 In de serie Manege De Hoefslag verschenen:

1. In het zadel

2. In galop

3. De val

4. Op kamp

5. De wedstrijd

6. Doodziek

7. Springen

8. Een eigen paard

www.uitgeverijlink.nl

Lang zal ik leven

'Lang zal ik leven, lang zal ik leven, lang zal ik leven in de gloria, in de glória, in de gló-rí-á, hieperdepiep hóera, hieperdepiep hóera, hieperdepiep hóera!'

De vader van Loes zong nog harder voor zichzelf dan zijn vrouw en kinderen. Hij zat rechtop in het grote bed. Naast hem waren Minou en Vincent onder het dekbed bijgeschoven. Edwin en Loes zaten bij hun moeder op de bedrand. Allemaal hadden ze een cadeautje bij zich, terwijl de jongste twee ook een op school gemaakte tekening achter hun rug verstopt hielden.

De kinderen waren eigenlijk al gestopt met zingen, maar hun vader begon uit volle borst aan een volgend liedje voor zijn verjaardag: 'Ik leve hoog, ik leve hoog! Ik leve hoog, ik leve hoog! Ja hoog! Ja hoog! Ik leve hó-hó-hóóg, ik lé-ve hoog!'

Zijn vrouw lachte hoofdschuddend. 'Jij bent echt niet helemaal lekker.'

'Niet lekker? Ik ben heerlijk! Hier met die cadeautjes!' Hij begon aan het cadeautje te trekken dat Edwin in zijn handen had. Meteen begon de rest te protesteren, want de jongste moest natuurlijk eerst.

Manou had een tekening gemaakt van een boom en een auto.

'Hé, ik sta er niet op!' Haar vader trok een overdreven teleurgesteld gezicht.

'Wel, suffie!' riep ze. 'Jij zit in die auto.'

Hij hield de tekening vlak voor zijn gezicht. 'Maar ik kan mezelf helemaal niet zien door het raampje.'

Manou had geen moeite met die kritiek: 'Dan had je dat raampje maar moeten wassen.'

Terwijl hij haar verbaasd aankeek, werd hij uitgelachen door de rest. 'Dat krijg je ervan,' zei zijn vrouw.

Intussen vond Manou blijkbaar dat het lang genoeg geduurd had, want ze legde haar cadeautje bij haar vader op schoot en gaf hem een zoen.

'Gefeliciteerd, hoor. En nu gauw uitpakken. Ik heb het zelf gekocht. Met mama.' Tergend langzaam maakte haar vader alle plakbandjes los, zodat hij het cadeaupapier daarna bijna helemaal heel kon wegvouwen.

'Anders liggen er straks allemaal gescheurde stukken papier in de papierbak,' legde hij uit, toen hij zag hoe spottend zijn vrouw en zijn oudste zoon naar hem keken.

Manou had bij de drogist een flesje aftershave en een deodorant in cadeauverpakking gekocht.

'O, fijn!' riep haar vader, terwijl hij het dopje van de aftershave draaide en hen om beurten liet ruiken. 'Vind je soms dat ik stink, Manou?'

Ze haalde haar schouders op. 'Vandaag niet.' Verbaasd keek ze naar het gelach van de anderen.

Vincent had een tekening gemaakt van een girafachtige Pokémon, die hij had overgetrokken uit zijn verzamelalbum. Als cadeautje had hij een meter bier gekocht: zes verschillende soorten Belgisch bier in een lange plastic koker. Nu was de beurt aan Loes. Zij vond het altijd moeilijk om iets voor haar vader uit te zoeken. Dit keer had ze een moppenboekje uitgezocht.

'Nu word ik de ster van ieder feestje,' lachte hij, toen hij het had uitgepakt.

Edwin had zich er het makkelijkst van afgemaakt: hij gaf zijn vader een cadeaubon.

Als laatste mocht hun moeder haar cadeau geven. Ze zoende haar man en overhandigde hem een envelop. 'Weer een cadeaubon!' riep hij, met een schuine blik naar Edwin.

