Inleiding

'Je herstelt nooit echt van je eigen geboorte.'

- Jack Nicholson

John Joseph 'Jack' Nicholson werd geboren op 22 april 1937, thuis in New Jersey, aldus zijn officiële geboorteakte, waarop zijn ouders als John en Ethel May Nicholson staan vermeld. In zijn jeugd noemde Jack zijn moeder 'Mud', een afkorting van 'Mudder' en 'Jackspeak' voor 'mother'. (Jack bedacht al op jonge leeftijd zijn eigen taal door woorden korter te maken zodat ze grappig klonken, maar wel hun betekenis behielden of soms zelfs versterkten. Later, toen hij naar L.A. verhuisde en veelvuldig in kringen van de Postbeat en Jack Kerouac verkeerde, begon hij meer 'beatspeak' in zijn toch al kleurrijke Jackspeak te verwerken. Beatspeak vindt zijn oorsprong in de muziek, met name de jazz en de vroege a-capellarock-'n-roll.)

Ethel May was de kostwinner van het gezin. Ze werkte jarenlang als kapster vanuit een kamer op de eerste verdieping van de kleine eengezinswoning in Neptune City, totdat ze uiteindelijk zo veel geld verdiend had dat ze haar zaak kon uitbreiden, met haar kroost naar een betere buurt kon verhuizen en een keten van redelijk winstgevende schoonheidssalons kon openen.

John J. Nicholson leek totaal niet op Ethel May. Hij had geen geld en weinig ambitie. Af en toe had hij een baantje als klusjesman. Toen Jack nog een baby was, groeide Johns drankgebruik Ethel May boven het hoofd en ze trapte hem het huis uit. Vanaf dat moment leefde hij van de hand in de tand. Hij sliep vaak op een bankje in het park en soms onder de strandpromenade. Hij stond meestal op feestdagen bij Ethel May op de stoep, waarna ze hem met het gezin liet mee-eten. Hoewel Jack hem zelden zag, nam hij aan dat deze man zijn echte vader was.

In die tijd kwamen verschillende andere mannen bij het gezin over de vloer, onder wie Don Furcillo-Rose, een zwierig, goedgekleed heerschap met donker haar en een brede glimlach. Hij was de vroegere vriend van Jacks oudere zus June, die plotseling was vertrokken om haar droom achterna te gaan en haar geluk te beproeven in de showbusiness. De charmante en goed uitziende Furcillo-Rose, die tien jaar ouder was dan June, was muzikant en speelde in allerlei bands langs de kust van Jersey, waar ze elkaar waarschijnlijk hadden ontmoet. (Don Furcillo's artiestennaam luidde Don Rose. Er wordt in boeken en artikelen vaak aan hem gerefereerd als Don Furcillo-Rose.)

Blijkbaar vond Ethel May het maar niets dat Furcillo-Rose met June omging en als ze hen samen zag waarschuwde ze hem altijd dat hij bij haar minderjarige dochter uit de buurt moest blijven omdat ze hem anders zou laten opsluiten. Nadat June was vertrokken, kwam Furcillo-Rose nog af en toe op bezoek, maar hij werd nooit vriendelijk verwelkomd door Ethel May, ook niet door haar andere dochter, Lorraine, en Shorty, haar echtgenoot. Maar omdat Mud wist dat Furcillo-Rose en June een hechte band hadden, liet ze hem soms in Junes lege kamer slapen. Hij hoorde tenslotte op zijn manier een beetje bij het gezin.

De kleine Jack mocht Furcillo-Rose ook niet. Hij rook naar whisky en sigaretten en fluisterde altijd tegen Ethel May zodat niemand hem kon horen. Furcillo-Rose zei weinig tegen hem. Jack was wel gek op Lorraine en George W. 'Shorty' Smith. 'Ik had Shorty; een betere vader(figuur) krijg je niet en heb je ook niet nodig.'

