DE VERBORGEN

WAARHEID

ALEXANDER CAMMANS

DE VERBORGEN

WAARHEID

DANKWOORD

Mijn grootste dank gaat uit naar mijn vrouw. Na de eerste hoofdstukken geschreven te hebben, overtuigde zij mij ervan dat ik door moest gaan.

Ook gaat mijn dank uit naar Frank, die mijn manuscript doornam en mij zijn eerlijke mening gaf. Zijn rode pen leverde, samen met die van mijn vrouw, de eerste verbeteringen op.

Ook gaat mijn dank uit naar Jos Weijmer, die vol vertrouwen het licht op groen zette om het uit te geven.

En niet te vergeten Cocky van Dijk die ondanks alle moeite die ikzelf en anderen hebben genomen om er fouten uit te halen, mijn manuscript doeltreffend wist door te lichten en het mede te maken tot wat het nu is.

Tenslotte ook mijn dank aan u als lezer. Het schrijven van deze thriller heeft mij veel plezier opgeleverd. Hopelijk gaat u er even veel plezier aan beleven als lezer dan ik al had als schrijver. Dat zou mijn werk volmaakt maken.

Reeds verschenen van Alexander Cammans:

DE VERBORGEN WAARHEID

HET GEHEIM VAN MONTSERRAT

© 2013 Alexander Cammans

Uitgeverij Zilverspoor / Schrijverspunt clusteruitgeverij

Alle rechten voorbehouden

Redactie: Cocky van Dijk

Omslagontwerp: Studio Zilverspoor

Omslagfotografie: iStockphoto

ISBN 978-94-62660-73-1

NUR 332

cammans.eu

zilverspoor.com

artbooksshop.com

HOOFDSTUK 1

De geur van verse, omgewoelde aarde hing als een lijkwade over het vochtige gras. Doods. Beter kon Rachel de sfeer niet typeren. Met lood in haar schoenen sjokte ze naar de open grafkuil. De regen druiste gestaag naar beneden wat de begrafenisceremonie nog triester maakte. Het klamme vocht drong langzaam door tot op haar huid.

Het was een kleine ceremonie met niet zoveel aanwezigen. Rachel huilde, terwijl ze wat bloemen op de kist van haar overleden oma gooide. God hebbe haar ziel.

Langzaam schuifelde de groep voorbij om elk een bloem op de kist te werpen. Na de laatste was de kist goed bedekt. De regen zorgde er voor dat ze er fris en sprankelend uitzagen waardoor ze nog mooier schenen, geheel in tegenstelling tot de grauwheid van het weer en de kleding van de aanwezigen. De pastoor prevelde een gebed en sprak nog wat laatste woorden over de overledene. Daarna was de korte ceremonie voorbij en begon de groep zich langzaam los te maken van de kist. De meeste aanwezigen haastten zich terug naar de droge auto’s, ondertussen hun pas gepoetste schoenen en zwarte kleding bevuilend door het modderig geworden pad.

‘Nu heb ik geen opa’s en oma’s meer.’ Rachel huiverde.

Ruud, haar vriend, sloeg een arm om haar heen. ‘Je komt er wel overheen.’

Ze liepen naar hun oude Mazda die helemaal aan het eind van het pad stond. Nadine, Rachels zus, kwam met haar man en kinderen naar Rachel toegelopen en zei: ‘Sorry, Rachel, we moeten ervandoor. We gaan niet mee naar het huisje van oma. Ik zit met de kinderen en het lukt niet.’

‘Geen probleem,’ zei Rachel. ‘Ik begrijp het wel.’

Nadine liep met haar gezin terug naar hun eigen auto, zwaaide nog even en stapte toen vlug in.

‘Ik weet niet of ik er goed aan heb gedaan om een Katholieke mis en een pastoor voor oma Mies te regelen,’ zei Rachel. ‘Eigenlijk was oma helemaal niet zo’n gelovig iemand, maar ja, wat had ik anders moeten doen? Zonder pastoor is ook niets.’

‘Je hebt je best gedaan om op die korte tijd nog van alles voor oma te doen,’ antwoordde Ruud. ‘Je ouders zijn allebei overleden, dus wie zou het dan moeten regelen? Je zus heeft het heel erg druk met haar gezin, dus die kon ook niet veel helpen. Oma had geen testament, en we wisten eigenlijk ook niet wat haar laatste wensen waren. Je hebt je best gedaan en daar ben ik trots op.’

Rachel vleide haar hoofd tegen Ruuds schouder onder het lopen.

‘Je bent een schat, je hebt gelijk, maar toch voel ik mij zo ontzettend eenzaam. Had ik maar meer tijd voor haar gemaakt toen ze nog leefde …’

Ruud opende het portier van de bijrijder. Ze stapte in en leunde huilend met haar beide armen op het dashboard. Het was een wonder dat er nog tranen over waren.

Ruud liep vlug naar de andere kant, stapte in en begon troostend over haar rug te wrijven. ‘Huil maar uit, dat is goed,’ zei hij.

‘Ik vind het zo jammer dat we niet meer contact hadden met haar. Oma had altijd van die oude verhalen te vertellen en sinds opa een paar jaar geleden is gestorven, had ze geen luisterend oor meer.’

‘Die verhalen blijven in je herinnering, die moet je koesteren,’ zei Ruud. ‘Kom, we gaan een broodje eten en ons warmen.’

Ruud startte de auto en reed achter de rest van de auto’s aan die in colonne naar het oude huisje van oma reden.

Aangekomen bij het huisje renden ze naar de openstaande voordeur. Het lag midden in de stad in een van de oudste wijken en was de laatste jaren niet meer zo heel goed onderhouden. De buurvrouw die al eerder was aangekomen, had het bezoek binnengelaten en was al begonnen om koffie te zetten. Het rook er naar geschiedenis, oude meubelen en boenwas. Het aanwezige gezelschap had de schaarse stoelen reeds in beslag genomen, zodat er voor Rachel en Ruud niets anders overbleef dan een plekje op de vensterbank.

Rachel droogde haar tranen die waren vermengd met de regen die van haar voorhoofd druppelde. Ze keek de kamer rond naar de aanwezigen, waarna haar blik bleef rusten op het grote Mariabeeld dat voor de schouw op een soort altaar stond. Het beeld leek haar aan te staren en iets in haar zorgde er voor dat ze naar het beeld bleef kijken.

Ruud verbrak de akelige stilte die in de kamer hing. ‘Het is een mooi beeld. Ik vraag me af hoe oud dat ding eigenlijk wel is.’

‘Volgens mij is het een familiestuk,’ prevelde Rachel. Ze wendde haar blik af en keek de kamer weer rond. Sommige gezichten herkende ze, maar de meeste niet. Dat leek voor veel aanwezigen te gelden zodat ze elkaar wat ongemakkelijk aan zaten te kijken. De overige aanwezigen zagen hun korte gesprekje als startsein om ook zachtjes met elkaar te gaan praten. De buurvrouw kwam langs met een blad vol dampende kopjes koffie, cake en broodjes.

Na de koffie stapte iedereen vrij snel op, zodat Ruud en Rachel alleen achterbleven met de buurvrouw.

‘Heel erg bedankt, buurvrouw,’ zei Rachel. ‘U bent echt een enorme steun geweest.’

‘Ach, het is niets,’ antwoordde de buurvrouw. ‘Ik vond het verschrikkelijk om je oma dood te moeten vinden, en ik ben blij dat ik nog iets voor haar heb kunnen doen.’

‘Hoe kan het eigenlijk dat U haar zo snel hebt gevonden? Ze was pas enkele uren overleden.’

‘Kijk,’ antwoordde de buurvrouw, ‘we wonen hier met een aantal oude mensen bij elkaar en de meesten krijgen niet dagelijks bezoek. Aangezien we niet het eeuwige leven hebben en kunnen uitglijden of zo, hebben we afgesproken dat als om twaalf uur de gordijnen niet open zijn, de buren even komen kijken. Lang geleden hebben we sleutels uitgewisseld. Die sleutel heb ik nu niet meer nodig.’ De buurvrouw ging zitten, legde de sleutel op tafel en depte haar vochtige ogen met een zakdoek

Rachel ging bij haar zitten.‘Kom maar, u heeft nu echt wel genoeg geholpen. Ik schenk nog wat koffie in en dan zal het wel weer gaan.’

Dankbaar nam de buurvrouw de koffie aan. Haar trillende handen brachten de dampende drank met moeite naar haar mond.

‘Ik wil u nogmaals bedanken voor alle hulp en het feit dat u mijn oma zo snel heeft gevonden en ons heeft gewaarschuwd.’

‘Ja, maar ik wou dat ik ander nieuws had gehad …’ zei de buurvrouw.

‘Ik weet het, maar oma is drieëntachtig jaar geworden en heeft een goed leven gehad. En ze had geluk met zo’n lieve buurvrouw.’

‘Het zou kunnen dat de woningvereniging het huisje gaat slopen,’ zei de buurvrouw. ‘Ze willen al jaren een nieuwe toegangsweg maken naar de grote parkeerplaats achterom. Die zou precies over de plek moeten lopen waar nu dit huisje staat.’

‘Wat?’ vroeg ze. ‘Gaan ze het slopen? Wat zonde. Dit huisje moet meer dan honderd jaar oud zijn!’

‘Doodzonde.’ Ze zette het kopje op tafel. ‘Ik ga naar huis. Ik ben zelf achtenzeventig en doodop. Als ik nog iets voor jullie kan doen dan hoor ik het graag.’

Rachel omhelsde haar en beloofde dat ze contact zouden houden.

Nu de buurvrouw ook het huisje had verlaten waren ze alleen. De stilte daalde weer neer over het huisje.

