Ik wil dat mijn wereld leuk is. Geen ouders, geen regels, geen niks. Dat, zeg maar, niemand me kan tegenhouden. Niemand kan me tegenhouden.

Justin Bieber

Complete controle, zelfs over dit lied.

The Clash, Complete Control

Hoofdstuk 1

Las Vegas

Ik drukte op de afstandsbediening naast het bed en deed het licht aan om Het verborgen land van Zenon te gaan spelen. Gewoonlijk was deze game een probaat middel om in slaap te vallen na een show. Maar vanavond was ik te gespannen, dus na een poosje op level 63 pauzeerde ik en belde naar Jane's kamer, naast de mijne. Misschien dat ik wat rustiger zou worden als ik met haar praatte. Ze kon me in ieder geval een van haar slaaptabletten geven.

De telefoon ging zes keer over voordat de voicemail van het hotel aansloeg. Ik probeerde haar mobieltje.

'Jonathan?' zei Jane door de luide achtergrondmuziek heen.

'Ik dacht dat je vanavond in het hotel zou blijven,' zei ik. Aan de baslijn van het nummer kon ik horen dat het Like a Virgin van Madonna was, dat een dansritme heeft dat erg lijkt op Billie Jean ook al is het rechtstreeks beïnvloed door I Can't Help Myself, die oude Motown-song. Maar bijna iedereen jat baslijnen.

'De platenmaatschappij vroeg of ik iets met een radioproducer wilde gaan drinken,' zei ze. 'En zet dat spel uit.'

Zenon blijft achtergrondmuziek spelen wanneer je pauzeert, licht slagwerk en synthesizerviolen, en ik denk dat ze het boven Madonna uit kon horen. Het is een slimme manier om je aandacht vast te houden, want het herinnert je eraan dat de wereld van Zenon nog steeds op je terugkeer wacht.

'Ik kan niet slapen. Wanneer kom je thuis?'

'Weet ik niet. Neem een slaappil.'

'De tabletten die je me hebt gegeven zijn allemaal al op. Kan Walter of iemand van de receptie de fles niet uit je kamer halen?'

'Geen sprake van,' zei ze. 'Ik wil niet dat er iemand in mijn spullen rommelt. Je zult op eigen kracht in slaap moeten vallen.'

Ik streek met mijn hand over het dikke donzen dekbed. Hotelbedden zijn altijd te groot, alsof de matras en de lakens je opslokken en je erin kunt verdwijnen als je niet oppast. Het kost meer moeite om in slaap te vallen in zo'n groot luxe bed dan vroeger in een slaapzak op het vloerkleed in het huis van Michael Carns.

'Kun je dan in ieder geval een slaapliedje zingen?' vroeg ik. Soms kreeg ik daar slaap van.

Ze wachtte enkele ogenblikken, toen zong ze zacht:

Slaap zacht, huil maar niet

Ga maar slaapkop, lieve baby

Ga maar slaapkop, lieve baby

Als je wakker wordt krijg je

Alle mooie paardjes

Alle mooie paardjes

Haar stem was niet geweldig, maar ze zong het langzaam en zacht. 'Het spijt me dat ik net zo kortaf was, maar probeer nu te gaan slapen,' zei ze. 'We moeten morgen vroeg op en het wordt een belangrijke dag.'

'Welterusten, Jane.

'Welterusten, schat,' zei ze en ze hing op.

Ik legde de hoorn neer en staarde ernaar. Zij had makkelijk praten met haar 'probeer nu te gaan slapen'. Zij was daarnet niet twee uur aan één stuk druk in de weer geweest voor een menigte van 17.157 fans en zij had morgen geen afspraak met de platenbonzen in LA, die vermoedelijk hun bezorgdheid zouden uitspreken dat het nieuwe album nog niet erg hoog in de hitlijsten stond, wat betekende dat het ook niet meer zou gaan gebeuren, want de verkoop zou in dit stadium niet veel meer stijgen, behalve als er voor een geweldige reclamestunt gezorgd kon worden. En nu ik mezelf ervan had overtuigd dat een slaappil de enige remedie was, kon ik ook niet meer zonder.

Walter had zijn slaap nodig om alert genoeg te zijn om me te beschermen en tenzij het een noodgeval was mocht ik Nadine alleen bellen voor iets wat met mijn lessen te maken had. Van haar mocht ik trouwens ook geen slaappil nemen. Bovendien konden ze geen van beiden in Jane's kamer en ze zouden haar kunnen vertellen dat ik het had gevraagd.

Ik had nog een mogelijkheid, maar dat had ik nog nooit geprobeerd als ik op tournee was. Als het niet lukte, zat ik zwaar in de problemen, maar als ik aan mijn schema voor de komende paar dagen dacht was een nacht zonder slaap erger. Ik beefde een beetje toen ik de telefoon weer oppakte om de receptie te bellen.

'Hallo,' zei ik. 'Ik zit in kamer 3411. Kan ik 3410 van Jane Valentine in, geboekt op naam van Jane Valentino?'

De vrouw die opnam klonk zwart, maar in een stad als Vegas is het moeilijk om accenten thuis te brengen, omdat iedereen ergens anders vandaan komt. 'Het spijt me, maar we kunnen niemand de kamer van een andere gast binnenlaten.'

Ik zei tegen haar dat ik Jane's zoon Jonny was en dat het in orde was. 'Wacht even,' zei ze. 'Jij bent Jonny Válentine?'

Ik zei ja en zij moest lachen. 'Ja, ja, ongetwijfeld,' zei ze en haar stem veranderde zoals altijd als mensen dachten dat ik hen voor de gek hield. 'Zelfs al wás je Jonny Valentine, dan weet ik nog niet of ik je binnen zou mogen laten.'

Ik stond waarschijnlijk ingeschreven als James of Jason Valentino, dus vertelde ik haar dat en ik zei: 'Als ik kan bewijzen wie ik ben, laat je me dan binnen?' Eerst zien dan geloven, zei ze, dus vroeg ik waar ze werkte en hoe ze heette.

Toen begon ik écht te rillen, alleen kwam dat deels doordat de thermostaat op achttien graden stond, want bij lagere temperaturen verbrand je meer vet. Ik kleedde me aan, zette mijn zonnebril en Dodgers-pet op en ging op een stoel staan om door het spiekoog te kijken of er kinderverkrachters rondliepen. Als ik iemand tegenkwam zonder Walter die kon voorkomen dat ik werd lastiggevallen, doodgedrukt of ontvoerd, had ik iets nodig om mijn gezicht te bedekken, dus pakte ik het proefnummer van de glossy waarin het paginagrote artikel over mij in stond dat de platenmaatschappij die ochtend had laten brengen. Een erg slimme vermomming was het niet, want er stond een fotootje van mij in de bovenste horizontale strook, dus ik verborg mijn gezicht achter een fóto van mijn gezicht. Maar zoals gewoonlijk stond Tyler Beats breeduit voorop om de aandacht van de potentiële lezer te trekken, met een foto van hemzelf hand in hand met een donkerharige actrice en de kop: TYLERS NIEUWE LIEFDE!

Ik stak mijn hoofd om de hoek van de deur om zeker te weten dat de gang leeg was. Het zou misschien leuk zijn geweest om dit samen met iemand anders te doen, maar helemaal alleen was het enger dan de plankenkoorts voor een show in de MGM Grand Garden Arena.

Ik had Walter niet bij me die voor toestemming had kunnen zorgen om de goederenlift te gebruiken, dus haalde ik diep adem en rende naar de gewone liften. Als we suites op de bovenste verdieping zouden hebben genomen, hadden we een eigen lift naar een eigen receptie gehad, maar daar wilde de maatschappij op deze tournee niet in elke stad voor betalen. Aanvankelijk wilden ze het helemáál niet doen, maar Jane had er een compromis uit weten te slepen.

Er kwam een lift naar beneden en hoe dichter die bij de vierendertigste verdieping kwam, hoe zenuwachtiger ik werd van het idee dat ik op eigen houtje ergens heen ging. Ik wist niet wat erger was, een kinderverkrachter tegen het lijf lopen of Jane die zou ontdekken dat ik alleen mijn kamer uit was gegaan.

Daarom deed ik alsof ik level 63 speelde. Ik was niet in het Wynn in Vegas, maar in het verborgen land van Zenon. Ik probeerde ook niet om een sleutelkaart voor Jane's kamer te krijgen, maar ik zocht naar de sleutel van een afgesloten deur in een kasteel. Het gemakkelijkste was je voor te stellen dat je ervaringspunten kreeg, zoals je anders dan bij andere games bij Zenon kreeg voor het onderzoeken en experimenteren met verschillende acties. Als je bijvoorbeeld bij een echte afgesloten kasteeldeur komt en je hebt de sleutel niet, kun je punten krijgen voor het openpeuteren van het slot, of voor het forceren ervan met je zwaard of voor het in brand steken van de deur met een toorts of door een bezwering uit te spreken waarmee je al het hout in de omgeving vernietigt. Je weet niet waarmee je de meeste punten verdient totdat je het doet, en wanneer je er genoeg krijgt, verschijnt er een edelsteen, wat betekent dat je met een vazal van de keizer kunt strijden om een volgend level te bereiken. Meestal interesseert het me niet of ik het volgende level bereik of niet. Ik wil gewoon doen wat me leuk lijkt, om uit te vinden wat me ervaringspunten oplevert, en door Zenon zwerven, over hoge bergen, door dichte wouden en in donkere kerkers.

De liftdeur ging open en ik zag een grijze vent in een vrijetijdskostuum met das. Hij keek enkele ogenblikken op van zijn telefoon toen de deur opengleed, maar ik denk dat hij zich afvroeg wat een jochie met een zonnebril op om tien uur op een donderdagavond alleen in een lift in een hotel in Vegas deed. Dat is het leuke van businessclass vliegen: die lui bevinden zich zo ver buiten mijn doelgroep dat ze me niet herkennen, tenzij ze dochters hebben die fanatieke fans zijn. Hij leek veilig, maar ik bekeek hem van top tot teen zoals Walter gedaan zou hebben, want de lui die er doodnormaal uitzien zijn soms de grootste pedo's.

Ik stapte naar binnen en hield het tijdschrift voor mijn gezicht. Jane had de pest in dat ze de verschijningsdatum twee weken hadden opgeschoven, nu we het Zuiden en het Zuidwesten al hadden afgewerkt. In ieder geval moesten we nog naar het binnenland, waar ik me vaker moest laten zien zodat het accent niet alleen op de Oost- en de Westkust kwam te liggen. Wat eigenlijk gek is als je bedenkt dat ik uit St. Louis kom, maar die stad is niet belangrijk genoeg om er een sterke band mee op te hoeven bouwen. De plaats waar je vandaan komt is een moeilijk onderwerp, waar je heel voorzichtig mee om moet gaan.

Ik sloeg het tijdschrift open om het stuk over mezelf te lezen. Ik had dat de hele dag op de lange baan geschoven, want op de begeleidende foto droeg ik geen sweater, ik zat voorovergebogen en ik leek een dikkere buik te hebben dan in werkelijkheid. Ze hadden me ook niet gefotoshopt.

Wordt hij jóúw Valentine?

door Wendy Detay

Stuur een mailtje naar je plaatselijke stadion: Jonny Valentine komt naar jouw stad! We spraken de elfjarige hartenbreker voordat hij op Oudejaarsavond op zijn Valentines Days-tournee door het land vertrok waarop hij in zesenveertig dagen in dertig steden optreedt. Hij vertelde onder andere welk liedje in hem het verlangen wakker riep om een popster te worden (Billie Jean van Michael Jackson), wat zijn doel in het leven is (Muziek en liefde met iedereen delen) en hoe hij denkt over... meisjes!

'Ik houd ervan om meisjes gruwelijk te verwennen,' zegt JV, terwijl hij zijn wereldberoemde haar uit zijn ogen strijkt, en zijn moeder en manager Jane in hun huis in Los Angeles over hem waakt. 'Als een meisje bijvoorbeeld graag naar een film gaat, verras ik haar door het hele theater alleen voor ons af te huren, alsof de rest van de wereld niet bestaat, met zo veel popcorn en frisdrank als we maar willen. Het is vet cool.'

Maar de Engel van de Pop zweert dat er momenteel niemand in zijn leven is - hij concentreert zich helemaal op zijn supersonische carrière. En hij is vooral opgewonden over zijn laatste show van deze tournee op Valentijnsdag in Madison Square Garden in New York.

'Het is de droom van elke artiest om in de Garden te staan, maar ik ben tot dusver alleen op zakenreis in New York geweest,' zegt de Boys vs. Girls zanger met zijn stem om verliefd op te worden. 'En we combineren het met een internet livestream voor $19,95.'

Ik was blij dat de schrijfster me niet had gevraagd waarom ik nooit eerder in de Garden had gestaan, want we hadden altijd conflicten over de recetteverdeling met de boekingsbureaus, die Jane uiteindelijk had weten glad te strijken, maar ik was nog blijer over het feit dat ze die livestream had weten rond te krijgen, omdat we hoopten dat ik daarmee vaste voet op de Aziatische markt zou kunnen krijgen. De hele zaak, het debuut in de Garden plus de livestream, zou voor een geheel nieuw verdienmodel kunnen zorgen als het een succes werd.

De lift hield stil en een knap stel van in de twintig stapte naar binnen. Ze roken naar drank. Zíj zouden me kunnen herkennen. Als dat gebeurde, en ze kletsten of twitterden erover, zou het in de pers of op het internet terecht kunnen komen, en uiteindelijk zou ook Jane het horen en dan zou ze me elk halfuur laten controleren en me geen eigen sleutelkaart geven, net zoals op mijn eerste nationale tournee. Ik hield het tijdschrift dichter bij mijn gezicht, alsof het een buitengewoon interessant artikel was, maar ik kon de concentratie niet opbrengen om de rest te lezen.

In het werkelijke leven kun je een kinderverkrachter tegenkomen die je kan misbruiken, ontvoeren of vermoorden, of een toerist die met zijn telefoon een foto van je kan nemen, op het internet kan zetten en zo een mini-schandaal kan veroorzaken, maar in Zenon kun je vijanden tegenkomen die ervoor zorgen dat je schadepercentage vermindert. Hoe lager het wordt, hoe trager en zwakker je bent, en als je schadepercentage of dat van iemand anders de nul procent bereikt, zweeft je geest stil de lucht in en de stem van de verteller en het scherm zeggen beide: 'Iedereen moet het rijk ooit verlaten.' Het is in de versie voor dertien jaar en ouder, maar ik mag hem toch hebben van Jane. De online versie tegen echte mensen zou anders zijn, maar die speel ik niet, want wie zal zeggen wat voor idioten je daar tegenkomt.

De vinger van de zakenman bleef als de snavel van een vogel op zijn telefoon tikken tot we bij de lobby waren. De jongere vent zei tegen zijn vriendin dat alles wat die avond was gebeurd nooit buiten Vegas bekend mocht worden. Ja, wat zij zelf hier gedaan hadden zouden ze privé houden. Roddels over samen in een lift staan met een beroemdheid telden niet mee. Mijn maag kromp elke paar seconden samen, vooral elke keer dat die vent zijn evenwicht verloor en met zijn hand vlak bij me steun zocht tegen de wand. Maar ze waren zo dronken en gingen zo in elkaar op dat ze mij niet opmerkten.

We stapten de lift uit en door de knipperende lichten en de geluiden van het casino op de begane grond, die aan een overdadige videoclip deden denken, viel ik veel minder op. Ik kon gemakkelijk doorgaan voor een jongen die met zijn ouders op vakantie was. Ik liep naar de receptie in de lobby waar ik een zwarte vrouw met een gouden brilmontuur en een naambordje met Angela erop zag. Ze was fit voor haar leeftijd en ik schatte haar achter in de dertig. Ik ben al bijna net zo goed in het schatten van leeftijden als Jane.

Er stond een rij van een paar mensen, dus wachtte ik op een afstandje en deed net of ik het tijdschrift stond te lezen. Wat echt dodelijk zou zijn voor mijn kans op succes was als een tienermeisje mij zou opmerken. Maar er waren geen andere kinderen aanwezig. Toen er niemand meer in de buurt was, liep ik naar Angela en schoof een paar tellen lang mijn zonnebril omhoog. 'Is dit voldoende bewijs?'