Lorraine was in elk opzicht het tegenovergestelde van June. Ze was niet extravert en geen droomster; ze was het liefst gewoon huisvrouw. Ze was met Shorty getrouwd zodra dat wettelijk was toegestaan. Ze waren al samen sinds zij zeven was en hij elf. In zijn vrije tijd, die er in overvloed was omdat hij moeilijk vast werk kon vinden, leerde hij Jack alles wat een echte vader een jongen normaal gesproken zou leren: dat je de wc-bril omhoog doet als je moet plassen, hoe je een grondbal vangt op de speelveldjes in de buurt. Houd je knieën bij elkaar als de bal wordt geslagen. Laat hem op je afkomen en klem hem vast met de handschoen aan je andere hand. In het begin had Shorty met June op dansles gezeten, op haar aandringen, want dan had ze een partner die niet steeds aan haar zou zitten, en hij was er opmerkelijk lenig door geworden. Op de middelbare school speelde hij voetbal, hoewel hij te klein was om in de basisopstelling te komen. Hij verdiende zijn geld als remmer op de treinen van Conrail, maar werd te vaak ontslagen om het een loopbaan te kunnen noemen. Op het hoogtepunt van de Tweede Wereldoorlog besloot hij bij de koopvaardij te gaan omdat hij daar een plek had om te slapen, drie keer per dag te eten kreeg en een regelmatig salaris verdiende, dat hij altijd naar Lorraine stuurde.

Jack herinnerde zich June niet, maar wel alle verhalen die thuis aan tafel over haar werden verteld. 'Mijn zus June was een ander verhaal,' zei hij tegen Rolling Stone. 'Ze is op haar zestiende uit huis gegaan,' het jaar waarin Jack werd geboren. 'Ze was showdanseres voor Earl Carroll en kende Lucky Luciano. Ze trouwde met een van de testpiloten van het Amerikaanse team dat door de geluidsbarrière brak. Daarna ging June naar Californië, waar ze een paar interessante banen had en een aantal interessante mensen ontmoette. En doodging. Heel jong. Kanker.'

Jack vertelde dit aan het tijdschrift alsof het een idee voor een scenario was, een verzonnen verhaal met een tragisch einde: June, de knappe maar ten dode opgeschreven prinses. Jack was zelf ook nog een tiener toen hij besloot het huis uit te gaan en naar de Westkust te vertrekken, zijn eigen droom achterna, in de hoop het te gaan maken in de showbusiness. Hij zei dat hij acteur wilde worden. Hij had net als June een levendige fantasie, maar kon er in Neptune niet mee uit de voeten.

Toen hij voor het eerst in L.A. kwam, verbleef hij korte tijd bij June totdat hij een vaste baan had en op zichzelf kon gaan wonen. Nadat hij wat acteerlessen had genomen, vond hij werk in een aantal onafhankelijke films. Zijn eerste rollen als 'rebel' leverden hem grotere klussen op met betere scripts, en hoewel hij er jarenlang hard voor heeft moeten werken, werd hij uiteindelijk een ster. Hij werd door zowel fans als critici op handen gedragen door zijn innemende uitstraling op het witte doek en het feit dat hij altijd zichzelf leek te spelen, welke rol hij ook had. Mensen gingen om de film én om hem naar de bioscoop. Het publiek was gek op Jack - of op het filmpersonage dat Jack in hun ogen was.

Acteren was voor hem een tweede natuur en dat had een goede reden. Zijn jeugd was een diorama van misleiding. Niets in het huis in Neptune City was wat het had geleken. Iedereen uit zijn jeugd had een rol gespeeld, en goed ook. Jack leerde het acteren niet van Marlon Brando of zelfs Stanislavski. Hij leerde het van June, Lorraine, John, Shorty, Don en vooral van Ethel May.

Alle grote filmsterren, en Jack is zonder twijfel een van de grootste, bestaan in werkelijkheid uit twee mensen: de privépersoon in zijn gewone doen en de beroemde acteur op het witte doek die de personages speelt waardoor hij zo geliefd is bij het publiek. Deze tweeslachtigheid maakt het voor het publiek, en soms ook voor filmcritici en historici, moeilijk om onderscheid te maken tussen enerzijds het door een acteur gespeelde personage en anderzijds het karakter van de acteur die dat personage speelt. De truc is dat filmacteurs ons ervan moeten overtuigen dat ze zijn wie ze niet zijn en dat ze niet zijn wie ze zijn. De tegenstrijdigheid ligt hierin dat acteurs hun publiek de 'waarheid' willen onthullen door mensen te spelen die ze niet zijn. Acteren is de kunst van het kunstmatige.

