HET GEHEIM VAN

MONTSERRAT

ALEXANDER CAMMANS

HET GEHEIM VAN

MONTSERRAT

Reeds verschenen van Alexander Cammans:

DE VERBORGEN WAARHEID

HET GEHEIM VAN MONTSERRAT

© 2013 Alexander Cammans

Uitgeverij Zilverspoor / Schrijverspunt clusteruitgeverij

Alle rechten voorbehouden

Redactie: Cocky van Dijk

Omslagontwerp: Studio Zilverspoor

Omslagfotografie: iStockphoto

ISBN 978-94-62660-74-8

NUR 332

cammans.eu

zilverspoor.com

artbooksshop.com

Voorwoord

Na het schrijven van mijn debuut De verborgen waarheid, vloeide er een vervolg uit mijn pen met als resultaat het verhaal dat voor u ligt.

De karakters zullen hun uiterste best moeten doen om hun rol opnieuw te spelen. De ruimte tussen onschuld en schuld wordt steeds kleiner.

De een evolueert, de ander niet. Wie is de wijste?

De auteur en de personages hebben samen een leuke tijd beleefd. Het samenspel tussen eerdere gebeurtenissen en nieuwe wendingen rolde als een Engelse wals over het papier.

Het heerlijke aan schrijven is dat je diep in je eigen wereld kunt duiken en daarin de vrijheid kunt opzoeken. Ik nodig u graag uit om samen met mij deze wereld te verkennen. Het gaat niet om de danser, het gaat om de dans.

Hoe het werkt, weet ik nog steeds niet. Het is als een horloge. Je kunt het mechanisme uit elkaar halen, maar aan de onderdelen zie je niet hoe het kan dat het zo iets ongrijpbaars als de tijd aangeeft.

Niets in dit verhaal lag van te voren vast, alleen de geschiedenis. Die is onwrikbaar. Maar is dat wel zo? De geschiedenis wordt geschreven door de overwinnaar. Is daarmee de waarheid beschreven?

De waarheid kan soms vele gezichten hebben en die bekijken met nieuwe ogen is niet gemakkelijk. Als door de ogen van een kind, dat onbevangen en onbevooroordeeld de wereld kijkt. Wie kan zich dat zelfs maar herinneren, eenmaal de volwassen leeftijd bereikt?

De voor waar aangenomen geschiedenis vervaagt tot een mythe. Waar feit en fictie door elkaar lopen, als elkaars eeuwige tegenstelling. We zijn meesters op ons eigen toneel, maken onze eigen geschiedenis. Maar is het een luchtspiegeling of een feit?

Het wordt langzaam tijd om weg te dromen in de wereld van Ruud en Rachel. Sla de pagina om en geniet. Misschien denkt u er nog over om het weg te leggen, maar de eerste woorden zijn reeds uw hoofd binnengedrongen. Het kan zo maar al te laat zijn…

‘Het schrift vormt enkel de partituur van de aria die de lezer moet zingen.’

Francisco Umbral

‘Die mythe van Christus is ons goed van pas gekomen.’

Paus Leo X, (1513-1521)

Hoofdstuk 1

‘Ik groet u, mijn beminde en gekerstende slaven!’ fluisterde bisschop Di Taglia in zichzelf.

Hij voelde de macht van zijn ambt door zijn aderen stromen. Een heerlijk gevoel, alsof hij een Romeinse keizer was die werd aanbeden in het Colosseum. Zijn zwaaiende hand daalde terug naar de rand van het balkon en hij moest zich inhouden om de grimmige grijns die hij voelde opkomen in toom te houden. Tevreden keek hij uit over de vele gelovigen die zich hadden verzameld op het Sint Pietersplein. Hij voelde het zweet langs zijn dubbele kin druipen. De veel te copieuze lunch deed de pij om zijn dikke postuur spannen en de wijn bezorgde hem een lichte, doch prettige roes. Langzaam, maar waardig plantte hij zijn volumineuze lijf op het pluche van de bank.

Traditioneel liep het plein vol met duizenden mensen die op de groeten en de zegen van de Paus af kwamen. De mensenmassa groeide al sinds dagen. Het geweldige weer zorgde ervoor dat ook dit jaar het plein vol zou staan met niet alleen gelovigen uit de hele wereld, maar ook een hoop gelegenheidsmensen.

De Italiaanse veiligheidsdiensten en de politie waren zoals ieder jaar massaal aanwezig, echter bijna niet zichtbaar. De meest moderne technieken werden ingezet om de mensenmassa te scannen en in de gaten te houden om zo nodig direct in te kunnen grijpen.

Eindelijk was het dan zo ver. De Paus verscheen op het balkon en de aanwezigen begonnen luid te klappen. Het hele plein zinderde en veerde op om maar een glimp op te kunnen vangen van de Paus. Televisiestations waren aanwezig om de Paus in alle komende journaals van die dag uit te kunnen zenden. De Paus zou zo meteen de Paasboodschap uitspreken, waarna hij zoals ieder jaar in alle talen de bedankwoorden zou uitspreken.

Na het luide geklap zorgde de Paus er met een klein armgebaar voor dat de menigte stil werd. Je kon een speld horen vallen tussen de duizenden mensen.

Vermoeid ging de oude Paus zitten. Snel werd er een microfoon voor hem neergezet en werd zijn tekst aangereikt.

‘Cantemus domino: gloriose enim magnificatus est.’ De Paus was zijn toespraak begonnen.

Het was ongelofelijk hoe zo veel mensen zo stil konden zijn. Op de achtergrond stonden de televisieverslaggevers hun live televisieprogramma te draaien, zodat honderden miljoenen kijkers de Pauselijke woorden rechtstreeks konden horen.

Ergens in de massa begon een man te schreeuwen. De woorden van de man werden op diverse plekken op het plein overgenomen en al snel echode zijn geschreeuw over het enorme plein.

‘Leugenaar! Leugenaar!’

Di Taglia hoorde het geroezemoes dat beneden hem ontstond. Meteen voelde hij de irritatie opborrelen.

De Paus zette stug zijn toespraak voort, het tafereel beneden hem negerend. Voorzichtig draaide Di Taglia het volume van de Pauselijke microfoon hoger, in een zwakke poging de roepende meute te overstemmen. Maar dat was al niet meer mogelijk. Voor het eerst in tweeduizend jaar geschiedenis werd de Paus nu steeds sterker voor leugenaar uitgemaakt.

De woorden gonsden door de lucht, live gevolgd door zwiepende televisiecamera’s. Verslaggevers bewogen nerveus in hun pogingen dit ongehoorde tafereel vast te leggen.

‘Leugenaar! Leugenaar!’

Bisschop Di Taglia keek verstoord vanaf zijn hoge positie op het balkon bij de Paus en maande de massa met brede, verticale handgebaren tot stilte, wat alleen maar tot effect had dat de roep steeds sterker werd. Vertwijfeld ging hij weer zitten, niet wetende wat te doen met deze nieuwe situatie. Heel even durfde hij de Paus aan te kijken. Die reageerde in het geheel niet, maar ging stug door met het aflezen van zijn tekst op zijn papier. De microfoon stond nu op de hoogste stand en de boxen kregen er merkbaar moeite mee. De geluidskwaliteit ging hoorbaar achteruit.

Snel gaf Di Taglia enkele tekens aan een medewerker van de Zwitserse garde die er eerst volkomen beheerst, zelfs bijna verveeld bij had gestaan. Hij zag tot zijn tevredenheid dat de man enkele korte bevelen gaf in zijn microfoontje. De keiharde reputatie van de bisschop zorgde dat de bontgekleurde bewakers van het Vaticaan in ijltempo achter de oproerkraaiers aangingen.

De onrust werd steeds groter. Langzaam kwam er beweging in de groep, die overal pro of contra Christelijke leuzen begon te roepen. Heel langzaam kwamen voorstanders en tegenstanders tegenover elkaar te staan. Tot zijn stijgende verbazing werd de situatie met de minuut explosiever.

Hier en daar ontstond wat geduw en getrek, en sommige gezichten begonnen al aardig rood aan te lopen, al was het niet van de zon.

‘Leugenaar! Leugenaar!’ De uitroep golfde over het plein. Veiligheidsdiensten kwamen tot leven, ze grepen mensen in de kraag, maar het waren er gewoon te veel. Sommigen werden afgevoerd, maar net als de pogingen van de Zwitserse Garde, haalden de pogingen het geroep te stoppen weinig uit.

Di Taglia zocht de zwerm mensen door. Nochtans leek er geen georganiseerde groep aan ten grondslag te liggen. Er waren geen spandoeken, geen vaste groepen, geen vaste lijnen, maar toch …Woede maakte zich van hem meester, maar hij moest zijn uiterlijke kalmte bewaren voor de draaiende camera’s.

Ineens sloeg de vlam in de pan. Ergens aan de rand was een vechtpartij uitgebroken. In een mum van tijd waren bijna honderd mensen slaags met elkaar geraakt en de groep werd snel groter. Mensen vluchtten in paniek voor het zich uitbreidende geweld, bang om klappen op te lopen, uit de weg voor de agressie.

De eerst nauwelijks zichtbare politie leek nu tot leven te komen, en voerde een charge uit. Maar de vechtende opruiers leken nog steeds in aantal te groeien als bacteriën op een rottend stuk vlees.

