Na de universiteit had Troy Pellingham geen boek meer gelezen. Hij kon zijn tijd beter gebruiken, maar tot dusver had hem dat weinig opgeleverd. De ironie van de zaak was dat zijn oom, Rodney Haverford, antiquaar was die in zeldzame boeken handelde en een chique winkel aan Melrose Avenue had. Oom Rodney was zo verwaand en deed altijd zo uit de hoogte dat het volgens Troy maar goed was dat hij geen hoogtevrees had. De oude man was zo gezond als een vis, ver in de tachtig en had zelfs nooit een neusverkoudheid gehad. Dit was een probleem voor Troy.

Zelfs op snikhete zomerdagen droeg zijn oom altijd maatkostuums die hij uit Saville Row in Londen liet komen: zware tweedpakken met vesten en horlogevestzakjes. En hij leek nooit te zweten. Transpireren vond de oude snob ongepast, dat was goed voor fabrieksarbeiders. Of andere leden van de lagere klassen die met hun handen werkten.

Natuurlijk had oom Rodney een beleggingsbv’tje, opgezet door zijn vader die volgens wijlen Troys moeder net zo’n grote snob was geweest.

Genetisch was Rodney uit hetzelfde minachtingshout gesneden. Zo vader, zo zoon, allebei elitaire parvenu’s die hun vingers zouden afvegen met een geparfumeerd zakdoekje als ze iemand uit een lagere klasse de hand hadden geschud.

Troy had zijn oom slaafs geprezen, hem dagelijks de kont gekust en op zondag tweemaal. Hij viel bij wijze van spreken altijd op zijn knieën voor de rijken, vooral wanneer hij wist dat hij iets van hun enorme rijkdommen kon erven als ze in een gerieflijk bed het loodje legden.

De enige familie die oom Rodney nog had waren een aangetrouwd nichtje en zijn neef Troy. Het nichtje, Marcella, was knap en gaf geld uit alsof ze het altijd bij kon drukken omdat ze wist dat haar oom de geldpers was. Tijdens de zomers dat ze als kind met haar moeder bij oom Rodney logeerde, had Marcella een nauwe band met hem gekregen. Later kwam ze bij hem in Beverly Hills wonen, toen ze aan de Universiteit van Californië studeerde. Ze kregen zo’n nauwe band met elkaar dat ze na de universiteit bij hem bleef wonen.

Toen de oude man eenmaal had gemerkt dat Troy geen boekenwurm was maar iemand van twaalf ambachten en dertien ongelukken, schreef hij de jongen af als een slechte investering. Hij had zelfs gedreigd om hem uit zijn testament te schrappen, maar Troy wist zeker dat hij daar nog niet toe was gekomen en het waarschijnlijk ook niet zou doen. Familiebanden waren tenslotte heilig voor oom Rodney.

Troy wist ook dat hij de oude snob niet vredig in zijn zachte bed wilde laten sterven, omringd door flikflooiende dokters en verpleegsters met begerig uitgestrekte handen. Dan zou te lang duren voor hij zijn geld kreeg. Maar hoe moest hij dat aanpakken? Nu al zijn zakelijke ondernemingen op een mislukking waren uitgedraaid, wist hij dat hij nu niet kon falen. Het moest het zorgvuldigst voorbereide project van zijn leven worden. Hij had gehoord dat in sommige detectiveromans schitterend uitgewerkte moordplannen stonden, maar hij was geen lezer. Hij had ooit gedacht dat hij kon doen of hij boeken las, maar hij wist dat zijn oom hem met enkele zorgvuldig geformuleerde vragen als een leugenaar te kijk zou kunnen zetten.

Rodney leek dol te zijn op Marcella. Ze was een beetje grillig en egoïstisch, maar Troy had er geen bezwaar tegen het fortuin van oom Rodney met haar te delen. Misschien zouden ze uiteindelijk wel met elkaar trouwen, dan had hij uiteindelijk toch nog alles. Houd op met dromen, waarschuwde hij zichzelf. Je rijdt nog lang niet in een Rolls, terwijl je het geld als confetti om je heen strooit. Eerst moest hij een waterdicht plan hebben.

Zijn oom had hem in de boekhandel aan het werk gezet. Hij pakte boeken in die aan bibliofielen hier en in Europa werden gestuurd, ging naar het postkantoor om ze te versturen, hield de boel schoon en controleerde nieuwe aankopen. Oom Rodney had hem tot loopjongen gedegradeerd, een lid van diezelfde arbeidersklasse die hij zo minachtte.