Jacks zo kenmerkende karakter, glimlachend, koel, hip, doorvoeld en welbespraakt, zien we in vrijwel al zijn films terug, totdat hij op een dag in 1974 het vreselijke geheim van zijn familie ontdekt, de werkelijkheid achter al dat 'acteren', iets wat zo diep, zo duister en zo bedrieglijk is dat het zijn leven compleet verandert en daarmee ook zijn acteerstijl. De laatste film waarin hij speelde voordat hij achter dit geheim kwam was The Last Detail, waarin zijn personage, Billy 'Bad Ass' Buddusky, gelooft dat hij onkwetsbaar is. Hij is stoer, grappig, eigenwijs en handelt instinctief. Aan het begin van de film is hij onschuldig, en dat blijft hij, zelfs als hij begint te beseffen hoe tegenstrijdig zijn verantwoordelijkheden zijn. In de eerste film die hij daarna maakt, Chinatown, speelt hij de rol van detective J.J. Gittes, een symbool van gezag. Gittes is ook stoer, grappig en eigenwijs, maar kwetsbaar en een verstandsmens. Voor het publiek was dit een betere rol, omdat het personage innemender was; filmliefhebbers houden van kwetsbare helden.

Maar voor Jack waren de verschillen meer dan oppervlakkige gevoeligheden. Het was niet zo dat zijn acteerstijl was gegroeid: zijn persoonlijkheid was veranderd omdat hij als mens was veranderd.

Tussendoor maakte hij nog vóór Chinatown met Michelangelo Antonioni The Passenger, die pas later werd uitgebracht. In deze film heeft de hoofdpersoon geen duidelijke identiteit en is de hele film door op zoek naar zichzelf . Deze speurtocht dient als overgang tussen de personages 'Bad Ass' Buddusky en J.J. Gittes. De bevrijding van de toepasselijk gedoopte David Locke vormt de link tussen de twee. Tegen de achtergrond van de burgeroorlog in Tsjaad, een perfect metaforisch decor voor deze film, stuit Locke in zijn hotel op een dode man wiens identiteit hij letterlijk en figuurlijk overneemt. In het begin van Chinatown is Gittes een onschuldig personage, maar aan het einde van de film is hij, in blakeaanse termen, ervaren. In het echte leven had Jack van de verboden vrucht gegeten toen hij het familiegeheim ontdekte en de prijs betaalde. (De opmerkelijke overeenkomsten tussen wat Jack in het echte leven ontdekte en de plot van Chinatown, geschreven door zijn toenmalige vriend Robert Towne, worden door Jack toeval genoemd omdat de film werd geschreven voordat hij erachter kwam. Na zorgvuldige bestudering van de chronologie van de gebeurtenissen is echter gebleken dat Jack al op de hoogte was voordat Chinatown werd geschreven en hij Towne zeer waarschijnlijk heeft geholpen om diens scenario autobiografischer (voor Jack) te maken dan oorspronkelijk de bedoeling was geweest.)

Gedurende de rest van zijn leven zou geen personage dat hij speelde ooit meer zo eenvoudig, simpel of onschuldig zijn. Dit is wat mensen bedoelen als ze het hebben over het verschil tussen Jacks vroege rollen in zijn 'persoonlijke' films en zijn latere spel in meer commerciële, mainstream films.

Na 1974 speelde hij, op een paar uitzonderingen na, nooit meer een puur romantische hoofdrol. En in het echte leven, waar vrouwen een onafgebroken bron van genot en pijn voor hem waren, heeft hij de ware liefde nooit volledig kunnen accepteren, geloven of vertrouwen. Zijn zeventien jaar durende knipperlichtrelatie met Anjelica Huston, de vrouw die hem het dichtst heeft kunnen naderen, was een aaneenschakeling van woede, frustraties en wederzijdse ontrouw. Het is veelzeggend dat ze uiteindelijk allebei alleen achterbleven.