Tot zijn schrik zag Di Taglia hoe de televisiecamera’s de beelden opnamen. De machteloze woede deed zijn rimpelige vingers om de rand van het balkon krommen totdat ze er ziekelijk wit uitzagen. Hij realiseerde zich dat over de hele wereld de beelden werden uitgezonden van bloedende en vechtende mensen. Zijn brein zocht koortsachtig naar een oplossing maar de pers was al niet meer te stoppen. Hij klemde zijn kaken op elkaar en spande al zijn gezichtsspieren om zijn kokende innerlijk te verbergen.

De massahysterie sloeg toe. Een groep mensen vluchtte en liep de aanstormende politie omver, anderen sloegen steeds harder op elkaar in. Duizenden en duizenden mensen vluchtten massaal het plein af. Gewonden vielen, en kregen niet meer de kans om op te staan. Ambulances arriveerden, maar het was bijna onmogelijk om de hulpbehoevenden af te voeren. Ook ambulancemedewerkers kregen de volle laag in de compleet hysterisch geworden massa.

In zijn ooghoek zag hij de Paus zijn rede staken. Zelfs die ging staan en maakte nu ook sussende gebaren. Uiteindelijk trad de Paus terug en verliet het balkon. De microfoon bleef leeg en verlaten achter. Di Taglia sloeg zijn handen voor zijn gezicht. Dit was een ongekende tragedie. Tussen zijn vingers zag hij een camera van een van de grootste televisiestations van Italië rondzwaaien.

De beelden zagen er waarschijnlijk eerder uit als een compleet uit de hand gelopen voetbalwedstrijd dan een Paasboodschap.

De camera hield stil met de lens op enkele heftig vechtende mensen gericht. Weliswaar zonder wapens, maar verder werd alles gebruikt om de tegenstanders tegen de grond te krijgen. En zelfs daar waren ze niet veilig. Een goede straatvechter zou er nog wat nieuwe technieken kunnen opdoen. Hij hoopte maar dat de schokkende beelden die absoluut ongeschikt voor jeugdige kijkers waren, niet live en ongecensureerd doorgezonden werden naar de argeloze kijkers in de wereld. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en keek naar een van de vechtersbazen. De man zag er slank, lang maar toch gespierd uit. Zijn wilde, zwarte haardos wapperde naar alle kanten. De fladderende kleding gaf hem de look van een zwerver. Hij werd belaagd door een aantal mannen in habijt en anderen die zich daarbij hadden aangesloten. De man werd van alle kanten geschopt en geslagen. Hij verdedigde zich met iets, wat de Di Taglia in eerste aanleg niet goed kon zien. Hij hing over het balkon om het tafereel beter te kunnen bekijken. Nu was pas duidelijk wat de relschopper in zijn handen had. Hij sloeg wild om zich heen met een boek, de harde kaft gebruikend als wapen. Di Taglia fronste en voelde zijn rimpels samentrekken. Dat boek ken ik toch… Verdomme.

Bloed liep langs het hoofd en gezicht van de lange man, op zijn blouse zaten donkere bloedvlekken en hij hinkte een beetje met een been. Beetje voor beetje werd hij door de wild geworden myriade in de verdediging gedrongen. Zo goed als mogelijk probeerde hij zich tegen de aanvallende habijten te verdedigen, maar het werd Di Taglia al snel duidelijk dat de nietige figuur zijn strijd zou gaan verliezen. De doodsstrijd van de man brandde zich detail voor detail op zijn netvlies. Hij voelde de neiging opkomen als een dier te grommen van genot. Iemand schopte de vechtersbaas tegen zijn knie, hij kreeg diverse klappen achter op zijn hoofd en in zijn maag waardoor hij voorover klapte. De aanvallers roken de overwinning en kwamen als één front op hem af. Gereduceerd van aanvaller tot slachtoffer, sloeg de lange man wild om zich heen, maar de slagen waren steeds minder gericht en langzamer.

Gefascineerd zag Di Taglia hoe de man theatraal op een knie zat. Zijn been zakte in een vreemde, onnatuurlijke hoek, en hij werd moeilijk zichtbaar tussen de zich opdringende massa. Strijdend ging de man ten onder. Hij zag nog net een glimp van het gezicht dat compleet onder het bloed zat van de vele slagen die hij had moeten incasseren. Langzaam hief hij het boek wat hij in zijn handen had op. Met een laatste slag maaide hij om zich heen, om daarna in de massa te verdwijnen. Teleurgesteld draaide Di Taglia zich weg. De strijd was voorbij. Zijn grootste zorg was hoe hij zijn eigen huid kon redden uit deze netelige toestand. De realiteit van de rellen drong zich weer volledig aan hem op. Het maakte het jachtinstinct in hem los. Hoe dan ook, iemand ging boeten, maar niet hij.

Hoofdstuk 2

Een beetje verveeld zapte Ruud van kanaal naar kanaal, maar al bij het tweede kanaal kon hij zijn ogen niet geloven. De verveling maakte meteen plaats voor verbijstering. De beelden die hij voor zich zag, kwamen hem bekend voor van voetbalrellen. Maar hier was het stadion het Sint Pietersplein. Ook de volgende zenders gaven dezelfde beelden. Een burgeroorlog was er niets bij. Hij verhief zijn slungelachtige, slanke lijf en ging rechtop zitten. Hij kneep zijn grijzige ogen tot spleetjes en nerveus wreef hij door zijn bruine haren.

Zijn vriendin Rachel kwam aanlopen en voegde zich bij hem. Zijn blik gleed even over haar slanke gestalte. Haar lange blonde haren waren in een paardenstaart gebonden. Ze volgde verbaasd zijn blik naar de televisie. ‘Laat eens even staan,’ vroeg ze.

Stil volgde ze de veldslag.

Langzaam werd een man in beeld gebracht die vocht voor zijn leven, maar zoals het er voor stond, zou hij daar niet lang meer van mogen genieten. Hij werd compleet gelyncht door de menigte om hem heen. De camera zoomde maximaal in en liet het boek waarmee de man zich verdedigde nu duidelijk zien. Na een laatste slag verdween hij, verzwolgen door de massa.

Rachel stootte een zacht ‘oh oh’ uit, slikte en zei: ‘Ruud, dit kan toch niet waar zijn?’ De tranen stonden haar in de ogen. Ze nam de afstandsbediening en zocht diverse zenders af. Bij één van de zenders zagen ze het begin van het bewuste stukje met de man en liet Rachel de recorder direct opnemen op de ingebouwde harde schijf. Voor de tweede keer zagen ze hoe de man ten onder ging in de mensenmassa. Ze schakelde over naar de recorder en liet de beelden heel langzaam terugkomen. Bij het moment waar de man het boek in de lucht hield om de laatste vertwijfelde slag uit te delen, stopte ze. Alle kleur trok uit haar gezicht weg. Tranen biggelden langs haar gezicht. Het boek waarmee de man zijn leven vergeefs had verdedigd, kenden ze maar al te goed.

Nu een jaar geleden hadden ze meegewerkt aan een geschiedkundig boek waarin enkele verloren gewaande evangeliën werden gepubliceerd. Het werk had in het begin nauwelijks de aandacht gekregen van de pers en het leek er op dat het stilletjes de geschiedenis in zou gaan als een onbegrepen en onbekend boek. Zelfs het Vaticaan had er niet openlijk op gereageerd. Maar nu zagen ze hetzelfde boek, bebloed en stuk geslagen, opduiken tussen de rellen op het Sint Pietersplein.

‘Ruud, wat is daar allemaal aan de hand? Wat is er gebeurd?’

Ruud haalde zijn schouders op.

Ze schakelden weer over naar de televisie. Alle zenders hadden extra nieuwsbulletins ingelast en deden verslag van de rellen in Rome. De bloedige veldslag werd tot op de meest gruwelijke details in beeld gebracht, maar veel werd er niet duidelijk. Wie was er begonnen? Waarom? Waarom was het uitgelopen op een bloederige slachtpartij?

Stil volgden ze het nieuws.

‘Wat een veldslag,’ zei Ruud.

De gsm van Rachel ging over. Rachel veerde even geschrokken op en nam vervolgens op.

‘Rachel, je spreekt met Jean-Paul Maret. Hebben jullie het nieuws gezien? De lang verborgen evangeliën van ons boek beginnen van zich te spreken. Op het Sint Pietersplein is de hel uitgebroken.’

Rachel zag het beeld van Jean-Paul, de joviale Franse politieman voor zich waar ze zoveel aan hadden te danken. Zijn gespierde armen, onderzoekende blik en scherpe verstand maakten hem tot een aantrekkelijke man. ‘Ja, ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik ben compleet overdonderd. Ik voel me schuldig als ons boek de aanleiding blijkt te zijn voor deze veldslag.’

‘Hoezo? Waarom denk je dat? Dat ons boek ineens opduikt op het plein en als wapen gebruikt wordt door een stel compleet geschifte mannen heeft toch niets met ons te maken?’

‘Dat weet ik zo net nog niet. Ik hoop dat je gelijk hebt.’

Tegelijkertijd probeerde ze mee te luisteren bij één van de nieuwsbulletins waar door een verslaggever ter plaatse een vrouw werd geïnterviewd op het Sint Pietersplein. Ze vertelde: ‘We zijn hier samen gekomen met de leden van de “Ordo Vox Populi” om de Paus te laten weten dat we zijn leugenachtige boodschappen niet langer tolereren.’

Demonstratief hield ze het boek omhoog waar Ruud en Rachel aan hadden meegewerkt. Sterker nog, Rachel had de meeste documenten zelf opgespoord in een zoektocht door Europa en Zuid-Amerika. De camera begon langzaam in te zoomen op het boek, maar zonder het gezicht van de vrouw uit het oog te verliezen die weer begon te vertellen.

‘Hierin staat het allemaal! We zijn eeuwenlang voorgelogen!’

