 In de serie Manege De Hoefslag verschenen:

1. In het zadel

2. In galop

3. De val

4. Op kamp

5. De wedstrijd

6. Doodziek

7. Springen

8. Een eigen paard

www.uitgeverijlink.nl

Die kaars doet het vast nog wel

Loes hield haar duim lang op de bel. Toch duurde het even voordat de voordeur openging. Haar oudere broer Edwin stond met een chagrijnig gezicht in de deuropening. Hij zat op de middelbare school en had repetitieweek, waardoor hij nu elke dag al vroeg thuis was.

'Ha,' zei Loes. 'Goed dat je al thuis bent.'

'Had je niet gewoon met mama en de kinderen naar huis kunnen komen?' vroeg hij kortaf, zonder haar te begroeten.

'Goh, jij bent ook aardig, zeg. Ze moesten nog allemaal kerstdingen meenemen die ze op school hadden gemaakt. Daarom ben ik vast vooruitgegaan.'

Haar broer had zich al omgedraaid en was de woonkamer binnengegaan. Toen Loes haar jas had opgehangen en ook binnenkwam, zat Edwin op de bank met zijn gameboy.

'Speel je Pokémon?' vroeg Loes.

'Hm. Pak liever wat te drinken en laat mij met rust.'

'Wil jij ook?'

'Ik hoef niet. Laat me nu maar met rust.'

Maar zo makkelijk liet Loes zich niet afschepen. 'Hoe gingen je repetities vandaag? En heb je die wiskunderepetitie al terug?'

Even keek hij op van zijn gameboy om haar een vernietigende blik toe te werpen. 'Doe nou maar niet alsof je mijn moeder bent en ga liever zelf wat doen, in plaats van mij lastig te vallen.'

Loes kon het niet laten om te vragen: 'Moet jij dan niet leren?'

'Rot nou op!' ontplofte Edwin, terwijl hij zijn rug naar haar toe draaide.

Grijnzend ging Loes in de keuken wat frisdrank pakken. Net toen ze de koelkast dichtdeed, hoorde ze dat er een sleutel in de voordeur gestoken werd.

Haar moeder kwam binnen met Vincent en Manou, het jongere broertje en zusje van Loes. Manou hing haar jas op aan de lage kapstok, terwijl Vincent het gemopper van zijn moeder onderging.

'Ben jij nou een grote jongen van bijna negen? Je lijkt wel een kleuter!'

'Hé!' riep Manou verontwaardigd. 'Ik doe zulke dingen niet, hoor!'

'Ja, sorry,' zei haar moeder snel. 'Zo bedoelde ik het niet. Ik erger me alleen zo kapot aan die stomme Cent.'

Vincent werd in het gezin vaak Cent genoemd. Vin ging niet, omdat de naam van zijn oudere broer al jaren werd afgekort tot Win. En Edwin weigerde zich Ed te laten noemen, want dat vond hij een stomme naam. Loes vond op haar beurt Cent maar niks ('Ik noem iemand toch ook geen Euro?'); daarom noemde ze haar jongere broertje soms Vins.

'Wat is er dan gebeurd?' wilde Loes weten.

'Vincent is het Eikeltje van de Week.' Manou trok een eigenwijs gezicht.

'Nou, misschien wel het Eikeltje van de Maand!' brieste haar moeder, terwijl Vincent schuldbewust naar zijn schoenen keek. 'Heeft hij een mooi kerststukje gemaakt op school, laat hij het op weg naar huis gewoon op straat vallen.'

'Niet waar!' protesteerde Vincent. 'Ik heb het helemaal niet op straat laten vallen.'

Even was zijn moeder sprakeloos, maar toen zei ze afgemeten: 'Vincent Simon van Gerwen, je moet niet liegen. Ik was er zelf bij.'

Dat bracht Vincent niet van zijn stuk. 'Ik ook! En ik heb het echt niet op straat laten vallen, maar keurig op de stoep.'

Zijn moeder deed wanhopig haar handen omhoog en zocht steun bij Loes. 'Dat geloof je toch niet, hè? Hij meent het nog ook!'

'Natuurlijk meen ik het!' Vincent pakte van het kastje bij de brievenbus zijn kerststukje, dat Loes tot dan toe nog helemaal niet gezien had. Het zag er wat verfomfaaid uit en de kaars was geknakt.

'Kijk maar, het is ook maar een klein beetje stuk.'

'Hier is geen eer meer aan te behalen,' zei zijn moeder vermoeid tegen Loes. 'Laat die sufferd dat kerststukje hier tien meter vandaan uit zijn handen vallen, vindt hij dat het maar een klein beetje stuk is.'

'Tuurlijk.' Vincent keek alweer opgewekt. 'En die kaars doet het vast nog wel. Toch? Zo'n vlammetje kan toch wel een bochtje maken?' Vrolijk neuriënd liep hij met zijn kapotte kerststukje de kamer in, nagekeken door een hoofdschuddende moeder en een breed grijnzende Loes.

