Alice Sebold

Geluksvogel

Vertaald uit het Engels door Marianne Gaasbeek

World Editions

breda 2014

Om privacyredenen heeft de auteur sommige mensen die in dit boek voorkomen voorzien van een andere naam.

•

Oorspronkelijke titel Lucky, verschenen bij Scribner

Eerder verschenen bij uitgeverij Cargo, Amsterdam

Oorspronkelijke tekst © Alice Sebold, 1999

Nederlandse vertaling © Marianne Gaasbeek, 2003

Deze uitgave © World Editions, Breda 2014

Omslagontwerp Multitude

Omslagillustratie © Christine Mathieu/Millennium Images/hh

isbn 978 94 6237 079 1

nur 302

•

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van World Editions BV, Breda, Nederland. Telefoon: 076 523 3500.

Internet: www.worldeditions.org.

•

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2014.

#

In de tunnel waar ik werd verkracht, een tunnel die ooit de ondergrondse toegang vormde tot een amfitheater en waaruit de artiesten en spelers van onder de zitplaatsen van het publiek tevoorschijn kwamen, was eerder een meisje vermoord en aan stukken gesneden. Dat verhaal werd me verteld door de politie. Vergeleken met haar, zeiden ze, was ik een geluksvogel.

In die tijd had ik echter het gevoel meer gemeen te hebben met het vermoorde meisje dan met de potige, gespierde politieagenten en mijn geschokte eerstejaarsvriendinnen. Het dode meisje en ik hadden ons op dezelfde laaggelegen plek bevonden. We hadden allebei tussen de dode bladeren en de gebroken bierflesjes gelegen.

Tijdens de verkrachting viel mijn blik op iets wat tussen de bladeren en het glas lag. Een roze haarelastiekje. Toen ik van het dode meisje hoorde, zag ik haar in gedachten voor me, smekend, net als ik, en ik vroeg me af wanneer haar haar uit het elastiekje losgetrokken was. Of de man die haar vermoord had dit had gedaan, of dat ze het op zijn aandringen zelf had gedaan om zich pijn te besparen, ongetwijfeld in de veronderstelling en de hoop dat ze later de luxe zou hebben om na te kunnen denken over de consequenties van ‘het verlenen van medewerking aan de aanrander’. Ik zal het nooit weten, zoals ik evenmin zal weten of het elastiekje inderdaad van haar was of dat het daar net als de bladeren op een natuurlijke manier terecht was gekomen. Telkens als ik aan het roze elastiekje denk, zal ik ook aan haar denken. Een meisje dat haar laatste ogenblikken beleeft.

Een

Dit is wat ik me herinner. Mijn lippen waren kapot. Ik heb erop gebeten toen hij me van achteren vastgreep en mijn mond bedekte. Hij sprak de volgende woorden: ‘Als je schreeuwt vermoord ik je.’ Ik bewoog me niet. ‘Begrijp je wat ik zeg? Als je schreeuwt ga je eraan.’ Ik knikte. Met zijn rechterarm om me heen geslagen klemde hij mijn armen tegen mijn lichaam en zijn linkerhand lag over mijn mond.

Hij haalde zijn hand van mijn mond.

Ik gaf een schreeuw. Snel. Onverwachts.

Het gevecht begon.

Hij legde zijn hand weer over mijn mond. Hij zette zijn knieën tegen de achterkant van mijn benen zodat ik zou vallen. ‘Je snapt het niet, kutwijf. Ik vermoord je. Ik heb een mes. Ik vermoord je.’ Hij haalde opnieuw zijn hand van mijn mond en ik viel met een schreeuw op het klinkerpad. Hij kwam schrijlings over me heen staan en schopte me in mijn zij. Ik maakte geluiden, ze stelden niets voor, zachte voetstappen. Ze spoorden hem aan, gaven hem een rechtvaardiging. Ik probeerde op te krabbelen. Ik droeg mocassins met zachte zolen, waarmee ik wild om me heen trapte. Ik raakte hem niet of nauwelijks. Ik had nog nooit gevochten, werd bij gym als laatste gekozen.

Op de een of andere manier, ik weet niet meer hoe, wist ik overeind te komen. Ik weet nog dat ik hem beet en duwde, van alles. Toen zette ik het op een lopen. Als een almachtige reus stak hij zijn hand uit en greep me vast bij mijn lange bruine haren. Hij gaf er een harde ruk aan waardoor hij me voor hem op de knieën dwong. Dat was mijn eerste mislukte ontsnapping, het haar, het lange vrouwenhaar.

‘Nu heb je erom gevraagd’, zei hij, en ik begon te smeken.

Hij reikte naar zijn achterzak en pakte er een mes uit. Ik vocht nog steeds, en terwijl ik mijn best deed om me uit zijn greep los te worstelen, werden er haren uit mijn hoofd getrokken, wat heel erg zeer deed. Ik wierp me naar voren en klemde mijn beide armen om zijn linkerbeen, waardoor hij zijn evenwicht verloor en wankelde. Ik wist het op dat moment nog niet, pas toen de politie later het mes in het gras terugvond, op enkele passen van waar mijn kapotte bril lag, maar bij die beweging moet het mes uit zijn handen zijn gevallen en was hij het kwijt.

Toen waren het vuisten.

Misschien was hij boos omdat hij zijn wapen kwijt was of omdat ik hem niet gehoorzaamde. Wat de reden ook was, het was afgelopen met de inleidende manoeuvres. Ik lag op mijn buik op de grond. Hij zat op mijn rug. Hij sloeg mijn hoofd hard tegen de klinkers. Hij vervloekte me. Hij draaide me om en ging op mijn borst zitten. Ik brabbelde. Ik smeekte. Toen legde hij zijn handen om mijn keel en begon te knijpen. Heel even verloor ik het bewustzijn. Toen ik weer bijkwam drong het tot me door dat ik in de ogen keek van de man die me zou vermoorden.

Op dat moment gaf ik me over. Ik was ervan overtuigd dat ik het niet zou overleven. Ik kon niet meer vechten. Hij zou met me doen wat hij wilde. Punt uit.

Alles vertraagde. Hij stond op en sleurde me bij mijn haren over het gras. Ik kronkelde en kroop in een poging hem bij te houden. Vanaf het pad had ik vaag de donkere ingang van de tunnel naar het amfitheater gezien. Toen we daarbij in de buurt kwamen en ik me realiseerde dat we daarheen op weg waren, sloeg er een golf van angst door me heen. Ik wist dat ik zou sterven.

Vlak bij de ingang van de tunnel stond een oud ijzeren hek van nog geen meter hoog en met een smalle opening waar je doorheen moest lopen om bij de tunnel te komen. Terwijl hij me voortsleurde en ik door het gras krabbelde, kreeg ik dat hek in het oog en raakte er absoluut van overtuigd dat als hij me daar voorbij wist te krijgen mijn kans op overleving nihil was.

Terwijl hij me over het grasveld sleepte wist ik me luttele seconden zwakjes aan de onderkant van het ijzeren hek vast te klemmen, tot hij me met een harde ruk dwong het weer los te laten. Mensen denken dat vrouwen ophouden zich te verzetten wanneer ze fysiek uitgeput zijn, maar mijn gevecht moest nog beginnen, een gevecht met woorden en leugens en het verstand.

Wanneer mensen vertellen over hun ervaringen met het beklimmen van een berg of het raften over een woest stromende rivier zeggen ze dat ze er één mee werden, dat hun lichaam er zo mee in harmonie kwam dat ze het vaak, als hun daarnaar gevraagd wordt, niet goed kunnen uitleggen.

In de tunnel, waar de grond bezaaid was met kapotte bierflesjes, oude bladeren en allerlei andere ondefinieerbare rommel, werd ik één met deze man. Mijn leven lag in zijn handen. Wie zegt liever te vechten tot de dood erop volgt dan verkracht te worden, is niet goed wijs. Ik zou liever duizend keer verkracht worden. Je doet wat je moet doen.

‘Sta op’, zei hij.

Dat deed ik.

