Woensdag

Ze hadden elkaar gisteravond voor het eerst ontmoet en nu, midden op de ochtend, begonnen ze zich eindelijk wat te ontspannen, een beetje te ontdooien, elkaar te vertrouwen. Elkaar bíjna te vertrouwen.

Zo gaat dat wanneer je aan een vreemde bent gekoppeld op een missie om te doden.

‘Is het altijd zo heet?’ vroeg P.Z. Evans, terwijl hij met zijn ogen knipperde tegen de felle gloed. De donkere lenzen van zijn Ray-Ban hielpen niets.

‘Nee.’

‘Godzijdank.’

‘Gewoonlijk is het heter,’ antwoordde Alejo Díaz, zijn Engels verrijkt met een prachtig accent.

‘Je houdt me voor de gek.’

Het was mei en de temperatuur liep tegen de zesendertig graden. Ze stonden op Zaragoza Plaza, het schilderachtige plein dat werd gedomineerd door een standbeeld van twee strenge mannen, van wie Evans had gehoord dat het generaals waren. Er stond ook een kathedraal.

En verder was er de zon... heet als brandende benzine.

Evans was naar Hermosillo komen vliegen van buiten Washington DC, waar hij woonde als hij niet onderweg was. In de hoofdstad van het land - dat wil zeggen het land dat ten noorden van hier lag - was het een aangename vierentwintig graden geweest.

‘In de zomer kan het warm zijn,’ gaf Diaz toe.

‘Warm?’ echode Evans wrang.

‘Maar... jij gaat toch naar Arizona?’

‘Ik heb ooit gegolfd in Scottsdale.’

‘Nou, Scottsdale ligt honderden kilometers ten noorden van hier. Denk daar eens even aan. We zijn hier midden in de woestijn. Het moet heet zijn. Wat had je anders verwacht?’

‘Ik heb maar zes holes gespeeld,’ zei Evans.

‘Wat?’

‘In Arizona. Ik heb maar zes holes gespeeld... Ik dacht dat ik doodging En we begonnen om zeven uur in de ochtend. Speel jij golf?’

‘Ik? Ben je gek. Het is veel te heet hier.’ Diaz glimlachte.

Evans dronk cola uit een flesje waarvan hij de hals zorgvuldig schoonwreef met een reinigingstissue voor hij dronk. Naar verluidt was Hermosillo, de hoofdstad van Sonora, de enige stad in Mexico die haar water zuiverde, wat betekende dat het ijs waarin de flesjes hadden gelegen waarschijnlijk veilig was.

Waarschijnlijk.

Opnieuw veegde hij de hals en zijn mond af. Hij wenste dat hij een miniatuurflesje Jack Daniels had meegenomen als schoonmaakmiddel. Die reinigingstissues smaakten smerig.

Diaz dronk koffie, waarin hij een stuk of vier klontjes suiker had gegooid. Geen ijskoffie maar kokend heet. Evans snapte daar niets van. Hoewel hij thuis verslaafd was aan Starbucks en hij ook koffie dronk in een aantal derdewereldlanden waar hij geweest was (je kreeg geen dysenterie van gekookt water), had hij het spul in Hermosillo niet aangeraakt. Het kon hem niets schelen als hij nooit meer iets warms zou drinken. Het zweet jeukte onder zijn oksels, op zijn slapen en in zijn kruis. Hij dacht dat zelfs zijn oren zweetten.

De mannen keken om zich heen naar leerlingen op weg naar school, de zakenmensen die naar kantoren of vergaderingen kuierden. Geen winkelend publiek, daar was het te vroeg voor, maar er liepen wat moeders rond die kinderwagens voortduwden. De mannen droegen geen pakken, maar spijkerbroeken, laarzen en geborduurde hemden. De cowboymode was populair in Sonora had Evans gemerkt. Overal reden pick-uptrucks, bijna even talrijk als oude Amerikaanse wagens.

De twee mannen leken vaag op elkaar. Dertigers, gedrongen van bouw, atletisch en volle gezichten. Dat van Diaz pokdalig, maar dat deed geen afbreuk aan zijn stoere, knappe uiterlijk, waarin ook nog iets van zijn afstamming van de Pima-indianen was terug te vinden. Ze hadden allebei donker haar. Evans gezicht was gladder en bleker natuurlijk, en niet geheel symmetrisch, de ogen een beetje scheef. Aantrekkelijk voor vrouwen die graag gevaarlijk leefden.

Ze droegen elk een spijkerbroek en sportschoenen, een overhemd met korte mouwen dat over hun broek heen hing om hun wapen te verbergen, maar vandaag droegen ze dat niet.

Tot dusver was er geen reden dat iemand hun kwaad zou toewensen.

Daar zou verandering in komen.

Er liepen enkele toeristen voorbij. Hermosillo was een tussenstation voor mensen die van de Verenigde Staten naar de westkust van Sonora reisden. Veel automobilisten, veel bussen.

Bussen...

Evans begon zachter te praten, hoewel er niemand in de buurt was. ‘Heb jij vanochtend met je contactpersoon gesproken, Al?’

Evans had de naam van de Mexicaan afgekort, toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten om te kijken hoe hij zou reageren. Of hij kwaad werd, terughoudend of vijandig. Maar de man had gelachen. ‘Je mag me Al noemen,’ had hij gezegd, de regel uit de song van Paul Simon. Zo werd de test een grap en Evans had geconcludeerd dat hij wel met deze vent zou kunnen opschieten. De humor droeg ook bij aan de opbouw van het wederzijds vertrouwen. Veel mensen die undercover werken denken dat vaak ‘kut’ zeggen en grappen over vrouwen maken onderling vertrouwen creëert. Nee. Dat doet de humor.

‘Si, en afgaande op wat hij zegt... denk ik dat ons werk niet gemakkelijk zal zijn.’ Hij haalde de deksel van zijn koffiebekertje en blies om hem te laten afkoelen, wat Evans ontzettend grappig vond. ‘Zijn beveiliging, waterdicht. Zijn lijfwacht, José, is een goede, hij is altijd bij hem. En het gerucht gaat dat ze weten dat er iets op til is.’

‘Wat?’ Evans gezicht verstrakte. ‘Een lek?’

Dit scheen Diaz grappig te vinden. ‘O, er is altijd een lek. Elk ei in Mexico heeft een barst. Ze zullen niet precies van ons op de hoogte zijn, maar hij heeft gehoord dat er iemand in de stad is om hem te doden. O, si, hij heeft het gehoord.’

De ‘hij’ waarover zij spraken was Alonso Maria Carillo, beter bekend als Cuchillo, ‘Mes’ in het Spaans. Het was niet precies bekend hoe hij aan die bijnaam kwam. In elk geval niet omdat hij zo’n wapen gebruikte om concurrenten uit de weg te ruimen - hij was nooit voor een geweldsmisdrijf of welke andere misdaad ook gearresteerd. Veel waarschijnlijker droeg hij de naam omdat hij briljant was. Cuchillo, als in scherp als een mes. Hij zou de man zijn achter een van de kartels in Sonora, de Mexicaanse staat die naast het aangrenzende Sinaloa de thuisbasis was voor de grote drugsbendes. Maar hoewel het Hermosillokartel klein was, was het een van de meest dodelijke, verantwoordelijk voor ruim duizend doden... en de productie van vele tonnen drugs - niet alleen van cocaïne, maar ook van het verraderlijke speed dat de nieuwe grote winstmaker in de narcoticahandel was.

En toch was Cuchillo sluw genoeg om gerechtelijke vervolging te ontlopen. Het kartel werd geleid door stromannen, daar waren de Federales zeker van. Voor het oog van de wereld was Cuchillo een progressieve zakenman en filantroop. Aan de universiteit van Los Angeles had hij een graad in Handelswetenschappen en Engelse literatuur gehaald. Hij had zijn fortuin verdiend zo leek het via legitieme maatschappijen die bekend stonden om hun gunstige arbeidsomstandigheden, milieuvriendelijke opvattingen en financieel verantwoord beheer.

Het was dus onmogelijk om hem via de normale rechtsgang uit de roulatie te halen. Vandaar de gezamenlijke operatie van Alejo Diaz en P.Z. Evans - een operatie waar niemand trouwens van wist, als je het onderwerp bij iemand in Washington DC Of in Mexico Stad ter sprake bracht.

‘Dus,’ zei Evans, ‘hij verwacht dat er iemand achter hem aan zit. Dat betekent dat we hem om de tuin moeten leiden. Een afleidingsmanoeuvre, waar hij al zijn aandacht op gericht houdt, zodat hij er niet achter komt wat we werkelijk van plan zijn.’

‘Ja, ja, precies. Minstens een afleidingsmanoeuvre. Misschien twee. Maar we hebben nog een ander probleem: we kunnen hem niet naar buiten lokken.’

‘Waarom niet?’

‘Mijn contactpersoon zegt dat hij de hele volgende week zijn huis niet uit komt. Misschien wel langer. Tot hij denkt dat alles veilig is.’

‘Kut,’ mompelde Evans.

Hun opdracht was aan een stringente deadline gebonden. Cuchillo was van plan een toeristenbus te overvallen, had men gehoord. Het voertuig zou tot stilstand worden gebracht, de deuren met draad dichtgebonden, waarna de bus in brand zou worden gestoken. De aanval zou op vrijdag plaats hebben, over twee dagen, op de kop af een jaar na de dag dat de Mexicaanse president de kartels de oorlog had verklaard. Maar daar was het verslag geëindigd, net als waarschijnlijk het leven van de informant. Het viel daarom onmogelijk te zeggen welke bus het doelwit zou zijn; vele honderden reden dagelijks langs allerlei routes en ze behoorden tot tientallen maatschappijen, waarvan de meeste hun passagiers geen angst aan wilden jagen door ritten op te schorten of met de politie samen te werken. (Tijdens de voorbereidingen van de missie had Evans onderzoek gedaan naar de busmaatschappijen en opgemerkt dat hun advertenties allemaal één ding gemeen hadden: ze begonnen met Mexico Is Veilig!! in allerlei variaties.)

Maar zelfs zonder de specifieke bus te kennen, hadden Diaz en Evans een manier gevonden om de aanslag te voorkomen. De grootste kartels in Sinaloa en Sonora keerden zich af van het gebruik van geweld. Het betekende zeer slechte publiciteit - om van het gevaar voor hun gezondheid maar te zwijgen - om toeristen te doden, zelfs per ongeluk. Een opzettelijke aanval op onschuldigen, vooral Amerikanen, kon het leven van de drugsbaronnen in een hel veranderen. Geen rivalen of iemand binnen zijn organisatie zou Cuchillo direct aanpakken, maar de agenten hadden gehoord dat als hem bijvoorbeeld een ongeluk zou overkomen, zijn luitenants de aanslag zouden afblazen.