De journalist begon net aan een nieuwe vraag toen er in de hoek van de camera ineens heel kort iets zichtbaar werd. Vlak langs het hoofd van de geïnterviewde vrouw kwam een flinke kei aangevlogen. Hij miste de vrouw op een haar na, maar een doffe klap maakte duidelijk dat hij toch iets had geraakt. Voor het oog van de camera zakte de journalist op zijn knieën en greep met beide handen naar zijn hoofd. Zonder er nog verder enige aandacht aan te besteden, liet hij de microfoon op straat vallen. Tussen één van zijn handen kwam direct een stroom bloed op gang, die zich verspreidde over zijn gezicht en zijn hemd. Een tweede kei kwam aangevlogen en raakte de camera vol. De vrouw bukte zich en gebruikte het boek om haar hoofd te beschermen. De camera deed het nog en maakte close ups van de bloedende journalist.

De chaos was compleet. De vluchtende massa walste over alles heen wat in de weg stond. Politieagenten, dranghekken, niets hield hen meer tegen.

‘Hallo! Hallo!’ klonk het ineens uit haar gsm.

Rachel was zo overdonderd dat ze helemaal vergeten was het gesprek te beëindigen. Ze drukte haar mobiel tegen haar oor. ‘Ja, Jean-Paul, zeg het maar.’

‘Luister, zie je kans op heel korte termijn naar Parijs te komen? Dan kunnen we overleggen of we iets moeten doen, en wat.’

‘Ja, nou, maar wat hebben wij hiermee te maken? Wij zijn toch niet verantwoordelijk voor de uitbarsting van geweld die we nu zien? Wij kunnen er toch niets aan doen wat anderen in ons boek menen te lezen?’

‘Ja, dat klopt wel, maar wellicht gaat zich dit tegen ons keren. Kom toch maar naar Parijs.’

Rachel overlegde kort met Ruud. ‘Goed, ik kom naar Parijs. Kan ik bij jou logeren?’

‘De vrijmetselaarsloge waar ik lid van ben zal voor een tijdelijk onderkomen zorgen. Wanneer kun je hier zijn?’

‘Ik kom maandag met de auto. Het is maar vier uur rijden. Mail me het adres van het logeeradres door, dan vind ik het wel.’

‘Goed, beschouw het maar als geregeld. Maandagavond na mijn werk zullen we overleggen in de loge. Rachel, tot maandag.’

‘Tot ziens.’

Ruud keek haar bezorgd aan. ‘Waar gaat dit nu naartoe? Wat ga je precies in Parijs doen?’

‘Ik weet het zelf nog niet eens, maar ik hoorde aan de stem van Jean-Paul dat hij zich grote zorgen maakte. Zo ken ik hem niet.’

‘En jij gaat die zorgen dan weer opzoeken?’

‘Ruud, rustig nou maar. Ik loop heus niet in zeven sloten tegelijk. Ik ben niet alleen in Parijs en de vrijmetselaars zullen me beschermen.’

Ze volgden de beelden tot ’s avonds laat. De veldslag eindigde met een enorme politiemacht die iedereen arresteerde die zich niet rustig hield, met of zonder habijt. Na enkele charges werd het Sint Pietersplein volledig schoongeveegd en hermetisch afgesloten. Geen muis kwam er meer in of uit. Ambulances reden af en aan om de vele gewonden af te voeren. Toen er geen interessante live beelden meer te draaien waren, werden op de meeste zenders actualiteitenprogramma’s ingelast die met de beelden op de achtergrond het geheel becommentarieerden.

Vol van de vele bloederige beelden gingen ze die avond slapen.

Maandagmorgen ontbeten ze samen. ‘Ben je voorzichtig daar in Parijs?’ vroeg hij zachtjes.

‘Je kent me toch.’

‘Ja, daarom maak ik mij juist zorgen…’

Ze gaf hem een dikke zoen toen hij naar buiten liep om naar zijn werk te gaan. ‘Ik zal goed op mezelf letten.’

Rachel startte haar laptop op om even vlug naar het nieuws te kijken. De krantenkoppen deden haar hart verlammen. “Parijse moskee uitgebrand na brandstichting”. “Bisschop Luik dood gevonden, hangend aan een brug”. “Woedende menigte vernielt interieur kapel in voorstad Parijs”. Het leek wel alsof alles wat met religie te maken had ineens besmet was. “Belgische bisschop roept in mis op om leden van de Ordo Vox Populi tot ketter te verklaren”.

Dat laatste bericht dat bovenaan de internetpagina stond van een Belgische krant, trof haar diep in haar hart. Tijdens het onderzoek dat ze had verricht naar de verloren evangeliën, was ze op de Ordo Vox Populi gestuit. Het bleek een eeuwenoude religieuze Orde te zijn, die zich op basis van enkele oude evangeliën tot doel had gesteld de verschillende religies nader tot elkaar te brengen. Ze waren weliswaar begonnen vanuit een Christelijke achtergrond, maar ze hadden eeuwenlang pogingen ondernomen om zowat in het zicht van de Katholieke Kerk de diepe kloven tussen de religies te overbruggen. De Orde was op sterven na dood en had nog maar enkele leden die zich gedeisd hielden. Van enige activiteit was al meer dan honderd jaar nog nauwelijks sprake. En ineens beweerden hele horden oproerkraaiers lid te zijn of te zijn geweest. Ze begreep er niets van.

Vele kerken en moskeeën stonden al onder politiebewaking, maar de spiraal van geweld leek niet te stoppen. De kranten hadden absoluut geen tekort aan kopij.

Ze schudde haar hoofd en sloot de laptop af. Het was zo ondertussen tijd om te gaan. Snel pakte ze wat spullen bij elkaar die ze nodig zou hebben voor een paar dagen Parijs en in minder dan twintig minuten stond er een gepakte rugzak in de gang. Ze keek nog eens door het huis, pakte haar rugzak en liep naar buiten. Ze sloot af, gooide de rugzak op de achterbank van de auto, voerde het logeeradres in het navigatiesysteem in en reed weg.

In het begin van de middag arriveerde ze in Parijs. De rit was prima verlopen. Geen file, geen oponthoud en zelfs de wegen in Parijs waren verrassend leeg. Alleen viel haar op dat ze bijzonder veel politievoertuigen was tegengekomen en zelfs twee trucks van het Franse leger vol met soldaten.

Het logeeradres bleek een kleine slaapkamer te zijn met een aangrenzende badkamer, in een huis vlak naast de loge. Op een dressoir lag een briefje van Jean-Paul: ‘Vanavond om zeven uur komen we bij elkaar in de loge. Zorg dat je voor die tijd wat eet. Bijgaand tref je een parkeervergunning voor je auto aan. Leg die direct zichtbaar onder de voorruit. Tot vanavond, groet, Jean-Paul.’

Ze bekeek de kaart en vroeg zich af hoe het kon dat ze die kaart konden gebruiken, terwijl ze haar kenteken niet wisten? Maar natuurlijk, bedacht ze zich. Jean-Paul werkte bij de recherche van Parijs. Hij had vast een manier gevonden om te zorgen dat haar oude koekblik van een auto probleemloos hier een paar dagen kon staan. Tevreden liep ze naar buiten om de kaart in de auto te plaatsen. Even glimlachte ze. De typische Parijse sfeer in de binnenstad vond ze heerlijk. Overal de ongeveer zes verdiepingen tellende gebouwen in hun typische bouwstijl met ijzeren balkonhekken voor de ramen die waren voorzien van bloemen… De stad had iets magisch. Het gaf haar een speciaal gevoel, iets dat ze niet kon beschrijven maar gewoon goed voelde.

Weer binnen ruimde ze slechts een gedeelte van haar spullen in, de rest bleef in de rugzak. Daarna stuurde ze Ruud een sms dat ze prima was aangekomen en dat Jean-Paul het zoals gewoonlijk weer allemaal goed voor elkaar had. Vervolgens verliet ze het appartement om in de buurt wat te gaan eten.

Na het eten vertrok ze snel en weer terug in haar tijdelijke onderkomen zette ze meteen de televisie aan. Het Franse nieuws was nog steeds vol van de religieuze haat die ineens was ontstaan en er werd volop gespeculeerd naar oorzaken, maar zeker ook de gevolgen. De brandende moskee had spontane rellen uitgelokt van een grote groep moslimjongeren uit de voorsteden. Ze trokken met spandoeken door de straten. Een kleine kerk die op de route lag werd met man en macht verdedigd door een grote politiemacht. Die kon echter niet voorkomen dat sommige auto’s die toevallig in de buurt stonden in vlammen opgingen. Ook meer dan de helft van de onbetaalbare glas in lood ramen van de kerk moesten er aan geloven. Alles wat maar als projectiel kon worden gebruikt, vloog in de richting van de kerk en de politie.

Tien voor zeven stond ze op en liep naar de loge. Ze had er een grote hekel aan om te laat te komen, dus zorgde ze dat ze zeker op tijd zou zijn. Bij de ingang stond een man, die met een lijst in de hand checkte of ze binnen mocht. Ze bleek compleet met foto op de lijst te staan. De man zag er niet uit als een uitsmijter van een discotheek, maar Rachel wist dat schijn bedriegt in dit geval. Het feit dat de ingang van de loge werd bewaakt, boezemde haar toch wel angst in.

Jean-Paul stond haar in de hal op te wachten. ‘Kom mee, de meesten zijn er al.’

