op de planken. Niemand keek naar hen. Nu zijn ze voor altijd geopend, altijd klaar om gelezen te worden.’

‘Maar niemand kan ze toch zien,’ zei ze.

‘Ik wel. En jij.’

‘William is mijn halfbroer,’ vertelde Tate Kemper een paar dagen later tegen Tess tijdens de lunch in de Paper Moon Diner, een gelegenheid in North Baltimore die een soort tempel voor oud speelgoed was. ‘Hij is vijftien jaar ouder dan ik. Hij heeft een tijdje in een inrichting gezeten. Toen heeft onze opa, de vader van mijn vader, besloten om zijn zorgkosten op zich te nemen en hem met een helper in een appartementje niet ver van hier te installeren. In zijn testament heeft hij ons het huis nagelaten en zijn derde vrouw kreeg de rest. Mijn moeder en ik hebben het nooit breed gehad, dus ik vind het niet zo erg. Maar mijn vader was nog altijd rijk toen William jong was, dus niemand maakte zich zorgen over de vraag hoe hij voor zichzelf moest zorgen als hij volwassen was.’

‘Als je het huis verkocht, zou je Williams zorgkosten makkelijk kunnen betalen, tenminste voor een tijdje.’

‘Ja, zelfs in de huidige slechte markt en met de verouderde inrichting en apparatuur zou het waarschijnlijk bijna een miljoen opbrengen. Maar William smeekte me om het te houden, om te proberen of hij op zichzelf kon wonen. Hij zei dat opa de enige was die ooit aardig tegen hem was geweest en hij heeft gelijk. Zijn moeder is dood en onze vader is een klootzak, die uit allebei onze levens is verdwenen, onterfd door zijn eigen vader. Dus heb ik William in de stal laten intrekken. Het heeft een paar maanden geduurd voor ik in de gaten had wat hij aan het doen was.’

‘Maar hij heeft het eerder gedaan, niet?’

Tate knikte. ‘Ja, jaren geleden is hij op het stelen van boeken betrapt. Verscheidene keren. We waren bang dat hij veroordeeld zou worden op grond van een recidivismewet, dus opa bood aan voor psychiatrische hulp te betalen in ruil voor strafvermindering. Toen hij vrij kwam, hield de verpleegkundige hem in de gaten zodat hij niet meer in de problemen kwam. Maar toen hij een keer in opa’s huis kon...’ Hij schudde zijn hoofd en zuchtte net zoals William had gedaan.

‘Hoeveel boeken heb je voor hem gestolen?’

‘Vijftig tot honderd. Ik probeerde het over verschillende winkels te verdelen, maar de andere eigenaars letten een beetje scherper op dan Octavia.’

Nee, ze zijn gewoon niet zo verkikkerd op je, wilde Tess zeggen.

‘Zou je de boeken kunnen vergoeden?’

‘Als ik er de tijd voor krijg. Maar wat zouden we er mee opschieten? William gaat er gewoon nog meer stelen. Ik zit klem. Bovendien...’ Tate keek uitdagend, trots. ‘Ik vind het wel mooi wat hij maakt.’

Dat sprak Tess niet tegen. ‘De kwestie is, als er iets met jou gebeurt - als je betrapt wordt of je baan verliest - zitten jullie allebei in de penarie. Je kunt hier niet mee doorgaan. En je moet de schade aan Octavia vergoeden. Doe het anoniem, via mij, zoveel als je je kunt veroorloven. Vervolgens zal ik je laten zien hoe William alle boeken die hij nodig heeft voor niets kan krijgen.

‘Ik snap niet...’

‘Heb vertrouwen in me,’ zei Tess. ‘En dan nog iets...’

‘Ja?’

‘Zou het echt je dood worden om Octavia eens uit te nodigen om koffie te gaan drinken of zoiets? Voor één keertje?’

‘Octavia! Als ik daar iemand zou willen uitnodigen, dan was dat...’

‘Mona. Ik weet het. Maar weet je, Tate? Niet iedereen kan het meisje met de eendentatoeage krijgen.’

De volgende zaterdag trof Tess William voor zijn huis. Hij droeg zijn rugzak, zij de draagzak waar Carla Scout in zat met haar drinkbeker. Ze was klein voor haar leeftijd, ze woog nog geen twaalf kilo, maar het was nog altijd een heel gewicht om mee te torsen tijdens een trektocht.

‘Ben je klaar voor onze wandeling?’

‘Gewoonlijk loop ik alleen,’ zei William. Hij was niet gelukkig met deze afspraak en had er alleen in toegestemd nadat Tate het hem zo ongeveer bevolen had.

‘Na vandaag kun je weer alleen gaan. Maar ik wil je vandaag naar een speciale plek brengen. Het is ongeveer vijf kilometer.’

‘Dat is niets,’ zei William.