Rachel plofte in een van de oude zetels. Ruud ging tegenover haar zitten en bekeek haar eens goed.

‘Eigenlijk weet ik zo weinig van onze familiegeschiedenis,’ begon ze. ‘Ze had het vaak over een of ander oud boek, maar ik heb het nooit gezien.’ Rachel keek naar het Mariabeeld. Ze stond op en liep er naar toe. Op de altaarachtige verhoging stond iets in het steen uitgehouwen. Ze knielde voor het beeld om het beter te bekijken. ‘Er staat: “In hoc salus.” Zou het Latijn zijn?’ vroeg Rachel.

‘Geen idee. Je oma was niet zo gelovig. Waarom heeft ze dan zo’n groot Mariabeeld in haar kamer staan? Eigenlijk wel raar, niet?’

Ze wreef over het goed gepoetste beeld. De vele levendige details waren een ode aan de maker die het met veel liefde en toewijding had vervaardigd. ‘Het lijkt wel eeuwenoud, dat ding,’ zei ze. ‘Het staat er al sinds ik me kan herinneren.’

Ruud stond op en keek de kamer rond. ‘Kom,’ zei hij. ‘We gaan. Het is genoeg voor vandaag geweest. Ik heb honger en ik vind dat we wel toe zijn aan wat warms te eten. Morgen komen we terug en dan beginnen we met opruimen en het huisje leeg te halen.’

‘Goed dan,’ zuchtte Rachel. ‘Laten we gaan.’

Om drie uur ’s nachts schrok Rachel wakker, de ogen van het Mariabeeld nog voor haar geestesoog. Ze had iets heel intensiefs gedroomd, want haar hoofd was duizelig en ze voelde zich niet wakker. Voorzichtig schudde ze aan Ruud. ‘Ben je wakker?’

‘Ja, nu wel. Wat is er?’

‘Ik heb zo raar gedroomd. Dat beeld leek me aan te staren.’ De rillingen trokken nog over haar rug en tot haar verbazing constateerde ze dat ze kippenvel had.

‘Dadelijk word jij nog eens gelovig.’ Hij grinnikte.

Rachel antwoordde met een flinke duw. ‘Jij neemt me niet serieus.’

‘Tuurlijk wel.’ Hij kroop tegen haar aan en gaf haar een knuffel.

‘Dat beeld blijft me door mijn gedachten spoken. En wat betekent die inscriptie onder het beeld toch? Ik wil het weten.’ Ze stond op, liep naar de woonkamer en startte haar laptop op.

‘Het is midden in de nacht. Wat ga je nou toch doen?’

‘Eens kijken wat dat betekent: “In hoc salus.” Het is inderdaad Latijn, het betekent: “Hierin ligt het heil, de zaligheid.”

‘Wat betekent dat nu weer?’ vroeg Ruud.

De licht krakende geluiden verrieden dat Ruud uit bed kwam. Even later voelde ze zijn warme adem langs haar nek strijken.

Samen bekeken ze de website, maar daar stond geen nadere uitleg. Rachel zocht nog verder, maar kon geen website vinden die meer informatie bood.

Ruud fluisterde af en toe: ‘Kijk hier eens.’ of: ‘Klik daar eens op.’

Op hoeveel websites ze ook zochten, ze vonden geen relevante informatie die hen kon vertellen wat de diepere betekenis was van de uitdrukking.

Ze gaapte en zei: ‘We vinden het niet en mijn ogen vallen dicht, zullen we morgen verder zoeken?’ Ze sloot de laptop weer af en samen keerden ze terug naar bed. Nog nadenkend over de vele websites die ze hadden bekeken, bleef de vreemde uitdrukking in haar gedachten hangen. ‘En nu heb ik het koud.’

‘Kom maar bij mij.’

Ze kroop nog dichter tegen Ruud aan en voelde zijn warme lichaam tegen het hare. Dat gaf haar enigszins een veilig en vertrouwd gevoel, maar toch bleef er iets van het vreemde gevoel in haar hangen.

De volgende morgen zag de wereld er heel anders uit. De zon scheen weer volop en niets leek nog aan de trieste vorige dag te herinneren. Ruud stond als eerste op en zocht zijn kleding bij elkaar.

‘Hé daar! Waar gaat dat naar toe? Terug jij!’ riep Rachel.

Ruud draaide zich om en zei: ‘Ja, ik weet het, ik ben weer opgestaan zonder je te knuffelen,’ en kroop weer terug in bed.

‘Bah, nu voel je koud aan, sta nu ook maar op.’ Maar toch gaf ze hem een liefdevolle knuffel. Zelf bleef ze nog even liggen. Haar slaperige gezicht zag er uit alsof ze de halve nacht had liggen piekeren.

Ruud stond nogmaals op en liep naar beneden om de ontbijttafel te gaan dekken.

Rachel verscheen in de deuropening en ging zitten. Tussen twee happen door zei ze: ‘Dat Mariabeeld blijft me maar achtervolgen.’

Hij keek haar eens aan en zei niets.

Rachel vervolgde: ‘Ik wil het niet weg doen, oma heeft eens verteld dat het al eeuwen in de familie is.’

‘Dan bewaren we het toch? Het is jouw familie, jij bepaalt wat er weg gaat en wat niet.’ Na het eten ruimden ze af en reden naar het lege huisje in de oude wijk.

‘Waar beginnen we?’ vroeg Rachel toen ze de woonkamer binnenliepen.

‘Laten we de spullen scheiden in wat weg kan en wat je wilt bewaren. Dan gaat wat weg kan direct naar het gemeentelijke containerpark en wat je wilt bewaren naar ons huis.’

Ze liep naar het Mariabeeld. Haar droom stond haar weer levendig voor de geest. Ze wreef over de inscriptie. “Hierin ligt het heil, de zaligheid …” Ze pakte het beeld op dat verrassend zwaar bleek te zijn. Het was schitterend houtsnijwerk dat in zachte kleuren was beschilderd. Het week af van de traditionele Mariabeelden door de afwijkende kleuren en vorm van het beeld. Het was zonder twijfel een eeuwenoud kunstwerk van bijna een meter hoog wat ze in haar handen hield. Ze zette het zuchtend weer op zijn plek. ‘Dit gaat vandaag nog mee naar huis.’

‘Misschien is het wel veel geld waard,’ speculeerde Ruud.

‘Geen denken aan. Dit wordt onder geen voorwaarde verkocht!’

‘Natuurlijk niet,’ antwoordde Ruud sussend.

‘Kom maar, ik breng het naar de auto, dan leg ik het op de achterbank.’ Ze pakte het beeld op en liep er mee naar de auto. Ze zette het even op straat en opende het portier. Vervolgens schoof ze het zware ding op de achterbank en liep weer naar binnen.

Ruud hield zich bezig met het leeghalen van kasten. Ze liep terug naar de stenen verhoging waar het Mariabeeld op had gestaan. Het viel haar op dat een van de bovenste stenen met een afwijkende kleur cement vast zat. Toen ze er aan voelde, brokkelde het cement als zand af. ‘Dat is oud, daar heb ik niet eens gereedschap voor nodig.’ Ze schraapte met haar handen langs de oude voeg en wreef het cement er zo uit. Na wat wrikken kreeg ze de eerste steen er gemakkelijk uit. In de holle ruimte die nu zichtbaar werd, lag iets. ‘Ruud, kom eens. Hier ligt iets.’

Hij kwam erbij, keek, en begon nieuwsgierig het cement van de volgende steen weg te schrapen. Al vlug gaf deze ook mee. Bij de derde steen was het gat groot genoeg om een arm in de holte te steken. Ruud haalde een klein kistje omhoog. Het was een oud, houten geval met ijzeren sluitingen. ‘Had je oma een verborgen fortuin?’ grapte hij.

Rachel klapte de oude scharnieren open. Er lag een broos stuk papier in en een schitterend medaillon aan een dunne ketting. Ze nam het sieraad in haar handen en bestudeerde het van dichtbij. Aan de ene zijde stond een beeltenis van iets wat op een vrouwelijke Godin of heilige leek, aan de andere stond een inscriptie: Ordo Vox Populi.

‘Wat is dit?’ vroeg Rachel. ‘Was oma dan toch ergens diep gelovig?’

Ruud nam het medaillon van haar over en floot tussen zijn tanden. ‘Dit ziet er pas echt oud uit.’ Hij liet de dunne ketting door zijn handen gaan en staarde naar het vrouwelijke gezicht op het medaillon. ‘Ik ben geen deskundige, maar dit gezicht doet me niet denken aan een heilige die ik ken,’ zei hij. ‘En Ordo Vox Populi? Dat zegt me helemaal niets.’

Rachel was inmiddels het oude stuk papier aan het bekijken. Het was een lijst met namen en adressen. ‘Wat een plek om je adressen te bewaren,’ zei ze. ‘Waarom zou oma die hebben verstopt?’

‘Laat eens zien.’ Ruud nam het stuk papier over en begon te lezen. ‘Die adressen liggen door heel Europa en zelfs daarbuiten. Volgens mij waren geen van deze mensen op de begrafenis. Er waren geen mensen uit het buitenland aanwezig.’

‘Laat nog eens kijken,’ zei Rachel. Ze nam het papier terug en begon de plaatsnamen op te lezen. ‘Keulen, Calella, Amsterdam, Lanaken, Oudewater, Den Haag, Lausanne, Chambery, Bangkok, Lima. Wat heeft oma met deze mensen? Volgens mij is ze nog nooit verder dan honderd kilometer van huis geweest. En wat moet ik er mee? Moet ik deze mensen alsnog een overlijdensbericht sturen?’ Verward keek ze hem aan.

