 In de serie Manege De Hoefslag verschenen:

1. In het zadel

2. In galop

3. De val

4. Op kamp

5. De wedstrijd

6. Doodziek

7. Springen

8. Een eigen paard

www.uitgeverijlink.nl

Bang voor grote dieren

'Sta je nou alweer voor de spiegel?' vroeg Edwin pesterig.

'Ach, hou toch op jij,' viel Loes uit. 'Ik ben tenminste niet verliefd op het meisje in mijn spelcomputer.'

Haar oudere broer gaf geen antwoord en rende met twee treden tegelijk de trap op.

Loes keek in de spiegel. Het beviel haar helemaal niet wat ze zag. Haar helblauwe ogen konden er wel mee door. Maar dat trosje sproeten rond haar neus was belachelijk. En dan nog dat rare oranje haar! Hoofdschuddend bekeek ze zichzelf. Waarom zag ze er niet gewoon leuk uit, zoals Marli? En het ergste was nog dat het haar beste vriendin helemaal niet kon schelen hoe ze eruitzag. Kunst, als je nu al op een fotomodel leek.

Haar moeder kwam de kamer uit en zag haar gezicht.

'Tjonge, wat kijk je kwaad. Is er iets mis?'

'Hm,' zei Loes mokkend. 'Moet je eens kijken hoe ik eruitzie. Met die stomme sproeten en dat achterlijke haar.' Grinnikend kwam haar moeder achter haar staan. 'Daar is niks mis mee, hoor. Ik vind het juist leuk dat je je vaders haarkleur hebt, en het staat je best goed.'

Loes keek haar verwijtend aan. 'Omdat jij zo nodig met een roodharige man moest trouwen, zit ik er nu mooi mee. Iedereen scheldt me altijd uit voor "rooie" of "oranjekop".

En ik krijg altijd dezelfde stomme grapjes te horen: "Hé, rooie, spring eens op groen" en "Het is nog lang geen Koninginnedag, hoor!" Stomvervelend. En dat is jouw schuld.'

Met moeite wist haar moeder haar lachen in te houden.

'Daar trek je je toch niks van aan? Er zijn heel veel meisjes die graag zulk haar zouden hebben als jij. Die kopen haarverf of kleurspoelingen om rood haar te krijgen!'

'Het zal best.' Loes was niet overtuigd. 'Maar als je roodgeverfd haar hebt, word je op school niet zo gepest als ik.'

'Je moet niet zo mopperen. Dat staat je niet. En over school gesproken: je moet nodig weg, anders kom je weer te laat.' De moeder van Loes stak haar hoofd om de hoek van de kamer en zei: 'Vincent, Manou, we gaan naar school.'

Terwijl Loes haar jas pakte, zag haar moeder in de gang de tas van haar oudste zoon staan. 'Is Edwin al vertrokken?' Loes schudde haar hoofd. 'Hij ging net naar boven.'

'Hè, verdorie!' Er verscheen een kwade rimpel boven de neus van haar moeder. Ze riep: 'Edwin, komen. Nu direct! Je moet weg, man, wat doe je nou nog op je kamer?'

Vanaf de overloop klonk een onverstaanbaar antwoord. Loes' moeder maakte een wanhopig gebaar met haar handen. 'Wat moet ik nou met zo'n jongen? Waarom zit hij nu nog boven?'

'Die zit natuurlijk weer te gameboyen met zijn geliefde Lara Croft,' zei Loes.

Haar moeder ontplofte bijna. 'Nee, hè? Ik ga nog eens een verbod instellen op dat stomme ding. Hij weet toch ook dat hij naar school moet?' Ze liep kwaad de trap op.

Intussen kwamen het jongere broertje en zusje van Loes de gang op. Hun moeder gebaarde naar de voordeur. 'Gaan jullie maar vast, ik moet even iemand achter zijn spelcomputer vandaan sleuren.'

Loes duwde Vincent en Manou hun jassen in de hand en riep: 'Oké, tot vanmiddag.'

Hun moeder was al bijna boven. 'Dag jongens, doe je best! Edwin, waar blijf je nou?'

Op het schoolplein liep en rende iedereen door elkaar. Loes had helemaal geen zin om de hele dag in de klas te zitten. Haar vader nam wel eens een baaldag op van zijn werk: als hij echt niet wilde, dan ging hij gewoon een dagje niet. Waarom mochten volwassenen dat wel en kinderen niet? Het was gewoon oneerlijk.