Wat nu volgt, is het verhaal van Jack Nicholson de filmster en Jack Nicholson de mens. Terwijl de beroemdheid Jack als beroemdheid tweeënzestig films maakte, bleef de mens Jack die ene rol spelen waarmee hij zich zijn hele leven had geprobeerd te verzoenen en die hij was blijven perfectioneren. De persoon die hij werkelijk was.

Zichzelf.

Hoofdstuk 1

'Door mijn aderen stroomt het bloed van koningen.'

- Jack Nicholson

Jack Nicholson groeide op in Neptune City, een klein stadje in Monmouth County, New Jersey. Het ligt op ongeveer tachtig kilometer ten zuiden van Manhattan, vlak aan de Atlantische kust bij Jersey en Asbury Park, het kleurrijke mekka van gedroomde kermissen en goedkope speelhallen, dat zo tot de verbeelding sprak van de kinderen uit de arbeidersklasse van South Jersey. Asbury Park behoeft geen nadere mythische sfeerbeschrijvingen dan al zijn verstrekt in de vorm van de vruchtbare oogst van talloze succesvolle plaatselijke dromers, onder wie behalve Jack Bruce Springsteen, Danny DeVito en, een paar stappen terug in de tijd, het commercieel succesvolste duo van de komische film, het uit de burlesk afkomstige team van het klassieke, magere burgermannetje en de sympathieke, dikke stupido, Bud Abbott en Lou Costello. (Lou Costello werd verder naar het noorden geboren, in Patterson, New Jersey.)

Het huis van Ethel May zat constant vol met vrouwen die hun haar wilden laten doen, en hun kinderen, die ze meenamen om geld voor een babysitter uit te sparen. Het was voor de jonge Jack dan ook niet eenvoudig om te midden van alle drukte en roddelpraat een eigen plekje te vinden in het lawaaierige en chemisch ruikende huis. Met zoveel oestrogeen om zich heen was het, zoals Jack later zei: 'Een wonder dat ik geen flikker ben geworden.' Als het kon glipte hij soms stiekem het huis uit om naar het strand te gaan en doelloos rond te lopen tussen de talloze goedkope en bonte attracties.

Nog twee dingen die hij in zijn eentje kon doen, waren stripboeken lezen en honkbalkaartjes verzamelen. Jack was een jongen die volledig opging in zijn superheldenfantasieën. Door zich uit de werkelijkheid terug te trekken, voelde hij zich thuis minder eenzaam, waar hij weliswaar veel mensen om zich heen had, maar waar hij toch zo vaak alleen was. Als gevolg daarvan had hij regelmatig driftbuien, die deels een schreeuw om aandacht waren. Zijn zus Lorraine zegt dat als Jack zijn zin niet kreeg 'het huis door zijn woede-uitbarstingen als bij een aardbeving op zijn grondvesten trilde'. Op een keer, met Kerstmis, zaagde hij met een trekzaag een poot van de keukentafel. In ruil daarvoor gaf Ethel May hem een stuk steenkool als geschenk. Jack schreeuwde moord en brand, totdat ze hem zijn echte cadeau gaf, waarna hij kalmeerde. Een andere keer, toen ze aan de telefoon was, ging hij op de grond liggen en begon te trappen en te schreeuwen totdat ze ophing. 'Later,' zo herinnerde Jack zich, 'werd ik me ervan bewust dat ik als klein kind het gevoel had dat ik niet gewenst was, dat ik een probleem was voor mijn familie. Kijk, mijn vader en moeder zijn vlak voor mijn geboorte gescheiden. Dat moet voor haar heel zwaar zijn geweest.' Het zou nog tientallen jaren duren voordat Jack begreep waarom hij die gevoelens had.

Zoals de meeste jongens van zijn leeftijd verafgoodde Jack Joe DiMaggio en had hij al zijn honkbalkaartjes. Op een dag werd Jack naar de supermarkt gestuurd om brood en melk te halen, maar in plaats daarvan gaf hij het geld uit aan het nieuwste nummer van de strips Sub-Mariner, Human Torch, Captain Marvel en Batman. Zijn favoriet was Batman, omdat die zulke grote ménselijke kwaliteiten had in plaats van bovenmenselijke gaven en bovennatuurlijke krachten. En hij was dol op de Joker. Toen hij thuiskwam, kreeg hij van Ethel May een pak slaag en pakte ze alle strips af.