Maar als Cuchillo zich in zijn gefortificeerde huis zou verbergen tot de bus volkomen was uitgebrand, dan had Diaz’ contactpersoon gelijk: hun werk zou niet gemakkelijk zijn. Uit verkenningen van drones was gebleken dat het huis op een perceel van ruim twee hectare stond, omringd door een hoge muur met stroomdraad bovenop, terwijl het terrein vol stond met sensoren en bewegende camera’s. Schieten vanuit een hinderlaag was ook geen optie, want alle gebouwen - het grote huis, de afzonderlijke bibliotheek en de garage - hadden dikke, kogelvrije ramen. En de looppaden tussen die gebouwen waren niet te zien vanaf de plaatsen waar een scherpschutter op de loer kon gaan liggen.

Terwijl ze in de verschroeiende zon zaten, vroeg Evans zich af of je geest trager ging werken naarmate het warmer werd. Zijn hersenen leken in havermoutpap te veranderen, een dampende smurrie.

Hij veegde zijn voorhoofd af, nipte van zijn cola en vroeg naar meer details over Cuchillo’s werk en zijn privé-leven. Diaz had heel wat informatie: de man was het hele afgelopen jaar in de gaten gehouden. Knikkend hoorde Evans alles aan. Hij was in de Special Forces een goede tacticus geweest; hij was een goede tacticus in zijn huidige functie. Hij dronk het flesje leeg, zijn derde cola die dag.

Kwart voor tien in de ochtend, verdomme.

‘Vertel me eens wat over zijn zwakke punten.’

‘Cuchillo? Die heeft hij niet.’

‘Wat bedoel je? Iedereen heeft zwakke punten. Drugs, vrouwen, mannen? Drank? Gokken?’

Zwakheden waren een buitengewoon effectief wapen in Evans’ wereld, even effectief als kogels of gas. Gewoonlijk zelfs effectiever.

Diaz gooide nog een klontje in zijn beker, hoewel er nog maar een klein beetje koffie over was. Hij roerde heftig. Hij nam een klein slokje en keek toen op. ‘Misschien is er één ding.’

‘Wat?’

‘Boeken,’ zei de Mexicaanse agent. ‘Boeken zouden zijn zwakke punt kunnen zijn.’

Het weer in Washington DC was aangenaam op deze dag in mei, dus nam hij nog een Starbucks op het terras buiten... Waarom niet?

Dit was de yuppiebuurt van de stad, als er nog yuppies bestonden. De vader van Peter Billings was een yuppie geweest. Verdomme, dat was alweer lang geleden.

Billings dronk gewone koffie, zwart zonder extra scheutjes schuimmelk of modieuze toevoegingen, waarvan hij stiekem geloofde dat mensen daar soms om vroegen, gewoon omdat ze het leuk vonden klinken om het te bestellen.

Hij had ook een scone gekocht, een regelrechte caloriebom, maar dat kon hem niet schelen. Bovendien zou hij er maar de helft van opeten. Thuis in Bethesda zou zijn vrouw hem vanavond een karige maaltijd voorzetten.

Billings hield van Starbucks omdat je er staat op kon maken dat je onzichtbaar was. Zakenmensen die overzichten tikten waarvan ze niet wilden dat hun chefs die zagen, getrouwde mannen en vrouwen die e-mails aan hun geliefden stuurden.

En rijksambtenaren die vergaderden over kwesties die, laten we zeggen, gevoelig lagen.

Starbucks was ook goed omdat het stoomapparaat een enorme hoop herrie maakte en de conversatie overstemde als je binnen was, terwijl het verkeersrumoer dat buiten deed. In ieder geval hier in de straten van de stad.

Hij at wat van de scone en knipte de kruimels van zijn donkerblauwe pak en lichtblauwe das.

Een ogenblik later kwam er een man tegenover hem zitten. Ook hij had een beker Starbucks koffie, maar er was van alles in gegooid - amandel of hazelnoot, slagroom, strooisel. De man leek wel een wezel, dacht Billings. Wanneer je in de veertig bent en het woord wezel is het eerste wat in iemand opkomt die naar je kijkt, zou je je toch een beetje om je uiterlijk moeten gaan bekommeren. Zorgen dat je wat zwaarder werd.

Neem een scone.

‘Goedenavond,’ zei Billings tegen Harris.

Harris knikte en likte de slagroom van de rand van zijn kartonnen koffiebekertje. Billings vond het weerzinwekkend, die uitschietende tong. ‘We naderen het cruciale punt.’

‘Juist.’

‘Voor je man in het zuiden.’

‘Adam.’

Een even goede codenaam als elke andere voor Harris’ agent in Hermosillo, die momenteel achter Alonso Maria Carillo, alias Cuchillo, aan zat. Harris was natuurlijk niet van plan zijn naam te noemen.

Het rumoerige verkeer in de straten van de hoofdstad is als een cappuccinoapparaat, alleen luider. Het maskeert, het overstemt niet, en zowel Harris als Billings wisten dat er geluidstechnici waren die bezwarende woorden uit de kakofonie konden halen met dezelfde precisie waarmee een zwevende kolibrie nectar uit een bloem haalt.

‘Gaat de communicatie naar wens?’ fluisterde Billings bijna.

Geen antwoord. Natuurlijk ging de communicatie naar wens. Harris en zijn mensen waren de besten. Ook een hoofdknik was niet nodig.

Billings wilde een hap uit de scone nemen, maar om een of andere reden aarzelde hij om dat te doen in aanwezigheid van een man die volgens de geruchten minstens een tiental mensen had gedood.

Billings had een aantal mensen indirect gedood, maar daadwerkelijk? Alleen ooit een eekhoorn. Per ongeluk.

Hij praatte nu nog zachter.

‘Is hij in contact geweest met de BW?’

Bewuste Persoon.

Cuchillo.

‘Nee. Hij is bezig met het voorbereidende werk. Van een afstand.’

‘Dus hij heeft bijvoorbeeld geen wapens of goederen op het terrein gezien?’

‘Nee. Ze blijven uit de buurt. Zowel Adam als zijn tegenhanger van de DF.’ Harris ging verder: ‘Alle verkenningswerk gebeurt per drone.’ Dat had Billings gezien en daarmee schoot hij niet veel op.

Ze zwegen toen een stelletje aan een tafel naast hun opstond en hun boodschappentassen bijeen gaarde.

Billings hield zich voor dat hij een beetje subtieler moest vragen. Harris stond op het punt om nieuwsgierig te worden. En dat zou niet goed zijn. Billings was nog niet klaar om de ander deelgenoot te maken van wat hem de laatste paar uur zorgen had gebaard sinds het verslag was binnengekomen: dat hij en zijn dienst misschien opdracht hadden gegeven om de verkeerde man te doden.

Er werd inmiddels aan getwijfeld of Cuchillo eigenlijk wel het hoofd van het Hermosillokartel was.

De opgevangen berichten waarvan Billings’ mensen hadden gedacht dat ze op drugstransporten van het kartel betrekking hadden, bleken te slaan op onschuldige producten uit Cuchillo’s fabrieken, bestemd voor firma’s in de Verenigde Staten. Een enorm bedrag dat op een van zijn bankrekeningen op de Kaaimaneilanden was gestort, was volkomen wettig - geen witwasoperatie zoals ze aanvankelijk dachten - en stamde van de verkoop van een ranch in Texas die hij had gehad. En de dood van een drugsleverancier in de buurt, waarvan ze zeker dachten te weten dat het een moordaanslag in opdracht van Cuchillo was, bleek een echt auto-ongeluk te zijn waarbij een chauffeur onder invloed betrokken was. En veel andere gegevens waarop ze het bevel voor de liquidatie hadden gebaseerd, bleven vaag.

Billings had gehoopt dat Adam in Sonora misschien iets had gezien wat hun overtuiging kon bevestigen dat Cuchillo het kartel leidde.

Maar kennelijk was dat niet zo.

Harris likte opnieuw van de slagroom.

Nam daarbij ook wat strooisel mee.

Billings bekeek hem nogmaals. Ja, wezelachtig, maar dit was niet noodzakelijk een belediging. Tenslotte verschilden de valse wezel en de edele wolf niet zo heel veel van elkaar, in ieder geval niet wanneer ze achter een prooi aan joegen.

Harris vroeg ronduit: ‘Ik kan Adam dus groen licht geven?’

Billings nam een hap uit de scone. Hij moest de levens van de passagiers in de bus redden... en hij moest ook aan zijn carrière denken. Hij dacht na over de vraag, terwijl hij de kruimels wegveegde. Hij had rechten gestudeerd aan de universiteit van Chicago, waar de theorie van de kosten-batenanalyse grotendeels was ontwikkeld. De theorie luidde als volgt: je weegt de kosten van het voorkomen van een tegenslag af tegen de kans dat die plaatsvindt en de ernst van de consequenties als het gebeurt.

Wat betreft de moord op Cuchillo had Billings twee mogelijkheden overwogen. Het eerste scenario: Adam doodt Cuchillo. Als hij het hoofd van het kartel niet is en onschuldig is, gaat de aanslag op de bus door, omdat er iemand anders achter zit. Als hij schuldig is, wordt de bus niet aangevallen en er zijn ook in de toekomst geen problemen met bussen meer. Scenario twee: Adam blijft passief. Als Cuchillo onschuldig is, gaat de aanslag op de bus door. Als hij schuldig is, gaat de aanslag op de bus door en er zullen in de toekomst meer van dergelijke aanslagen volgen.

Met andere woorden: de kille cijfers pleitten voor doorgaan, zelfs als Cuchillo onschuldig was.

Maar de duidelijke negatieve kant was dat Billings aan de schandpaal genageld kon worden als dat het geval was... en als Harris, Adam en hij werden ontmaskerd.

Er viel hem een voor de hand liggende oplossing in.

O, dit was schitterend. Hij at de rest van de scone op.

‘Ja, Adam krijgt groen licht. Maar er is wel één ding.’

‘En dat is?’

‘Zeg hem dat alle sporen volkomen uitgewist moeten worden, hoe hij het ook doet. Niets mag erop wijzen dat wij er iets mee te maken hebben. Helemaal niets.’

Harris leek nu heel erg op een kruising tussen een wezel en een wolf, terwijl hij knikte en het laatste restje van zijn slagroom opslorpte. ‘Daar heb ik geen enkel probleem mee.’

Diaz en Evans waren terug in het appartement in een fraaie wijk in Hermosillo, een appartement dat gehuurd was door een maatschappij die een dochtermaatschappij was van een dochtermaatschappij waarvan het hoofdkwartier een postbus in Noord-Virginia was. Evans zorgde niet alleen voor de technische knowhow, maar ook voor het meeste geld. Dat was wel het minste wat hij kon doen, grapte hij, als je in aanmerking nam dat het Amerika was die de meeste wapens aan de kartels had geleverd; in Mexico is het praktisch onmogelijk om legaal wapens te kopen of te bezitten.

Nu was het bijna vijf uur in de middag en Evans las een versleuteld e-mailtje uit de Verenigde Staten dat hij net had ontvangen. Hij keek op. ‘Het is zover. We hebben groen licht.’

Diaz glimlachte. ‘Mooi. Ik wil die schoft naar de hel sturen.’