Ze sloeg haar hand voor haar mond en had zoiets van: 'Grote God, je maakte geen grapje! Als ik dit dadelijk aan mijn dochters vertel... Ze draaien dag en nacht Boys and Girls!'

Gewoonlijk ben ik maar een beetje geïrriteerd als volwassenen zo idioot op mij reageren en vergeten dat ik in hetzelfde vertrek met hen ben, alleen maakte Angela me extra nijdig omdat ze de aandacht op me kon vestigen en ze het had over Boys ánd Girls en niet Boys vs. Girls. Over dat and en vs. was wel een halve dag met de maatschappij gediscussieerd.

Maar ik gedroeg me als een echte professional. 'Als ik mijn fans niet had, zou ik niet zo ver gekomen zijn. Alles wat ik doe, doe ik voor hen,' zei ik. Angela was nog steeds in een shocktoestand en ik denk niet dat ze me echt hoorde, dus ik wachtte een paar tellen, ook om niet de indruk te wekken dat dit het enige was waar het mij om te doen was. 'Denk je dat je een sleutelkaart voor de kamer van mijn moeder voor me kunt maken?'

'Ik weet het niet.' Ze was niet zo ondersteboven van me dat ze zich geen zorgen maakte dat ze betrapt kon worden, net als ik. 'Je staat niet op de lijst.'

'Als ik je nou eens een handtekening voor je dochters geef en je een foto laat maken?'

Ze keek om zich heen om er zeker van te zijn dat niemand keek. Dat was niet het geval en ze schoof een pen en een schrijfblok van het hotel over de balie. 'Zet erbij dat het voor Ashley en Lucy is,' zei ze. De handtekening geven was zoiets als dertig ervaringspunten bij Zenon verdienen.

Ik pakte het schrijfblok en zette een Liedjes, een glimlach en <3 JV handtekening, wat een automatisme is geworden. Net als mijn reactie wanneer dokter Henson met dat hamertje tegen mijn knie slaat. Angela maakte een foto van me met haar telefoon, gaf me een sleutelkaart en fluisterde: 'Mondje dicht, oké?'.

De foto had op elk willekeurig moment gemaakt kunnen zijn, dus ik hoefde niet bang te zijn als Jane die onder ogen zou krijgen. Ik wachtte tot de ruimte voor de liften leeg was voordat ik weer naar boven ging.

Ik kwam bij Jane's deur zonder iemand tegen het lijf te lopen. De afgesloten kasteeldeur. Ik klopte, voor het geval ze misschien was teruggekomen, maar niemand reageerde. Toen ik de deur openmaakte was het licht aan en een stel jurken, riemen en schoenen lagen rond een van Jane's open koffers, alsof een magiër uit Zenon een explosiebezwering had uitgesproken. Ze krijgt het op haar heupen bij vuil of rommel in huis, maar ze is een sloddervos in hotels.

Een van haar toilettassen stond tussen de twee wastafels in de badkamer en daar zat het potje met slaappillen in. Dat was de edelsteen van level 63, de slaappil. Ik schudde een van de kleine rechthoekjes eruit. Het is moeilijker wakker worden wanneer je er twee hebt gehad.

Ik deed het licht uit om energie te sparen, maar daarna gloeide er nog steeds iets blauws op ergens achter in de kamer. Jane's laptop stond open op het bureautje en het scherm toonde het uitlogscherm van mijn twitteraccount. Sociale media zijn superbelangrijk en Jane houdt me altijd voor: wanneer interviewers je naar je twittergedrag vragen, zeg je dat je het geweldig vindt om rechtstreeks contact met je fans te hebben. Maar ik zou niets eens weten hoe ik moet twitteren of wat mijn wachtwoord is, want zij heeft de draadloze verbinding van mijn laptop geblokkeerd en laat me alleen het internet op als ik iets moet opzoeken voor mijn huiswerk of werkstukken aan Nadine moet sturen. Ik bewijs je een geweldige dienst, zegt ze altijd, want twitteren is voor onbenullen die willen doen alsof ze vreselijk belangrijk zijn, broodschrijvers zonder een goede agent en volwassenen die als tieners in een klas briefjes willen doorgeven, en het gemiddelde IQ gaat er dertig punten door omlaag. Jane heeft geen eigen twitteraccount, omdat ze weinig merkenbewustzijn heeft.

Ik liep naar de laptop en googlede mijn naam in een nieuw venster. Het was hetzelfde spul dat ik altijd zag, een stortvloed aan foto's en video's en fansites, artikelen en blogs en de Jonny Valentine Meerderjarigheids Countdownpagina van die homosexuele man die aftelt tot ik achttien word. Jane heeft geprobeerd die te laten verwijderen, maar hij heeft het recht hem te handhaven, want hij is geen echte kinderverkrachter. Het was nog 2.248 dagen, één uur, drieëndertig minuten en zestien seconden. Ik keek hoe er nog wat seconden afgeteld werden.

Er was teveel om door te nemen en tot een deel daarvan had ik toch geen toegang omdat Jane er een ouderslot op had zitten, waardoor heel wat normale sites voor pornosites werden aangezien en heel wat gewone mensen voor kinderverkrachters werden aangezien.

Ik wilde net afsluiten en weggaan voordat ze me zou kunnen betrappen, toen ik een stukje papier uit een envelop op een hoek van het bureautje zag steken. Het was een pagina en er zaten er nog veel meer onder in de envelop. Het briefhoofd was van een advocatenkantoor in LA, Bergman Ellis Jacobson & Walsh en bovenaan stond:

VIA EXPRESPOST EN EMAIL

Re: Albert Derrick Valentino

Jane had me altijd verteld dat mijn vader geen tweede voornaam had, daarom herkende ik zijn naam aanvankelijk niet. Ik probeerde de brief te lezen:

Betreffende ons telefoongesprek van 1/12: tot we de identiteit hebben kunnen vaststellen van de perso(o)n(en) naar wie wordt verwezen in de brief van 1/7 kunnen we geen juridische stappen ondernemen. Wij raden echter aan de volgende voorzorgsmaatregelen te nemen.

De rest van de pagina was een en al juridische blabla. Gewoonlijk heb ik geen moeite met financiële termen omdat Jane mijn contracten met me doorneemt, maar hier begreep ik helemaal niets van en ik durfde de andere papieren niet uit de envelop te halen voor het geval ik ze misschien door elkaar zou gooien. Ik schoof de pagina terug in de envelop en ik draaide een keer rond op de stoel. Voor de lol en om er zeker van te zijn dat ik nog steeds alleen was.

Toen, ook al was het supergevaarlijk - want als Jane erachter kwam, zou ze me niet alleen voortdurend laten controleren, ze zou ook zorgen dat ik niet meer kon gamen - controleerde ik of haar laptop nog ingesteld was op privé-browsing, zoals altijd, en ik googlede Albert Valentino.

De gebruikelijke informatie verscheen, namelijk dat hij mijn vader was en dat niemand iets over hem wist. Hij was weggegaan toen ik een jaar of vijf, zes was en ik weet niet wanneer ze zijn gescheiden, want Jane praat nauwelijks over hem. Elke keer dat ik ernaar vraag zegt ze iets in de trant van: Jonathan, onthoud dat je vader is weggelopen en dat ik de enige op de hele wereld ben die je nooit in de steek zal laten. Alle andere mensen zullen iets van je willen hebben, maar mensen die van je houden, die geven juist aan je.

Maar heel af en toe vergeet ze zichzelf en zegt ze iets aardigs over hem, zoals twee kerstmissen geleden toen we op TV een oorlogsfilm zagen met een knappe Ierse acteur. De eerste keer dat hij in beeld kwam fluisterde Jane in zichzelf: 'Grote God, Al.' En op het eind, als de Ierse acteur voor zijn generaal springt voordat een granaat ontploft en hij van de aardbodem verdwenen is, huilde Jane tranen met tuiten, en dat moest wel komen omdat de acteur op mijn vader leek, want het was een rotfilm en het was een acteur die duidelijk alleen maar opdreunde wat een ander had geschreven. Ik heb maar een paar herinneringen aan hem en ik weet al helemaal niet meer hoe hij eruitzag, alleen dat hij donker haar had en dat hij naar sigaretten rook. Als we ooit al foto's van hem hadden, heeft Jane ze weggegooid.

Toen googlede ik iets wat ik nooit eerder had gegoogled: Albert Derrick Valentino.

Er waren niet veel hits en ze gingen allemaal over mensen die mijn vader niet waren en dingen die niets met hem te maken hadden, maar ik ging toch naar de volgende pagina en daar werd mijn oog door iets getrokken. Zijn naam verscheen in een Jonny Valentino Fan Forum.

Een reeks commentaren op een bericht van 24 december van mensen die me niet mochten en zeiden dat ik een homo was of klonk als een meisje, of dat ze hoopten dat ik op het toneel geëlektrocuteerd zou worden als ik in mijn microfoon stond te janken. Als Jane dit soort dingen ziet, zegt ze: het is niet het internet dat mensen dom en irritant maakt, want ze waren altíjd al dom en irritant, maar nu worden we ermee geconfronteerd. Maar onderaan het bericht reageerde iemand die Albert Derrick Valentino heette met: Als Jonny dit leest, kan hij contact met me opnemen.

Zijn e-mailadres stond erbij, maar dat was alles. Er waren heel wat bedriegers die deden of ze mij of Jane waren, of soms zelfs mijn broer of zus, die niet eens bestaan, en af en toe mijn vader, maar ik had nog nooit iemand een tweede voornaam zien gebruiken, en vooral met onze oude achternaam, die alleen verstokte fans kennen. En hij zei niet dat hij mijn vader was. De media besteden nooit aandacht aan hen, want ze weten dat het bedriegers zijn, maar ik vermoedde altijd al dat mijn echte vader nooit naar de media is gegaan. Of misschien had hij dat wel gedaan, maar had Jane de bladen die met het nieuws naar buiten kwamen gedreigd uit te sluiten van onze nieuwsvoorziening.

Ik googlede Albert Derrick Valentino Jonny Valentine. Ik kreeg een stel fansites en hij had hetzelfde bericht op elk forum gepost, allemaal op 24 december, op verschillende tijden van de dag. Dus hij was een persoon die echt bestond. Ik wist alleen niet of hij echt mijn vader was.

Mijn hand trilde boven het touchpad, zoals soms ook gebeurt als ik voor een show de microfoon vasthoud. Ik begon me zorgen te maken dat Jane terug zou komen en zou ontdekken wat ik zat te lezen. Ik schreef het e-mailadres op een blad postpapier van het hotel, voor het geval het bericht gewist zou worden. Ik lette erop dat de brief precies weer zo lag als daarnet en liet het licht aan toen ik de kamer verliet, ook al was het energieverspilling.

Terug in mijn kamer verstopte ik het blad postpapier in de zak van een spijkerbroek in een koffer. Was het bericht werkelijk van mijn vader of van een bedrieger? Als het een bedrieger was, hoe wist hij dan wat de tweede voornaam van mijn vader was? En als het mijn vader was, waarom schreef hij dan niet wat meer, behalve dat ik contact met hem kon opnemen, wat sowieso al een rare manier was om het te zeggen.

Ik dacht er zo intens over na dat ik nog veel wakkerder werd. Ik had de slaappil kunnen nemen, maar ik popelde om weer terug naar Zenon te gaan, nu ik deed of ik het in de werkelijke wereld speelde.

Dus startte ik mijn gesavede game weer op en nadat ik een paar minuten door een woud was getrokken stuitte ik op een paard. Eerst probeerde ik het te berijden, wat niet lukte. Toen startte ik opnieuw op en viel ik het paard aan. Het steigerde op zijn achterpoten en sloeg naar me met zijn voorpoten, maar mijn dubbelhandig zwaard was te krachtig, het kwam onder het bloed te zitten en de paardengeest zweefde omhoog de lucht in, alleen leverde het me geen ervaringspunten op. De tweede keer dat ik opnieuw opstartte, voerde ik het een boterham van mijn proviand. Mijn aantal ervaringspunten ging met zeventien omhoog en een edelsteen verscheen op de grond.

Ik raapte hem op en een paar seconden later sprong de vazal van de keizer vanachter een boom vandaan. Hij was een gewone strijder in een maliënkolder, met een schild en een kromzwaard. We streden en hij bracht mijn schade terug tot zeven procent. Ik dacht dat ik er geweest was, maar ik viel opnieuw aan, sloeg zijn schild opzij en bracht hem terug tot nul procent. Toen zei de stem van de verteller: 'Je hebt de vazal van level 63 verslagen en gaat door naar de volgende level van het verborgen land van Zenon. Je moet nog zevenendertig levels passeren voordat je de keizer treft.'

Dat is nog zo'n cool iets, dat je geen naam hebt. In andere spelen geven ze je een stomme naam zoals Kurgan of Drakendoder of zelfs gewoon de Krijger. In Zenon ben je alleen jij.

Als ik een level gepasseerd was voelde ik me altijd minder opgewonden. Ik schakelde het spel uit en nam de slaappil in. Nu zou ik de slaap kunnen vatten en slaap was de vazal van de keizer. Morgen moesten we vroeg op en zou het een grote dag worden.

Hoofdstuk 2

Los Angeles (Eerste dag)

Walter wachtte totdat de ober van de roomservice vertrokken was voordat hij het ontbijt proefde dat voor me gebracht was. Hij maakt altijd de grap dat het niet vergiftigd is, maar dat het net zo goed vergif is, want het is een omelet van drie eieren met spinazie, zonder toast of bruin brood, en koffie zonder melk. Walter eet vlees en allerlei gebakken spul. Waarschijnlijk heeft hij maar één keer in zijn leven een salade besteld. Hij komt uit Nashville, waar hij drie dochters heeft, voor wie hij zich blauw betaalt aan alimentatie, en waar we later in de tournee zullen optreden, maar waar je met een zuiver popprogramma moeilijk doordringt omdat het één en al country is wat de klok slaat. Hij weegt zo'n 115 kilo, wat voor de helft spieren zijn omdat hij vier keer in de week aan gewichtheffen doet, maar voor de helft vet, want van het hotel naar de auto lopen en vice versa is genoeg lichaamsbeweging, beweert hij. Vroeger hield hij zijn gewicht onder controle door achter zijn dochters aan te rennen, maar nu moet hij met een stevige pas naast mij lopen, maar ik mag binnen niet rennen, omdat ik me zou kunnen verwonden en ik mag het zeker niet in het openbaar, want dat zou maar ongewenste aandacht trekken en een stormloop van het publiek veroorzaken. Maar ik wed dat hij met zijn dochters heel wat plezier heeft gehad.

Ik vroeg me af of ik hem over de brief van de advocaat en de berichten op de fanfora zou vertellen, maar Walter houdt zich niet bezig met het internet en ook al zou hij het niet aan Jane vertellen, ik zou niet willen dat hij tegen haar zou moeten liegen.

Hij vertrok om in een van de restaurants met de rest van de ploeg te gaan eten. Ik nipte van mijn koffie en stelde me voor hoe de koffiebonen een vroege beginnende dementie bestreden die Jane en ik misschien van oma Pat hadden geërfd, en dat ze daarbij de verlammingsbezwering uit Zenon gebruikten, waardoor je vijanden enkele seconden bevroren worden. Er zou ook een vroegedementiebezwering moeten zijn, waardoor je vijand in een bejaardenhuis terechtkomt.

Na het ontbijt kwam Walter terug om me naar de dienstuitgang in de kelder te begeleiden en ik zette mijn zonnebril en mijn Detroit Tigers-pet op, omdat ik de Dodgers-pet drie dagen achter elkaar had gedragen. Je wilt de fans in de verschillende steden niet van je vervreemden, hoewel mijn fans voornamelijk meisjes zijn die denken dat je bij honkbal met een touchdown scoort. Laat de paparazzi gerust een foto van je maken, zegt Jane altijd, maar zorg ervoor dat het lijkt alsof je dat niet wilt, en daar zijn de honkbalpet en de zonnebril geknipt voor. Bovendien is de honkbalpet intussen mijn handelsmerk. Jane heeft me ooit een website laten zien waarop alleen foto's van mij met verschillende petjes stonden.

