Woensdag

Ze hadden elkaar gisteravond voor het eerst ontmoet en nu, midden op de ochtend, begonnen ze zich eindelijk wat te ontspannen, een beetje te ontdooien, elkaar te vertrouwen. Elkaar bíjna te vertrouwen.

Zo gaat dat wanneer je aan een vreemde bent gekoppeld op een missie om te doden.

‘Is het altijd zo heet?’ vroeg P.Z. Evans, terwijl hij met zijn ogen knipperde tegen de felle gloed. De donkere lenzen van zijn Ray-Ban hielpen niets.

‘Nee.’

‘Godzijdank.’

‘Gewoonlijk is het heter,’ antwoordde Alejo Díaz, zijn Engels verrijkt met een prachtig accent.

‘Je houdt me voor de gek.’

Het was mei en de temperatuur liep tegen de zesendertig graden. Ze stonden op Zaragoza Plaza, het schilderachtige plein dat werd gedomineerd door een standbeeld van twee strenge mannen, van wie Evans had gehoord dat het generaals waren. Er stond ook een kathedraal.

En verder was er de zon... heet als brandende benzine.

Evans was naar Hermosillo komen vliegen van buiten Washington DC, waar hij woonde als hij niet onderweg was. In de hoofdstad van het land - dat wil zeggen het land dat ten noorden van hier lag - was het een aangename vierentwintig graden geweest.

‘In de zomer kan het warm zijn,’ gaf Diaz toe.

‘Warm?’ echode Evans wrang.

‘Maar... jij gaat toch naar Arizona?’

‘Ik heb ooit gegolfd in Scottsdale.’

‘Nou, Scottsdale ligt honderden kilometers ten noorden van hier. Denk daar eens even aan. We zijn hier midden in de woestijn. Het moet heet zijn. Wat had je anders verwacht?’

‘Ik heb maar zes holes gespeeld,’ zei Evans.

‘Wat?’

‘In Arizona. Ik heb maar zes holes gespeeld... Ik dacht dat ik doodging En we begonnen om zeven uur in de ochtend. Speel jij golf?’

‘Ik? Ben je gek. Het is veel te heet hier.’ Diaz glimlachte.

Evans dronk cola uit een flesje waarvan hij de hals zorgvuldig schoonwreef met een reinigingstissue voor hij dronk. Naar verluidt was Hermosillo, de hoofdstad van Sonora, de enige stad in Mexico die haar water zuiverde, wat betekende dat het ijs waarin de flesjes hadden gelegen waarschijnlijk veilig was.

Waarschijnlijk.

Opnieuw veegde hij de hals en zijn mond af. Hij wenste dat hij een miniatuurflesje Jack Daniels had meegenomen als schoonmaakmiddel. Die reinigingstissues smaakten smerig.

Diaz dronk koffie, waarin hij een stuk of vier klontjes suiker had gegooid. Geen ijskoffie maar kokend heet. Evans snapte daar niets van. Hoewel hij thuis verslaafd was aan Starbucks en hij ook koffie dronk in een aantal derdewereldlanden waar hij geweest was (je kreeg geen dysenterie van gekookt water), had hij het spul in Hermosillo niet aangeraakt. Het kon hem niets schelen als hij nooit meer iets warms zou drinken. Het zweet jeukte onder zijn oksels, op zijn slapen en in zijn kruis. Hij dacht dat zelfs zijn oren zweetten.

De mannen keken om zich heen naar leerlingen op weg naar school, de zakenmensen die naar kantoren of vergaderingen kuierden. Geen winkelend publiek, daar was het te vroeg voor, maar er liepen wat moeders rond die kinderwagens voortduwden. De mannen droegen geen pakken, maar spijkerbroeken, laarzen en geborduurde hemden. De cowboymode was populair in Sonora had Evans gemerkt. Overal reden pick-uptrucks, bijna even talrijk als oude Amerikaanse wagens.

De twee mannen leken vaag op elkaar. Dertigers, gedrongen van bouw, atletisch en volle gezichten. Dat van Diaz pokdalig, maar dat deed geen afbreuk aan zijn stoere, knappe uiterlijk, waarin ook nog iets van zijn afstamming van de Pima-indianen was terug te vinden. Ze hadden allebei donker haar. Evans gezicht was gladder en bleker natuurlijk, en niet geheel symmetrisch, de ogen een beetje scheef. Aantrekkelijk voor vrouwen die graag gevaarlijk leefden.

Ze droegen elk een spijkerbroek en sportschoenen, een overhemd met korte mouwen dat over hun broek heen hing om hun wapen te verbergen, maar vandaag droegen ze dat niet.

Tot dusver was er geen reden dat iemand hun kwaad zou toewensen.

Daar zou verandering in komen.

Er liepen enkele toeristen voorbij. Hermosillo was een tussenstation voor mensen die van de Verenigde Staten naar de westkust van Sonora reisden. Veel automobilisten, veel bussen.

Bussen...

Evans begon zachter te praten, hoewel er niemand in de buurt was. ‘Heb jij vanochtend met je contactpersoon gesproken, Al?’

Evans had de naam van de Mexicaan afgekort, toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten om te kijken hoe hij zou reageren. Of hij kwaad werd, terughoudend of vijandig. Maar de man had gelachen. ‘Je mag me Al noemen,’ had hij gezegd, de regel uit de song van Paul Simon. Zo werd de test een grap en Evans had geconcludeerd dat hij wel met deze vent zou kunnen opschieten. De humor droeg ook bij aan de opbouw van het wederzijds vertrouwen. Veel mensen die undercover werken denken dat vaak ‘kut’ zeggen en grappen over vrouwen maken onderling vertrouwen creëert. Nee. Dat doet de humor.