Ik bibberde onbeheerst. Het was koud buiten, en de kou, in combinatie met de angst en de uitputting, maakte dat ik van top tot teen stond te beven.

Hij gooide mijn tasje en mijn boekentas in de hoek van de dichtgemetselde tunnel.

‘Trek je kleren uit.’

‘Ik heb acht dollar in mijn broekzak’, zei ik. ‘Mijn moeder heeft creditcards. Mijn zus ook.’

‘Ik hoef je geld niet’, zei hij, en hij lachte.

Ik keek hem aan. Recht in zijn ogen, alsof hij een menselijk wezen was, iemand met wie ik kon praten.

‘Verkracht me alsjeblieft niet’, zei ik.

‘Trek je kleren uit.’

‘Ik ben nog maagd’, zei ik.

Hij geloofde me niet. Herhaalde zijn bevel. ‘Trek je kleren uit.’

Mijn handen beefden en ik kon er niets aan doen. Hij stond met zijn rug tegen de achtermuur van de tunnel en trok me aan mijn riem naar voren tot mijn lichaam tegen het zijne aan stond.

‘Kus me’, zei hij.

En hij trok mijn hoofd naar zich toe en onze lippen raakten elkaar. Ik hield mijn lippen stijf op elkaar geklemd. Hij trok wat harder aan mijn riem en mijn lichaam kwam nog dichter tegen het zijne aan. Hij greep me bij mijn haar vast. Hij trok mijn hoofd naar achteren en keek me aan. Ik begon te huilen, te smeken.

‘Niet doen, alsjeblieft’, zei ik. ‘Alsjeblieft.’

‘Kop dicht.’

Hij kuste me opnieuw en ditmaal stak hij zijn tong in mijn mond. Hij kreeg daar de kans voor doordat ik mijn mond had opengedaan voor mijn smeekbede. En weer trok hij mijn hoofd ruw naar achteren. ‘Zoen me’, zei hij.

En dat deed ik.

Toen hij er genoeg van had, hield hij op en probeerde mijn riem los te maken. Het was een riem met een aparte gesp en het lukte hem niet. Opdat hij me zou loslaten, met rust zou laten, zei ik: ‘Laat mij maar, ik doe het wel.’

Hij keek toe.

Toen ik klaar was, trok hij de rits van mijn spijkerbroek open.

‘Trek nou je blouse uit.’

Ik had een gebreid vest aan. Ik trok het uit. Hij stak zijn handen uit om me te helpen de knoopjes van mijn overhemd los te maken. Hij deed het klunzig.

‘Ik doe het wel’, zei ik weer.

Ik maakte de knoopjes los van het overhemd en stroopte het, net als het vest, van mijn lichaam af. Het was net of ik mijn veren aflegde. Of mijn vleugels.

‘Nu de beha.’

Dat deed ik.

Hij stak zijn armen uit en pakte ze – mijn borsten – met zijn beide handen vast. Hij kneedde ze en kneep erin, perste ze tegen mijn ribbenkast. Draaide eraan. Ik hoop dat ik niet hoef te zeggen dat dit pijn doet.

‘Alsjeblieft, hou op’, zei ik.

‘Leuke witte tietjes’, zei hij. En de woorden maakten dat ik ze opgaf, ieder deel van mijn lijf zachtjes van me af wierp wanneer hij zijn eigendom opeiste – mond, tong, borsten.

‘Ik heb het koud’, zei ik.

‘Ga liggen.’

‘Op de grond?’ vroeg ik, stom, hopeloos. Tussen de bladeren en het glas zag ik het graf. Mijn lichaam strekte zich uit, gedemonteerd, de mond gesnoerd, dood.

Eerst ging ik zitten, of eigenlijk struikelde ik tot in een zittende positie. Hij pakte de onderkant van mijn broekspijpen en trok eraan. Terwijl ik mijn naaktheid probeerde te verbergen – gelukkig had ik nog ondergoed aan – keek hij neer op mijn lichaam. Ik voel nog hoe zijn ogen met die blik mijn ziekelijk bleke huid in die donkere tunnel deden oplichten. Alles – mijn vlees – opeens afstotelijk maakten. ‘Afzichtelijk’ is een te vriendelijk woord, maar het komt er het dichtst bij.

‘Jij bent het ergste kutwijf dat ik dit ooit heb aangedaan’, zei hij. Hij zei het vol afkeer, hij zei het alsof hij een analyse gaf. Hij zag wat hij gevangen had en was niet blij met wat hij zag.

Het maakte niet uit, hij zou het afmaken.

Op dit punt aangeland begon ik waarheid en fictie te combineren; ik probeerde alles om hem aan mijn kant te krijgen, in de hoop dat hij me als meelijwekkend zou beschouwen, zou zien dat ik het slechter had getroffen dan hij.

‘Ik ben een pleegkind’, zei ik. ‘Ik weet niet eens wie mijn ouders zijn. Hou alsjeblieft op. Ik ben maagd’, zei ik.

‘Ga liggen.’

Dat deed ik. Bevend draaide ik me om en ging op de koude grond liggen. Met een ruwe beweging trok hij mijn slipje uit en hield het verfrommeld in zijn hand. Hij gooide het bij me vandaan, in een hoek, buiten mijn gezichtsveld.

Ik keek naar hem terwijl hij zijn broek openritste en die tot op zijn enkels liet zakken.

Hij kwam boven op me liggen en begon tegen me op te rijen. Dit kende ik al. Steve, een jongen van de middelbare school die ik leuk had gevonden, had dat tegen mijn been gedaan, omdat ik hem niet liet doen wat hij het liefst wilde: met me naar bed gaan. Met Steve was ik helemaal aangekleed geweest, en hij ook. Hij ging gefrustreerd naar huis en ik voelde me veilig. Mijn ouders waren de hele tijd boven geweest. Ik hield me voor dat Steve van me hield.

Hij was druk bezig terwijl hij boven op me lag en reikte naar omlaag om zijn penis te bewerken.

Ik keek hem recht in de ogen. Ik was te bang om dat niet te doen. Ik geloofde dat ik als ik mijn ogen dichtdeed, zou verdwijnen. Om dit te doorstaan moest ik de hele tijd aanwezig blijven.

Hij noemde me een kutwijf. Hij zei dat ik droog was.

‘Het spijt me’, zei ik; ik bleef me maar verontschuldigen. ‘Ik ben maagd’, zei ik.

‘Kijk me niet zo aan’, zei hij. ‘Doe je ogen dicht. Bibber niet zo.’

‘Ik kan er niets aan doen.’

‘Hou ermee op of je krijgt er spijt van.’

Het lukte. Mijn blik werd scherp. Ik keek hem nog doordringender aan dan eerst. Hij begon met zijn vuist de opening van mijn vagina te kneden, stak zijn vingers erin, drie of vier tegelijk. Er scheurde iets. Het begon te bloeden. Ik was nu nat.

Het wond hem op. Hij was geïntrigeerd. Terwijl hij zijn hele vuist in mijn vagina bracht en er een pompende beweging mee begon te maken, trok ik me terug in mijn brein. Daar lagen gedichten op me te wachten, gedichten die ik op school had geleerd: een gedicht van Olga Cabral dat ik nadien nooit heb teruggevonden, ‘Lillian’s Chair’, en een gedicht dat ‘Dog Hospital’ heette, van Peter Wild. Terwijl er een soort prikkelende gevoelloosheid bezit nam van mijn onderlichaam, probeerde ik in stilte de gedichten op te zeggen. Ik bewoog mijn lippen.

‘Kijk me niet zo aan’, zei hij.

‘Sorry’, zei ik. ‘Je bent sterk’, probeerde ik.

Dat beviel hem. Hij begon weer tegen me op te rijen, onstuimig. Mijn stuitje werd tegen de grond geplet. Glas sneed in mijn rug en mijn achterste. Maar het ging nog niet zoals hij wilde. Ik wist niet wat hij aan het doen was.

Hij leunde achterover op zijn knieën. ‘Doe je benen omhoog’, zei hij.

Niet wetend wat hij bedoelde, aangezien ik dat nog nooit voor een minnaar had gedaan, noch dat soort boeken had gelezen, stak ik ze recht omhoog.