De laatste tijd merkte Troy dat hij een moordplan probeerde te bedenken als hij in de winkel aan het werk was. Een plan dat een waterdicht alibi vereiste, eentje dat niet onderuit gehaald kon worden. Het toeval wilde, zo bleek uiteindelijk, dat hij helemaal geen plan nodig had.

Het was een saaie middag, waarop oom Rodney aan zijn bureau achter in de zaak zat te lezen. Troy stond met zijn ziel onder zijn arm voorbijgangers gade te slaan die meestal even verveeld keken als hijzelf.

Toen hij de winkel rondkeek, terwijl zijn oom in zijn boek verdiept was, zag hij dat er zich achter een grote boekenkast die tegen een van de muren stond een kleine ruimte bevond. In de boekenkast stond een verzameling kunstboeken, misdaadromans en een paar wetboeken. God, wat een troep. Hij zou die eens moeten gaan sorteren. Maar als hij achter de boekenkast kroop en zijn oom kwam hem zoeken, kon hij misschien...

Maar dat betekende dat hij een heleboel kracht in zijn armen en schouders moest hebben en hij ging al lang niet meer naar de sportschool, omdat hij krap bij kas zat. Stel dat iemand op het verkeerde moment binnenstapte? Maar het was de moeite van het proberen waard.

In een opwelling sloot hij de jaloezieën van de winkeldeur en kroop in de ruimte achter de hoge boekenkast. Grote god, ging hij dit werkelijk doen?

Hij verzamelde al zijn moed en riep: ‘Oom Rodney!’

Geërgerd: ‘Wat is er?’

‘Zou u even hier kunnen komen?’

Hij hoorde de oude man naar de voorzijde van de winkel komen lopen. Boos: ‘Waar zit je, verdomme?’

Troy stond achter de boekenkast en zette er zijn beide armen en zijn sterkste been tegen. Het was het moeilijkste wat hij ooit in zijn gezapige leventje had geprobeerd. Hij kreeg de boekenkast in beweging en opeens tuimelde die op de oude man. Het lawaai kon waarschijnlijk in de aangrenzende winkels en op straat worden gehoord.

Hij kwam onmiddellijk uit de ruimte tevoorschijn, loerde tussen de lege planken van de omgevallen boekenkast door en zag dat de oude man nog steeds bewoog, op sterven na dood. Hij kon het karweitje beter afmaken, en verdomd snel ook!

Hij keek gespannen om zich heen. Verscheidene grote kunstboeken lagen open op de grond. Hij bukte zich om het zwaarste op te rapen en liet dat bijna weer vallen. Onhandig raapte hij het weer op en sloeg het dicht. Dit boek was uitstekend. De dood van een boekhandelaar, ironisch genoeg door een van zijn eigen boeken, dacht hij.

Toen verbrijzelde hij het hoofd van de oude man. Toen hij geconstateerd had dat hij dood was, veegde hij met zijn zakdoek het bloed en zijn vingerafdrukken van de voor- en achterkaft van het boek. En ook van de rug, voor alle zekerheid. Hij gooide het boek op de grond, naast het hoofd van zijn slachtoffer. Hij moest niet vergeten zich straks van de zakdoek te ontdoen!

Hij stond stil, buiten adem, en luisterde een ogenblik, terwijl hij tegen beter weten in hoopte dat het lawaai niet opgemerkt was en dat niemand te dicht in de buurt was. Toen haalde hij een keer diep adem en hield die een ogenblik in. Wachtte. Onbeweeglijk. Godzijdank was er geen reactie van iemand buiten.

In de wetenschap dat hij geen vingerafdrukken op de achterkant van de boekenkast had achtergelaten, greep hij twee pakketten die gepost moesten worden en rende naar de achterdeur van de winkel.

Buiten op het kleine parkeerterrein liep hij langs Rodneys Rolls en stapte in zijn eigen auto, een Dodge van elf jaar oud. Er was maar een auto door het steegje gekomen, maar die was op het laatste moment afgeslagen. Vrouwe Fortuna had hem onder haar hoede genomen en daar was hij zelfs veiliger dan bij het postbedrijf.