‘Si, en afgaande op wat hij zegt... denk ik dat ons werk niet gemakkelijk zal zijn.’ Hij haalde de deksel van zijn koffiebekertje en blies om hem te laten afkoelen, wat Evans ontzettend grappig vond. ‘Zijn beveiliging, waterdicht. Zijn lijfwacht, José, is een goede, hij is altijd bij hem. En het gerucht gaat dat ze weten dat er iets op til is.’

‘Wat?’ Evans gezicht verstrakte. ‘Een lek?’

Dit scheen Diaz grappig te vinden. ‘O, er is altijd een lek. Elk ei in Mexico heeft een barst. Ze zullen niet precies van ons op de hoogte zijn, maar hij heeft gehoord dat er iemand in de stad is om hem te doden. O, si, hij heeft het gehoord.’

De ‘hij’ waarover zij spraken was Alonso Maria Carillo, beter bekend als Cuchillo, ‘Mes’ in het Spaans. Het was niet precies bekend hoe hij aan die bijnaam kwam. In elk geval niet omdat hij zo’n wapen gebruikte om concurrenten uit de weg te ruimen - hij was nooit voor een geweldsmisdrijf of welke andere misdaad ook gearresteerd. Veel waarschijnlijker droeg hij de naam omdat hij briljant was. Cuchillo, als in scherp als een mes. Hij zou de man zijn achter een van de kartels in Sonora, de Mexicaanse staat die naast het aangrenzende Sinaloa de thuisbasis was voor de grote drugsbendes. Maar hoewel het Hermosillokartel klein was, was het een van de meest dodelijke, verantwoordelijk voor ruim duizend doden... en de productie van vele tonnen drugs - niet alleen van cocaïne, maar ook van het verraderlijke speed dat de nieuwe grote winstmaker in de narcoticahandel was.

En toch was Cuchillo sluw genoeg om gerechtelijke vervolging te ontlopen. Het kartel werd geleid door stromannen, daar waren de Federales zeker van. Voor het oog van de wereld was Cuchillo een progressieve zakenman en filantroop. Aan de universiteit van Los Angeles had hij een graad in Handelswetenschappen en Engelse literatuur gehaald. Hij had zijn fortuin verdiend zo leek het via legitieme maatschappijen die bekend stonden om hun gunstige arbeidsomstandigheden, milieuvriendelijke opvattingen en financieel verantwoord beheer.

Het was dus onmogelijk om hem via de normale rechtsgang uit de roulatie te halen. Vandaar de gezamenlijke operatie van Alejo Diaz en P.Z. Evans - een operatie waar niemand trouwens van wist, als je het onderwerp bij iemand in Washington DC Of in Mexico Stad ter sprake bracht.

‘Dus,’ zei Evans, ‘hij verwacht dat er iemand achter hem aan zit. Dat betekent dat we hem om de tuin moeten leiden. Een afleidingsmanoeuvre, waar hij al zijn aandacht op gericht houdt, zodat hij er niet achter komt wat we werkelijk van plan zijn.’

‘Ja, ja, precies. Minstens een afleidingsmanoeuvre. Misschien twee. Maar we hebben nog een ander probleem: we kunnen hem niet naar buiten lokken.’

‘Waarom niet?’

‘Mijn contactpersoon zegt dat hij de hele volgende week zijn huis niet uit komt. Misschien wel langer. Tot hij denkt dat alles veilig is.’

‘Kut,’ mompelde Evans.

Hun opdracht was aan een stringente deadline gebonden. Cuchillo was van plan een toeristenbus te overvallen, had men gehoord. Het voertuig zou tot stilstand worden gebracht, de deuren met draad dichtgebonden, waarna de bus in brand zou worden gestoken. De aanval zou op vrijdag plaats hebben, over twee dagen, op de kop af een jaar na de dag dat de Mexicaanse president de kartels de oorlog had verklaard. Maar daar was het verslag geëindigd, net als waarschijnlijk het leven van de informant. Het viel daarom onmogelijk te zeggen welke bus het doelwit zou zijn; vele honderden reden dagelijks langs allerlei routes en ze behoorden tot tientallen maatschappijen, waarvan de meeste hun passagiers geen angst aan wilden jagen door ritten op te schorten of met de politie samen te werken. (Tijdens de voorbereidingen van de missie had Evans onderzoek gedaan naar de busmaatschappijen en opgemerkt dat hun advertenties allemaal één ding gemeen hadden: ze begonnen met Mexico Is Veilig!! in allerlei variaties.)

Maar zelfs zonder de specifieke bus te kennen, hadden Diaz en Evans een manier gevonden om de aanslag te voorkomen. De grootste kartels in Sinaloa en Sonora keerden zich af van het gebruik van geweld. Het betekende zeer slechte publiciteit - om van het gevaar voor hun gezondheid maar te zwijgen - om toeristen te doden, zelfs per ongeluk. Een opzettelijke aanval op onschuldigen, vooral Amerikanen, kon het leven van de drugsbaronnen in een hel veranderen. Geen rivalen of iemand binnen zijn organisatie zou Cuchillo direct aanpakken, maar de agenten hadden gehoord dat als hem bijvoorbeeld een ongeluk zou overkomen, zijn luitenants de aanslag zouden afblazen.