‘Doe ze uit elkaar.’

Dat deed ik. Mijn benen leken net plastic barbiebenen: bleek, onbuigbaar. Maar hij was niet tevreden. Hij legde zijn handen op mijn dijen en drukte ze verder naar buiten dan ik kon volhouden.

‘Hou ze zo’, zei hij.

Hij deed een nieuwe poging. Hij begon weer met zijn vuist te pompen. Hij greep mijn borsten vast. Hij draaide met zijn vingers aan mijn tepels, likte ze.

Tranen vielen uit mijn ooghoeken en rolden langs mijn wangen naar beneden. Ik raakte steeds afweziger, maar toen hoorde ik geluiden. Buiten, op het pad. Mensen, een groepje lachende jongens en meisjes, die voorbijkwamen. Op weg naar het park was ik langs een stel mensen gekomen die de laatste dag van het studiejaar aan het vieren waren. Ik keek naar hem; hij hoorde hen niet. Dit was mijn kans. Ik gaf plotseling een schreeuw, en zodra ik dat deed stopte hij zijn hand in mijn mond. Tegelijkertijd hoorde ik het gelach weer opklinken. Ditmaal kwam het in de richting van de tunnel, in onze richting. Gejoel en geplaag. Pretgeluiden.

We bleven daar liggen, met zijn hand in mijn mond, in mijn keel gedrukt, tot het groepje feestvierders weg was. Verderging. Mijn tweede kans op ontsnapping was verkeken.

Het ging allemaal niet zoals hij had gepland. Het duurde te lang. Hij zei dat ik op moest staan. Zei dat ik mijn onderbroek kon aantrekken. Gebruikte dat woord. Ik haatte het.

Ik dacht dat het voorbij was. Ik trilde, maar ik dacht dat hij voldaan was. Overal was bloed en daarom dacht ik dat hij gedaan had waarvoor hij was gekomen.

‘Pijp me’, zei hij. Hij stond nu. Ik zat nog op de grond en probeerde mijn kleren tussen het afval terug te vinden.

Hij gaf me een schop en ik rolde me op tot een bal.

‘Ik wil dat je me pijpt.’ Hij hield zijn pik in zijn hand.

‘Ik weet niet hoe dat moet’, zei ik.

‘Wat bedoel je, je weet niet hoe dat moet?’

‘Ik heb het nog nooit gedaan’, zei ik. ‘Ik ben maagd.’

‘Stop hem in je mond.’

Ik knielde voor hem. ‘Kan ik mijn beha aantrekken?’ Ik wilde mijn kleren. Ik zag zijn dijen voor me, hoe ze boven de knie opbolden, de dikke spieren en de zwarte haartjes, en zijn slappe piemel.

Hij greep mijn hoofd vast. ‘Stop hem in je mond en zuig eraan’, zei hij.

‘Als een rietje?’ vroeg ik.

‘Ja, als een rietje.’

Ik nam hem in mijn hand. Hij was klein. Warm, klef. Onwillekeurig bewoog hij zich bij mijn aanraking. Hij trok mijn hoofd naar zich toe en ik stopte hem in mijn mond. Hij kwam tegen mijn tong aan. De smaak van vies rubber of verbrand haar. Ik begon hard te zuigen.

‘Niet zo’, zei hij, en hij duwde mijn hoofd weer weg. ‘Weet je niet hoe je moet pijpen?’

‘Nee, dat zei ik toch?’ zei ik. ‘Ik heb dit nog nooit gedaan.’

‘Kutwijf’, zei hij. Zijn penis was nog steeds slap, hij hield hem tussen twee vingers en urineerde op me. Een heel klein beetje. Bitter, nat, op mijn neus en lippen. Zijn geur – een fruitige, penetrante, misselijkmakende geur – hechtte zich aan mijn huid.

‘Ga weer op de grond liggen’, zei hij, ‘en doe wat ik zeg.’

En dat deed ik. Toen hij zei dat ik mijn ogen dicht moest doen zei ik dat ik mijn bril kwijt was, dat ik hem toch niet kon zien. ‘Praat tegen me’, zei hij. ‘Ik geloof je, je bent een maagd. Ik ben je eerste.’ Toen hij zich tegen me aan drukte, voor meer en meer wrijving probeerde te zorgen, zei ik tegen hem dat hij sterk was, dat hij krachtig was, dat hij een goed mens was. Hij werd stijf genoeg en stortte zich in me. Hij zei dat ik mijn benen om zijn rug moest slaan, wat ik deed, en hij duwde me zowat de grond in. Ik kon geen kant uit. Het enige wat hij zich niet had toegeëigend, was mijn brein. Het keek toe en inventariseerde alles tot in de details. Zijn gezicht, zijn bedoelingen, hoe ik hem het best kon helpen.

Ik hoorde nog meer feestgangers op het pad, maar ik was inmiddels ver weg. Hij maakte geluiden en ramde hem naar binnen. Ramde en ramde, en de mensen op het pad, zo ver weg, levend in de wereld waarin ik had geleefd, waren buiten mijn bereik.

‘Geef haar maar een goede beurt!’ riep iemand in de richting van de tunnel. Het was het soort studentikoze onderbroekenlol dat maakte dat ik me nooit helemaal thuis zou voelen aan de universiteit van Syracuse.

Ze kwamen voorbij. Ik keek hem recht in de ogen. Hij keek niet weg.

‘Je bent heel sterk, een echte man, dankjewel, bedankt, dit is wat ik wilde.’

En toen was het voorbij. Hij kwam klaar en verslapte in me.

Ik lag onder hem. Met bonzend hart. Mijn hoofd bij Olga Cabral, bij poëzie, bij mijn moeder, bij wat dan ook. Toen hoorde ik zijn ademhaling. Oppervlakkig en regelmatig. Hij snurkte. Ik dacht: ontsnappen. Ik bewoog me onder hem en hij werd wakker.

Hij keek me aan, wist niet wie ik was. Toen begon zijn berouw.

‘Het spijt me heel erg’, zei hij. ‘Je bent een beste meid’, zei hij. ‘Het spijt me heel erg.’

‘Mag ik me aankleden?’

Hij schoof opzij en stond op, trok zijn broek omhoog, ritste hem dicht.

‘Natuurlijk, natuurlijk’, zei hij. ‘Ik help je.’

Ik mocht van mezelf weer bibberen.

‘Je hebt het koud’, zei hij. ‘Hier, trek aan.’ Hij hield mijn slipje voor me op, zoals een moeder voor een kind zou doen, hij had het vast bij de zijkanten. Ik werd verondersteld op te staan en mijn voeten erin te steken.

Ik kroop naar mijn kleren toe. Deed mijn beha aan terwijl ik op de grond zat.

‘Gaat het?’ vroeg hij. De klank van zijn stem verbaasde me hogelijk. Bezorgd. Maar ik stond er op dat moment niet bij stil. Het enige wat ik wist was dat het beter was dan eerst.

Ik stond op en pakte mijn slipje van hem aan. Ik trok het aan en viel daarbij bijna om, doordat ik mijn evenwicht verloor. Ik maakte me zorgen om mijn benen. Het leek of ik ze niet in bedwang kon houden.

Hij keek naar me. Toen ik stukje bij beetje mijn broek aantrok, veranderde de klank van zijn stem.

‘Nou krijg je een kind van me, kutwijf’, zei hij. ‘Wat denk je daaraan te gaan doen?’

Ik besefte dat dit een reden kon zijn om me te vermoorden. Het was bewijs. Ik loog tegen hem.

‘Vertel het alsjeblieft aan niemand’, zei ik. ‘Ik zal het laten aborteren. Alsjeblieft, zeg het tegen niemand. Mijn moeder zou me vermoorden als ze dit te weten kwam. Mijn familie zou me haten. Zeg er alsjeblieft niets over.’

Hij lachte. ‘Oké’, zei hij.

‘Bedankt’, zei ik. Ik stond nu rechtop en trok mijn overhemd aan. Het zat binnenstebuiten.