Ze gingen weer aan het werk en verdiepten zich in de gedetailleerde informatie over Cuchillo’s leven: zijn bedrijven, zakenrelaties en werknemers, huishoudpersoneel, vrienden en maîtresses, de restaurants en bars waar hij ’s avonds vaak kwam, wat hij kocht, wat hij downloadde, wat voor computerprogramma’s hij gebruikte, waar hij graag naar luisterde, wat hij at en dronk. De informatie was omvangrijk; de veiligheidsdiensten hier en in de Verenigde Staten hadden die gedurende vele maanden verzameld.

En ja, veel van die informatie had met boeken te maken.

Zwakheden...

‘Moet je luisteren, Al. Verleden jaar heeft hij voor meer dan een miljoen dollar aan boeken gekocht.’

‘Peso’s, bedoel je.’

‘Ik bedoel dollars. Zeg, heb je de airco lager gezet?’

Evans merkte dat de hitte van de late namiddag als een trage, onweerstaanbare vloed het appartement binnenstroomde.

‘Een klein beetje,’ zei Diaz. ‘Airco is niet zo gezond.’

‘Je wordt niet verkouden van een lage temperatuur,’ zei Evans schoolmeesterachtig.

‘Dat weet ik. Ik bedoel de schimmels.’

‘Wat?’

‘Schimmels in de leidingen. Gevaarlijk. Dat bedoelde ik met ongezond.’

Dat moest Evans toegeven. Hij had inderdaad veel moeten hoesten, sinds hij was aangekomen. Hij pakte weer een cola, veegde de hals af en nam een klein slokje. Hij proefde het reinigingsdoekje. Hij hoestte en draaide de airco nog een stukje lager.

‘Je went wel aan de hitte.’

‘Onmogelijk. Hebben jullie in Mexico woorden voor winter, lente en herfst?’

‘Ha ha. Erg grappig.’

Ze stortten zich weer op de informatie.

Niet alleen waren creditcardgegevens beschikbaar maar vaak zaten daar ook verzekeringsdetails over de boeken bij. Een aantal boeken was uniek en die waren stuk voor stuk tienduizenden dollars waard. Het leken allemaal eerste drukken te zijn.

‘En kijk,’ zei Diaz, terwijl hij de documenten bekeek. ‘Hij verkoopt ze nooit. Hij koopt ze alleen maar.

Dat was waar, constateerde Evans. Er waren geen verkoopdocumenten, geen belastingaangiften van bedragen die verdiend waren door de verkoop van kapitaalgoederen die als boeken werden omschreven. Hij hield alles wat hij kocht.

Hij wilde ze de hele tijd bij zich hebben.

Hij had er zijn zinnen op gezet. Hij had ze nodig.

Veel mensen in de drugskartels waren verslaafd aan hun eigen product; Cuchillo niet, scheen het. Toch had hij een verslaving. Maar hoe konden ze daar gebruik van maken?

Evans bekeek de lijst. Zoals altijd vormden zich ideeën in zijn hoofd. ‘Moet je dit zien, Al. Vorige week bestelde hij een boek dat door Dickens is gesigneerd. The Old Curiosity Shop. De prijs is zestigduizend. Dollars.

‘Voor een boek?’ vroeg de Mexicaanse agent en hij keek verbijsterd.

‘En het is tweedehands,’ merkte Evans op. ‘Het zou over een dag of twee moeten komen.’ Hij dacht enkele ogenblikken na. Ten slotte knikte hij. ‘Ik heb een idee. Ik denk dat dat wel eens zou kunnen werken... We nemen contact op met deze man...’ Hij vond een naam op een van de uitgeprinte bladen. ‘Señor Davila. Hij schijnt de voornaamste antiquaar van Cuchillo te zijn. We gaan hem vertellen dat we hem van witwaspraktijken verdenken.’

‘Waarschijnlijk is dat ook zo.’

‘En hij doet het in zijn broek, want als we dat bekend maken, zal Cuchillo...’ Evans trok zijn wijsvinger over zijn keel.

‘Doen jullie dat in Amerika?’

‘Wat?’

‘Je weet wel. Dat gebaar, je vinger, je keel? Ik heb dat alleen in slechte films gezien. Laurel en Hardy.

Evans vroeg: ‘Wie?’

Alejo Diaz haalde zijn schouders op en leek diep teleurgesteld dat hij nooit van hen had gehoord.

Evans ging verder: ‘Dus Davila zal doen wat we willen.’

‘En dat is Cuchillo bellen en hem zeggen dat zijn boek van Dickens vroeger is gekomen. O, en de verkoper wil alleen contant geld.’

‘Goed. Prachtig. Dus iemand zal hem persoonlijk ontmoeten om het geld in ontvangst te nemen.’

‘En ik zal naar hem thuis komen om het boek af te leveren. Zijn beveiliger zal dat waarschijnlijk niet willen, maar Cuchillo zal erop staan om het zelf in ontvangst te nemen. Omdat hij...’

‘Verslaafd is.’

De Mexicaanse agent voegde er nog aan toe: ‘Ik zal naar hem toe moeten gaan, jij niet. Jouw Spaans is verschrikkelijk. Waarom hebben ze jou voor deze opdracht hierheen gestuurd?’

De reden dat P.Z. Evans voor deze opdracht was uitgekozen was niet vanwege zijn talenkennis. ‘Ik houd van frisdrank.’ Hij opende een volgend colaflesje. Veegde de hals schoon. Hij schraapte zijn keel en probeerde niet te hoesten.

Diaz zei: ‘Maar we zullen dat boek te pakken moeten krijgen. Die Dickens.’ Hij knikte naar de lijst.

Evans antwoordde: ‘Ik zal met wat van mijn mensen thuis bellen, kijken of ze er een kunnen opsporen.’

Diaz vroeg: ‘Oké, dus ik ben binnen. Wat doe ik daarna? Als ik hem neerschiet, schieten ze mij neer.’

‘Wel afdoende,’ merkte Evans op.

‘Maar geen succesvol plan waar jij om bekend staat, P.Z.’

‘Dat is waar. Nee, wat jij gaat doen is een bom plaatsen.’

‘Een bom?’ zei Diaz onbehaaglijk. ‘Daar houd ik niet zo van.’

Evans gebaarde naar zijn computer met het mailtje dat hij zojuist had ontvangen. ‘De instructies zijn dat er niets mag overblijven. Niets waardoor het spoor terug naar onze bazen kan worden gevolgd. Het moet een bom zijn. Eentje die een grote uitslaande brand veroorzaakt.’

Diaz vulde aan: ‘Altijd bijkomende schade.’

De Amerikaanse agent haalde zijn schouders op. ‘Cuchillo is niet getrouwd. Hij heeft geen kinderen. Woont vrijwel alleen. Iedereen in zijn omgeving is waarschijnlijk net zo schuldig als hij.’

Evans tikte op een foto van het huis. ‘Alles en iedereen binnen?’ Een schouderophalen. ‘Dat is gewoon een aanvaardbaar offer.’

Hij hield wel van zijn bijnaam.

Alonso Maria Carillo voelde zich in feite vereerd dat de mensen zo tegen hem opzagen dat ze hem een naam gaven die klonk alsof hij banden had met een maffioso uit een film. Als Joey ‘Het Mes’ Vitelli.

‘Cuchillo’ - als een mes, als een dolk. Wat prachtig! En het grappige was dat hij helemaal geen boef was, in de verste verte niet leek op Tony Soprano. Hij was stevig gespierd en hij was hard, ja, maar in Mexico moest een zakenman hard zijn. Maar zijn stem klonk zacht en belangstellend. Bijna onschuldig. Zijn manier van doen was bescheiden en hij had een kalm karakter.

Hij zat thuis in zijn kantoor, niet ver van Hidalgo Plaza, in een van de betere wijken van de stad. Hoewel zijn terrein omringd was met hoge muren en er een aantal bomen in stonden, had hij vanuit zijn ruime kamer een mooi uitzicht op de grootste berg van de stad, de Cerro de la Compana, als je een oprijzende rotspunt van driehonderd meter zo kunt noemen.

Het was tijd om ermee op te houden. Hij had hier sinds zes uur in de ochtend zonder onderbreking zitten werken. Hij schoof zijn papieren opzij en ging online om wat apps voor zijn nieuwe iPhone te downloaden die hij zou synchroniseren voor zijn iPad. Hij was gek van apparaatjes - zowel voor zijn zaken als in zijn privé-leven hield hij zich voortdurend op de hoogte van de nieuwste technologie. (Omdat zijn maatschappijen vertegenwoordigers door heel Mexico hadden en hij voortdurend met hen in contact moest blijven gebruikte hij de Cloud en vond dat de beste uitvinding van de afgelopen tien jaar.)

Nadat hij van achter zijn bureau was opgestaan omdat hij het voor vandaag wel welletjes vond, zag hij zichzelf toevallig in een spiegel vlakbij. Niet zo slecht voor een oude man.

Cuchillo was ongeveer een meter vijfenzeventig en stevig gebouwd. Hij leek op Fernandez, volgens de zakenman Mexico’s grootste acteur en regisseur. Hoewel hij in tientallen films had gespeeld, was hij op zijn best als Mapache in The Wild Bunch, een van de weinige echt eerlijke films over Mexico.

Hij keek naar zijn gezicht met het dikke zwarte haar en de scherpe bruine ogen. Nee, niet zo slecht, dacht Cuchillo nog eens... De vrouwen konden hem nog steeds waarderen. Goed, hij betaalde sommigen van hen - op de een of andere manier - maar hij had ook een band met hen. Hij kon met hen praten, naar hen luisteren. Hij kon ook uren aan een stuk vrijen. Er waren niet veel zevenenvijftigjarigen die hem dat nadeden.

‘Jij ouwe snoeper,’ fluisterde hij.

Toen grinnikte hij wrang om zijn eigen ijdelheid en verliet zijn kantoor. Hij zei tegen zijn huishoudster dat hij thuis bleef voor het avondeten.

Hij liep naar zijn meest geliefde plek op aarde: zijn bibliotheek. Het gebouw was groot: achttien bij twaalf meter, en erg koel, terwijl de vochtigheid zorgvuldig gereguleerd werd (wat grappig was in Hermosillo, in het hart van de Sonorawoestijn, waar het maar een paar dagen per jaar regende). Vitrage voorkwam dat de zon de omslagen en de leren banden van de boeken liet verkleuren.

Het plafond bevond zich op tien meter boven de grond en de hele ruimte was open met hoge boekenkasten op de begane grond, terwijl zich hogerop smalle galerijen bevonden die via een ijzeren wenteltrap bereikbaar waren. In het midden bevonden zich drie parallel lopende planken op drie meter hoogte. Voor in het vertrek bevond zich een leestafel, omringd door gemakkelijke stoelen en een gestoffeerde leunstoel en een staande schemerlamp die een warm geel licht verspreidde. Een kleine bar bevatte de beste cognac en singlemalt whisky’s. Cuchillo rookte graag Cubaanse sigaren, maar nooit hier.

Dit gebouw was het thuis van 22.000 boeken, bijna allemaal eerste drukken. Vele de enige die ervan bestonden.