Hij voelde in de holle ruimte of er nog iets lag toen zijn oog op de inscriptie viel. “Hierin ligt het heil, de zaligheid.”

‘De inscriptie geeft aan dat er iets ligt. We kijken al jaren en jaren tegen de inscriptie aan en nooit is er over gesproken. Nu breken we de sokkel open en komt er een oude kist te voorschijn. Betekent het dat in de kist het heil ligt? Zijn het adressen van geestelijken?’ Ze keek hem nog verwarder aan. ‘Oma een gelovige met contacten over de hele wereld? Nu wordt het helemaal mooi. Het lijkt alsof ik oma steeds minder begin te kennen.’

‘Al die jaren staat er dat er iets verborgen in ligt, compleet in het zicht, en toch moet het belangrijk genoeg zijn om het te verbergen. Ik begrijp er niets van. Zou het soms van een vorige bewoner kunnen zijn?’ vroeg hij.

‘Dat lijkt me sterk, oma woonde hier zo lang als ik haar ken. Het zou natuurlijk wel kunnen, het is ten slotte een heel oud huis. Maar de verhoging lijkt me speciaal voor het beeld gemaakt en dat is toch echt een familiestuk.’

‘En het medaillon? Heb je al ooit zo iets gezien?’

‘Nee, het medaillon komt me helemaal niet bekend voor.’ Ze hing het kleinood om en stopte het oude document in een doos die ze al deels had ingepakt. Ze keek de kamer rond. Het viel haar nu pas op dat er verschillende icoon achtige beeltenissen in de kamer hingen, maar geen daarvan had ze ooit ergens anders gezien. Ze zaten in moderne, goedkope lijstjes. Heel anders dan het kistje, dat gemaakt was van een of ander fraai gepolijste, duur en oud uitziende houtsoort. Ze liep de kamer rond en begon de schilderijen stuk voor stuk te bekijken. Ze hingen in paren van drie en alle beeltenissen waren vrouwelijk. Ze had al twee keer een rondje gelopen toen haar iets op begon te vallen. ‘Het lijkt wel of ze in een patroon zijn gehangen,’ zei ze.

‘Wat bedoel je?’

‘Kijk, het zijn allemaal vrouwenfiguren. Er zijn drie series van drie schilderijtjes.

Telkens een portret, een vrouw op het land aan het werk en een vrouw in gewaden.’

Ruud kwam naast haar staan en begon ook naar de drie series te staren. ‘Het lijkt wel of ze in de verkeerde volgorde zijn gehangen.’

‘Het is ook geen familie, het moeten wel gewoon gekochte beeltenissen zijn die ze mooi vond.’

‘We nemen ze wel mee,’ zei hij en begon ze van de muur af te halen. Voorzichtig stapelde hij de schilderijen op elkaar toen er een uit zijn handen gleed. Met een klap stuiterde het schilderijtje op de grond. Een hoek van de lijst had het begeven.

‘Oh nee! Kijk toch uit wat je doet, nu is hij kapot.’

Geschrokken pakte Ruud het kunstwerk op. Hij draaide het schilderijtje om en bekeek de achterkant van het doek. Daar stond met inkt in sierlijke kalligrafie geschreven: “Abbaye de Fontevraud.” Verder geen naam, geen datum of jaartal, niets. Hij legde de overige schilderijen omgedraaid op tafel en inspecteerde ze. ‘Kijk, op deze staat ook iets: “Abbaye de Maubisson.” Ook hier geen datum, jaartal of naam.’ Op de andere schilderijen stond niets op de achterkant. ‘Volgens mij wordt je oma met de minuut geloviger,’ grinnikte Ruud.

‘Dat kan niet, volgens mij moest ze weinig van het geloof hebben. Ze is in geen jaren in een kerk geweest, voor zover ik weet.’

‘Toch hangt haar huis vol met verwijzingen naar het geloof, of je dat nu wilt of niet.’

‘Ik heb er ook geen verklaring voor,’ mijmerde Rachel.

Ze stopten de schilderijtjes in een doos en gingen verder met het inpakken van het huisraad. Doos na doos vulden ze, tot de kasten leeg waren. Samen schroefden ze de kasten uit elkaar. Vol beladen keerden ze terug naar hun eigen huis waar alles zo lang in de garage werd gestald.

‘s Avonds haalde Rachel de schilderijtjes uit de doos en legde ze op een rij op de woonkamertafel. Ze veranderde de volgorde en legde ze in groepjes van drie bij elkaar. ‘Het zijn oude taferelen aan de kleding te zien. Nu de schilderijtjes uitgespreid op tafel lagen, kon ze ze van dichtbij te bekijken. De schilderijtjes met de dames in de gewaden lijken niet bepaald op nonnen in een klooster. Kijk, het is steeds dezelfde vrouw die drie keer is geschilderd in een andere omgeving.’

‘Wat wil je er mee doen?’ vroeg Ruud.

‘Mag ik ze ophangen in de gang?’

‘Geen probleem.’

‘Morgen moet ik weer werken, ga jij dan alleen terug naar het huisje?’ vroeg Ruud.

‘Goed, dan ruim ik verder uit.’

Het Mariabeeld kreeg een plek in de hoek van de kamer, samen met het medaillon. Toen de rust was weergekeerd en alles een plek had gekregen, startte ze haar laptop op, waarna ze de afbeelding van het medaillon zocht op internet. Op geen enkele website stond iets soortgelijks. ‘Hoe kan dat nu? Volgens mij is het toch wel iets aparts. Ik kan er niets van vinden op internet.’

‘Waarom wil je dat zo nodig weten?’

‘Het is volgens mij een heel oud ding en ik ben wel nieuwsgierig naar de herkomst. En op internet staat niets, helemaal niets.’

‘En ik maar denken dat je er alles op kunt vinden,’ lachte Ruud.

Rachel zocht nog eens, maar wat ze ook probeerde, niets leek op wat ze voor haar had liggen. Het vreemde medaillon leek haar geheimen niet zo gemakkelijk prijs te geven. Toen kwam ze op het idee te gaan zoeken op Mariabeelden, zeker omdat het exemplaar wat ze nu in de kamer had staan er anders uitzag dan wat ze gewend was. Ook deze zoektocht leverde haar niets op. Op de vele duizenden websites waren ontelbare kunstwerken te zien, maar geen enkele leek op hun beeld.

Lichtelijk gefrustreerd klapte ze haar laptop weer dicht. Het verraste haar hoe zeer het medaillon precies passend was gemaakt op de maat van het houtsnijwerk. ‘Het is perfect!’ zei Rachel. Ze bekeek de combinatie en besloot het maar zo te laten hangen.

De volgende dag was ze alleen naar het huisje gereden. De stilte hing als een deken om haar heen. Het voelde alsof het leven uit de woning was gezogen. De gezelligheid was vervlogen en vervangen door een eenzame leegte. Om de akelige stilte te verjagen, ging ze snel verder met het uitruimen van de twee slaapkamers op de eerste verdieping. Daar stond niet zoveel, dus het schoot goed op. Ineens kreeg ze een ingeving. Ze nam haar mobiele telefoon en belde Ruud op zijn werk.

‘Ruud, ik heb een idee. Ik wil met het medaillon naar iemand die iets weet over geschiedenis. Ik wil er meer van weten, zeker nu ik er niets van kan vinden op internet.’

‘Ja, misschien een goed idee.’

‘Oké, dan ga ik er achteraan,’ zei Rachel. Ze bedacht zich verder geen moment, maar legde alle ingepakte spullen in de auto en reed weer naar hun eigen huis. Thuisgekomen zocht ze het adres van een antiquair op, nam het medaillon van het beeld en sprong weer in de auto.

Ze reed naar de stad en liep bij de antiquair binnen. ‘Goedemiddag,’ zei ze. ‘Ik heb hier iets dat heel oud is, maar ik weet niet hoe oud en ik weet ook niet of het wat waard is.’ Ze haalde het medaillon uit haar jas en legde het op de toonbank. Natuurlijk wilde ze het helemaal niet verkopen, maar dit leek haar de beste manier om de interesse van de man te wekken.

De antiquair was zelf even stoffig en oud als de spullen in zijn winkel. Hij pakte zijn kleine brilletje op en bestudeerde het medaillon. ‘Hoe komt u hier aan?’

‘Het is een erfstuk.’

De antiquair liet het door zijn handen glijden, woog het, en bekeek het nauwgezet door zijn brilletje. Hij las de inscriptie op de achterkant en bekeek Rachel met een vreemde blik. ‘Dit lijkt inderdaad wel oud, ja. Momentje.’ Hij liep naar achteren waar hij een magazijn had. Hier stonden de spullen hoog opgestapeld. Ze kon door de openstaande deur nog net een deel zien van een kast die uitpuilde van de catalogi en boeken. Hij stond er met het medaillon in zijn hand even voor te twijfelen en nam er toen twee uit. Met de twee boeken in zijn hand kwam hij terug, en legde beide op een lessenaar. Hij begon ze aandachtig door te bladeren, maar zo dat Rachel niet mee kon kijken. Hij had het medaillon ernaast gelegd en bekeek beurtelings het medaillon en de boeken. Na bijna tien minuten gebladerd te hebben, deed hij de boeken dicht en keek haar aan.

De kleine glinstering in zijn ogen beviel haar niet.

‘Het is iets onbekends, daarom denk ik dat het niet veel waard is. Het komt niet voor in de catalogi wat ik heb. Wil je het verkopen?’ vroeg de antiquair. ‘Ik wil je er wel wat voor geven, maar volgens mij is het niet eens antiek.’

‘Het moet bijna wel antiek zijn.’ Ze mocht dan wel blond haar hebben, ze zou zich niet gemakkelijk laten beetnemen.