‘Kan ik nu gaan?’ vroeg ik.

‘Kom hier’, zei hij. ‘Kus me gedag.’ Voor hem was het een afspraakje. Voor mij begon het van voren af aan.

Ik kuste hem. Zei ik dat ik een vrije wil had? Geloof je daar nog in?

Hij verontschuldigde zich opnieuw. Ditmaal huilde hij. ‘Het spijt me zo’, zei hij. ‘Je bent een braaf meisje, een braaf meisje, precies zoals je zei.’

Zijn tranen choqueerden me, maar onderhand was het niet meer dan nog een gruwelijk detail waar ik niets van begreep. Opdat hij me niet nog meer pijn zou doen, moest ik de juiste woorden vinden.

‘Het is oké’, zei ik. ‘Heus.’

‘Nee’, zei hij. ‘Het is niet goed wat ik heb gedaan. Je bent een braaf meisje. Je hebt niet tegen me gelogen. Ik heb spijt van wat ik gedaan heb.’

Ik heb dat altijd verafschuwd in films en toneelstukken: de vrouw die gewelddadig wordt opengereten, en vervolgens gevraagd wordt de rest van haar leven vergiffenis te schenken.

‘Ik vergeef je’, zei ik. Ik zei wat ik moest zeggen. Ik zou beetje bij beetje sterven om te voorkomen dat ik echt dood zou gaan.

Hij fleurde op. Keek me aan. ‘Je bent een mooi meisje’, zei hij.

‘Mag ik mijn tasje terug?’ vroeg ik. Ik durfde me niet zonder zijn toestemming te verroeren. ‘Mijn boeken?’

Hij kwam ter zake. ‘Je zei dat je acht dollar had?’ Hij pakte het geld uit mijn broekzak. Het zat om mijn pasje gewikkeld. Het was een identiteitsbewijs met een foto. De staat New York had dat soort pasjes nog niet, maar Pennsylvania al wel.

‘Wat is dit?’ vroeg hij. ‘Is het zo’n maaltijdenpasje dat ik bij McDonald’s kan gebruiken?’

‘Nee’, zei ik. Ik kreeg het doodsbenauwd bij de gedachte dat hij mijn identiteitsbewijs zou hebben. Dat hij weg zou gaan met iets anders dan wat hij al van me had: alles, behalve mijn brein en mijn bezittingen. Ik wilde de tunnel kunnen verlaten met beide.

Hij bleef er nog even naar kijken tot hij overtuigd was. Hij pakte niet mijn overgrootmoeders saffieren ring, die de hele tijd aan mijn vinger had gezeten. In dat soort dingen was hij niet geïnteresseerd.

Hij gaf me mijn tasje aan en de boeken die ik diezelfde middag met mijn moeder had gekocht.

‘Welke kant ga je uit?’ vroeg hij.

Ik wees.

‘Oké,’ zei hij, ‘pas goed op jezelf.’

Dat beloofde ik. Ik begon te lopen. Terug over het grasveld, via de opening in het hek waaraan ik me iets meer dan een uur geleden had vastgeklampt, en het klinkerpad. Om thuis te komen moest ik wel verder het park in, het was de enige route.

Even later.

‘Hé, meisje!’ riep hij naar me.

Ik draaide me om. Ik was, net als op deze bladzijden, de zijne.

‘Hoe heet je?’

Ik kon niet liegen. Ik wist geen andere naam dan de mijne te noemen. ‘Alice’, zei ik.

‘Prettig kennisgemaakt te hebben, Alice!’ riep hij. ‘Ik zie je nog weleens.’

Hij liep snel de andere kant uit, langs het hek van harmonicagaas om het zwembadgebouw. Ik draaide me weer om. Mijn werk was gedaan. Ik had hem overtuigd. Nu liep ik.

Ik zag geen levende ziel tot ik bij de drie stenen treetjes kwam die van het park naar het trottoir leidden. Aan de overkant van de straat was een studentensociëteit. Ik bleef lopen. Ik bleef op de stoep die vlak langs het park liep. Er waren mensen op het grasveld van de sociëteit. Een bierfuif die zo goed als afgelopen was. Op de plek waar de straat waarin ik woonde doodliep bij het park sloeg ik de hoek om. Heuvelafwaarts kwam ik eerst nog langs een andere, grotere studentenflat dan de onze.

Ik realiseerde me dat ik bekijks had. Feestgangers op weg naar huis en blokkers die het laatste beetje frisse lucht inademden voor de zomerse hitte zou toeslaan. Ze zeiden iets. Maar ik was er niet. Ik hoorde ze buiten me, maar net als iemand die een zware beroerte had gehad, zat ik in mijn lichaam opgesloten.

Ze kwamen naar me toe. Sommigen op een holletje, maar ze deden een stap terug toen ik niet reageerde.

‘Hé, heb je haar gezien?’ zeiden ze tegen elkaar.

‘Ze hebben haar behoorlijk te grazen gehad.’

‘Zie je al dat bloed?’

Ik slaagde erin langs al die mensen de voet van de heuvel te bereiken. Ik was bang voor iedereen. Buiten, op het bordes bij de voordeur van Marion Dorm, zoals onze studentenflat heette, bevonden zich mensen die mij kenden. Mijn gezicht kenden, niet mijn naam misschien. Marion Dorm telde drie verdiepingen, de middelste verdieping voor meisjes, de twee andere voor jongens. Buiten waren nu bijna alleen jongens. Een jongen deed de buitendeur voor me open om me binnen te laten. Een andere hield de tussendeur voor me open. Ze keken naar me; hoe kon het ook anders?

Aan een tafeltje bij de deur zat de nachtportier. Het was een ouderejaarsstudent. Een studieuze Arabier, klein van stuk. Na middernacht controleerde hij de identiteit van iedereen die binnen wilde komen. Hij keek naar me en kwam toen haastig overeind.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg hij.

‘Ik ben mijn identiteitsbewijs kwijt’, zei ik.

Ik stond voor hem met een kapot, gekneusd gezicht, snijwonden over mijn neus en in mijn lip, een haal over mijn wang. Mijn haar zat vol bladeren. Mijn bebloede kleren zaten binnenstebuiten. Mijn ogen stonden glazig.

‘Gaat het wel?’

‘Ik wil naar mijn kamer’, zei ik. ‘Ik ben mijn identiteitsbewijs kwijt’, herhaalde ik.

Hij gebaarde dat ik naar binnen mocht. ‘Beloof me dat je voor jezelf zult zorgen’, zei hij.

In het trappenhuis waren jongens. En ook een paar meisjes. Bijna het hele huis was nog wakker. Ik liep langs hen heen. Stilte. Ogen.

Ik liep de gang door en klopte op de deur van mijn beste vriendin, Mary Alice. Niemand. Ik klopte op mijn eigen deur, hopend dat mijn kamergenote er zou zijn. Niemand. Ten slotte klopte ik op de deur van Linda en Diane, die hoorden bij het groepje van zes dat het afgelopen jaar met elkaar bevriend was geraakt. Eerst gebeurde er niets. Toen werd er aan de deurknop gedraaid.

In de kamer was het donker. Linda zat geknield op haar bed en hield de deur open. Ik had haar wakker gemaakt.

‘Wat is er?’ vroeg ze.

‘Linda’, zei ik. ‘Ik ben net in het park verkracht en mishandeld.’

Ze viel achterover, in het duister achter haar. Ze was flauwgevallen.

Aan de deur zat een dranger en dus viel hij weer in het slot.

De nachtportier had zich om me bekommerd. Ik draaide me om en liep weer naar beneden, naar zijn tafeltje. Hij kwam uit zijn stoel overeind.

‘Ik ben in het park verkracht’, zei ik. ‘Wil je de politie bellen?’

Zichzelf vergetend zei hij iets in het Arabisch, en toen: ‘Ja, o, ja, loop maar met me mee.’

Achter hem bevond zich een vertrek met glazen wanden. Hoewel het bedoeld was geweest als een soort kantoortje, werd het nooit als zodanig gebruikt. Hij nam me mee naar binnen en zei dat ik moest gaan zitten. Omdat er geen stoel was, ging ik boven op het bureau zitten.

