Zie je wel.

In zijn hoofd kon David de zelfgenoegzaamheid in Otto's stem al horen. Het maakte hem ziedend.

Nog ziedender dan de advertentie zelf.

Toen de meldingstoon weer klonk in zijn implantaat, was David opgeveerd in afwachting van de nieuwste suggestie van zijn Orakl Gen4. Hij had zijn nieuwe gadget de vorige avond opgehaald bij de Orakl-outlet op de P.C. Hooftstraat, en was al helemaal verliefd op het AWOS. Hij hoopte dat de kick van een nieuwe suggestie niet al te snel zou slijten. Tot nu toe had het apparaat hem geholpen aan een theatervoorstelling die hij anders zou hebben gemist, de uitverkoop van zijn favoriete kledingzaak, en een kop koffie met een vriend uit zijn studententijd die toevallig in de hoofdstad was. Nog cooler-hoewel ook spookachtiger, omdat hij geen auto met Orakl-aansluiting had-was dat het ding een broodnodige tankstop had voorgesteld. David kon alleen aannemen dat de gadget zijn gedragspatroon uit de Cloud had geëxtrapoleerd. Het meest spookachtig, en daarmee het coolste-of in Otto's woorden onheilspellendste-was het moment dat de schitterende standaard altstem van Orakl had gefluisterd: 'Kijk even omhoog, David,' net op tijd om het ISS-veer geluidloos te zien overvliegen.

Hij kon zich niet herinneren wanneer hij voor het laatst zo opgewonden was geweest over een nieuwe gadget. Hij was rustig gebleven bij de aankoop, had zelfs zijn handen kunnen stilhouden terwijl de verkoper zijn instellingen uit de Orakloud downloadde. Maar toen de transactie rond was begonnen de vlinders in zijn maag en kreeg hij een zweverig gevoel in zijn hoofd, alsof het met helium was gevuld. Meteen op de stoep al begon hij met nerveuze vingers de nieuwe UI te onderzoeken.

'Hallo, David,' zei de stem zachtjes in zijn oor. Alvast een gerucht bevestigd: het Gen4-team had besloten om de ingebouwde speakers te omzeilen als de gebruiker implantaten had. Hij kon zich voorstellen dat dat op termijn irritant zou worden, en nam zich voor om de betreffende instelling later uit te vogelen. Maar voorlopig was hij een groot voorstander om deze sexy stem haar tips en aanbevelingen in zijn oor te laten fluisteren. Hij herinnerde zich een actrice uit oude 2D-films waar hij als tiener op had gegeild-Connor? Connery?-en had besloten de stem Jennifer te noemen.

Maar nu, amper een dag later, herinnerde hij zich een oldie over Wall Street, en klonk de stem plotseling meer als een Gekko.

'Hallo, David,' had Jennifer gefluisterd na de meldingstoon. Hij had twee keer geknikt, toestemming gevend om verder te gaan. 'Vanavond is de opening van een nieuwe club, de Giraffe. Ik kan een-of twee-VIP-kaartjes voor je regelen tegen een hele goede prijs.'

Geschrokken gezichten draaiden naar hem toe en haastten zich verder naar het Museumplein. Een golf van schaamte kleurde zijn wangen over zijn onwillekeurige uitroep. Maar zijn woede kreeg vlug de overhand.

Hij haatte clubs. Hij haatte het lawaai, haatte de hersenloze rotzooi die er voor muziek doorging, haatte dansen. Hij haatte de kijk-mij-eens-mentaliteit, de pillen en de witte lijntjes, de betekenisloze seks in de VIP-ruimtes. Hij haatte dure, bizarre cocktails, katers, menigtes, samengedromde zweterige lijven-tenminste, in aantallen groter dan twee. Hij zou zelfs voor geld niet naar een club gaan. En de opening van nieuwe clubs haatte hij dubbel zo fel. Met al hun andere verschillen waren Otto en hij eigenlijk opmerkelijk eensgezind in hun haat voor de Amsterdamse club scene. Allemaal American Psycho's.