Maar nee, het was een briefje waarop stond dat hij die zomer een ballonvaart mocht gaan maken.

'Dat vind ik leuk!' zei hij en hij zoende haar terug.

'Als ik maar niet mee hoef,' zei ze huiverend.

De kinderen lachten: ze kenden de hoogtevrees van hun moeder.

'Heel erg bedankt, allemaal.' Hun vader drukte de cadeautjes tegen zich aan. 'Ik ben er erg blij mee.'

'Maar nu moeten we opschieten,' waarschuwde hun moeder.

'Allemaal vlug douchen en aankleden, en dan snel naar beneden om te ontbijten. We moeten aan het werk!'

Ineens was het grote bed leeg. Het gebruikelijke zondagse uitslapen en televisiekijken konden ze die dag wel vergeten. Ze moesten allemaal bijtijds klaarstaan om te helpen, want vanaf een uur of elf kon de visite komen.

Loes had niet echt een hekel aan verjaardagen, maar wel als die bij hen thuis gevierd werden. Dan werden haar ouders namelijk helemaal chagrijnig, in hun haast om alles op tijd voor elkaar te krijgen.

Alle speelgoed, schoenen en losse spullen moesten de woonkamer uit. De tafel werd tegen de muur geschoven en er werden stoelen uit het hele huis gehaald om de gasten een zitplaats te kunnen geven. De hele benedenverdieping moest gestofzuigd worden, al hun jassen moesten van de kapstok gehaald en op het grote bed gelegd worden, zodat er ruimte was voor de jassen van de verjaardagsgasten. De kinderfietsen werden uit de hal gesleept en naar de schuur gebracht. Er moesten potten vol koffie en thee worden gezet, cakes en bakken snoep en chips werden zo geplaatst dat ze niet in de weg stonden, maar dat je er wel zo bij kon. De koelkast werd volgestouwd met bier en frisdrank en afgedekte schalen kaas en worst. En al die tijd liepen hun vader en moeder te com- manderen. Zo kortaf waren ze anders alleen maar tijdens de grote schoonmaak.

'Ik wou dat ze die stomme verjaardagen gewoon vergaten,' zei Edwin balend. Loes kon hem niet eens ongelijk geven. Zoals altijd waren oom Ole en tante Astrid met hun tweelingzoontje en -dochter de eersten die voor de deur stonden. Dat was om klokslag elf uur en Loes hoorde haar vader zachtjes mopperen toen hij ging opendoen, omdat ze nog niet helemaal klaar waren met de voorbereidingen. Vanaf dat moment werd het druk. Hun oma kwam mee met tante Sas en oom Humfrey, die bij haar in de buurt woonden. Nog voordat Loes en Edwin tussen de middag met de schalen broodjes rond moesten gaan, zat de hele woonkamer vol met gasten.

Er werd druk gepraat, er werden enorme hoeveelheden eten en drinken weggewerkt, er werden foto's gemaakt en iedereen leek zich te vermaken. Behalve hun eigen gezin, want zij moesten de hele tijd heen en weer rennen om te zorgen dat de gasten alles kregen wat ze wilden. Loes had nauwelijks tijd om met haar neven en nichten te spelen, omdat haar ouders steeds wel weer een nieuwe opdracht voor haar hadden: ze moest niet alleen glazen, kopjes en bakjes rondbren- gen, maar ook zorgen dat er geen kinderen boven gingen spelen, want 'dan was het eind zoek', volgens haar vader. Gelukkig zag Loes dat Edwin en Vincent net zo goed meehielpen als zijzelf. Alleen Manou was nog te jong om echt mee te kunnen werken: iedere keer dat Loes naar haar keek, zat ze wel weer bij een andere oom of tante op schoot.

Aan het eind van de middag werd de kamer langzamerhand weer wat leger. Zoals gewoonlijk waren oom Ole en tante Astrid met de tweeling ook weer de laatsten die weggingen. De ouders van Loes zakten op de bank neer en keken naar de troep om zich heen.

'Allemachtig,' zei haar vader, 'ik vind het leuk als ze allemaal komen, maar ik ben ook altijd weer blij als ze weggaan.'