‘Je rugzak is op de terugweg misschien zwaarder.’

‘Dat is hij vaak,’ zei hij.

Dat durf ik wel te wedden, dacht Tess. Hij was waarschijnlijk nooit opgehouden met het stelen van boeken, wat Tate ook dacht.

Ze liepen in zuidelijke richting door de buurt, die er lieflijk uitzag zelfs met de kale bomen onder een bewolkte hemel. Tot Tess’ verrassing gaf William de voorkeur aan hoofdstraten. Gezien zijn afkeer van mensen, dacht ze dat hij minder drukke zijstraten zou kiezen, gebruik zou maken van de groene ruimte van Stony Run Park dat parallel liep aan een groot deel van hun route. Maar William bleef in de drukste straten. Ze vroeg zich af of chauffeurs uit hun portierraam zouden kijken en denken: o, de Wandelaar heeft nu gezelschap van een Wandelvrouw en een Wandeldreumes.

Hij praatte niet en torpedeerde elke poging die Tess deed om een gesprek aan te knopen. Hij liep alsof hij alleen was. Zijn gezicht stond strak, zijn gang was gestaag. Ze merkte dat het hem nerveus maakte om haar aanwijzingen te moeten volgen, dus begon ze van te voren de weg te vertellen, afslag voor afslag, waardoor hij een paar stappen voor haar uit kon lopen. ‘We nemen Roland Avenue naar University Parkway, helemaal tot aan Barclay, waar we linksaf slaan.’ Zijn gang was langzaam volgens Tess’ maatstaven, maar William liep niet om ergens te komen. Hij liep om te lopen. Hij liep om zijn dagen te vullen. Tate zei dat hij volgens de doktoren last had van een bipolaire stoornis met OCD, wat het vinden van de juiste combinatie van medicijnen moeilijk maakte. Zijn werk, zoals William het noemde, leek hem meer dan iets anders thuis te houden, wat de reden was waarom Tate het toeliet.

Eindelijk stonden ze een uur later voor een gebouw van blauw-met-roze sintelstenen.

‘Hier is het,’ zei Tess.

‘Hier is wat?’

‘Ga maar naar binnen.’

Ze stapten een pakhuis vol boeken binnen. En niet zomaar boeken - dit waren allemaal onbeminde boeken, zoals William ze zou noemen, boeken die gegeven waren aan dit unieke instituut in Baltimore: de Boekenloods, die alle boeken accepteerde op één voorwaarde: ze waren gratis beschikbaar voor iedereen die ze wilde hebben.

‘Tienduizenden boeken,’ zei Tess. ‘Allemaal gratis, elk weekend.’

‘Is er een grens?’

‘Ja,’ zei Tess. ‘Niet meer dan tien per keer. Maar je kunt er waarschijnlijk toch niet meer dragen, nietwaar?’ In werkelijkheid was de grens 150.000 volgens de nogal grillige website van de Boekenloods. Maar Tess vond dat haar tante gelijk had met haar opvatting dat mensen meer waarde hechtten aan dingen die ze niet zo gemakkelijk konden krijgen. Als William dacht dat hij er per week maar tien mocht hebben, zouden de boeken meer betekenis voor hem krijgen.

Hij liep door de gangen en zijn ogen gleden langs de ruggen. ‘Hoe kan ik ze allemaal redden?’ vroeg William.

‘Elke week een deel,’ zei Tess. ‘Maar je moet beloven dat dit van nu af aan je enige... eh... leverancier zal zijn. Als je ergens anders boeken vandaan haalt, mag je hier niet meer komen. Begrijp je dat, William? Ga je daarmee akkoord?’

‘Dat zal wel gaan,’ zei William. ‘Deze boeken hebben me echt nodig.’

Het kostte hem drie kwartier om zijn eerste boek te kiezen, Manifold Destiny, een handleiding om te koken op een automotor.

‘Echt?’ zei Tess. ‘Is dat een boek dat bevrijd moet worden?’

William keek haar meewarig aan, alsof ze een hopeloze cultuurbarbaar was.

‘Hij heeft daar vijf uur doorgebracht om zijn boeken te kiezen,’ vertelde Tess die avond tijdens een vroeg avondmaal aan Crow. Crow werkte op zaterdagavond, dus aten ze vroeg om meer tijd met elkaar door te kunnen brengen.

‘Voel je je helemaal niet schuldig? Hij gaat ze uit elkaar scheuren en vernielen.’

‘Doet hij dat? Vernielen, bedoel ik. Of maakt hij er iets moois van, zoals zijn broer zegt? Ik sta in tweestrijd.’

Crow schudde zijn hoofd. ‘Een emotioneel gestoorde man die met een schaar boeken in zijn huis uit elkaar haalt en die een wandeling maakt met jou en onze dochter wier tweede voornaam Scout is. En je hebt de hele tijd niet één Boo Radley-grap gemaakt?’