Ze ging bij een paar vriendinnetjes staan. Terwijl ze om zich heen keek, vroeg ze: 'Hé, is Marli er niet?'

Sandra, die in de klas vlak voor haar zat, wees naar het bankje bij de schooltuin. 'Daar zit ze.'

Pas toen zag Loes haar beste vriendin: Marli zat er met allerlei papieren in haar hand. Meteen liep Loes op haar af en riep: 'Wat doe jij daar nou?'

Met een geërgerde blik keek Marli op. 'Laat me even met rust. Ik had vanochtend vroeg willen opstaan om mijn spreekbeurt nog een keer door te kijken, maar ik heb me verslapen.'

'O, sorry, hoor,' deed Loes beledigd. 'Ik vroeg het alleen maar.'

Marli keek haar smekend aan. Ze duwde een lok van haar lange blonde haar achter haar oor. 'Nou moet je niet vervelend doen - daar heb ik nu echt even geen tijd voor, oké?'

'Oké. Kan ik ergens mee helpen?'

'Ik dacht het niet,' lachte Marli. 'Of jij moet die spreekbeurt voor me willen houden.'

Loes trok een vies gezicht en ging naast haar zitten. 'Nee, dank je wel. Ik ben gelukkig al geweest.' Haar spreekbeurt over de Backstreet Boys had haar afkeurend geloei opgeleverd van de jongens in hun klas, maar ze had er toch een acht voor gekregen.

'Waar gaat jouw spreekbeurt eigenlijk over?' vroeg ze.

Met tegenzin keek Marli weer op uit haar papieren. 'Over paarden en pony's. Dat had ik je toch al verteld?'

Dat was waar ook, dacht Loes. Stom van haar, want zulke dingen hoorde je niet te vergeten. Dat kwam vast doordat paarden en pony's haar niet interesseerden. Ze begreep echt niet wat Marli in die beesten zag. Ze stond op en zei: 'Dan laat ik je nog maar even doorwerken. De bel gaat toch zo.'

Ze was nog niet uitgesproken, of de zeurende toon van de schoolbel klonk. 'O nee, hè!' riep Marli paniekerig. 'En ik ben nog lang niet klaar!'

Loes haalde haar schouders op. 'Geeft niks, joh. Dan kijk je de rest zo meteen toch tijdens het rekenen nog even door? Dat heeft meester Peter toch niet in de gaten.'

Zuchtend pakte Marli haar papieren bij elkaar en liep mee naar de klas.

Groep 6 was die ochtend nogal luidruchtig. Onder het rekenen moest meester Peter steeds orde houden, want er zaten een paar jongens ontzettend te klieren. Al vóór het speelkwartier werd de meester een keer echt boos. Hans en Jeffrey stonden al op het bord, met twee kruisjes achter hun naam. En nog altijd zaten ze grappen te maken en geintjes uit te halen. Toen Jeffrey zijn handen met de polsen tegen elkaar voor zijn mond deed om zo een scheetgeluid te maken, werd het meester Peter te dol. Briesend van kwaadheid stuurde hij Jeffrey de gang op. Hans, die de slappe lach had, kreeg een laatste waarschuwing. Het gezicht van de meester was helemaal rood en hij moest steeds zijn bril omhoogduwen, die door zijn opgewonden hoofdbewegingen even hard over zijn neus naar beneden schoof.

'Dat belooft wat voor die spreekbeurt van je,' fluisterde Loes tegen Marli, die haar papieren op haar schoot had gelegd en er stiekem in zat te lezen.

'Loes, als jij ook op het bord wilt, moet je vooral doorgaan met kletsen,' donderde de meester. Het was duidelijk dat zijn geduld opraakte. De laatste minuten voor het speelkwartier was de klas opvallend rustig.

Marli bleef in het speelkwartier in de klas zitten om haar aantekeningen nog een keer door te lezen en de foto's die ze wilde laten zien op volgorde te leggen. Toen Loes na het buiten spelen weer binnenkwam, zag ze dat haar vriendin zenuwachtig was. Ze knipoogde naar Marli toen die door de meester naar voren werd geroepen.

Voordat Marli iets durfde te zeggen, stond ze eerst wat te draaien en te kuchen. Toen begon ze te vertellen. Na de eerste haperende zinnen ging het al snel beter. Langzamerhand werd ze steeds enthousiaster. Loes merkte dat de klas echt naar haar vriendin luisterde. Zelfs Jeffrey, die na het speelkwartier ook weer binnen had mogen komen.