Op een avond als deze, nadat hij een hele dag alleen had gewerkt, zou Cuchillo tijdens de betrekkelijk koele avond zijn uitgegaan om te eten in de Sonora Steak. Daarna zou hij met zijn vrienden en natuurlijk zijn beveiligers naar Ruby’s bar zijn gegaan. Maar de geruchten over een aanslag die voorbereid werd, waren te sterk om te negeren en hij moest binnen zijn veilige muren blijven tot hij meer over de dreiging had gehoord.

Ach, in wat voor land leven we toch, dacht hij. De grootste filantroop en zakenman, de meest hardwerkende boer en de ergste drugsbaron worden allemaal gelijk behandeld... Ze worden vol angst bekeken.

Ooit zal dat anders zijn.

Maar Cuchillo vond het niet erg om vanavond thuis te blijven, in zijn geliefde bibliotheek. Hij riep zijn huishoudster en liet haar het diner klaarmaken, een eenvoudige linguini primavera, met biologisch-dynamische groenten en kruiden uit zijn eigen tuin. Daarnaast een Californische cabernet en ijswater.

Hij zette een klein tv-toestel aan voor het nieuws. Er waren verscheidene berichten over de ceremonie in de hoofdstad op vrijdag, ter gelegenheid van de meest recente oorlog tegen de kartels. Bij die gebeurtenis zouden er speeches worden gehouden door de president en een Amerikaanse beambte van de DEA. Meer drugsdoden in Chihuahua. Hij schudde zijn hoofd.

Na een half uur kwam zijn eten. Hij ging aan tafel zitten en deed zijn das af - hij kleedde zich voor kantoor, zelfs wanneer hij thuis bleef - en stak een servet achter zijn boord. Terwijl hij at, dwaalden zijn gedachten af naar de Dickens die zijn antiquaar, señor Davila, morgen zou komen brengen. Hij was opgetogen dat het boek wat vroeger kwam, maar ook blij dat hij het voor een lagere prijs kreeg dan oorspronkelijk was overeengekomen. De verkoper die Davila had gevonden had kennelijk geld nodig en vijfduizend van de prijs afgedaan als Cuchillo contant en in Amerikaanse dollars betaalde, waar hij onmiddellijk in had toegestemd. Davila had gezegd dat hij zijn commissie met een gelijk percentage zou verlagen, maar Cuchillo had erop gestaan dat hij hetzelfde bedrag in rekening zou blijven brengen. Davila had altijd goed werk geleverd.

Er werd op de deur geklopt en zijn veiligheidschef José kwam binnen.

Hij zag het meteen: slecht nieuws.

‘Ik heb het net gehoord van mijn contactpersoon binnen de Federales, meneer. Er is nieuws over die aanslag op de bus de komende vrijdag. De toeristenbus. Volgens de verslagen wordt u daarmee in verband gebracht.’

‘Nee!’

‘Ik ben bang van wel.’

‘Verdorie,’ mompelde hij. Cuchillo had in zijn leven maar een paar keer gevloekt; gewoonlijk was dit de ergste krachtterm die hij gebruikte. ‘Ik? Dat is absurd. Ze zitten er volkomen naast! Ze geven me overal de schuld van!’

‘Het spijt me, meneer.’

Cuchillo kalmeerde en dacht na over het probleem. ‘Bel de busmaatschappijen, bel de beveiligingsdiensten, bel wie je maar kunt bedenken. Doe je uiterste best om ervoor te zorgen dat de passagiers in Sonora veilig zijn. Begrijp je, ik wil er zeker van zijn dat niemand hier gewond raakt. Als er iets gebeurt, zullen ze er mij de schuld van geven.’

‘Ik zal doen wat ik kan, meneer, maar...’

Zijn baas zei geduldig: ‘Ik begrijp dat je niet de hele staat kunt controleren. Maar gebruik onze contacten om te doen wat je kunt.’

‘Ja, meneer, komt in orde.

De man haastte zich weg.

Cuchillo wist eindelijk zijn woede te onderdrukken, at zijn eten op, dronk zijn wijn en liep heen en weer langs zijn boekenkasten, waarbij hij genoot van de aanblik van zijn vele titels.

22.000

Hij ging terug naar zijn werkkamer en werkte nog een poosje aan het project dat hem de afgelopen maanden helemaal in beslag had genomen: een tweede fabriek voor auto-onderdelen openen buiten de stad. Hier in Hermosillo zat een grote Amerikaanse autofabrikant en Cuchillo had zijn fortuin voor een groot deel verdiend door onderdelen aan de maatschappij te leveren. Het zou weer werk voor vierhonderd mensen betekenen. Hoewel hij profiteerde van hun dwaasheid, begreep hij niet waarom de Amerikanen hun productie naar een ander land overplaatsten. Hij zou zoiets nooit doen. In zaken - nee, in alles in het leven draaide het om loyaliteit.

Om tien uur besloot hij al te gaan slapen. Hij waste zich en liep zijn grote slaapkamer binnen, waarbij hij opnieuw moest denken aan The Old Curiosity Shop, het boek dat hij morgen zou krijgen. Dit monterde hem weer op. Hij trok zijn pyjama aan en keek op zijn nachtkastje.

Wat zou hij nu eens gaan lezen om in slaap te komen, vroeg hij zich af.

Hij besloot dat hij door zou gaan met Oorlog en Vrede, een titel die perfect het leven van een zakenman in Mexico beschreef.

In de woonkamer van het appartement met het ingewikkelde eigendomsrecht zat P.Z. Evans over zijn geïmproviseerde werkbank gebogen en zette de bom zorgvuldig in elkaar.

Die zorgvuldigheid was niet nodig omdat hij de kans liep tot rood poeder gereduceerd te worden, maar gewoon omdat de schakelingen en de draadjes erg klein waren en hij grote handen had. Vroeger zou hij de verbindingen gesoldeerd hebben. Maar nu was het maken van een geïmproviseerde springlading een kwestie van onderdelen in elkaar drukken. Hij drukte de circuits in plakken buitengewoon krachtige plastic springstof dat hij verpakte in een leren omslag, nadat hij deze had opengesneden met een scalpel.

Het was elf uur ’s avonds en de agenten hadden vandaag geen moment rust gehad. Ze waren de afgelopen twaalf uur druk bezig geweest de voornaamste onderdelen voor hun project bij elkaar te krijgen, zoals de chirurgische instrumenten, de elektronica en een in leer gebonden editie van het toneelstuk Die Räuber van Friedrich Schiller. Dat had hun nieuwe partner, de antiquaar señor Davila, voorgesteld omdat Cuchillo van de Duitse auteur hield.

Evans bekeek zijn werk door een juweliersloep voor zijn rechteroog en hij deed nog een paar kleine aanpassingen.

Buiten konden ze aanstekelijke norteño-muziek horen op een plein in de buurt. Het overheersende instrument was een accordeon. De ramen stonden open omdat de avondlucht bijna een draaglijke temperatuur had bereikt en de airco was afgezet.

Evans had zich in zijn hoofd gezet dat zijn hoestje van de schimmels kwam.

Alejo Diaz zat in de buurt. Hij zweeg en scheen zich onbehaaglijk te voelen. Niet vanwege de bom, maar kennelijk omdat de taak om expert op het gebied van boeken verzamelen en Charles Dickens te worden hem op zijn zachtst gezegd ontmoedigde.

Toch keek Diaz zo nu en dan op uit Het verzamelen van moderne eerste drukken van Joseph Connolly en richtte zijn ogen op de bom. Evans speelde met de gedachte om zich op de grond te laten vallen en te schreeuwen: ‘O, verdomme! Vijf... vier... drie...’ Maar al had de Mexicaanse agent gevoel voor humor, dit ging toch een beetje te ver.

Een half uur later plakte hij het leer weer op zijn plaats. ‘Oké, klaar is Kees!’

Diaz keek naar het resultaat. ‘Wel klein.’

‘Dat zijn bommen, ja. Dat maakt ze zo mooi.’

‘En hij werkt afdoende?’

Een kort lachje. ‘O ja.’

‘Mooi,’ zei Diaz hem onbehaaglijk na.

Evans telefoon zoemde met een versleuteld bericht. Hij las het.

‘Hier is het lokaas.’

Een ogenblik later werd er op de deur geklopt. Ook al bevatte de tekst die hij net had gelezen alle juiste codes, toch trokken beide mannen hun wapen.

Maar de bezorger was precies wie hij beweerde te zijn - een man verbonden aan de Raad voor Economische Ontwikkeling van het consulaat van de Verenigde Staten in Noord-Mexico. Evans had al eerder met hem gewerkt. Met een knikje overhandigde de man Evans een klein pakje, draaide zich om en vertrok weer.

Evans opende het en haalde het exemplaar van The Old Curiosity Shop van Charles Dickens tevoorschijn. Zes uur geleden had het nog in de winkel van een beroemde antiquaar in Warren Street in New York gelegen. Het was contant betaald door de man die het net had afgeleverd en met een chartervliegtuig naar Sonora gereisd.

Boeven doden is niet alleen gevaarlijk, het is ook duur.

De Amerikaans pakte het boek weer in.

‘En, wat zijn de volgende stappen?’ vroeg Diaz.

‘Nou jij... jij leest gewoon maar verder.’ Een knikje naar het boek in zijn handen. ‘En wanneer je daarmee klaar bent, wil je misschien je kennis van de Engelse literatuurgeschiedenis in het algemeen wat ophalen. Je weet nooit wat voor onderwerp er aangesneden gaat worden.’

Diaz rolde met zijn ogen, verschoof zijn stoel en rekte zich uit. ‘En wat ga jij doen, terwijl ik weer in de schoolbanken zit?’

‘Ik ga de stad in, me bezatten.’

‘Dat is niet eerlijk,’ merkte Diaz op.

‘En het is nog minder eerlijk, wanneer ik ook nog een leuke meid ga versieren.’

Donderdag

Het laatste deel van Evans’ plan ging niet door, hoewel het niet veel had gescheeld.

Maar Carmella, het adembenemende jonge ding dat hij in een bar in de buurt had leren kennen, toonde zich een beetje te gretig, wat bij hem de alarmbellen liet rinkelen omdat zij er waarschijnlijk op uit was een knappe en kennelijk in goede doen zijnde Amerikaanse echtgenoot aan de haak te slaan.

In ieder geval was de tequila tussenbeide gekomen en de vraag jouw-flat-of-de-mijne kwam nooit ter sprake.

Het was nu tien uur in de ochtend en natuurlijk zo heet als roodgloeiend ijzer. Geen airco, maar Evans’ hoestje was over.

Diaz keek naar zijn partner. ‘Je ziet er verschrikkelijk uit. Zeg, weet je dat veel van Dickens’ populairste romans eerst als feuilletons werden gepubliceerd en dat hij schreef in een stijl die beïnvloed werd door de populaire gothic romans uit de Victoriaanse tijd, maar met een grillig tintje?’

‘Je bent gek als je zo praat als je daar bent.’

‘Ik ga een van zijn boeken lezen. Is Dickens in het Spaans vertaald?’

‘Ik denk het. Ik weet het niet.’

