Omdat het 15.000 dollar opbracht.

Omdat Kelly aan zijn hoofd zeurde over nieuwe gordijnen en over Harold die weer eens wilde trouwen. Omdat Henry Faulk had gezegd dat het een klus van niks was, een dikbetaald tussendoortje waarbij hij nog niet eens raak hoefde te schieten ook. Daarom lag Rockne Paradise op zijn buik in de modder op het talud van een kanaaldijk achter de Ninth Ward in New Orleans. Gisteren was het talud droog, maar de afgelopen nacht had het geregend dus nou lag hij met zijn buik in een plas en voelde hij zijn piemel krimpen of hij aan het zwemmen was in koud water. Natuurlijk lag er precies op deze plek een plas, maar precies deze plek had hij uitgekozen omdat hij vanaf hier het beste zicht had op het huis met het gat in het dak en met op de voordeur het witte kruis met het cijfer 2. Twee doden door orkaan Katrina. Door het gat in het dak was een man ontsnapt, maar zijn vrouw en kind hadden het niet gehaald.

Wat was dat voor man die een gat in zijn dak hakte als het water steeg en zijn vrouw en kind liet verdrinken? Rockne vroeg zich af of hij Kelly zou laten zitten. Of Harold. Biff niet, Biff zou hij redden, al zou het zijn leven kosten. Van Harold was hij niet zeker. Altijd ruzie, altijd gezeur, elke keer geld nodig, maar te beroerd om te werken. Hij lag met zijn 55 jaar met zijn buik in een plas, al meer dan anderhalf uur. Dat was werken. Maar Harold zat op de galerij van het huis dat hij, Rockne, voor hem had gekocht, en keek uit over Chesapeake Bay terwijl hij eindeloos met Kelly belde, omdat mamma hem geld zou geven als hij maar lang genoeg zeurde. Vijf jaar geleden zou Rockne hebben gezworen dat Kelly als eerste door het gat in het dak zou gaan, maar nu wist hij het niet zeker. Ze moest en zou in Baltimore wonen, daar, op die plaats en nergens anders. Ook aan Chesapeake Bay, maar dan in het gebied waar geld huisde. Dat hij moest verdienen. Dat iemand die stond ingeschreven als werknemer van de Richmond Fertilizer Company daar niet hoorde te wonen, niet kón wonen op basis van zijn salaris, dat interesseerde Kelly niet. Niet ene moer. Als je woonde waar hij uiteindelijk een te groot huis had gekocht dan had je het gemaakt. Dat wist Kelly al toen ze nog op school zat omdat haar ouders haar dat duizend keer hadden verteld. En zij had het Rockne verteld toen ze verkering kregen in de pauze van een schooluitvoering met een tongzoen achter het gymnastieklokaal en ze had het herhaald na de trouwerij, de geboorte van Harold, de geboorte van Biff en alle verjaardagen en feestdagen daar tussenin. Dus waren ze verhuisd en elke keer als hij thuis kwam van zijn werk zag hij een nieuwe bank, een nieuw bed, nieuwe vloerbedekking. Hij moest verdomme elke keer wennen aan zijn eigen huis.

Rockne keek door de kijker op zijn Tikka-geweer naar de bus die langs het huis reed, vol toeristen die hadden gekozen voor de Katrinatour, een ritje door het rampgebied. Ze konden hun hart ophalen in het laaggelegen deel tussen de Mississippi en het Inner Harbor kanaal. De rivierdijken hadden het gehouden, maar die langs het kanaal waren te laag gebleken. De oceaan vulde via de kanalen Lake Pontchartrain en toen het meer er genoeg van had gaf het een deel van het water via de kanalen terug aan de wijken vol slecht gebouwde huizen en bedrijven van golfplaat. Het water wist er weg mee. Een deel van de huizen werd naar de Golf van Mexico gevoerd en van de meeste bedrijven bleef alleen de betonnen vloer over. Links van Rockne niks, rechts niks, 320 meter recht vooruit een rijtje huizen, waarvan een met een kruis en een 2. De bus bleef ervoor staan en Rockne zag door zijn kijker hetzelfde gezicht als gistermiddag, toen de zon scheen en hij niet lag te soppen. Drie minuten later reed de bus weg, richting kanaal waar je aan de kleur van de betonplaten langs de zijkanten kon zien waar het water gaten had geslagen: de nieuwe platen waren helder.

