  In de serie Manege De Hoefslag verschenen:

1. In het zadel

2. In galop

3. De val

4. Op kamp

5. De wedstrijd

6. Doodziek

7. Springen

8. Een eigen paard

www.uitgeverijlink.nl

Oes an Erwen

Op de stoep werd Loes bijna omvergereden door haar broertje Vincent, die op zijn step de hoek om kwam scheuren. Hij had zijn blauwe petje zo ver over zijn ogen getrokken, dat hij nauwelijks kon zien waar hij heen ging. Zou hij gemerkt hebben dat zij het was die hij zo rakelings passeerde?

Grinnikend ging ze de achterdeur binnen. Aan het aanrecht waren haar moeder en haar oudere broer druk bezig. Edwin droeg zelfs een schort, zag Loes.

'Zo, meisjes, gaan jullie lekker?' vroeg ze jolig. Dat leverde haar een giftige blik van Edwin op.

Maar haar moeder kwam voor hem op. 'Moet je eens luisteren, jongedame. Dat jij nou geen zin hebt om mijn wereldberoemde kooklessen te volgen, wil nog niet zeggen dat je vervelend mag doen tegen mijn ijverigste leerling!'

Zo makkelijk liet Loes zich niet afbluffen. 'Bedoel je met die ijverige leerling soms dat schattige meisje daar naast je?'

Edwin zocht tussen de etenswaren op het aanrecht naar iets om mee te gooien.

Snel greep zijn moeder in. 'Loes, niet klieren. Als je hier alleen maar komt om te zieken, kun je beter naar je kamer gaan.'

'Ja joh, Loes,' zei Edwin met een treiterige uithaal.

Voordat Loes iets terug kon zeggen, kwam Vincent binnenvallen. Hij had het zo druk met zijn step, die bijna tegen de deurpost aan knalde, dat hij in volle vaart over de drempel struikelde en op zijn buik midden in de keuken terechtkwam.

Zijn moeder ving handig de step op, die met hem meestuiterde. Terwijl ze het ding omhooghield en hem hoofdschuddend aankeek, zei ze: 'Ook goedemiddag. Heb je je pijn gedaan?' Vincent krabbelde alweer op. Hij voelde even aan zijn knieën en controleerde of al zijn kleren nog heel waren. 'Waarom maken ze die stomme drempel ook zo hoog?' mopperde hij.

'We hebben jouw benen gewoon te kort gemaakt, Cent,' plaagde zijn moeder.

'Cent?' Zijn linkerwenkbrauw ging een stuk omhoog en hij keek haar afkeurend aan.

'Ja, dat lijkt me wel een lekkere korte naam voor je.' Zijn moeder leek ineens erg tevreden met zichzelf. 'Die houd ik er voorlopig maar in, denk ik.'

'Ho!' riep Vincent. 'Maar dat vind ik helemaal niet leuk! Als je m'n naam zo nodig moet afkorten, maak er dan maar Vin van.' Voordat haar moeder iets kon zeggen, sprong Loes haar al bij:

'Nee, dat kan niet, want dat lijkt veel te veel op Win. En zo noemt ze Edwin al.'

Edwin knikte instemmend.

'Nou, dan noemt ze hem toch gewoon Ed, dan kan ze mij lekker Vin noemen,' bood Vincent als oplossing aan.

Maar daar was Edwin het weer niet mee eens: 'Schiet op, man! Ze zegt juist Win omdat ze weet dat ik Ed een rotnaam vind.' Balend trok Vincent een vies gezicht. 'Ja, maar Cent vind ik dus helemaal niks.' Ineens ging hem een licht op: wat zou dat betekenen voor zijn kleine zusje? 'En hoe ga je Manou dan noemen, hè? Ma, soms?'

Zijn moeder grijnsde. 'Nou nee, dat mogen jullie tegen mij zeggen. Maar Noe lijkt me wel wat.'

Meteen zag Edwin een nieuw bezwaar. 'Maar wat doe je dan met Loes? Die kun je dan niet meer afkorten tot Loe!'

