Tess Monaghan hield van de nostalgische kleine kinderboekwinkel die een kleine twee jaar geleden geopend was tussen de antiquariaten langs Twenty-Fifth Street in North Baltimore. Er was zoveel schattigs - de in vrolijke kleuren geschilderde miniatuur schommelstoeltjes en fauteuils op de zonneveranda, de beo die ‘Hallo, meid!’ zei, of ‘Halt! Wachtwoord!’ en - het mooist van alles - ‘Nimmermeer!’

Het mooist vond ze de enorme poster van Arnold Lobel die tegenover de winkeldeur hing en waarop een baardig mensbeest in zijn kleine huisje nestelde dat uit wankele stapels boeken bestond. Ze vond het prachtig dat andere producten hier echt bijzaak waren; deze winkel verkocht boeken, met daarnaast een enkele knuffel en Fancy Nancy boa’s. Tess waardeerde het dat cadeaupapier hier het hele jaar gratis was en dat de winkel zocht naar boeken die uitverkocht waren. Ze kon niet wachten tot haar dochter van twee, Carla Scout, oud genoeg zou zijn om het hele zaterdagse voorleesuurtje stil uit te zitten, hoewel Tess begon te vrezen dat het pas zo ver zou zijn als Carla Scout eerstejaars op de universiteit was. Maar het meest van al bewonderde ze het tegen de trend indruisende besluit om een boekwinkel te openen, terwijl zo veel mensen schenen te denken dat boeken hun langste tijd hadden gehad.

Ze vond alleen dat het leuk zou zijn geweest als de eigenaresse van De Kinderboekwinkel ook echt van kinderen hield.

‘Voorzichtig,’ bromde de eigenaresse met haar ravenzwarte haar op deze voor oktober ongewoon koude dag, toen Carla Scout zich in haar Frankenstein waggelgang naar een lage plank met prentenboeken begaf. Om eerlijk te zijn, de handen van Carla Scout waren niet bepaald schoon, omdat moeder en dochter zich even tevoren hadden overgegeven aan een van mama’s favoriete zwakheden: chocolade pindabrokken uit Eddie’s kruidenierszaak. Tess schoot toe met een servetje en glimlachte verontschuldigend naar de eigenaresse.

‘Het spijt me,’ zei ze. ‘Ze houdt zoveel van boeken, ze kijkt ze soms letterlijk aan stukken.’

‘Kan ik u misschien helpen?’ vroeg de eigenaresse alsof zij Tess nooit eerder had gezien. Tess’ creditcard sprak andere taal.

‘O... nee, we zoeken een verjaardagscadeautje, maar ik heb wel wat ideetjes. Mijn tante beheerde de kinderbibliotheek voor de gemeentescholen.’

Tess vertelde er niet bij dat haar tante haar eigen boekhandel had en met alle plezier elk boek zou bestellen dat Tess wilde hebben - tegen kostprijs. Maar Tess wilde dat deze boekhandel, zo dicht bij haar eigen buurt, zou bloeien. Ze wilde dat alle winkels bij haar in de buurt bloeiden, maar het was een gevaarlijk principe om hoog te houden, zoals de meeste principes. ’s Avonds, als haar dochter sliep en het huis stil was, kon ze het niet helpen dat haar muis naar internetwinkels klikte, die alles zo gemakkelijk maakten. Zou ze...?

‘U bent er ook zo een, neem ik aan,’ zei de vrouw.

‘Een van...?’

De eigenaresse wees naar de iPad die uit Tess’ tas stak. ‘O... nee. Ik bedoel, natuurlijk, ik koop af en toe een e-boek, vooral boeken die ik niet per se hoef te hebben, maar ik gebruik de leesapp op dit ding voornamelijk voor omvangrijke documenten. Bij mijn werk komt een hoop papierwerk kijken en het is geweldig om de documenten te kunnen invoeren en ze met me mee te nemen...’

De eigenaresse rolde met haar ogen. ‘Natuurlijk.’ Ze verdween achter de bloemetjesgordijnen die haar werkruimte afscheidden van de winkel, alsof ze praten met Tess te vermoeiend vond.

Het spijt me, mimede de enige verkoopster in de winkel, een vrouw met vuurrood haar, talloze piercings en een tatoeage van wat Jemima Puddleduck leek op haar linkerbovenarm.

De eigenaresse schoot weer tussen de gordijnen uit, haar tasje onder haar arm. ‘Ik ga koffiedrinken, Mona, en daarna naar de bank.’ Tess wachtte om te kijken of ze op een fiets stapte, misschien wel een met een mandje voor vinnige zwerfhondjes. Maar ze liep Twenty-Fifth Street af, haar hoofd gebogen tegen de vlagerige wind.