Zijn vrouw knikte vermoeid. 'Precies, ik heb de hele dag nog geen tien minuten kunnen zitten. Nu lust ik zelf ook wel een glaasje wijn.' Ze keek haar oudste dochter vragend aan:

'Loes, zou jij het heel erg vinden om die open fles witte wijn uit de koelkast te halen en twee wijnglazen voor ons mee te nemen, want ik ben doodop.'

Eigenlijk had Loes daar geen zin meer in, maar ze besloot niet moeilijk te doen. En nu ze toch bezig was, schonk ze meteen wat fris in voor zichzelf en de andere kinderen. Even later zaten ze alle zes bij elkaar om wat te drinken en de bak- ken chips en andere zoutjes leeg te eten.

Edwin zuchtte. 'Dit vind ik eerlijk gezegd nog het gezelligste moment van de hele verjaardag.'

Niemand antwoordde, maar Loes zag een glimlachje verschijnen om de mondhoeken van haar ouders.

Verslapen

Anderhalve week later kwam de moeder van Loes haar in grote haast wakker maken: 'Sorry, Loes, we hebben ons verslapen. Je vader staat al onder de douche en je moet echt opschieten, anders kom je te laat op school.'

Ruim een halfuur later zat Loes met haar broers en zusje gedoucht en aangekleed aan de ontbijttafel.

'Dat hebben jullie mooi snel gedaan,' zei hun moeder tevreden.

Haar man liep met een boterham tussen zijn tanden geklemd allerlei papieren bij elkaar te zoeken en in zijn koffertje te doen. Af en toe stopte hij even bij de tafel om een snelle slok thee te nemen. Toen zwaaide hij en mompelde iets, dat onverstaanbaar was door de boterham in zijn mond. Maar het was duidelijk dat het een groet geweest moest zijn, want even later verdween hij door de voordeur.

'Mam, mag ik ook yoghurt met muesli?' zeurde Vincent.

'Neem nou toch gewoon een boterham, jongen. Dat is gezond.'

Hij gaf het niet op. 'Muesli met yoghurt is toch ook gezond?' Zijn moeder zuchtte en veegde een sliert haar uit haar gezicht weg. 'Je wilt dat spul alleen maar omdat Edwin het eet.'

De grote broer van Loes keek even op toen zijn naam genoemd werd, maar at snel weer verder. Zijn lepel ging in hoog tempo van zijn bakje naar zijn mond en weer terug.

'Als hij het mag, mag ik het toch ook,' drong Vincent aan.

'Toe, mam.'

Zijn moeder gaf toe. 'Nou vooruit, we zullen het een keer proberen. Maar als je ermee gaat zitten klooien, zit jij zo weer achter een boterham, hoor. Is dat begrepen?'

'Ja mam. Goed mam.' Hij rende al weg om een bakje en een lepel te pakken.

Loes hield haar boterham omhoog en zei tegen haar moeder. 'Ik snap niet wat er ineens mis is met brood. Ik heb 's ochtends liever een boterham dan zo'n toetje.'

'Zeur toch niet,' snauwde Edwin. 'Waar bemoei je je eigenlijk mee?'

'Ach chagrijn, hou jij je ochtendhumeur maar voor je,' katte

Loes terug, waarna ze haar tong naar hem uitstak.

'Niet zo onaardig tegen elkaar, jongens,' zei hun moeder sussend. 'Iedereen moet zelf weten wat voor ontbijt hij wil. En het is in ieder geval niets om ruzie over te maken.'

'Edwin kan overal ruzie over maken,' zei Loes, terwijl ze opstond. 'Mijn boterham eet ik onderweg wel op; ik ga nu Marli alvast ophalen.'

'Oké,' antwoordde haar moeder. 'Heb je het dan meteen even met haar over zaterdag? Dat weet ik waar we aan toe zijn.'

Loes pakte haar jas en stak nog even haar hoofd om de hoek van de kamerdeur. 'Tot vanmiddag.' En tegen Edwin: 'Verslik je niet.'