Maar als Cuchillo zich in zijn gefortificeerde huis zou verbergen tot de bus volkomen was uitgebrand, dan had Diaz’ contactpersoon gelijk: hun werk zou niet gemakkelijk zijn. Uit verkenningen van drones was gebleken dat het huis op een perceel van ruim twee hectare stond, omringd door een hoge muur met stroomdraad bovenop, terwijl het terrein vol stond met sensoren en bewegende camera’s. Schieten vanuit een hinderlaag was ook geen optie, want alle gebouwen - het grote huis, de afzonderlijke bibliotheek en de garage - hadden dikke, kogelvrije ramen. En de looppaden tussen die gebouwen waren niet te zien vanaf de plaatsen waar een scherpschutter op de loer kon gaan liggen.

Terwijl ze in de verschroeiende zon zaten, vroeg Evans zich af of je geest trager ging werken naarmate het warmer werd. Zijn hersenen leken in havermoutpap te veranderen, een dampende smurrie.

Hij veegde zijn voorhoofd af, nipte van zijn cola en vroeg naar meer details over Cuchillo’s werk en zijn privé-leven. Diaz had heel wat informatie: de man was het hele afgelopen jaar in de gaten gehouden. Knikkend hoorde Evans alles aan. Hij was in de Special Forces een goede tacticus geweest; hij was een goede tacticus in zijn huidige functie. Hij dronk het flesje leeg, zijn derde cola die dag.

Kwart voor tien in de ochtend, verdomme.

‘Vertel me eens wat over zijn zwakke punten.’

‘Cuchillo? Die heeft hij niet.’

‘Wat bedoel je? Iedereen heeft zwakke punten. Drugs, vrouwen, mannen? Drank? Gokken?’

Zwakheden waren een buitengewoon effectief wapen in Evans’ wereld, even effectief als kogels of gas. Gewoonlijk zelfs effectiever.

Diaz gooide nog een klontje in zijn beker, hoewel er nog maar een klein beetje koffie over was. Hij roerde heftig. Hij nam een klein slokje en keek toen op. ‘Misschien is er één ding.’

‘Wat?’

‘Boeken,’ zei de Mexicaanse agent. ‘Boeken zouden zijn zwakke punt kunnen zijn.’

Het weer in Washington DC was aangenaam op deze dag in mei, dus nam hij nog een Starbucks op het terras buiten... Waarom niet?

Dit was de yuppiebuurt van de stad, als er nog yuppies bestonden. De vader van Peter Billings was een yuppie geweest. Verdomme, dat was alweer lang geleden.

Billings dronk gewone koffie, zwart zonder extra scheutjes schuimmelk of modieuze toevoegingen, waarvan hij stiekem geloofde dat mensen daar soms om vroegen, gewoon omdat ze het leuk vonden klinken om het te bestellen.

Hij had ook een scone gekocht, een regelrechte caloriebom, maar dat kon hem niet schelen. Bovendien zou hij er maar de helft van opeten. Thuis in Bethesda zou zijn vrouw hem vanavond een karige maaltijd voorzetten.

Billings hield van Starbucks omdat je er staat op kon maken dat je onzichtbaar was. Zakenmensen die overzichten tikten waarvan ze niet wilden dat hun chefs die zagen, getrouwde mannen en vrouwen die e-mails aan hun geliefden stuurden.

En rijksambtenaren die vergaderden over kwesties die, laten we zeggen, gevoelig lagen.

Starbucks was ook goed omdat het stoomapparaat een enorme hoop herrie maakte en de conversatie overstemde als je binnen was, terwijl het verkeersrumoer dat buiten deed. In ieder geval hier in de straten van de stad.

Hij at wat van de scone en knipte de kruimels van zijn donkerblauwe pak en lichtblauwe das.

Een ogenblik later kwam er een man tegenover hem zitten. Ook hij had een beker Starbucks koffie, maar er was van alles in gegooid - amandel of hazelnoot, slagroom, strooisel. De man leek wel een wezel, dacht Billings. Wanneer je in de veertig bent en het woord wezel is het eerste wat in iemand opkomt die naar je kijkt, zou je je toch een beetje om je uiterlijk moeten gaan bekommeren. Zorgen dat je wat zwaarder werd.

Neem een scone.

‘Goedenavond,’ zei Billings tegen Harris.

Harris knikte en likte de slagroom van de rand van zijn kartonnen koffiebekertje. Billings vond het weerzinwekkend, die uitschietende tong. ‘We naderen het cruciale punt.’

‘Juist.’

‘Voor je man in het zuiden.’

‘Adam.’

Een even goede codenaam als elke andere voor Harris’ agent in Hermosillo, die momenteel achter Alonso Maria Carillo, alias Cuchillo, aan zat. Harris was natuurlijk niet van plan zijn naam te noemen.

Het rumoerige verkeer in de straten van de hoofdstad is als een cappuccinoapparaat, alleen luider. Het maskeert, het overstemt niet, en zowel Harris als Billings wisten dat er geluidstechnici waren die bezwarende woorden uit de kakofonie konden halen met dezelfde precisie waarmee een zwevende kolibrie nectar uit een bloem haalt.

‘Gaat de communicatie naar wens?’ fluisterde Billings bijna.

Geen antwoord. Natuurlijk ging de communicatie naar wens. Harris en zijn mensen waren de besten. Ook een hoofdknik was niet nodig.

