Cirque des Étoiles

Vierde Regieassistente leunde zo ver als ze kon naar voren om de Commissarissen van A 'a 'a aan te zien komen in de met bloemen versierde loge. De Commissaris, een buitenaardse grootheid die volgens de Eerste Persvoorlichter veel invloed had, zou besluiten of het circus verder binnen de A 'a 'a zou mogen optreden. De voorste Commissaris was een enorme bruine berg van een wezen, met tentakels die als pluimen van stoom van zijn gezicht afstonden - als het tenminste zijn gezicht was. Iets zwarts dat er uit zag als een gewaad golfde om hem heen, bewogen door een onzichtbare wind. Kleding? Symbiont? Een deel van zijn buitenste huidlaag? Het circusgezelschap kreeg zelden antwoord op dat soort vragen.

De tweede Commissaris was van hetzelfde ras, maar had een lila tint over zich en haar tentakels dropen slap langs haar lichaam. De Persvoorlichting dacht dat ze vrouwelijk was, maar had dit niet kunnen bevestigen.

De handen van Vierde Regieassistente jeukten om de grillage tentakels van de Eerste Commissaris te temmen en de kleur van zijn gewaad te veranderen - het zwart maakte hem bleek. Ze klemde de ongeduldige handen om haar knieën. Het was niet haar zaak om zulke hoge pieten te bekritiseren. Misschien dachten ze dat je je voor mensen niet perfect hoefde uit te dossen.

Vierde Regieassistente kromde haar ruggengraat totdat haar wang bijna de vloer raakte. Ze moest controleren of de eerste tenor de juiste kleur slobkousen droeg. Ze hield haar Touch met de juiste kleurtoon tegen het witte leer aan en fronste. Waar was Kostuums in vredesnaam mee bezig? De plaatjes waren duidelijk koeler.

'Hier wachten,' zei ze tegen Pavarotti. 'Ik moet iets nakijken bij Derde Kleedster.'

De grote zanger bette het zweet van zijn hoge voorhoofd, dat door de dikke laag make-up heen parelde. 'Haal nog wat zakdoeken voor me!' riep hij haar na.

Haar sandalen klikten terwijl ze zich door de galmende gangen van het circusschip spoedde. De zolen van klittenband waren weer losgegaan. Ze wou dat de Boltini niet zo gierig was met zwaartekracht, ze werden er allemaal langzamer van. En de losse zolen betekenden vast dat ze Eerste Regieassistente op een of andere manier had beledigd. Maar waarom? Ze was eeuwen onbelangrijker dan Eerste.

Ze boog naar Tweede Kleedster, maar dat verheven personage negeerde haar nederige groet. In de kleedkamer haalde ze de rijen en rijen identieke slobkousen te voorschijn. Ze waren allemaal perfect van kleur. Hoe in de naam van het Keizerrijk was dat ene ivoorkleurige paar tussen de rest terecht gekomen? Ze rende weer terug met een nieuw paar en wist ze net voordat hij op moest, om Luciano Pavarotti's benen te krijgen.

Ze knielde achter de besandaalde voeten van Derde Regieassistente neer en keek naar de matinee. Luciano Pavarotti zong als een stervende kraanvogel, zijn stem kronkelend door liedjes die in deze tijd nog maar een vage herinnering waren. Ze wist niet precies waarom hij deze rol had gekregen. In haar ogen stalen de acrobaten en jongleurs die om hem heen cirkelden aan alle kanten de show.

Vervolgens werd het podium getransformeerd tot een ijsbaan. De Toneelknechten zwoegden en zweetten onder het draconische oog van Tweede Toneelknecht. Vierde Regieassistente bewonderde de handen van Zesde Toneelknecht, die breed en bruin waren en versmalden naar sterke polsen en nog sterkere onderarmen. Hij knipoogde naar haar. Ze sloot haar ogen om die knipoog voor eeuwig op te slaan. Ze waren voor elkaar bestemd. Hij hield van haar.

Nadat de ijsdansers in een vlaag van ijzige lucht langszwierden, zat Vierde Regieassistente twee scènewisselingen uit. De andere Regieassistentes liepen af en aan. Ze haastte zich om Popov de clown en Hans Klok VI te controleren, en zonk hijgend weer op haar knieën om naar haar favoriete nummer te kijken, het dodelijke duel uit Wo Hu Cang Long.

Toen de artiesten een buiging kwamen maken, vulde een ademloze stilte de grote zaal. De Commissaris zou nu zijn besluit over hun optreden mededelen. De Boltini stond op en opende zijn mond om iets te zeggen. De voorste Commissaris rees omhoog als een boze vulkaan en begon vuur te spuwen. Vierde Regieassistente hapte naar adem.

'Schande! Schaamt u zich niet? Is dit het beste dat de mensheid te bieden heeft? Is dit hoe u onze verwachtingen mishandelt? Door u als dwazen aan te stellen? Jammeren, rondspringen, onze onderste tentakels belachelijk maken? Boltini en wezens, ik gebied u onmiddellijk te vertrekken.'

De Eerste Commissaris zwiepte zijn door emotie verbleekte gewaden om zich heen en stormde weg in een walm van ammonia, de Tweede Commissaris meeslepend in zijn kielzog.

Vierde Regieassistente legde haar voorhoofd op de koude vloer en bad dat ze de schande zou overleven. De witte sokjes van Derde Regieassistente vulden haar gezichtsveld. Ze waren niet wit, ontdekte ze. De fijn gebreide, witte katoen was smoezelig door de afdruk van een zweterige voetzool en vijf keurig in grootte afnemende tenen. Ze beet op haar lip. Ze kon zich daar nu niet druk over maken. De onderkanten van haar eigen tabi zagen er vast net zo uit. De schande. De eeuwige schande.

In haar gedachten sloeg ze een waaier open die ze van de witte kousen had gemaakt, krullend als de bloembladen van een lelie. Schoonheid en perfectie kalmeerden haar altijd.

#

Colofon

© Copyright Uitgeverij Link BV

ISBN: 9789462321687

NUR: 333

Omslagontwerp: DPS, Amsterdam

Zetwerk: Uitgeverij Link B.V., Culemborg

www.uitgeverijlink.nl