De antiquair deed zijn bril af en zei: ‘Ik ben een handelaar en altijd wel geïnteresseerd in snuisterijen en ik wil je graag helpen. Als ik je er tachtig euro voor geef, denk ik dat je een heel goede deal hebt.’ Ondertussen hield hij het medaillon iets te stevig in zijn handen, wat Rachel niet was ontgaan.

‘Kunt u er meer over vertellen?’

‘Nee,’ zei de antiquair, maar zijn gezichtsuitdrukking vertelde haar dat de man loog. ‘Ik kan er niets over vinden in de catalogi, dus is het niet beschreven. Naar mijn mening is het niet veel waard,’ vervolgde de oude man.

‘Nu, voor dat geld doe ik het niet weg,’ zei Rachel vastbesloten.

‘Nou, goed dan,’ antwoordde de antiquair. ‘Dan geef ik u honderd euro, maar dan heeft u toch echt uw geluksdag.’

‘Nee, sorry, dat kan ik niet doen. Geeft u het mij maar terug.’

De antiquair maakte geen aanstalten om het medaillon terug te geven en liep met het kleine sieraad nog in zijn hand geklemd terug naar achteren.

Verbluft keek Rachel hem na. Bij de boekenkast stopte hij en nam er nog een ander boek uit. Hij begon er in te bladeren, las even op een bepaalde pagina, bladerde weer verder, las weer wat en zette het boek terug. Hij liep terug naar Rachel en zei: ‘Ik wil wel graag wat meer weten van dit medaillon, mag ik het een paar dagen houden om het eens verder te onderzoeken voor u?’

Rachel bekeek de begerige blik in de ogen van de antiquair en vroeg haar medaillon nogmaals terug.

‘Wellicht is het toch iets waard, maar dan moet ik het onderzoeken,’ zei de antiquair. ‘Dat wil ik graag voor u doen.’

Rachel stak haar hand uit naar het medaillon en zei: ‘Nee, dank u, ik wil het graag terug.’

De antiquair keek nu bijna smekend en drukte het medaillon tegen zich aan.

Rachel bekroop het akelige gevoel dat de antiquair het wilde houden en herhaalde op indringende toon: ‘Ik wil het graag terug, alstublieft.’

De antiquair legde het met een zucht op de toonbank.

Ze griste het meteen van de toonbank en stopte het kleinood diep weg in haar jaszak.

‘Mag ik uw telefoonnummer?’ vroeg de antiquair. ‘Dan kan ik contact met u opnemen als ik toevallig eens iets soortgelijks tegenkom of een geïnteresseerde koper vind.’

Rachel draaide zich om en liep vastberaden de zaak uit. Halverwege keek ze om en zei: ‘Mijn telefoonnummer is geheim. Als ik het wil verkopen, kom ik wel terug.’ Buiten zag ze in de winkelruit dat de oude man haar bleef nakijken tot hij haar niet meer kon zien.

Die avond besprak ze het voorval met Ruud. ‘Wat een vreemde oude kwast. Alsof alles alleen maar om geld gaat.’

Zwijgend keek ze hem aan verbrak toen ineens de stilte. ‘Ik heb een idee! We gaan naar iemand die geen commercieel belang heeft bij het medaillon, maar wel alles weet van oude dingen. Ik zoek een geschiedkundige of zo iemand.’

Ruud knikte instemmend. ‘Morgen is het weekend en dan maken we eerst dat huisje eens leeg,’ zei hij.

Rachel keek hem aan en kon haar ongeduld om het mysterie van het medaillon uit te zoeken haast niet bedwingen. Ze wist dat hij gelijk had. Nog een weekend en dan was het huisje leeg. Ze deed het medaillon af en hing het terug op zijn plek om de hals van het Mariabeeld.

De volgende ochtend lag er een brief van de woningvereniging in de bus. Rachel pakte hem op. “Naar aanleiding van uw huuropzegging delen wij u mede dat het door de overledene gehuurde pand binnen twee weken leeg moet zijn. Gezien het feit dat het pand plaats dient te maken voor de voltooiing van het centrumplan zal het niet meer worden verhuurd, maar na oplevering worden gesloopt. Conform artikel zesentwintig van de voorwaarden dient het pand leeg opgeleverd te worden.”

Dat is mooi, dan hoeven we niet zo op te letten met uitruimen en het tot de laatste spijker in de muur leeg te maken.

Ze reden voor de laatste keer naar het huisje. Rachel had er vandaag weinig zin in. Het medaillon lag haar op de maag. De hele dag werkten ze stug door om de laatste dingen in te pakken en op te ruimen.

‘Helaas, daar gaat dan de inscriptie,’ zei Ruud. ‘Wil je er nog eens naar kijken?’ Zijn gezicht glunderde jongensachtig bij het vooruitzicht iets te mogen slopen.

‘Ja, wacht even, dat mag toch niet verloren gaan. Dat hoort bij het beeld.’

‘Als ik de stenen verhoging weghaal, krijg ik de inscriptie nooit in één stuk eruit,’ zei Ruud, met een zware hamer al in zijn handen. ‘Maak er dan een foto van.’

Rachel keek hem aan. ‘Briljant idee.’ Impulsief als Rachel kon zijn, nam ze de autosleutels en rende de kamer uit. ‘Ben zo terug!’ riep ze in haar haast.

Ze bedacht zich dat hij het waarschijnlijk overdreven zou vinden, maar tenslotte was het haar herinnering die ze levend wilde houden. Nauwelijks een half uur later was ze al terug, dankzij haar sportieve rijstijl. Ze stopte pal voor de deur en slechts enkele seconden daarna was ze al weer binnen. ‘Ben er weer!’

Rachel maakte meteen uitgebreid foto’s van de inscriptie met haar digitale fotocamera. Ze kon er geen genoeg van krijgen, ze had zeker tien keer afgedrukt. ‘Zo, dat staat erop.’

‘Dat dacht ik wel,’ lachte Ruud. ‘Nou, daar gaat ie dan.’ Hij nam de hamer met een brede grijns op en met enkele slagen behoorde de inscriptie tot de geschiedenis. Hij ruimde de rommel op en daarmee was de kamer leeg. ‘Boven is ook zo goed als klaar,’ zei Ruud. ‘We kunnen nog eens op zolder kijken en dat was het dan.’

Samen liepen ze naar boven. Op de overloop was in de hoek een vlizotrap die Ruud aan het touw naar beneden trok. Hij zette de ladder stevig neer en klom naar boven. Rachel volgde hem op de voet.

‘Dat scheelt, hier is het helemaal leeg,’ zei Rachel.

‘Mooi, dan hebben we het gehad.’ Hij draaide zich om en daalde de houten trap weer af.

Rachel wilde hem volgen toen iets in haar ooghoek haar aandacht trok. Ze draaide haar hoofd en zag iets in een zolderbalk gekerfd. Ze liep er naar toe en veegde de spinnenwebben aan de kant. ‘Ruud! Kom eens gauw! Ik heb weer wat gevonden!’

Hij kwam de trap weer op gestommeld, stak zijn hoofd door de opening en zei: ‘Is de zolder dan toch niet leeg?’

‘Nee, kijk!’ Ze wees op de tekens in de steunbalk.

Ruud kwam helemaal naar boven en bekeek wat ze had gevonden. ‘Nog een inscriptie? Heb ik net de oude gesloopt, vindt je hem hier weer. Er staat hetzelfde als op de stenen verhoging van het Mariabeeld: “In hoc salus.” Maar er ligt hier niets?’ Onderzoekend keek hij rond.

Het was duidelijk dat haar oma de zolder nooit had gebruikt. Er hingen oude spinnenwebben, het lag vol met stof, zelfs zo erg dat ze konden zien waar ze hadden gelopen. Verder was het absoluut leeg. Rachel klopte eens op de balk, maar die klonk niet hol.

‘Wat nu?’ vroeg ze. ‘Zou dit ook een aanwijzing zijn dat er iets ligt?’ Ze bukte, bekeek de steunbalk van de andere kant, voelde eens hier en daar, klopte wat, maar niets zag er uit als alsof er iets verborgen kon zijn. ‘En toch moet er iets liggen,’ zei Rachel en begon vastbesloten de zolder af te zoeken. Maar waar ze ook keek, voelde, klopte of zocht, er was niets te vinden. De zolder was leeg en bleef leeg.

Ruud zocht mee, maar zijn pogingen waren al net zo vruchteloos als die van Rachel. In het stof waren zelfs geen afdrukken te vinden van spullen die er ooit gestaan zouden kunnen hebben. Hij was gewoonweg nooit gebruikt.

Onverrichter zake liepen ze de trap weer af en brachten de laatste spullen naar de auto. Rachel draaide zich om voordat ze instapte. Ze had het gevoel dat het oude huisje haar aanstaarde. Het was de laatste keer dat ze er ooit zou komen. Binnenkort maakte het plaats voor winkelende mensen die altijd haast schenen te hebben en dus een kortere weg wilden naar het centrum. ‘Het scheelt nog geen minuut,’ bedacht ze zich. Het oude huisje dat zo karakteristiek midden in de straat lag paste niet meer bij de moderne tijd waar de aanbiedingen van de zaterdag het leven bepaalden. ‘Wacht even,’ zei Rachel en pakte een grote hamer uit de auto.

Nu was het haar beurt om te grijnzen, terwijl ze terug liep naar het huisje. Na een hele reeks doffe klappen, had ze haar doel bereikt.

‘Wat is er aan de hand?’ riep Ruud.

Rachel stond met een triomfantelijke blik bovenaan de trap met de steunbalk in haar hand. ‘Die gaat mee!’ zei ze. ‘Nu wordt de inscriptie toch bewaard.’

Ruud keek haar gelaten aan en zei niets.