Evans opende een diplomatenkoffertje dat hij de vorige dag had gekocht en waarin hij een geheim vak had gemaakt. In deze kleine ruimte stopte hij de Schiller die hij gisteravond had bewerkt en sloot die af. Toen voegde hij er kwitanties, prijslijsten en wat bladen papier aan toe - van alles wat een antiquaar met zich mee zou nemen als hij naar een afspraak met een verzamelaar ging. Ook de Dickens die in bolletjesplastic was verpakt. Toen testte Evans de communicatieapp op de iPad die Diaz bij zich zou dragen - het leek of hij in de slaapstand was gezet, maar een hypergevoelige microfoon zou het hele gesprek tussen Cuchillo en Diaz opvangen. Het systeem werkte uitstekend.

‘Oké.’ Evans controleerde vervolgens zijn 9mm Beretta. Hij stak het wapen achter zijn broekriem. ‘Afleiding is klaar, bom is klaar. Vooruit maar.’

Ze liepen naar het parkeerterrein. Evans ging naar een reusachtige oude Mercury - ja, een echte Mercury in zongebleekt Mercury-bruin met een nummerbord dat niet te achterhalen was. Diaz’ auto was een donkerblauwe Lincoln op naam van Davila’s antiquariaat, die señor Davila hem snel, bijna huilend, had geleend.

Volgende de ongeschreven wetten van omstandigheden als deze, het begin van een missie die een van hen of hen allebei het leven zou kunnen kosten, zeiden ze niets over geluk, hoop of het plezier waarmee ze hadden samengewerkt. En ze schudden elkaar zeker niet de hand.

‘Tot ziens.’

‘Sí.’

Ze stapten in, startten de motor en reden snel van het parkeerterrein af.

Toen hij naar het huis van Cuchillo reed moest Alejo Diaz onwillekeurig aan de bus denken. De mensen morgen, de toeristen die in de bus opgesloten zouden zitten en levend zouden verbranden in opdracht van deze beul. Hij herinnerde zich de woorden van P.Z. Evans van gisteren en bedacht dat deze mensen - voor Cuchillo - ook aanvaardbare offers waren.

Diaz voelde plotseling een golf van woede in zich opkomen over wat dit soort mensen zijn land aandeed. Ja, de streek was stoffig en heet, de economie zat in het slop en het land bevond zich voortdurend in de schaduw van dat monster in het noorden, het land waarmee de Mexicanen dweepten en dat ze tegelijkertijd haatten.

Maar dit land is ons thuis, dacht hij. En je thuis, hoe gebrekkig ook, verdiende respect en mensen zoals Alonso Maria Cuchillo behandelden Mexico met niets dan minachting.

Natuurlijk zou Diaz zijn weerzin diep weggeborgen moeten houden, wanneer hij Cuchillo ontmoette. Hij was maar een winkelbediende; de drugsbaron een rijke zakenman die van boeken hield.

Als hij dit verknalde zouden veel mensen, onder wie hijzelf, sterven.

Toen was hij bij het ommuurde terrein. Hij reed door de poort die langzaam openzwaaide en parkeerde bij de bescheiden voordeur. Een donkere, gezette man die duidelijk gewapend was, begroette hem opgewekt en vroeg hem bij een tafel in hal te gaan staan. Een tweede bewaker fouilleerde hem zachtaardig maar grondig.

Toen werd het diplomatenkoffertje doorzocht.

Diaz bekeek alles met een verrassende afstandelijkheid, als je bedacht dat hij elk moment neergeschoten kon worden. Die afstandelijkheid verdween en zijn hart klopte heftig, toen de man fronste en dieper in het koffertje zocht.

Jezus...

De man keek Diaz met grote ogen aan.

Toen grinnikte hij. ‘Is dit de nieuwe iPad?’ Hij haalde hem tevoorschijn en toonde hem aan de andere bewaker.

Diaz knikte, terwijl zijn ademhaling haperend ging, en hij vroeg zich af of Evans trommelvlies door de vraag gescheurd zou zijn.

‘Vier-G?’

‘Als er een server is.’

‘Hoeveel gig?’

‘Tweeëndertig,’ wist de Mexicaanse agent uit te brengen.

‘Mijn zoon heeft er ook zo een. De zijne staat bijna helemaal vol met muziekvideo’s.’ De man stopte hem terug en gaf het diplomatenkoffertje terug. Het boek van Schiller was niet ontdekt.

Diaz deed moeite om zijn ademhaling te beheersen en zei: ‘Ik heb niet zoveel video’s. Ik gebruik hem meestal voor mijn werk.’

Een paar minuten later werd hij in de salon binnengelaten. Hij bedankte, toen hem water of iets anders te drinken werd aangeboden. De Mexicaanse agent zat alleen met het diplomatenkoffertje op zijn schoot. Hij opende het opnieuw, haalde handig het boek van Schiller tevoorschijn en schoof dat achter zijn broeksband, terwijl hij even dacht aan het explosief op nog geen vijf centimeter van zijn penis. Het geopende deksel onttrok alles aan nieuwsgierige ogen of camera’s als die er waren. Hij haalde de Dickens tevoorschijn en sloot het koffertje.

Een ogenblik later gleed een schaduw over de vloer. Diaz keek op en zag Cuchillo stil aan komen lopen.

Het Mes. De slachter van honderden mensen, misschien wel duizenden.

De gedrongen man kwam glimlachend aanlopen. Hij leek wel aardig, zij het een beetje verstrooid.

‘Señor Abrossa,’ zei hij - de schuilnaam die Davila gisteren had gegeven toen hij belde. Diaz gaf nu een visitekaartje dat ze gisteren hadden laten drukken. ‘Goedendag. Het doet me veel plezier u te ontmoeten.’

‘En het doet mij veel plezier zo’n bekende cliënt van señor Davila te ontmoeten.’

‘Hoe gaat het met hem? Ik dacht dat hij misschien zelf zou komen.’

‘Hij laat u groeten. Hij is druk bezig met de voorbereiding van de veiling van achttiende-eeuwse bijbels.’

‘Ja, ja, dat klopt. Een van de weinige soorten boeken die ik niet verzamel. Wat jammer is. Ik heb begrepen dat de inhoud bijzonder boeiend is.’

Diaz lachte. ‘De personages ook.’

‘Aha, de Dickens.’

Nadat de man het pakketje eerbiedig had aangepakt, haalde hij het bolletjesplastic eraf, bekeek het boek en bladerde het door. ‘Het is aangrijpend om te bedenken dat Dickens zelf dit boek heeft vastgehad.’

Met een blik van bewondering en respect was Cuchillo in het boek verdiept. Niet van hebzucht of bezitterigheid.

In de stilte keek Diaz om zich heen en zag dat dit huis vol stond met beelden en dat er talloze schilderijen hingen. Allemaal smaakvol en niet opzichtig. Dit was geen woning van een protserige drugsbaron. Daar was hij binnen geweest. Tot de nok gevuld met overdaad en mooie, schaars geklede vrouwen.

Plotseling werd Diaz geconfronteerd met een moeilijk dilemma. Was het mogelijk dat ze zich hadden vergist? Was deze onopvallende, ontwikkelde man helemaal geen dolle hond, zoals ze geloofd hadden? Tenslotte waren er nooit harde bewijzen geweest dat Cuchillo een drugsbaron was, zoals velen geloofden. Alleen omdat iemand hard en rijk was, wilde dat nog niet zeggen dat hij een misdadiger was.

Vanwaar stamde de informatie die hem als misdadiger afschilderde? Hoe betrouwbaar was die?

Hij kreeg in de gaten dat Cuchillo hem nieuwsgierig aankeek. ‘En, señor Abrossa, weet u wel zeker dat u een antiquaar bent, zoals mij is verteld?’

Diaz had al zijn wilskracht nodig om te blijven glimlachen en trok nieuwsgierig een wenkbrauw op.

De man schaterde het uit. ‘U hebt vergeten mij om het geld te vragen.’

‘Ach ja, soms ga ik helemaal in de boeken zelf op, zodat ik vergeet dat ik er in handel, daar hebt u gelijk in. Persoonlijk zou ik de boeken weg willen geven aan mensen die ervan houden.’

‘Ik zal niet aan uw werkgever vertellen dat u dat hebt gezegd.’ Hij stak een hand in een zak en haalde er een dikke envelop uit. ‘Hier zijn de vijfenvijftigduizend dollar.’ Diaz overhandigde hem de kwitantie met het briefhoofd van Davila en tekende met ‘V. Abrossa’.

‘Dank u...?’ zei Cuchillo, terwijl hij vragend een wenkbrauw optrok.

‘Victor.’ Diaz stopte het geld in het diplomatenkoffertje en sloot dat. Hij keek om zich heen. ‘U hebt een erg mooi huis. Ik ben altijd nieuwsgierig geweest naar de huizen in deze buurt.’

‘Dank u. Zou u het willen zien?’

‘Graag. En uw verzameling ook, als dat mogelijk is.’

‘Natuurlijk.’

Cuchillo gaf hem vervolgens een rondleiding door het huis dat net als de salon met een ingetogen verfijning was ingericht. Foto’s van kinderen - zijn neefjes en nichtjes die in Mexico Stad en Chihuahua woonden, legde hij uit. Hij leek trots op hen te zijn.

Onwillekeurig vroeg Diaz zich opnieuw af of het allemaal geen vergissing was.

‘Kom nu mee naar mijn bibliotheek. Ik hoop dat u als boekenliefhebber onder de indruk zult zijn.’

Ze liepen door de keuken waar Cuchillo bleef staan en aan de huishoudster vroeg hoe haar zieke moeder het maakte. Hij knikte toen ze antwoordde. Hij zei tegen haar dat ze beslist vrij moest nemen als dat nodig was. Uit zijn ogen straalde een oprecht medeleven.

Een vergissing?

Ze liepen de achterdeur uit, in de schaduw van de twee bakstenen muren, die hem tegen schoten van sluipschutters beschermden, en vervolgens kwamen ze in de bibliotheek.

Zelfs als iemand die niet van boeken hield was Diaz onder de indruk.

Hij was verbijsterd over de ruimte. Hij kende de afmetingen door de foto’s van de drones, maar hij had niet gedacht dat die zo vol zou staan als hij nu zag. Het leek of de muren opgebouwd waren uit boeken in allerlei kleuren en afmetingen.

‘Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen, meneer.’

Ze liepen langzaam door de koele ruimte en Cuchillo vertelde over enkele pronkstukken in zijn verzameling. ‘Mijn supersterren,’ noemde hij ze. Hij wees ze aan terwijl ze er langs liepen. The Hound of de Baskervilles van Conan Doyle, Seven Pillars of Wisdom van T.E Lawrence, The Great Gatsby van F. Scott Fitzgerald. The Tale of Peter Rabbit van Beatrix Potter, Brighton Rock van Graham Greene, The Maltese Falcon van Dashiell Hammett, Night and Day van Virginia Woolf, The Hobbit van J.R.R. Tolkien, The Sound and the Fury van William Faulkner, A Portret of the Artist as a Young Man van James Joyce, A la Recherche du Temps Perdu van Marcel Proust, The Wizard of Oz van Frank Baum, Harry Potter and the Philosopher’s Stone van J.K. Rowling, The Bridge van Hart Crane, The Catcher in the Rye van J.D. Salinger, The Thirty-Nine Steps van John Buchan, The Murder on the Links van Agatha Christie, Casino Royale van Ian Fleming.