James Johnsson was de naam van de man op wie Rockne Paradise wachtte.

'Wie zei je?' vroeg Rockne toen Henry Faulk de naam had genoemd.

'Jamess Johnssson, met dubbel ss ' zei Faulk sissend nadat hij een minuut heen en weer had gewiegd. Faulk hield van wiegen, net zoals hij hield van stiltes. Als Rockne in de stemming was deed hij mee met het zwijgen. Faulk keek met zijn blinde ogen in zijn richting en hij keek naar Faulk die bewoog of hij muziek hoorde, net Ray Charles, maar dan zonder lawaai.

'Waarom niet Johnny Jones?'

Faulk knikte alsof hij wist wat Rockne bedoelde. Je heette geen James Johnsson of John Jones, net zomin als je Donaldson Toussaint L'Ouverture heette. Als het te makkelijk was of te moeilijk bleef een naam hangen in het geheugen en dat was slecht in de kringen waarin Rockne zich bewoog. Een jazztrompettist zou Donaldson Toussaint L'Ouverture kunnen heten, maar die noemde zich dan weer liever Donald Byrd.

Misschien moet een mens gewoon genoegen nemen met zijn naam. Rockne wist het, maar hij had er nu moeite mee. 'Hoe heet hij echt?'

'Jamess Johnssson met dubbel ss,' zei Faulk. En dat was dat.

Faulk had last van zijn tong en wat Rockne moest weten hoorde hij meestal van diens bediende Masayuki Enomoto. Ook zo'n naam, Masayuki Enomoto, Rockne vroeg zich af waarom hij daar wel genoegen mee nam, waarschijnlijk omdat hij niets wist van Japanners en er niets van wilde weten.

Moto was net zo'n prater als zijn baas en het duurde even voor Rockne genoeg basiskennis had verzameld: James Johnsson, geboren in Biloxi, mager, dun, 1.90, meestal in het bruin gekleed, doet dingen die niet mogen. Hoeft niet dood. Eentje in een arm of schouder is genoeg.

'Voor 15.000 dollar?' vroeg Rockne. 'Dure schouder wordt dat.'

Moto wees naar de deur. 'Hij is de baas. Daar klagen.'

'Vooruitbetalen,' zei Rockne. Een vraag van niks die hij altijd stelde, maar waarop zelden meer kwam dan een opgetrokken mondhoek of een middelvinger.

'Ja,' zei Moto. 'In die tas. Is wel haast bij.'

Een tas met 15.000 dollar zomaar in het handje, voor een kogel in de schouder, het klopte niet, maar Rockne maakte zich pas zorgen toen hij al thuis was en daar had Kelly het op de heupen omdat Harold zijn nieuwste vriendin zou laten zien. Geen betere reden om Rockne uit de buurt te krijgen. Anderhalf uur later had hij een kaartje voor de Amtrak naar Orlando en anderhalve dag later lag hij op het talud van een dijk in lang gras.

Droog gras, niet dat kolere gras dat nou onder hem lag samen te klonteren met modder. Gisteren had hij geen modder gezien, het moest de afgelopen nacht zand hebben geregend, gruis dat het vermogen had onder broekspijpen te kruipen en in gulpen. Rockne wist zeker dat hij een smerige onderbroek had en waarschijnlijk viezigheid op zijn piemel. Niet dat het belangrijk was, want met die piemel deed hij niets wat de moeite waard was sinds Kelly een nieuwe cursus volgde, iets met tantra's en yoga en dingen die hij niet wilde begrijpen, maar toch, zijn johnson hoorde schoon te zijn. Met één s, die johnson, dat was het verschil tussen de man op wie hij wachtte en zijn piemel. Een simpele s. Als Faulk met zijn verkankerde tong het woord johnson uitsprak leek het tenminste ergens op, een s of twaalf als hij op dreef was, maar hier bij de dijk was zijn johnson helemaal niks.

