   In de serie Manege De Hoefslag verschenen:

1. In het zadel

2. In galop

3. De val

4. Op kamp

5. De wedstrijd

6. Doodziek

7. Springen

8. Een eigen paard

www.uitgeverijlink.nl

Een spiegelbeeld met gevoel voor humor

Dat zou je net zien: wilde Loes even snel tandenpoetsen, stond haar zusje al bij de wastafel.

'Duurt het nog lang, Manou?' vroeg ze ongeduldig.

Zonder de tandenborstel uit haar mond te nemen schudde het blonde meisje haar hoofd.

Er zat voor Loes niets anders op dan te wachten. Ze keek toe hoe Manou met een ernstig gezicht eerst haar kiezen en toen haar tanden borstelde, vervolgens de resterende tandpasta uitspuugde en een bekertje vulde met water.

'Poetst mama niet meer na bij jou?' informeerde Loes.

Manou draaide zich om. Rond haar mond zat wit schuim. 'Na het eten niet meer. Alleen 's avonds nog.' Ze nam een grote slok water en spuugde in de wasbak. 'Nul,' telde ze hardop.

'Nul?' vroeg Loes verbaasd.

'Ja, nul,' antwoordde Manou onverstoorbaar. Weer nam ze een slok water en spuugde die uit. 'Eén.'

Terwijl haar zusje een volgende slok nam, drong Loes aan: 'Maar waarom begin je bij nul te tellen en niet gewoon bij één?'

Manou spuugde weer in de wasbak. 'Twee. Omdat mama vindt dat ik eindeloos met tanden poetsen bezig ben. Daarom mag ik van haar maar vier keer spoelen.'

Loes begreep er niks van. 'Dus omdat je maar vier keer mag spoelen, begin je met nul?'

Dit keer gorgelde Manou eerst met haar slok water, voordat ze die in de wasbak liet spatten. 'Drie. Ja, want ik wil vijf keer spoelen.' Nog steeds was het Loes niet duidelijk. 'Maar waarom dan?'

Weer verdween een slok water in de wasbak. 'Vier,' zei Manou.

'Want ik ben toch vijf, dommie!' Nu veegde Manou haar mond af met een handdoek. Pas toen draaide ze zich weer naar haar grote zus. 'Ik wil vijf keer spoelen, omdat ik al vijf ben.' Ze maakte een gebaar alsof dat vanzelf sprak. 'En omdat ik het van mama maar vier keer mag, begin ik gewoon met nul. Want dan doe ik het vijf keer, maar toch vier keer.'

'Juist, ja.' Met opgetrokken wenkbrauwen keek Loes haar zusje na, dat parmantig de badkamer uitliep. Hoofdschuddend deed ze wat tandpasta op haar tandenborstel en ze begon te poetsen.

Intussen keek ze in de spiegel. Wat ze zag, beviel haar helemaal niet. Waarom mocht ze dat stomme oranje haar niet laten verven van haar moeder? En waarom kon ze die belachelijke sproeten er niet af wassen? Misschien moest ze haar haren maar voor haar gezicht kammen. Of juist helemaal afscheren. Ze had zichzelf eigen- lijk nog even chagrijnig willen aankijken, maar schoot toch in de lach toen ze zich probeerde voor te stellen hoe ze eruit zou zien met een kaal hoofd.

'Toch maar niet,' zei ze met een mond vol schuim tegen het sproetige, oranjeharige meisje in de spiegel.

Met wat water spuugde ze het schuim in de wasbak. 'Nul,' telde ze hardop, waarna er ineens een brede grijns in de spiegel te zien was. Altijd prettig als je spiegelbeeld gevoel voor humor heeft.

Kampioen op niveau twintig

Na het tandenpoetsen huppelde Loes de trap af. Normaal gesproken was er op zondag altijd wel een familieverjaardag of iets anders waar ze naartoe gingen. Maar vandaag bleven ze gewoon thuis. Al zou zijzelf aan het eind van de middag nog wel even naar de manege gaan, om te zien hoe het met Kroketje was. Want een dag zonder het liefste veulen van de hele wereld was gewoon niet compleet.

In de kamer hingen haar jongere broertje Vincent en haar oudere broer Edwin ieder op een bank. Vincent speelde een spelletje op zijn gameboy en Edwin bladerde verveeld in een tijdschrift. Aan de andere kant van de kamer lag Manou op haar buik met stiften een kleurplaat te kleuren. Kiekeboe, een van hun twee katten, zat er geïnteresseerd naar te kijken en tikte af en toe met haar pootje tegen een stift die te dicht bij haar in de buurt kwam.

Het duurde nog een paar uur voordat ze naar de manege kon, zag Loes op de klok. Joyce, de eigenares van Manege De Hoefslag, had namelijk het liefst dat ze pas na drieën Kroketje kwam voeren, anders at hij zijn droogvoer veel te snel op. Wat zou ze in de tussentijd eens gaan doen? Haar ouders vonden het vast niet goed als ze de televisie aanzette, want ze hadden 's ochtends al naar Gert & Samson en een paar zondagmorgenprogramma's gekeken. Ze had al haar bibliotheekboeken al uit. En waar was haar gameboy eigenlijk?