Buiten het vertrek hadden zich jongens verzameld en die gluurden nu naar binnen, hun gezicht bijna tegen het glas gedrukt.

Ik weet niet meer hoelang het duurde; niet lang, want onze flat lag op het terrein van de universiteit en het ziekenhuis lag maar zes straten verder naar het zuiden. De politie arriveerde als eerste, maar ik herinner me niet wat ik op dat moment tegen hen gezegd heb.

Toen lag ik op een brancard, vastgebonden. Toen door de deur naar de gang. Daar had zich inmiddels een grote menigte verzameld die de voordeur blokkeerde. Ik zag dat de nachtportier een oogje op me hield terwijl hij ondervraagd werd.

Een politieagent nam het heft in handen.

‘Opzij’, zei hij tegen mijn nieuwsgierige medestudenten. ‘Dit meisje is net verkracht.’

Ik kwam lang genoeg bij mijn positieven om die woorden van zijn lippen te horen rollen. Dat meisje was ik. Ik zag dat het nieuws zich als een lopend vuurtje door de gangen verspreidde. Het ambulancepersoneel droeg me het bordes af. De deuren van de ziekenwagen stonden open. In de ambulance, terwijl we met loeiende sirenes naar het ziekenhuis raceten, stond ik mezelf toe weer weg te zakken. Ik trok me diep in mezelf terug, opgekruld en ver verwijderd van wat er gaande was.

Ze rolden me snel naar binnen bij de Spoedeisende Hulp. Toen een onderzoekskamer in. Er kwam een politieagent binnen terwijl de verpleegster me hielp mijn kleren uit te trekken en een ziekenhuisnachthemd aan te doen. Ze vond het niet prettig dat hij er was, maar hij wendde zijn blik af en bladerde in zijn notitieboekje tot hij bij een lege bladzij kwam.

Het deed me denken aan politieseries op tv. De verpleegster en de agent begonnen over me te kibbelen toen hij vragen begon te stellen, mijn kleren pakte voor bewijsmateriaal en zij mijn gezicht en mijn rug met alcohol schoonmaakte en me beloofde dat er gauw een arts zou komen.

Ik herinner me de verpleegster beter dan de agent. Ze gebruikte haar lichaam als een schild tussen ons. Terwijl hij het eerste bewijsmateriaal verzamelde – mijn relaas in grote lijnen – sprak ze tegen me terwijl ze monsters nam voor de fysieke bewijslast.

‘Je hebt het hem kennelijk niet gemakkelijk gemaakt’, zei ze.

Toen ze een schraapsel van onder mijn nagels verwijderde, zei ze: ‘Prima, je hebt een stukje van hem te pakken gekregen.’ De arts arriveerde. Een gynaecologe, dr. Husa.

Ze begon uit te leggen wat ze zou doen terwijl de verpleegster de agent naar buiten loodste. Ik lag op de onderzoekstafel. Ze zou me een pethidine-injectie geven zodat ik me voldoende zou kunnen ontspannen en zij bewijsmateriaal kon verzamelen. Ik zou misschien aandrang krijgen om te plassen. Daar moest ik mee wachten, zei ze, want het zou de testresultaten beïnvloeden en het bewijs dat de politie nodig had teniet kunnen doen.

De deur ging open.

‘Er is hier iemand die je wil zien’, zei de verpleegster.

Om de een of andere reden dacht ik dat het mijn moeder was en ik raakte in paniek.

‘Een zekere Mary Alice.’

‘Alice?’ Ik hoorde de stem van Mary Alice. Hij was zacht, angstig zelfs.

Ze pakte mijn hand en ik kneep hard in de hare.

Mary Alice was mooi – een blondine met prachtige groene ogen – en met name die dag deed ze me aan een engel denken.

Dr. Husa liet ons even praten terwijl zij de nodige voorbereidselen trof.

Mary Alice had, net als alle anderen, stevig gedronken op een eindejaarsfeest in een nabijgelegen studentensociëteit.

‘Zeg niet dat ik je niet kan ontnuchteren’, zei ik tegen haar, en voor het eerst huilde ik nu ook, ik liet de tranen naar buiten lekken toen ze me gaf wat ik het hardste nodig had, een glimlachje waarmee ze mijn grapje beantwoordde. Het was het allereerste uit mijn oude leven dat ik vanaf de andere kant herkende. Het was op een gruwelijke manier anders, getekend, dat glimlachje van mijn vriendin. Het was niet spontaan en open, kwam niet voort uit mallotigheid, zoals onze glimlachjes het hele voorgaande jaar, maar het gaf me troost. Ze huilde meer dan ik en haar gezicht werd helemaal vlekkerig en gezwollen. Ze vertelde me hoe Diane, die net als Mary Alice ongeveer een meter vijfenzeventig lang was, de niet bepaald uit de kluiten gewassen nachtportier praktisch van de grond had getild om hem informatie te ontfutselen over mijn verblijfplaats.

‘Hij wilde het alleen tegen je kamergenote zeggen, maar Nancy lag verzonken in een bodemloze slaap.’

Ik moest lachen bij het idee dat Diane en Mary Alice de nachtportier opgetild hadden en dat hij met zijn voeten wild door de lucht geschopt had, als een Keystone Kop.

‘We zijn zover’, zei dr. Husa.

‘Blijf je bij me?’ vroeg ik Mary Alice.

Ze bleef.

Dr. Husa en de verpleegster werkten samen. Om de zoveel tijd moesten ze mijn dijen masseren. Ik vroeg of ze alles wilden uitleggen wat ze deden. Ik wilde alles weten.

‘Dit wijkt af van een gewoon onderzoek’, legde dr. Husa uit. ‘Ik moet monsters nemen om een zogeheten onderzoeksset zedendelicten samen te stellen.’

‘Dat is bewijs, zodat je die engerd kan laten oppakken’, zei de verpleegster.

Ze haalden een kam door mijn schaamhaar en knipten er wat vanaf, en ze namen bloed- en spermamonsters en wat vaginale afscheiding. Als ik van pijn vertrok, gaf Mary Alice een kneepje in mijn hand. De verpleegster probeerde het gesprek gaande te houden, vroeg Mary Alice wat zij studeerde, vertelde dat ik bofte met zo’n goede vriendin, zei dat de politie, omdat ik zo mishandeld was, beter naar me zou luisteren.

‘Er is zo veel bloed’, hoorde ik dr. Husa bezorgd tegen de verpleegster zeggen.

Toen ze de kamsels bestudeerden, zei dr. Husa: ‘Ah, kijk, een haar van hem!’ De verpleegster hield een bewijszakje open en dr. Husa schudde het kamhaar erin.

‘Mooi’, zei de verpleegster.

‘Alice,’ zei dr. Husa, ‘je mag nu gaan plassen, maar daarna moet ik je van binnen hechten.’

De verpleegster hielp me rechtop te gaan zitten en schoof toen een ondersteek onder me. Ik moest zo lang plassen dat het de aandacht trok van de zuster en Mary Alice, en ze elke keer dat ze meenden dat ik gestopt was in de lach schoten. Toen ik klaar was, zag ik dat de ondersteek gevuld was met bloed, niet met urine. De verpleegster dekte hem snel af met een stuk papier van de onderzoekstafel.

‘Het is nergens voor nodig dat je dat ziet.’

Mary Alice hielp me weer te gaan liggen.

Dr. Husa liet me een stukje naar het voeteneind schuiven zodat ze de hechtingen kon aanbrengen.

‘Het zal hier wel een paar dagen pijn blijven doen, een week misschien’, zei dr. Husa. ‘Als ik jou was, zou ik me zo rustig mogelijk houden.’

Maar ik kon niet denken in termen van dagen of weken. Ik kon me alleen richten op de komende minuut en geloven dat het met de minuut beter zou gaan, dat ik dit alles langzaam maar zeker achter me kon laten.