Zie je wel.

David kon accepteren dat zijn nieuwe Orakl het niet direct in honderd procent van de gevallen bij het rechte eind kon hebben. Kalibratie, een beperkte dataset, het was allemaal logisch. Zelfs de handleiding zei dat het vergelijkbaar was met het begin van een nieuwe relatie.

Maar dit was te erg. Hoe verkeerd Orakl zijn Cloud-geschiedenis ook interpreteerde, zelfs een achterlijke AI zou niet op het idee komen om hem een clubsuggestie te geven.

Het moest wel een advertentie zijn.

Eerlijk is eerlijk, Otto. Zelfs iemand die paranoïde is heeft het wel eens bij het rechte eind.

'En, neem je de Gen4?'

Otto had de vraag als een uitdaging voor Davids voeten geworpen en in zijn bagel gebeten, zodat een lawine van stukjes avocado en klodders mayonaise langs zijn kin droop. Hij veegde zijn mond af met de rug van zijn hand met een afwezig gebaar dat David heel vertrouwd was, zoals hij ook de monomane stand van Otto's ogen en de vastbesloten glimlach in zijn mondhoeken herkende. Dit was Otto in mentale turbo, zijn paranoia-klieren op maximale productie, de wereld om hem heen verdwijnend terwijl steeds verder uitdijende samenzweringstheorieën ontrolden in zijn hoofd.

Het betekende ook dat het volgende gevecht in hun doorlopende verbale schermcompetitie op het punt van beginnen stond.

En garde!

'Ja, ik neem de Gen4,' viel David aan, met een brede, verwachtingsvolle grijns. 'En begin nu niet weer, Otto. Als jij bij je antieke iPhone wilt blijven, is dat jouw ding. Maar sommige mensen willen hun eigen decennium bijbenen, als je het niet erg vindt.'

Otto pareerde en riposteerde.

'Ik vind het prima, als jij het niet erg vind dat je binnen een maand hun marionet bent. Er is...'

'Ik word...'

Een paar seconden lang botsten hun stemmen terwijl ze schermden om controle over het gesprek. Otto won.

'...en dan sjouw je van de ene nieuwe bar naar de andere domme nachtclub, en koop je kilo's troep die je niet nodig hebt, en kijk je TelSel, en eet je waardeloos eten en heb je waardeloze seks, allemaal omdat je orakel het zegt. En dan zitten ze achterover en incasseren ze hun opties en lachen ze zichzelf hernia's. Je bent zó goedgelovig!'

Van iedereen behalve Otto zou het aanstootgevend zijn geweest, maar David glimlachte geamuseerd.

'Goedgelovig? Ik ben goedgelovig? Wie slikt al deze extreem-linkse krakerspropaganda voor zoete koek zonder zelfs maar te controleren of het überhaupt ergens op slaat? Je hebt echt helemaal geen idee van wat Orakl-technologie inhoudt, Otto, en dat weet je best! Om te beginnen vertelt dit ding...' hij tikte op de zwarte langwerpige vorm van de Orakl Gen3 op de tafel tussen hen in...' me niet wat ik moet doen, hij geeft gewoon nuttige informatie op basis van wat ik misschien op het punt sta te doen...'

'Da's hetzelfde.'

'Nee, dat is niet hetzelfde. Ik besluit, ik kies, en dit ding...' hij klopte er weer op '...komt gewoon met de details. Om maar iets te noemen: het is zondag, tegen elf uur, en van eerdere zondagen weet hij dat ik altijd met jou bij Bagels & Beans ga zitten, toch? En ik neem altijd de dubbele cappuccino met extra melk en geen kaneel, en jij neemt altijd de dubbele zwart met rietsuiker, en de biologische brownie, en meestal neem ik nog een punt aardbeiencheesecake, toch? Dus vraagt hij me of we vandaag ook naar B&B gaan, en stelt voor om alles alvast vooruit te bestellen, en ik ga akkoord. En later...' David pauzeerde om adem te halen '...later, als ik op weg ben hierheen, en ik kom langs mijn favoriete kledingzaak, en hij heeft mijn smaak in overhemden geleerd van vorige aankopen, weet je, en bespeurt een uitverkoop via het AW, dat is het Ambient Web voor Neanderthalers zoals jij, en dan stelt hij voor om een omweg te maken om wat overhemden te kopen, en ik weiger. Het is een kwestie van gemak, weet je. Hij...'