Op dat moment werd er doorgetrokken en kwam haar vader van de wc af. In zijn hand had hij de gameboy van Loes. 'Yes!' riep hij, terwijl hij de kamer binnenliep. Alle blikken gingen in zijn richting. Toen hij er zeker van was dat hij de volledige aandacht had, vertelde hij: 'Nou, Cent, je kunt trots zijn op je oude vader.' Vincents naam werd vaak afgekort tot Cent. Vin kon niet, omdat Edwin al Win genoemd werd: die had er namelijk een hekel aan als iemand Ed tegen hem zei, want dat vond hij een stomme naam. Alleen Loes weigerde om haar broertje Cent te noemen; in plaats daarvan sprak ze hem wel aan als Vins.

'Hoezo dan?' wilde Vincent weten.

'Omdat ik op niveau twintig kampioen ben geworden bij Dokter Mario.' Glimlachend hield hun vader de gameboy omhoog. 'En dat was best moeilijk.'

'Niveau twintig, dat is toch het hoogste?' vroeg Vincent vol ontzag.

De glimlach van zijn vader werd nog breder. 'Yep.'

'Op welke snelheid, pa?' informeerde Edwin droogjes.

'Eh, gewoon op medium.'

Edwin snoof minachtend. 'Dat dacht ik al. Als hij op snel staat, heb je mooi geen schijn van kans. Dan haal je niveau vijf nog niet eens.'

'Dat weet ik niet.' Het was aan hun vader te zien dat de lol van zijn overwinning er al wel af was. 'Dat zou ik eerst moeten proberen.'

'Nou, dan wens ik je veel succes,' zei Edwin, waarna hij weer in zijn tijdschrift dook.

Vincent probeerde zijn vader toch nog wat moed in te spreken.

'Toch cool, hoor, pap. Dat haalt vast niet iedere vader, niveau twintig. Zelfs niet met de medium snelheid.'

'Nou, bedankt hoor, Cent,' antwoordde zijn vader met een zuur gezicht. Meteen legde hij de gameboy op het tafeltje waar ook de doos met gameboyspelletjes stond.

'Wil je mijn gameboy alsjeblieft niet iedere keer meenemen naar de wc?' De stem van Loes klonk iets snibbiger dan ze bedoeld had.

'Hoezo?' kwam de korzelige wedervraag van haar vader.

'Dan gaat hij zo stinken.' En vervolgens, tegen haar luid lachende broers: 'Doe eens even normaal! Jullie gameboys neemt hij nooit mee, het is altijd de mijne!'

'Ik begrijp het al,' mopperde haar vader. 'Jullie kunnen het gewoon niet hebben dat ik kampioen ben geworden op niveau twintig van Dokter Mario. Het is de kift, meer niet.'

'Ja, hoor, pap.' Edwin maakte een neerbuigende grimas in de richting van zijn vader. 'Droom jij maar lekker verder.'

Nu vond Loes het toch nodig om haar vader te hulp te schieten, ook al omdat ze vond dat Edwin ronduit onuitstaanbaar geworden was, sinds hij naar de middelbare school ging. 'En dat zegt iemand die alleen maar zo vaak op zijn Playstation speelt omdat hij verliefd is op Lara Croft.'

Meteen kreeg Edwin een rood hoofd.

'Wie is dat ook weer, Lara Croft?' wilde haar vader weten.

Loes keek hem hoofdschuddend aan. 'Dat is de heldin uit het spelletje Tomb Raider. Hebben ze zelfs een film van gemaakt. Je moet wel een beetje opletten als we het over zulke dingen hebben, pap. Anders kun je binnenkort onze gesprekken helemaal niet meer volgen.'

'Wat kan hij niet volgen?' vroeg haar moeder, die net met een schrijfblok en een stapel papieren de kamer kwam binnenlopen.

'Zo'n beetje alles wat ertoe doet in de wereld,' antwoordde Edwin vlug. 'Maar ja, jullie worden natuurlijk ook al wat ouder, hè.'

Zijn ouders keken elkaar aan. 'Weet je wat?' Moeder lachte. 'Ik hou hem vast en dan geef jij hem de kieteldood.'

'Goed idee,' zei haar man grijnzend. 'Daar ben ik waarschijnlijk nog net niet te oud voor.'

'Nee!' brulde Edwin. 'Als je het maar laat!'

Maar zijn ouders liepen al met uitgestrekte armen naar hem toe, elk om een andere kant van de tafel. Er was geen ontsnappen mogelijk.

'Als jullie hulp nodig hebben, dan hoor ik het wel, hè?' bood Loes aan. Met plezier zag ze dat Edwin haar een vuile blik toewierp.

'Nee, dank je wel, hoor,' reageerde haar moeder opgewekt. 'Dit kunnen we wel alleen af.'