Ik zei tegen de politie dat ze niet mijn moeder moesten bellen. Ik besefte totaal niet hoe ik eruitzag en ik dacht dat ik de verkrachting voor haar en ons gezin kon verbergen. Bij grote verkeersdrukte kreeg mijn moeder paniekaanvallen; ik wist zeker dat ze kapot zou zijn van de verkrachting.

Nadat het vaginaal onderzoek was afgerond, werd ik een lichte, witte kamer binnengereden. Deze ruimte werd gebruikt om grote, verbazingwekkende apparaten met levensreddende eigenschappen in op te slaan, allemaal glanzend roestvrij staal en smetteloos glasfiber. Mary Alice was teruggegaan naar de wachtkamer. Ik zag de apparaten tot in de details, hoe schoon en nieuw ze leken, want het was de eerste keer dat ik alleen was sinds de raderen van mijn redding in beweging waren gezet. Ik lag op de brancard, naakt onder het ziekenhuisnachthemd, en ik had het koud. Ik begreep niet goed waarom ik daar was, opgeborgen bij deze apparaten. Het duurde lang voor er iemand kwam.

Het was een verpleegster. Ik vroeg of ik een douche mocht nemen in de douchecabine in de hoek. Ze keek op een kaart die, zo bleek, aan het voeteneind van de brancard hing. Ik vroeg me af wat er over mij genoteerd was en zag het woord verkrachting in dikke rode letters voor me, diagonaal over het papier.

Ik lag stil en ademde oppervlakkig. De pethidine deed zijn best om me te laten ontspannen, maar vuil als ik nog was vocht ik terug. Elke centimeter van mijn huid prikte en brandde. Ik wilde hem van me af hebben. Ik wilde douchen en mijn vel rauw schrobben.

De verpleegster zei dat ik hier moest wachten op de dienstdoende psychiater. Toen ging ze de kamer uit. Het duurde niet langer dan een kwartiertje – maar met dat akelige, kriebelende gevoel van besmetting dat zich van me meester maakte, leek het heel lang te duren – voor een getergde, afgepeigerde psychiater de kamer betrad.

Zelfs in de situatie waarin ik me bevond had ik de indruk dat deze arts de valium die hij me voorschreef harder nodig had dan ik. Hij was uitgeput. Ik weet nog dat ik tegen hem zei dat ik bekend was met valium en dat hij dus geen uitleg hoefde te geven.

‘Je zult erdoor kalmeren’, zei hij.

Mijn moeder was eraan verslaafd geweest toen ik klein was. Ze had mij en mijn zus de les gelezen over geneesmiddelen en drugs, en toen ik ouder werd begreep ik haar angst: dat ik dronken zou worden of high zou raken en mijn maagdelijkheid zou verliezen aan een of andere onhandige knul. Maar wat ik bij die preken altijd voor me zag, was mijn levenslustige moeder die op de een of andere manier aangetast was, verflauwd, alsof er een sluier over haar scherpe trekken was geworpen.

Ik kon valium niet zien als het heilzame medicijn zoals de arts het deed voorkomen. Ik zei dit tegen hem, maar hij wuifde het weg. Toen hij de kamer verliet, deed ik wat ik vrijwel meteen had geweten dat ik zou doen: ik verfrommelde het recept en gooide het in de prullenbak. Het gaf me een goed gevoel. Een soort ‘je kunt m’n rug op’ tegenover het idee dat de ellende die ik had meegemaakt onder het tapijt te vegen zou kunnen zijn. Zelfs toen dacht ik te weten wat er kon gebeuren als ik anderen voor me liet zorgen. Ik zou uit het zicht verdwijnen. Ik zou Alice niet meer zijn, wie dat dan ook was.

Er kwam een verpleegster binnen, die tegen me zei dat ze een van mijn vriendinnen naar me toe zou sturen om me te helpen. Vanwege de pijnstillers zou ik een verpleegster of iemand anders nodig hebben om me te helpen mijn evenwicht te bewaren bij het douchen. Eigenlijk wilde ik Mary Alice, maar ik wilde ook niet onaardig zijn, dus vroeg ik naar Tree, de kamergenote van Mary Alice, die ook bij ons clubje van zes hoorde.

Ik wachtte en intussen probeerde ik te bedenken wat ik tegen mijn moeder zou zeggen – een of ander verhaal dat zou verklaren waarom ik zo slaperig was. Ondanks de waarschuwingen van de arts had ik geen idee hoeveel pijn ik de volgende ochtend zou hebben, noch dat er een elegant rasterwerk van blauwe plekken zou verschijnen op mijn dijen en mijn borst, aan de onderkant van mijn bovenarmen en rondom mijn nek, waar ik dagen later, thuis op mijn slaapkamer, de afzonderlijke punten waar zijn vingertoppen tegen mijn keel hadden gedrukt begon te onderscheiden: een vlinder van de beide duimen van de verkrachter die in het midden in elkaar grepen, en zijn vingers die zich om mijn hals spreidden. ‘Ik vermoord je, kutwijf. Kop dicht. Kop dicht. Kop dicht.’ Elke keer dat hij dat zei, zette hij zijn woorden kracht bij door met mijn hoofd tegen de klinkers te slaan, waardoor de luchttoevoer naar mijn hersenen beetje bij beetje werd afgesneden.

Door het gezicht van Tree, en het stokken van haar adem, had ik moeten weten dat ik de waarheid niet kon verbloemen. Maar ze herstelde zich snel en hielp me naar de douchecabine. Ze voelde zich ongemakkelijk in mijn bijzijn; ik was niet langer zoals zij, ik was anders.

Ik vermoed dat ik de eerste uren na de verkrachting heb overleefd door de obsessieve gedachte dat ik moest voorkomen dat mijn moeder er iets van te weten kwam almaar opnieuw door mijn hoofd te laten malen. Ik wist zeker dat ze er kapot van zou zijn en ik dacht niet meer aan wat mij was overkomen; in plaats daarvan maakte ik me zorgen om haar. Mijn bezorgdheid om haar werd mijn reddingsvlot. Ik klampte me eraan vast, zwevend op de rand van bewustzijn, onderweg naar het ziekenhuis, bij het aanbrengen van de hechtingen gedurende het inwendig onderzoek, en ook toen de psychiater me het recept gaf voor precies hetzelfde soort pillen die mijn moeder ooit verdoofd hadden.

De douche bevond zich in de hoek van het vertrek. Ik liep er als een beverig oud vrouwtje naartoe en werd door Tree ondersteund. Ik concentreerde me op mijn evenwicht en daardoor zag ik de spiegel niet die rechts van me hing, tot ik opkeek en er bijna vlak voor stond.

‘Alice, niet doen’, zei Tree.

Maar ik was gefascineerd, net als die keer dat ik als kind in het archeologisch museum van de universiteit van Pennsylvania, in een speciale ruimte met gedempte verlichting, een bepaald museumstuk had gezien. Het had de naam Blauwe Baby gekregen en het was een mummie, met het vergane gezicht en lichaam van een kind dat eeuwen geleden was gestorven. Ik herkende er iets gemeenschappelijks in: ik was een kind, zoals ook Blauwe Baby een kind was geweest.

Ik zag mijn gezicht in de spiegel. Ik bracht mijn hand omhoog om de verwondingen en kneuzingen aan te raken. Dit was ik. Het was ook een onomstotelijk feit: een douche zou de sporen van de verkrachting niet uitwissen. Ik had geen keus, ik móést het mijn moeder wel vertellen. Ze was veel te kien om een verhaal dat ik nu nog kon verzinnen te geloven. Ze werkte voor een dagblad en ging er prat op dat het onmogelijk was om haar zand in de ogen te strooien.

De douchecel was klein en wit betegeld. Ik vroeg Tree de kraan open te draaien. ‘Zo warm als je kunt’, zei ik.

Ik trok het nachthemd uit en gaf het aan haar.

Ik moest me vasthouden aan de kraan en aan een handgreep tegen de wand van de douchecel om rechtop te kunnen blijven staan. Daardoor kon ik mezelf niet schoonboenen. Ik weet nog dat ik tegen Tree zei dat ik wou dat ik een staalborstel had, maar dat zelfs dat niet genoeg zou zijn.