Ze liepen een trap op, naar een ruimte die was ingericht als vergaderzaal. Sommige van de gezichten herkende ze uit de tijd dat ze gezamenlijk met de vrijmetselaars van de loge achter de verborgen evangeliën aan had gejaagd, anderen had ze nog nooit gezien. Stipt om zeven uur opende Jean-Paul de vergadering. Hij liet iedereen zich kort voorstellen. De aanwezigen waren allen vrijmetselaars en kwamen uit zeer verschillende beroepsgroepen.

‘Mensen, we weten niet wat er precies aan de hand is, maar ineens lijkt de vlam in de pan geslagen. Alles wat met het geloof te maken heeft, is reden tot spanning. Op de een of andere manier lijkt ons boek daar een rol in te spelen, al is ons in het geheel niet duidelijk welke rol. Ik ben bang dat we een conflict in gesleept worden dat zijn weerga niet kent.’

‘Waarom zouden wij daarin worden gesleept?’ vroeg een man die zich had voorgesteld als een jurist van een groot Frans bedrijf.

‘Overal waar onlusten uitbreken, blijkt ons boek op te duiken. Het zal niet lang duren of iemand gaat de aanval openen op de Ordo Vox Populi of de vrijmetselaars.’

Al snel ontaardde de vergadering in een kleine chaos. Jean-Paul deed zijn uiterste best om de gemoederen in bedwang te houden, maar de meningen waren te zeer verdeeld. Sommigen meenden dat de hele vergadering zinloos was, omdat de vrijmetselaars niets van doen hadden met de toestanden in de stad, anderen meenden dat ze gevaar liepen, aangezien de hele ontdekking van de verborgen evangeliën door de vrijmetselaars was geregeld. Dat Rachel daar een hele cruciale rol in had gespeeld en zonder haar doortastendheid er weinig was gebeurd, werd even vergeten. Ze besloot er geen punt van te maken, daar dat alleen maar de vergadering zou bemoeilijken. Na twee uur discussie bleven de meesten van mening dat op dit moment geen actie moest worden ondernomen.

De vergadering werd beëindigd. Bijna iedereen verliet de ruimte. Rachel bleef nog even zitten. Ze staarde naar Jean-Paul die onzeker aan het hoofd van de tafel zat.

‘Ik vond het erg teleurstellend,’ zei Jean-Paul. Enigszins vertwijfeld haalde hij zijn handen over zijn gezicht.

‘Ja, als ik even heel eerlijk mag zijn, vraag ik me af wat ik hier nu eigenlijk kwam doen.’

Jean-Paul keek haar schuldig aan. ‘Ja, ik snap wat je bedoelt.’ Hij gooide een exemplaar van het nu beruchte boek op tafel. ‘Ruim een jaar leest bijna niemand dit boek, op een aantal wetenschappers na die op hun vakgebied met religie bezig zijn. Van de Ordo Vox Populi had geen mens gehoord. Het Vaticaan deed waar ze al eeuwen goed in is; ze wachtte even af wat er gebeurde en toen dat vrij weinig was, probeerde ze alle publiciteit in de doofpot te stoppen. Net als met de beroemde Nag Hammadi evangeliën die in negentienhonderdvijfenveertig zijn gevonden.’

Rachel knikte. Ze kende maar al te goed het verhaal van de rollen die door een Arabische boer in de Egyptische woestijn waren gevonden. De Katholieke Kerk had alles op alles gezet om te voorkomen dat de ontdekking niet te veel aandacht kreeg. En met succes, nog steeds wisten velen niet van het bestaan ervan.

‘En ineens beginnen wat fanatiekelingen de Paus voor leugenaar uit te maken, zorgen voor een veldslag op het Sint Pietersplein en voordat je het weet staan we elkaar naar het leven, omdat we een andere religie hebben.’

‘Ja, als het op het geloof aankomt, blijkt de laag beschaving van de mensheid af te bladderen als verf van rot hout,’ antwoordde Rachel.

‘Laten we even afwachten. Ik weet ook niet zo goed wat ik er mee aan moet.’

Ze zuchtte diep.

‘Zullen we ergens hier in de buurt nog wat gaan drinken?’ opperde Jean-Paul. ‘Dan kunnen we even bijkletsen. Tenslotte hebben we elkaar alweer een paar maanden niet gezien.’

Het gezicht van Rachel klaarde op. ‘Ja, goed idee. Laten we dat maar doen.’

Ze stonden op en liepen naar beneden.

Het pand was bijna verlaten, op de bewaker aan de deur na. Uit een andere ruimte kwam Jules, één van de deelnemers van de vergadering, gelopen. Hij deed zijn jas aan en liep naar de deur, toen hij Rachel en Jean-Paul de trap af zag komen.

‘Dat was geen vergadering zoals ik van je gewend ben.’

Jean-Paul trok een grimas, maar antwoordde niet. De man wachtte even en gezamenlijk liepen ze naar buiten.

Ze hadden nog geen vijf meter afgelegd, toen ze vanuit een andere straat een motor hard hoorden optrekken. Op zich niets bijzonders en dus gingen er kostbare seconden verloren voordat ze in de gaten hadden wat er gebeurde.

De bewaker kwam op hen af gerend. ‘Liggen!’ brulde hij.

Rachel draaide zich als eerste om. De motor kwam met toenemende snelheid op hen afgereden. De bewaker trok een pistool, maar de geheel in zwarte motorkleding gestoken figuur achterop de motor was hem voor. Hij had een automatisch pistool in de aanslag. Rachel zag als in slow motion de mondingsvlammen van het pistool. In haar ooghoeken zag ze hoe de bewaker schokte onder de inslagen die zijn lijf te verwerken kreeg, naar opzij viel en met een doffe klap neerkwam. Ze signaleerde dat het automatische pistool hun kant op werd gedraaid. Ze was als verstijfd.

Jean-Paul trok Rachel ruw aan haar haren naar beneden. Zelf liet hij zich ook vallen. ‘Jules, bukken!’

In plaats daarvan probeerde Jules weer naar binnen te rennen, maar werd in zijn beweging plots gestopt. De zijkant van zijn lichaam werd geraakt door een langgerekt salvo.

Jean-Paul rolde door en trok zijn dienstpistool.

Rachel viel op de stoep met haar hoofd. Een pijnscheut flitste aan de binnenkant van haar schedel.

Jean-Paul schoot op de motor, maar moest stoppen toen er van de andere kant een auto kwam aangereden met daarin een nietsvermoedend gezin. Ze reden recht de vuurlinie in.

Een serie droge klikken volgde op het oorverdovende salvo. Het magazijn van de schutter was leeg, maar hij bleef als een bezetene de trekker overhalen. De motorrijder schakelde en liet de motor alles geven wat hij aan vermogen had. Seconden later waren ze verdwenen in de straten van Parijs.

Rachel kwam langzaam overeind en wreef over haar gehavende gezicht. Versuft bleef ze zitten. Haar hoofd, dat Jean-Paul uit alle macht naar de grond had getrokken, had de stoep flink geraakt. Hij had zelfs een pluk haar meegenomen, die deels nog aan zijn handen zat.

‘Kom, naar binnen, misschien komen ze nog terug!’ riep Jean-Paul.

Rachel kreeg het nog niet helemaal mee. Hij trok haar hardhandig omhoog en sleurde haar over de stoep. De aanblik van de bewaker die een deel van zijn hoofd miste, gaf haar vleugels. Ze wist niet hoe snel ze moest rennen toen ineens de doodsangst toesloeg. Iedere stap bracht haar dichter bij de dikke deur van de loge.

Trillend over hun hele lijf renden ze naar binnen en gooiden de deur achter zich dicht.

Binnen zakte Rachel in elkaar tegen een pilaar in de hal. Ze sloot haar ogen en hoorde Jean-Paul bellen. De tranen liepen haar over de wangen, haar hoofd bonkte en ze kon haar handen niet stil houden. Als een drugsverslaafde die aan het afkicken is, zat ze als één hoopje ellende in elkaar gedoken.

Slechts luttele minuten later hoorde ze de sirenes al aankomen. Het was alsof Jean-Paul de hele cavalerie had opgetrommeld. Er kwam geen einde aan de gillende sirenes. Toen de wagens gearriveerd waren, werden de sirenes uitgezet, wat een angstaanjagende stilte tot gevolg had. Politieagenten en ambulancemensen kwamen naar binnengerend. De mannen van de ambulance bukten naast haar en begonnen haar ongevraagd te onderzoeken.

‘Ik ben niet gewond,’ hakkelde ze huilend.

Eén van de broeders wilde haar een spuit zetten, maar toen ze die zag protesteerde ze hevig. ‘Nee, ik wil niet, laat me met rust!’

Maar ze grepen haar arm en voordat ze besefte wat er gebeurde werd alles om haar heen zwart.

Hoofdstuk 3

Langzaam werd ze wakker. Haar hoofd was één grote mist en ze keek versuft de kamer rond. Haar ogen zagen niets herkenbaars. Waar waren haar spullen? Waar was ze? Er was niemand te zien. Verderop hoorde ze iemand zwaar rochelen. Het raam was licht verduisterd met gordijnen. Ze begreep er niets van. Ze ging rechtop zitten en ineens kwam alles terug. De schoten, het bloed, de gruwelijke beelden. Nu besefte ze ook waar ze was. Het soort bed waar ze in lag kon je maar op één plek vinden: in een ziekenhuis.

Ze stond op en zag dat ze in een of andere ziekenhuispyjama was gehuld. Wat een verschrikkelijk vod. Ze liep naar de kleine kledingkast, pakte haar kleren en kleedde zich meteen om. Dat voelde onmiddellijk al een stuk beter. Haar hoofd werd steeds helderder en er spookte van alles door haar hoofd: Ruud bellen, weg hier, drinken.