Billings wilde een hap uit de scone nemen, maar om een of andere reden aarzelde hij om dat te doen in aanwezigheid van een man die volgens de geruchten minstens een tiental mensen had gedood.

Billings had een aantal mensen indirect gedood, maar daadwerkelijk? Alleen ooit een eekhoorn. Per ongeluk.

Hij praatte nu nog zachter.

‘Is hij in contact geweest met de BW?’

Bewuste Persoon.

Cuchillo.

‘Nee. Hij is bezig met het voorbereidende werk. Van een afstand.’

‘Dus hij heeft bijvoorbeeld geen wapens of goederen op het terrein gezien?’

‘Nee. Ze blijven uit de buurt. Zowel Adam als zijn tegenhanger van de DF.’ Harris ging verder: ‘Alle verkenningswerk gebeurt per drone.’ Dat had Billings gezien en daarmee schoot hij niet veel op.

Ze zwegen toen een stelletje aan een tafel naast hun opstond en hun boodschappentassen bijeen gaarde.

Billings hield zich voor dat hij een beetje subtieler moest vragen. Harris stond op het punt om nieuwsgierig te worden. En dat zou niet goed zijn. Billings was nog niet klaar om de ander deelgenoot te maken van wat hem de laatste paar uur zorgen had gebaard sinds het verslag was binnengekomen: dat hij en zijn dienst misschien opdracht hadden gegeven om de verkeerde man te doden.

Er werd inmiddels aan getwijfeld of Cuchillo eigenlijk wel het hoofd van het Hermosillokartel was.

De opgevangen berichten waarvan Billings’ mensen hadden gedacht dat ze op drugstransporten van het kartel betrekking hadden, bleken te slaan op onschuldige producten uit Cuchillo’s fabrieken, bestemd voor firma’s in de Verenigde Staten. Een enorm bedrag dat op een van zijn bankrekeningen op de Kaaimaneilanden was gestort, was volkomen wettig - geen witwasoperatie zoals ze aanvankelijk dachten - en stamde van de verkoop van een ranch in Texas die hij had gehad. En de dood van een drugsleverancier in de buurt, waarvan ze zeker dachten te weten dat het een moordaanslag in opdracht van Cuchillo was, bleek een echt auto-ongeluk te zijn waarbij een chauffeur onder invloed betrokken was. En veel andere gegevens waarop ze het bevel voor de liquidatie hadden gebaseerd, bleven vaag.

Billings had gehoopt dat Adam in Sonora misschien iets had gezien wat hun overtuiging kon bevestigen dat Cuchillo het kartel leidde.

Maar kennelijk was dat niet zo.

Harris likte opnieuw van de slagroom.

Nam daarbij ook wat strooisel mee.

Billings bekeek hem nogmaals. Ja, wezelachtig, maar dit was niet noodzakelijk een belediging. Tenslotte verschilden de valse wezel en de edele wolf niet zo heel veel van elkaar, in ieder geval niet wanneer ze achter een prooi aan joegen.

Harris vroeg ronduit: ‘Ik kan Adam dus groen licht geven?’

Billings nam een hap uit de scone. Hij moest de levens van de passagiers in de bus redden... en hij moest ook aan zijn carrière denken. Hij dacht na over de vraag, terwijl hij de kruimels wegveegde. Hij had rechten gestudeerd aan de universiteit van Chicago, waar de theorie van de kosten-batenanalyse grotendeels was ontwikkeld. De theorie luidde als volgt: je weegt de kosten van het voorkomen van een tegenslag af tegen de kans dat die plaatsvindt en de ernst van de consequenties als het gebeurt.

Wat betreft de moord op Cuchillo had Billings twee mogelijkheden overwogen. Het eerste scenario: Adam doodt Cuchillo. Als hij het hoofd van het kartel niet is en onschuldig is, gaat de aanslag op de bus door, omdat er iemand anders achter zit. Als hij schuldig is, wordt de bus niet aangevallen en er zijn ook in de toekomst geen problemen met bussen meer. Scenario twee: Adam blijft passief. Als Cuchillo onschuldig is, gaat de aanslag op de bus door. Als hij schuldig is, gaat de aanslag op de bus door en er zullen in de toekomst meer van dergelijke aanslagen volgen.

Met andere woorden: de kille cijfers pleitten voor doorgaan, zelfs als Cuchillo onschuldig was.

Maar de duidelijke negatieve kant was dat Billings aan de schandpaal genageld kon worden als dat het geval was... en als Harris, Adam en hij werden ontmaskerd.

Er viel hem een voor de hand liggende oplossing in.

O, dit was schitterend. Hij at de rest van de scone op.

‘Ja, Adam krijgt groen licht. Maar er is wel één ding.’

‘En dat is?’

‘Zeg hem dat alle sporen volkomen uitgewist moeten worden, hoe hij het ook doet. Niets mag erop wijzen dat wij er iets mee te maken hebben. Helemaal niets.’

Harris leek nu heel erg op een kruising tussen een wezel en een wolf, terwijl hij knikte en het laatste restje van zijn slagroom opslorpte. ‘Daar heb ik geen enkel probleem mee.’

Diaz en Evans waren terug in het appartement in een fraaie wijk in Hermosillo, een appartement dat gehuurd was door een maatschappij die een dochtermaatschappij was van een dochtermaatschappij waarvan het hoofdkwartier een postbus in Noord-Virginia was. Evans zorgde niet alleen voor de technische knowhow, maar ook voor het meeste geld. Dat was wel het minste wat hij kon doen, grapte hij, als je in aanmerking nam dat het Amerika was die de meeste wapens aan de kartels had geleverd; in Mexico is het praktisch onmogelijk om legaal wapens te kopen of te bezitten.