Ze trok het gordijn dicht en daar stond ik, terwijl het water op me neerkletterde.

‘Kun je me helpen?’ vroeg ik.

Tree trok het gordijn een paar centimeter open.

‘Wat wil je dat ik doe?’

‘Ik ben bang dat ik val. Wil je de zeep pakken en me helpen me te wassen?’

Ze stak haar hand door het water en pakte het grote, vierkante stuk zeep. Ze liet het over mijn rug glijden, alleen de zeep raakte me aan. Ik voelde de woorden van de verkrachter: ‘het ergste kutwijf’, zoals ik ze nog jarenlang vrijwel constant zou voelen wanneer ik me voor de ogen van andere mensen uitkleedde.

‘Laat maar’, zei ik, niet in staat haar aan te kijken. ‘Ik doe het zelf wel. Leg de zeep maar terug.’

Dat deed ze, en voor ze wegging trok ze het gordijn weer dicht.

Ik ging in de douchecel zitten. Ik pakte een washandje en ging ermee over de zeep. Met het ruwe washandje schrobde ik me schoon, onder een waterstraal die zo heet was dat mijn huid inmiddels al vuurrood was geworden. Tot slot legde ik het waslapje over mijn gezicht en wreef er met beide handen mee op en neer, keer op keer, tot het witte lapje roze was gekleurd door het bloed van mijn verwondingen.

Na de hete douche trok ik de kleren aan die Tree en Diane haastig hadden uitgezocht tussen de weinige schone kleren die ik had. Aan ondergoed hadden ze niet gedacht, dus ik had geen beha of slipje. Wat ik wel had was een oude spijkerbroek, waar ik toen ik nog op de middelbare school zat bloemen op geborduurd had, en daarna, toen hij bij de knieën helemaal doorgesleten was, met de hand gemaakte patchworklapjes op had genaaid – lange stroken van geplisseerde paisley en donkergroen fluweel. Mijn grootmoeder noemde hem mijn ‘rebellenbroek’. Daarop droeg ik een dunne rood-witgestreepte blouse. Ik liet de slippen van de blouse loshangen in een poging mijn broek zo veel mogelijk aan het oog te onttrekken.

De combinatie van de warme douche en de pethidine maakte dat ik me tijdens de rit naar het politiebureau nogal groggy voelde. Ik herinner me dat ik de studentenmentor van onze verdieping, een tweedejaars genaamd Cindy, zag staan wachten bij de beveiligde deur op de tweede verdieping van het politiebureau, dat het Public Safety Building, het gebouw van de openbare veiligheid, werd genoemd. Ik was niet voorbereid op de aanblik van iemand met zo’n fris, opgewekt gezicht, op de aanwezigheid van zo’n op-en-top Amerikaanse studente.

Mary Alice bleef buiten, met Cindy, toen politieagenten me door een beveiligde deur naar binnen brachten. Daar ontmoette ik een rechercheur in burger. Hij was klein van stuk en had halflang zwart haar. Hij deed me denken aan Starsky van Starsky & Hutch en hij leek anders te zijn dan de andere politiemannen. Hij was aardig tegen me, maar zijn dienst zat er bijna op. Hij droeg me over aan brigadier Lorenz, die nog niet op het bureau aanwezig was.

Achteraf kan ik hoogstens proberen me in te denken hoe ik op ze overkwam. Mijn gezwollen gezicht, mijn natte haar, mijn kleding – vooral de ‘rebellenbroek’ en het feit dat ik geen beha aanhad – en dan nog de pethidine.

Aan de hand van gezichtsfragmenten op microfilm maakte ik samen met een agent een compositiefoto. Het was frustrerend omdat geen van de ongeveer vijftig neuzen, ogen en lippen op die van mijn verkrachter leken. Ik beschreef ze nauwkeurig, maar toen ik geen van de minuscule zwart-witfragmentjes waaruit ik kon kiezen acceptabel vond, bepaalde de agent welke het meest in aanmerking kwamen. De foto die die nacht verspreid werd vertoonde weinig gelijkenis met de dader.

Daarna nam de politie een serie foto’s van mij, niet wetend dat ik eerder die avond ook al uitgebreid gefotografeerd was. Ken Childs, een jongen die ik graag mocht, had bijna een heel rolletje volgeschoten met kiekjes van mij in verschillende poses in zijn flatje.

Ken was verkikkerd op mij, en ik wist dat hij de foto’s nam om ze die zomer thuis te kunnen laten zien aan anderen. Ik wist ook dat de foto’s beoordeeld zouden worden. Was ik aantrekkelijk? Zag ik er intelligent uit? Zouden zijn vrienden niet verder komen dan: ‘Het lijkt me een leuk meisje’ of, nog erger: ‘Wat een mooi vest heeft ze aan’?

Ik was dikker geworden, maar de broek die ik droeg was me iets te groot. Ik had hem van mijn moeder geleend, net als het witte overhemd en een beige vest met kabels. ‘Truttig’ is het woord dat bij me opkomt.

Op de foto’s van ‘ervoor’, die Ken Childs heeft genomen, sta ik eerst nog te poseren, dan te giechelen en ten slotte vrijuit te lachen. Al voel ik me wat opgelaten, ik laat me ook meeslepen door de giebeligheid die met ons geflirt gepaard gaat. Ik houd een doos rozijnen op mijn hoofd in evenwicht, ik kijk aandachtig naar de tekst op de achterkant alsof die uitermate boeiend is, ik zet mijn voeten op de rand van zijn eettafel. Ik glimlach, glimlach, glimlach.

Op de foto’s van ‘erna’, die de politie heeft genomen, zie ik er geschokt uit. Ik gebruik het woord ‘schok’ in deze context om aan te geven dat ik er niet langer was. Wie ooit politiefoto’s heeft gezien van slachtoffers van een misdrijf weet dat ze er of verbleekt of juist heel donker uitzien. Die van mij behoorden tot de categorie overbelichte foto’s. Er waren vier standaardposes. Gezicht. Gezicht en hals. Hals. Staand met een identificatienummer. Op het moment zelf is er niemand die tegen je zegt hoe belangrijk die foto’s zullen zijn. De zichtbare sporen van een verkrachting zijn altijd cruciaal in de bewijsvoering. Tot zover stond ik er al met al niet slecht voor: ik had ruimvallende, niet-uitdagende kleding gedragen; het was zonneklaar dat ik mishandeld was. Voeg daarbij mijn maagdelijkheid, en je krijgt een idee van wat er in de rechtszaal van belang is.

Uiteindelijk mocht ik met Cindy, Mary Alice en Tree weg uit het Public Safety Building. Ik zei tegen de agenten op het bureau dat ik binnen een paar uur terug zou zijn en dat ze erop konden rekenen dat ik officieel aangifte zou komen doen en fotoboeken zou doorkijken. Ik wilde dat ze inzagen dat ik het meende, dat ik hen niet zou laten vallen. Maar zij zaten in de nachtdienst. Zelfs al kwam ik terug – en wat hen betreft stond dat lang niet vast – zij zouden er niet zijn en niet weten of ik me aan mijn woord hield.

De politie bracht ons terug naar Marion Dorm. Het was vroeg in de ochtend. Het eerste ochtendlicht kwam over de top van de heuvel in Thorden Park gekropen. Ik moest het mijn moeder nog vertellen.

In de studentenflat was het doodstil. Cindy ging naar haar kamer, aan het eind van de gang, en Mary Alice en ik hadden met haar afgesproken dat we dadelijk naar haar toe zouden komen. Wij hadden geen van beiden een eigen telefoon.

We gingen naar mijn kamer, waar ik een beha en een slipje pakte en onder mijn andere kleren aantrok.

Terug in de gang liepen we Diane en haar vriend Victor tegen het lijf. Ze waren de hele nacht opgebleven om te wachten tot ik thuiskwam.