Op het parkeerterrein stond onze bus achter vijf andere bussen en vier vrachtwagens met oplegger geparkeerd. Walter en ik stapten in, zeiden de chauffeur Kenny goedendag en Jane woog me op de weegschaal die voorin stond. Veertig kilo. Achttien dagen geleden, toen de tournee begon, woog ik nog maar negenendertig. Je valt altijd af als je optreedt, hoe slecht je ook eet, maar ik had ruimschoots genoten van de minibars en mandjes met snoep, en nu ik de wijzer zag kon ik niet ontkennen dat ik dikker werd.

Ze zei er niets over, maar dat hoefde ze ook niet te doen. Ze haalde gewoon de hotelrekening tevoorschijn en las: 'Drie repen gevulde chocola. Tweeëndertig minuten op de fiets, nu of dadelijk.'

'Ik heb gisteravond twee uur aan één stuk gezongen en gedanst.'

'Gaan we hier elke ochtend over steggelen? Dat is maar zeshonderd calorieën en het is geen inspanning die je stofwisseling versnelt,' zei ze. 'Wil je dat je op je volgende publiciteitsfoto's met een buikje staat?'

Ik koos ervoor om meteen te gaan fietsen, want het is erger als de oefening de hele dag boven je hoofd hangt, en ik zag die veertig kilo net zo min graag als zij. Voordat ik het gedeelte van de chauffeur verliet stapte Walter op de weegschaal.

'Ik ben tweeëneenhalve kilo aangekomen,' zei hij en sloeg op zijn buik. Ik wilde lachen, maar Jane was al in een slecht humeur.

Ik liep naar de woonkamer, over houten vloeren en langs bruine leren banken, de TV, de keuken, de bar en drie rijen kuipstoelen, naar de deur die toegang gaf tot de slaapkamers van Jane en mij en de extra stapelbedden. Voor de deur stond de hometrainer. Ik gespte mezelf vast en zette de hometrainer op medium weerstand. Wat zou Jane zeggen als ik haar vroeg naar de brief over mijn vader in haar kamer? Ze zou waarschijnlijk doen alsof het niets te betekenen had, gewoon een bedrieger of zo. Maar ze zou nog razender worden als ze erachter kwam dat ik mijn eentje naar de lobby was gegaan om een sleutelkaart voor haar kamer te halen.

Ik fietste en luisterde op mijn iPod naar een cd van een nieuwe Britse zanger die Jane voor me had gedownload, en die niet slecht zingt maar een vlak bereik heeft in de hoge tonen. Toen er een lange stilte tussen twee nummers viel, kon ik Jane en Rog, die een paar rijen voor me waren gaan zitten, horen praten. 'Ik kan gewoon niet geloven dat ik over drie weken veertig word,' zei ze. 'Het getal klínkt gewoon gerimpeld.'

'Onzin,' zei Rog. 'Je ziet eruit alsof je vooraan in de dertig bent. Als ik hetero was zou ik als een blok voor je vallen.'

Van een afstandje ziet ze eruit alsof ze vooraan in de dertig is, door de manier waarop ze zich kleedt en omdat ze klein is. Soms, als ze met haar rug naar me toe staat en ik niet door heb dat zij het is, denk ik dat ze in de twintig is. Maar als ik oog in oog met haar sta en haar leeftijd zou moeten raden, zou ik denken dat ze tweeënveertig of zelfs drieënveertig was.

'Alsof ik oog voor je zou hebben met je grijze haar op je ballen,' zei Jane en ze lachten. Jane heeft grijzend, lichtbruin haar, maar verft het blond en Rog is peper- en zoutkleurig, maar hij verft het zwart. Hij zegt dat geen enkele homo in LA interesse in hem zouden hebben als hij dat niet deed, ook al is hij een succesvolle choreograaf en stemcoach, die vroeger op Broadway zong en danste. Hij wil niet zeggen hoe oud hij is, maar ik zag op onze loonlijst dat hij drieënvijftig is en 315.000 dollar per jaar verdient, met bonussen voor de tours.

'Luister,' Jane draaide aan de brede zilveren ring die ze om de middelvinger van haar rechterhand draagt. 'Wanneer we naar Salt Lake City gaan, krijgen de mormonen een regelrechte rolstuip als ze merken dat er een homo voor Jonny werkt.'

'Ik kan gewoon niet wachten,' zei Rog.

'Ik weet het, maar deze keer kun je misschien beter stilletjes in het hotel blijven en niet naar het theater komen.'

Er begon een nieuw nummer op mijn iPod, maar ik drukte op de pauzeknop. Jane had Rog nooit eerder gezegd dat hij niet naar een theater mocht komen. Als dat een zakelijke reden had sloeg het nergens op, want al verkocht mijn album matig, de shows liepen goed, ook al waren ze niet elke keer binnen drie minuten uitverkocht zoals de laatste keer.

'Jane, we gaan volgende wéék naar Salt Lake City, niet in 1897.'

'Toch wil ik het risico niet nemen.'

'Wie gaat hem dan helpen met de voorbereidingen?'

'Ik heb voor die avond een vrouw ingehuurd.' Ze draaide haar ring nog een paar keer rond.

Ik kon Rogs gezicht niet zien, maar ik wist dat hij niet blij was. 'Het zit me niet lekker dat iemand anders zich ertegenaan bemoeit.'

Jane schakelde over op haar zakelijke onderhandelingstoon, die een half octaaf lager ligt en waarbij ze nadrukkelijker articuleert. 'Rog, het is maar voor één avond. Maak er nou alsjeblieft geen punt van.'

Rog vraag Jane altijd om voorschotten op zijn honorarium, dus zei hij nu: 'Goed dan, ik blijf binnen.'

Ik was klaar met mijn oefeningen op de hometrainer en zong tijdens het laatste stuk Breathtaking, om net te doen alsof ik buiten adem was, net als aan het eind van een concert. Ik nam een douche in de badkamer van Jane en mij, en ging naar mijn slaapkamer om les te krijgen van Nadine. Ze vroeg waarmee ik wilde beginnen en ik zei met lezen, waar ik het best in ben, ook al lees ik niet voor de ontspanning, vervolgens natuurkunde en geschiedenis en wiskunde als laatste, waar ik een ezel in ben, ook al ben ik beter geworden doordat ik met Jane de marktanalyses en de overzichten van de kaartverkoop doorneem. Wanneer een onderwerp je aanspreekt vind je het ook leuker, en Nadine heeft me verteld dat ik hard moet werken aan mijn rekenvaardigheden, zodat ik me niet door mensen zal laten afzetten als ik ouder ben. Jane laat me alleen zien hoe alle inkomsten worden verdeeld en in onze aandelenportefeuille worden geïnvesteerd. Pas volgend jaar gaan we Spaans erbij doen, zodat ik dat bij interviews kan gebruiken en er misschien zelfs een nummer in kan opnemen om mijn positie op de Latijns-Amerikaanse markt te versterken, maar elke les leert ze me al een nieuw woord. Yo soy un cantante de música pop.

We waren snel klaar, dus gingen we op aandringen van Nadine nog wat creatief schrijven. Soms zijn dat ideeën voor liedjes, al mag ik mijn eigen songs pas schrijven als ik wat ouder ben. Tot dan gaat alles volgende de gebruikelijke procedure: de maatschappij huurt twee weken lang een studio en nodigt allerlei componisten en tekstdichters uit om samen te werken aan een cd. Het produceren van een song kost ongeveer tachtigduizend dollar per stuk, van het schrijven tot de definitieve opname, exclusief de reclame, dus een cd met twaalf nummers kost bijna een miljoen. Het meeste geld gaat naar de marketing. Je kunt beter een matig geproduceerde cd hebben met een enorm marketingbudget dat een eersteklas producer met een slechte marketing.

Maar vandaag zei ze: 'Jonny, schrijf alle gevoelens op die je vandaag hebt gehad.'

'Wat bedoel je?' vroeg ik.

'Vertel me over een gevoel dat je hebt gehad.'

Als ik haar over de advocatenbrief en het bericht op internet vertelde, zou ze daar meer over willen weten en het waarschijnlijk allemaal tegen Jane zeggen, omdat die doodsbenauwd is voor kinderverkrachters. Dus besloot ik dat ik haar daar niets over zou vertellen.

Uiteindelijk zei ik: 'Toen ik wakker werd gemaakt, was ik boos.'

'Waarom was je boos?'

'Omdat ik er een hekel aan heb wakker gemaakt te worden.'

De deur naar de slaapkamer stond een paar centimeter open, zij stond op en deed hem dicht. Haar shirt schoof op haar rug een eindje omhoog toen ze dat deed en ik zag haar bleke huid. Ze is één meter zestig en ze wil niet zeggen hoeveel ze weegt, maar ik denk een kilo of vijftig, want ze is niet dik en ze is pas zesentwintig, maar ze gaat ook nooit sporten dus het is geen strakke vijftig kilo. Je kunt beter een strakke vijfenvijftig kilo hebben dan een slappe vijftig. Gespierd uiterlijk vóór een middelmatige inhoud. 'Waarom heb je er een hekel aan?

'Ik wil slapen.'

'Waarom nog meer?'

'Al sla je me dood.'

'Ik wil dat je hierover nadenkt, Jonny.' Ze kneep haar ogen tot spleetjes toen de zon door het raam in haar gezicht scheen en haar ogen van blauw naar groen veranderden. 'De enige manier om jezelf te begrijpen is door je afzonderlijke gedachten te formuleren.'

'Als je zingt, kun je de afzonderlijke noten laten horen,' zei ik. 'Wil je dat ik mijn gedachten zing?'

'Het betekent ook nadenken over wat je wilt gaan zeggen en het dan zeggen. Taal gebruiken om te beschrijven wat je bedoelt.'

'Ik begin moe te worden,' articuleerde ik nadrukkelijk.

'Word je 's ochtends moe?'

'Nee, ik bedoel dat ik het moe word om elke dag vroeg op te staan.'

'Wanneer je op tournee bent, bedoel je?'

'Nee, elke dag.'

Ze stak haar pen achter haar oor, zodat die tussen haar zwarte haar verdween. 'Dat heb je nooit eerder gezegd.'

Ik haalde mijn schouders op en ze vroeg waarom ik dit nu voor de eerste keer zei. 'Omdat jij het vroeg,' wilde ik net zeggen, maar Bill, het hoofd van de crew, klopte en stak zijn hoofd om de hoek van de deur. Hij reed vandaag met onze bus mee, omdat hij met Jane en de maatschappij moest overleggen over personeelswijzigingen wanneer we in LA kwamen. Hij heeft een lange baard, waar hij altijd in krabt en de spieren op zijn getatoeëerde armen tekenen zich als kabels af onder zijn huid. Over een paar jaar kan ik met Walter gaan gewichtheffen, maar nu nog niet, want ik moet slank en jongensachtig blijven. Ik vraag me af of Albert Derrick Valentino aan gewichtheffen doet.

'We zijn drie uur onderweg,' zei Bill. 'De chauffeur moet even pauzeren, dus we stoppen om een hapje te eten.'

Nadine vertelde me dat de volgende geschiedenislessen over de slavernij zouden gaan. Ze liet me wat autobiografieën van slaven zien die we zouden gaan lezen en ik vroeg: 'Kunnen we hier de kinderversies van lezen?' Nadine zei nee, want daarin waren alle trieste zaken weggelaten, zodat ze niet duidelijk lieten zien wat het betekende om een slaaf te zijn. Het was belangrijk om dat van de slachtoffers van de uitbuiting zelf te horen, omdat de geschiedenis altijd door de overwinnaars wordt geschreven. Daarbij woelde ze met haar hand door mijn haar, wat Jane liever niet heeft, maar ik had die avond geen show en ik vind het niet erg als Nadine het doet.

Ik vroeg Jane of ik een vanille milkshake mocht. Zijn keek me aan, kneep in mijn middel en kreeg ruim een centimeter vet te pakken. Het deed pijn, maar ze vond het goed als ik zeven minuten extra cardio deed voordat we in LA aankwamen, en ik zei: 'Ik doe een miljoen minuten zware intervaltraining.' Ze gaf me een kleintje en ik dronk hem op zonder ook maar even te stoppen, behalve toen we een kerkhof langs de snelweg passeerden en ik mijn adem inhield. Jane leerde me dat spelletje op onze eerste tournee, hoewel ze het zelf niet speelt.

Rog en ik gingen mijn kamer binnen voor stemlessen. Hij noteerde de begintijd en zei dat we 2.568 uur samen geoefend hadden en er nog 7.432 moesten. Jane had in een boek gelezen dat je tienduizend uur op iets moest oefenen om er de beste in te worden. Nadine en ik hadden verleden week uitgerekend dat ik die tienduizend uur over ongeveer acht en tweederde jaar zou bereiken als we in dit tempo doorgingen, dus wanneer ik twintig en een half ben, wat voor meisjes ongeveer de topleeftijd is in de muziekindustrie, omdat zij daarna cellulitis en rimpels krijgen, maar jongens pieken wat later. Ik had Jane gevraagd of ik na tienduizend uur net zo goed zou zijn als MJ en zij had geantwoord: 'Nee, je zult béter zijn dan MJ.' Ronald zegt dat het een reëler doel is om de volgende Tyler Beats te worden en omdat hij de directeur van de platenmaatschappij is zal hij het wel weten. Jane besteedt heel wat tijd aan het bestuderen van zijn carrière en als ze ergens niet zeker van is, vraagt ze mensen wat Tyler gedaan zou hebben. Hij is begonnen als tienerster, maar heeft zich later breder georiënteerd.

Aanvankelijk was Rog nijdig dat ik van Jane een milkshake had mogen hebben, omdat melkproducten rotzooi zijn voor de stembanden. Maar toen ik hem eraan herinnerde dat ik één portie melk per dag mag hebben voor de calcium en mijn stem een beetje vreemd klonk bij het woord 'calcium' vroeg hij meteen of mijn stem net brak. Ik moest voor de zoveelste keer zeggen: 'Nee, ik zal het je vertellen als ik de baard in mijn keel krijg.' Ik rolde de mouwen van mijn shirt op en zei: 'Zie je wel, geen haar!'

We deden octaafoefeningen op de eerste regel van het volkslied, zoals we altijd doen. De eerste keer dat ik octaafoefeningen deed, was toen onze muzieklerares, mevrouw Vincent, alle tweedeklassers die regel zo laag mogelijk liet zingen en vervolgens zo hoog mogelijk en nu is dat mijn bijgelovige ritueel. Ze was ons allemaal langsgegaan in de klas en de meeste kinderen hadden nauwelijks enig bereik. Toen kwam ze bij mij. Ik zong zo laag mogelijk en ze keek ongelovig, want dat is heel wat lager dan ik spreek. 'Kun je dat nog eens doen?' vroeg ze en ik deed het zonder enige moeite. Ze vroeg me zo hoog mogelijk te zingen en ik kwam waarschijnlijk 2,5 octaven hoger. Ik had toen niet het bereik van 3,4 dat ik nu heb en Rog denkt dat ik uiteindelijk vier octaven kan halen, want ik heb een soepele stemspleetspier. Mevrouw Vincent vroeg me om het allebei te herhalen, dus deed ik dat en ze zei me dat ik het hele lied moest zingen, dat ik kende van de honkbalwedstrijden en dat was de voornaamste manier waarop ik het zingen tot dan toe had geoefend. Ik voegde aan de laatste regel wat vibrato toe, al wist ik toen nog niet hoe dat heette, maar ik had het zangers bij TV-shows horen doen. Toen ik uitgezongen was, was ze doodstil en zei toen alleen maar: 'Dat is erg mooi, Jonathan, heel erg mooi.'

Die avond vertelde Jane dat mevrouw Vincent haar had gebeld en had verteld dat ik de beste natuurlijke stem had die ze ooit had gehoord. Jane had moeten huilen toen ze ophing en ze zei dat ze altijd had geweten dat ik talent had, vanwege de manier waarop ik de liederen nazong die in de supermarkt werden gespeeld, als ik achter de kassa's wachtte tot haar dienst erop zat en dat dit de eerste stap was op weg naar iets geweldigs. Ik was pas zeven jaar, maar ik vroeg nuchter: 'Oké, maar waarom huil je als je blij bent, mammie?' Jane knuffelde me en zei: 'Omdat jij mijn lekkere knul bent, Jonathan.' Mijn vader was toen al vertrokken. Ik weet niet wat hij gezegd zou hebben.

