Zoals elke ochtend gaf Paul Parkers dove en blinde labrador Champ aan dat hij uitgelaten moest worden door zijn neus snuivend in Parkers nek te begraven. Als Parker de dekens niet onmiddellijk van zich af gooide en opstond, begon Champ te blaffen tot hij het deed. Dus stond hij op. Vroeger rende de hond in een krankzinnige vaart de trap af en gleed over de hardhouten vloer van de gang naar de achterdeur, maar tegenwoordig zocht hij zich grommend langzaam een weg naar beneden, waarbij zijn buik iedere traptrede raakte en zijn grote neus voortdurend tegen de muur botste. Champ stuurde zichzelf via echonavigatie, vond Parker. Als een vleermuis. Het was triest. Parker ging geeuwend achter hem aan, trok zijn ochtendjas dicht om zich heen en vroeg zich af hoeveel ochtenden zijn hond nog zou hebben.

Parker keek naar zijn spiegelbeeld in een spiegel in het trappenhuis. Een meter vijfentachtig, muisgrijs haar, kille blauwe ogen en een kaaklijn die in een halskwab begon te zakken. Automatisch hief hij zijn kin op om hem strak te trekken. Nog iets anders: hij zag er vermoeid uit. Vermoeid en afgeleefd. Hij zag eruit als iemands vader. In de rechtbank verschijnen putte hem volkomen uit. Of hij won of verloor, de zaken verbruikten al zijn energie en het duurde steeds langer om weer op krachten te komen. Terwijl Champ zich voortsleepte, vroeg hij zich af of zijn hond zich zíjn jeugd herinnerde.

Hij liep door de keuken. Op de aanrecht stond de bourbonfles waar hij gisteravond de dop op had vergeten terug te schroeven, en het koffiezetapparaat, dat hij nog niet had klaargezet. Hij keek over de aanrecht heen door het raam naar buiten. Het was nog donker, bewolkt en het sneeuwde een beetje. Een felle wind bewoog de kale takken van de bomen. Het wolkendek werd als een jaloezie omlaag getrokken voor de bergen in de verte.

Parker wachtte tot Champ zich had georiënteerd en de achterdeur had gevonden. Hij haalde diep adem en stak zijn hand uit naar de deurklink, waarbij hij zich voorbereidde op een vlaag ijskoude wind in zijn gezicht.

Lyle en Juan stonden ineengedoken aan weerskanten van de achterdeur tegen de muur van het huis aan de rand van de stad gedrukt. Ze droegen bivakmutsen, winterjassen en handschoenen. Lyle had zijn smerige grijze Stetson op zijn bivakmuts gedrukt, ook al had Juan hem gezegd dat hij er zo belachelijk uitzag.

Ze hadden daar al een uur in het duister en de koude wind gestaan. Ze waren gewend aan dit soort omstandigheden, ook al verloor Juan zijn concentratie, vond Lyle. In de ochtendschemering kon Lyle zien hoe Juan door de tuin naar de bergen staarde, waarbij hij met zijn ogen knipperde tegen de speldenprikken van de sneeuwvlokken, alsof hij hunkerde naar iets, wat waarschijnlijk het warme weer van Chihuahua was. Of een warm bed. Meer dan eens moest Lyle zich over de achterveranda buigen om Juan een klap tegen zijn achterhoofd te geven en hem te vertellen dat hij zijn hoofd erbij moest houden.

‘Waarbij?’ vroeg Juan. Zijn accent was om een of andere reden het duidelijkst wanneer hij het koud had en het klonk als: ‘Waaaabaai?’

Lyle wilde net een hand uitsteken om Juan tot zwijgen te manen, toen het licht in huis werd aangeknipt. ‘Daar komt-ie,’ siste Lyle. ‘Hou je klaar. Concentreren! Denk aan wat we hebben afgesproken.’

Om te laten zien dat hij Lyle had gehoord, knipperde Juan met zijn ogen en knikte.

Lyle reikte achter zich en greep de Colt .45 1911 ACP in zijn gehandschoende rechterhand. Hij had al een patroon in de kamer zitten, dus hoefde hij de slede niet meer naar achteren te trekken. Hij spande de haan en hield hem naast zijn dij.

Aan de andere kant van de veranda trok Juan een .357 Magnum-revolver uit de buikzak van de bontgekleurde tuinbroek die hij droeg.

