Mijn ouwe heer:

Hardvochtig.

Wreed.

Genadeloos.

En dat was tijdens de weekenden, wanneer hij blij was. Als een psychopaat blij kan zijn.

Zijn makkers bij de politie zeiden: ‘Frank, Frank is gewoon emotioneel.’

Andere kinderen zeggen:

‘Ik ben met mijn vader naar de Yankees geweest.’

De mijne sloeg mijn tanden uit mijn mond.

Met veel emotie.

De verschrikkingen van de vrede. Hij kreeg een tuin op zijn buik, toen ik zeventien was. Mijn moeder vertrok naar Boise, Idaho.

Een ander soort hel.

Ze begroeven mijn vader met de Amerikaanse vlag op zijn kist. Vanzelfsprekend, hij was een patriot.

Ik speelde Another one bites the dust.

Hij zou het nummer van Queen verschrikkelijk hebben gevonden.

Zijn nalatenschap?

Een boek.

Geweldig, hè?

Mijn vader kwam verschrikkelijk aan zijn eind. Een langzame, sluipende, eet-je-darmen-aan-stukken-kanker. Zijn makkers prezen me dat ik voortdurend bij hem waakte.

Ja ja.

Ik wilde gewoon zeker zijn dat hij niet zo’n miraculeus herstel zou vertonen. Tijdens zijn laatste ogenblikken zei de Ierse priester die hem het sacrament der zieken toediende: ‘Hij zal weldra bij God zijn.’

Bij de duivel misschien. Met een beetje geluk.

Tijdens zijn laatste momenten was hij helder. Keek naar mij met een panische angst.

‘Ben je bang?’ vroeg ik.

Hij knikte, terwijl de tranen in zijn ogen sprongen. Ik boog me naar hem toe en fluisterde: ‘Mooi, en weet je, het wordt nog erger.’

Een fonkeling van woede in die dode, bruine ogen, en ik vroeg: ‘Wat ga je doen, hè? Wie ga je roepen, jij verdomde bullebak?’

De doodsreutel was luid en huiveringwekkend. De dokter kwam binnenrennen, pakte zijn hand en zei: ‘Het spijt me zeer.’

Ik wist een grijns te onderdrukken. Hij werd in een simpele kist begraven, passend bij zijn simpele ziel. Een week later kreeg ik zijn nalatenschap.

Het ene boek.

Het was een prachtig boek, dat wel, gebonden in zacht leer en goud op snee. Zwaar ook.

En vaak doorgenomen.

Ik was verbaasd. Wat mijn ouwe heer las, bleef beperkt tot de sportpagina’s van The Daily News.

Maar een boek?

GVD

Op de kaft stond in vervaagde gouden letters: Deugd.

Alsof hij daar iets van wist.

Ik bladerde het boek door.

???

Het stond vol notities in zijn hanenpoten. Op de eerste bladzijde stond dit: Je kunt geen boek openslaan zonder iets te leren.

... Confucius.

Ik legde het boek neer.

‘Deed hij aan zelfstudie?’

De lul.

Mijn mobieltje piepte.

Brady, mijn baas. ‘Het spijt me van je oude heer,’ mompelde hij.

Jaah. Blabla, blabla.

Zong zeker twee minuten lang het sympathiedeuntje. En toen: ‘Herrie in de club afgelopen nacht.’

En de uitsmijter was...

‘Waar zat je verdomme?’

En onuitgesproken: ‘Dus je ouwe heer ligt onder de groene zoden. Maar jij hoort ervoor te zorgen dat alles in de club gladjes verloopt.’

De Khe San, in het centrum.

Thuis voor:

Opscheppers

Agenten.

Strippers.

Misdadigers

Popartiesten

Pluimstrijkers.

Politici.

Allemaal ontspanden ze zich in een tent waar een gespannen wapenstilstand heerste.

Mijn taak: een gemoedelijke, plezierige sfeer handhaven. Ik vroeg niet of ze hun wapens bij de deur hadden afgegeven, maar probeerde de ongeremde karakters in toom te houden. Ik had een assistent - eigenlijk zou een Mack 5 ideaal zijn geweest - maar bij gebrek daaraan had ik...

Cici.

Een wapen van een dodelijk kaliber.

Brady gaf zich uit voor een Vietnamveteraan, zoals Bruce in zijn hoogtijdagen, een dubieuze traditie in gang gezet door John Wayne met zijn afschuwelijke Green Berets. Zeur lang genoeg door over een verloren oorlog en je wekte de indruk dat je er zelf was geweest. Om dat nog eens te onderstrepen speelde Brady Born in the USA alsof het zijn persoonlijke volkslied was. Dat hij uit de Oekraïne kwam scheen er noch hier noch daar iets toe te doen.

Ik beheerde de club, en dat deed ik goed.

Ik had het geleerd van de beste, mijn beste vriend Scotty, maar daarover later meer.