Katten in de kerstboom

Ze kregen alle vier limonade te drinken en mochten een kerstkransje uit de kerstboom halen. Het had weinig gescheeld of de Van Gerwens hadden dit jaar helemaal geen kerstboom gehad. Een jaar tevoren was het daar namelijk helemaal mee misgegaan.

Hun twee katten, Wipstaart en Kiekeboe, hadden ze toen net anderhalve maand. De beestjes waren afkomstig van de manege van Loes en waren hooguit drie maanden oud toen de kerstboom in huis kwam. Omdat ze moesten wennen aan hun nieuwe huis, mochten de twee katjes al die tijd nog niet naar buiten. Dus toen kort na Sinterklaas de kerstboom binnenkwam, werden ze helemaal dol.

Waarschijnlijk dachten ze dat het een groot stuk natuurspeelgoed was, dat speciaal voor hen was gehaald. De boom stond nog niet eens vast, toen ze allebei een sprintje trokken door de kamer en recht in de takken sprongen. Ze toonden zich allebei diep teleurgesteld toen hun baasjes de kerstboom vervolgens vlug weghaalden en achter het huis in de tuin zetten, waar hij voor het raam werd opgetuigd, buiten bereik van de beide katjes. Met hun pootjes tegen de ruiten stonden ze er soms naar te kijken. Volgens Loes waren ze echt kwaad dat hun mooie speelboom was afgepakt.

En dus was er dit jaar veel gepraat over de vraag of er nu wél een kerstboom moest komen. De vader van Loes vond van niet: hij dacht dat de katten er nog steeds in zouden springen. De moeder van Loes vond van wel: de katten gingen immers allang elke dag naar buiten, waar ze allerlei bomen en struiken tegenkwamen, dus zouden ze niet meer zo uitzinnig reageren op een boom in de kamer, verwachtte ze. En de kinderen vonden natuurlijk ook van wel: zij wilden het gewoon proberen en kijken of het goed zou gaan.

Maar dat vond de vader van Loes weer helemaal geen goede oplossing, want stel je voor dat de katten wél weer de boom in zouden stuiven. Waar moest die boom dan naartoe? Buiten stond hij ook al niet veilig meer voor die inmiddels fors gegroeide beesten. En je kon een kerstboom nu eenmaal niet terugbrengen naar de handelaar. Dagenlang was erover gesproken en zelfs geruzied. Uiteindelijk was en bleef het vijf tegen één: alleen de vader van Loes bleef bij zijn mening dat er geen boom gekocht moest worden. En dus kwam de boom er. Goed, het was ditmaal een veel kleiner boompje dan de vorige jaren, want de vader van Loes had er eentje uitgezocht die op een tafeltje kon staan. Dat was veiliger met de katten, vond hij. Maar er was tenminste een kerstboom.

Iedereen wachtte af hoe de katten zouden reageren op de boom. Natuurlijk kwamen Wipstaart en Kiekeboe meteen nieuwsgierig kijken toen de vader van Loes de kerstboom de kamer binnen bracht en op het tafeltje in een standaard zette. De twee katjes besnuffelden de boom uitvoerig, maar sprongen er in ieder geval niet meer in.

'Dat dacht ik al,' zei de moeder van Loes, op een toon die duidelijk maakte dat ze eigenlijk 'Zie je wel!' had willen zeggen.

'Het valt me niet tegen,' bromde de vader van Loes.

'Volgend jaar weer een grote boom!' riep Vincent blij.

Zijn vader keek bedenkelijk. 'Dat zien we volgend jaar dan wel weer.' Nu stond de kerstboom er alweer een paar weken en was iedereen er helemaal aan gewend. De katten hadden wel eens met de onderste kerstboomversieringen gespeeld en er zelfs af en toe een paar uit de boom getrokken, maar verder hadden ze zich keurig gedragen. Daar was Loes erg opgelucht over, want ze had vorig jaar een kerstfeest zonder boom in de kamer maar niks gevonden.

Ze schoof voorzichtig een kerstkransje van een van de bovenste takken van de kerstboom. De onderste takken waren gereserveerd voor Manou en Vincent, want die kwamen nog niet zo hoog. Dat vond Loes lastig, want de takjes aan de bovenkant van de boom waren veel dunner, waardoor de ronde koekjes met een gat erin er veel verder overheen zakten. Daardoor kreeg ze de kerstkransjes er zelden heel af. Ook dit keer brak het koekje vlak voordat ze er het einde van de tak mee had bereikt. Nou ja, het kwam toch in stukken in je buik terecht.

Neuriënd trok ze haar jas aan. Wat ze neuriede, was een zelfgemaakt liedje, dat regelmatig veranderde, maar waarin altijd het volgende refreintje voorkwam: 'Ik ga lekker naar de manege, lekker naar de manege, lekker naar de manege. Ik ga lekker naar de manege, om voor Kroketje te zorgen.'