Nu was het bijna vijf uur in de middag en Evans las een versleuteld e-mailtje uit de Verenigde Staten dat hij net had ontvangen. Hij keek op. ‘Het is zover. We hebben groen licht.’

Diaz glimlachte. ‘Mooi. Ik wil die schoft naar de hel sturen.’

Ze gingen weer aan het werk en verdiepten zich in de gedetailleerde informatie over Cuchillo’s leven: zijn bedrijven, zakenrelaties en werknemers, huishoudpersoneel, vrienden en maîtresses, de restaurants en bars waar hij ’s avonds vaak kwam, wat hij kocht, wat hij downloadde, wat voor computerprogramma’s hij gebruikte, waar hij graag naar luisterde, wat hij at en dronk. De informatie was omvangrijk; de veiligheidsdiensten hier en in de Verenigde Staten hadden die gedurende vele maanden verzameld.

En ja, veel van die informatie had met boeken te maken.

Zwakheden...

‘Moet je luisteren, Al. Verleden jaar heeft hij voor meer dan een miljoen dollar aan boeken gekocht.’

‘Peso’s, bedoel je.’

‘Ik bedoel dollars. Zeg, heb je de airco lager gezet?’

Evans merkte dat de hitte van de late namiddag als een trage, onweerstaanbare vloed het appartement binnenstroomde.

‘Een klein beetje,’ zei Diaz. ‘Airco is niet zo gezond.’

‘Je wordt niet verkouden van een lage temperatuur,’ zei Evans schoolmeesterachtig.

‘Dat weet ik. Ik bedoel de schimmels.’

‘Wat?’

‘Schimmels in de leidingen. Gevaarlijk. Dat bedoelde ik met ongezond.’

Dat moest Evans toegeven. Hij had inderdaad veel moeten hoesten, sinds hij was aangekomen. Hij pakte weer een cola, veegde de hals af en nam een klein slokje. Hij proefde het reinigingsdoekje. Hij hoestte en draaide de airco nog een stukje lager.

‘Je went wel aan de hitte.’

‘Onmogelijk. Hebben jullie in Mexico woorden voor winter, lente en herfst?’

‘Ha ha. Erg grappig.’

Ze stortten zich weer op de informatie.

Niet alleen waren creditcardgegevens beschikbaar maar vaak zaten daar ook verzekeringsdetails over de boeken bij. Een aantal boeken was uniek en die waren stuk voor stuk tienduizenden dollars waard. Het leken allemaal eerste drukken te zijn.

‘En kijk,’ zei Diaz, terwijl hij de documenten bekeek. ‘Hij verkoopt ze nooit. Hij koopt ze alleen maar.

Dat was waar, constateerde Evans. Er waren geen verkoopdocumenten, geen belastingaangiften van bedragen die verdiend waren door de verkoop van kapitaalgoederen die als boeken werden omschreven. Hij hield alles wat hij kocht.

Hij wilde ze de hele tijd bij zich hebben.

Hij had er zijn zinnen op gezet. Hij had ze nodig.

Veel mensen in de drugskartels waren verslaafd aan hun eigen product; Cuchillo niet, scheen het. Toch had hij een verslaving. Maar hoe konden ze daar gebruik van maken?

Evans bekeek de lijst. Zoals altijd vormden zich ideeën in zijn hoofd. ‘Moet je dit zien, Al. Vorige week bestelde hij een boek dat door Dickens is gesigneerd. The Old Curiosity Shop. De prijs is zestigduizend. Dollars.

‘Voor een boek?’ vroeg de Mexicaanse agent en hij keek verbijsterd.

‘En het is tweedehands,’ merkte Evans op. ‘Het zou over een dag of twee moeten komen.’ Hij dacht enkele ogenblikken na. Ten slotte knikte hij. ‘Ik heb een idee. Ik denk dat dat wel eens zou kunnen werken... We nemen contact op met deze man...’ Hij vond een naam op een van de uitgeprinte bladen. ‘Señor Davila. Hij schijnt de voornaamste antiquaar van Cuchillo te zijn. We gaan hem vertellen dat we hem van witwaspraktijken verdenken.’

‘Waarschijnlijk is dat ook zo.’

‘En hij doet het in zijn broek, want als we dat bekend maken, zal Cuchillo...’ Evans trok zijn wijsvinger over zijn keel.

‘Doen jullie dat in Amerika?’

‘Wat?’

‘Je weet wel. Dat gebaar, je vinger, je keel? Ik heb dat alleen in slechte films gezien. Laurel en Hardy.

Evans vroeg: ‘Wie?’

Alejo Diaz haalde zijn schouders op en leek diep teleurgesteld dat hij nooit van hen had gehoord.

Evans ging verder: ‘Dus Davila zal doen wat we willen.’

‘En dat is Cuchillo bellen en hem zeggen dat zijn boek van Dickens vroeger is gekomen. O, en de verkoper wil alleen contant geld.’

‘Goed. Prachtig. Dus iemand zal hem persoonlijk ontmoeten om het geld in ontvangst te nemen.’

‘En ik zal naar hem thuis komen om het boek af te leveren. Zijn beveiliger zal dat waarschijnlijk niet willen, maar Cuchillo zal erop staan om het zelf in ontvangst te nemen. Omdat hij...’