Rog en ik eindigden met het analytisch doorlopen van Buddy Holly's Everyday. De laatste tijd is hij helemaal aan hem verslingerd en hij zegt dat ik op de eenvoud van de melodie en de instrumentatie moet letten, de drummer die het ritme aangeeft door gewoon op zijn knie te slaan, wat niet zou werken zonder Holly's vocale controle en compositionele ritmiek. Hij liet me zijn 'a-hey' doen en de manier waarop hij vertraagt en binnen één woord op en neer gaat langs de toonladder, alsof hij over een verkeersdrempel gaat. Ik zei tegen hem dat hij moest doorgeven aan degene die de supervisie over mijn volgende cd heeft dat ik zoiets ook in een liedje wil doen.

Toen we afsloten zei ik: 'Maak je geen zorgen, in Salt Lake City zal ik niemand de zaak in het honderd laten sturen.'

'Bedankt.' Hij hield even op met het opruimen van zijn papieren en keek me aan. 'Maar wil je daarna tegen Jane zeggen dat je de voorkeur geeft aan mijn techniek. We trekken samen één lijn, afgesproken?'

'Afgesproken.'

'Mooi. Je kunt een lange carrière tegemoet zien, als je je houdt aan wat ik je vertel.'

Als stemcoach is Rog een van de besten, maar er zijn waarschijnlijk betere choreografen en danscoaches. Dat is een reden waarom hij me op mijn zang laat concentreren, ook al zegt hij dat iedereen kan dansen maar dat niemand zo'n natuurlijk engelengeluid heeft als ik.

De andere reden is dat hij de oudste in onze ploeg is. Een heel stuk ouder dan Walter. Van dichtbij lijken de rimpeltjes bij zijn ogen meer op de snorharen van een kat en hij is erg bruin, maar toen hij net naar me keek, dacht ik: tjonge, als ik je leeftijd moest raden, zou ik denken dat je zestig was, wat ik meestal niet denk omdat Rog in goede conditie is, maar vorige week, toen we het zuidwestelijke deel van de tournee achter de rug hadden, leerde hij me een nieuwe acht-telbeweging met een sprong en een diepe kniebuiging en toen hij die voordeed klonk er een luide krak, alsof zijn knieën het begaven. Rog gedroeg zich alsof het geen pijn deed, maar de rest van de dag deed hij geen bewegingen meer voor en legde hij er een halfuur ijs op en slikte een stelletje pijnstillers en zei me dat ik het niet tegen Jane moest vertellen, omdat ze zich zo'n zorgen maakt over de gezondheid van andere mensen. Wat niet waar is. Ze maakt zich alleen zorgen over de gezondheid van mij en van haarzelf.

Ik zei: 'Ik weet het, Rog.'

We zouden twee dagen in LA blijven en hadden de tweede avond een concert, dus alle dansers en achtergrondzangers en de lui van de techniek waren blij dat ze naar huis gingen en een dag vrij zouden hebben. Behalve Jane en ik, want ons werk is nooit gedaan en wij hadden een lange strategiebespreking met Ronald gepland tijdens de lunch. Vandaar dat we al zo vroeg waren weggegaan. Ik vroeg Jane of het niet zonder mij kon, want ik kan aan deze besprekingen toch niets constructiefs bijdragen, maar zij zei dat Ronald nadrukkelijk had gevraagd of ik erbij kon zijn en Ronald zit aan de geldkraan, dus zit er niets anders op.

We kwamen eindelijk terug in LA, nadat we een eeuwigheid op de snelweg hadden gezeten. Onze bus zette Jane, Walter en mij af bij de Ivy. Dat is het grote restaurant in LA, dat Jane al kende voordat we hierheen verhuisden, en zodra we mijn eerste voorschot van de platenmaatschappij hadden gekregen nam ze me er mee naartoe.

Er waren ongeveer tien paparazzi, wat niet veel is. Het was duidelijk dat ze paparazzi van de tweede garnituur waren, niet alleen omdat ze overdag bij de Ivy stonden, maar ook omdat ze echt slecht gekleed waren en opvielen tussen de vele mensen die kwamen lunchen. Mijn bus heeft geen opschriften, dus ze wisten niet wie we waren totdat we uitstapten. Toen was het gewoon 'Jonny, hoe gaat de tournee?' of 'Jane, je ziet er goed uit, lach 'ns even'. Ik dacht dat ze dat misschien wel zou doen, omdat zij en ik onze tanden hadden laten bleken door dokter Kim voordat we op tournee gingen, maar ze deed het niet en Walter blafte met zijn autoritaire stem: 'Mensen, maak even ruimte. Jullie krijgen allemaal jullie fotomoment, maar nu moeten jullie even achteruit!' Ik laat Jane altijd het woord voeren en glimlach alleen maar. Heel af en toe dans ik, als ze het vragen, maar ik zing nooit. Dat moet je bewaren voor als de mensen betalen. Ze riepen om de draaibeweging die zo'n beetje mijn handelsmerk is, maar Jane schudde haar hoofd tegen mij. De mensen moeten MJ ook de hele tijd hebben gevraagd om de moonwalk te doen.

We gingen de trap op, door de patio, en Julian, voor in de zaak, glimlachte tegen ons en zei dat onze tafel klaarstond. Jane heeft graag de tafel bij de haard, waarbij zij met haar rug naar de muur zit. Walter bleef buiten en Jane liet hem een hamburger brengen.

Ronald was er nog niet, dus Jane bestelde een cocktail en voor mij een cola light, en vroeg de ober om de schaal met gemengde nootjes weg te halen ook al zei hij tegen haar dat er geen pinda's bij zaten. Toen hij me mijn cola bracht, zei ik 'Dank je' en nog eens 'Dank je' toen hij het drankje van Jane neerzette, omdat ze nooit oogcontact met obers zoekt. Misschien omdat ze zelf serveerster geweest is voordat ze bij de supermarkt ging werken en voordat ze een paar maanden lang secretaresse is geweest bij een marketingbedrijf. Ze zei altijd dat het de rotste baan was die ze ooit had gehad, waardoor je aardiger zou moeten zijn voor obers, alleen gaan wij naar kwaliteitsrestaurants, waar ze behoorlijk goed betaald worden terwijl zij in een cafetaria werkte. Maar ze geeft royale fooien en soms staat er in de pers dat de fooi meer was dan de kosten van de maaltijd, zodat mensen zouden kunnen denken dat ze het doet om op te scheppen, maar in werkelijkheid is het omdat zij door haar klanten vaak zo onbeschoft is behandeld.

Jane was bezig met haar telefoon, terwijl wij wachtten. Ik ging rechtop zitten om te kijken. Ik vroeg me af of ze op de hoogte was van de berichten van Albert Derrick Valentino. Maar zij ging nooit naar fansites en twitterde niet. Zij browsde langs mijn mobiele app en was kennelijk ideeën aan het bedenken hoe ze die kon uitbreiden om de JV/Varsity Club meer leden te bezorgen. Ze heeft een goede naam in de muziekindustrie vanwege haar vernieuwingen in de digitale wereld, ze is een uitstekende multitasker en verspilt geen tijd als ze aan het werk is. Ze zegt dat dit komt door jarenlang boodschappen inpakken en van het omgaan met krijsende moeders en huilende baby's, haar klootzak van een chef en onbenullige collega's. Ronald noemt haar 'de Architect', want meteen vanaf het begin stond haar al voor ogen hoe mijn carrière opgebouwd moest worden en ze stond erop dat ze mijn manager zou worden, ook al drong de platenmaatschappij sterk aan op een ervaren manager, maar zij las altijd over filmsterren en beroemdheden en nam oude nummers van InStyle, US Weekly en Star mee naar huis van Schnucks, en zat daar 's avonds uren in te lezen, maar tegenwoordig zijn dat twijfelachtige bondgenoten die ons elk moment kunnen verraden, dus moeten we voorzichtig zijn.

Ronald was laat, dus Jane bestelde een tweede cocktail en een cola light. Toen hij enkele ogenblikken later verscheen, excuseerde hij zich voor de vertraging, maar Jane zei: 'Het hindert niet, we hebben net ons eerste drankje besteld.'

Ronald is maar een centimeter of vijf langer dan Jane en kalend, maar hij heeft een scherpe stem, waarmee hij meteen ieders aandacht trekt en hij draagt dure pakken zodat hij langer lijkt. Hij had een vrouw meegenomen die een paar jaar jonger was dan Jane en die we nog nooit hadden ontmoet. Ze droeg een bril met een zwart montuur, die haar iets geleerds gaf en ze was slank zonder dat ze daar moeite voor leek te hoeven doen.

'Mag ik jullie Stacy Palter voorstellen,' zei hij. 'Zij is onze nieuwe onderdirecteur Creatief.'

Stacy glimlachte als een smiley en zei: 'Jonny, ik ben een geweldige fan van Guys vs. Girls en van ongeveer alle andere nummers die je hebt opgenomen. En Jane, ik vind het werkelijk geweldig om met je samen te werken.'

Jane glimlachte flauwtjes toen ze haar goedendag zei. Nadat ze waren gaan zitten vroeg ze: 'En, Stacy, hoelang werk je al in de platenbusiness? Ik vraag het om dat je me nogal jong lijkt om hoofd van de creatieve afdeling te zijn.' Laat het maar aan Jane over om iemands sterke eigenschap in een zwak punt te veranderen.

Stacy lachte even, keek een ogenblik naar Ronald en zei: 'Nou, ik ben begonnen als stagiaire, toen ik bij Columbia werkte...'

'Heb je daar met Dan Freedman gewerkt?' vroeg Jane.

'Bij welke afdeling werkt hij?'

'De creatieve.'

'O!' Stacy lachte opnieuw. 'Het spijt me, ik bedoelde Columbia University, niet Columbia Records. Tijdens mijn studie was ik stagiaire bij een paar onafhankelijke platenmaatschappijen. Doctoraal economie.'

Jane glimlachte, maar zei niets, dus vertelde Stacy hoe ze een baan in de platenindustrie had gekregen nadat ze was afgestudeerd en toen Ronalds assistent was geworden, en daarna op de creatieve afdeling van een andere maatschappij had gewerkt voordat Ronald haar had gestrikt.

Ronald grijnsde met zijn vergeelde gebit, alsof hij haar vader was en ze gewend waren om met elkaar te dollen. 'Verlókt, Stacy. Ik heb je verlókt om terug te komen,' zei hij. 'Stacy heeft een neus voor nieuw talent en weet als geen ander bij onze maatschappij hoe een nieuwe artiest in de markt gezet moet worden. Die groep die de rest van de tournee in het voorprogramma staat, de Latchkeys? Stacy heeft ze gevonden.'

'Ik heb nog geen kans gehad naar hen te luisteren,' zei Jane.

'Ze spelen zuivere rock, met intelligente teksten. Hun zanger, Zack Ford, draagt een vintage kostuum,' zei Stacy. 'Een combinaties van de Stones met de vroege Strokes.'

'Lijkt me helemaal niet te passen bij Jonath... Jonny's werk,' zei Jane.

'Dat past niet precies, nee, maar zij hebben veel fans onder de tienermeisjes, die weg zijn van Zack,' zei Stacy. 'Zij zullen zorgen voor een wat ouder publiek voor Jonny. En ze zullen in het Middenwesten beslist voor een grotere kaartverkoop zorgen dan Mi$ter Smith.'

Wanneer Jane de lengte van de carrière van popsterren bekijkt, is het al gauw: godzijdank dat jij niet zwart bent.

Jane schraapte haar keel en nipte van haar cocktail. Ronald ging verder: 'Stacy heeft ook Tyler Beats groot gemaakt - maar duidelijk niet voor ons.' Jane keek op en vroeg: 'O ja?' en Stacy vertelde haar hoe ze filmpjes van Tyler op YouTube had gezien voordat iemand ooit van hem gehoord had, net zoals ik was ontdekt, en zij had haar maatschappij overgehaald om hem meteen een contract te laten tekenen. Ronald vulde aan dat zij essentieel was geweest voor zijn succes, vooral aan de andere kant van de oceaan.

Dus Stacy had inderdaad een neus voor talent en in dat opzicht verschilde ze van die nepdeskundigen in TV-shows, die zangers kiezen zonder een greintje originaliteit, en verschilde ze hemelsbreed van de mensen die naar die programma's kijken en er geen idee hebben van hebben wat een zanger goed maakt en die meestal stemmen op basis van persoonlijkheid en de keuze van het liedje. Mensen die zelf geen talent hebben willen altijd geloven dat ze echt talent wel kunnen herkennen, alsof dat een talent op zich is. Maar meestal kunnen ze dat niet, behalve als iemand een zang- en danswonder is, zoals MJ. Of Tyler Beats, hoewel dat misschien niet zo duidelijk was toen Stacy hem contracteerde. Mijn talenten waren ongepolijst voordat de platenmaatschappij mij onder zijn hoede nam.

Stacy verdween even naar de WC. 'Is ze al dertig, Ronald?' vroeg Jane. Ronald zuchtte, zei ja en vertelde dat iedereen in de business nu jong was, zoals ze wel wist. Jane reageerde: 'Het valt me gewoon op dat je een heleboel jonge vrouwen naar voren schuift die ooit voor je hebben gewerkt, dat is alles,' en Ronald antwoordde dat ze de baan niet zou hebben gekregen als ze daar niet geknipt voor was geweest. Ze hadden een paar nieuwe ideeën en Jane zou er goed aan doen daar onbevooroordeeld naar te luisteren. Ze pakte haar menu op, hoewel ze altijd een gegrilde salade neemt.

Toen Stacy terugkwam, vroeg ze me hoe de tournee ging.

'Goed. Bijna net zoals de vorige.' Ik vertelde niet dat ik deze keer hier en daar lege stoelen zag. Dat zou ze trouwens toch al weten.

'Nog leuke dingen meegemaakt?'

Ik verging van de honger en brak een stuk notenrozijnenbrood af. Jane zou daar niets van zeggen met hen erbij. Ik herhaalde wat ze me had voorgezegd wanneer iemand me naar de tournee vroeg. 'Nee, we werken superhard, dus hebben we weinig tijd voor andere dingen. Maar het doen van de shows is gewellig leuk.'

Jane probeert me in interviews vaker 'gewellig' te laten zeggen ter compensatie van een spreektaalaccent dat ik nog uit St. Louis heb. Ik wist dat dit haar plezier zou doen, zodat ze het brood zou vergeten.

Ronald lachte, legde zijn hand op mijn schouder en zei: 'Het joch heeft een werkinstelling als een Koreaanse immigrant,' en Jane lachte met hem mee, maar Stacy keek naar haar drankje en glimlachte slechts flauwtjes.

Ze roddelden over musici en directeuren die een ontwenningskuur moesten volgen of er net eentje gevolgd hadden, wiens carrière voorbij was, stokte of juist als een vuurpijl omhoogschoot. Toen ons eten kwam, zei Ronald: 'Laten we spijkers met koppen gaan slaan.' Stacy haalde een map uit haar tas waarop stond:

JONNY VALENTINE 2.0

MERKPROMOTIESTRATEGIE

'Lees dit maar op jullie gemak door,' zei Stacy. 'Het is een samenvattend overzicht van de markt, de verkoopbaarheid van Jonny, de sterke punten, de struikelblokken in de optredens, en welke richtingen we in kunnen slaan. Ik zal de voornaamste punten even doornemen.'

Ze hadden het een poosje over de platenindustrie, maar ik haakte af, at mijn lamsvleesburger en overgoot mijn frietjes met ketchup en dacht aan de openingsregels van Guys vs. Girls, zoals ik tegenwoordig altijd doe wanneer ik een burger zie, zelfs een lamsvleesburger van de Ivy. Het was het gebruikelijke gepraat over teruglopende platenverkopen, een terugloop van concertgangers door de recessie, beperkte media-aandacht, onvoldoende visie op talent, waarover Jane de laatste maanden al vaak had geklaagd.

Toen zei Stacy: 'Wij denken dat we Jonny's image en muziek na deze tournee moeten gaan herijken.'

Jane's vingers sloten zich steviger om haar vork, maar ze hield haar stem kalm. 'Wat bedoel je met herijken?'

'Ik wil niemand kwetsen,' zei Stacy, 'maar Jonny's tweede cd heeft het lang niet zo goed gedaan als het eerste, hoewel we er een hele marketingcampagne tegenaan hebben gegooid en hij de ruimte had van een groot podium om op te staan.'

