Sater

Mijn kapper kwam ermee terwijl hij mijn hoorns aan het bijvijlen was.

Ze zochten een sater voor een klus. Mij dus, hoewel ik door de chemische castratie alleen nog sater in naam ben. De straf voor een zogenaamde misstap van me. Ik blijf er bij dat het niet meer dan mijn natuurlijke aandrang is, maar je weet hoe rechters zijn.

Tegenover het Van Gogh Museum, hadden ze gezegd. Zij zouden mij wel vinden. Ik stak de zonnige straat schuin over. Mijn schaduw was scherp en zwart op het asfalt, mijn horens en staart duidelijk zichtbaar. Mijn schaduw is altijd hetzelfde, chirurgische ingrepen of niet.

Ik kon nog net wegspringen toen lijn 2 langskrijste en parkeerde mezelf tegenover de ingang. Het was zo'n heiige zomerdag, die zacht en fris begint, maar je voelt gewoon dat hij gaat eindigen in broeierige hitte en onweer. Ik wen nooit aan het vochtige klimaat van Amsterdam. Hoefschimmel is al geen pretje, maar bovendien zweten wij saters nogal sterk van onszelf, en in die kleffe Hollandse zomers moet ik me wel drie keer per dag omkleden.

De klap kwam van achteren. Het trottoir kwam met grote snelheid op me af voordat ik een poot uit kon steken.

#

Hoofdpijn. Bonzende, gemeen grijnzende hoofdpijn, duidelijk niet van plan binnenkort te vertrekken.

'Je hebt te hard geslagen, Antonio,' zei een vrouwenstem zo zoet en glad als melkchocola. 'Nu moeten we wachten tot hij wakker wordt.'

Iemand snoof. 'Saters hebben een harde kop, mevrouw. Ziet u die oogjes al knipperen? Nog een paar minuutjes.'

Mijn oogjes zullen best geknipperd hebben. Ik probeerde met alle macht de eigenaresse van die verrukkelijke stem te bekijken. Een stem van volle room, zo zoet als een vijg. Ik krikte een ooglid open, maar ik zag niks. Een harde ruwe tafel duwde tegen mijn wang. Het rook naar rottende schoonmaakdoekjes en natte sigaret. Mijn handen, waren die ook nog ergens? Daar kroop een dikke zwartbehaarde spin mijn gezichtsveld in. Mijn vingers.

Ik duwde mezelf overeind en knipperde het gezelschap in beeld.

Links en rechts van de stem twee schimmige kerels die ik later wel zou bekijken. Nu zag ik alleen maar haar. Ze stond in een zuil van zonlicht als een godin, en iedere vierkante centimeter van haar smetteloze huid glansde alsof ze hem net had opgepoetst. Ze had ogen van vloeibare honing, haar als een overstroming en een profiel als een zilveren drachme. Ik steunde mijn kin op mijn vuist, ook om mijn bonzende hoofd overeind te houden, maar vooral om te zorgen dat mijn mond niet open ging hangend. Kwijl, weet je. Een gebit uit de tijd dat er nog geen orthodontie bestond.

Ik smolt weg in een plas satersap. 'Mevrouw,' stamelde ik.

'Hou je bek,' zei een van de krachtpatsers naast haar en gaf je me een haal over mijn hoofd. Net naast de zere plek. Professioneel.

De godin zweefde dichterbij en omhulde me in een wolk van subtiel parfum en vrouwelijke muskus die me bijna deed bezwijmen van zaligheid. Ik deed mijn ogen dicht om er beter van te kunnen genieten.

Ze zette haar handen op de tafel, en ik moest wel even kijken. Alles aan haar was volmaakt en rond. Ik schoof mijn rechter wijsvinger een stukje op. Misschien kon ik haar even aanraken, heel even maar. Ik voelde al haast hoe glad en zacht de huid van haar hand zou zijn.

'Meneer Sikinnikos, kijk me eens aan,' zei de muziek van haar stem, en het duurde even voordat de betekenis tot me doordrong.

Ik keek op en verdronk in de poel van haar ogen. 'S-sorry.'

'Het geeft niet,' zei ze warm. 'Ik weet dat u misschien even nodig heeft om van mijn uitnodiging te bekomen. Misschien wat koud water?'

Ik knikte. Alles om nog langer naar haar te kunnen kijken, luisteren naar haar stem, me wentelen in haar geur.

Een plens ijswater landde in mijn nek.

'Hee!'

'Sorry. U moet echt goed bij zinnen zijn om mijn instructie te kunnen volgen,' zei ze, nog even vriendelijk als eerst. Ze glimlachte zelfs naar me.

Zij kon er niets aan doen dat haar mannen zo ruw optraden. Als we alleen waren geweest....Automatisch ging ik met mijn benen wat wijder zitten, om mijn priapos de ruimte te geven, maar het was niet nodig geweest. Hij liet zijn kopje hangen. De spuit die ze me maandelijks geven, samen met de pillen die ik moet slikken, hielden hem tam en slap, juist nu ik indruk wilde maken met zijn lengte en omvang.

Ik slikte en wachtte af.

'Sikinnikos, ik heb je nodig. Jij gaat jouw unieke talenten inzetten in ons project. We gaan iets voor elkaar krijgen dat nog niemand ooit is gelukt. Ik heb iets nodig uit het museum, en jij bent mijn sleutelfiguur in dat plan.'

Ik was haar sleutelfiguur. Haar vinger gleed heel even over de rug van mijn hand en ik sidderde. 'Ja,' zei ik vlug. 'Sleutelfiguur. Uw sleutelfiguur. Samen?'

'Ja, samen. Ik heb je nodig. Wat zeg je daarop?'

Ik steunde.

'Wat zei je?'

'Ja,' zei ik. 'Misschien kunnen we het er samen over hebben? Meer privacy zou in dit stadium van de onderhandelingen...' Weer ijswater. Waarom? Konden die lompe idioten niet zien dat zij en ik het helemaal eens gingen worden?

Ze leunde wat verder voorover, zodat ik haar zachte borsten tegen de dunne stof van haar jurk zag drukken. Ik likte mijn lippen af. Kleine roze tepels, schatte ik in. Ik zette mijn neusgaten wijd open om de zucht van opgewarmde lucht die uit haar decolleté ontsnapte goed op te vangen.

'Beste Sikinnikos. Ik heb een diepe wens en jij kan me helpen om die te vervullen. Ik heb vijftig jaar op dit moment gewacht, en het is me alles waard. Begrijp je me?'

Ik knikte. 'Alles?'

'Wat is je diepste wens, Sikinnikos?'

Ik onderdrukte een kreun. 'U.'

Een piepklein fronsje rimpelde haar perfecte voorhoofd. 'Dat spreekt vanzelf. Maar is er niet meer?'

'Ik zou wel terug willen naar mijn land. Een boerderijtje, wat druiven, een stroompje. Nimfen?'

'Wij begrijpen elkaar,' zei ze zachtjes. 'Een wilde bergbeek bewoond door een najade. Dat lijkt veel op mijn droom, en ik ga het voor je regelen. Als je me helpt. Maar nu moet ik gaan. Antonio hier geeft je de details van je opdracht. Stel me niet teleur.'

Ze deinde langzaam uit beeld, de welving van haar billen nauwelijks verhuld door de plooien van haar chiton.

Colofon

© Copyright Uitgeverij Link BV

ISBN: 9789462321663

NUR: 740

Omslagontwerp: DPS, Amsterdam

Zetwerk: Uitgeverij Link B.V., Culemborg

www.uitgeverijlink.nl