‘Verslaafd is.’

De Mexicaanse agent voegde er nog aan toe: ‘Ik zal naar hem toe moeten gaan, jij niet. Jouw Spaans is verschrikkelijk. Waarom hebben ze jou voor deze opdracht hierheen gestuurd?’

De reden dat P.Z. Evans voor deze opdracht was uitgekozen was niet vanwege zijn talenkennis. ‘Ik houd van frisdrank.’ Hij opende een volgend colaflesje. Veegde de hals schoon. Hij schraapte zijn keel en probeerde niet te hoesten.

Diaz zei: ‘Maar we zullen dat boek te pakken moeten krijgen. Die Dickens.’ Hij knikte naar de lijst.

Evans antwoordde: ‘Ik zal met wat van mijn mensen thuis bellen, kijken of ze er een kunnen opsporen.’

Diaz vroeg: ‘Oké, dus ik ben binnen. Wat doe ik daarna? Als ik hem neerschiet, schieten ze mij neer.’

‘Wel afdoende,’ merkte Evans op.

‘Maar geen succesvol plan waar jij om bekend staat, P.Z.’

‘Dat is waar. Nee, wat jij gaat doen is een bom plaatsen.’

‘Een bom?’ zei Diaz onbehaaglijk. ‘Daar houd ik niet zo van.’

Evans gebaarde naar zijn computer met het mailtje dat hij zojuist had ontvangen. ‘De instructies zijn dat er niets mag overblijven. Niets waardoor het spoor terug naar onze bazen kan worden gevolgd. Het moet een bom zijn. Eentje die een grote uitslaande brand veroorzaakt.’

Diaz vulde aan: ‘Altijd bijkomende schade.’

De Amerikaanse agent haalde zijn schouders op. ‘Cuchillo is niet getrouwd. Hij heeft geen kinderen. Woont vrijwel alleen. Iedereen in zijn omgeving is waarschijnlijk net zo schuldig als hij.’

Evans tikte op een foto van het huis. ‘Alles en iedereen binnen?’ Een schouderophalen. ‘Dat is gewoon een aanvaardbaar offer.’

Hij hield wel van zijn bijnaam.

Alonso Maria Carillo voelde zich in feite vereerd dat de mensen zo tegen hem opzagen dat ze hem een naam gaven die klonk alsof hij banden had met een maffioso uit een film. Als Joey ‘Het Mes’ Vitelli.

‘Cuchillo’ - als een mes, als een dolk. Wat prachtig! En het grappige was dat hij helemaal geen boef was, in de verste verte niet leek op Tony Soprano. Hij was stevig gespierd en hij was hard, ja, maar in Mexico moest een zakenman hard zijn. Maar zijn stem klonk zacht en belangstellend. Bijna onschuldig. Zijn manier van doen was bescheiden en hij had een kalm karakter.

Hij zat thuis in zijn kantoor, niet ver van Hidalgo Plaza, in een van de betere wijken van de stad. Hoewel zijn terrein omringd was met hoge muren en er een aantal bomen in stonden, had hij vanuit zijn ruime kamer een mooi uitzicht op de grootste berg van de stad, de Cerro de la Compana, als je een oprijzende rotspunt van driehonderd meter zo kunt noemen.

Het was tijd om ermee op te houden. Hij had hier sinds zes uur in de ochtend zonder onderbreking zitten werken. Hij schoof zijn papieren opzij en ging online om wat apps voor zijn nieuwe iPhone te downloaden die hij zou synchroniseren voor zijn iPad. Hij was gek van apparaatjes - zowel voor zijn zaken als in zijn privé-leven hield hij zich voortdurend op de hoogte van de nieuwste technologie. (Omdat zijn maatschappijen vertegenwoordigers door heel Mexico hadden en hij voortdurend met hen in contact moest blijven gebruikte hij de Cloud en vond dat de beste uitvinding van de afgelopen tien jaar.)

Nadat hij van achter zijn bureau was opgestaan omdat hij het voor vandaag wel welletjes vond, zag hij zichzelf toevallig in een spiegel vlakbij. Niet zo slecht voor een oude man.

Cuchillo was ongeveer een meter vijfenzeventig en stevig gebouwd. Hij leek op Fernandez, volgens de zakenman Mexico’s grootste acteur en regisseur. Hoewel hij in tientallen films had gespeeld, was hij op zijn best als Mapache in The Wild Bunch, een van de weinige echt eerlijke films over Mexico.

Hij keek naar zijn gezicht met het dikke zwarte haar en de scherpe bruine ogen. Nee, niet zo slecht, dacht Cuchillo nog eens... De vrouwen konden hem nog steeds waarderen. Goed, hij betaalde sommigen van hen - op de een of andere manier - maar hij had ook een band met hen. Hij kon met hen praten, naar hen luisteren. Hij kon ook uren aan een stuk vrijen. Er waren niet veel zevenenvijftigjarigen die hem dat nadeden.

‘Jij ouwe snoeper,’ fluisterde hij.

Toen grinnikte hij wrang om zijn eigen ijdelheid en verliet zijn kantoor. Hij zei tegen zijn huishoudster dat hij thuis bleef voor het avondeten.

Hij liep naar zijn meest geliefde plek op aarde: zijn bibliotheek. Het gebouw was groot: achttien bij twaalf meter, en erg koel, terwijl de vochtigheid zorgvuldig gereguleerd werd (wat grappig was in Hermosillo, in het hart van de Sonorawoestijn, waar het maar een paar dagen per jaar regende). Vitrage voorkwam dat de zon de omslagen en de leren banden van de boeken liet verkleuren.