Ik stelde me een enorm podium in de ruimte voor waar ik op stond.

Jane antwoordde: 'Debuut-cd's doen het traditioneel beter dan opvolgers, als je het succes had dat Jonny had.'

Stacy keek voor de zoveelste keer naar Ronald en hij zei: 'Dat weten we, Jane, maar wil je even naar ons luisteren.'

'Jonny, over twee maanden word je twaalf, nietwaar?' vroeg Stacy. 'Dus het materiaal voor je laatste cd onder contract zou in het gunstigste geval later dit jaar klaar zijn, en wanneer het in de winkel ligt, ben je bijna dertien.'

Ik vroeg me af of het iemand anders was opgevallen dat ze láátste cd onder contract zei, niet het vólgende cd. Maar Stacy praatte snel en keerde zich weer naar Jane. 'Dat is het ideale tijdstip om hem een tikkeltje... volwassener te maken. Niets ingrijpends - we hebben het gewoon over kleren, kapsel en liedjes en video's die meer verband houden met het hele tienerpubliek en niet alleen de ongeveer twaalfjarigen.'

'Maar dan moet je met iedereen gaan concurreren,' zei Jane. 'Geen enkele andere zanger spreekt het tussenpubliek zo aan als Jonny. We hebben nog een paar jaar.'

'We moeten over de toekomst nadenken en ons ontwikkelen,' zei Stacy. 'Het blijven niet altijd opgeschoten kinderen. En Jonny ook niet, weet je.'

Jane roerde met haar rietje in haar cocktail, haalde er een muntblaadje uit en kauwde daar op. 'Wat is je voorstel?' vroeg ze.

'Wat vind je ervan als Jonny geregeld met iemand uitgaat, om te beginnen. Een beroemd iemand, natuurlijk.'

Een seconde lang was de enige beroemde persoon aan wie ik kon denken Madonna. Hoe gek zouden wij er als stel niet uitzien, maar ik zou altijd kunnen zeggen dat ik ooit met Madonna was uitgegaan. Maar toen besefte ik dat ze iemand van mijn leeftijd bedoelde. Jane's wenkbrauwen bewogen zich naar elkaar toe en er verscheen een rimpel op dat plekje boven haar neus. Ze noemt het haar nadenkrimpel. Zelfs met botox verdwijnt die niet.

'Uitgaan?' vroeg ze, alsof ze het woord nooit eerder had gehoord..

'Niet écht uitgaan,' zei Stacy. 'We hebben een meisje in onze stal, Lisa Pinto, ongeveer van Jonny's leeftijd, ze heeft wat acteerwerk op TV gedaan en haar eerste cd komt uit in februari. Ze is echt een schatje en ze is enorm populair bij de latino's. Het zou een mooie publiciteit voor hen beiden zijn als ze een paar keer samen in LA werden gezien. Als jij het daar mee eens bent.'

'Tja...' zei Jane.

'En wie weet, misschien bloeit er wel een echte romance op!' Stacy lachte. 'Wat vind je daarvan, Jonny? Hier is de hoes van Lisa's cd.'

Ze riep de foto op haar telefoon op. Lisa had haar zwarte haar in een paardenstaart, ze droeg een roze gymbroekje en een wit topje over haar gebruinde huid en stond voor een schoolbus. De titel van het album School's Out! stond op de zijkant van de bus. Ik voelde de tinteling die aankondigt dat ik een stijve krijg, maar ik had een servet op mijn schoot, dus niemand die het zag.

'Ze ziet er leuk uit,' zei ik.

Wanneer de fans of de media me vragen of ik met iemand ga, moet ik zeggen dat ik op dit moment niet met een vast meisje uitga maar dat ik altijd naar de ware uitkijk en dat ik van alle meisjes houd. Jane zegt dat al mijn vrouwelijke fans daardoor denken dat ze een kans maken, vooral de dikkerds, die het vurigst en het trouwst zijn. Als ik echt met iemand zou gaan, zou dat hun hart breken en zouden ze hun aandacht op iemand anders richten.

Jane bracht dat niet ter sprake. In plaats daarvan zei ze: 'Het is iets waarover we moeten nadenken. Het idee dat Jonny zich op deze leeftijd al... seksualiseert om een paar platen meer te verkopen, staat me niet aan.'

'Ik begrijp het volkomen,' zei Stacy.

Ze klemde haar lippen op elkaar en trok haar wenkbrauwen op, wat voor Ronald het sein was om te zeggen. 'We hebben ook nagedacht over het verbeteren van Jonny's dansvaardigheden en stembereik. Stacy heeft een goed contact met de vrouw die met Tyler heeft gewerkt, en ze heeft hem midden in zijn tienerleeftijd een complete metamorfose laten ondergaan. Ik weet dat je Rog trouw bent, maar wat vind je ervan als Jonny deze vrouw eens ontmoet om te kijken of het tussen hen beiden klikt?'

'Jonny heeft een groot vertrouwen in Rog.'

Ik weet niet waarom ze hun niet vertelde dat ze Rog al had gevraagd om in Salt Lake City op de achtergrond te blijven. Misschien omdat ze het wilde laten voorkomen dat het een idee van haar alleen was.

'Natuurlijk, maar Rog...' Stacy lachte weer '... hoe zeg ik dat diplomatiek? Rogs stemtechnieken en zijn choreografie zijn ouderwets en achterhaald, en als we Jonny's boodschap modern willen houden, moeten we hem met moderne hulp omringen.'

Jane kauwde op een volgend muntblaadje. Ik slikte een frietje door en zei: 'Ik heb echt vertrouwen in Rog.'

Stacy zei: 'Ik weet het, Jonny, maar misschien zou je eens met Holly kunnen kennismaken - ik wed dat je haar leuk zult vinden - om een paar tips van haar te krijgen en te kijken hoe dat gaat.'

Jane keek naar me. 'Nee, ik denk dat ik de voorkeur geef aan Rogs aanpak,' zei ik. Jane verborg haar glimlach achter haar cocktail en ik moet altijd glimlachen wanneer ik haar dat zie doen, maar ik stopte een paar frietjes in mijn mond zodat ik mezelf niet zou verraden. Een klodder ketchup viel op de mouw van mijn witte sweater, maar niemand die het merkte. Het zag eruit alsof ik iemand een stomp op zijn neus had gegeven en zijn bloed op mijn mouw was gespat.

'Okidoki, mensen, genoeg gepraat nu, laten we van onze lunch genieten,' zei Ronald. 'Jane, lees de rest van de map eens door, als je tijd hebt. We komen weer bij elkaar na afloop van de tournee om alles te evalueren. En tenzij de kaartverkoop voor de Garden aantrekt, moeten we gaandeweg nog wat wijzigingen doorvoeren.'

Dat was een behoorlijk negatief geluid om een zakelijk overleg mee te eindigen en ik zag dat Jane de rest van de lunch moeite moest doen haar boosheid te verbergen. Zij en Stacy aten maar de helft van hun salades en Ronald at zijn biefstuk, terwijl ze verder kletsten over huizen en restaurants en Ronalds nieuwe skiverblijf in Duitsland. 'Ik weet het, waarom gaat een jood van één meter tachtig in Duitsland skiën?' Toen we voor de platenmaatschappij tekenden, had Jane tegen me gezegd: 'Zorg er altijd voor dat een jood je zaken behartigt,' en had er lachend aan toegevoegd: 'Maar een éérlijke jood.' Ronald is een eerlijke jood en een levende legende in de muziekindustrie.

Ik at mijn lamsburger op, maar toen de serveerster onze borden kwam weghalen, gaf Jane haar het mijne, waar nog de helft van mijn frietjes op lag. Stacy zei dat het vet cool was geweest om kennis met me te maken en ze kon gewoon niet wachten tot we na de tournee terug zouden zijn. Walter kwam binnen om ons het restaurant uit te begeleiden, waar een auto op ons stond te wachten, en alle paparazzi. Jane liet me de dansdraai doen die mijn handelsmerk is voordat ik op de achterbank ging zitten, maar toen ze me vroegen om het refrein van Guys vs. Girls te zingen zei ze: 'Kom morgenavond maar naar het concert!' Als ze mijn manager niet was geweest, had ze mijn publiciteitsagent kunnen zijn.

In de auto, alleen met Walter en mij, praatte ze in haar telefoon. Ik doezelde zo nu en dan weg, net als Walter, dus hoorde ik stukjes, zoals bijvoorbeeld toen Jane zei: 'Een of andere slet die hij een keer geneukt heeft en die hij nu naar voren moet schuiven zodat ze geen aanklacht tegen hem indient... Nee, geen vooruitgang in die andere zaak.' Die 'andere zaak' zou van alles kunnen zijn, maar wanneer ik er haar naar zou vragen zou ze iets verzinnen over een reclamecontract of zo.

De verbinding viel weg toen we door Laurel Canyon reden. 'Lees dit maar op jullie gemak door,' mompelde ze in zichzelf en snoof. Toen zei ze tegen me dat we die avond waren uitgenodigd voor de twaalfde verjaardag van de zoon van een TV-bons.

'Ik ben moe.'

'Ik weet het lieverd, maar we moeten erheen. We hebben maar één avond vrij in LA.'

'Ik wil vanavond gewoon naar bed.'

'Meteen na de tournee kun je een week aan een stuk slapen,' zei ze. 'Er komen daar een heleboel mensen van de film en de TV.'

'We kunnen een bijeenkomst organiseren wanneer we dat willen.'

'Ja, maar weet je, het is altijd beter wanneer je hen ongedwongen ontmoet. Als een TV-bons een idee krijgt als hij dronken is, dan denkt hij dat dit het meest briljante idee is dat hij ooit heeft bedacht. We moeten erheen, lieverd.'

Ik dacht dat Walter geslapen had, maar zijn mond bewoog een beetje alsof hij het had gehoord en niets zei. Of misschien zag ik het niet goed omdat ik zo moe was en mijn ogen nauwelijks open kon houden. De buitenwereld was één grote vlek van groene bomen en bruine daken.

'Kun je niet gewoon zonder mij gaan?'

'Zonder jou is het niet zo leuk,' zei ze. 'En hij heeft ons allebei uitgenodigd.'

Wat betekende dat ze in werkelijkheid mij hadden uitgenodigd en zij hen teleur zou stellen als ze zonder mij verscheen. Mijn hoofd deed pijn zoals vlak na een 120-decibel concert en mijn oogleden waren te zwaar om te blijven discussiëren.

'Goed,' zei ik. Toen viel ik echt in slaap en ik werd pas wakker bij het veiligheidshek rond onze compound. Wanneer je thuiskomt, hoort er een geur of een beeld te zijn of iets anders wat je herkent, maar thuiskomen heeft nog nooit zo gevoeld sinds onze verhuizing van de vierkamerflat die de maatschappij voor ons gehuurd had in ons eerste jaar in LA naar ons huis met zes slaapkamers dat we in de Hills hadden gekocht. Ik vroeg waarom we zes slaapkamers nodig hadden, omdat zij en ik alleen waren, met een paar bedienden en Walter in zijn bungalow. Zij antwoordde dat de showbusiness voor de helft draait om indruk maken, en je moet aanleiding geven tot geklets als je wilt dat ze over je blijven kletsen en een huis is een nooit aflatende bron van geklets.

Maar als ik in St. Louis uit de schoolbus stapte, voelde dat meer als thuiskomen, of als de moeder van Michael Carns me afzette, toen ik oud genoeg was om mijn eigen sleutels te hebben, ook al was ons appartement geen bron van geklets, omdat het maar één slaapkamer had, waarin Jane me liet slapen nadat mijn vader vertrokken was en zij op de slaapbank in de woonkamer sliep. We hadden geen luxe keukenapparatuur die de fabrikanten ons voor niks gaven in de hoop dat we hen in een interview zouden noemen, en het was er altijd vuil, omdat Jane een hekel aan schoonmaken heeft en ze geen werkster kon betalen. We hebben nog een paar foto's, maar dat is alles.

Walter ging naar zijn bungalow omdat hij een vrije avond had, en Jane en ik stapten door de voordeur langs de schilderijen die de binnenhuisarchitect had uitgekozen voor onze vestibule en langs de ingelijste foto's van Jane en mij met andere beroemdheden in de voorkamer. Ik liep door de kamer met onderscheidingen, waar ik elke dag doorheen loop om me op te peppen, met al mijn trofeeën en plaquettes in een uitstalkast, alleen zijn er nog geen Grammy's en is het vooral troep, zoals de Publieksprijs.

Ik zei Sharon gedag, die in de keuken het aanrecht aan het schoonmaken was. 'Hoe loopt de tournee, meneer Jonny?' vroeg ze, toen ze me omhelsde. Haar geur was een mengeling van schoonmaakmiddelen en de crème waarmee zwarte vrouwen hun haar bevochtigen en waarvan ze wel vier flessen in de badkamer heeft. Sharon komt van Barbados en ik heb haar een keer mogen wegen. Ze weegt 103 kilo en ik durf te wedden dat haar borsten en haar kont alleen al twintig kilo wegen. Het zijn de grootste die ik ken, zangeressen en danseressen met implantaten inbegrepen.

'Het gaat goed,' zei ik. 'We werken superhard.'

'Je ziet er mager uit,' zei ze. 'We moeten weer eens wat vlees op die botten van je zien te krijgen.'

'Ik heb net gegeten,' zei ik, ook al had ik nog een beetje honger omdat ik niet alle friet had opgegeten. Ik was alleen maar mager vergeleken bij Sharon.

'Oké.' Ze ging verder met het schoonmaken van de aanrecht. 'Maar werk niet te hard, meneer Jonny.'

Jane kwam binnen en vertelde Sharon dat de tuinlieden de volgende ochtend zouden komen, en de schilders twee dagen daarna. 'Goed, mevrouw,' zei Sharon heel zacht, zoals ze altijd doet wanneer ze haar antwoord geeft.

'En je moet de vestibule wat beter schoonmaken,' zei Jane. 'Ik vond een laagje stof achter het witte tafeltje.'

'Het spijt me, mevrouw Valentine,' zei Sharon.

Jane zei tegen me dat we om zes uur zouden eten, waarna ze naar haar kantoortje ging. Toen ze weg was, zei ik tegen Sharon dat ze het niet persoonlijk moest opvatten, maar dat Jane boos was op mij, omdat ik niet naar dat stomme verjaardagsfeestje wilde en ze dat op haar afreageerde. 'Ik weet het,' zei Sharon. 'Mevrouw Valentine staat ook onder zware druk,' maar dat was niet wat ik bedoelde. Maar het belangrijkste was dat Sharon zich niet rot voelde. Jane kan mensen heel goed de indruk geven dat ze iets verkeerds hebben gedaan, wanneer dat helemaal niet zo is. Maar het prikkelt je wel om beter je best te doen, al denk ik niet dat Sharon veel extra prikkels nodig heeft om de vestibule schoon te maken.

De trap was gerenoveerd met marmer, wat ik niet wist, maar Jane laat het huis voortdurend verbeteren, soms voor haar plezier, soms voor het mijne. Toen ik een basketbalveld wilde, zei ze dat het te duur zou worden en ik zei meteen: alsjeblieft, Jane, de volgende tournee geef ik wel een extra concert om ervoor te betalen en zij zei wat ze gewoonlijk zegt wanneer ik om iets groots vraag: maar alleen omdat ik de enige moeder ben die je hebt en jij de enige zoon die ik heb. Ik vroeg haar een paar maanden geleden of we het land achter ons huis konden vrijmaken om een overdekt honkbalveld aan te leggen zoals Michael Carns en ik dat in St. Louis hadden willen doen, zodat Walter en ik daarop zouden kunnen overgooien en met een verende achterwand, zodat ik catch kan spelen wanneer hij er niet is. Ze zei dat het van de winst van de reclames en de tournee afhing of we er eens over konden denken.

Dat is gedeeltelijk de reden waarom het niet vertrouwd is als ik thuiskom, vanwege de renovaties en het ruikt ook nergens naar, behalve naar Sharons schoonmaakproducten. Ik heb Nadine eens gevraagd of het huis nog steeds hetzelfde huis zou zijn als je het ene ding na het andere verving. Ze zei dat dat een erg schrandere vraag was en dat het menselijk lichaam elke zeven tot tien jaar alle cellen vervangt, dus je zou kunnen zeggen dat ik een geheel gerenoveerd mens was sinds de dag van mijn geboorte. We hebben er een hele sessie over zitten discussiëren. Ik concludeerde dat het een volkomen nieuw huis was. Nadine was er niet zo zeker van.