'Dat is waar,' gaf zijn moeder toe, terwijl ze nadenkend naar

Loes keek. 'Misschien moeten we dan aan Oes denken of zo.'

'Ja, dat lijkt me wel wat,' gierde Loes. 'Dan noem ik me voortaan Oes an Erwen. Dat scheelt een stuk, als ik die klunzige naam van mij ergens moet opschrijven.'

'Marloes Laura van Gerwen, wil jij niet zo spotten met de prachtige naam die ik je gegeven heb,' sprak haar moeder streng.

'Zeg ma, gaan we nou eindelijk eens verder met die bonenschotel?' vroeg Edwin ongeduldig.

Ze draaide zich om naar het aanrecht. 'Je hebt gelijk, jongen. Laat die vervelende kliertjes maar stikken. Wij gaan gewoon samen iets lekkers maken.'

Loes en Vincent keken elkaar aan en schoten in de lach.

'Dan helpen wij straks wel met het opeten van dat lekkers,' beloofde Loes, terwijl ze naar de huiskamer liep.

'En dan zal ik jullie hoofd eens onder de kraan houden!' riep

Edwin haar na.

'Win!' reageerde zijn moeder schijnheilig. 'Wat zeg je nu toch tegen die lieve kinderen?' Ze keek grijnzend over haar schouder. 'Ik zou maar wegwezen, jongens, want ik weet niet hoe lang ik deze woesteling nog kan tegenhouden.'

Ook Vincent verdween op een holletje uit de keuken.

'Eindelijk rust,' concludeerde Edwin. 'Hoe zit het: doe jij die salade of doe ik die?'

Zijn moeder knikte hem waarderend toe. 'Doe jij het maar, dan kan ik nog even de krant gaan lezen voor je vader thuiskomt.'

'Ach, wat wreed! Heb je weleens van kinderarbeid gehoord?'

vroeg Edwin.

Hij kreeg geen antwoord meer, want zijn moeder droogde haar handen af en liet hem alleen in de keuken. Zachtjes zingend ging hij verder met het snijden van uitjes en augurken voor de salade.

Niet zeuren

De moeder van Loes spreidde de krant breed uit op de bank. De poesjes, die in een van de grote stoelen tegen elkaar aan lagen, hieven wel hun kopjes op, maar besloten kennelijk dat ze te lekker lagen om even een puinhoop te gaan maken van de zo verleidelijk ritselende krant.

Voordat de moeder van Loes begon te lezen, keek ze even naar Manou, die in de speelgoedhoek rustig zat te spelen met de bak duplo en lego. Daarna vroeg ze aan Loes: 'Hoe was het op de manege?'

Schouderophalend zei Loes: 'O, gewoon.'

'Wat nou "gewoon"?' wilde haar moeder weten.

Loes pakte een ponyblaadje van de tijdschriftenstapel en haalde opnieuw haar schouders op. 'Gewoon: gewoon. Het is altijd een beetje raar om wel op de manege rond te lopen, maar niet zelf te rijden. En als ik na schooltijd ga, kan ik maar zo kort helpen, dat ik van Joyce niet gratis mag vrij rijden.'

Als stalhulp bij Manege De Hoefslag verdiende Loes af en toe een halfuur of een uurtje vrij rijden op een van de pony's, maar Joyce, de eigenares van de manege, was zuinig met zulke gunsten. Een beetje wrevelig zei haar moeder: 'Nou moet je niet gaan zeuren, Loes. Ik vind het al heel wat dat je tegenwoordig ook door de week naar de manege gaat.' Met een kwade rimpel in haar voorhoofd boog ze zich over haar krant.

Sinds een maand of zeven reed Loes elke zaterdag bij Manege De Hoefslag. Een jaar geleden zou ze dat nog ondenkbaar hebben gevonden. Nadat ze als kleuter een keer omver was gegooid door een al te enthousiaste hond, was ze namelijk doodsbang voor grote dieren.