De achterdeur ging open, de grote hoekige kop van een hond werd naar buiten gestoken en keek recht voor zich uit. De hond gromde toen hij de veranda op stapte en in een rechte lijn wegwaggelde, hoewel Juan zijn wapen op de achterkant van zijn kop gericht hield. Het was zijn taak om de hond in de gaten te houden en zo nodig dood te schieten.

Lyle stak een hand uit, greep de buitenklink van de deur en rukte daar hard aan.

Paul Parker tuimelde met wapperende ochtendjas en zijn blauwwitte benen bloot naar buiten. Hij viel op zijn handen en knieën in de sneeuw op het gras en zei: ‘Jezus Christus!’

‘Nee,’ zei Lyle, terwijl hij zijn pistool op een punt op Parkers voorhoofd richtte. ‘Alleen wij maar.’

‘Wat willen jullie?’

‘Wat me toekomt,’ zei Lyle. ‘Waar ik recht op heb en wat jij hebt afgenomen.’

Een trek die een mengeling was van herkenning en afschuw gleed over Parkers gezicht. Lyle kon de angst in de ogen van de advocaat zien. Het was een gunstige blik, wat Lyle betrof. Parker zei: ‘Lyle? Ben jij dat?’

Wat kon Lyle willen, dacht Parker. In het huis was weinig van waarde. In tegenstelling tot dat van Angler buiten de stad, die boekenverzameling over het Amerikaanse westen...’

‘Sta op en hou je bek, verdomme,’ zei Lyle, terwijl hij een gebaar met de Colt maakte. ‘Laten we naar binnen gaan waar het warm is.’

Champ hurkte naast Parker en zijn urine dampte in het gras.

‘Hij weet niet eens dat we hier zijn,’ zei Juan. ‘Het is me de waakhond wel. Ik zou hem uit zijn lijden moeten verlossen.’ Laaiden.

‘Alsjeblieft, niet doen,’ zei Parker, terwijl hij overeind kwam. ‘Hij was mijn jachthond en indertijd was hij een geweldig beest. Hij heeft niet eens in de gaten dat jullie hier zijn.’ Lyle zag dat er gedroogd gras op Parkers knieën plakte.

‘Zonder je mooie pak lijk je lang zo deftig niet,’ zei Lyle.

‘Ik hoop dat je hete koffie hebt, man,’ zei Juan tegen Parker.

‘Ik zal hem zetten.’

‘Is je vrouw binnen?’ vroeg Lyle.

‘Nee.’

Lyle grinnikte achter zijn masker. ‘Ze heeft je laten zitten, hè?’

‘Helemaal niet,’ loog Parker. ‘Ze is op bezoek bij haar zuster in Sheridan.’

‘Is er iemand binnen?’

‘Nee.’

‘Lieg niet tegen me.’

‘Ik lieg niet. Luister, wat jullie ook...’

‘Kop dicht,’ zei Lyle en hij gebaarde met zijn Colt. ‘Loop langzaam naar binnen en doe geen domme dingen.’

Parker klom voorzichtig de trap op en stak zijn hand uit naar de deur die Lyle vasthield. Lyle kwam achter hem aan. De warmte van het huis omhulde hem, zelfs door zijn winterjas en bivakmuts heen.

Achter hem vroeg Juan: ‘En de hond?’

‘Schiet hem dood,’ zei Lyle.

‘Jezus,’ zei Parker met trillende stem.

Enkele ogenblikken later klonk er een zware knal en tegelijkertijd een gejank uit de achtertuin. Juan kwam binnen.

Paul Parker zat op de passagiersplaats van de pick-up en Lyle zat vlak achter hem in de cabine, de loop van zijn Colt beroerde Parkers nek. Juan reed. Ze verlieten de snelweg en namen een tweebaansweg door de met alsemstruiken begroeide heuvels, een kleine dertig kilometer buiten de stad. Ze werden gevolgd door een kudde van een kleine veertig gaffelantilopen. Het was laat in oktober, bijna november, het gras was bruin en de sneeuw van de afgelopen nacht lag opeengehoopt in de schaduw van de alsemstruiken. De omgeving was schraal en troosteloos en de antilopen leken ervoor geschapen: hun bruine en witte kleuren versmolten met het terrein en soms leek het alsof ze erdoor verzwolgen werden. Alsof de kudde ergens door opgeschrikt was - bijvoorbeeld door een gammele Ford pick-up uit 1995 met een rammelende aanhangwagen - stroomden ze als gesmolten lava weg over de heuvels.