Terwijl ze grote foto's omhooghield, vertelde Marli wat voor rassen paarden en pony's er bij haar op de manege zoal rondliepen. Ze had zelfs een dik boek meegenomen waarin tekeningen stonden van prehistorische paarden, die niet veel groter geweest moesten zijn dan herdershonden. Ook had ze platen van cowboys en rodeo's, wat bij de jongens voor de nodige stoere opmerkingen zorgde: Jeffrey dacht dat hij wel op zo'n wild paard kon blijven zitten.

Tenslotte haalde Marli haar eigen paardrijspullen uit haar tas. Ze deed haar rijlaarzen aan, trok een trui met het embleem van haar manege over haar hoofd, zette haar veiligheidscap op en hing het rijzweepje aan haar pols. Ook liet ze een plastic bak zien met verschillende soorten borstels en een soort haakje om hoeven uit te krabben. Trots showde ze de uitrusting aan haar klasgenoten. 'Zo ga ik dus altijd naar paardrijden,' besloot ze haar spreekbeurt.

Meteen gingen er een paar vingers omhoog. Marli wees als eerste Sven aan, die wilde weten waarom de cap nodig was. Ze legde uit dat je van een paard of pony af kon vallen tijdens de les en dat het dan wel zo veilig was als je hoofd goed beschermd werd. Ze deed de cap af en klopte er met haar vuist op, om te laten horen hoe stevig het ding was.

Toen was de beurt aan Lotte, die de week daarvoor in haar spreekbeurt had verteld dat ze vegetariër was. Ze vroeg: 'Is dat niet gemeen, om een pony met zo'n zweep te slaan? Je zou het zelf toch ook niet leuk vinden als iemand dat bij jou deed?' Marli glimlachte: 'Een pony is veel groter en sterker dan een mens. Hij heeft bovendien een stevige vacht. Van zo'n tikje met een zweep voelt hij niet veel. Het is meer een teken dat hij een beetje door moet lopen; net alsof je hem wakker port.'

Daar kon de klas wel om lachen, al was aan Lotte te zien dat ze niet helemaal tevreden was met het antwoord. Maar Marli ging alweer verder. 'Wie heeft er hier wel eens op een paard of pony gereden?' vroeg ze.

Er gingen een stuk of tien vingers omhoog, waaronder die van meester Peter. Goedkeurend knikkend keek Marli hen een voor een aan. Toen vroeg ze: 'En wie wil het wel eens proberen om op een paard of pony te rijden?' Elf vingers. Loes merkte dat Marli onderzoekend in haar richting keek. Ze kreeg een kleur, maar hield haar armen stijf over elkaar. Even later moest ze haar vinger wel opsteken, want Marli vroeg nadrukkelijk: 'En wie van jullie wil er echt nooit op een paard of pony rijden?' Alleen de hand van Loes ging omhoog. Iedereen keek naar haar. Op dat moment wilde ze wel door de grond zakken. Ze voelde het bloed naar haar wangen stijgen en wist hoe ze eruitzag met haar sproeten, haar rode gezicht en haar oranje haar. Daardoor bloosde ze nog veel erger.

Marli wist waarom haar vriendin het er moeilijk mee had, want daar hadden ze wel eens over gepraat. Toch vroeg ze:

'Waarom niet, Loes?'

'Omdat ik die beesten eng vind.' Zo, dat luchtte op. Loes was blij dat het eruit was, maar ze hoopte dat haar vriendin niet verder zou vragen.

Er werd gelachen. De wenkbrauwen van Marli gingen omhoog, terwijl ze vroeg: 'Eng? Pony's? Maar die doen toch helemaal niks?'

'Wel waar!' zei Loes fel. 'Ze bijten en ze duwen en ze trappen en als je niet uitkijkt, gaan ze met die harde hoefijzers boven op je voeten staan.'

'Dat is waar!' Desiree, het kleinste meisje van de klas, viel haar bij. 'Ik ben ook wel eens op zo'n manege geweest en sommige pony's kunnen heel vervelend zijn. Daar moet je echt voor uitkijken.'

'Jawel,' zei Marli gauw, 'er kan natuurlijk altijd wel wat gebeuren, want het zijn levende dieren en geen fietsen of zo. Maar pony's zijn op zich toch niet eng? Het zijn geen roofdieren, hoor.'