‘En onze nationale schrijvers natuurlijk ook - die hele muur daar. Ik houd van boeken, maar het is belangrijk voor ons in Mexico dat we ons bewust zijn van de stem van ons volk.’ Hij stapte naar voren en liet er een paar zien. ‘Salvador Novo, José Gorostiza, Xavier Villaurrutia en de unieke Octavio Paz. Die hebt u natuurlijk gelezen.’

‘Natuurlijk,’ zei Diaz en bad in stilte dat Cuchillo hem niet naar de titel van een van Paz’ boeken zou vragen, laat staan naar de plot of de hoofdpersoon.

Diaz zag een boek vlak bij de pluche leunstoel van de man liggen. Het lag in een uitstalkastje. Ulysses van James Joyce. Toevallig had hij gisteravond iets over het boek gelezen op een website over zeldzame boeken.

‘Is dat de oorspronkelijke editie van 1922?’

‘Ja, dat klopt.’

‘Die is ongeveer 150.000 dollar waard.’

Cuchillo glimlachte. ‘Nee, hij is niets waard.’

‘Niets?’

Hij zwaaide zijn arm langzaam in een cirkel rond om het hele vertrek aan te duiden. ‘Deze hele verzameling is niets waard.’

‘Hoe bedoelt u, meneer?’

‘Iets heeft alleen waarde voor zover de eigenaar bereid is om het te verkopen. Ik zou nooit ook maar een boek verkopen. De meeste boekenverzamelaars denken er zo over, veel meer dan verzamelaars van schilderijen, auto’s of beelden.’

De zakenman pakte The Maltese Falcon op. ‘Misschien bent u verbaasd dat ik spionage- en detectiveverhalen in mijn verzameling heb?’

De agent citeerde een feit dat hij gelezen had. ‘Natuurlijk, populaire commerciële fictie is gewoonlijk waardevoller dan literatuur.’ Hij hoopte dat hij het bij het juiste eind had.

Dat moest wel want Cuchillo knikte.

‘Maar ik geniet er ook van vanwege hun inhoud, niet alleen als onderdeel van mijn verzameling.’

Dit was interessant. De agent zei: ‘Ik neem aan dat misdaad in zekere zin ook een vorm van kunst is.’

Cuchillo hield zijn hoofd schuin en hij leek verward. Diaz’ hart klopte sneller.

‘Dat bedoel ik niet,’ zei de verzamelaar. ‘Ik bedoel dat schrijvers van detectives en populaire romans hun ambacht gewoonlijk beter beheersen dan de zogenaamde literaire auteurs. De lezers weten dat; ze hebben meer waardering voor een goed verteld verhaal dan voor pretentieuze kunstmatigheid. Neem nu het boek dat ik net heb gekocht. The Old Curiosity Shop. Toen het voor het eerst verscheen, in wekelijkse afleveringen, stonden de mensen in New York en Boston op de kade in de haven te wachten als de nieuwste aflevering uit Engeland moest aankomen. Ze schreeuwden naar de matrozen: “Vertel ons gauw, is Kleine Nell dood?’ Hij keek naar het uitstalkastje. ‘Ik denk niet dat zo veel mensen dat voor Ulysses hebben gedaan, denkt u wel?’

‘Nee, meneer, dat denk ik ook niet.’ Toen fronste hij. ‘Maar werd de Curiosity Shop niet in maandelijkse afleveringen gepubliceerd?’

Na een ogenblik glimlachte Cuchillo. ‘Ach, u hebt gelijk. Ik verzamel geen periodieken, dus ik raak altijd een beetje in de war.’

Was dit een test geweest of een gewone vergissing? Diaz zou het niet kunnen zeggen.

Hij keek langs Cuchillo heen en wees naar een plank. ‘Is dat een Mark Twain?’

Toen de man zich omdraaide, haalde Diaz snel de speciaal geprepareerde Schiller tevoorschijn en zette hem op een plank vlak boven Ulysses, vlakbij de leunstoel van de drugsbaron.

Hij had net zijn arm laten zakken, toen Cuchillo zich weer naar hem draaide. ‘Nee, daar niet. Maar ik heb er verscheidene. Hebt Huckleberry Finn gelezen?’

‘Nee. Ik ken het alleen als een boek voor verzamelaars.’

‘Sommige mensen vinden het de grootste Amerikaanse roman. Ik beschouw het als misschien de grootste roman van de Nieuwe Wereld. Er staan ook lessen voor ons in.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘En de heer weet dat we in dit arme land wel een paar lessen kunnen gebruiken.’

Ze gingen terug naar de salon en Diaz haalde de iPad uit zijn diplomatenkoffertje. ‘Ik wil u een paar nieuwe titels laten zien, die señor Davila net heeft binnengekregen.’ Hij veronderstelde dat P.Z. Evans opgelucht zou zijn om zijn stem te horen en te ontdekken dat hij niet was ontmaskerd en in een graf in de onbarmhartige Sonorawoestijn beland.

Hij riep Safari op en ging naar de Website. ‘Kijk, we hebben...’

Maar zijn nepverkooppraatje werd onderbroken toen een enorme knal hen allemaal liet opschrikken. Een kogel was tegen het pantserglas van een raam in de buurt te pletter geslagen.

‘Grote god! Wat is dat?’ riep Diaz uit.

‘De kamer uit, weg van de ramen. Nu meteen!’ José, de veiligheidsagent, gebaarde naar de deur, waardoor ze het vertrek konden verlaten.

‘Het is kogelvrij glas,’ protesteerde Cuchillo.

‘Maar ze kunnen antipantsermunitie gebruiken als ze dat in de gaten krijgen. Vooruit, meneer!’

Iedereen verspreidde zich.

P.Z. Evans kreeg niet vaak de kans om met zijn pistool te schieten.

Hoewel hij en Diaz het er eerder over hadden gehad, dat Cuchillo een ‘ongeluk’ moest krijgen, was het ensceneren van een natuurlijke dood de manier waaraan de voorkeur werd gegeven om mensen te liquideren. Hoewel de politie vaak zou vermoeden dat de dood van een terrorist of een misdadiger geen toeval was, kon een agent die zijn vak verstond zo’n geloofwaardig einde bewerkstelligen dat men verder onderzoek niet nodig vond. Een val van de trap, een auto-ongeluk, verdrinken in het zwembad.

Maar niets was zo leuk als je Italiaanse pistool met lange loop te trekken en er op los te knallen.

Hij stond op zo’n vijftig meter van de muur op een afvalcontainer achter een luxe appartementencomplex. Hij kon het pistool nergens op laten rusten, maar hij was sterk - schutters moeten sterke spieren hebben - en hij raakte het raam waarop hij richtte met gemak. Hij kon goed door de ruit kijken en het eerste schot richtte hij op een punt waar niemand stond - voor het geval dit raam niet kogelvrij was. Maar de projectielen sloegen tegen het sterke glas te pletter zonder schade aan te richten. Hij leegde een magazijn, herlaadde, sprong van de container af en rende naar zijn auto, juist toen de zijpoort openging en Cuchillo’s beveiligers voorzichtig naar buiten keken. Evans schoot nog een keer in de muur, zodat ze zich gedekt zouden houden en reed toen rond het blok naar de andere kant van het huis. Hier geen vuilcontainers, maar hij klom boven op het dak van de auto en schoot drie kogels tegen het raam van Cuchillo’s slaapkamer.

Toen sprong hij op de grond en schoof achter het stuur. Een ogenblik later scheurde hij weg, met de raampjes omhoog en de airco op volle kracht. Als er schimmel in de ventilatiegaten van de auto zaten, moest hij er maar het beste van hopen. Hij zweette alsof hij net een uur in de sauna had doorgebracht.

Nadat de schutter verdwenen was en het weer betrekkelijk kalm was geworden, deed Cuchillo binnenshuis iets wat Alejo Diaz hogelijk verbaasde. Hij beval het hoofd van zijn beveiliging om de politie te bellen.

Dit leek niet iets wat een drugsbaron zou doen. Je zou denken dat hij zo min mogelijk aandacht van en zo min mogelijk contact met de autoriteiten zou willen.

Maar toen twintig minuten later een hoofdinspecteur met vier agenten van de politie van Hermosillo verscheen, was Cuchillo razend van woede. ‘Ik ben weer het slachtoffer van een aanslag geweest! De mensen kunnen niet geloven dat ik gewoon een zakenman ben. Ze nemen aan dat ik een misdadiger ben omdat ik succes heb en dat ik het daarom verdien om doodgeschoten te worden. Het is oneerlijk! Je werkt hard, je kent je verantwoordelijkheden, je zorgt voor welvaart in de stad en de streek... en nog altijd denken de mensen het ergste van je!’

De politie voerde een kort onderzoek uit, maar de schutter was natuurlijk allang verdwenen. En niemand had iets gezien - iedereen binnen was naar de studeerkamer, de slaapkamer of de wc gevlucht zoals de chef van de beveiliging had bevolen. Diaz antwoord: ‘Ik ben bang dat ik niet veel heb gezien. Ik lag plat op de vloer om dekking te zoeken.’ Hij haalde zijn schouders op alsof hij zich een beetje opgelaten voelde over zijn lafheid.

De agent knikte en noteerde wat hij zei. Hij geloofde hem niet, maar hij drong er ook niet bij Diaz op aan uitvoeriger te zijn; in Mexico was men gewend aan getuigen die ‘niet veel hadden gezien, niets eigenlijk.’

De politie vertrok en Cuchillo, niet langer boos, maar opnieuw verstrooid, nam afscheid van Diaz.

‘Ik ben nu niet in de stemming om over de boeken van señor Davila te praten,’ zei hij met een knikje naar de iPad. Hij zou de website later wel bekijken.

‘Natuurlijk. En dank u wel nog, meneer.’

‘Het is niets.’

Diaz vertrok en hij merkte dat hij nog nooit zo in tweestrijd had gestaan.

Je werkt hard, je kent je verantwoordelijkheden, je zorgt voor welvaart in de stad en de streek... en nog altijd denken de mensen het ergste van je...

Grote god, was hij een moordzuchtige drugsbaron of gewoon een grootmoedige zakenman?

En of Cuchillo nu schuldig of onschuldig was, Diaz voelde een vlijmend schuldgevoel bij de gedachte dat hij daarnet een bom had geplaatst die een mens van het leven zou beroven op zijn meest kwetsbare moment, terwijl hij iets deed wat hij heerlijk vond en wat hem troost bezorgde: een boek lezen.

Een uur later zat Cuchillo in zijn salon, de rolluiken voor de kogelvrije ramen. En ondanks de aanslag voelde hij zich opgelucht. Eigenlijk zelfs vanwege die aanslag.