Ik nam de lift naar boven en ging naar mijn kamer. Er was een Jonny Valentine-pop op de grond gevallen. Het was de pop die het refrein van Boys vs. Girls zong als je aan een touwtje trok.

'Als Jonny dit leest kan hij contact met me opnemen,' zei ik ertegen. Toen glimlachte ik er breed naar. 'Hoe loopt de tournee? Nog leuke dingen meegemaakt?'

Ik trok aan het touwtje. Het speelde het Boys vs. Girls-refrein tot aan de voorlaatste regel zo langzaam dat je nauwelijks de woorden kon verstaan en viel toen stil. Hij moest kapot gegaan zijn toen hij viel.

In slow motion, waarbij ik mijn stemgeluid verlaagde tot een bariton zodat het klonk als een kapotte geluidsopname, zei ik: 'Het... joch... heeft... een... werk... in... stel... ling... als... een... Ko... re... aan... se... im... mi... grant.'

Ik zette de pop terug op de plank met alle andere Jonny Valentine-poppen en actiefiguren en engelenfiguurtjes, onder de plank met de Jonny Valentine-rugzakken en koerierstassen en broodtrommeltjes en boven de plank met de Jonny Valentine-halskettingen en armbanden en nagellak en portemonneetjes en alle andere rommel voor meisjes. Als mijn gezicht er niet op stond, zou ik een homo lijken omdat ik het allemaal op mijn kamer had. Daarnaast was de boekenplank met ongeveer honderd exemplaren van mijn autobiografie, geschreven door een ghostwriter, een magere, kale vent met dikke brillenglazen die Alan Fontana heette. Hij had me een paar uur geïnterviewd en vervolgens Wikipedia gebruikt om een hoop verzonnen nonsens over meisjes, sport en muziek te schrijven, waarbij hij deed alsof ik het allemaal vertelde. Eén pagina heeft bijvoorbeeld een foto van mij, waarop ik in de etalage van een juwelier kijk met als onderschrift: soms is het enige waaraan ik denk sieraden kopen voor meisjes. Ze schrijven nooit de echte waarheid zoals: soms krijg ik een stijve als ik aan meisjes denk.

De ketchupvlek op mijn mouw zou er vermoedelijk niet meer uitgaan, dus gooide ik mijn sweater bij het vuilnis, liep mijn inloopkast in en vond een doos met SWEATERS erop en haalde daar een nieuwe witte uit. Ik had die trui de afgelopen vier dagen gedragen als ik niet optrad, dus voelde ik me niet zo schuldig dat ik hem weggooide, omdat ik nooit veel oude kleren draag, want ik moet met de mode meegaan. Maar ik had wel even het gevoel van: sorry, trui, ook al was het mijn schuld dat er ketchup op je terechtgekomen is, verdomme, je moet weg.

Sharon had mijn vijf koffers naar mijn kamer gebracht. Even kreeg ik een doodsschrik dat ze al mijn kleren bij de was had gegooid, waaronder de spijkerbroek met het e-mailadres van Albert Derrick Valentino, maar de koffers waren nog steeds vol. Ik haalde het papiertje eruit en stak het in de broek die ik nu droeg.

Ik begon Zenon te spelen, maar het was niet zo leuk zonder andere mensen in de andere kamer, ook al letten ze niet op me. Het is leuk om te weten dat andere mensen in je buurt zijn als je aan het gamen bent. Het is het leukste als Walter bij je in de kamer is, maar hij had de rest van de dag vrij in zijn bungalow en hij had gezegd dat hij meteen in bed zou kruipen, grote genade, we werkten ons allemaal het apenzuur op deze tournee. Walter heeft de middelbare school gedaan, hoewel hij praat alsof hij het niet gehaald heeft, maar afgezien van de niet-essentiële beslissingen is hij waarschijnlijk een van onze schranderste medewerkers.

Een nieuwe stapel kranten en tijschriften waarvan Jane wilde dat ik ze las lag op het nachtkastje naast mijn bed, vlak naast de foto die een vriendin van haar had genomen van mij en Jane toen ik een jaar of acht was. Het is een mooie foto waarbij zij op de ene kant van de wip zit in het park vlakbij ons appartement in St. Louis, en ik helemaal omhoog op het andere uiteinde, maar Jane wil hem niet in de gang hebben, want ze heeft een vreselijke haarspoeling en is een kilo of vijf zwaarder.

Je moet de roddelbladen genoeg informatie geven om te zorgen dat ze je dankbaar zijn, maar niet te veel, anders denken ze dat ze gewoon over je heen kunnen lopen en karaktermoord kunnen plegen. Mijn foto stond maar in één van die bladen. Het was een opname van mij op het toneel tijdens mijn optreden in Houston en de kop luidde: JONNY ZET HOUSTON OP STELTEN! met een korte beschrijving van mijn tournee. Die show was een van de slechtste tot nu toe, maar de roddelbladen recenseren je optreden niet, tenzij je zo slecht was dat dát weer nieuws was.

Ik pakte dat nummer en een van de roddelbladen mee naar de badkamer, sloot de deur en zette de ventilator aan voor het geluid. Er was geen echte vochtinbrengende crème omdat mijn dermatoloog niet wil dat ik met allerlei lotions knoei waarvan ik misschien acne kan krijgen, maar op de wastafel stond een fles zonnebrandcrème factor 50 die ik van Jane op moet smeren. Ik ging op de WC zitten en sloeg de krant open naar een reeks foto's met de kop FIT EN BOVEN DE 40! - DEZE OUDERE STERREN ZIEN ER NOG STEEDS UIT ALS JONKIES! Het was een reeks foto's van actrices in badpak en in sportkleren. Ik kreeg een stijve, wreef me in met de zonnebrandcrème en duwde hem tegen een foto van een actrice met rood haar die buiten een yogaoefening deed waarbij ze vooroverboog. In mijn andere hand hield ik de foto uit het roddelblad van mij op het toneel. Na ongeveer vijf minuten werden allebei mijn armen moe dus deed ik het tijdschrift in een van mijn koffers. Het gebeurde nog niet, maar ik kon voelen dat ik er dichterbij kwam. Zo'n beetje als wat er denk ik in onze waterkoker gebeurt vlak voordat het water kookt voor Jane's laxerende thee. Ik wed dat ik het binnen een jaar zal kunnen, lang voordat ik tienduizend uur geoefend heb.

Ik kroop in bed om een dutje te doen, maar kon de slaap niet vatten. Eerst keek ik naar mijn buik. Een kleine bolling vormde zich onderaan, zelfs wanneer ik op mijn rug lag, en nog veel meer wanneer ik rechtop zat. En wanneer ik mijn benen optrok, bobbelde de huid vlak boven mijn knieën. Misschien waren het spieren, maar ook al was het zo, niemand anders zou het kunnen zeggen.

De enige manier om erachter te komen of de berichten op de fanfora echt van mijn vader waren, was door hem te mailen en te kijken wat hij antwoordde, wat betekende dat ik een ander e-mailaccount moest openen dan wat ik voor Nadine gebruik, omdat Jane daar toegang toe heeft. Ik kon het niet op Jane's laptop doen en in huis was geen andere manier om op het internet te komen. Als ze erachter kwam, zou ze er voor zorgen dat ik nooit een tweede kans kreeg.

Ik sloot mijn ogen, maar ik bleef zijn naam in mijn hoofd zien alsof die op een scherm stond: Albert Derrick Valentino.

En ik stelde me voor hoe hij eruit zou zien, zo'n beetje net als de politie probeert te bepalen hoe een vermist kind er jaren later uit zou zien. Het enige wat ik kon bedenken was een combinatie van mij en Jane, zoals wanneer zij en ik een baby zouden hebben die bij zijn geboorte al meteen een jaar of veertig was.

Ook al was ik doodmoe, ik wist dat ik de slaap niet zou kunnen vatten, dus nam ik een van de slaappillen uit de badkamer, werd slaperig en werd een paar uur later weer wakker. Soms word je wakker, vooral in een hotel of zo, en een ogenblik lang weet je niet waar je bent of welke kant je opkijkt in je bed. Bij mij is het zo dat ik soms vergeet dat ik in LA woon en ik denk dat ik nog steeds in ons appartement in St. Louis ben en dat ik in het kleine bed daar lig en dat de muren veel dichterbij zijn en mijn bed onder het ene raam staat en dat mijn poster van het Cardinals-team boven mijn hoofd hangt. Als ik mijn ogen open, is de andere muur zes meter van me vandaan en mijn enorme bed staat in het midden van de kamer en aan de muren hangen al die foto's van mij samen met andere beroemdheden.

Ik nam de lift naar beneden en vroeg Sharon of ze een kop koffie voor me wilde maken. Ze maakt altijd dezelfde grap: 'Zwart als je vrouwen, meneer Jonny,' en ik heb er geen melk in, maar ik antwoord: 'Zwart als ebbenhout én wit als ivoor, Sharon,' want iedereen maakt grappen over die song Ebony and Ivory, maar Rog heeft me verteld dat Paul McCartney er na Hey Jude het langste mee op nummer 1 heeft gestaan, dus hijzelf lacht het hardst.

Ik vroeg hoe het met Gerald ging. Ze had hem al vier jaar niet gezien. Ze hadden zich verloofd via Skype. Ze lachte superbreed en fluisterde: 'Ik denk dat ik genoeg heb gespaard om van de zomer terug te kunnen gaan.'

'Op vakantie?'

'Nee, voorgoed.'

'Wil je daar weer gaan wonen?'

'Ja. Maar vertel het nog niet aan je moeder, goed?'

'En je werk hier dan?' vroeg ik.

'Ik weet het.' Ze klakte met haar tong. 'Ik zal je erg missen.'

'Ga je daar bij iemand anders thuis werken?'

'Misschien,' zei ze. 'Ze hebben er ook een heleboel hotels waar ik kan werken. Vlak bij het strand.'

Ik herinnerde me een zin uit een romantische komedie die ik in New Orleans op de betaal-TV heb gezien en ik zei: 'Dus je verlaat mij voor hem? Zomaar ineens na twee jaar samen?' Alleen lachte ik erbij, om duidelijk te maken dat ik het voor de grap zei, vervolgens deed ik of ik moest huilen en improviseerde een nieuwe tekst: 'Je laat me zitten, ik heb altijd wel geweten dat je niet van me hield. Ik kan het niet geloven dat je me helemaal alleen zult laten.'

Ze wist dat ik een geintje maakte, maar toch werd ze ernstig en zei met een lieve lach: 'Je mag altijd bij me op bezoek komen, meneer Jonny. Gerald heeft een slaapbank waar je op kunt slapen.'

Ik hield op met mijn nepgehuil en zei: 'Dat hoeft niet. Ik kan gewoon in een van de hotels logeren waar je werkt.'

Haar lach werd een beetje minder en ze zei dat ik dat inderdaad kon doen. Mijn koffie was klaar en zij moest boven nog wat schoonmaken en het was zo tijd voor het avondeten.

Jane was klaar met haar oefeningen in onze sportzaal. Ze deed waarschijnlijk wat lichte oefeningen, want onze trainer was er vandaag niet, en wanneer ze alleen is doet ze een kwartier lang wat lichte oefeningen op de toestellen, niet genoeg om de cardio te laten werken en veel te weinig om je vetcellen te verbranden.

Ze kwam binnen met een fles water en bezwete trainingskleren en zei tegen me dat ons eten in de woonkamer stond. Onze kok, Peter, had ook vrij vandaag, dus had Jane salades besteld. Toen we samen op de bank zaten, zei ze: 'Vanavond zal er heel wat verleidelijke junkfood op het feest zijn. En wat zeggen we tegen verleidingen?'

Ik zei: 'Slappelingen laten zich verleiden,' en ze gaf me een high five, zette de TV aan en terwijl we aten keken we naar het nieuws over beroemdheden. Jane bladerde de map door die Stacy haar had gegeven. Halverwege zei ze: 'Die idioten van de creatieve afdeling zijn allemaal hetzelfde. Ze hebben hun eigen carrière op het oog, niet die van jou. vergeet dat nooit. Niemand geeft zo veel om je carrière als ik. Als jouw platenverkoop inzakt, kunnen zij verdergaan met een andere artiest. maar ik krijg geen andere zoon.'

Ze bleef lezen, tot de aankondiging kwam dat Tyler Beats de komende herfst een tournee door Azië ging maken. Haar hoofd schoot omhoog van de map toen de presentatrice de woorden 'Tyler Beats' uitsprak. 'Dat moet onze volgende stap worden,' zei Jane. 'Het grote geld zit in Azië.'

'Ik dacht dat we daarom het livestreamconcert op internet gaven, om de Aziatische kijkers te trekken,' zei ik.

'Ja, zodat we genoeg belangstelling wekken om een tournee te rechtvaardigen. Wanneer je eenmaal zover bent, ben je binnen. Daar blijven ze langer trouw aan een artiest.'

Er kwam een reclame voor een auto langs en Jane's ogen bleven op het scherm gericht, maar ik wist dat ze met haar gedachten ergens anders was. Ze zei: 'Jij bent een groter natuurtalent dan Tyler Beats. Maar hij werkt harder dan wie ook.'

'Ik werk ook hard.' Jane ziet de meeste van mijn trainingen met Rog niet, wanneer ik zing tot ik schor ben of me de blaren dans of urenlang songs analyseer.

'Niet zoals Tyler,' zei ze. 'De figuur aan de top is nooit gewoon de talentvolste, of de slimste, of de knapste. Ze offeren alles in hun leven op wat een blok aan hun been zou kunnen zijn.'

Ik wist niet zeker of ze iets in het bijzonder bedoelde, en als ik Zenon als voorbeeld zou noemen, zou ze misschien zeggen: ja, daar moet je mee ophouden. Dus hield ik mijn mond terwijl we naar het programma bleven kijken en onze salades opaten. Jane zei dat ze ging douchen. De autodienst zou ons over een uur komen ophalen om ons naar het feest te brengen. Ik vroeg waarom we met de autodienst moesten gaan, omdat die ons altijd laat wachten wanneer we willen vertrekken en ze zei: 'Je weet dat ik een hekel heb aan rijden in het donker.' Het is waar dat Jane een betrouwbare chauffeur is en ze houdt er niet van om in het donker te rijden. Tot dit jaar had ik zelfs nooit op de voorbank mogen zitten! Maar ik wist dat het was zodat ze dan kon drinken en ze rijdt nooit met mij in de auto wanneer ze alcohol op heeft.

'Kan Walter ons niet brengen en halen?'

'Dat geeft een verkeerd signaal.' Ze zuchtte ten teken dat ze het moe was daar nog verder over te praten. Ik liep naar de achterkant van de bank en masseerde haar nek. Ze sloot haar ogen en maakte wat mmm-geluiden en na enkele ogenblikken zei ze. 'Jij kunt dat toch het beste, lieverd.' Ze stond op, kuste me op mijn kruin en woelde met haar handen door mijn haar. 'Ik ben zo blij als we zo samen zijn, alleen jij en ik. Ik mis dat tijdens de tournee, als we alle kanten op rennen met ontelbaar veel mensen om ons heen.'

'Misschien zouden we tijdens de tournee ook tijd kunnen vinden om dit meer te doen,' zei ik, toen ze opstond en wegliep. Op onze eerste nationale tournee waren we veel vaker samen geweest. Op deze had Jane het veel drukker.

Ze bleef even staan, maar dat is net zoiets als een pauze in het spel in Zenon, waarbij de muziek blijft spelen. Jane blijft voortdurend nadenken. 'Ja, dat zou leuk zijn,' zei ze en ze glimlachte tegen me. Ze ging weg om te douchen en ik bleef op de bank TV kijken, maar dacht in werkelijkheid na over Tyler. Werkte hij inderdaad twee keer zo hard als ik en was dat wat er nodig zou zijn om daar te komen waar hij was en was ik bereid om dat ook te doen? Maar wat als dat betekende dat ik twee uur per nacht minder kon slapen, geen Zenon meer kon spelen maar alleen kon oefenen, mijn tournees verlengde en de periodes tussen de shows inkortte en nooit iets kon eten wat slecht voor me was?