'Daar gaat het ook niet om,' legde Loes uit. 'Ze zijn alleen zo groot.'

Jeffrey en Hans kregen bijna weer de slappe lach, maar hielden zich in toen ze zagen dat de meester waarschuwend naar hen keek. Marli glimlachte naar haar vriendin. 'Dus jij vindt eigenlijk alle grote dieren eng?'

Loes knikte. Nu was meester Peter ook nieuwsgierig geworden. 'Sorry, Marli, maar hier moet ik even wat meer over weten. Vind jij koeien ook eng, Loes?'

Weer knikte Loes, dit keer een beetje verlegen. 'Vreselijk eng zelfs.'

De klas begon er lol in te krijgen. 'En giraffen?'

'Ja,' zei Loes een beetje beschaamd. 'Heel erg eng.'

Desiree lachte. 'Maar dat zijn hartstikke lieve dieren, met van die vreselijk schattige ogen en van die vriendelijke gezichten.'

'Dat is waar,' gaf Loes toe. 'Maar ze zijn ook zo vreselijk groot.'

'En kangoeroes dan?' vroeg de meester. 'Of koalaberen? Of panda's?'

Loes trok een verontschuldigende grimas. 'Allemaal eng. Ik vind eigenlijk alle dieren eng die groter zijn dan honden. En honden vind ik ook eng.'

Er ging een golf van gelach door de klas. Toen het weer wat stiller werd, vroeg Marli: 'Dus eigenlijk vind je alleen katten en kleinere dieren leuk.'

Aan het gezicht van Loes was te zien dat ze blij was dat iemand haar eindelijk begreep. 'Precies. Katten en andere beesten die je kunt aaien vind ik wel lief. Maar natuurlijk geen ratten en muizen. En ook geen insecten en kikkers en zo. En spinnen al helemaal niet.'

Marli wachtte even tot het honende gelach wat gezakt was voordat ze vroeg: 'Dus jij zou nooit op een pony willen rijden?'

Vastberaden schudde Loes haar hoofd. 'Van zijn leven niet. Mij krijg je niet op zo'n eng, groot beest. Voor geen goud.'

Bonuszusjes

'Ik heb gehoord dat jij gisteren een groot succes was in de klas,' zei haar moeder de volgende ochtend aan het ontbijt. Loes keek haar smekend aan, maar het was al te laat. 'Hoezo dan?' vroeg haar vader, terwijl hij wat sandwichspread op een crackertje smeerde.

Ook al zag ze dat Loes haar lippen hardnekkig op elkaar klemde, haar moeder ging genadeloos verder: 'Marli's moeder vertelde dat ze allemaal erg hard hebben gelachen toen Loes beweerde dat koeien en kangoeroes en pony's heel enge dieren zijn.'

Om de blik van haar vader niet te hoeven zien, keek Loes strak naar haar bord. Haar broer liet zo'n buitenkansje natuurlijk niet voorbijgaan: 'Daar heb je onze bangeschijter weer, hoor. Die doet het nog in haar broek voor beestjes die twintig keer zo klein zijn als zijzelf.'

'Zo kan hij wel weer, Edwin,' zei zijn vader. 'Ik zou jou wel eens willen zien als je een adder of een schorpioen tegenkwam; die zijn ook veel kleiner dan jij.'

'Dat is heel wat anders,' protesteerde Edwin. 'Zulke beesten zijn giftig. Dat kun je van een pony of een kangoeroe moeilijk zeggen.'

Er verscheen een vals glimlachje om de mond van zijn vader. 'Ik zou me maar een beetje rustig houden, jongeman.Want als ik het me goed herinner, moest ik een paar weken geleden met spoed naar jouw kamer komen om daar een levensgevaarlijke spin weg te halen. Dat durfde je mooi zelf ook niet. En het was maar zo'n klein beestje.' Plagerig hield hij zijn duim en wijsvinger een paar centimeter uit elkaar.

'Het was een hele grote dikke zwarte,' sputterde Edwin tegen. 'Met allemaal haren op zijn poten.' Toen hij de lachende gezichten om zich heen zag, besefte hij dat hij beter zijn mond kon houden. Balend kauwde hij zijn brood, terwijl hij kwaad naar Loes keek.