‘Daar komen ze weer,’ zei Juan tegen Lyle. Het was zijn pick-up en ze hadden de aanhangwagen geleend van een handelaar die een nieuwe had gekocht. ‘Wat hebben ze hier veel antilopen.’

‘Let op,’ zei Lyle. Hij had zijn masker allang weer afgezet - dat was nu niet meer nodig - en het in de zak van zijn jas gepropt.

Parker keek recht voor zich uit. Ze hadden hem een pyjama en pantoffels laten aantrekken, en een dikke gevoerde winterjas. Dat was alles. Lyle had hem gezegd dat hij zijn sleutels mee moest nemen, maar dat hij zijn portemonnee en alles moest achterlaten. Hij voelde zich vernederd en bang. Dat Lyle Peebles en Juan Martinez hun maskers hadden afgezet, betekende dat het hun niet langer kon schelen dat hij hun kon identificeren, en dat betekende niet veel goeds. Hij voelde zich beroerd over Champ.

Lyle zat dicht genoeg bij Parker in de cabine om de angst van de advocaat te kunnen ruiken. En zijn ochtendadem. Zo dichtbij zag Lyle dat de advocaat een lelijke huid had. In de rechtszaal was het hem nooit opgevallen.

‘Dus je weet waar we heen gaan,’ zei Lyle.

‘Naar het huis van Angler,’ zei Parker.

‘Dat klopt. En weet je wat we daar gaan doen?’

Na een lange pauze zei Parker: ‘Nee, Lyle, dat weet ik niet.’

‘Ik denk het wel.’

‘Nee, echt...’

‘Kop dicht,’ zei Lyle tegen Parker. Tegen Juan zei hij: ‘Verderop is een hek. Wanneer je daar stopt, zal Paul hier me helpen om het open te maken. Jij rijdt er doorheen en wij sluiten het achter ons. Als je ziet dat hij een slimme streek probeert uit te halen, doe je hetzelfde als je met die hond hebt gedaan.’

‘Hoo-kee,’ zei Lyle.

Juan Martinez was een raadsel voor Parker. Hij had hem voor die ochtend nooit eerder gezien of van hem gehoord. Martinez was gedrongen, met dik, gitzwart haar en hij had een spichtig revolverheldensnorretje, waardoor zijn gezicht ongewassen leek. Hij had doordringende zwarte ogen, waaruit niets viel op te maken. Hij was jonger dan Lyle en had kennelijk respect voor hem. De twee mannen leken goed met elkaar op te kunnen schieten en hun kameraadschap wees erop dat ze vele dagen en nachten in elkaars gezelschap hadden doorgebracht. Juan leek een stomp voorwerp, vond Parker; simpel, hard en meedogenloos.

Lyle Peebles was donker en had een normaal postuur. Hij leek ouder dan zijn zevenenvijftig jaar. Lyle had een smal, mager en nors gezicht, een getaande donkere huid die lange jaren aan de zon en de wind was blootgesteld geweest, de gerimpelde, ingevallen wangen van een drinker en een dun wit litteken dat zijn gezicht vrijwel in tweeën deelde vanaf zijn bovenlip tot aan zijn hoofdhuid. Hij had ogen die tegelijkertijd triest en hooghartig keken, tanden met nicotinevlekken die lang en smal waren als van een paard. Zijn stem klonk laag en een tikje nasaal en zijn mondhoeken krulden omhoog als hij sprak, maar dat was niet in een glimlach. Hij had iets dreigends over zich, vond Parker. Lyle was het soort man voor wie men uit de weg ging als hij over het trottoir kwam aanlopen of in een rij in een gereedschapswinkel stond, want hij had iets onberekenbaars over zich dat het vermoeden wekte dat hij plotseling kon gaan slaan of met luide stem kon gaan klagen en niet zou ophouden voor de beveiliging was gewaarschuwd. Hij was iemand die zich gedroeg en kleedde als een cowboy, maar hij koesterde grieven die gloeiend heet brandden.

Toen het proces achter de rug was, had Parker gehoopt dat hij Lyle Peebles de rest van zijn leven niet meer zou zien.