Aangrenzend was een kleine badkamer waar ze haar gezicht natmaakte met koud water en dronk aan de kraan. Het water smaakte vies.

Ineens ging de deur open. Iemand mompelde iets en kwam de kamer binnen. Met een ruk werd de deur van de badkamer opengegooid. Ze schrok zich wild en deinsde achteruit.

‘Weer wakker? U moet blijven liggen. U heeft nog rust nodig. Kom, ik breng u weer naar uw bed.’

De verpleegster trok aan haar arm om haar mee terug naar het bed te tronen, maar Rachel trok zich los.

De verpleegster nam haar arm weer, nu steviger. ‘Rusten moet je.’

‘Ik moet helemaal niets, ik wil hier weg.’

‘U mag pas gaan als de arts dat goedvindt. Hij komt vanmiddag.’

‘Ik ga nu weg.’ Zelfverzekerd trok Rachel zich los, passeerde de verpleegster met een paar grote stappen en liep op de deur af.

‘Dan moet u een formulier tekenen dat u op eigen initiatief het ziekenhuis verlaat en dat is op eigen risico. Komt u alstublieft even mee naar de verpleegsterspost.’

Rachel keek haar wantrouwend aan. ‘Geen spuiten meer en ik wil hier weg.’

‘Prima, als u dat wilt. Uw eigen risico. Als u omvalt, niet ons aankijken. Maar tekent u alstublieft dat formulier.’

‘Goed,’ zei Rachel. ‘Kom dan maar.’

Ze liepen samen naar de verpleegsterspost waar de verpleegster een uitgebreid formulier uit een bakje nam. Rachels kennis van de Franse taal was niet zo goed dat ze alles begreep wat er in stond, maar dat kon haar niets schelen. Ze wilde maar één ding: weg. De verpleegster wees op een veel te kleine stippellijn. Rachel tekende, groette en liep weg.

Ze nam haar gsm uit haar zak en keek even naar het display. ‘Verdorie,’ mopperde ze, ‘bijna geen batterij meer.’ Hoe lang heb ik eigenlijk geslapen?

Aan het einde van de gang kwam een politieagent aangelopen met een beker koffie. Hij keek erg verveeld uit zijn ogen en zag er echt uit alsof hij de koffie wel kon gebruiken. Op het moment dat hij Rachel zag, werden zijn ogen groot. ‘Mevrouw Lammers, bent u al wakker? Dat wist ik niet. Ik zal Jean-Paul bellen.’

Voordat Rachel kon reageren, ratelde hij in een hoog tempo in de telefoon. ‘Mag u het ziekenhuis al verlaten?’ vroeg hij ineens.

‘Ja.’

‘Goed, komt u maar mee. Over een kwartier komt er een wagen die ons ophaalt.’

Rachel knikte en volgde de man de sombere gangen door. Ondertussen belde ze Ruud die al bijgepraat bleek te zijn. Bij de uitgang was een klein restaurant, waar ze koffie en wat koeken kochten. Het kwartier was zo voorbij.

‘Kom,’ wenkte de agent. Hij liep naar de uitgang en ging bij een strook staan die was bedoeld om mensen in- en uit te laten stappen. De agent was hier een stuk waakzamer en lette op alles wat bewoog. Al rond spiedend ging hij voor Rachel staan, zodat ze deels uit het zicht stond van de auto’s die aan- en afreden. Tussen de vele merken kwam een grote Renault aanrijden met achter verduisterde ramen. De agent knikte en trok Rachel mee. In een oogwenk zat ze in de auto. De agent stapte naast haar in. Zonder tijd te verliezen reed de wagen weer weg.

‘Waar gaan we naartoe?’

‘Het bureau van Jean-Paul,’ zei de chauffeur. ‘We moeten nog even met u praten.’

Dat klonk onheilspellend, maar Rachel maakte zich geen zorgen. De rit naar het bureau duurde niet lang. Ze werd naar binnen geleid en in een verhoorkamer gezet. Zonder te vragen wat en of ze iets wilde kreeg ze koffie voorgezet en lieten ze haar alleen. De deur werd tot haar verbazing gesloten. Ze bekeek het kale vertrek. Het was precies zoals je het in films zag: een grote tafel, een viertal oude, eenvoudige stoelen en een raam waar je wel door naar binnen kon kijken, maar niet naar buiten. Verder niets, nog geen schilderij aan de muur.

Het wachten duurde een eeuwigheid. Of ze waren haar compleet vergeten, of ze hadden het druk. Haar koffie was al lang op en nog steeds was er niemand te zien. Ze keek naar het raam. Zou er iemand achter staan om haar te observeren? Ze voelde zich wel bekeken.

Zonder waarschuwing ging ineens de deur open. Rachel veerde van schrik even op.

Er kwamen twee mannen binnen. Eentje in uniform, die ging zitten. De tweede bleef staan.

‘Goedendag, ik ben rechercheur Van Rompuy. Wilt u in het Frans of in het Engels spreken?’ vroeg Van Rompuy.

‘Doet u maar Engels, dat gaat toch beter.’

‘Akkoord,’ zei Van Rompuy.

Hij hoorde haar uit over de aanslag van vorige dag. Alles wilde hij weten, tot de gewelddadige details toe. Wanneer had ze de motor gehoord? Beschrijf het geluid eens? Hoeveel schoten had ze gehoord? Wat droegen de mannen? Het spervuur van vragen bleef maar komen. Ze beantwoordde de vragen zo goed mogelijk, maar af en toe liepen de tranen haar uit de ogen. De gruwelijke details waren nog te vers en alles zo in detail op te moeten lepelen, deed het haar helemaal opnieuw beleven. Maar dat was nu precies wat Van Rompuy wilde. Aan het einde van het gesprek voelde ze zich compleet leeg, verdrietig, ze had hoofdpijn en wilde alleen nog maar liggen.

‘Goed,’ besloot Van Rompuy. ‘U bent vrij om te gaan, maar met Jean-Paul Maret hebben we afgesproken dat u niet naar uw adres bij de loge kunt. Dat is daar te dichtbij. We hebben een ander adres voor u geregeld. Uw spullen zullen daar naartoe worden gebracht, ergens vanavond, denk ik. U wordt naar uw appartement gebracht.’

‘Moet ik binnen blijven?’

‘Ja, dat raden we u wel aan, zeker vandaag nog. Totdat we meer weten over het motief en de daders van de aanslag. We weten niet of de schutter het op de vrijmetselaars, op u, of op Jean-Paul Maret in zijn functie als rechercheur hadden gemunt.’

Rachel knikte. Opgelucht dat het gesprek voorbij was, stond ze op. Haar hele hoofd tolde en bonkte. Van Rompuy leidde haar naar een achteruitgang, waar ze in een onopvallende wagen werd gezet. Een politieagent in burger stapte in, stelde zich niet voor, maar reed direct weg.

Bij het appartement aangekomen leidde de agent haar naar binnen en gaf haar een sleutel. ‘Jean-Paul zal nog contact opnemen, tot ziens.’ Zonder op antwoord te wachten sloot hij de deur. Ze hoorde hem de trappen aflopen.

Daar stond ze dan, zonder spullen, alleen in een vreemd appartement. Het lag op vier hoog in een drukke woonwijk, was klein en oogde ongezellig.

Ze ging languit met haar schoenen aan op het oude bankstel liggen en belde Ruud. Die nam meteen op.

‘Hoe gaat het?’

Rachel reageerde lauw. ‘Niet veel beter dan een uur geleden.’

Hij zuchtte diep. ‘Ik mocht van Jean-Paul niet naar Parijs komen, anders was ik al lang bij je.’

‘Ik mis je, je bent lief. Ze hebben me net compleet uitgevraagd over de aanslag, dus nu ben ik moe, maar verder gaat het goed.’

‘Hoe gaat het nu verder? Kom je naar huis?’

‘Ik weet het niet. Ik heb het gevoel dat ik ergens bij betrokken ben geraakt waar ik het einde nog niet van kan zien. En ik weet niet eens of ik er zelf wel iets mee te maken heb. Wie weet was ik gewoon op de verkeerde tijd op de verkeerde plek.’

‘Godzijdank heb je niets. Ik hoorde van Jean-Paul dat er twee doden zijn.’

Rachel voelde de koude rillingen over haar rug lopen. Ze had wel ingeschat dat de twee het niet zouden overleven, maar nu klonk het toch wel erg definitief. Ze voelde de tranen weer opkomen, maar ze wist zich te beheersen. ‘Ik wacht even af wat Jean-Paul zegt en dan bel ik je terug. Ik wil naar huis. Ik wil jou tegen me aan.’

‘Goed, dan hoor ik vanavond nog van je. Hou je taai.’

Rachel knikte, alhoewel dat weinig zin had aan de telefoon. ‘Zeker weten. Vanavond bellen we.’

Ze wisselden nog wat lieve woordjes uit en uitgebreide begroetingen, waarna ze de verbinding verbraken. Het display van haar gsm gaf aan dat de accu aan het einde van zijn Latijn was, maar zolang haar spullen met de oplader nog in het andere huis lagen, kon ze het ding niet opladen.

Ze sloot haar ogen en viel op de bank in een diepe slaap.

Uren later schrok ze wakker van het geluid van een deur die openging. Nog knipperend met haar ogen zag ze ineens Jean-Paul voor haar staan.

‘Gaat het al wat beter?’ vroeg hij.

Rachel knikte.

‘Luister, ik denk dat het het beste is dat je uit Parijs vertrekt.’