En het was zonneklaar dat Jack zich al op heel jonge leeftijd bewust was van zijn seksualiteit. 'Ik was heel voortvarend. Ik weet nog dat ik van kinds af aan in elk geval geestelijk seksueel opgewonden raakte van dingen, zelfs al vóór mijn achtste, in bad. Ik bedoel, ik lustte er wel pap van.'

En dan was er natuurlijk de bioscoop. De jonge Jack zat bijna elke zaterdagmiddag in de plaatselijke bioscoop, de Palace. Daar verslond hij cartoons en filmseries, die altijd zo eindigden dat de overlevingskansen van de held nihil waren - cliffhangers waardoor ieder kind in het publiek gegarandeerd de zaterdag erop terugkwam voor een nieuwe marathon van celluloid, frisdrank, popcorn en wonderen.

Hoewel ze het soms financieel zwaar hadden, 'heb ik me nooit arm gevoeld,' herinnerde Jack zich. 'Neptune bestond uit een wat ruiger gedeelte met mensen uit de lagere middenklasse en een deel waar de beter gesitueerde middenklasse woonde. Ethel May Nicholson was slim genoeg om met ons naar een betere buurt te verhuizen.' Omdat haar zaak goed liep, zette ze in 1950, toen Jack dertien was, een cruciale stap door met al haar kroost ruim drie kilometer naar het zuiden te verhuizen, naar Spring Lake, een betere wijk aan de andere kant van het spoor, ook wel de Irish Riviera van de Jersey Shore genoemd. Ze streken neer op Mercer Avenue 505, waar Ethel May haar bedrijf aan huis had. Het was voor Jack precies op tijd om naar Manasquan High te gaan, een van de betere middelbare scholen in het zuiden van New Jersey.

Iedereen, behalve Jack, vond het geweldig toen Ethel May als een van de eersten in de straat een televisie kocht, een zwart-witding op poten. Jack ging liever op zaterdagochtend naar de bioscoop dan dat hij naar de wazige, saaie beelden op het kleine flikkerende beeldscherm keek. Hij was niet onder de indruk van de televisieversie van The Adventures of Superman of The Lone Ranger. Hij vond de strips en de figuren in zijn levendige fantasie beter dan die op tv. Hoewel sommigen van de andere kinderen uit de buurt zich verdrongen voor het nieuwe beeld-en-geluidwonder in de woonkamer, interesseerde Jack zich er absoluut niet voor.

Het duurde lang voordat hij in zijn groeispurt kwam; hij was nog steeds kleiner dan de meeste andere jongens en er zat een flinke laag babyvet op zijn buik. Uiteindelijk zou hij het grootste deel kwijtraken, maar hij zou nooit zo gespierd worden als hij wilde, of lang genoeg om basketbal te spelen, zijn favoriete sport. Door de extra kilo's en zijn niet bepaald indrukwekkende lengte werd hij door de andere leerlingen plagerig 'Chubs' genoemd. Bovendien had hij extreem veel last van acne. Zijn huid was bezaaid met puistjes die permanente littekens en putjes zouden achterlaten op zijn gezicht, schouders, borst en rug. Dat was de reden waarom hij zich gedurende het grootste deel van zijn filmcarrière nooit zonder shirt liet filmen, tenzij hij gunstig uitgelicht werd en zijn lichaam en gezicht vakkundig waren geschminkt.

Op Manasquan ontpopte hij zich als een goede leerling - gevat, intellectueel en analytisch - maar hij miste wat voor hem het belangrijkst was: de lengte en de fysieke kracht om basketbal te spelen. Hij heeft het ook met American football geprobeerd, maar daar bleek hij eveneens te klein en te soft voor te zijn. In plaats daarvan moest hij genoegen nemen met het baantje van materiaalman bij het honkbalteam, waar hij knuppels, ballen en handschoenen voor de spelers moest dragen. 'Hij wilde een atleet zijn en was destijds waarschijnlijk teleurgesteld dat hij niet wat groter, langer en misschien zelfs wat ouder was. Hij was altijd de jongste van de groep...' herinnerde een klasgenoot zich. In plaats daarvan schreef hij over de wedstrijden. Schrijven, zo ontdekte hij, ging hem gemakkelijk af. Hij hield van beschrijvend proza en wist de actie vast te leggen alsof hij zelf in het team had meegespeeld. Uit het schrijven van een mooie zin haalde hij bijna evenveel voldoening als het maken van een slamdunk. Bijna.