‘Het huis wordt toch gesloopt, een balkje missen ze niet.’ Ze liep terug de trap af met de trofee in haar handen.

Eenmaal buiten keek ze voor de allerlaatste keer naar het huis. Haar laatste actie gaf haar een goed gevoel. Maar toch bleef het jammer. Waarom stond de inscriptie ook op zolder in een steunbalk gekerfd? Enfin, in ieder geval had ze nu iets dat ze kon bewaren ter herinnering aan de inscriptie die ze hadden gesloopt. Moe maar voldaan reden ze terug.

Thuis legde Rachel haar souvenir onder het Mariabeeld. Aan de achterkant gebruikte ze twee dikke boeken om het geheel evenwicht te geven. Tevreden staarde ze er naar en wist dat er de laatste woorden nog niet over waren gesproken. ‘Komende maandag ga ik op zoek naar een geschiedkundige of iemand die me wat meer kan vertellen over het medaillon,’ zei ze tegen Ruud. ‘Maar er komt niemand meer met zijn lange vingers aan mijn medaillon. Ik maak er foto’s van en die laat ik wel zien.’

‘Denk je dat iemand op basis van een paar foto’s gaat zoeken?’ vroeg Ruud.

‘Dat maakt me niet uit, ik geef het niet meer uit handen.’

‘Ik zal eens kijken of ik wat mensen te pakken kan krijgen op de universiteit. Ik heb weliswaar geen geschiedenis gestudeerd, maar wellicht dat ik via wat mensen die ik ken iemand geïnteresseerd krijg om er naar te kijken.’ Hij nam zijn mobiele telefoon. Het kostte een paar telefoontjes eer hij de juiste persoon te spreken kreeg.

Na een kwartier zei hij: ‘Ik heb een naam voor je. Maandag bel ik of je terecht kunt.’

Het weekend ging tergend langzaam voorbij voor Rachel. Ze kon niet wachten tot het maandag werd en ze naar de universiteit kon. Ze besloot haar voornemen om niets meer uit handen te geven ook in daden om te zetten en fotografeerde het medaillon uitgebreid. Het Mariabeeld nam ze gelijk mee. De inscriptie in de houten steunbalk kreeg ook uitgebreide aandacht van het fototoestel en na de fotosessie zette ze haar foto’s meteen over naar haar laptop.

Het was nog geen tien uur in de morgen op maandag toen Ruud vanaf zijn werk belde. ‘Ik heb een afspraak voor je geregeld bij professor Sigmund. Hij heeft aan het einde van de middag zo rond half vijf tijd om naar je medaillon te kijken.’

‘Dat is geweldig nieuws,’ zei Rachel verheugd. Nu begon ze te twijfelen. Moest ze het medaillon niet toch meenemen? Zou professor Sigmund haar wel serieus nemen op basis van een aantal foto’s? Ze besloot het medaillon onzichtbaar onder haar trui om te hangen en het in eerste aanleg met de foto’s te proberen. Dan kon ze altijd nog het medaillon te voorschijn halen als het moest.

Vol vertrouwen stapte ze in de auto en reed naar de universiteit. Het was druk in de stad en ze moest zoeken naar een parkeerplaats. Ze bleek geluk te hebben en vond een parkeerplaats vlakbij de universiteit. Ze stapte uit, voelde het medaillon haast op haar lichaam branden.

Ze meldde zich bij de receptie. ‘Goedemiddag, ik heb om half vijf een afspraak met professor Sigmund.’

De medewerkster achter de balie keek haar aan en vroeg: ‘Welke faculteit?’

‘Geschiedenis,’ antwoordde Rachel.

‘Dan neemt u de trap of de lift naar de tweede verdieping, volgt de bordjes naar sectie 2C. De kamer van professor Sigmund is 2C5.’

Ze nam de trap en liep vlug de gangen door naar het gedeelte dat de receptionist haar had gewezen. Voor de deur klopte ze aan en een mannenstem riep: ‘Binnen.’

Ze betrad de ruimte die was gevuld met boekenkasten met oude boeken. Het leek wel de universiteitsbibliotheek zelf, maar dan in oude vorm.

‘Ah, goedemiddag, mijn naam is Sigmund. U bent mevrouw Lammers naar ik aanneem. Wilt u koffie?’

‘Ja, graag.’

De professor stond op en liep de kamer uit naar de gang. Rachel keek de kamer nieuwsgierig rond. Het leek meer op de kamer van een aristocraat dan een werkkamer. Er stond duur uitziend notenhouten meubilair en de wanden waren buiten de boekenkasten gevuld met oud uitziende schilderijen.

Op een hoek van het bureau stond een computerscherm dat demonstratief was afgeschermd met een stapeltje boeken. Het toetsenbord was nergens te bekennen. Even later kondigden voetstappen op de gang de terugkomst van de professor aan.

‘U hebt blijkbaar iets interessants gevonden wat u met mij wilt delen,’ zei Sigmund.

Hij keek haar vragend aan, terwijl hij haar een kop koffie toeschoof.

Rachel opende haar tas en haalde de foto’s van het medaillon tevoorschijn. ‘Alstublieft,’ zei ze en schoof de foto’s naar zijn kant van het bureau.

‘De foto’s zijn van prima kwaliteit, maar heeft u het echte medaillon niet bij u?’ zei de professor meteen.

Rachel aarzelde, kreeg een kleur en wist even niet wat ze moest doen. Ze had niet verwacht dat hij direct naar zou vragen. Toen nam ze een besluit. Ze haalde het medaillon onder haar trui vandaan en legde het op het stapeltje foto’s.

‘Kijk eens aan,’ zei de professor met een glimlach. ‘Dat lijkt er meer op. Op basis van foto’s alleen kan ik weinig. Het leek er even op dat u het mij helemaal niet wilde laten zien. Maar ik heb me vergist.’

Rachels kleur die net een beetje was weggetrokken, kwam weer terug. ‘Ik heb het aan een antiquair in de stad laten zien en die wilde het niet meer terug geven,’ legde ze uit.

‘Dat kan ik me voorstellen. Ik vind het een mooi stuk, het ziet er op het eerste gezicht zeker authentiek uit. Eens even goed kijken naar de afbeelding en de inscriptie op de achterkant … Ordo Vox Populi?’ De professor fronste diep en leek in zijn geheugen te graven. ‘Ik heb er nooit van gehoord en ook nooit zo’n afbeelding gezien. Ik vind het erg interessant en je hebt mijn nieuwsgierigheid wel geprikkeld.’ Hij woog het medaillon, liet het door zijn handen spelen en wreef zacht over de afbeelding. ‘Hoe komt u er eigenlijk aan?’ sprak hij opeens op indringende toon.

‘Het is een erfstuk,’ antwoordde Rachel.

‘Een erfstuk,’ herhaalde de professor. ‘En waarom heeft u nu besloten om uit te zoeken wat dit voor iets is? Wilt u weten wat het waard is? Ik ben geen gratis vraagbaak om uit te zoeken wat het waard is zodat u het kunt verkopen.’

‘Nee, dat is helemaal niet de bedoeling,’ antwoordde Rachel geschrokken. ‘Ik heb het heel recent geërfd en ben zeker niet van plan het weg te doen. Het gaat zeker niet in de verkoop.’

De professor keek haar diep in de ogen om te peilen of ze het meende en bleef haar zo even aankijken.

Rachel dronk van haar koffie en voelde zich niet echt op haar gemak. De koffie was te sterk en gaf haar geen rustiger gevoel.

‘Heeft u enig idee waar het vandaan kan komen, iets van een historie of gegevens van welke aard dan ook?’

Rachel had zich niet echt voorbereid op deze vraag. Ze begon snel te denken wat ze zou antwoorden. Wellicht was het beter niet de hele waarheid te vertellen, of juist wel? Moest ze ook vertellen over het Mariabeeld en de adressenlijst, hoe ze het had gevonden in de stenen verhoging, of niet?

De professor keek haar vragend aan en wachtte op een antwoord.

Rachel besloot op dit moment nog niet alles te vertellen. Het leek haar beter om eerst eens te kijken waar de professor mee zou komen voordat ze alles zou prijsgeven. ‘Mijn oma is recent overleden en we hebben het gevonden toen we haar huis uitruimden,’ zei Rachel. ‘Ik denk dat het al lang in haar bezit was, maar zeker weet ik dat niet. Ik heb geen idee wat het betekent, waar het vandaan komt, of wat het voorstelt.’

De professor keek haar een beetje schuin aan en zei: ‘Nou, met die aanknopingspunten komen we dan ook niet veel verder. Heeft u dus ook geen idee van de ouderdom?’

‘Nee,’ antwoordde Rachel. ‘Ik heb echt geen idee.’

De professor legde het medaillon op zijn bureau en begon de foto’s nauwkeurig te bestuderen. Ineens leek hij een besluit te nemen. ‘Kijk,’ zei hij. ‘Er zijn een tweetal mogelijkheden. De eerste is dat ik gewoon wat snuffel in de documentatie die er is en dan kijk of er iets uit komt rollen. Vervolgens kan ik contact opnemen met vakgenoten en kijken of het iemand wat zegt. Dat wil ik wel voor u doen. Maar ik mag het medaillon zeker niet houden?’

‘Liever niet,’ antwoordde Rachel. ‘Het is een erfstuk en met alle respect voor u, maar ik zou niet willen dat er iets mee gebeurd.’

De professor keek haar aan alsof hij voor oude gek was uitgemaakt, maar reageerde verder niet op haar uitleg. ‘Goed dan,’ zei hij. ‘Ik zal kijken wat ik voor u kan doen.’