En hoewel ik dat niet tegen Jane zou zeggen, in mijn hart zei ik: nee, laat ik dat niet doen. Ik weet niet eens hoe ik het zou kunnen. Ik werk al zo hard ik kan zonder het rijk te verlaten.

Het duurt altijd een eeuwigheid voordat Jane klaar is. Ik klopte op haar deur en zei dat de autodienst voor de deur wachtte. Ze deed haar kamerdeur open en zei: 'Ze krijgen voor hun tijd betaald.' Ze liep in haar ondergoed en had twee jurken op bed liggen, een rode en een blauwe en ze vroeg me welke ik het mooiste vond. Ik zei de blauwe, dus trok ze die aan en vroeg me of ik de rits dicht wilde doen. 'Denk je dat ik een dikke buik krijg?' vroeg ze.

Die was een beetje dikker dan voordat de tournee begon, met wat slap vet rond haar navel. Een paar maanden geleden hadden we een artikel in een vrouwentijdschrift gelezen dat de gevarenzones had benoemd. Ik had het niet gezegd, maar die van Jane waren het Buikje, de Zwembandjes en de Navelmuffin. Ze had geen Kalkoenennek, Okselvet, Kwabdijen, Dikke Enkels of Rugvet. Ze dacht dat ze een Moederskont had, maar die had ze niet.

Ik zei: 'Nee, helemaal niet.'

Tijdens de rit naar het feest vertelde ze me wie ze dacht dat er zouden zijn. Ik kende geen van de namen, maar ik wist voor wie ze werkten, meestal belangrijke film- en TV-maatschappijen en agentschappen. Een ogenblik vroeg ik me af of mijn vader misschien gewacht zou hebben tot ik naar LA terugging en dat hij misschien zou komen, maar dat was een stomme gedachte, om de meest uiteenlopende redenen.

Jane was aan een stuk door blijven praten. 'We moeten nog het juiste voertuig voor je vinden,' zei ze.

'Wat dacht je van een Ferrari?' vroeg ik.

Ze glimlachte, kneep me in mijn wang en zei: 'Misschien zou je inderdaad in een comedy kunnen spelen.' Die grap was net zoiets als mijn Victorgrap tegen Nadine. Je glimlacht, maar je lacht niet voluit. Net als een liedje dat je meeneuriet, maar waarop je de maat niet met je voet meetikt.

Het feest was in Calabasas en we hadden geluk met het verkeer, dus kostte het ons maar drie kwartier. Het huis stond achter een veiligheidshek, net als het onze, en toen Jane problemen had met de bewaker en haar naam op de gastenlijst, deed ze het raampje helemaal omlaag en liet hij ons naar binnen.

We reden over de halve cirkel van de oprijlaan, langs alle geparkeerde auto's van de gasten, naar de typische Calabasasvilla met stenen zuilen voor de voorgevel en een enorme dubbele deur als bij een kasteel. Het huis was wit en lichtroze, zoals Jane haar zalm graag gestoofd heeft. Er brandden toortsen langs het pad naar de deur en er waren ballonnen en een spandoek met GEFELICITEERD MET JE 12e VERJAARDAG MATTHEW! Jane controleerde haar make-up nog een keer in het spiegeltje van haar poederdoos en klopte aan.

Een vrouw met het soort lange, magere armen die Jane altijd zo graag wil hebben - ze noemt ze 'flamingoarmen' hoewel het meer flamingopoten zijn - natuurlijk gebruind en sluik zwart haar dat beslist geverfd was, deed open met een glas wijn in haar hand. 'Hoi, welkom! Ik ben Linda, Matthews moeder.'

Mensen die weten hoe het hoort noemen mijn naam nooit als ze me voor het eerst ontmoeten, maar ze doen ook niet of ze me niet kennen. Het zijn de fans die kwijlend naar je staan te kijken en soms doen andere beroemdheden of ze je niet kennen. Het zijn altijd de mannelijke filmsterren en de rockzangers die doen of ze te cool zijn, maar ik zie heus wel dat ze doen alsof en stiekem opgewonden zijn dat ze me ontmoeten, omdat ze doen alsof ze niet onder de indruk zijn. Wanneer het iemand echt niet kan schelen, zoals een politicus die me ontmoet voor een publiciteitsfoto en die nauwelijks weet wie ik ben, dan moeten ze doen alsof ze wél onder de indruk zijn. Zo weet je wie het beroemdst is: diegene die het minst opgewonden is dat hij de ander ontmoet. Het is een voordeel dat ik een heleboel van de oudere acteurs niet echt ken, maar mij kennen ze allemaal, behalve degenen die héél oud zijn en cultureel gezien onbelangrijk. Jane zegt dat de piek in de carrière van de meeste mannelijke filmsterren ligt tussen ongeveer vijfentwintig en vijfenveertig jaar, maar een mannelijke popster kan eerder beginnen en het is waarschijnlijk ook eerder met hem afgelopen, tenzij hij het handig aanpakt is. De carrière van een vrouw op beide gebieden is voorbij wanneer ze dertig is, wat de reden is dat ze dan ineens kinderen willen gaan krijgen. Wanneer je eenmaal een kind hebt, zeg je eigenlijk: loop maar naar de kloten, carrière, tenzij je het soort ouder bent dat zich niet voor zijn kind interesseert.

Jane stelde ons voor en overhandigde Linda een ingepakt cadeau. Ik weet zeker dat het mijn debuut-cd was plus een dvd van mijn concert. Onze kelderverdieping heeft een kamer waar er ongeveer duizend van allebei liggen.

Ongeveer tachtig volwassenen en kinderen stonden her en der in de grote woonkamer hors d'oeuvres te eten die door obers werden rondgebracht. Ik herkende een paar volwassenen uit de roddelbladen, maar niemand was in de verste verte zo beroemd als ik, wat soms fijn is, terwijl je soms juist wilt dat iemand anders de aandacht van je afleidt, zoals nu, omdat toen Jane en ik naar de bar liepen iedereen naar me keek of deed van niet. Behalve wanneer er een nog grotere beroemdheid aanwezig is. Zodra je je wat hebt kunnen ontspannen, wordt je dan nijdig en denk je: en waarom is déze vent beroemder dan ik?

Jane fluisterde dat Linda kleine rolletjes in een paar TV-shows had, maar haar carrière zou zonder haar man allang door de plee gespoeld zijn. Nadat ze haar prosecco had gekregen, kwam Matthews vader naar ons toe, kuste Jane op haar wang, bedankte ons voor onze komst, schudde mij de hand en zei: 'Ik ben een grote fan,' en ik antwoordde: 'Ik bewonder uw werk.' Iets anders hoor je niet te zeggen, alleen 'ik ben een grote fan' of 'ik bewonder je werk.' Hij wilde dat ik met zijn zoon zou kennismaken, dus riep hij Matthew erbij.

Matthew droeg een overhemd met knoopjes en een mooie broek. Zijn vader zei: 'Matthew, bedank Jonny omdat hij naar je feest is gekomen, want hij heeft het ongetwijfeld erg druk.'

Hij keek naar zijn schoenen en mompelde: 'Bedankt voor je komst.' Met twee zulke knappe ouders zag Matthew er eigenlijk maar gek uit. Zijn tanden staken vooruit, hij had al jeugdpuistjes en zijn buik was een beetje dik. Ik had met hem te doen. Ik vroeg me af of mijn vader knap was en zo ja, waarom hij en Jane zo'n knap kind hadden gekregen en Matthews ouders niet.

Zijn vader zei: 'Je moet iemand aankijken als je tegen hem praat, Matthew.'

Matthew keek me aan en toen hij nog een keer 'bedankt voor je komst' zei, veranderden zijn ogen in kleine, harde stenen en was het duidelijk dat hij een gruwelijke hekel aan me had. Ik wist niet of het kwam doordat ik beroemd was, of knapper, of getalenteerder, wat de gebruikelijke redenen zijn, of doordat zijn vader hem voor schut zette, maar ik zie het altijd meteen als iemand een hekel aan me heeft. Meestal is dat gemakkelijker dan zien of iemand je graag mag.

Ik zei: 'Jane, kunnen Matthew en zijn ouders geen eersterangsplaatsen krijgen bij het concert van morgenavond? Als ze tijd hebben en er graag naartoe willen, bedoel ik.'

Jane leek verrast, maar zei dat dat waarschijnlijk wel geregeld kon worden en vroeg aan Matthews vader of dat goed was. Hij zei dat ze eigenlijk andere plannen hadden, maar dat die gemakkelijk afgezegd konden worden. Ik keek naar Matthew alsof ik wilde zeggen: lekker voor je, Matthew, nu zul je de hele avond oogcontact met me moeten hebben én een heel concert van me uitzitten én je ouders zullen me nog veel aardiger gaan vinden en het kan me niet eens schelen dat je met je vrienden van school zult proberen de cd's te breken nadat je het cadeautje van Jane hebt uitgepakt.

Jane zag iemand anders die ze kende en stelde me voor. Het volgende uur smoesden we met allerlei volwassenen uit de film- en televisie-industrie. Een paar vertelden dat ze plannen aan het uitwerken waren waarin ik uitstekend zou passen; we moesten hun kantoor maar bellen om eens te komen praten en Jane antwoordde dat we dat zouden doen zodra de tournee achter de rug was. Ik was nog steeds moe en wilde naar huis, dus in plaats van te netwerken at ik alle stukjes spinazie-met-kaaspartjes en garnalencocktailcupcakes en al die andere vreemde hapjes van de obers, waarvan de meeste melkproducten bevatten. Elke keer dat ik dat deed wierp Jane me een blik toe alsof ze wilde zeggen: geniet er maar van, jochie, want dat is je laatste, maar ik wist dat ze niets zou zeggen waar andere mensen bij waren, dus bleef ik maar schransen. Ze was me wat schuldig omdat ze me eigenlijk twee vergaderingen op een dag in de maag had gesplitst.

De kinderen dromden aan de andere kant van de kamer bij elkaar. Ze speelden met hun iPhones en aten van de tafel vol Dorito's, caramelpopcorn en frisdrank, en soms keken ze naar mij. De meesten waren net zo oud als Matthew en ik, maar sommigen waren jonger of ouder. ze waren allemaal zo ongeveer hetzelfde gekleed, in dure jeans en T-shirts, de confectieversies van wat ontwerpers mij stuurden. Wanneer je je ogen tot spleetjes kneep, leek het bijna het uniform van een sportclub. Maar wanneer ik vlakbij hen zou staan zou je zien dat er iets een heel klein beetje anders was. Het stiksel en de knopen van mijn kleren zijn van een betere kwaliteit en ze worden elke twee maanden op maat gemaakt, ook al ben ik nog niet aan mijn groeispurt toe.

Ik stond ongeveer een meter achter Jane en die vrouw die een omroepbons was, maar ze hadden niet in de gaten dat ik daar stond. Nadat Jane de hoogtepunten van de tournee had opgesomd, zei de bons: 'Het moet erg zwaar zijn voor Jonny.'

Jane vroeg wat je zwaar noemde en de vrouw zei: 'Nou ja, dat hij geen gewone kindertijd heeft.'

'Wat is daar abnormaal aan?' vroeg Jane.

'Sorry, ik druk me wat ongelukkig uit,' zei de vrouw. 'Ik bedoel alleen dat ik... dat ik het mijn zoon niet zou aandoen, dat is alles.'

En Jane weer: 'Niet iedereen kan het aan.'

'Je hebt gelijk, hij zou het waarschijnlijk niet aankunnen,' zei ze. 'Mijn excuses als ik iets verkeerds heb gezegd.'

Jane's stem werd ijskoud en ze zei: 'Nou, echt leuk om even met je gepraat te hebben.' Ze excuseerde zich omdat ze even naar de WC moest en wankelde weg op haar hoge hakken. De vrouw kreeg mij in de gaten, schonk me een gemaakt lachje en zei dat ze even een kennis goedendag moest zeggen. Ik pakte gauw nog eens vier knakworstjes in bladerdeeg en propte die naar binnen, nu Jane weg was. Ik wist niet wie de zoon van de vrouw was, maar ik zocht naar de meest doorsnee jongen in het vertrek. Ik ontdekte een jongen met kortgeknipt bruin haar in een groep kinderen vlak bij de schaal met popcorn. Ik probeerde me hem voor te stellen terwijl hij opgroeide en gewoon en doorsnee bleef, aan de universiteit ging studeren, een kantoorbaan kreeg, een gewone vrouw trouwde, een stel gewone kinderen kreeg die later gingen studeren en kantoorbanen kregen, terwijl hij nog veertig jaar werkte, vervolgens het aardse bestaan vaarwel zei en een begrafenis kreeg waar alleen zijn familie stond te huilen omdat het grote publiek niet wist wie hij was en ieder ander hem vergat omdat hij zo gewoon was.

Ik ging naar de WC vlak bij de keuken, maar Jane was nog steeds binnen. Er was een andere kamer met een open deur, een studeerkamer, en Matthews vader zat binnen met zijn rug naar me toe, achter zijn laptop, terwijl hij zat te telefoneren. Ik duwde de keukendeur op een kier en daar was niemand, dus stapte ik naar binnen om me te verbergen.

De tafels stonden vol met nog meer eten en drinken, maar ik had geen honger meer. Ik at uit verveling en Jane zegt altijd dat dát de echte vetzakken zijn, mensen die zich volproppen met eten omdat ze iets anders missen. Ik ging op een stoel zitten en luisterde naar de stemmen die gedempt werden door de deur. Je kon verschillende stemmen onderscheiden, als je je voldoende concentreerde, net zoals je muzieksporen kon isoleren. Iedereen probeerde ervoor te zorgen dat er naar hem werd geluisterd door harder te praten of het grappigste of verstandigste te zeggen wat ze konden bedenken. Het idiote is dat mensen altijd naar mij luisteren, ook al ben ik maar een kind. Ik was niet eens goed op school, toen ik daar nog heen ging, en de enige mensen aan wie ik grappen vertel zijn Jane en ons personeel, en mijn grappen zijn stom.

Toen hoorde ik een paar stemmen buiten, achter het huis. De keuken had een deur naar de achtertuin. Die was niet op slot. Ik deed hem open en kwam in de grote, omheinde tuin met tuinstoelen en tafels, een kortgemaaid gazon en een klein zwembad zonder water. De geluiden kwamen van opzij van het huis. Om te beginnen was het stom van me om naar buiten te gaan en nog stommer om te gaan kijken wat die geluiden te betekenen hadden, nu Walter op drie kwartier afstand in zijn bungalow lag te slapen. Maar Jane werd langzaamaan dronken, dus die zou me niet scherp meer in de gaten houden.

Ik liep naar de zijkant van het huis en botste tegen een glasbak op. Er brak niets, maar er volgde een rammelend geluid en ik hoorde degene die om de hoek van het huis was 'Shit, shit,' zeggen.

Het waren de oudere kinderen, die naar buiten waren geglipt. De twee jongens hielden hun handen op hun rug en de twee meisjes keken schuldbewust. Ze waren een jaar of vijftien, zestien. Ouder dan dat waren mijn fans niet en met hen kon ik altijd al het moeilijkste praten. Tussen tien en twaalf waren ze makkelijk, omdat die alleen gilden en geen echte mening hadden, en volwassenen proberen beleefd te zijn, maar het is moeilijk om te weten wat je moet zeggen tegen tieners die meningen hebben maar ook vinden dat ze niet aardig hoeven te doen. 'Hoi,' zei ik.

'Hoi,' zei een van de jongens wiens kapsel beïnvloed was door De Jonny, ook al besefte hij het niet, met een asymmetrische lok omlaag die bijna zijn ogen bedekte. Iedereen denkt graag dat zijn uiterlijk van hemzelf is, maar het komt altijd van iemand hoger op de stijlladder. De jongen stak zijn arm uit. Hij hield een open wijnfles vast. 'Ook een slok?'

Allemaal keken ze naar me met een gezicht van: drinkt hij met ons mee of zal hij ons verraden. 'Nee, dank je,' zei ik. 'Maar jullie kunnen gerust je gang gaan.'

Hij glimlachte, voornamelijk tegen zichzelf en zei: 'Cool. Bedankt dat je ons toestemming geeft.' De anderen lachten, hij nam een slok en gaf de fles aan een van de meisjes.

'Ik ga morgen met drie vriendinnen naar je concert,' zei een van de meisjes.