‘Hola, wacht eens even. Het gaat me allemaal veel te snel. Waarom moet ik weg? Weten jullie al wie er achter de aanslag zat en waarom? Ben ik hier niet veilig? En thuis dan?’

Jean-Paul maakte nu op zijn beurt afwerende gebaren. ‘Rachel, het is net één dag geleden. We weten inmiddels met wat voor wapen er is geschoten, maar we hebben geen idee wat het motief achter de aanslag is. Het is gewoon het beste dat je je even ver van Parijs houdt. In ieder geval tot we meer weten. Ik kan de politie bij jou thuis inseinen dat ze een extra oogje in het zeil houden en wat vaker in je straat patrouilleren.’

‘Dat heeft geen zin, dat weet jij ook.’

‘Ja, ik weet het. Toch is het beter dan hier blijven. Ik heb begrepen dat je jezelf ontslagen hebt uit het ziekenhuis, maar dat zal geen probleem zijn denk ik zo.’

‘Nee, ik wilde daar weg. Ik heb daar niets te zoeken. Moet ik me zorgen maken om mijn veiligheid?’

‘Daar kan ik nog niets over zeggen. Vanavond worden je spullen hierheen gebracht, inclusief je auto. Dan krijg je een escorte uit Parijs. Als er ook maar de geringste aanleiding is om aan je veiligheid te twijfelen, nemen we meteen contact op met de politie bij jullie en met jullie zelf. Meer kan ik op dit moment niet doen.’

Rachel zuchtte. ‘Goed, dan moet het maar zo. Eigenlijk ben ik ook blij als ik weer gewoon thuis ben en Ruud in mijn armen kan sluiten.’

‘Oké. Houd je haaks. Ik ben er weer vandoor. De hele stad lijkt wel gek geworden. Ik heb het druk.’

Jean-Paul vertrok en liet haar alleen achter. Er bleef haar niets anders over dan maar wat televisie te kijken.

Twee uur later ging de bel. Ze durfde niet te openen, maar toen ze voorzichtig uit het raam keek, zag ze haar auto staan. Ze maakte de deur open en een man legitimeerde zich als agent en gaf haar de autosleutels.

‘Goed, laten we dan maar meteen gaan.’

De man knikte.

Ze liepen de trap af naar beneden. Snel stuurde ze Ruud een sms: ‘Ben over ruim vier uur thuis. Ik vertrek nu met een escorte. Liefs, Rachel.’

Even later ging de telefoon over, maar dat was blijkbaar net te veel voor de uitgeputte accu. Het apparaat piepte tweemaal als waarschuwing en viel vervolgens uit.

‘Verdomme, die dingen doen het ook niet als je ze echt nodig hebt.’ Ze stak hem in haar zak en keek een beetje angstig over de straat. Achter haar auto stond een politiewagen met een agent erin.

‘We zullen voor u rijden tot op de rondweg. Daar blijven we bij u tot de afslag naar het noorden. Vanaf daar hebben we opdracht u alleen te laten.’ De man stapte in de politiewagen. Hij wachtte tot Rachel de auto had gestart, voegde in en reed langzaam weg.

Rachel keek naar haar rugzak en hoopte maar dat ze niets waren vergeten. Het voelde helemaal niet lekker dat er vreemden door haar spullen waren gegaan, maar daar was niets meer aan te doen. Haar bezoek aan Parijs was een nachtmerrie geworden.

De rit door Parijs naar de autobaan verliep prima. Ze hoefde de politiewagen maar te volgen. Haar navigatiesysteem sputterde af en toe tegen, maar blijkbaar wisten de agenten beter wat de kortste route was. Eenmaal op de périphérique, de rondweg rond Parijs, aangekomen zag ze de bordjes A1, vliegveld Charles de Gaulle en Brussel staan. Ze zuchtte.

De politiewagen veranderde van baan en kwam naast haar rijden. De man knikte naar haar en reed door op de rondweg.

Ze knikte terug, gaf richting aan en voegde in. Even later reed ze Parijs uit.

Bij het vliegveld aangekomen reed ze de tunnel in onder de landingsbaan. Een groot vliegtuig taxiede net voorbij. De tunnel gaf haar een onprettig gevoel. Ze reed nu wel Parijs uit, weg van het bloed en de ellende, maar ze reed alleen. Er was niemand die haar kon helpen. Ze kon zelfs niemand bellen, realiseerde ze zich.

Opeens leek iedere auto verdacht. Ze keek in haar achteruitkijkspiegel. Een auto wisselde van baan en kwam achter haar rijden. Hij kwam steeds dichterbij en reed ten slotte op akelig korte afstand van haar. Ze reed al de maximumsnelheid en ze durfde niet nog harder. Het zweet brak haar uit.

Ineens veranderde de auto weer van baan en begon haar in te halen. Tergend langzaam. Er zaten drie mannen in. Ze waren bijna niet te zien in het donker van de tunnel. Toen de auto naast haar reed, keek ze de mannen aan. Eentje keek terug. Haar maag verstrakte. Ze trok haar hoofd naar beneden en trapte vol op de rem. De auto reed door zonder dat er wat gebeurde, maar de auto achter haar moest nog veel harder op de rem door haar onverwachte manoeuvre. Ze realiseerde zich dat ze nog maar veertig reed en trok snel weer op. Ze werd ingehaald door luid toeterende Fransen die met hun lichten knipperden. De wagen met de verdachte mannen was doorgereden zonder haar nog een blik waardig te keuren.

‘Jezus, kom op. Er is niets aan de hand,’ zei ze hardop tegen zichzelf. Ze reed weer de maximumsnelheid en zag het einde van de tunnel naderen. ‘Gelukkig, nog een beetje daglicht. Kom op, ik wil naar huis. Doorrijden.’

Ze bleef tegen zichzelf praten en enkele minuten later frunnikte ze aan de radio. Ze vond een of andere zender met oude hits. De bekende deuntjes maakten haar iets rustiger. Ze omklemde het stuur en reed verbeten door. De magie had plaats gemaakt voor verslagenheid, een gevoel dat ze haatte.

Hoofdstuk 4

De dagen daarop nam het normale leven weer zijn aanvang. Rachel had Jean-Paul gebeld dat ze goed thuis was aangekomen, maar daarna had ze niets meer vernomen van Parijs. De politie had het te druk met rellen en kleine opstootjes. De eerste dag thuis had ze bijna de hele ochtend doorgeslapen, maar nu voelde ze zich beter. Eén keer was ze gillend wakker geworden van een nachtmerrie waarin een motor zonder berijder het op haar had voorzien. Badend in het zweet was ze opgestaan.

Ruud was overdag naar zijn werk en Parijs leek steeds verder weg.

Op een avond zaten ze ontspannen televisie te kijken. Ze hadden een documentaire gevolgd op National Geographic Channel over uitstervende schildpadden in Costa Rica, die nog maar een klein strand hadden om hun eieren af te zetten. De volgende documentaire ging over spinnen, zodat ze huiverend de afstandsbediening greep en van kanaal naar kanaal zapte.

Ze keken naar een in een laken gewikkelde man van een jaar of veertig oud met een onverzorgde baard, die met een groot spandoek door de straten van Wenen liep. Hij droeg sandalen en had een lauwerkrans om zijn hoofd. Moet je nou eens kijken… Denkt die dat hij Jezus zelf is? Enerzijds wekte hij verbazing op, anderzijds was zijn indringende blik één om nauwelijks aan te ontsnappen. Hij liep door een winkelstraat, maar slechts enkelen schonken hem enige aandacht. De filmcrew volgde hem nauwgezet. De man klom bovenop een plantenbak.

‘Jezus is verzonnen! Hij heeft nooit bestaan! Mensen laat u niets meer wijsmaken! Het verborgen evangelie heeft gesproken!’

De man maakte aan de ene kant een verwarde indruk, maar anderzijds leek hij ook erg goed te weten waar hij het over had. De journalist probeerde een gesprek met hem aan te knopen. Dat lukte eerst niet, omdat hij luidkeels het winkelende publiek bleef bestoken met zijn uitroepen. Maar opeens kreeg hij belangstelling voor de journalist en kwam van zijn plantenbak af.

‘Hoe heet u?’ probeerde de journalist.

‘Valentinus.’ Van onder zijn toga haalde hij een boek vandaan.

‘Het zal toch niet waar zijn!’ riep Rachel vertwijfeld uit. Alweer een fantast die met het boek rondliep en er de meest fantastische verhalen uit dacht te kunnen destilleren. ‘Ons boek lijkt de Bijbel wel. Daar heeft iedereen in de loop der eeuwen ook zijn eigen uitleg aan gegeven.’

‘En ja, kijk eens hoeveel doden dat heeft opgeleverd.’ Ruud keek haar bezorgd aan.

‘Gaat ons wetenschappelijke werk misbruikt worden?’

‘Ik weet het niet.’

De journalist had nu de volle aandacht van de man in toga.

‘Het evangelie van de waarheid is geboren. De zwarte Madonna is ontstaan uit de Moedergodin, maar de Kerk heeft haar misbruikt en Maria in haar plaats gezet.’

‘Hoe weet u dat allemaal?’ vroeg de journalist.

‘Kijk,’ zei hij. Hij opende het boek en liet de journalist een van de teksten zien. ‘Hier staat het allemaal.’

De journalist keek geïnteresseerd in het boek.

‘Bij de zwarte Madonna is het geheim verborgen. Het evangelie van de moedergodin zal alles onthullen. Het evangelie van de waarheid.’

‘En waarom staat u hier in de winkelstraat te roepen?’