Rachel dronk de rest van haar koffie op die inmiddels dubbel zo sterk leek en stond op om de professor te bedanken. Ze stak haar hand uit en de professor schudde haar hand verrassend zacht.

‘Bedank me maar als ik echt iets heb gevonden,’ zei hij. ‘Waar kan ik u bereiken?’

Rachel schreef haar mobiele nummer op een papiertje en nam het medaillon van het bureau. Ze schoof het weer onder haar trui. Het afgekoelde metaal bezorgde haar rillingen op haar huid, maar ze liet er niets van merken.

De professor liep naar de deur en hield hem heel galant voor haar open. Rachel bedankte hem nogmaals voor zijn moeite en liep naar buiten. Ze kon het onbehaaglijke gevoel niet van zich afschudden, zelfs weer thuis spookten de woorden van de man door haar hoofd.

‘Ik ben er weer!’ riep Ruud.

Ze hoorde de voordeur met een klap dichtvallen. In haar ooghoek zag ze hem de keuken binnenkomen en nieuwsgierig in de pannen kijken die stonden te pruttelen op het fornuis.

‘Dat ziet er goed uit,’ zei hij. ‘Jij trouwens ook,’ vervolgde hij.

Rachel duwde hem aan de kant en ging verder met koken.

‘Wat zei de professor nu precies?’

Rachel zette de gerechten op de tafel en schoof aan. Ze schepte het eten op de twee borden. Pas daarna antwoordde ze: ‘Ik ben erg blij dat het je gelukt is om de professor geïnteresseerd te krijgen. Eerst had ik het idee dat hij er niets in zag, maar volgens mij is hij er toch wel door geïntrigeerd.’

‘Heb je het daar gelaten?’

‘Nee, het is op een veilige plek,’ antwoordde Rachel en klopte op haar borst.

‘Ik had het kunnen weten, ik wist wel dat je het niet meer af zou geven.’

Rachel glimlachte.

‘Toch ben ik wel eens benieuwd wat er uit komt,’ zei Ruud. ‘Je laat je nog liever een kunstgebit aanmeten dan dat jij los laat. Volgens mij stop je niet voordat je het mysterie hebt opgelost …’

Rachel glimlachte weer. ‘Ah, je kent me al een beetje,’ antwoordde ze.

Ze aten verder en lieten het onderwerp verder rusten. ’s Avonds nam Rachel het medaillon van haar nek en bekeek het voor de zoveelste keer.

‘Waar is die adressenlijst eigenlijk gebleven die we hebben gevonden?’ vroeg Rachel.

Ruud riep over het geluid van de televisie heen: ‘Eehh, die ligt in een van de dozen die we hierheen hebben meegenomen, dacht ik.’

Rachel beantwoordde hem met een veelzeggende blik en stond op. Ze liep naar boven naar de logeerkamer waar de meeste dozen nog opgestapeld stonden.

‘Dat hebben we weer goed geregeld,’ mompelde ze en begon de dozen één voor één door te worstelen. Hoe goed ze ook zocht, de adressenlijst leek van de aardbodem te zijn verdwenen.

Ruud kwam de kamer in zei: ‘Het is nu twaalf uur geweest, ik ga slapen.’

‘Ja, is prima, maar ik ga nog even door.’

De dozen bevatten allerlei spullen maar niet de gezochte adressenlijst. Het was al na twee uur geworden toen ze de laatste doos had doorgekeken en teleurgesteld besloot om ook maar te gaan slapen.

Drie dagen later zag ze een cijfercombinatie die leek op het nummer van het werk van Ruud op haar rinkelende gsm verschijnen. Haar hart sloeg een tel over.

‘Hoi, met Rachel.’

‘Goedemiddag, u spreekt met Sigmund van de universiteit. Ik heb de afgelopen dagen gezocht naar informatie over uw medaillon.’

‘Ja, heeft u iets gevonden?’

‘Nou, het lijkt er wel op, maar ik heb meer informatie nodig om het zeker te weten. Kunt u morgen eens langskomen?’

‘Dat is goed. Zegt u maar hoe laat.’

‘Komt u maar tegen een uur of vijf, dan heb ik tijd en kunnen we mijn vorderingen doorspreken,’ antwoordde de professor.

‘Afgesproken, om vijf uur ben ik er. Ik ben benieuwd.’

‘Indien u nog aanvullende informatie heeft, of aanwijzingen, of ook maar iets van informatie, dan zou ik u zeer erkentelijk zijn. Hoe meer u mij kunt vertellen, hoe meer ik u kan vertellen.’

‘Dat is duidelijk. Tot morgen!’ zei Rachel. Ze kon niet wachten tot Ruud uit zijn werk kwam en ze het met hem kon bespreken.

Eindelijk hoorde ze de voordeur open en dicht gaan. ‘Ruud, de professor heeft gebeld!’ riep ze meteen.

‘Vertel het maar eens.’

Ze praatte hem beknopt bij.

‘Laat hem ook de schilderijtjes zien,’ zei Ruud.

‘De schilderijtjes, waarom de schilderijtjes?’

‘Ik heb zo’n gevoel dat die er ook iets mee te maken hebben. Het is geen familie, het zijn wat zonderlinge dames die op het land werken, maar er ook uitzien als een adellijke dame. En dan zijn er ook nog die namen van kloosters op de achterkant.’

‘Dat is te ver gezocht. Ik geloof niet dat die er ook wat mee te maken hebben.’

‘Ook geen probleem, dan laat je ze toch erbuiten.’

‘Het is wel een goed idee om ze eindelijk eens op te hangen,’ antwoordde Rachel. Ze liep naar de garage en kwam terug met een hamer en een doosje spijkers. ‘Waar gaan we ze hangen?’

‘Wat mij betreft kunnen ze aan die lege muur tegenover de televisie.’

‘Daar was ik ook al aan het denken, ik vind het een prima idee.’ Ze voegde de daad bij het woord en sloeg negen spijkers in de muur. Ze sorteerde de schilderijtjes in groepjes van drie en hing ze op.

Ruud kwam er bij staan en zei: ‘Je kunt ze ook anders ophangen. Kijk eens.’ Hij nam de schilderijtjes weer van de muur. ‘Ze hingen op soort, maar als je goed kijkt zie je dat iedere dame er drie keer op staat in een andere setting. Waarom hang je elk schilderij van een dame niet bij elkaar?’

‘Ja, zo kan het ook.’

Ruud hing de schilderijtjes weer op in de gewijzigde setting en samen bekeken ze het resultaat.

‘Het ziet er leuk uit zo,’ zei Rachel.

‘Ja, ik vind het ook wel mooi staan.’

‘Weet je wat, ik fotografeer de schilderijtjes ook maar. Wie weet heb je wel gelijk dat de schilderijtjes wat te maken hebben met het beeld en het medaillon.’

Ruud keek haar aan en zei niets.

Rachel liep al richting de kast waar haar fototoestel lag en nam hem uit de opberghoes. ‘Ga eens aan de kant.’ Ze draaide de verlichting die enigszins was gedimd op volle sterkte en fotografeerde de schilderijtjes één voor één uitgebreid. Grondig als ze was nam ze een stuk of vijf foto’s van ieder schilderij. Ze besloot zelfs de achterkant te fotograferen waar de twee namen op stonden van de abdijen.

‘Zo, dat staat er op,’ zei ze en liep met de fotocamera in haar hand naar de tafel. Ze startte haar laptop op. Ze importeerde de foto’s naar de laptop en bekeek ze allemaal uitgebreid. Het leek haar toch wat vergezocht dat de schilderijtjes iets te maken zouden hebben met het medaillon en besloot alleen een aantal foto’s van het Mariabeeld en de inscriptie op de stenen verhoging te printen. De inscriptie op de steunbalk besloot ze niet te printen. De ene inscriptie was ten slotte hetzelfde als de andere, dus wat maakte het uit?

Ze sloot de printer op de laptop aan en één voor één kwamen de hoge kwaliteit foto’s uit de printer rollen. Tevreden over het resultaat sloot ze de laptop weer af en borg de foto’s op in een map die ze in haar tas stopte.

De tijd leek de volgende dag voorbij te kruipen. Ze had van alles te doen in en buiten het huis, maar de klok was niet vooruit te branden. Ze haalde boodschappen, poetste en deed haar best, maar ze was er niet bij met haar gedachten. De afspraak met de professor die middag beheerste haar gedachten. Het liefste greep ze de mobiele telefoon om de professor te vragen wat hij nu had gevonden, maar ze wist dat hij enerzijds toch niet zou opnemen omdat hij wel allerlei afspraken zou hebben, en anderzijds begreep ze heus wel dat ze zo wel erg ongeduldig zou overkomen. Enfin, ze moest maar wachten.

Half vijf sprong ze in haar auto en reed ongeduldig naar de universiteit. Het lukte haar om er heelhuids te geraken en maar één bestuurder vloekte haar na over haar rijgedrag. Dat viel dan weer mee. Ze parkeerde, sloot de auto af en liep met haar tas om de schouder naar de universiteit.

Ze liep recht naar het kantoor van de professor waar ze ongeduldig aanklopte. Geen antwoord. Ze besloot nog eens te kloppen met hetzelfde resultaat. Ze opende de deur die niet op slot was en keek naar binnen. Het licht was aan, maar er was niemand te zien. Ze besloot om dan maar brutaalweg naar binnen te gaan. Ze liep naar zijn bureau en bekeek de papieren die daar lagen nieuwsgierig. Het waren allerlei paperassen over diverse geschiedkundige onderwerpen, maar ze kon niets vinden over haar medaillon. Het computerscherm stond nog steeds verborgen achter dezelfde stapel boeken, wat een veelzeggend signaal was over het gebruik van het apparaat door de professor. Haar nieuwsgierigheid was groter dan haar beleefdheid en ze overwoog om door de verspreide paperassen te gaan bladeren om te kijken of ze er wat over haar medaillon kon vinden.