Terwijl hij over Melrose in de richting van het postkantoor reed, zag hij zijn toekomst voor zijn geestesoog. Die was stralend verlicht als door neonlampen. Het geld van oom Rodney, al die miljoenen, en de helft daarvan was voor hem. En wie wist wat zijn toekomst met zijn nichtje Marcella nog kon inhouden? Het was sowieso hoog tijd dat hij eens trouwde.

Een heel eind van de boekwinkel gooide hij de bebloede zakdoek in een vuilcontainer en bedekte hem met een hoop vuilnis.

Op de buis werd die avond niets over het ‘vreemde ongeluk’ van zijn oom gezegd. Marcella belde rond elf uur, doodongerust dat oom Rodney nog niet thuis was. Ze had de winkel gebeld, maar alleen het antwoordapparaat gekregen. ‘Zou ik de politie moeten bellen?’ vroeg ze hem.

‘Beslist. Waarom heb je me niet eerder gebeld?’

‘Ik dacht... Ik dacht dat hij misschien uit eten was gegaan en daarna wat gaan drinken met een vriend. O, God, Troy, iets dergelijks is nog nooit eerder gebeurd!’

‘Bel de politie. Zal ik naar je toe komen?’

Ze aarzelde. ‘Nou... ja. Waarom ook niet.’

‘Ik ben er zo.’

Hij hing op, kamde zijn haar en deed zijn mooiste sportcolbertje aan. Nu Marcella in een kwetsbare stemming was, was dit misschien het moment om zich meelevend te betonen en langzaamaan een relatie op te gaan bouwen. Een romantische relatie.

Tjee, wat ben jij een inhalig zwijn, dacht hij inwendig glimlachend. Is de helft van het fortuin niet goed genoeg voor je? Wil jij de hele taart door een knappe jonge vrouw opgediend krijgen? Ja, inderdaad.

De villa van Rodney was een woning in Georgiaans koloniale stijl, die beantwoordde aan Rodneys dure, verfijnde smaak. Nog iets wat van hem en zijn nichtje zou zijn. Het was helemaal donker, afgezien van een lichtje dat door een kier in de blinden van de woonkamer naar buiten straalde.

Marcella had gehuild, haar ogen waren rood, maar dat deed niets af aan haar schoonheid. Ze had het lange, bijna sneeuwwitte blonde haar waar Troy zo van hield. Blauwe ogen en een uitdagende mond die gevoelens in zijn onderlijf wakker maakte. Wat je noemt een stuk.

Hij omhelsde haar, waarbij zijn handen een ogenblik over haar slanke lichaam dwaalden. Vrij kleine borsten, maar dat was uitstekend. Hij was geen grotetietenman.

‘Heb je contact met de politie gehad?’ vroeg hij, terwijl hij haar nog steeds vasthield.

‘Ja. Ze hebben iemand naar de winkel gestuurd voor het geval hij daar nog steeds aan het werk is.’

‘Maar je zei dat je hem daar had gebeld.’

Ze maakte zich voorzichtig van hem los en probeerde haar zelfbeheersing terug te vinden. ‘Ik weet het. Maar oom Rodney neemt soms niet op als hij ergens druk mee bezig is. Dat weet je zelf ook wel.’

‘Ja, je hebt gelijk.’

Ze liet zich op een pluche zitbank zakken. Hij ging naast haar zitten, op een gepaste, veilige afstand. Hij had het mis gehad, dit was niet het juiste moment voor een toenaderingspoging. Maar op een of andere manier had ze zijn begeerte gewekt als nooit tevoren. Ze droeg een spijkerbroek en een eenvoudige, grijze trui. Maar bij een strapless avondjurk was Troys opwinding waarschijnlijk niet groter geweest.

Hij wilde haar net zeggen dat ze zich geen zorgen moest maken, toen de deurbel rinkelde. Ze sprong overeind om open te gaan doen.

De man die binnenkwam zag er op zijn zachtst gezegd gewoontjes uit. Hij stelde zich met zijn penning voor als inspecteur Columbo. Hij droeg een regenjas die ontelbare stortbuien had doorstaan en hij leek O-benen te hebben toen hij de kamer verder inliep.

‘Hebt u onze oom gevonden?’ vroeg Troy. Marcella stond nog steeds.

Columbo aarzelde en zijn gezicht werd somber. ‘Ik heb helaas slecht nieuws,’ begon hij ten slotte, terwijl hij naar Marcella keek. Ze zweeg verbijsterd.

‘Wat?’ vroeg Troy, zijn stem met opzet gedempt.