'Gemak? Dat is je argument? Weet je wat voor shit er allemaal is uitgehaald uit naam van gemak? Fossiele brandstoffen waren gemakkelijk; slavernij was gemakkelijk; asbest was gemakkelijk; zo'n beetje elke oorlog die er ooit is gevoerd was gemakkelijk voor iemand. Verdomme, Anya was gemakkelijk, toch?'

En daar was ze weer. Al waren ze al twaalf jaar vrienden, Otto was niet zo goed in vergeving. Twee jaar geleden was David een paar keer uit geweest met Otto's jongere zus, en op de derde date waren ze stomdronken geworden en het bed in gedoken. Toen bleek dat de zegen die Otto had uitgesproken over hun omgang niet zo ver reikte.

Het hielp ook niet dat het allemaal in tranen was geëindigd toen David het later met haar uitmaakte. Hij had zijn best gedaan om het netjes af te handelen, maar ze was behoorlijk verliefd geweest, en ondanks al zijn losbolligheid geloofde Otto vast in het belang van bloed boven vriendschap.

Anya had David binnen een paar maanden vergeven, en ze trokken nog af en toe samen op. Meer dan Otto, in elk geval. Ze was al meer dan een jaar samen met haar huidige vriend, een muziekgek zoals zij en een veel betere combinatie. Zij en David grapten inmiddels zelfs af en toe over hun misplaatste affaire.

Otto hield vol dat hij David het breken van zijn zusjes hart had vergeven, en hun vriendschap had er niet onder geleden. Maar in hun verbale gescherm wist Otto altijd een manier te vinden om de affaire erin te betrekken. Als dat gebeurde, had David uit ervaring geleerd om de schijnbeweging te negeren en de tegenaanval in te zetten.

'Alsof gemak slecht is, Otto! Jij hebt digitale TV met pauzefunctie, toch? Je gebruikt autocorrectie voor je berichten, toch? Nu ik erover nadenk: als gemak zo slecht is, waarom heb je dat fossiel van een telefoon nog niet afgeschaft? Het is gemakkelijk om permanent online te zijn, he? God, voor een softe progressieveling ben je soms verdomde reactionair, weet je dat? Het enige wat dit... briljante apparaat doet is oplossen van... helpen met... Het gaat om de sleur van de details, weet je? Ik besluit om naar de sportschool te zijn, en het AWOS stelt een trainingsprogramma voor en herinnert me aan mijn handdoek. Ik neem het besluit, maar mijn Orakl weet wat dat besluit inhoudt. Het is een soort...'

'...moeder,'zei Otto met een brede, triomfantelijke glimlach.

Touché.

Lachend zei David:

'Ik wilde eigenlijk 'secretaresse' zeggen. Maar 'moeder' klopt ook, een coole moeder die niet zeurt maar alleen overal aan denkt.'

'Dus je vindt het een goed ding omdat je een moederskindje bent,'zei Otto, maar hij lachte met David mee.

'Wat jij wilt.'

'Blij dat we daar uit zijn. Nog een rondje?'

Nu was David aan de beurt voor een triomfantelijke grijns. Hij flapte zijn hand naar de Gen3 en het scherm sprong aan. Hun gebruikelijke tweede bestelling stond subtiel groen te knipperen.

'Wil je in de rij staan bij de bar, of zal ik gewoon op "accepteren" klikken?'

Colofon

© Copyright 2013 Uitgeverij Link B.V.

ISBN: 9789462320956

NUR: 333

Omslagontwerp: DPS, Amsterdam

Zetwerk: Uitgeverij Link B.V., Culemborg

www.uitgeverijlink.nl