Ineens hoorde ze voetstappen op de gang en iemand kwam snel naderbij. Ze deed snel een paar passen in de richting van de deur en was blij dat ze niet door de paperassen was gaan bladeren. De professor zou het vast merken als ze in zijn papieren had zitten rommelen.

De deur zwaaide open en de professor keek haar verbaasd aan. ‘Juffrouw Rachel,’ zei hij. ‘Ik zie dat u al besloten hebt uzelf binnen te laten.’

Rachel kleurde een beetje en zei niets.

De professor keek lichtelijk geamuseerd naar haar nek waar een stukje van de ketting van het medaillon zichtbaar was. ‘Nog steeds even onafscheidelijk, zie ik.’ Hij gaf haar een snelle hand en liep naar zijn bureau. Hij ging er op zitten en keek haar enigszins streng aan. ‘Ik had u gevraagd om mij van zoveel mogelijk informatie te voorzien. Is u nog iets ingevallen wat ons zou kunnen helpen?’

Rachel keek rond of ze ergens kon gaan zitten, maar de professor zat naast de stoel die voor het bureau stond. Het was niet handig om daar nu te gaan zitten en dus besloot ze maar te blijven staan op de plek waar ze stond, terwijl ze naar de stoel staarde. ‘Ik heb het medaillon gevonden in het huisje van mijn overleden oma, dat heb ik u al gezegd,’ begon ze.

De professor knikte.

‘Op een stenen verhoging die in de woonkamer was gemetseld stond een Mariabeeld. In het steen was een inscriptie gezet die ik heb gefotografeerd. Er stond: “In hoc salus.” Toen we de stenen verhoging weghaalden, het huis moest leeg, bleek er een holle ruimte in te zijn met een klein kistje waar het medaillon zat.’

Ze besloot nog even te zwijgen over de adressenlijst. Dat beschouwde Rachel als privé.

De professor keek haar ongelovig aan en zei in eerste aanleg niets. ‘Dus u hebt het medaillon uit een stenen verhoging gehaald en die verhoging is gesloopt?’ vroeg de professor vervolgens. ‘U sloopt een oud relikwie dat wellicht een belangrijke betekenis had? Zomaar vernield? Zonder het aan iemand te laten zien? Gewoon weg?’

Rachel bekeek de professor nu op haar beurt ongelovig en kreeg het idee dat ze iets stoms hadden gedaan. ‘Het moest wel weg, dat was onvermijdelijk. We hadden niet het idee dat we iets waardevols aan het wegkappen waren.’

De professor schudde zijn hoofd en keek haar weer aan met zijn strenge blik. ‘U wist op dat moment nog niet dat er meer aan de hand zou kunnen zijn. Ik kan het u wel vergeven. Maar zoals ik u ken heeft u al lang de betekenis van de Latijnse spreuk opgezocht. Wat betekent het volgens u?’

‘Het betekent zo iets als “Hierin ligt het heil, de zaligheid.”’

‘Ja, dat dacht ik al dat u dat had uitgezocht. Ik had niet anders verwacht. Het betekent inderdaad dat wat u zegt. Mijn parate kennis van het Latijn is gelukkig nog aan de maat. De vraag dient zich nu alleen aan waarom je op een stenen verhoging een inscriptie zet waarin staat dat er iets in ligt en vervolgens leg je er ook iets in. Het lijkt er wel op dat het gevonden moest worden. Ik durf te wedden dat je er jaren tegenaan hebt gekeken en dat je je nooit hebt gerealiseerd wat er nu eigenlijk stond, laat staan de betekenis die het zou kunnen hebben,’ zei de professor.

‘Dat klopt. Ik moet bekennen dat we niet zoveel bij mijn oma kwamen, maar zolang als ik me kan herinneren heeft dat beeld daar gestaan en de verhoging met de inscriptie ook. En ik heb me inderdaad nooit afgevraagd wat het zou kunnen betekenen of waarom het er stond. Mijn oma was niet zo gelovig. Ik ben zelfs altijd in de veronderstelling geweest dat ze niets moest hebben van de Kerk, maar blijkbaar heb ik me vergist in haar.’

‘Wat zegt u, is uw oma helemaal niet gelovig? Dat is vreemd, nietwaar? Waarom zet iemand dan een Mariabeeld in de kamer, zet er een inscriptie onder en laat dat jarenlang in de kamer staan?’

Ze vroeg zich af wat hij nu precies suggereerde en keek de professor vragend aan.

‘U hebt er hopelijk wel foto’s van gemaakt?’

‘Ja,’ zei Rachel en opende haar tas. Ze pakte de map in haar handen en liep richting het bureau.

De professor maakte plaats en ging aan de zijkant van het bureau staan, zodat Rachel alle plaats had om de foto’s uit te spreiden. Hij legde zijn paperassen op een hoop.

Het kwam op Rachel over als een ongeorganiseerde berg papier, maar de professor scheen dit niet op te vallen. Ten slotte had hij het bureau leeg en kreeg Rachel de ruimte. Ze legde de foto’s één voor één op het bureau.

De professor kwam naast haar staan en keek geïntrigeerd naar de foto’s. Eén voor één pakte hij ze op en bestudeerde ze van dichtbij. De foto’s met het Mariabeeld, de inscriptie, allemaal kregen ze de volle aandacht. ‘Het is ongelofelijk. Zoiets heb ik nog nooit gezien. Het lijkt wel uit een kerk te komen. Als u de foto’s niet had met de achtergrond, zou ik zeggen dat u het Mariabeeld uit een kerk had gestolen. Maar het is wel een afwijkend beeld. Normaal gesproken wordt Maria niet in deze kleuren en uitdossing uitgebeeld. Het is een zeer interessant object.’ Hij nam de foto’s nog eens in zijn handen, zette zijn brilletje op en bekeek de foto’s alsof er op stond dat hij de loterij had gewonnen. Vervolgens pakte hij de foto’s van de inscriptie ook op. Hij bekeek ze op dezelfde, aandachtige wijze. ‘U heeft hier iets heel interessants te pakken, juffrouw Rachel. Ik vind het erg spijtig dat u niet eerder met deze informatie bent gekomen, maar ik ben toch blij dat u heeft besloten dit met mij te delen. Nu kan ik verder.’

‘Wat denkt u er van?’

‘Ik ga contact opnemen met een expert in dit soort dingen. Hij is een gepensioneerde hoogleraar die altijd wel tijd en zin heeft om in dit soort mysteries te duiken. Het is een zeer vreemd beeld nu ik het nader bekijk. Ik kan me niet herinneren ooit zo iets gezien te hebben en het verbaast me dit tegen te komen. Ik wil er meer van weten. U krijgt van mij alle medewerking, maar mijn tijd is beperkt. U hebt er toch geen bezwaar tegen dat ik er anderen bijhaal, wel?’

‘Nee, u doet maar wat u denkt wat noodzakelijk is om meer informatie boven tafel te krijgen.’

‘Ik heb de foto’s nodig om mijn onderzoek voort te zetten. De hoogleraar die ik ga vragen is een persoonlijke vriend van mij, hij heet Ellworth. Hij is een excentriekeling, maar zeer goed op zijn vakgebied. Hij heeft zich gespecialiseerd in religieuze historie,’ zei de professor.

Rachel gaf de map aan de professor. ‘Aan de telefoon zei u dat u iets had gevonden. U hebt daar nog niets over gezegd.’

‘Oh ja. Dat klopt, maar ik kan u niets vertellen als ik nog niet weet of het klopt wat mijn vermoedens zijn. Het heeft geen zin u iets te vertellen wat straks helemaal niet blijkt te kloppen. U wilt toch niet worden afgescheept met vermoedens, wel?’

Rachel kreeg het idee dat de professor haar niet alles vertelde en dat hij wel degelijk iets op het spoor was. ‘Kunt u mij echt niets meer vertellen?’ probeerde ze nog.

‘Als ik wat meer weet, dan laat ik het u weten, maar mijn wetenschappelijke achtergrond verbiedt mij om speculaties in het leven te roepen die later wellicht onjuist blijken te zijn.’

Rachel merkte aan de reactie van de professor dat hij niets meer los wilde laten, maar begreep er niets van. Wat kon er nu zijn dat hij haar niet wou vertellen. Het was toch maar een beeld, met een inscriptie en een medaillon? Ze keek hem vragend aan, maar haar blik werd met een strenge gezichtsuitdrukking beantwoord die verder niets losliet. Enigszins teleurgesteld over de uitkomst pakte ze haar spullen bij elkaar. Hij leek niet eens meer geïnteresseerd in de rest van de foto’s. Ze maakte gefrustreerd aanstalten om naar huis te gaan. ‘Zodra u meer weet, dan hoor ik het heel graag van u,’ zei Rachel.

‘Zeker, zeker, daar kunt u van op aan. Ik ga met de foto’s en uw verhaal aan de slag, ik ga er mee naar hoogleraar Ellworth en ik ga zelf onderzoek doen. Normaal gesproken doe ik echt niet zoveel moeite voor iemand die aan mijn deur staat met iets dat oud is, maar ik vind dit zoals gezegd zelf een interessant iets en ik wil er graag meer van weten.’

‘Goed, dan wil ik u alvast hartelijk danken voor alle moeite en ik hoop spoedig van u te horen.’

‘Mijn onderzoek zal niet binnen enkele dagen zijn afgerond, dus ik kan u op dit moment niet beloven wanneer ik u iets kan laten weten. Maar nu wil ik graag naar huis. Het loopt al tegen zessen en morgen moet ik weer colleges geven die ik nog moet voorbereiden.’