‘We zijn allemaal verdwaalde schapen! We zijn voorgelogen! De Paus is een leugenaar!’ Hij sprong weer op de plantenbak en schreeuwde nogmaals op volume tien de argeloze winkelende mensen toe.

De journalist deed vertwijfelde pogingen om de man nog vragen te stellen, maar de man negeerde hem compleet.

Ineens zwaaide de camera opzij. Er kwamen twee politiewagens aanrijden met de zwaailichten aan. De journalist keek vragend in de camera alsof hij van het publiek wilde weten wat er gaande was.

De politiewagens stopten voor zijn voeten. Er sprongen een stuk of zes potige mannen uit die de in toga geklede schreeuwer van zijn plantenbak aftrokken en hem hardhandig een auto induwden. Een andere agent probeerde te verhinderen dat er werd gefilmd.

Dat was natuurlijk koren op de molen van de journalist. Zijn cameraman bewoog zich als een slang om de agent te ontwijken. Op een gegeven moment waren alleen nog maar de klinkers zichtbaar van de winkelstraat, waarna het beeld op zwart ging.

‘Wat riep die gek nou allemaal? Ik geloof dat ons boek een heel stel idioten inspireert. Wat een halve gare met zijn toga en zijn lauwerkrans,’ zei Ruud.

Maar Rachel keek gefascineerd naar het scherm. Het beeld was inmiddels teruggegaan naar een studio, waar het actualiteitenprogramma verder inging op het wereldnieuws. ‘Oh nee, het wordt steeds erger. Kijk eens,’ zei Rachel.

Na een kort shot van de Eiffeltoren werd er ingezoomd op de vrijmetselaarsloge in Parijs. Er was geprobeerd brand te stichten, het gebouw droeg sporen van zwart roet dat langs een raam liep. Verschillende ruiten waren gesneuveld. Enkele tientallen demonstranten riepen leuzen voor het gebouw.

‘De vrijmetselaars zijn ketters!’ ‘Poelen van zonde en verderf!’ ‘Sodom en Gomorra!’

De reportage gaf een kort overzicht van de menigte die op de een of andere manier ervan overtuigd waren dat de vrijmetselaars, in plaats van een onschuldige levensfilosofie die haar leden aanspoorde om aan zichzelf te werken zodat men meer kan betekenen voor het geheel, ineens werden gezien als ketters. Dranghekken hielden de mensen op afstand en politieagenten stonden voor het gebouw.

‘Ongelofelijk, waar gaat het toch naartoe in de wereld? Moet je eens kijken, daar heb ik pas nog gelopen. Eerst de aanslag, nu die demonstranten. Zijn ze helemaal gek geworden?’

‘Het lijkt er wel op,’ antwoordde Ruud.

Na het actualiteitenprogramma kwam er een film. Rachel haalde wat te knabbelen uit de kast en zette een fles rode wijn op de tafel. ‘Ik blijf er maar aan denken wat die gek in Wenen aan het roepen was. Wacht eens even, ik pak ons boek er eens bij.’ Ze liep naar de kast, waar het boek een ereplaats had gekregen in het vitrinegedeelte. De verlichting in de ouderwetse kast scheen op het boek dat daardoor als blikvanger in de kamer stond. Rachel opende de vitrine, pakte het boek en sloeg hem open. ‘Historici en nog een hele rij wetenschappers hebben de teksten doorzocht die we indertijd hebben gevonden. Waarom is dat aan ieders aandacht ontsnapt?’

‘Wellicht hebben we teveel gevonden. Het boek was ook niet bedoeld om alle antwoorden te genereren, maar meer als studieobject voor verder onderzoek. En om een aantal leugens die verankerd waren in de leer van de Katholieke Kerk voor eens en voor altijd te weerleggen.’

‘Ja, dat is ons wel gelukt,’ beaamde Rachel.

‘Maar wie was die vent in Wenen dan? En waarom zat hij niet achter een bureau, maar stond hij te schreeuwen in een winkelstraat?’

‘Ach, je hebt zoveel rare figuren. Weet je nog, toen dat boek van Dan Brown uitkwam, de Da Vinci Code? Hele volksstammen reisden naar de plaatsen waar het boek en de film gespeeld hebben.’

‘Ja, dat klopt.’

‘Welke bladzijde had die man nou open? Heb je dat gezien? Ik kan het niet vinden.’

‘Nou, zoek jij maar, ik ga film kijken.’ Ruud voegde de daad bij het woord en strekte zich languit op de bank uit.

Ze kon het niet terugvinden.

‘Misschien staat het er wel helemaal niet en heeft die vent het gewoon verzonnen. Wie weet heeft hij wel de woorden fout geïnterpreteerd.’

Rachel zuchtte diep bij wijze van antwoord. Ze klapte het boek dicht en ging bij Ruud liggen.

Ze was nu al uren aan het lezen. Rachel wreef in haar brandende ogen. Ze schudde de broodkruimels van haar lunch van de pagina’s waar ze aan het lezen was en sloeg teleurgesteld het boek dicht. Ze keek op haar horloge. Het nieuws zou zo beginnen. Curieus of ze nog iets van de vrijmetselaarsloge zou zien, zette ze de tv aan. Dit keer weinig over de religieuze twisten die waren uitgebroken, maar meer over een natuurramp, stijgende criminaliteitscijfers en een gevallen Belgische regering die maar niet in staat leek een nieuwe regering te vormen. Bij het korte gedeelte over het buitenland kwam er een bericht over de politie van Wenen. Een korpschef was op het matje geroepen, omdat er een arrestant in de cel was overleden. Het was nog niet duidelijk of de man zelfmoord had gepleegd, spontaan was overleden of vermoord was. Het bleek een godsdienstleraar te zijn. Leerlingen legden bloemen bij de ingang van het politiebureau. Er werd een foto van de man aan het werk in zijn school getoond en vervolgens een tweede foto hoe de man gekleed in toga met een lauwerkrans stond te roepen in een winkelstraat.

Rachel kreeg het benauwd. De man was overleden in een politiecel en niemand kon verklaren hoe dat kon. Het was een schandaal in Oostenrijk waar arrestanten doorgaans zeer goed werden behandeld.

Het journaal ging verder met het economische nieuws. De aandelen waren gedaald, maar dat interesseerde haar niets. Ze zette de televisie uit en bleef maar aan de man in de toga denken. Wat zou een volkomen normale godsdienstleraar bezield hebben om ineens verkleed als een Romein in een winkelstraat te gaan schreeuwen? Was de man zijn verstand kwijt?

Het bleef aan haar knagen. Ze probeerde zich te herinneren hoe het boek opengeslagen was toen de man het in zijn handen had gehad. Ze schatte dat het bijna op het einde moest zijn geweest. Ze bladerde door en begon bij een van de teksten die niet terug gingen tot de tijd van de eerste evangeliën, maar bij de geschriften van de “Ordo Vox Populi”, de religieuze verboden Orde die een paar eeuwen lang had geprobeerd om de verschillende religies dichter bij elkaar te brengen.

Na lang zoeken vond ze de passage. Het waren maar een paar korte zinnen. Maar het was genoeg.

De passage verwees naar een ander document. Ze hadden tijdens hun zoektocht naar de verborgen documenten ontdekt dat de in het geheim opererende “Ordo Vox Populi” in het bezit was van eeuwenoude geschriften, die ze verborgen hielden voor de Katholieke Kerk. De Orde wilde voorkomen dat ze werden vernietigd. De geschriften werden heimelijk overgeschreven in kloosters. Ze waren ervan uit gegaan dat ze alle documenten die de Orde in haar bezit had gehad, hadden gevonden en gepubliceerd in hun beruchte boek. Zou er dan toch nog meer zijn?

Rachel staarde voor zich uit. Ze kon zich de tocht door Peru tot op de letter herinneren waar ze een bundel oude geschriften had gevonden.

Ze las de passage telkens opnieuw die Valentinus had gevonden.

Het evangelie van de waarheid is wedergeboren.

Zij die het aankunnen, zullen het lezen en begrijpen.

Hoed u voor degenen die nog niet ver genoeg zijn om de waarheid te kennen.

De zwarte Madonna is ontstaan uit de Moedergodin

De Kerk heeft haar misbruikt

Maria is op haar plaats gezet.

Eens zal de tijd daar zijn voor de waarheid,

dan zullen engelen ons aller zielen verlichten

Ga voorbij de Zwarte Madonna,

en ga door waar iedereen stopt.

De bergen zullen uw gids zijn

Door duisternis vindt u het licht,

en de Heer zal over u waken.

Rachel slikte even. Het zal toch niet waar zijn. Nee, dit kan niet. Kom op. Licht geëmotioneerd bleef ze de passage lezen. Een hele batterij geschiedkundigen hadden de teksten nauwgezet doorgenomen, gecontroleerd op authenticiteit, onderzocht en uitgepluisd. Sinds het boek was gepubliceerd, waren daar nog velen bijgekomen, zowel amateurs als professionals. Niemand had ook maar gepiept over deze aanwijzing. Iedereen was blijkbaar meer gefocust op de verschillen die de teksten weergaven en de geschriften volgens het Oude en Nieuwe Testament. En het enige dat dat uiteindelijk had opgeleverd, was wat ze nu op het nieuws zag. Brandstichting, ruzie, ellende, mensen die elkaar opstookten en andersdenkenden te lijf gingen. Rachel onderdrukte een snik. Een regel uit de tekst deed haar bijzonder aan het nieuws denken. “Hoed u voor degenen die nog niet ver genoeg zijn om de waarheid te kennen.” Nou, dat was wel duidelijk ja. De groeperingen die in naam van God de aanval openden op iedereen die in hun ogen anders dacht, die waren blijkbaar nog niet ver genoeg om de diepere inzichten die de teksten boden te doorgronden.