Het plafond bevond zich op tien meter boven de grond en de hele ruimte was open met hoge boekenkasten op de begane grond, terwijl zich hogerop smalle galerijen bevonden die via een ijzeren wenteltrap bereikbaar waren. In het midden bevonden zich drie parallel lopende planken op drie meter hoogte. Voor in het vertrek bevond zich een leestafel, omringd door gemakkelijke stoelen en een gestoffeerde leunstoel en een staande schemerlamp die een warm geel licht verspreidde. Een kleine bar bevatte de beste cognac en singlemalt whisky’s. Cuchillo rookte graag Cubaanse sigaren, maar nooit hier.

Dit gebouw was het thuis van 22.000 boeken, bijna allemaal eerste drukken. Vele de enige die ervan bestonden.

Op een avond als deze, nadat hij een hele dag alleen had gewerkt, zou Cuchillo tijdens de betrekkelijk koele avond zijn uitgegaan om te eten in de Sonora Steak. Daarna zou hij met zijn vrienden en natuurlijk zijn beveiligers naar Ruby’s bar zijn gegaan. Maar de geruchten over een aanslag die voorbereid werd, waren te sterk om te negeren en hij moest binnen zijn veilige muren blijven tot hij meer over de dreiging had gehoord.

Ach, in wat voor land leven we toch, dacht hij. De grootste filantroop en zakenman, de meest hardwerkende boer en de ergste drugsbaron worden allemaal gelijk behandeld... Ze worden vol angst bekeken.

Ooit zal dat anders zijn.

Maar Cuchillo vond het niet erg om vanavond thuis te blijven, in zijn geliefde bibliotheek. Hij riep zijn huishoudster en liet haar het diner klaarmaken, een eenvoudige linguini primavera, met biologisch-dynamische groenten en kruiden uit zijn eigen tuin. Daarnaast een Californische cabernet en ijswater.

Hij zette een klein tv-toestel aan voor het nieuws. Er waren verscheidene berichten over de ceremonie in de hoofdstad op vrijdag, ter gelegenheid van de meest recente oorlog tegen de kartels. Bij die gebeurtenis zouden er speeches worden gehouden door de president en een Amerikaanse beambte van de DEA. Meer drugsdoden in Chihuahua. Hij schudde zijn hoofd.

Na een half uur kwam zijn eten. Hij ging aan tafel zitten en deed zijn das af - hij kleedde zich voor kantoor, zelfs wanneer hij thuis bleef - en stak een servet achter zijn boord. Terwijl hij at, dwaalden zijn gedachten af naar de Dickens die zijn antiquaar, señor Davila, morgen zou komen brengen. Hij was opgetogen dat het boek wat vroeger kwam, maar ook blij dat hij het voor een lagere prijs kreeg dan oorspronkelijk was overeengekomen. De verkoper die Davila had gevonden had kennelijk geld nodig en vijfduizend van de prijs afgedaan als Cuchillo contant en in Amerikaanse dollars betaalde, waar hij onmiddellijk in had toegestemd. Davila had gezegd dat hij zijn commissie met een gelijk percentage zou verlagen, maar Cuchillo had erop gestaan dat hij hetzelfde bedrag in rekening zou blijven brengen. Davila had altijd goed werk geleverd.

Er werd op de deur geklopt en zijn veiligheidschef José kwam binnen.

Hij zag het meteen: slecht nieuws.

‘Ik heb het net gehoord van mijn contactpersoon binnen de Federales, meneer. Er is nieuws over die aanslag op de bus de komende vrijdag. De toeristenbus. Volgens de verslagen wordt u daarmee in verband gebracht.’

‘Nee!’

‘Ik ben bang van wel.’

‘Verdorie,’ mompelde hij. Cuchillo had in zijn leven maar een paar keer gevloekt; gewoonlijk was dit de ergste krachtterm die hij gebruikte. ‘Ik? Dat is absurd. Ze zitten er volkomen naast! Ze geven me overal de schuld van!’

‘Het spijt me, meneer.’

Cuchillo kalmeerde en dacht na over het probleem. ‘Bel de busmaatschappijen, bel de beveiligingsdiensten, bel wie je maar kunt bedenken. Doe je uiterste best om ervoor te zorgen dat de passagiers in Sonora veilig zijn. Begrijp je, ik wil er zeker van zijn dat niemand hier gewond raakt. Als er iets gebeurt, zullen ze er mij de schuld van geven.’

‘Ik zal doen wat ik kan, meneer, maar...’

Zijn baas zei geduldig: ‘Ik begrijp dat je niet de hele staat kunt controleren. Maar gebruik onze contacten om te doen wat je kunt.’

‘Ja, meneer, komt in orde.

De man haastte zich weg.

Cuchillo wist eindelijk zijn woede te onderdrukken, at zijn eten op, dronk zijn wijn en liep heen en weer langs zijn boekenkasten, waarbij hij genoot van de aanblik van zijn vele titels.

22.000

Hij ging terug naar zijn werkkamer en werkte nog een poosje aan het project dat hem de afgelopen maanden helemaal in beslag had genomen: een tweede fabriek voor auto-onderdelen openen buiten de stad. Hier in Hermosillo zat een grote Amerikaanse autofabrikant en Cuchillo had zijn fortuin voor een groot deel verdiend door onderdelen aan de maatschappij te leveren. Het zou weer werk voor vierhonderd mensen betekenen. Hoewel hij profiteerde van hun dwaasheid, begreep hij niet waarom de Amerikanen hun productie naar een ander land overplaatsten. Hij zou zoiets nooit doen. In zaken - nee, in alles in het leven draaide het om loyaliteit.