Daar dacht Rockne Paradise aan en aan het feit dat dit soort gedachten in hem opkwam. Dan begon het toch wel mis met je te gaan, als je serieus aandacht besteedde aan een s terwijl je nat lag te worden tot onder je vel.

Van de twee mannen die uit een pickup stapten was er een lang en hij droeg bruine kleren. Dat was genoeg voor Rockne. Hij was niet iemand die diep wilde gaan als hij nat was en rillerig werd en beelden zag opdoemen van een huurmoordenaar die hoestte op het moment dat hij de trekker overhaalde. De lange was lang genoeg en zijn kleren waren bruin genoeg. Uit nieuwsgierigheid stelde Rockne in op de tweede man. Het was altijd goed als je wist met wat voor type je te maken had. Voor je het wist werd je achternagezeten door een atleet en moest hij iemand neerschieten voor wie hij niet werd betaald.

Hij stelde zijn kijker scherp en voelde een steek in zijn borst toen hij het gezicht zag van de man die twee koppen kleiner was dan zijn metgezel. Twee koppen kleiner, een neus waar een paar keer op was geslagen, blond haar met inhammen tot de oren, een kin die schuin leek af te lopen tot de adamsappel. Zo had Rockne er meer gezien, maar er was er maar één geweest die een bril had met ronde glazen en een stalen frame van het soort dat ze decennia geleden uitreikten in het leger. Armand Albee, een naam die er beter mee door kon dan James Johnsson, John Jones of Donaldson Toussaint L'Ouverture. Een naam die je onthield tot je er een kruis door kon zetten en daarna vergat. Rockne zou de naam twee jaar geleden uit zijn geheugen hebben gewist als hij zijn werk goed had gedaan.

Het was de eerste keer dat het misging, maar dan ook echt mis. In Pigeon Forge, Tennessee, nog geen anderhalve kilometer van pretpark Dollywood. En hij had het niet door. Hij had helemaal niets door tot hij zich bij Henry Faulk meldde voor de uitbetaling en ineens Moto zag met een mes in een hand en een blik van: één verkeerd woord tegen de baas en ik doe wat ik al wil doen zolang ik je ken.

Het was een lastige situatie geweest en het was er niet beter op geworden toen hij vanaf de stoel waar Moto hem op had gezet aan Faulk had uitgelegd dat hij zijn werk had gedaan, maar dat Moto hem, zeker weten, de foto van de verkeerde vent had gegeven.

Het was de eerste keer dat Faulk niet wiegde, niet neuriede, niet eindeloos zijn mond hield. De eerste keer dat Rockne merkte dat een mens nog heel aardig kan praten nadat chirurgen een deel van zijn tong hadden weggehaald.

'Als je nog een keer zegt dat Moto je de verkeerde foto heeft gegeven dan ga ik de kamer uit.' Dat zei Faulk in zuiver Engels zonder een sis of dubbele medeklinker.

Rockne kende het verhaal van Masayuki Enomoto die Doris was opgevolgd toen die genoeg had van de stiltes van Faulk. Moto had eelt op de zijkant van zijn handen en hij was er zo trots op dat hij het graag liet zien. Maar hij sloeg nooit, want slaan betekende pijn, hoe dan ook, en Moto had een hekel aan pijn. Hij liet zijn eelt zien en als je er geen eerbied voor toonde dan stak of schoot hij. Meestal nadat Faulk het hem opdroeg, maar met Faulk wist je het de laatste tijd nooit. Hij was de beste middelman die je kon hebben, maar hij had zijn kuren. Hij kreeg daar vooral last van als politiemensen op bezoek kwamen die hadden gehoord over zijn werk en eens kwamen informeren, maar hij kreeg ook last als iemand die hij had ingehuurd zijn opdracht niet voltooide.