'Leuk,' zei ik. 'Ik zal jullie laten toejuichen.'

'Alleen was het een geintje,' zei ze. 'Het idee dat wij het soort meisjes zouden zijn die opgewonden raken van een Jonny Valentine concert. Sorry hoor, maar wij zouden daar gewoon nooit naartoe gaan.

'O.' Iets anders kun je daar eigenlijk niet op zeggen, tenzij zoiets als: 'Gelijk heb je. Je zou wel gek zijn om het geld van je ouders naar mijn bankrekening te sluizen vanwege een geintje.'

'Gedraag je niet als een bitch, je kwetst zijn gevoelens,' zei de eerste jongen. Hij pakte de fles terug en hield die mij voor. 'Weet je zeker dat je niet wat wilt?'

'Vanavond beter niet,' zei ik.

'Precies,' zei hij. 'Bewaar het voor morgen, voor je concert. Als een klote-rockster.'

'Ja, misschien,' zei ik. De jongen glimlachte opnieuw in zichzelf, alsof hij gewonnen had. Het was een beetje kil, maar toen ik naar de lach van de jongen keek, voelde ik de hitte in mijn lichaam omhoog komen. Ik had het gevoel dat ik in brand zou vliegen als ik niet iets zei.

'Of als een talentloze klote-nul, wiens vader zich blauw betaalt zodat hij naar een particuliere school kan,' zei ik.

Ik wachtte zijn antwoord niet af, maar toen ik de hoek weer omsloeg hoorde ik dat hij me een douchemutsdwerg noemde en ze lachten allemaal. Ik schreeuwde bijna een andere belediging terug, maar je kunt andere mensen niet beheersen, zegt Walter. Je kunt alleen jezelf beheersen, dus gaat het er niet om hoe zij doen, het gaat erom hoe jij daarop reageert. De succesvolste beroemdheden verliezen nooit hun zelfbeheersing.

Ik vond Jane binnen, waar ze stond te praten met een knappe vent van voor in de dertig. Hij droeg de standaard jonge-maar-niet-te-jonge acteursoutfit, een donkere jeans met een lichtgrijze blazer en daaronder een roze overhemd. Jane stelde me voor en zei dat hij een detective bij een misdaadserie van een of andere omroep was. 'Maar neem me dat niet kwalijk,' zei hij en Jane lachte, pakte zijn arm bij de elleboog en zei dat ik beslist een cameo in een aflevering moest doen en de acteur reageerde: 'Dat is zo'n slecht idee dat het eigenlijk niet eens zo gek is. Stel je de kijkcijfers eens voor: Jonny Valentine, slachtoffer van moord.'

Jane hield op met lachen en zei: 'Ik had eigenlijk meer iets als een getuige of zo in gedachten.'

Matthews vader kwam langs en Jane pakte ook hém bij zijn elleboog. Op feestjes pakte ze mensen altijd bij hun elleboog, alsof ze anders allemaal weg zouden zweven. 'Wanneer komt de verjaardagstaart?' vroeg ze en hij antwoordde 'Over een paar minuten' en Jane zei: 'Ik stond te denken... maar laat maar' en hij zei: 'Nee, wat?' en zei weer: 'Nou, ik stond te denken dat Jonny a capella Happy Birthday zou kunnen zingen, maar als dat je niets lijkt...'

Matthews vader reageerde meteen: 'Serieus? Dat zou geweldig zijn. Jonny, zou je daar iets voor voelen?' Ik vroeg me af of Matthews vader wist dat Matthew de pest aan me had, of dat hij er op inging omdat alle kinderen op school erover zouden praten als ik op de verjaardag van zijn zoon zong en Matthew dan cooler zou lijken.

Jane vertelde me met haar ogen dat ik het moest doen. Het moest een soort verjaardagscadeautje voor Matthew zijn, maar het was eigenlijk een cadeautje voor Jane, het bood haar kansen in de nabije toekomst.

'Als u denkt dat hij het leuk vindt, natuurlijk.'

Hij glimlachte en zei dat hij het zijn vrouw zou vertellen en ik moest gauw naar de keuken gaan, zodat ik samen met de taart op kon komen. Toen hij vertrok en de acteur zijn glas nog eens vol ging schenken, boog Jane zich voorover en fluisterde: 'Dit zal geweldig veel indruk maken op die versufte bobo's hier.' Jane zegt dat een bobo een zakenman is die ervan overtuigd is dat hij de ziel van een artiest heeft.

'Mooi,' zei ik. 'Maar daarna wil ik meteen vertrekken.'

'Afgesproken.'

'Dus bel nu meteen de autodienst.'

'Oké,' zei ze. 'Nog één prosecco voordat die op is.'

Haar gezicht zag er uitgedroogd en rood uit van de alcohol, maar zij ging naar de acteur bij de bar en ik liep de keuken in, waar Matthews vader toezicht hield op het aansteken van de kaarsjes op de taart door een van de obers. Voordat we naar buiten liepen zei hij nog: 'Ontzettend bedankt dat je dit voor Matthew wilt doen, Jonny. Hij kan het... Hij kan het misschien niet zo goed onder woorden brengen, maar ik weet dat dit veel voor hem betekent.'

Soms kennen ouders hun kinderen beter dan wie ook en soms hebben geen idee, zelfs al zijn het ouders die fantastische verjaardagsfeestjes voor hun kinderen organiseren. Misschien zou mijn vader mij begrijpen omdat hij er nooit is geweest.

Matthews vader draaide het licht uit in de woonkamer en vroeg iedereen om stil te zijn voor een speciaal gastoptreden. Hij opende de deur en de ober droeg de taart naar binnen en ik kwam er zingend vlak achteraan. Matthew stond helemaal alleen in het midden van de kamer en de andere kinderen maakten allemaal foto's van me, want als ik eenmaal optrad golden de gebruikelijke regels niet meer.

Toen ik bij 'Happy birthday, beste Matthew' kwam, keek ik hem weer aan. Hij leek een beetje nijdig dat ik alle aandacht trok, maar ook blij omdat, precies zoals zijn vader had gewild, zijn verjaardagsfeest op school het gesprek van de dag zou zijn. En ook al had hij de pest aan me zonder dat daar een reden voor was, ik had medelijden met hem. Hij zou er vermoedelijk nog gekker gaan uitzien naarmate hij ouder werd en deze kinderen waren misschien helemaal geen vrienden van hem, misschien kwamen ze alleen graag bij hem thuis vanwege het zwembad en de andere luxe dingen en omdat zijn vader invloedrijk was en niet omdat ze hem aardig vonden.

Hij blies de kaarsen uit en de volwassenen klapten, maar het leek alsof ze meer voor mij klapten. Ik zag dat Jane vlak bij de acteur stond en ik zei tegen haar dat ik nu wilde vertrekken en ze antwoordde: 'Ik zal de autoservice bellen.'

'Je zei dat je die eerst zou bellen,' zei ik.

'Ze waren steeds in gesprek.'

De acteur vroeg waar we woonden. Voorbij Laurel Canyon, vertelde Jane hem en hij antwoordde: 'Tjee, ik zit in Los Feliz. Ik zal jullie een lift geven.'

Ik zag wel waar dit op uit zou draaien. Jane zou hem uitnodigen voor een slaapmutsje en zou mij naar bed sturen. Morgen zou ik hem misschien zien vertrekken en hij zou tegen me knikken of doen alsof hij voor een bespreking was teruggekomen, maar zo stom ben ik nu ook weer niet. En dat zou bijna zeker de laatste keer zijn dat hij kwam.

We zagen allemáál waar dit op uit ging draaien, maar niemand kon iets zeggen, net zoals je niet anders kunt zeggen dan dat je een grote fan bent, wanneer je een beroemdheid ontmoet.

Jane zei: 'Laat me alleen mijn glas nog leegdrinken, daarna gaan we. En het was aardig van je om voor Matthew te zingen.'

Haar glas prosecco was nog bijna helemaal vol, maar ik kon nu beter niet gaan discussiëren. Jane en de acteur waren met elkaar aan het flirten en hij plaagde haar dat ze zulke hoge hakken had om te compenseren dat ze zo klein was, dus glipte ik weg om nog wat garnalencocktailcupcakes uit de keuken te halen. Op weg daarheen zag ik dat de deur van de studeerkamer van Matthews vader nog steeds openstond en zijn laptop aan. Er was niemand in de buurt. Ik sloot de deur achter me.

Ik wilde een verzonnen naam voor een nieuw e-mailadres gebruiken, maar dan zou het lijken alsof ik iemand anders was. Dus gebruikte ik valentinojonny@gmail.com, omdat een heleboel beroemdheden een e-mailadres gebruiken dat maar een klein beetje verschilt van hun echte naam. Het kostte me een paar minuten en ik moest voortdurend opkijken of er niemand kwam. Eén keer hoorde ik de vloer vlak voor de deur hard kraken, zakte op handen en knieën en kroop onder het bureau. Toen het leek alsof er niemand was, kwam ik weer overeind, maar ik was nog steeds zenuwachtig. Wanneer een ster in een film zich verstopt en de vijand vertrekt, komt hij weer uit zijn schuilplaats en maakt zich helemaal geen zorgen dat ze terug zullen komen, alsof dat de énige kans was dat hij betrapt had kunnen worden, maar in het echte leven kunnen de mensen je verrassen en weer terugkomen.

Ik haalde het papier met het e-mailadres uit mijn spijkerbroek en schreef:

Kun je bewijzen dat je werkelijke Jonny's vader bent? Zo ja, dan kan ik een manier vinden om je met hem in contact te brengen.

Ik verzond het bericht en zat daar eventjes te wachten voor het geval hij meteen zou antwoorden, maar toen dacht ik er weer aan waar ik was en glipte naar buiten. Ik deed of ik wachtte tot de WC vrij was, ging naar binnen en spoelde Alberts e-mailadres door het toilet.

Ik vond Jane samen met de acteur. Ze zei dat ze Matthews ouders even gedag moest zeggen en naar de WC moest voordat we zouden vertrekken.

Toen we weg was, keerde de acteur zich naar mij toe. 'Ik heb een dochter van acht,' zei hij. 'Ze is dol op je muziek.'

Ik dacht dat deze vent niet in mijn 'zonder mijn fans zou ik nergens zijn'-zin zou trappen, dus zei ik alleen maar: 'O, wat leuk. Is ze hier ergens?'

'Ja, ik laat haar hier alleen achter, ze kan wel een lift naar huis versieren,' zei hij en ik dacht dat hij het meende, maar toen ging hij verder: 'Nee, deze week is ze bij haar moeder.'

Hij ging verder: 'Maar mijn band heeft die ene song, "Xanax is een goddelijk palindroom", waarvan sommige mensen zeggen dat het een beetje klinkt zoals jouw werk. Wij heten de Band-Ieten, maar met een koppelteken tussen "Band" en "Ieten".' Voor ik iets kon zeggen om te doen of ik de song kende, zei hij al: 'Je zult niet van ons gehoord hebben. Onze eerste cd is uitgebracht door een obscuur maatschappijtje, maar dat was voordat ik een TV-rol kreeg. Nu ik bekend ben, gaan we voor onze volgende cd binnenkort een grote maatschappij zoeken. En de serie speelt elke week een nieuw nummer bij de aftiteling, dus ik zorg er ook voor dat we uitgezonden worden.'

Uitgezonden betekent gespeeld op de radio, niet op TV. Iedere beroemdheid denkt dat zijn roem een springplank is naar succes op een ander gebied. Als je een redelijke acteur bent in een doorsnee TV-serie kán dat je een carrière in doorsnee-films opleveren. Het betekent niet dat je een carrière in de muziek kunt beginnen. Acteren is een talent waarmee je wel of niet bent geboren. Door veel oefening kun je wat beter worden, maar er zijn acteurs van acht die beter zijn dan acteurs van zestig die het hun hele leven hebben gedaan. Muzikaliteit is een talent dat om cultivering vraagt. Deze vent zag er niet naar uit dat hij er tienduizend uur in wilde investeren.

'Ik zal hem beslist draaien als hij uitkomt,' zei ik.

'Ik zal je onze demo geven, dan kunnen ze er bij je maatschappij eens naar luisteren,' zei hij en hij haalde een cd uit zijn binnenzak. 'Of doen mensen dat voortdurend bij je, zodat je het eigenlijk vervelend vindt?'

Mensen deden het nauwelijks bij me, omdat Walter of Jane altijd een buffer vormden, maar Jane kreeg voortdurend demo's toegestopt.

'Ik vind het niet vervelend,' zei ik. 'Ik zal het aan hen laten zien.'

'Echt? Dat is echt cool van je.'

Ik stopte de cd in de zak van mijn sweater voordat Jane terugkwam. 'Klaar, jongens?' vroeg ze een beetje onduidelijk.

'Het spijt me,' zei de acteur, 'maar het schiet me ineens te binnen dat ik vanavond voor mijn dochter moest zorgen en zij is in Encino.' Hij wierp me een snelle blik toe.

'O,' zei Jane.

'Ik bedoel, ik zou jullie af kunnen zetten nadat ik haar heb opgehaald, als jullie dat willen.' Dus hij had het eerst bij Jane willen proberen, maar toen hij mij eenmaal had gestrikt, had hij haar niet meer nodig. Of misschien vond hij dat dit een deel van de afspraak was, dat hij niet meer met haar mee naar huis ging als ik hem bij de maatschappij onder de aandacht bracht.

'Nee, dat hoeft niet,' zei Jane met vaste stem, alsof alles in orde was en zij volkomen nuchter, maar ik wist wel beter. 'We houden contact en fijne avond nog.'

Ze kusten elkaar op de wang, hij vertrok, zij belde de autoservice en gooide nog een prosecco naar binnen terwijl we wachtten, maar deze keer zei ik niets. Tijdens de rit naar huis viel ze al snel als een blok in slaap op de achterbank, dus speelde ik de cd van de acteur zacht af. Hij was de leadzanger, had een beperkt bereik en een schrille ondertoon die hij compenseerde met wat kreten en gemaakt schor gegrom. De enige manier waarop dat echt overkomt is als je dertig jaar gezongen en sigaretten gerookt hebt, wat deze vent beslist niet had gedaan. Het muzikale vakmanschap was middelmatig, niets bijzonders. Eentonige arrangementen. Slordige productie. Niet echt pakkend. Nuances in de tekstueel-vocale verhouding nul komma nul. Mijn teksten mogen dan simpel zijn, Rog zegt dat ik de meeste subtiele popzanger van dit moment ben. Je moet de baas blijven over je teksten en niet andersom. Bovendien had hij de volgende MJ moeten zijn, wilde ik hem nu helpen.

Sharon gaat om negen uur naar bed, behalve als ik van een show thuiskom, dus er was niemand meer op. Jane ging naar de trap, omdat ze vergat dat die gerenoveerd werd. Ik duwde haar naar de lift. Binnenin leunde ze tegen de wand en bewoog zich niet toen de deur openging. Ik trok haar arm rond mijn schouder en bracht haar naar haar kamer.

Ze liet zich op bed vallen en trok haar pumps uit. Toen haalde ik een plastic bekertje uit mijn badkamer, vulde dat met water en pakte twee Tylenol MP's. Ik bracht ze naar haar, liet haar gaan zitten om ze in te nemen en terwijl ze zat, duwde ik haar onder de lakens. Voordat ik de kamer verliet, zei ze: 'Wil je vannacht hier slapen?'

Ik had mijn slaap hard nodig en Jane ligt te woelen, zelfs wanneer ze een slaappil heeft genomen. Maar ik zei: 'Goed' en kleedde me uit, op mijn onderbroek en T-shirt dat door een energiedrankje is gesponsord na. Ik liet de luxaflex helemaal zakken, zodat de zon haar niet te vroeg zou wekken en ging naast haar liggen. Zij mompelde half in zichzelf: 'Je bent echt een lieve jongen.'

Ze begon al snel te snurken, bewoog zich vaak en nam meer dan de helft van het bed in beslag, maar ik negeerde het en viel uiteindelijk in slaap.

Colofon

© 2014 Uitgeverij LINK B.V.
ISBN: 9789462321120
NUR: 302

Vertaling: Ed van Eeden
Omslagontwerp: Studio DPS, Amsterdam
Zetwerk: Uitgeverij Link B.V., Culemborg

www.uitgeverijlink.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande toestemming van de uitgever.