Geluid uit!

Nou was ze bijna boven op die berg, kwam er weer zo'n stom aapje naar beneden stuiteren, zodat ze een leven verspeelde. Het was ook iedere keer hetzelfde; ze leerde het nooit!

Even overwoog ze om de gameboy weg te leggen en iets anders te gaan doen. Maar ze lag zo lekker op haar buik op de bank, met wiebelende benen en een spinnende Wipstaart op haar rug. Dus begon ze een nieuw spelletje.

Deze keer koos ze voor tennis. Op niveau één had ze niet zo'n moeite om van de computer te winnen, maar op niveau twee was het haar tot nu toe niet gelukt om zelfs maar een set te veroveren. Met haar tong een stukje uit haar mond begon ze geconcentreerd aan de wedstrijd.

Edwin kwam binnen en gooide zijn schooltas op een stoel. 'Loes, geluid uit!' riep hij, zonder te groeten.

Verstoord keek Loes naar haar oudere broer. Sinds hij op de middelbare school zat, was hij werkelijk onuitstaanbaar geworden. Het leek wel of hij dacht dat alles in huis om hem draaide. Van haar jongere broertje en zusje, Vincent en Manou, had ze nooit last, maar het was net of Edwin constant ruzie met haar zocht. Ze deed of ze niks gehoord had en speelde rustig verder.

Terwijl hij een cd'tje opzette, zei Edwin nog een keer, zonder zich naar haar toe te draaien: 'Geluid uit, Loes!'

Loes vertikte het om antwoord te geven. En ze zette ook het geluid van haar gameboy niet uit. Wat dacht die kwal wel niet? Zij lag hier lekker te spelen in de huiskamer en hij kwam net pas binnen. Ze luisterde naar wat hij had opgezet. Hm, niet slecht, maar het bleef natuurlijk wel zíjn muziek.

Edwin liet zich met een stripboek op de bank vallen en zakte onderuit. Zijn stem klonk dreigend: 'Loes, ge-lui-huid uit! En nu meteen!' Hij kon haar wat! Stiekem liet ze haar wijsvinger langs een draaiknopje aan de zijkant van haar gameboy gaan, zodat het geluid nog wat harder ging.

'Mama!' riep Edwin, terwijl hij zijn voeten op het lage tafeltje legde,

'Loes wil haar geluid niet afzetten.'

'En Edwin zit met zijn voeten op tafel!' riep Loes net zo hard.

Hij wierp haar een vuile blik toe, die ze beantwoordde met een allerliefst glimlachje. Maar ze zette haar geluid niet uit. Hun moeder kwam de kamer binnen en schudde haar hoofd. 'Ik kan zelfs niet even boven de was opvouwen, want dan gedragen jullie je meteen als kleine kinderen. Edwin, haal direct je voeten van de tafel af. En Loes, zet het geluid van je gameboy af. Je weet dat het niet mag als er muziek aanstaat.'

Loes deed wat haar gezegd werd. 'Ja, maar,' protesteerde ze, 'hij zette de muziek aan, terwijl ik hier al was...'

Maar het had geen zin, want haar moeder was meedogenloos. 'Geen gezeur, je kent de afspraken. Die rare, elektronische gameboyriedeltjes zijn toch al een kwelling, en helemaal als de televisie aanstaat of iemand naar muziek zit te luisteren.'

'Precies, Lóés!' zei Edwin, met een treiterige uithaal.

'En als ik jou nog eenmaal met je voeten op tafel zie zitten, zet ik

's avonds een schoen in je warme eten,' mopperde zijn moeder. Prompt schoot ze in de lach toen ze zijn verbaasde gezicht zag. 'Ja zeg, jullie moeten niet denken dat ik steeds hetzelfde blijf zeggen! Ik ben geen politieagent.'

Moeizaam schoof Edwin wat achteruit, zodat zijn benen niet op, maar vlak voor de tafel terechtkwamen. 'En wij zijn geen gevangenen,' sprak hij strijdlustig.

'Dat had je gedacht.' Zijn moeder was totaal niet onder de indruk.

'Wacht maar tot ik je in je kamer opsluit.'

'Zie je wel!' Edwins stem klonk klagerig. 'Meteen weer dreigen.'

'Je moet niet altijd zo vervelend doen,' maande zijn moeder. 'Ik woon hier ook, hoor! En ik heb wel wat beters te doen dan jullie een beet- je uit elkaar te houden en te zorgen dat jullie de boel niet afbreken.'

'En dat hij zijn vieze poten niet op de tafel legt,' sarde Loes, terwijl ze duidelijk zichtbaar weer aan de geluidsknop van haar gameboy draaide.

'Mam, nou zet ze haar geluid weer aan! Zeg er eens wat van!' riep Edwin.

'Jullie zijn werkelijk onverbeterlijk.' Hun moeder stond op en liep hoofdschuddend naar de keuken. 'Zoek het zelf maar uit, ik ga de macaroni opzetten. Maar als ik ruzie hoor, hoeven jullie niet te denken dat je vanavond televisie mag kijken.'

Loes stak haar tong uit naar Edwin, die een vuist ophief en woordeloos dreigde haar in elkaar te slaan.

'Hier, op mijn kin!' daagde Loes hem uit, terwijl ze haar hoofd schuin omhooghield en op haar kin wees. 'Dan ga ik heel hard huilen en kun jij weer een week lang je Playstation gedag zeggen. Mag je al die tijd Lara Croft niet zien. Lekker voor je!'