Hij had gedacht dat de geruchten die ze de laatste paar dagen hadden gehoord, de flarden informatie, betrekking hadden op een geniepig geniaal plan om hem te vermoorden, een plan waartegen hij geen voorzorgsmaatregelen kon treffen. In plaats daarvan bleek het een gewone schietpartij te zijn, die door het kogelvrije glas op niets was uitgelopen; de sluipmoordenaar was inmiddels beslist al ver weg.

José klopte en kwam binnen. ‘Meneer, ik denk dat we een spoor hebben. Carmella bij Ruby heeft contact met me opgenomen. Ze heeft een groot deel van de avond in het gezelschap van een Amerikaan doorgebracht. Een zakenman, beweerde hij. Hij werd dronken en zei het een en ander dat ze vreemd vond. Ze belde mij, toen ze over de schietpartij hoorde.’

‘Carmella,’ zei Cuchillo grinnikend. Ze was een knappe, zij het wat onevenwichtige jonge vrouw die het voorlopig dankzij haar uiterlijk wel zou rooien, maar weldra in de problemen zou komen als ze niet snel een man aan de haak wist te slaan.

Niet dat Cuchillo hoopte dat dat laatste snel zou gebeuren; hij had zo nu en dan wel eens met haar geslapen en ze bleek heel erg getalenteerd.

‘En wat was er met deze Amerikaan?’

‘Hij vroeg haar naar deze buurt. De huizen die hier stonden. Of er hotels in de buurt waren, hoewel hij kort tevoren tegen haar had gezegd dat hij in de buurt van de bar logeerde.’

Hoewel er in de bruisende stad Hermosillo van alles te zien was, stond Cuchillo’s woning in een onopvallende woonbuurt. Hier was niets wat zakenlieden of toeristen zou aantrekken.

‘Hotel,’ peinsde Cuchillo. ‘Om een geschikte plek te hebben om te schieten?’

‘Dat vroeg ik me af. Ik heb zijn creditcardgegevens van de bar nagetrokken. Ik wacht op meer informatie, maar we weten zeker dat het een valse identiteit is.’

‘Dus hij is een huurmoordenaar. Maar voor wie werkt hij? Voor een drugskartel ten noorden van de grens? Is hij een huurmoordenaar uit Texas, ingehuurd door de Sinaloanen...? De Amerikaanse regering?’

‘Ik hoop weldra meer te weten, meneer.’

‘Dank je.

Cuchillo stond op en wilde met de Dickens in de hand naar de bibliotheek lopen.

Hij bleef staan. ‘José?’

‘Meneer?’

‘Ik wil onze plannen met de bus wijzigen.’

‘Ja, meneer?’

‘Ik weet dat ik gezegd heb dat alle buspassagiers vrijdag in Sonora veilig moeten zijn, dat hun hier niets mag overkomen.’

‘Juist, ik heb de mannen gezegd dat ze met hun aanval moeten wachten tot de bus de grens met Sinaloa over is.’

‘Maar nu moet je de mannen zeggen dat ze de bus hier morgenochtend moeten overvallen.’

‘In Sonora?’

‘Ja. Wie hier ook achter zit moet weten dat ik me niet laat intimideren. Elke poging om een aanslag op mij te plegen zal vergolden worden.’

‘Ja, meneer.’

Cuchillo keek aandachtig naar zijn beveiliger. ‘Jij vindt dat ik dit niet zou moeten doen, hè?’ Hij moedigde de mensen die voor hem werkten aan hun mening te geven, vooral afwijkende meningen.

‘Eerlijk gezegd, meneer, geen toeristenbus, nee. Geen burgers. Ik denk dat dat nadelig voor ons uitpakt.’

‘Ik ben het niet met je eens,’ zei Cuchillo kalm. ‘We moeten ons standpunt duidelijk maken.’

‘Natuurlijk, meneer, als u dat wilt.’

‘Ja, dat wil ik.’ Een ogenblik later fronste hij echter. ‘Maar wacht even. Er zit wel iets in wat je zegt.’

De veiligheidsman keek naar zijn baas. ‘Wanneer je mannen de bus aanvallen, haal er dan eerst de vrouwen en kinderen uit voor je hem in brand steekt. Laat alleen de mannen levend verbranden.

‘Ja, meneer.’

Cuchillo vond zijn beslissing een zwakheid, maar José had een punt. De nieuwe werkelijkheid vereiste dat je inderdaad rekening moest houden met de publieke opinie.

Om acht uur die avond kreeg Cuchillo een telefoontje in zijn bibliotheek.

Wat hij hoorde stemde hem tevreden. Een van zijn luitenants legde uit dat een aanvalsgroep in positie was en een grote bus zou overvallen die morgenochtend over de snelweg naar Bahia de Kino in het westen reed.

Ze zouden het voertuig tot stoppen dwingen, de mannen aan boord laten, vervolgens de deur met draad dicht binden, de bus met benzine overgieten en iedereen neerschieten die uit de ramen probeerde te springen.

De verbindingsman bij de aanvalsgroep zou de pers bellen om er zeker van te zijn dat de journalisten ter plaatse waren voor foto- en video-opnames voor de bus was uitgebrand.

Cuchillo dankte de man en hing op, terwijl hij al nieuwsgierig uitkeek naar de verslagen die de actie zou opleveren.

Hij hoopte dat de man die op hem geschoten had ook naar het nieuws zou kijken en zich verantwoordelijk zou voelen voor de pijn die de slachtoffers zouden lijden.

Toen hij opkeek vanuit zijn fauteuil zag hij dat er een boek niet goed stond. Het stond op de plank boven het uitstalkastje met de Ulysses.

Hij stond op en keek naar de leren rug. Die Räuber. Hoe was een Schiller hier terechtgekomen? Hij had een hekel aan elke vorm van wanorde, hoe klein ook, zeker in zijn bibliotheek. Een van de dienstmeisjes misschien.

Net toen hij het boek van de plank haalde, werd de deur opengegooid.

‘Meneer!’

‘Wat is er?’ Hij draaide zich met een ruk om naar José.

‘Ik denk dat er hier een bom ligt! Die man van de boekhandelaar, Davila... Hij is een bedrieger. Hij werkte samen met die Amerikaan!’

Zijn ogen gingen eerst naar de Dickens, maar nee, hij had het hele deel doorgebladerd en er hadden geen explosieven in gezeten. De moordenaars hadden dat boek gewoon als lokaas gebruikt om Cuchillo’s huis binnen te komen.

Toen keek hij weer naar wat hij in zijn hand hield. De Schiller.

‘Wat is er, meneer?’

‘Dit boek... Daarstraks stond het hier nog niet. Abrossa! Hij heeft het neergezet, toen ik hem de rondleiding gaf!’ Cuchillo voelde dat, ja, het boek zwaarder was dan een vergelijkbaar boek van deze omvang.

‘Leg het neer! Rennen!’

‘Nee! De boeken!’ Hij keek om zich heen naar de bibliotheek.

Tweeëntwintigduizend delen...

‘Het kan elk ogenblik in de lucht vliegen.’

Cuchillo maakte aanstalten om het boek neer te leggen, maar aarzelde toen. ‘Ik kan het niet! Doe een paar stappen achteruit, José!’ Vervolgens rende hij met de bom nog steeds in zijn handen naar buiten, terwijl de veiligheidsman trouw naast hem bleef lopen. Toen ze eenmaal in de tuin waren gooide Cuchillo de Schiller zo ver van zich af als hij kon. De mannen lieten zich achter een van de bakstenen muren op de grond vallen.

Er volgde geen explosie.

Toen Cuchillo keek, zag hij dat het boek was opengegaan. De inhoud - elektronica en een plak kleikleurige springstof - was eruit gevallen.

‘Jezus, Jezus.’

‘Alstublieft, meneer. Naar binnen nu!’

Ze haastten zich naar binnen en stuurden het personeel weg van de kant van het huis waar de doos in de tuin lag.

José belde de man die hun eigen bommen altijd maakte. Hij zou zo snel mogelijk naar het huis komen en het explosief demonteren of op een andere manier onschadelijk maken.

Cuchillo schonk zich een grote Scotch in. ‘Hoe ben je hierachter gekomen?’

‘Ik kreeg de gegevens over de Amerikaan in de bar, degene die met Carmella had zitten drinken. Ik zag in de overzichten dat hij met de antiquaar had gebeld. En hij had zijn creditcard gebruikt om elektronische onderdelen bij een leverancier in de stad te kopen - het soort circuits dat in springladingen wordt gebruikt.’

‘Ja, ja. Ik begrijp het. Ze hebben Davila onder druk gezet om hen te helpen. Of hebben die schoft ervoor betaald. Weet je, ik vond iets verdachts aan die man, die Abrossa. Ik heb een ogenblik achterdocht jegens hem gekoesterd. Toen besloot ik, nee, hij is geen bedrieger. Omdat ik die Dickens zo graag wilde hebben. Ik waardeer wat je hebt gedaan, José. Goed werk. Wil je ook iets drinken?’

‘Nee, dank u, meneer.’

Nog steeds kalm trok Cuchillo een wenkbrauw op.

‘Wat vind je ervan - in het licht van het feit dat die Amerikaan ons heeft proberen te doden en bijna ook een onbetaalbare boekenverzameling heeft vernietigd - als we onze groep bij de snelweg opdracht geven om de vrouwen en kinderen niet uit de bus te laten komen voor ze hem in brand steken?’

José glimlachte. ‘Dat lijkt me een uitstekend voorstel, meneer. Ik zal de groep bellen.’

Een paar uur later was de bom in een stalen afvalbak gedeponeerd en afgevoerd. Cuchillo had hem onbewust zelf onschadelijk gemaakt, legde de technicus uit. Doordat hij hem in paniek had weggegooid, waren de draden van de detonator losgeschoten, waardoor er niks meer kon gebeuren.

Cuchillo had met belangstelling naar het werk van de mijnopruimingsrobot gekeken - net zoals hij graag keek hoe auto-onderdelen in zijn fabriek werden vervaardigd of drugs werden geproduceerd. Hij keek graag hoe technologie werkte. Hij had altijd de Codex Leicester al willen hebben - het manuscript van Da Vinci, waarin de uitvindingen zijn overpeinzingen over wetenschap en mechanica had vastgelegd. Een paar jaar geleden had Bill Gates er dertig miljoen dollar voor betaald. Cuchillo kon zich dat gemakkelijk veroorloven, maar het boek was momenteel niet te koop. Bovendien zou zo’n aankoop te veel de aandacht op hem vestigen en een man die honderden mensen had laten doodmartelen en er - in een vlaag van grootmoedigheid - misschien wel duizend pijnloos had laten doodschieten, wil niet te veel ogen op zich gericht hebben.

Cuchillo bracht de rest van de avond door met het bellen naar relaties om te proberen meer details over de sluipmoordenaars en hun eventuele handlangers te verzamelen, maar verder was er geen informatie. Morgen zou hij meer horen. Het was bijna middernacht toen hij eindelijk ging zitten om een bescheiden maaltijd van gegrilde kip met bonen en tomatillosaus te eten.