Ze startte haar laptop op en gebruikte een zoekprogramma om te zoeken op “Zwarte Madonna”. Het leverde veel te veel hits op. Ze breidde de zoekopdracht uit om te kijken of ze het aantal zoekresultaten kon verkleinen. Ze probeerde: “Moedergodin”. Weer een enorm aantal hits. Nu probeerde ze “bergen en Zwarte Madonna”. Het aantal hits werd al kleiner maar nog steeds veel te veel. Ze zuchtte eens diep. Dat werd spitten.

Ze vond maar één plek op de aardbol waar ze een Zwarte Madonna hadden die hoog in de bergen werd vereerd: het klooster Montserrat in Spanje.

Het bleek een toeristische trekpleister van formaat te zijn. Toeristen stonden blijkbaar rijen dik urenlang in de rij om naar een klein beeldje van een Zwarte Madonna te kijken. Het klooster, zoals bijna alle kloosters ter wereld, lag op een schitterende locatie.

Het uitzicht vanuit het klooster was fenomenaal, zag ze op de foto’s. Het geheel was zo gebouwd dat indien nodig de weg naar beneden compleet kon worden afgesloten, zodat het veranderde in een bijna onneembare vesting. Achter het klooster verrezen de bergen steil omhoog. Ze bekeek tientallen foto’s van mensen die hun vakantiefoto’s online hadden gezet. Uiteindelijk werd het haar te veel en zette ze haar laptop uit. Verschrikt keek ze op haar horloge. Ze had Ruud beloofd vandaag te koken. Hij zou al bijna thuis van zijn werk en ze was nog niet eens begonnen. Ze haastte zich naar de keuken en begon snel met de voorbereidingen. Tegen de tijd dat Ruud thuiskwam, rook de hele keuken al naar zalm.

‘Ruud, ik heb wat ontdekt. Weet je nog die verwarde man in Wenen, Valentinus?’

Hij knikte al kauwend.

‘Hij is gestorven in zijn politiecel. Verdacht, hè?’

Ruud fronste, maar kauwde door.

‘Nu heb ik wat onderzoek gedaan en ik denk dat we wat van de verborgen geschriften van de “Ordo Vox Populi” gemist hebben. Ik denk dat er nog meer ligt in Spanje, bij een klooster in Montserrat.’

‘Oh nee, begint dat nou al weer? Ik ben trots op wat we vorig jaar bereikt hebben, de bijdrage die jij voornamelijk hebt geleverd aan ons boek was enorm groot. Maar het is nu aan de wetenschappers om er verder mee te gaan. Er is al genoeg volk dat zich er druk over maakt. Kijk maar naar het nieuws. En hoe kan die Valentinus nou doodgaan in een politiecel? Kreeg hij een hartaanval van zijn geschreeuw in die winkelstraat?’

‘Bah Ruud, dat vind ik niet gepast. Wie weet wat er met de arme man is gebeurd. Ik wil naar Spanje om te gaan kijken in Montserrat.’

Hij liet de vork op zijn bord vallen. ‘Kom op, wat kun jij nu doen? Speel de informatie die je denkt te hebben door aan de wetenschappelijke wereld en laat het rusten.’

‘De wetenschappelijke wereld heeft niet ontdekt wat Valentinus heeft ontdekt.’

‘Die vent was zo geschift als wat. Waarom is hij niet gewoon met iemand gaan praten over zijn ontdekking?’

‘Ik weet het ook niet. Feit is dat hij nu dood is en dat vind ik erg verdacht.’

‘Oh, en nu denk jij zijn rol over te kunnen gaan nemen? Ik dacht het niet.’ Hij keek haar kwaad aan. ‘Nee, dit keer gaat het niet gebeuren. Je gaat jezelf niet nogmaals in gevaar brengen. Jij gaat niet naar Spanje.’

Ze keek beteuterd, maar zei niets meer. De rest van het eten verliep bijna in stilte. De sfeer was grondig verpest voor die avond.

Voordat ze gingen slapen, besloten ze nog even te lezen. Ze kroop dicht tegen hem aan. Haar handen streelden hem licht en kwamen steeds dichterbij gewaagde plekjes.

Hij had zijn boek opzij gelegd en genoot zichtbaar van de ongevraagde massage.

Ze ging nog verder en toen ze een uur later van elkaar af rolden, ging ze weer tegen hem aan liggen. In het donker zei ze: ‘Als ik zorg voor een klein leger om me te beschermen, vind je het dan goed dat ik eens ga kijken in Montserrat? Er komen daar iedere dag massa’s toeristen. Ik val heus niet op.’

‘Hm, wie ga je dan inhuren?’

‘Ik neem contact op met onze vrienden in Calella bij de Roma. Daar ben ik altijd welkom, en ik vind wel iemand die met me mee wil naar Montserrat. Het is niet zo heel ver van Calella af.’

‘Goed dan,’ zei Ruud met een slaperig hoofd.

Ze was meteen klaarwakker. ‘Dat is lief, kom hier!’ Ze gaf hem een dikke knuffel.

Ineens realiseerde hij zich wat hij had gezegd. ‘Je hebt me weer te pakken. Maar goed, met de Roma erbij vertrouw ik het wel. Maar ga geen gekke dingen roepen in de winkelstraat van Barcelona. Dan sleep ik je aan je haren mee terug.’

‘Ja baas,’ zei ze gedwee. Ze salueerde als een militair, al was daar in het donker niets van te zien.

Terwijl ze plannen maakten voor de reis, werden er harde afspraken gemaakt. Hij stond erop dat ze iedere dag zou bellen, minstens één keer. Ze moest hem wel tien keer beloven dat ze voorzichtig zou zijn en vermoedde dat ze dat nog tien keer zou moeten doen.

Ze nam haar gsm en belde Geo Romski, hun vriend die in het kamp van de Roma in Calella woonde.

‘Rachel, wat hebben we lang niets meer van elkaar gehoord! Hoe is het?’

‘Goed! Geo, ik heb een verzoek. Ik wil graag het klooster van Montserrat bezoeken en ik zou het fijn vinden als iemand met me mee zou kunnen gaan. Iemand die ik kan vertrouwen.’

‘Je gaat toch niet weer op onderzoek uit, hè? Maar goed, ik doe mee. Ik kan wel een dag met je naar Montserrat, geen probleem. Wanneer kom je?’

Rachel zat van blijdschap te wiebelen op haar stoel. ‘Ik kan overmorgen een goedkope vlucht krijgen naar Barcelona. Dan kom ik wel met de taxi naar Calella. Wellicht kunnen we dan daarna naar Montserrat als je tijd hebt?’

‘Zeg, hoe goed ken jij mij nou? Met een taxi naar Calella. Bah, alsof ik dat zou goedkeuren. Geef je vluchtnummer en tijden door, dan zorg ik dat iemand je ophaalt. Een taxi, hoe verzin je het.’

Ze moest glimlachen om de gespeelde beledigde houding van Geo. ‘Goed, dan boek ik mijn vlucht. Schrijf op.’ Ze noemde de gegevens van de vlucht.

‘Goed, ik zorg dat er iemand klaarstaat.’

‘Tot over twee dagen, dan praten we uitgebreid bij.’

‘Tot dan.’ Geo verbrak de verbinding.

Ze boekte snel haar vlucht via internet en zei tegen Ruud: ‘Daar gaan we weer.’

Hij keek erg wantrouwend en bezorgd tegelijk. ‘Eigenlijk vind ik het maar niets, maar goed, ik heb ja gezegd, dus je gaat je gang maar. Ik weet dat je bij de Roma veilig bent en als Geo met je meegaat naar Montserrat, dan zal het wel oké zijn.’

‘Natuurlijk is het oké. Ik heb dan iemand bij me die perfect Spaans spreekt, niet bang is en die we allebei vertrouwen. Het komt dus allemaal goed.’

Hoofdstuk 5

Twee dagen later arriveerde ze na een korte vlucht op de luchthaven van Barcelona. Ze haalde haar rugzak op bij de bagageband en liep de terminal uit. Geo stond buiten, zijn wagen nogal opportunistisch geparkeerd. Af en toe keek hij om, maar de aanwezige lokale politie leek zich niet te bekommeren om zijn wagen. Een groep gesluierde vrouwen eiste de aandacht op.

‘Geo!’ riep Rachel enthousiast. ‘Je bent er!’

‘Natuurlijk ben ik er, wat dacht jij dan?’ Hij glimlachte breed en opende zijn armen. ‘Kom hier meiske! We hebben je allemaal gemist!’

Rachel liet zich in zijn armen sluiten en was blij dat ze haar vriend weer terug zag.

‘Kom op, mijn wagen staat hier nogal dubbel geparkeerd, we gaan.’

Ze liet hem los en liep om de auto heen. Aan het einde van de rij was de politie bekeuringen aan het uitdelen aan iedere wagen die niet goed stond, maar er waren er zoveel verkeerd geparkeerd dat ze nog lang niet bij de wagen van Geo waren. In het begin van de rij waren ze zelfs een wagen aan het optakelen om hem weg te kunnen slepen. Geo bekeek het en lachte.

Ze stapten in en praatten de hele weg bij over de afgelopen maanden. Toen ze bij de recente gebeurtenissen aanlandden, schudde hij vertwijfeld zijn hoofd.

‘De mensen zijn helemaal gek geworden. Ik begrijp er niets van. Gelukkig hebben wij er niets mee te maken. Laten we dat vooral ook zo houden.’