Zoals Rockne in Pigeon Forge die Armand Albee neer had gestoken in een souvenirwinkel vol stenen beelden en die voor alle zekerheid ook het mes langs diens keel had gehaald. Als je dan niet dood bent. Hij was weggelopen toen twee vrouwen gilden, grote ogen, hand tegen de keel, neusvleugels zo wijdopen gesperd dat ze ermee hadden kunnen opstijgen. Hij was niet bang dat ze hem zouden herkennen, want niemand herkende hem ooit. Niemand was meer middelmaat dan Rockne Paradise met zijn gemiddelde lengte, gemiddelde dikte, niks bijzonders aan zijn gezicht behalve valse wenkbrauwen en met kleding uit de WalMart. De vrouwen zouden hem langer schatten dan hij was door de extra dikke zolen en ze zouden het vooral hebben over de ringen aan zijn vingers die er echt genoeg uitzagen om de aandacht te trekken. Hij keek naar de vrouwen, knikte vriendelijk en wandelde weg. Rustig. Niet rennen, nooit praten. Als je rustig loopt zijn getuigen bereid hun eigen ogen niet te geloven en bovendien lag daar een bloedende Albee tussen aardewerken potten en stenen engelen, probeer daar je ogen maar van af te houden.

Armand Albee was dood tot Faulk het tegendeel beweerde en Rockne had wekenlang een hekel aan zichzelf. Hij had ruim een jaar elke keer als hij Faulk zag gevraagd of die de verblijfplaats van Albee kende, maar meer dan een smalende blik had het niet opgeleverd: foutje in Pigeon Forge, je hebt de zaak verpest Rockne.

Albee, die nu ineens naast James Johnsson stond in zijn spijkerbroek, witte overhemd met rode das en om een pols het horloge dat Rockne zich herinnerde. Hij nam nooit iets van een slachtoffer mee, maar naar dit horloge had hij toch even staan kijken, terwijl de vrouwen gilden en Albees overhemd even rood werd als de das die hij nu droeg.

De twee mannen liepen naar het huis en bleven bij de veranda staan. Albee zette een voet op de onderste tree van de opstap en Rockne zag dat hij de kwaliteit van het hout testte.

De eerste keer dat ze bij het huis waren, dat bleek uit hun bewegingen en gebaren.

Later vroeg Rockne zich af wat hem bezielde. Hij was geen mens van impulsen. Als hij daar last van had gehad dan had hij het nooit uitgehouden in de jaren dat Harold opgroeide en Kelly elke dag - werkelijk elke dag, alsof hij een beetje achterliep en niets kon onthouden- zei dat niet alle kinderen hetzelfde waren, dat Harold Biff niet was en dat het wel zou goedkomen, ooit, als hij ouder was en verkering kreeg, trouwde, Kelly oma maakte en Rockne opa. Elke keer als Kelly het zei wist hij hoe goed hij zich kon beheersen, want Harold was elke dag een dag ouder geworden, zonder blauwe plek, zonder een gebroken been; Rockne vond dat hij een geweldige prestatie leverde door geen krimp te geven. Noem het een topprestatie. Vergelijk dat nou eens met de Olympische Spelen. Je oefent een paar jaar in hardlopen en als je wint ben je een held in de halve wereld. Hij had een topprestatie geleverd vanaf de dag dat hij wist dat Harold een foutje was, een genetische speling van het lot dat hem, Rockne, op zijn donder wilde geven en geen mens die ooit een woord van waardering had laten horen. Zeker Kelly niet, die het heel gewoon vond dat hij kampioenzelfbeheerser zat te zijn.

Dus waarom zou hij in New Orleans, terwijl hij aan het werk was, ineens wel zijn zelfbeheersing zou verliezen? Hij voelde rust in het hoofd en rust in de hand aan de trekker; wat hij er later ook over kon zeggen, niet dat hij buiten zichzelf was getreden.