Onder het eten, waarbij hij een lekkere cabernet dronk, merkte hij dat hij ontspannen en merkwaardig tevreden was, ondanks de afschuw over wat er vandaag had kunnen gebeuren. Noch hij, noch een van zijn mensen was bij de aanslag gewond geraakt. Zijn tweeëntwintigduizend boeken waren veilig.

En hij had een paar aangename verzetjes in het verschiet: Davila vermoorden natuurlijk. En hij zou de naam wel ontdekken van de man die zich voor zijn assistent Abrossa had uitgegeven, net als die van de man die de schoten had afgevuurd - een stuntelige afleidingsmanoeuvre, begreep hij nu. Waarschijnlijk de Amerikaan. Die twee zouden niet zo snel sterven als de antiquaar. Ze hadden een oorspronkelijke Schiller vernield (al was het een derde druk met waterschade op de rug). Cuchillo zou zijn naam eer aandoen en hen zelf met een mes gaan bewerken - in zijn speciale verhoorkamer onder zijn bibliotheek.

Maar het mooist van alles: hij kon uitkijken naar de brandende bus met zijn tientallen gillende passagiers.

Vrijdag

Om een uur ’s nachts waste Cuchillo zich en kroop tussen de zachte lakens, geen zijde maar dure katoen.

Hij zou iets kalmerends lezen om zichzelf in slaap te wiegen. Geen Oorlog en vrede. Misschien wat poëzie.

Hij pakte zijn iPad van het nachtkastje, sloeg de omslag open en tikte op het icoontje om zijn e-readerapp op te roepen. Cuchillo gaf over het algemeen natuurlijk de voorkeur aan traditionele boeken. Maar hij was een man van de eenentwintigste eeuw en had gemerkt dat e-boeken over het algemeen gemakkelijker en handiger te lezen waren dan hun papieren tegenhangers. Zijn iPadbibliotheek bevatte bijna duizend titels.

Maar toen hij naar de tablet keek, besefte hij dat hij het verkeerde icoontje moest hebben aangetikt - de camera was gestart en hij merkte dat hij naar zichzelf zat te staren.

Cuchillo schakelde de camera niet meteen uit. Hij nam een moment de tijd om naar zichzelf te kijken en fluisterde lachend de zin, waarmee hij zichzelf eerder had beschreven: ‘Niet zo slecht voor een oude man.’

Vijfhonderd meter van Cuchillo’s huis zaten Alejo Diaz en P.Z. Evans op de voorbank van de grote Mercury. Ze bogen zich voorover en keken naar het scherm van Evans’ indrukwekkende laptop.

Wat ze zagen was hetzelfde als waar Cuchillo op dat moment van genoot - de close-up van zijn eigen gezicht - dat van de camera van zijn iPad naar de laptop werd gezonden via een bewakingsapp die Evans had ingeschakeld. Ze konden ook de stem van de man horen. ‘... voor een oude man.’

‘Hij ligt alleen in bed,’ zei Evans. ‘Wat mij betreft uitstekend.’ Toen keek hij naar Diaz. ‘Aan jou de eer.’

‘Sí?’ vroeg de Mexicaanse agent.

‘Jup.’

‘Gracias.’

‘Nada.’

En zonder veel verdere omhaal drukte Diaz op een knop op wat een opener voor een garagedeur leek.

In Cuchillo’s slaapkamer ontplofte de krachtige brandbom die Evans de avond tevoren in de leren omslag van de iPad had gestopt. De explosie was veel krachtiger dan de Amerikaanse agent had verwacht. Zelfs de gepantserde ruiten sprongen aan scherven en een gasachtige vuurwolk schoot door de nacht.

Ze wachtten tot het duidelijk was dat de slaapkamer in vlammen was gehuld en alle bewijzen van de aanslag verbrandden, zoals Washington hun had opgedragen. Toen startte Diaz de auto en reed langzaam door de nacht.

Nadat ze zeker tien minuten gezwegen hadden, waarbij ze over hun schouder hadden gekeken of ze door de politie of andere mensen werden achtervolgd, zei Diaz: ‘Ik moet zeggen dat je een goed plan had bedacht, amigo.’

Evans verkneukelde zich niet en evenmin toonde hij valse bescheidenheid. Het was inderdaad een goed plan. Onderzoek had hun een hoop gegevens over Cuchillo opgeleverd (dit was vaak het geval bij een doelwit zoals hij - rijk en als gevolg daarvan royaal met geld). Evans en Diaz hadden niet alleen ontdekt dat hij veel zeldzame boeken kocht, maar ook de nieuwste technische snufjes: een iPad, een e-readerapp en een aantal e-boeken alsmede een leren omslag voor het Apple-apparaat.

Gewapend met deze informatie had Evans een soortgelijke iPad geprepareerd en de omslag met de dodelijke springstof gevuld. Dit was de echte bom die Diaz het huis in smokkelde en verwisselde voor Cuchillo’s iPad, waarvan ze de plaats konden vaststellen dankzij de zoekerservice waarin Evans was binnen gedrongen. Toen Diaz binnen was en op de iPad de laatste aankopen van Davila liet zien, had Evans op de ruiten geschoten, waardoor iedereen alle kanten op was gerend en zijn partner de kans had gekregen de slaapkamer binnen te glippen en de apparaten te verwisselen. Hij had ook op de ramen van dat vertrek geschoten voor het geval Diaz daar niet alleen zou zijn.

De schoten hadden nog een tweede bedoeling gehad - Cuchillo en zijn veiligheidsmensen laten geloven dat dat de aanslag was waarover ze hadden gehoord, zodat de argwaan dat er nog een aanslag zou volgen verminderde.

Verminderde, maar niet verdween. Het Mes was daar te sluw voor.

En dus hadden ze een tweede dwaalspoor nodig gehad. Evans liet valse informatie over zichzelf uitlekken naar Carmella, de mooie vrouw die tot de kennissenkring van Cuchillo in Ruby’s Bar behoorde. (Telefoongegevens wezen uit dat hij haar een of twee keer per maand belde.) Hij liet ook vervalste informatie lekken waaruit moest blijken dat hij en Diaz misschien een bom in de bibliotheek hadden geplaatst. Hij had een exemplaar van Schillers Die Räuber uitgehold en dat volgestopt met echte springstof en een circuit, maar de detonator niet aangesloten.

Cuchillo zou zijn bibliotheek zo goed kennen dat het hem niet veel moeite zou kosten dit uit de toon vallende boek te vinden, dat Diaz met opzet scheef op de plank had gezet.

Nadat ze deze bom hadden gevonden, zouden ze beslist denken dat er geen enkele dreiging meer bestond en niet verwachten dat er een dodelijk iPad op Cuchillo’s nachtkastje lag.

Diaz belde nu José, het hoofd van de beveiliging van wijlen de drugsbaron en legde uit - met luide stem vanwege Josés plotseling gehoorverlies - dat hij in de gevangenis zou eindigen en het gerucht verspreid zou worden dat hij zijn baas had uitgeleverd, als er nog een aanslag op een bus zou plaatsvinden. Hoe impopulair Cuchillo onder de concurrerende kartelbazen ook was geweest, in een Mexicaanse gevangenis was niemand impopulairder dan een verrader.

De man verzekerde hun dat er geen aanslagen gepleegd zouden worden. Diaz moest drie keer goedendag zeggen voor de man hem hoorde.

Een goed plan, al was het een beetje ingewikkeld. Het zou natuurlijk veel gemakkelijker zijn geweest om een echte bom in de bibliotheek te smokken en die te laten ontploffen, wanneer uit de spionage met drones bleek dat Cuchillo daar binnen was.

Maar dat plan was zelfs nooit ter sprake gekomen. De bibliotheek zouden ze nooit vernietigd hebben. Afgezien van de morele kwestie - P.Z. Evans had zijn principes - was daar nog de vraag hoe de pers op zo’n vuurzee zou reageren, als bekend werd welke twee agenten die veroorzaakt hadden en wie hun opdrachtgevers waren.

Drugsbaronnen en hun handlangers kun je ongestraft doden; twintigduizend vernietigde klassieken waren geen aanvaardbaar offer. Dat was een smet die geen enkele carrière ooit nog te boven kwam. Dus daarom het risico met de valse bom - maar het had gewerkt.

Na een half uur waren ze terug in hun hotel en keken naar het nieuws, waar inderdaad het bericht werd bevestigd dat Alonso Maria Carillo, bijgenaamd Cuchillo, het vermoedelijke hoofd van het Hermosillokartel, dood was. Bij de aanslag, die op rekening van een concurrerend kartel, waarschijnlijk uit Sinaloa werd geschreven, was verder niemand anders het slachtoffer geworden.

Evans merkte tot zijn verrassing dat het nieuws niet eens de opening was, wat Cuchillo waarschijnlijk moeilijk had kunnen verkroppen. Maar in zekere zin was het zijn eigen schuld: de drugshandel in Mexico was mede door zijn activiteiten alomtegenwoordig, wat verhalen over doden in die kringen weinig nieuwswaarde gaf.

Evans vermoedde dat het net zoiets was als bij boeken verzamelen: hoe omvangrijker de oplage van de eerste druk van een boek was, hoe minder de interesse en hoe minder de waarde.

Hij zette het toestel af. Ze besloten samen wat te gaan eten en daarbij een heleboel tequila te drinken, maar beslist niet in de Sonora Steak of Ruby’s bar, de favoriete gelegenheden van Cuchillo. Ze zouden ergens aan de andere kant van de stad gaan. Waarschijnlijk liepen ze geen gevaar; het Hermosillokartel was buiten gevecht gesteld. Toch droegen beide mannen hun wapen onder hun loshangende overhemd. En ze hadden extra tijdschriften in hun linker binnenzak.

Toen ze naar de grote, oude Mercury liepen, zei Diaz: ‘Je had al die boeken in de bibliotheek eens moeten zien. Ik heb er in mijn leven nog nooit zoveel bij elkaar gezien.’

‘Eh,’ zei Evans die dit niet bijzonder interesseerde.

‘Wat bedoel je met dat geluid? Hou je niet van boeken?’

‘Ik houd van boeken.’

De Mexicaanse agent lachte. ‘Je klinkt anders niet of dat zo is. Lees je eigenlijk wel?’

‘Natuurlijk lees ik.’

‘O, en wat lees je dan. Vertel eens.’

Evans ging op de passagiersplaats zitten en er passeerden drie pick-ups voor hij antwoordde: ‘Oké, wil je dat echt weten? Het sportkatern in de krant. Dat is alles.’

Diaz startte de auto. ‘Sí, ik ook.’

‘Zouden we de airco aan kunnen zetten, Al? Wordt het ooit koeler in deze vervloekte stad?’

Colofon

Verschenen: september 2013

Copyright © 2012 Jeffery Deaver

Vertaling Gerard Suurmeijer

Oorspronkelijke titel An Acceptable Sacrifice

Omslagontwerp: DPS, Amsterdam

Zetwerk: Uitgeverij Link B.V., Culemborg

ISBN: 9789462320765

NUR: 330

www.uitgeverijlink.nl