Om tien uur besloot hij al te gaan slapen. Hij waste zich en liep zijn grote slaapkamer binnen, waarbij hij opnieuw moest denken aan The Old Curiosity Shop, het boek dat hij morgen zou krijgen. Dit monterde hem weer op. Hij trok zijn pyjama aan en keek op zijn nachtkastje.

Wat zou hij nu eens gaan lezen om in slaap te komen, vroeg hij zich af.

Hij besloot dat hij door zou gaan met Oorlog en Vrede, een titel die perfect het leven van een zakenman in Mexico beschreef.

In de woonkamer van het appartement met het ingewikkelde eigendomsrecht zat P.Z. Evans over zijn geïmproviseerde werkbank gebogen en zette de bom zorgvuldig in elkaar.

Die zorgvuldigheid was niet nodig omdat hij de kans liep tot rood poeder gereduceerd te worden, maar gewoon omdat de schakelingen en de draadjes erg klein waren en hij grote handen had. Vroeger zou hij de verbindingen gesoldeerd hebben. Maar nu was het maken van een geïmproviseerde springlading een kwestie van onderdelen in elkaar drukken. Hij drukte de circuits in plakken buitengewoon krachtige plastic springstof dat hij verpakte in een leren omslag, nadat hij deze had opengesneden met een scalpel.

Het was elf uur ’s avonds en de agenten hadden vandaag geen moment rust gehad. Ze waren de afgelopen twaalf uur druk bezig geweest de voornaamste onderdelen voor hun project bij elkaar te krijgen, zoals de chirurgische instrumenten, de elektronica en een in leer gebonden editie van het toneelstuk Die Räuber van Friedrich Schiller. Dat had hun nieuwe partner, de antiquaar señor Davila, voorgesteld omdat Cuchillo van de Duitse auteur hield.

Evans bekeek zijn werk door een juweliersloep voor zijn rechteroog en hij deed nog een paar kleine aanpassingen.

Buiten konden ze aanstekelijke norteño-muziek horen op een plein in de buurt. Het overheersende instrument was een accordeon. De ramen stonden open omdat de avondlucht bijna een draaglijke temperatuur had bereikt en de airco was afgezet.

Evans had zich in zijn hoofd gezet dat zijn hoestje van de schimmels kwam.

Alejo Diaz zat in de buurt. Hij zweeg en scheen zich onbehaaglijk te voelen. Niet vanwege de bom, maar kennelijk omdat de taak om expert op het gebied van boeken verzamelen en Charles Dickens te worden hem op zijn zachtst gezegd ontmoedigde.

Toch keek Diaz zo nu en dan op uit Het verzamelen van moderne eerste drukken van Joseph Connolly en richtte zijn ogen op de bom. Evans speelde met de gedachte om zich op de grond te laten vallen en te schreeuwen: ‘O, verdomme! Vijf... vier... drie...’ Maar al had de Mexicaanse agent gevoel voor humor, dit ging toch een beetje te ver.

Een half uur later plakte hij het leer weer op zijn plaats. ‘Oké, klaar is Kees!’

Diaz keek naar het resultaat. ‘Wel klein.’

‘Dat zijn bommen, ja. Dat maakt ze zo mooi.’

‘En hij werkt afdoende?’

Een kort lachje. ‘O ja.’

‘Mooi,’ zei Diaz hem onbehaaglijk na.

Evans telefoon zoemde met een versleuteld bericht. Hij las het.

‘Hier is het lokaas.’

Een ogenblik later werd er op de deur geklopt. Ook al bevatte de tekst die hij net had gelezen alle juiste codes, toch trokken beide mannen hun wapen.

Maar de bezorger was precies wie hij beweerde te zijn - een man verbonden aan de Raad voor Economische Ontwikkeling van het consulaat van de Verenigde Staten in Noord-Mexico. Evans had al eerder met hem gewerkt. Met een knikje overhandigde de man Evans een klein pakje, draaide zich om en vertrok weer.

Evans opende het en haalde het exemplaar van The Old Curiosity Shop van Charles Dickens tevoorschijn. Zes uur geleden had het nog in de winkel van een beroemde antiquaar in Warren Street in New York gelegen. Het was contant betaald door de man die het net had afgeleverd en met een chartervliegtuig naar Sonora gereisd.

Boeven doden is niet alleen gevaarlijk, het is ook duur.

De Amerikaans pakte het boek weer in.

‘En, wat zijn de volgende stappen?’ vroeg Diaz.

‘Nou jij... jij leest gewoon maar verder.’ Een knikje naar het boek in zijn handen. ‘En wanneer je daarmee klaar bent, wil je misschien je kennis van de Engelse literatuurgeschiedenis in het algemeen wat ophalen. Je weet nooit wat voor onderwerp er aangesneden gaat worden.’

Diaz rolde met zijn ogen, verschoof zijn stoel en rekte zich uit. ‘En wat ga jij doen, terwijl ik weer in de schoolbanken zit?’

‘Ik ga de stad in, me bezatten.’

‘Dat is niet eerlijk,’ merkte Diaz op.

‘En het is nog minder eerlijk, wanneer ik ook nog een leuke meid ga versieren.’