‘We hebben meneer Haverford in zijn boekwinkel gevonden. Er is een grote boekenkast op hem gevallen...’

‘Grote god!’ riep Troy. Hij was nu overeind gesprongen en had een arm om Marcella heen geslagen die geschokt naar de politieman staarde.

‘Ik vind het vervelend dit te moeten zeggen,’ zei Columbo, ‘maar er is nog iets.’

Troy voelde hoe Marcella’s lichaam verstijfde van de spanning.

‘Iemand heeft zijn hoofd ingeslagen met een van de boeken,’ voegde Columbo eraan toe. ‘Het spijt me echt dat ik u dit moet vertellen.’ Hij keek zo triest alsof het zijn eigen oom was overkomen.

Marcella huiverde en zakte in Troys armen in elkaar. God, dacht hij, wat een heerlijk vrachtje. Haar parfum van Chanel drong in zijn neusgaten als de geur van een rozentuin in de zomer. Het kostte hem de grootste moeite om zijn handen niet op haar billen te leggen.

‘Inspecteur... wat moet ik zeggen...’ Hij probeerde een diepgevoelde smart te tonen, maar wist dat hij het er niet duimendik bovenop moest leggen.

‘Op dit uur van de dag kunnen we niet veel meer doen,’ zei Columbo. ‘Alle andere winkels zijn allang dicht. Hoe heet u, meneer?’

‘Troy Pellingham.’ Hij knikte naar Marcella. ‘Marcella en ik zijn familie.’ Hij vertelde niet dat hij in de boekwinkel werkte. Dat zou deze vent morgen wel ontdekken.

Het kostte Columbo enige tijd om zijn notitieboekje te vinden, dat hij uiteindelijk in zijn achterzak gestoken bleek te hebben. Hij begon aantekeningen te maken. Waarschijnlijk onze namen, dacht Troy. Hij kon voelen hoe Marcella begon te rillen. ‘Marcella, liefje,’ zei hij zacht. ‘Ik denk dat je beter kunt gaan zitten.’

Hij leidde haar terug naar de bank en hielp haar te gaan zitten. Ze hield haar hoofd voorovergebogen, alsof ze niet nog meer verschrikkelijk nieuws wilde horen.

Columbo had zijn notitieboekje dichtgeslagen, waarna hij met moeite een lege zak vond om het weer weg te stoppen. ‘Ik denk dat dat alles is,’ zei hij met weer die sombere trek op zijn gezicht. ‘Ik weet hoe u zich allebei moet voelen en ik wil u nogmaals vertellen hoe verschrikkelijk ik het vind dat ik u dit nieuws moest brengen.’

Troy knikte. ‘Dat is erg attent van u, inspecteur... Costello, zei u?’

‘Columbo,’ zei Columbo. Hij slofte naar de deur, wankelde een beetje en keek toen weer om naar Marcella. Hij had geen O-benen, maar ze leken vermoeid, alsof hij er de hele dag op had gestaan. ‘U kunt er beter voor zorgen dat de jongedame naar bed gaat, zodra ik vertrokken ben.’

‘Ja, inspecteur, komt in orde.’

‘Weet u of er ook slaappillen in huis zijn? Ze heeft er misschien een nodig.’

‘Nee, dat weet ik niet, maar ik zal direct even kijken.’

Columbo was bij de deur. ‘Dan wens ik u allebei goedenavond.’

‘Goedenavond, inspecteur,’ zei Troy. Marcella mompelde iets dat onmogelijk te verstaan was.

Columbo vertrok en Troy ging op de bank zitten, opnieuw op een gepaste afstand van zijn nichtje.

Die vent leek een doetje, vond hij. Maar je wist het maar nooit met deze lui. Hij had nooit eerder met de politie te maken gehad, maar misschien, heel misschien, had hij geluk met deze vergeetachtige vent. Hij had zo’n voorgevoel dat het een erg interessante ervaring zou worden.

Uiteindelijk bracht hij Marcella naar de trap. ‘Moet ik even met je naar boven lopen?’ vroeg hij.

Een zwakke glimlach. ‘Nee, dat lukt me nog wel. Wanneer zie ik je weer?’

‘Morgen. Ik zal bellen om te zien of alles in orde is.’

Hij waagde een kusje op haar wang. Ze vond het niet erg en schonk hem weer een zwak glimlachje. Toen klom ze langzaam de trap op.