In 1953, hij zat in de vijfde klas van de middelbare school, ontwikkelde de zestienjarige Jack, met dat knappe, donkere Ierse uiterlijk van hem - ondanks zijn acne - zijn nieuwe, gespierdere lijf en zijn scherpe, geestige opmerkingen, zich van onderdeurtje tot een van de populairste jongens van zijn klas. De meisjes begonnen hem nu voor het eerst op te merken - 'Chubs' veranderde in 'Nick' (kort voor Nicholson) - evenals zijn brede glimlach, waarvan nu leek dat die altijd op zijn gezicht geplakt zat alsof het door een blikopener was opengesneden. En hoewel zijn leraren hem er voortdurend van verdachten dat hij achter hun rug een of andere streek uithaalde, was het ergste waarvan ze hem konden beschuldigen - afgezien van zijn pas ontdekte arrogantie - het roken van sigaretten. Hij rookte inmiddels twee pakjes per dag, een gewoonte waar hij nooit mee zou stoppen. Zijn leraren waarschuwden hem dat roken zijn groei zou belemmeren. Hij wuifde het lachend weg, maar zou nooit langer worden dan 1,77 meter - kleiner dan Steve McQueen, kleiner dan Paul Newman, kleiner dan Robert Redford, even lang als Robert De Niro en langer dan Al Pacino en Bob Dylan.

Omdat hij in geen enkel sportteam werd gekozen, richtte hij zich uiteindelijk op het schooltoneel, iets waarvoor hij niet de lengte en de kracht van een atleet nodig had. Hij deed auditie voor een stuk in de lente van zijn vijfde middelbareschooljaar en ontdekte dat hij acteren niet alleen leuk vond, maar er bovendien heel goed in was. Zijn eerste toneelstuk, Out of the Frying Pan van Francis Swann, was een komedie over jonge kinderen die acteur op Broadway wilden worden. De komedie was in 1941 succesvol geweest op de 'Great White Way', waarna Swanns jeugdige personages een belangrijke plek in de middelbare-schoolproducties van de jaren veertig en vijftig kregen alvorens plaats te maken voor meer eigentijdse stukken. Jack had een kleine rol in Frying Pan, maar het was hem zo goed bevallen dat hij in zijn laatste schooljaar lid werd van de toneelclub.

Na schooltijd en buiten de repetities om werkte Jack als plaatsaanwijzer in een lokale bioscoop, de Rivoli in Belmar, om sigarettengeld te verdienen. Daar maakten de heldere dag en de aandacht die hij op school met het acteren kreeg plaats voor de duisternis van het filmtheater, waar hij keer op keer echte acteurs aan het werk kon zien. Hij bestudeerde elke beweging die ze maakten, probeerde na te gaan hoe ze deden wat ze deden en hoe hij dat ook kon doen. Bij warm weer werkte hij als parttimestrandmeester op het nabijgelegen Bradley Beach (waar hij altijd een zwemshirt droeg om zijn met acne bezaaide borsthuid te bedekken), een baantje waarbij hij de aangename taak had om naar mooie jonge meisjes te kijken die in badkleding lagen te zonnen.

In zijn laatste schooljaar kreeg Jack de rol van een van de gekken in het toneelstuk The Curious Savage van John Patrick, oorspronkelijk geschreven als scenario voor de legende van de stomme film, Lillian Gish. Het stuk handelt over een oude vrouw die wordt opgenomen in een gekkenhuis waar ze wordt omringd door gestoorden. Een van hen, Hannibal, werd gespeeld door Jack. Dat deed hij zo goed dat hij bij de diploma-uitreiking door zijn klasgenoten tot 'beste acteur' werd gekozen.