Loes had niks in de gaten. Ze was allang blij dat de aandacht nu niet meer op haar gericht was. Maar dat duurde niet lang, want haar moeder zei: 'Toch zul je een keer moeten stoppen met dat kinderachtige gedoe, Loes. Je kunt niet je hele leven allerlei dieren eng blijven vinden. Daar word je onderhand te groot voor.'

Met een koppig gezicht antwoordde Loes: 'Ik kan het ook niet helpen. Grote dieren zijn gewoon gevaarlijk.'

Haar vader zuchtte diep. 'Dat gezeur kennen we zo langzamerhand wel. Verzin eens iets nieuws.'

Loes weigerde nog wat te zeggen. Ze moest toch zelf weten of ze ergens bang voor was? Dat konden haar ouders haar toch niet verbieden? Ze deed toch niet net alsof? Ze was echt doodsbang als er een groot dier bij haar in de buurt kwam. Zwijgend bleef ze zitten tot het eindelijk tijd was om naar school te gaan. Ze stond al bij de voordeur toen de anderen hun jassen nog moesten pakken.

Op het schoolplein zocht Loes direct Marli op. 'Niet gek, een negen,' zei ze.

Marli glimlachte breed. De meester had dat hoge cijfer voorgesteld voor haar spreekbeurt en de hele klas was het ermee eens geweest. Ze was dan ook apetrots.

Loes keek even om zich heen voordat ze verderging. 'Maar ik vond het minder leuk dat mijn moeder vanochtend wist dat ik in de klas gezegd had dat ik zo bang ben voor grote beesten.'

'Sorry, hoor.' Marli pakte haar vriendin bij de arm. 'Dat had ik aan mijn moeder verteld, omdat ik het zo'n grappig stukje van mijn spreekbeurt vond. Ik had er helemaal niet aan gedacht dat ze 's avonds weer een uur aan de telefoon zou hangen met jouw moeder.'

'Is dat zo?' vroeg Loes verbaasd. Maar het was te verwachten: zulke dingen krijg je als je moeder bevriend is met de moeder van je beste vriendin. Die twee moeders hebben regelmatig van alles te bespreken. Soms was dat niet handig, want dan hoorde haar moeder allerlei dingen over haar die ze zelf liever stil had gehouden.

Met haar hoofd vlak bij dat van Loes zei Marli zachtjes: 'Ja, want er is de laatste dagen veel gebeurd bij ons thuis. Mijn moeder gaat trouwen met Henk.'

Verbaasd keek Loes haar aan. Marli's ouders waren al een paar jaar gescheiden en zij woonde bij haar moeder. Elke zondag ging ze naar haar vader toe. Sinds een paar maanden had Marli's moeder een nieuwe vriend: Henk, een aardige man met twee kinderen. Zijn vrouw was kort na de geboorte van hun jongste dochtertje overleden.

'Je mag het aan niemand verder vertellen,' waarschuwde Marli. 'Ze willen het nog even geheimhouden. Gisteravond moesten Henks kinderen en ik op de bank gaan zitten en toen hebben ze er met ons over gepraat. Ze wilden weten wat wij ervan vonden.'

'En?' vroeg Loes.

Marli lachte breed. 'Sofie en Roosje willen mama wel als nieuwe moeder en Henk vind ik erg aardig. Ik vind het best als ze met elkaar gaan trouwen, maar ik hoef geen tweede vader. En ik weet ook niet wat papa ervan zal zeggen.'

Loes fronste haar voorhoofd, want ze hoorde de schoolbel alweer. Gauw vroeg ze nog: 'Moet je vader zijn toestemming geven, of zo?'

'Nee, dat niet. Maar mama en Henk willen toch eerst met hem gaan praten.'

Terwijl ze naar de ingang van de school liepen, zei Loes:

'Dan worden Henks dochters dus jouw zusjes. Hoe heet dat ook weer, pleegzusjes?'

Marli schudde haar hoofd. 'Nee, stiefzusjes. Maar mijn moeder vindt dat een rotwoord. Het doet haar altijd aan die krengige meiden uit Assepoester denken. Daarom wil ze dat ik voortaan bonuszusjes zeg.'

'Bonuszusjes?' Loes proefde het woord even en het beviel haar wel. 'Dat klinkt inderdaad een stuk beter. Dag meneer, mag ik u mijn bonuszusje voorstellen?'

Marli speelde het spelletje mee: 'O, maar natuurlijk, mevrouw. Dat is inderdaad een leuke bonus, zeg.'

Giechelend liepen ze de klas in.