‘Ze heeft het moeilijk,’ zei het meisje met de tatoeage van de eend. Mona, had de eigenaresse haar genoemd. ‘Dat kun je je wel voorstellen. En wat haar helemaal gek maakt zijn mensen die hier binnenkomen met e-readers - met alle respect - alleen om haar uit te horen en vervolgens de elektronische versie te downloaden of online een goedkoper exemplaar te kopen.’

‘Ik kan me niet voorstellen dat mensen digitale kinderboeken zouden willen.’

‘Dat zou u nog verbazen. Er zijn een paar interactieve Dr. Seuss-boeken - ze zijn echt heel goed. Maar ik weet niet wat ik van de lees-tegen-jezelf-functie moet denken. Ik denk dat het nog steeds belangrijk is dat ouders hun kinderen voorlezen.’

Tess kreeg een schuldbewuste kleur. Ze had Hop on Pop op haar iPad, samen met wat spelletjes, hoewel Carla Scout het voorlopig leuker leek te vinden om de e-mails van haar moeder te openen en vervolgens te deleten.

‘In ieder geval,’ ging Mona verder, ‘het zijn de plotselinge verdwijningen die haar chagrijnig maken. Want het gaat om de duurste, mooiste boeken. Hugo, dat soort dingen. Heel veel Caldecott-boeken, maar nooit de Newbery’s en die hebben we in dezelfde hoek staan. Iemand heeft het duidelijk op de geïllustreerde boeken gemunt. Maar niet de echt zeldzame die we achter slot en grendel bewaren.’ Ze wees naar de kast die langs de voorkant van de toonbank liep, vol oude boeken in perfecte staat: Elouise Goes to Moscow, verscheidene titels van Maurice Sendak, Emily of Deep Valley, 100 Dresses van Eleanor Estes, een boek dat Tess niet kende, Epaminondas and his Auntie, waarvan de illustratie op de kaft bepaald niet politiek correct was.

Tess merkte dat ze van persoonlijkheid verwisselde, van verontruste moeder naar privé-detective die veiligheidsadviezen gaf. Ze keek om zich heen. ‘Al die kleine hoekjes - het is knus, maar ideaal voor een winkeldief. Een alarm en een bel bij de deur om je te waarschuwen wanneer die open en dicht gaat, maar geen camera’s. Heb je erover gedacht om de mensen tassen en rugzakken te laten inleveren?’

‘Dat hebben we geprobeerd, maar toen heeft Octavia de nummers door elkaar gehaald... en wanneer ze met verwijten overladen wordt, laten we zeggen dat ze zich dan niet van haar beste kant laat zien.’

‘Octavia?’

‘De eigenares.’

Alsof haar naam haar opriep, verscheen ze ineens met een beker koffie in haar hand, terwijl ze de deur achter zich dichtsloeg. ‘Ik vergeet altijd dat de bank elke dag om drie uur sluit, behalve op vrijdag. O, nou ja, niet dat ik veel te storten had.’

Ze keek naar Mona, haar gezicht zachter en vriendelijker. Ze was jonger dan Tess had gedacht, nog geen veertig. Het kwam door haar strenge manier van doen en zwartgeverfde haar dat ze ouder leek. ‘Ik kan vandaag een cheque voor je uitschrijven, maar als je tot vrijdag zou kunnen wachten...’

‘Natuurlijk, Octavia. En het is bijna Halloween. Voor je het weet gaan de mensen hun inkopen voor de feestdagen doen.’

Octavia zuchtte. ‘Meer mensen in de winkel. Meer afleiding. Meer kans voor dieven.’ Ze keek naar Carla Scout die met een boek van Mo Willems op de grond zat en zichzelf ‘voorlas’. Tess dacht dat Octavia vertederd zou zijn of ze wilde of niet. Wat kon er schattiger zijn dan een klein meisje dat las, vooral dit kleine meisje, dat zo verstandig was om op haar vader te lijken met haar lichte huid en donkere haar dat al tot op haar schouders hing. Bovendien droeg ze een miniatuur leren bomberjack van Gap, rode spijkerbroek en een Clash T-shirt. Tess had vandaag al minstens veertig keer gehoord dat ze ‘zóóó enig’ was. Ze bereidde zich voor op een eenenveertigste verklaring in die zin.

Octavia zei: ‘Ze heeft chocolade op het boek gesmeerd.’

Dat had ze. En ze hadden Don’t Let the Pigeon Drive the Bus al, maar Tess zou dit beschadigde boek wel moeten kopen. ‘Tel het dadelijk maar op bij mijn andere aankopen, wanneer ik afreken,’ zei Tess die wist dat het dwaasheid was om te proberen Carla Scout een voorwerp af te pakken dat haar rustig en tevreden hield.

‘Ik heb begrepen dat u wat problemen met diefstallen hebt?’