Rachel begreep dat het onderhoud afgelopen was en trok haar jas aan. Ze gaf de professor een hand en liep naar buiten, haar foto’s achterlatend op het bureau.

HOOFDSTUK 2

Het duurde twee weken eer ze iets hoorde van de professor. Het waren twee lange weken geweest waarbij ze zich nauwelijks kon inhouden en ze had wel twintig keer haar mobiele telefoon in haar handen genomen om te bellen of de professor al iets meer wist.

Maar ineens begon om half twaalf ’s avonds haar mobiele telefoon te rinkelen. Ruud en Rachel sliepen al. Haar mobiele telefoon lag op de tafel in de woonkamer. Het bleef maar bellen, en Rachel besloot, toen de mobiele telefoon de derde keer begon te ratelen om toch maar op te nemen. Ze rende de trap af naar de woonkamer waar haar mobiele telefoon nog steeds schreeuwend om aandacht vroeg. Ze keek naar het nummer dat haar in eerste plaats helemaal niets zei. Het was een buitenlands nummer. Welke gek belde haar nu op dit tijdstip vanuit het buitenland? ‘Hallo?’ nam ze vragend op.

‘Goedenavond, sorry dat ik zo laat bel, u spreekt met Sigmund. Ik heb iets ontdekt wat ik met u wil bespreken. Ik heb iets fantastisch ontdekt, maar dit kan helemaal niet. Het bestaat niet, wat ik ontdekt heb zou allang verdwenen moeten zijn, en ik begrijp er niets van,’ zei de professor gehaast.

Rachel begreep er nog minder van en ze kon met haar slaperige hoofd geen touw vastknopen aan het verhaal van de professor.

‘Wat hebt u dan ontdekt? Wat is er aan de hand?’

In plaats van een antwoord te geven vroeg de professor: ‘Hoe goed heeft u uw overleden oma eigenlijk gekend? Is ze ooit getrouwd geweest? Hebt u nog meer vreemde spullen in huis gevonden?’

Rachel was niet voorbereid op deze vragenstroom en was volledig verrast. Ze begon nu eindelijk wakker te worden en antwoordde: ‘Ja ze is getrouwd geweest, mijn opa is al enkele jaren geleden overleden, eh, en wat zou ik dan in huis nog meer gevonden moeten hebben?’

‘Ik heb de afgelopen twee weken meer tijd besteed aan uw medaillon dan ik me eigenlijk kan veroorloven. Weet je wat de gravure betekent achterop het medaillon?’ Zonder op een antwoord van Rachel te wachten vervolgde de professor: ‘Ordo Vox Populi betekent: “Orde van de stem van het volk”. Dat ruikt naar ketterij en het leuke is dat deze orde nooit heeft bestaan. Ik heb echter wel aanwijzingen dat er toch iets heel vreemds mee aan de hand is. Maar een orde die nooit heeft bestaan, geeft ook geen medaillons uit, is het wel?’ De professor sprak aan een stuk gehaast door, zonder Rachel de kans te geven ook iets te zeggen in het gesprek. ‘En het Mariabeeld is niet uniek in zijn soort. Er heeft er nog een gestaan in Frankrijk, in de Abdij van Maubuisson. Maar dat beeld is reeds lang verdwenen en …’ Hij maakt zijn zin niet af, nam een grote ademteug en vervolgde: ‘Hoe komt u aan het beeld?’

‘Maar dat heb ik u toch al verteld … gelooft u me niet?’ Rachel vond dat het gesprek niet de goede kant opging, maar wist zo gauw niet hoe ze de professor op andere gedachten moest brengen.

De professor sprak verder: ‘Er zit veel meer aan vast dan u denkt, volgens mij zijn we hier iets op het spoor wat al lang vergeten is. En u hebt er jaren tegenaan gekeken. En niets gedaan.’

Dat laatste klonk als een beschuldiging, maar Rachel voelde zich niet aangevallen. Dit was haar kans om hem in de rede te vallen en die greep ze dan ook met beide handen aan. ‘Wat hebt u dan nu eigenlijk ontdekt, wat is er aan de hand?’

‘Ik wil u graag morgen ontmoeten, dan laat ik u wat zien en dan kan ik u meer vertellen. Ik moet nu ophangen, ik heb haast, maar morgen wil ik u absoluut spreken. Ik heb wat gevonden, maar volgens mij had u ook meer moeten vinden. Het medaillon is niet zomaar iets, het betekent wat en het lijkt me dat iemand die het in zijn bezit heeft dit niet zomaar heeft. Het is me een te groot toeval dat je overleden oma over het medaillon en het beeld beschikt en niet over de rest.’

‘Maar wat bedoelt u dan toch?’

De professor vervolgde: ‘Zoals ik u al heb gezegd bestaat de Ordo Vox Populi niet, althans deze komt nergens voor in de literatuur, onderzoeken en oude geschriften. Het is dus iets heel bijzonders waar we op zijn gestuit.’

Rachel kreeg bijna teveel van de wazige antwoorden van de professor en probeerde hem weer in de rede te vallen, maar de professor bleef een gehaaste woordenstroom produceren. ‘Welke abdij zei u?’ sprak ze hem toch tegen.

‘De abdij van Maubuisson, die ligt in Frankrijk. Ja, in Frankrijk. Samen met … hm … Ik moet u morgen spreken,’ zei de professor nogmaals. Hij struikelde over zijn woorden. ‘Morgen twaalf uur op mijn kantoor op de universiteit.’ De professor vroeg niet of dit haar wel uitkwam, het klonk als een bevel.

Ineens zweeg de andere kant van de lijn en haar mobiele telefoon begon te piepen dat de lijn was verbroken. Verbaasd staarde Rachel naar haar telefoon die opeens zo stil was geworden. Ze besloot te wachten of de professor nog terug zou bellen, maar de telefoon bleef stil. Ze wachtte minutenlang en besloot dan maar zelf terug te bellen. Ze keek op haar telefoon naar de lijst met ontvangen oproepen en belde het nummer van waaruit de professor haar had gebeld. De telefoon ging niet over. Sterker nog, ze kreeg een signaal dat het nummer niet beschikbaar was. Ze probeerde het nog eens, maar weer geen gehoor.

Ineens realiseerde ze zich dat ze met nauwelijks wat aan in de koude kamer stond. Ze liep met de telefoon terug naar de slaapkamer, waar Ruud haar slaperig aankeek van onder de dekens.

‘En, welke aanbidder belt jou nu zo laat op de avond?’ vroeg Ruud.

‘Het was de professor.’ Ze kroop onder de dekens om het weer een beetje warm te krijgen en begon Ruud verslag te doen van het haastige verhaal van de professor.

‘De abdij van Maubuisson? Heeft je oma in een klooster gezeten?’

‘Nee, zeker weten van niet. Ze is jarenlang getrouwd geweest met opa. Dat is uitgesloten.’

Ruud keek haar aan en zei: ‘Nou, blijkbaar heeft ze toch iets met dat klooster. Maar wacht eens even, waarom komt die naam me nu zo bekend voor?’

Rachel wachtte niet op zijn antwoord, maar spurtte het bed uit naar beneden. In de woonkamer draaide ze de schilderijtjes een voor een om tot ze het schilderijtje had gevonden waar dezelfde naam op stond: De abdij van Maubuisson. Ze trok het ding van de muur en liep er mee naar boven. ‘Kijk Ruud, het staat achterop dit schilderijtje.’

Ruud nam het van haar over en ging rechtop zitten. ‘Het is inderdaad dezelfde abdij. Het wordt steeds vreemder.’

Hij gaf het schilderijtje terug aan Rachel die er verbaasd naar bleef kijken. Ineens keek ze op en zei: ‘Hoe meer ik te weten kom, hoe groter het mysterie wordt. Het lijkt wel alsof ik steeds minder weet.’ Ze legde het schilderijtje op haar nachtkastje en kroop terug in bed. ‘Ik wil weten wat er aan de hand is.’

‘Ja, ik geloof dat er inderdaad meer te vertellen is dan alleen maar een verstopt medaillon en een Mariabeeld. Er zit een verhaal achter,’ beaamde Ruud.

De volgende dag reed Rachel voor de derde maal naar de universiteit. Ze was een uur te vroeg, maar ze kon niet meer wachten. Ze parkeerde haar auto en liep in looppas naar de universiteit. Ze liep in één keer door naar Sigmunds kantoor en klopte op de deur. Niemand reageerde en nieuwsgierig als ze was voelde ze aan de deur. Die was dit keer op slot. Ze besloot dan maar te wachten, ten slotte was ze een uur te vroeg. Na tien minuten werd ze ongeduldig en besloot een kop koffie te halen in de mensa van de universiteit.

De studenten liepen af en aan met koffie, broodjes en zelfs complete maaltijden. Sommigen zaten naar hun laptop te staren, terwijl ze gedachteloos hun eten in hun mond stopten. Anderen zaten gebiologeerd naar hun boeken te kijken. De meesten zaten echter gezellig in groepen te kletsen over wat voor een goed weekend ze waarschijnlijk hadden gehad, of wat de plannen waren voor het volgende. Het boeide Rachel allemaal weinig en de tijd leek niet vooruit te branden.

Na een kwartier had ze het tafereel wel gezien en stond op. Ze nam haar lege bekertje mee en gooide het in de dichtstbijzijnde prullenbak. Ze liep terug naar het kantoor van Sigmund, maar dat bleek nog steeds op slot te zijn. Ze keek op haar horloge. Nog steeds een half uur te vroeg, dus besloot ze maar wat rond te gaan lopen. Doelloos doolde ze door de gangen waarbij ze telkens moest denken aan het vreemde telefoongesprek met de professor.