Armand Albee ging neer als een zak kolen die op de grond wordt gekwakt. Eén schot. Dood. Nu wel, klaar als een klont. Maar James Johnsson was verdwenen toen Rockne zijn geweer naar rechts bewoog. Geen bruin pak te zien. Een stel huizen in de verte, een pickup, betonplaten links en rechts en hier en daar struiken die de modder en het halfzoute water van Katrina hadden overleefd. Precies op dat ogenblik voelde Rockne dat hij zeiknat was van het water en dat het niezen zou worden, vanavond of anders morgen. Hij bleef een minuutje liggen om zichzelf te laten zien dat hij cool bezig was, maar hij wist dat het geen zin had. Johnsson lag op zijn buik achter de pickup, of onder de veranda, misschien al achter het huis. Op den duur zou iemand langskomen en zou hij om hulp roepen. Hij zou het niet krijgen, want in de Ninth Ward krijg je geen hulp als je in de buurt van een lijk ligt, maar iemand zou zijn mobiel pakken en dan was het afwachten. De kans was groot dat hij een vriend zou bellen om het nieuws te melden, maar Rockne moest rekening houden met een 911. Dus schroefde hij zijn geweer uit elkaar, veegde hij alle onderdelen af en legde hij ze in de sporttas naast de ballaststenen. Hij liet de tas voorzichtig het kanaal inglijden en wandelde, onder dekking van de dijk, naar de plaats waar zijn huurauto stond, een Suzuki die even onopvallend was als hijzelf en die hij zou achterlaten waar de bebouwing begon. Wie een auto liet staan in de Ninth Ward aan de rand van de bebouwing wist zeker dat de politie hem niet in handen zou krijgen. Voor de dag om was zouden bewoners laten zien dat ze om de donder niet lui waren en dat een auto in meer onderdelen uit elkaar te nemen was dan ze in het assemblagebedrijf hadden vermoed.

'Of je Doris belt,' zei Kelly. 'Meteen.'

Niet: 'Dag, lieverd, blij dat je er weer bent', of: 'Ga maar zitten dan maak ik koffie, je ziet er moe uit.' Meteen een opdracht. Misschien was hij te abrupt vertrokken, vorige week, of had hij iets gezegd wat hij zich niet meer herinnerde, maar wat bij Kelly slecht was gevallen. Kelly vergat geen opmerkingen die slecht vielen.

'Doris?'

'Wie anders? Er was haast bij.'

Doris beunde bij voor Henry Faulk. Sinds Moto haar was opgevolgd deed ze de telefoontjes. Die met Kelly gingen altijd over de Richmond Fertilizer Company. Dan was Doris de secretaresse van zijn baas Sal en kondigde ze een extra bonus aan omdat Rockne vertegenwoordiger van de maand was geworden. Of van het jaar. Alles was goed zolang het maar verklaarde waarom het inkomen drie, vier ton per jaar bedroeg. Weinig vertegenwoordigers haalden dat bedrag, maar dat leidde bij Kelly niet tot vragen, hooguit tot de opmerking dat het nieuwe terras er dan misschien eindelijk een keer vanaf zou kunnen. Zelf noemde Rockne zich handelsreiziger, maar als hij dat tegen Kelly zei gaf ze hem een stomp tegen een bovenarm en zei ze dat hij account manager moest zeggen omdat handelsreiziger ouderwets klonk en ze niet veel verdienden. Praten over geld bracht het beste in Kelly boven. Als Doris over bonussen had gebeld was haar humeur dagenlang uitstekend al vond Rockne niet dat ze dan hoefde te zingen, neuriën was mooi genoeg. Soms belde Doris over werkzaamheden die niet konden wachten en dan zaten de woorden 'haast' en 'helaas' in de boodschap. Rockne zou helaas langer wegblijven dan de maatschappij had verwacht omdat een collega zijn doelstellingen niet dreigde te halen. De klant in Alaska die alleen met Rockne samen wilde werken had gebeld en gezegd dat Rockne het vliegtuig moest nemen naar Anchorage, er was haast bij. Rockne kon zich niet voorstellen dat er in Anchorage stukken grond waren die bemest moesten worden, maar Kelly slikte alles als er geld mee was gemoeid.

'Moe,' zei hij.

Amtrak naar Orlando, in huurauto naar Tallahassee, andere huurauto naar Jackson, lift met Mexicaanse gastarbeiders naar Natchez, huurauto naar New Orleans, een paar dagen op een dijk, auto's terug naar Orlando, Amtrak naar huis, daar word je moe van als je boven de vijftig bent.

'Je kunt toch zitten en bellen tegelijk? Ik doe ook maar wat me wordt gevraagd.'

Hij moest vorige week echt iets hebben gezegd wat slecht was gevallen, Kelly was de laatste maanden vaker nors en afstandelijk, maar vandaag was het bovengemiddeld.

'Goed hoor,' zei hij terwijl hij zijn jas uittrok. 'Vind je het erg als ik eerst naar de wc ga, of zal ik daar bellen?'