Voordat hij zijn mond leeg had en wat terug kon zeggen, was ze al weg.

Loes belde aan bij het huis van Marli. Haar vriendin deed zelf open. Ze was haar haren nog aan het borstelen. Jaloers keek Loes naar Marli's lange blonde haar. Had zij dat maar, in plaats van die stomme oranje haardos, die zich nooit goed in model liet kammen. Ze had net zo'n waardeloze kuif als haar vader. En dan had zij er nog van die idiote sproeten bij ook. Het was niet eerlijk verdeeld in de wereld. Waarom kon ze er niet zo uitzien als Marli?

Ze liep achter haar vriendin aan de gang in. Marli bleef voor een grote spiegel staan en vroeg: 'Zal ik vandaag een staart indoen? Of vlechten? Nee, dat duurt weer zo lang. Een haarband kan ook nog, natuurlijk.'

'Of je kunt het afknippen,' zei Loes pesterig.

'Nou ja, zeg! Jij bent ook een lekkere.' Marli bekeek zichzelf goedkeurend. 'Ik denk dat ik maar gewoon een paardenstaart doe.'

'Over paardenstaarten gesproken: is het goed als ik zaterdag met je meega naar de manege?' vroeg Loes. 'Mijn moeder wil het graag nu al weten, dan kan ze er rekening mee houden met haar plannen.'

Marli hield haar haren bij elkaar en haalde die door een elastiekje, dat ze er nog tweemaal omheen deed. 'O ja, natuurlijk mag je zaterdag mee. Wat mij betreft mag je altijd mee, dat weet je.'

Dat wist Loes inderdaad. Marli was degene die haar zover had gekregen dat ze nu al een paar keer op de manege was gaan kijken. Op Marli's verjaardagsfeestje, een paar weken geleden, had Loes zelfs een paardrijles meegemaakt. Voor het eerst van haar leven had ze toen op een pony gezeten. Eigenlijk had ze dat doodeng gevonden, want sinds haar kleutertijd griezelde ze van grote beesten. Dat kwam doordat ze een keer op de grond was gevallen nadat een enorme hond tegen haar op was gesprongen. Maar sinds die rijles was ze toch anders naar paarden en pony's gaan kijken. Ze begon het al niet meer zo eng te vinden om een pony te borstelen. Tot vreugde van haar ouders, die graag wilden dat Loes over haar dierenangst heen zou komen, was ze al een paar keer met Marli meegegaan naar de manege. Maar hoewel haar moeder en Marli er steeds voorzichtig over begonnen, was Loes nog niet zover dat ze lessen durfde te nemen. Eindelijk was Marli klaar met haar haren. Ze legde net haar borstel neer, toen haar moeder kwam zeggen dat het hoog tijd was om weg te gaan.

'Dag mevrouw De Groot,' zei Loes.

'Ha Loes, heb je er zin in?'

'In school?' Loes trok een vies gezicht naar Marli. 'Helemaal niet. We hebben vandaag een repetitie topografie.'

'O,' lachte Marli's moeder. 'Daar is niks aan, dat kun je gewoon uit je hoofd leren. Ik heb het Marli gisteravond nog zitten overhoren.'

'Ik heb het ook wel geleerd,' antwoordde Loes, 'maar ik heb gewoon een hekel aan al dat stomme huiswerk.'

'Dat wordt nog veel erger als jullie over een paar jaar naar de middelbare school gaan.'

'Zover is het gelukkig nog niet,' zei Loes.

Marli's moeder keek over haar schouder naar de klok in de kamer. 'Maar jullie moeten nu echt weg. Straks komen jullie weer te laat en dan zul je meester Peter horen!'

Loes en Marli renden de deur uit. Ze waren nog maar net op tijd; de meester stond al in de deuropening van groep zes op zijn horloge te kijken. Loes had een hekel aan al dat gehaast. Waarom deden de mensen toch altijd zo moeilijk als je een paar minuten later kwam? Een beetje chagrijnig ging ze aan haar tafeltje zitten. Was het maar vast zaterdag. Dan had ze die stomme topografierepetitie ook weer gehad.