Misschien was dat nog wel zo geweest als Marli, haar beste vriendin, er niet voor gezorgd had dat Loes net zo gek werd van paarden en pony's als zijzelf. Marli had Loes zover gekregen dat die een keer met haar meeging naar Manege De Hoefslag. En korte tijd later dwong ze haar vriendin om zelf ook een keer op een pony te gaan zitten, door haar verjaardagsfeestje op de manege te houden, waar al haar vriendinnen een rijles kregen.

Tot haar eigen verbazing vond Loes dat zo leuk, dat ze algauw zelf ook een leskaart wilde. Elke zaterdag gingen Marli en zij al vroeg naar de manege om te helpen met pony's uit het weiland halen, borstelen, opzadelen en meelopen met beginnersgroepen. Voor Loes er zelf erg in had, was ze gepromoveerd tot stalhulp. Doordat ze zoveel plezier had in het ponyrijden, deed ze het ook erg goed. Op haar eigen voorstel ging ze al veel eerder galopperen dan de andere meisjes uit haar groep. En ze zou dat voorjaar beslist ook met de dressuurwedstrijden op de manege hebben meegedaan, als ze een paar weken tevoren niet haar sleutelbeen had gebroken. Dat gebeurde doordat ze onverhoeds van Branie, een van haar lievelingspony's, af was gevallen.

Maar inmiddels was haar schouder helemaal genezen en reed ze weer. In de zes weken waarin ze met een mitella rondliep, had ze het echter wel voor elkaar gekregen dat ze niet alleen op zaterdag, maar ook op sommige doordeweekse dagen op de manege mocht gaan helpen. Als haar huiswerk af was, natuurlijk. Alleen met de woensdagmiddag wilde het maar niet lukken, want haar ouders stonden erop dat ze dan naar het hobbyclubje op het buurthuis bleef gaan. Ze wilden dat ze ook iets anders zou doen dan alleen ponyrijden.

Loes bladerde met korte, felle bewegingen door haar ponyblaadje. Hm, dus haar moeder vond dat ze zeurde? Ze kon nog veel erger zeuren, hoor, als het moest. Maar nu zou het wel niet zo'n goed moment zijn om over die woensdagmiddagen te beginnen. Of over de eigen pony die ze zo graag wilde hebben voor haar tiende verjaardag, deze zomer.

Tussen haar oranjerode haren door gluurde ze naar haar moeder. Je moest altijd uitkijken dat je haar niet kwaad maakte, want dan kreeg je niets meer voor elkaar. Maar ze was bang dat ze haar ouders nog niet genoeg duidelijk had gemaakt hoe graag ze een pony wilde.

Ze zuchtte en begon een verhaaltje te lezen in het ponyblaadje. Misschien moest ze het eerst nog maar eens voorzichtig proberen bij haar vader. Dan was het wel zaak om een geschikt moment af te wachten, anders wilde hij daar vast niet over praten. Geërgerd schudde ze haar haren naar achteren. Waarom deden ouders toch altijd zo moeilijk? Als zij nu zo graag een pony wilde, dan moest dat toch kunnen?

Springend als een kangoeroe kwam Vincent de kamer binnen. Hij had zijn step weggezet en zijn petje afgedaan, maar droeg nu de grote rugzak van zijn vader en een oude ridderhelm van Edwin. Bij de bank kwam hij tot stilstand, waarna hij opgewekt tegen zijn moeder zei: 'Ha, mam! Ik ben een wereldreiziger. Mag ik op vliegtuigles? Anders kom ik natuurlijk nooit door de jungle heen.'

Zonder zelfs maar op te kijken, antwoordde zijn moeder: 'Geen sprake van. Dat doe je later maar als je op jezelf woont. En nu wil ik de krant lezen.'

'Ik mag ook nooit wat,' mopperde Vincent. Kwaad hopte hij de kamer weer uit.

Zie je wel, dacht Loes. Het was maar goed dat zijzelf niets gevraagd had.