Ondanks het feit dat hij door zijn toneelspel populairder was geworden bij de meisjes en ondanks zijn optreden als strandmeester wist hij geen van hen zover te krijgen iets met hem te beginnen. Omdat hij altijd wel een grap of een kwinkslag klaar had, werd hij tijdens zijn hele middelbare-schooltijd een beetje de clown van de klas, en zijn geestigheid compenseerde veel van zijn frustraties. Als hij dan geen meisjes met zijn lichaam kon bekoren, dan kon hij tenminste wel dichter bij hen komen door ze aan het lachen maken. Het resultaat was dat hij in zijn laatste jaar omringd werd door wat in zijn ogen de knapste meisjes waren in de categorie 'kijken maar niet aankomen.' Sandra Hawes, de 'beste actrice' van de zesde klas - de prinses van Jacks prins - herinnert zich: 'Hij had de populairste meisjes van de middelbare school om zich heen... omdat hij zo grappig was... hoewel hij nooit echt een vriendinnetje had. Hij was waarschijnlijk de enige die geen vriendinnetje had. Hij was een grapjas, een komiek, en hij had altijd het hoogste woord.' Door zijn gymnastische woordkunst kreeg hij een nieuwe bijnaam: 'The Weaver.' Hij bezat de gave om het ene verhaal na het andere te vertellen om die uiteindelijk als een geheel in elkaar te vlechten. Zelfs toen had hij al de gewoonte om na een paar zinnen langs zijn lippen te likken.

Omdat iedereen hem een toffe vent vond, werd hij in het eindexamenjaar tot vicevoorzitter van de klassenraad gekozen, ondanks het feit dat hij zich inmiddels het liefste kleedde als een rebel in de dop: nadat hij in december 1953 de première van The Wild One van Lászlo Benedek had gezien - met Marlon Brando als rebelse motorrijder met een innemende glimlach die alleen bij het zogenaamde happy end van de film te zien is - vertoonde hij zich steevast in een vuile spijkerbroek en een motorjack. Het bestuur van de school was weliswaar niet blij met Jacks outfit, maar koos ervoor er geen punt van te maken. Jack zou in juni eindexamen doen en het had geen zin om op het laatste moment een hoop drukte te maken.

Jack haalde in juni 1954 zijn diploma aan Manasquan High. Tegen die tijd had hij in de bioscoop en als strandmeester genoeg geld verdiend om een tweedehands Studebaker uit 1947 te kopen (Jack schepte er graag over op dat hij er tijdens zijn middelbareschooltijd op de renbaan van Monmouth het geld voor had gewonnen). Pas toen hij zijn rijbewijs wilde halen, ontdekte hij dat nergens officieel stond geregistreerd waar en wanneer hij was geboren. Hij had altijd aangenomen dat hij thuis op de wereld was gekomen, net als zijn zussen. Wat de staat betrof, bestond Jack Nicholson niet. Om het probleem op te lossen deed Ethel May alsnog aangifte van Jacks geboorte bij het New Jersey State Health Department. Hierin gaf ze op dat Jack was geboren op 22 april 1937 op Sixth Avenue 1410 te Neptune City, New Jersey. Volgens de akte was Jack inderdaad thuis geboren. Ethel May vermeldde dat zij - Ethel Rhoads - Jacks moeder was en John Joseph Nicholson haar echtgenoot en Jacks vader.

Daardoor kreeg Jack de benodigde officiële papieren voor zijn rijbewijs. Zoals hij later echter zou ontdekken, was alles verzonnen, zoals zo veel van de familiegeschiedenis die hij altijd voor waar had aangenomen.

Colofon

Eerste druk: april 2014

© Copyright Uitgeverij Link BV, 2014 

Oorspronkelijke titel Nicholson - a biography

Oorsponkelijke editie © 2013 Rebel Road, Inc

Vertaling Gert van Santen

This translation published by arrangement with Crown Archetype, an imprint of the Crown Publishing Group, a division of Random House LLC

ISBN e-book: 978-94-6232-124-3 

ISBN boek: 978-94-6232-123-6

NUR: 320

Zetwerk: Uitgeverij Link B.V., Culemborg

www.uitgeverijlink.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande toestemming van de uitgever.