Edwin aarzelde. Het was duidelijk te zien dat hij zijn vervelende zusje er niet zo makkelijk van af wilde laten komen. Maar hij was inderdaad stapelgek op Lara Croft, de mooie heldin van het spelletje Tomb Raider. En Loes had gelijk: als hij haar zou slaan, was hij geheid voor straf zijn Playstation een tijd kwijt. Dus stond hij op en ging naar zijn kamer. Met een klap trok hij de deur achter zich dicht.

'Wat gebeurt hier?' vroeg de moeder van Loes, met haar hoofd om de hoek van de deur.

'O, niks,' antwoordde Loes, terwijl ze de cd af- en het geluid van haar gameboy lekker hard aanzette. 'Edwin ging, geloof ik, even een oude bekende opzoeken.'

Haar moeder trok een vragend gezicht, haalde toen haar schouders op en verdween weer naar de macaroni. Met een brede grijns ging Loes op de bank liggen. Waar was ze ook alweer gebleven? O ja, ze zou nu eindelijk eens een set gaan winnen op niveau twee. Wipstaart ging tussen haar schouderbladen liggen en begon luid te spinnen.

Wat dacht je?

De volgende morgen liep Loes met Marli naar school. Marli was al sinds de kleutergroep haar beste vriendin. Toch leken ze helemaal niet op elkaar. Loes was middelgroot, had knaloranje haar en sproeten, zei altijd snel wat ze dacht en was soms driftig, al kon ze ook heel stilletjes zijn als ze zich zorgen maakte. Ze was weleens jaloers op Marli, want die was een halfjaar ouder en een stuk groter dan zij, en bovendien had ze lang, blond haar. Anders dan Loes was Marli meestal rustig. Ze dacht kalm na voordat ze iets zei en liet zich zelden boos maken.

Loes had van dichtbij meegemaakt hoe verdrietig Marli was toen haar ouders gingen scheiden. Dat was al een paar jaar geleden. Inmiddels had Marli's moeder een nieuwe vriend, Henk, met wie ze zelfs al getrouwd was.

Daardoor had Marli er twee zusjes bij gekregen, Sofie en Roosje. Eigenlijk waren het haar stiefzusjes, maar haar moeder vond dat zo'n vervelend woord dat ze liever een andere benaming gebruikte: bonuszusjes. 'Dat klinkt toch veel leuker?' had ze gevraagd. 'Net een soort extraatje.' Daar was Marli het helemaal mee eens geweest. Sindsdien had ze het altijd over haar bonuszusjes als ze Sofie en Roosje bedoelde.

De moeder van Marli, Ellen, was de beste vriendin van de moeder van Loes, Liesbeth. Volgens Loes en Marli werden de moeders pas vrien- dinnen toen hun dochters dat al een tijdje waren, maar volgens de moeders was het precies andersom. Hoe dan ook: de dochters hadden geen geheimen voor elkaar en datzelfde gold ook voor de moeders.

De vader van Marli, Peter, was nog steeds alleen, hoewel hij niet zo lang geleden een afspraakje had gehad met iemand die hij van zijn werk kende. Dat was voor het eerst.

Daar dacht Loes aan terwijl ze naast Marli naar school liep. En dus vroeg ze: 'Is het eigenlijk nog wat geworden met je vader en die vrouw van zijn werk?'

'Jij bent ook helemaal niet nieuwsgierig, hè,' plaagde Marli. Maar voordat Loes kon protesteren, zei ze: 'Ik heb hem er van de week nog naar gevraagd, maar hij zei dat ze alleen goede vrienden waren, verder niet. En dat ik er niets achter moest zoeken. Het klonk een beetje alsof hij vond dat ik me er niet mee moest bemoeien.'

Loes knikte. Ze wist dat Marli zich bezorgd maakte om haar vader en graag zou zien dat hij een vriendin kreeg, zodat hij niet meer zo alleen zou zijn. Maar daar moest hij dan wel zelf voor zorgen, natuurlijk.

'Ik heb meteen ook gevraagd of hij op mijn verjaardag komt. Als mama er geen problemen mee had, wilde hij wel komen, zei hij.' Marli glimlachte triest, want ze vond het nog steeds vreselijk dat haar ouders zo slecht met elkaar konden opschieten. Haar mond lachte, maar haar ogen niet, toen ze vroeg: 'Leuk, toch?'

Weer knikte Loes automatisch. Dat was waar ook: volgende week was Marli jarig. Op de achttiende. Niet dat Loes het vergeten was, maar ze had er alleen even niet aan gedacht. Ze moest wel zorgen dat ze tijdig een cadeautje had voor haar beste vriendin. Stel je voor dat ze op de verjaardag van Marli ineens met lege handen voor haar zou staan!

'Weet je al wat je gaat doen met je feestje?' informeerde Loes. Nu lachte Marli echt. 'Wat dacht je?'

Ook op het gezicht van Loes verscheen nu een brede grijns. 'Manege De Hoefslag?'

'Manege De Hoefslag,' bevestigde Marli. Loes balde haar vuist en riep hard: 'Yes!'

Een man met een aktetas onder zijn arm, die hen net passeerde, keek haar verbaasd aan, maar dat kon Loes niet schelen. Ze gingen lekker naar de manege! Dat waren de betere verjaarspartijtjes. Al die gewone feestjes met spelletjes en films vond ze best aardig, maar er ging toch niets boven een uurtje rijden, en dan nog wel in haar eigen manege. Dat deed ze al een paar keer per week, maar toch: Marli's verjaardag kon wat Loes betreft niet meer kapot. Was het maar vast zover!