‘Niet een,’ zei Tess. ‘Jij doet haar in bad. Ik was af.’

Maar ze waste niet af, niet direct. Ze ging haar eigen bibliotheekje in, een knusse serre vol boekenplanken. Tijdens haar zwangerschap had ze hier veel tijd doorgebracht en aan één stuk door gelezen, maar zelfs in de drie maanden dat ze binnen had gezeten, was de voorraad ongelezen boeken nauwelijks verminderd. Ze had altijd gedacht dat ze rijk was, omdat ze zoveel boeken had die ze nog moest lezen. Maar William vond dat ze ze gevangen hield. En niemand anders dan Crow kon er bij. Verschilde haar bibliotheek zoveel van die van William?

Natuurlijk had zij voor haar boeken betaald - voor de meeste althans. Zoals bijna elke bibliofiel op aarde had Tess boeken van vrienden geleend die ze nooit had teruggegeven, zoals sommige van haar lievelingsboeken in huizen van vrienden zwierven om nooit meer terug te komen.

Ze pakte haar iPad op. Er waren maar zeventig boeken op geïnstalleerd. Máár. Voornamelijk dingen voor haar werk, maar ook een enkele zelfhulphandleiding die de geheimen van peuters beloofden te onthullen. Veertig van de zeventig titels waren nog nooit geraadpleegd. Ze liep de kamer van Carla Scout binnen, waar nu een poster hing van een man met een baard die in een berg van boeken woonde, de plaat van Arnold Lobel uit De Kinderboekwinkel. Een betaling/cadeau van een verbijsterde Octavia die niet snapte hoe Tess een eind aan het verdwijnen van haar boeken had gemaakt, en zeer zeker niet wist dat haar verliefdheid er iets mee te maken had gehad. Als Carla Scout naar bed werd gebracht bleef Tess voor de poster staan en las het versje dat daar op stond. Vervolgens voegde ze er haar eigen regels aan toe: ‘Het is even leuk als het lijkt om in een huis van boeken te wonen.’

Belangrijk is wat er in het boek staat. Staande in de kamer van haar dochter waarin zich ook vele planken vol boeken bevonden, herinnerde Tess zich hoe een personage in een verhaal dat zei tegen iemand die vond dat je de bijbel op een hete zomerdag niet als waaier mocht gebruiken. Maar ze kon zich niet meer herinneren welk verhaal dat was geweest.

Betekende dat dat het boek niet langer voor haar leefde? De titel die ze zich probeerde te herinneren kon in deze zelfde kamer staan, tussen alle andere lievelingsboeken uit Tess’ jeugd die wachtten tot Carla Scout ze op een dag zou ontdekken. Maar als ze die op een dag allemaal links liet liggen en haar eigen mythen en legendes wilde ontdekken, zoals Octavia had voorspeld? Hoeveel van deze boeken zouden over een jaar of vijf of tien uitverkocht zijn? Wat betekende het om uitverkocht te zijn in een wereld waarin boeken konden voortleven in apparaten, gloeiend als gevangen geesten, wanhopig verlangend om weer vrij te zijn in de wereld en de wensen van mensen in vervulling te laten gaan?

Carla Scout stoof de kamer binnen, met roze wangen en haar haar glinsterend nat.

‘Boeh,’ zei ze, wat haar woord voor boek was, tenzij ze het gebruikte voor bal of misschien ballon. ‘Boeh, asjblief.’

Ze had haar pyjama nog niet eens aan, alleen haar luier en capuchonhanddoek. Tess moest beloven een boek voor te lezen om haar over te halen haar pyjamapakje aan te doen en haar speelgoed op te ruimen. Hoe lang zou ze haar dochter nog kunnen omkopen met boeken? Zouden ze afgedankt worden als het fluwelen konijn, wanneer ze aan nieuw glinsterend speelgoed de voorkeur gaf? Zou haar dochter The Velveteen Rabbit ooit lezen? Plotseling leek William Kemper in Tess’ ogen veel minder gek dan mensen die hun leven konden slijten in huizen waarin helemaal geen boeken aanwezig waren.

‘Vanavond drie,’ zei Tess. ‘Kies er drie, Carla Scout. Een, twee, drie. We lezen er drie.’

Het werden er vijf.

Naschrift van de auteur: de Boekenloods bestaat echt en de openingsuren en de regels zijn zoals hier zijn beschreven. De Kinderboekwinkel in 25th Street heb ik zelf bedacht, samen met alle personages.

Colofon

Verschenen: September 2013

Copyright © 2013 Laura Lippman

Vertaling Gerard Suurmeijer

Oorspronkelijke titel The Book Thing

Omslagontwerp: DPS, Amsterdam

Zetwerk: Uitgeverij Link B.V., Culemborg

ISBN: 9789462320666

NUR: 330

www.uitgeverijlink.nl