Ik had geleerd om op het gespannen koord tussen chaos en veiligheid te balanceren, omdat ik opgegroeid was bij een bullebak. Wanneer je moeder er vandoor gaat als je jong bent, verlies je elk vertrouwen. Mijn ouwe heer, tweede generatie Ier, was zo sentimenteel als alleen een aankomende psychopaat kan zijn. Zijn werkwijze was eenvoudig:

Sla je kind verrot, speel de sentimentele liederen:

Danny Boy

Galway Bay

Molly Malone

Drink een fles whisky.

Huil tranen met tuiten om je eigen zielige persoontje.

Wat een ‘opeenstapeling van ongunstige factoren’ wordt genoemd.

Drank, geestesziekte, geweld.

Maar boeken?

Nooit.

Dus waar ging dit schitterend gebonden boek over? Ik sloeg op goed geluk een andere pagina op.

Raak

Een boek moet een ijsbijl zijn.

Om de bevroren zeeën

In je ziel

Te splijten.

Ik stond volkomen perplex.

Als hij dat kon citeren en, Christus nog aan toe, op zichzelf had kunnen toepassen, hoe zat het dan verdomme met mijn duistere portret van hem?’

Ik besloot het aan Cici voor te leggen.

Zij was

Brady’s liefje in elke zin van het woord.

Vijfentwintig jaar oud, met de ervaring van vijftig, en elk jaar stuk voor stuk smerig.

En meedogenloos.

Haar prachtige gezicht vertoonde de zeldzame combinatie van groene ogen en een mond als van een Playboy godin.

In wezen had ze een simpele levensinstelling.

Het enige wat ze wilde was een vracht geld.

En het liefste voor de lente aanbrak.

Haar schoonheid was met recht adembenemend.

En het ergste was. Ze wist het.

En maakte er gebruik van.

Natuurlijk, ik neukte haar. Moet je de kat maar niet op het spek binden, want daar vroeg ze tenslotte gewoon om. Maar weet je, ik kon ook met haar praten en.

Let wel:

Ze las.

Onze club richtte zich op jeugdige boeven die groot geworden waren met films als Casino en Wise Guys.

Ze spraken een verbasterd Joe Peschi, doorspekt met stukken Travis Bickle.

Boeken? Geen sprake van.

Ze lazen het plaatselijke sufferdje niet eens. Maar Cici had altijd een boek naast haar vegetarische slobberdrankje liggen.

Haar nieuwste was De ethiek van het grotestadsmeisje.

Ongelogen waar.

Dus ze leek nogal veel te weten. Combineer dat met een glinstering in haar verbazingwekkende ogen en je kreeg... wat?

Sensualiteit en kennis.

Eind februari was New York kouder dan de ogen van mijn oude heer.

Een uur voor de club openging, hadden we de gebruikelijke discussies:

Een ober die liep te zeiken

Een dienster die liep te zeuren

En een enorme rekening van een ouwe kerel uit een van De Families, omdat niemand voldoende kloten had gehad om hem te vragen:

‘Zeg, klootzak, wil eindelijk die verdomde rekening eens betalen?’

Met andere woorden:

Kon ik weer doen.

Door hem zijn kont te kussen om een paar rooie ruggen van die gevaarlijke schoft los te krijgen.

Cici was op de hoogte van het taaltje van het jonge geboefte.

Legde me uit wat ‘te schools om cool te zijn’ inhield.

En de absolute absurditeit van het toevoegen van NIET aan een mededeling. Zoals:

‘Ik ben blij.’

Dramatische pauze.

Vervolgens.

‘Niet.’

M’n zus Nol op een houtvlot.

Maar wat me het ongelooflijkste ergerde was het vaste antwoord op werkelijk elke situatie.

Zoals

‘Je vrouw is gedood.’

‘... Wat je wil!’

Of zelfs bij goed nieuws:

‘Je hebt de Staatsloterij gewonnen.’

Of ze reageren met

‘... wat je wil.’

Het bezorgt me het apenzuur.

Mijn ouwe heer was toen vijf maanden overleden. Goed, vijf maanden en nog wat.

Dus begon ik te tellen. Reken maar. Vreugde kan gemeten worden.

Cici had me in een dronken bui verteld dat Brady een hele berg coke en een lading contant geld in zijn appartement bewaarde. Zij plantte het zaadje van een plan.

Scotty was intussen drie maanden dood.

We genoten van het uur voor Brady kwam. Cici had mijn favoriete muziek. We hadden een heel ritueel. Zij vroeg:

‘Caf Coretto?’

In feite de Italiaanse versie van een Irish coffee. Koffie met Jameson.

De nummers: U2 met Bad.

Waarin de Edge bewees dat hij inderdaad de eigenaar van de hoofdgitaar was.

Lorena McKennet met Raglan Road.

Het puurste leed. De Ierse nalatenschap.

The Clash met London Calling.

Echte rockers, altijd.

Gretchen Peters’ Bus to San Cloud.

Hartverscheurende schoonheid.

We waren halverwege, toen de deur opengeworpen werd en Brady binnenstoof. Zwaargebouwd, spieren en vet in overvloed. Een verwrongen gezicht met ogen die nog nooit van humor hadden gehoord.