‘Mona!’ Eigenares keek boos naar werkneemster. Tess zou onder een dergelijke blik ineengekrompen zijn, maar de jongere vrouw haalde enkel haar schouders op.

‘Het is geen schande, Octavia. Mensen stelen niet van ons omdat we slechte mensen zijn. Of zelfs omdat we slecht zijn in wat we doen. Ze doen het omdat ze hebzuchtig zijn.’

‘Een camera zou uw problemen al een heel eind oplossen,’ deelde Tess mee.

Octavia snoof. ‘Ik moet niks van apparaatjes hebben.’ Ze wierp nogmaals een onheilspellende blik naar Tess’ iPad en voegde er toen wat minder scherp aan toe: ‘Bovendien kan ik me die onkosten momenteel niet veroorloven.’

Haar eerlijkheid raakte bij Tess een gevoelige snaar. ‘Ik begrijp het. Hebt u een bepaald patroon opgemerkt?’

‘Ik maak niet iedere week de inventaris op,’ begon Octavia, toen Mona zei: ‘Het gebeurt op zaterdag. Ik ben er bijna zeker van dat het op zaterdag gebeurt. Dan is het hier druk met het voorleesuurtje en meer zoekende klanten dan gewoonlijk - vaak gescheiden vaders die nog vaak even een cadeautje komen oppikken of die wanhopig proberen hun kinderen bezig te houden.’

‘Ik zou misschien kunnen helpen...’

Octavia hief een hand op. ‘Daar heb ik ook geen geld voor.’

‘Ik doe het voor niks,’ zei Tess tot haar eigen verbazing.

‘Waarom?’ Octavia’s stem droop van het wantrouwen. Ze was geen vriendelijkheid gewend, vermoedde Tess, behalve misschien van Mona, het soort winkelbediende dat wel een paar dagen op een cheque wilde wachten.

‘Omdat ik denk dat uw winkel goed is voor North Baltimore en ik wil dat mijn dochter hier kan komen terwijl ze opgroeit. Om een echt stadskind te worden, om hier te kunnen fietsen of de bus te nemen, om alleen boeken uit te zoeken. Betsy-Tacy, Mrs. Piggle-Wiggle, The Witch of Blackbird Pond. Edward Eager en E. Nesbit. Allemaal boeken waarvan ik hield.’

‘Iedereen wil dat kinderen de boeken lezen die je zelf in je jeugd mooi vond,’ zei Octavia. ‘Maar als ik in dit vak één ding heb geleerd, dan is het dat kinderen hun eigen ontdekkingen moeten doen als je wil dat ze echte lezers worden.’

‘Oké, zal wel zo zijn. Maar als ik wil dat ze boeken ontdekt gaat er niets boven snuffelen in een winkel of een bibliotheek. Er gaat niets boven toevallige ontdekkingen en dat kun je niet sturen.’ Ze keerde zich net op tijd naar haar dochter om te zien - maar niet te voorkomen - dat Carla Scout met haar vuile handen naar een volgende boek reikte. ‘Dat nemen we ook.’

Weer op straat, met Carla Scout in haar wandelwagen, probeerde Tess met een hand te sturen, terwijl ze in de andere haar telefoon hield om haar e-mails te bekijken. Het was onvermijdelijk dat ze tegen de hielen van een man botste die ze in ieder geval van gezicht goed kende.

Zij en Crow, de vader van Carla Scout, noemden hem de Wandelaar en ze vroeg zich vaak af wat voor leven hij leidde, waar hij de tijd vandaan haalde om elke dag kilometers door North Baltimore te lopen, door weer en wind, alsof dit zijn taak in het leven was. Hij zou knap geweest zijn, als hij eens glimlachte en rechtop stond, maar er kon nooit een lachje af en hij had een ronding in zijn houding die deed vermoeden dat hij niet rechtop kon staan. Toen Tess tegen hem aan botste, draaide hij abrupt een kwartslag om, zodat hij Tess met zijn rugzak raakte. Het was alsof ze een klap met een moker kreeg. Tess vroeg zich af of hij er een gewicht in droeg om hem te helpen zijn ongelukkige houding te corrigeren.

‘Neem me niet kwalijk,’ zei Tess, maar de man leek hun botsing niet eens gemerkt te hebben. Hij bleef gewoon doorlopen in zijn kenmerkende, kordate gang, zijn lichaam als een C voorovergebogen. Er zat geen levenslust, geen veerkracht in de gang van de Wandelaar, alleen de grimmige vastbeslotenheid om de ene voet voor de andere te zetten, steeds weer opnieuw. Hij was, vond Tess, net iemand uit een sprookje of een mythe die vervloekt was om steeds maar door te blijven lopen tot de betovering werd verbroken.