Niet slim, zo'n opmerking.

'Ga vooral je gang. Als je langzaam praat duurt het lang en dan rust je meteen uit.' Dat was het antwoord dat hij kon verwachten. De boodschap van Doris had hij kunnen raden.

'Of je langskomt, Rockne. Hij is erg, eh, pissig.'

Henry Faulk woonde in het centrum van Philadelphia en had zijn kantoor ondergebracht in een kamer zonder ramen en met net voldoende licht om je nek niet te breken over een bijzettafeltje, geluidsboxen of stapels kranten. Rockne had nooit begrepen wat Faulk met kranten moest en hij had het meerdere keren gevraagd, maar een behoorlijk antwoord was er niet bij geweest.

Vandaag begon hij niet aan vragen. Hij kon het gezicht van Faulk nauwelijks zien, maar hij kon raden hoe het eruitzag, vooral na de opmerking van Moto: 'Niet kwaad maken, hij, eh ...'

'Pissig?'

Dat was het woord, Rockne zag het aan de manier waarop Moto zijn gezicht vertrok.

Het eerste half uur bestond voornamelijk uit zwijgen. En bij Rockne uit denken. Hier rust ik tenminste uit. Iets meer licht en ik kan de krant lezen. Hoort hij nou muziek of denkt hij muziek en wiegt hij op zijn eigen ritme? Dat soort gedachten, rustgevend en met iets van de huiselijkheid die hij in Baltimore graag vaker zou aantreffen.

'Vvertel maar.'

Na bijna 18 minuten stilte. Het was geen record, bij lange niet en Rockne maakte er uit op dat Faulk niet zo ontspannen was als hij leek.

'Over New Orleans?'

'Mmmum.'

'Het nieuws is dat ik 30.000 van je krijg en dat we ons niet langer druk hoeven te maken over Armand Albee. Die van een paar jaar geleden in Pigeon Forge. Weet je nog?'

'Mmmum.'

Alsof Faulk ooit iets vergat.

'Ik zag hem en ik dacht: laat ik nou eerst die oude zaak afwerken, want wanneer krijg ik opnieuw zo'n kans?'

'En Johnsssson?'

Alsof Albee hem niet interesseerde. Rockne zag nu al op tegen het gesprek met Moto over zijn 30.000. Het zat er niet in dat hij er gederfde rente bij op zou mogen tellen. 'De vent verdween sneller dan het licht. Is die man een atleet of zo? Een verspringer of hardloper?'

'Gewond?'

Faulk hield van de rode draad. Als hij Rockne op pad stuurde voor James Johnsson dan bedoelde hij James Johnsson. 'Ik dacht: beter een dode Albee dan een gewonde Johnsson.'

Stilte. Wiegen. Verbeeldde Rockne het zich of hoorde hij op de achtergrond violen? Alsof het hele orkest van Mantovani drie kamers verderop zat te oefenen.

'Johnsson komt wel. Zeg maar waar-ie woont.'

'Weet je wwaarom ik met jou zzaken doe?'

Omdat hij een van de betere was. Eén keer had Faulk gezegd: 'De besste.' Van jongsaf aan de beste, maar dat wist Rockne pas zeker toen hij al jaren in het vak zat en hij er eindelijk eens over nadacht. De beste, omdat hij de juiste steun had gekregen. Omdat hij voorzichtig was. Omdat het gewoon in hem zat. 'Omdat ik de beste ben?'

Zo had hij het niet moeten zeggen. De vragende vorm was een fout. Omdat ik de beste ben, met een accent op ben, en op een toon waardoor Faulk in gedachten drie uitroeptekens achter de zin plaatste.

'Was,' zei Faulk. 'Geen ssscru ...'

Hij bleef steken in het woord, Rockne dacht dat hij speeksel bij een mondhoek zag, ook een reden om het licht gedempt te houden.

'Scrupules?'

'Vroeger.'

Colofon

© Copyright 2013 Uitgeverij Link B.V.

ISBN: 9789462321083

NUR: 330

Omslagontwerp: DPS, Amsterdam

Zetwerk: Uitgeverij Link B.V., Culemborg

www.uitgeverijlink.nl