Voor die ochtend had mijn relatie tot Victor er hoofdzakelijk uit bestaan dat ik niet begreep wat hij gemeen had met Diane, die ik luidruchtig vond. Hij was knap en atletisch en heel, heel stil wanneer hij zich in ons gezelschap bevond. Toen hij naar de universiteit ging wist hij al precies waarin hij zou afstuderen. Elektrotechniek of zoiets. Iets heel anders dan poëzie. Victor was zwart.

‘Alice’, zei Diane.

Door Cindy’s openstaande deur kwamen andere mensen naar buiten. Meisjes die ik vaag kende, of zelfs helemaal niet.

‘Victor wil je graag een knuffel geven’, zei Diane.

Ik keek naar Victor. Dit was te erg. Hij was niet degene die me verkracht had, dat wist ik. Daar ging het niet om. Maar hij vormde een sta-in-de-weg voor me om datgene te doen waar ik als een berg tegen opzag, maar waarvan ik wist dat er geen ontkomen aan was: mijn moeder opbellen.

‘Ik geloof niet dat ik dat aankan’, zei ik tegen Victor.

‘Hij was zwart, hè?’ vroeg Victor. Hij probeerde me zover te krijgen dat ik naar hem keek, dat ik hem recht aankeek.

‘Ja.’

‘Het spijt me’, zei hij. Hij huilde. De tranen rolden langzaam over zijn wangen naar beneden. ‘Ik vind het heel erg.’

Ik weet niet of ik hem omhelsde omdat ik het niet kon verdragen hem te zien huilen (zo vreemd voor de Victor die ik kende, de rustige Victor die zo ijverig studeerde en verlegen naar Diane lachte), of omdat ik ertoe werd aangezet door de mensen die om ons heen stonden. Hij omarmde me tot ik me van hem losmaakte en toen liet hij me gaan. Hij was er ellendig aan toe en zelfs nu kan ik me nauwelijks indenken wat er in zijn hoofd omging. Misschien wist hij al dat zowel familieleden als vreemdelingen tegen me zouden zeggen: ‘Ik wed dat het een zwarte was’, en dat hij me daarom iets wilde geven als tegenwicht, een ervaring in hetzelfde etmaal die me zou helpen de verleiding te weerstaan om mensen in hokjes te stoppen en mijn ongebreidelde haat op hen te richten. Sinds mijn verkrachting was het de eerste omhelzing van een man – zwart of blank – en het enige wat ik wist was dat ik niets kon teruggeven. De armen om me heen, de vage dreiging van fysieke kracht; het was me te veel.

Inmiddels hadden Victor en ik publiek. Het was iets waaraan ik zou moeten wennen. Terwijl ik vlak bij hem stond, zonder me over te geven aan de omhelzing, was ik me bewust van Mary Alice en Diane. Zij hoorden daar. De anderen waren wazig en hielden zich wat afzijdig. Ze keken naar mijn leven alsof het een film was. Hoe pasten zij erin, in hun versie van het verhaal? In de loop der tijd zou ik erachter komen dat ik in verscheidene versies hun beste vriendin was. Een slachtoffer kennen is net zoiets als een beroemdheid kennen. Met name wanneer de misdaad in de taboesfeer ligt. Toen ik onderzoek deed voor dit boek, in Syracuse, had ik een ontmoeting met zo’n vrouw. Aanvankelijk zonder me te herkennen, en terwijl ze alleen op de hoogte was van het feit dat ik een boek schreef over de zaak-Alice Sebold, kwam ze vanuit een andere ruimte naar me toe gesneld en vertelde mij en degenen die me hielpen dat ‘het slachtoffer in die zaak mijn beste vriendin’ was. Ik had geen idee wie ze was. Toen iemand me bij mijn naam noemde, knipperde ze met haar ogen en kwam naar me toe en omhelsde me, om haar gezicht te redden.

Op Cindy’s kamer ging ik zitten op het bed dat het dichtst bij de deur stond. Cindy, Mary Alice en Tree waren er, Diane misschien ook. Cindy had de anderen haar kamer uit gewerkt en de deur dichtgedaan.

Het moment was daar. Ik zat met de telefoon op schoot. Mijn moeder was slechts een paar kilometer bij me vandaan, want de dag tevoren was ze met de auto naar Syracuse gekomen om me op te halen. Ze zou op zijn en wat rondscharrelen in haar hotelkamer in de Holiday Inn. In die tijd reisde ze met haar eigen koffiezetapparaat omdat ze cafeïnevrije koffie op haar kamer wilde zetten. Ze deed haar best om minder cafeïne te gebruiken – voorheen dronk ze tien koppen koffie per dag – maar in restaurants was cafeïnevrije koffie vaak nog niet verkrijgbaar.

Voor ze me de avond tevoren bij Ken Childs had afgezet, hadden we afgesproken dat ze rond half negen naar Marion Dorm zou komen – een late start voor haar, maar daarmee kwam ze tegemoet aan het feit dat ik pas laat zou gaan slapen vanwege het afscheid van mijn vrienden. Ik keek het kringetje van mijn vriendinnen rond in de hoop dat ze zouden zeggen: ‘Je ziet er helemaal niet zo slecht uit’, of dat ze me een sluitend verhaal aan de hand zouden doen dat de kneuzingen en verwondingen op mijn gezicht zou kunnen verklaren – het verhaal dat ik ’s nachts tevergeefs had proberen te verzinnen.

Tree draaide het nummer.

Toen mijn moeder opnam zei Tree: ‘Mevrouw Sebold? U spreekt met een vriendin van Alice, Tree Roebeck.’

Misschien zei mijn moeder hallo.

‘U krijgt nu Alice aan de lijn. Ze moet u iets vertellen.’ Tree gaf me de telefoon aan.

‘Mam’, begon ik.

Ze hoorde kennelijk niet de volgens mij duidelijke trilling in mijn stem. Ze klonk geïrriteerd.

‘Wat is er, Alice? Je weet toch dat ik er zo aankom? Kan het niet wachten?’

‘Mam, ik moet je iets vertellen.’

Nu hoorde ze het. ‘Wat … Wat is er?’

Ik zei het alsof ik een regel uit een script voorlas. ‘Ik ben vannacht mishandeld en verkracht.’ Mijn moeder zei: ‘O, mijn god’, en toen, nadat ze van schrik haar adem even had ingehouden, kreeg ze zichzelf weer onder controle. ‘Hoe is het met je? Gaat het?’

‘Kun je me komen halen, mammie?’ vroeg ik.

Ze zei dat het een minuut of twintig zou duren, ze moest nog pakken en uitchecken, maar dan zou ze er zijn.

Ik hing op.

Mary Alice stelde voor dat we op haar kamer zouden wachten tot mijn moeder arriveerde. Iemand had bagels of donuts gehaald.

Sinds onze thuiskomst waren de meeste bewoners inmiddels wakker geworden. Overal om me heen werd haast gemaakt. De meesten van hen, ook mijn vriendinnen, zouden hun ouders bij het ontbijt treffen of zich naar busstations en vliegvelden haasten. Mensen zouden aandacht aan me schenken en vervolgens de knop omdraaien en hun laatste spullen inpakken. Ik zat met mijn rug tegen de betonstenen muur. Terwijl er mensen in en uit liepen en de deur openging, ving ik flarden van gesprekken op.

‘Waar is ze?’ ‘Verkracht …’ ‘… haar gezicht gezien?’ ‘Kende ze hem?’ ‘… altijd al een beetje vreemd …’

Sinds de vorige avond had ik niets gegeten – niet sinds de rozijnen bij Ken Childs thuis – en ik kon niet naar de bagels of donuts kijken zonder te voelen wat ik het laatst in mijn mond had gehad: de penis van mijn verkrachter. Ik probeerde wakker te blijven. Ik was langer dan vierentwintig uur op geweest – veel langer eigenlijk, als je denkt aan al de nachten die ik in de examenweek had doorgewerkt – maar ik was bang om in slaap te vallen voor mijn moeder er was. Mijn vriendinnen en onze mentrix, die tenslotte ook nog maar negentien was, probeerden voor me te zorgen, maar ik begon in te zien dat ik me nu aan de andere kant bevond van iets wat ze niet konden begrijpen. Ik begreep het zelf niet.