Morgen wordt vandaag

Morgen wordt vandaag

Ruth Knieper

Titel: Morgen wordt vandaag

© 2015 Ruth Knieper

Eerste druk: maart 2015

Alle rechten voorbehouden

Uitgegeven door: Schrijverspunt

http://www. Schrijverspunt.nl/clusteruitgeverij

Cover gemaakt door: Popsjes&Co Design

http://www.popsjesenco.com

Code: 2015.03.21

ISBN: 978-94-6266-104-2

NUR: 340

Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever

.

1

Het is stil in mijn kamer, enkel het geluid van mijn pen op het papier doorbreekt de stilte. Ik lig op mijn bed en ben aan het schrijven. Lang hoef ik niet na te denken over mijn woorden, want dat heb ik de hele dag al kunnen doen. Woorden vormen zinnen voor mijn ogen, het is bijna niet bij te houden. De pen krast snel over het papier, hierdoor verdient mijn handschrift niet echt een schoonheidsprijs. Hopelijk kan ik het later zelf nog lezen, anders is het zonde van de moeite.

Zoals altijd tijdens mijn schrijfmoment heb ik mijn oren op scherp staan en dwalen mijn ogen meerdere malen naar de deur af. Ik ben er klaar voor om mijn papier in een beweging te verstoppen als het moet, want niemand mag zien wat ik schrijf.

Mijn nachtlampje geeft voldoende licht om de woorden te zien bij het opschrijven. Ik heb een tijd geleden geprobeerd zonder licht te schrijven, maar dat was niet zo’n succes. De zinnen waren door elkaar geschreven en het grootste gedeelte was nauwelijks leesbaar. In het donker schrijven is niet voor herhaling vatbaar, want voor niets schrijven vind ik jammer.

Mijn naam is Sara Schouten en ik ben zeventien jaar. Ik leef sinds mijn vierde in een internaat, zoals alle kinderen in dit land. Mijn internaat heet de Korenburg. Mijn ouders en alle andere volwassenen moeten hun tijd besteden aan werken en aan het ontwikkelen van het land. Kinderen worden opgevoed in speciale instituten, zoals de Korenburg. Dat is volgens de regering het verstandigst, om zo iedereen te laten doen wat hij of zij goed kan. Vandaar dat ouders zelf niet hun kinderen mogen op voeden, want zij hebben daar niet voor geleerd.

Hier worden we opgevoed door Totans, zoals we de toezichthouders moeten noemen. Achter hun rug om geven we ze andere namen, zoals de Kale, Dronken Tony en nog veel meer. De Totans bereiden ons voor op de samenleving en op een baan. Ze lijken nauwelijks iets om ons te geven, ze lijken alleen als doel te hebben om ons regels aan te leren.

In het internaat moet ik altijd mijn saaie, blauwe jurk dragen, maar om toch nog iets van een eigen inbreng te hebben, heb ik een kleurige strik in mijn haar. De meeste jongeren doen dat. Iets kleins van jezelf om je toch een beetje te onderscheiden van de rest.

Mijn ouders heb ik tot en met mijn zesde nog een paar keer gezien tijdens vakanties, maar daarna niet meer. Deze bezoekjes voelden erg raar en ongemakkelijk, omdat ze vooral bezig waren met hun werk. Ik kreeg niet eens een omhelzing, dat lieten ze de werkster in hun plaats doen.

Hierdoor mis ik ze weinig, ze voelen niet als belangrijke mensen voor mij. De kantinemevrouw in het internaat betekent meer voor me dan mijn ouders, want zij glimlacht vriendelijk naar me, iets wat mijn ouders niet deden.

Het huis van mijn ouders is in Ouyawan Metropool, althans, de laatste keer dat ik daar ben geweest was dat nog het geval.

In Ouyawan Metropool zijn zij erg belangrijke mensen, ze hebben beiden een goede functie bij de partij. Dat vind ik erg knap van ze, want het is moeilijk om daar een goede functie te krijgen en te houden. Een goede baan is het belangrijkste doel in je leven.

De bezoeken aan mijn ouders zijn op een gegeven moment stop gezet door mijn ouders. De reden ervan weet ik niet, maar ik denk dat het het beste is voor iedereen, omdat niemand plezier had van de bezoekjes. Ik heb sindsdien niets meer van ze gehoord of gezien, op een paar postkaartjes na.

Ik heb nog herinneringen aan een oudere broer van mij, maar die heb ik niet meer gezien sinds mijn vierde. Mark is twee jaar ouder dan ik en kwam tijdens de vakanties thuis, zoals ik ook in het begin deed. Hij was heel lief voor mij en bracht me elke keer een klein cadeautje mee. De laatste keer dat ik hem zag was in de winter. Toen had hij een mooie steen voor mij meegenomen. Dit steentje heb ik nog steeds bewaard en dat is mijn enige tastbare bewijs van mijn broer, samen met mijn herinneringen aan hem.

Mark maakte altijd veel grappen en hield iedereen voor de gek. Veel meer weet ik niet meer van hem, waarschijnlijk omdat ik nog zo jong was. Ik weet niet eens of ik hem zou herkennen als ik hem nu tegen zou komen. Vroeger had hij kort bruin haar en een opvallend kleine neus, maar in zoveel jaren kan er veel veranderd zijn. Hij is nu volwassen, dus wie weet heeft hij nu een dikke baard en lang haar.

Tijdens een van mijn vakanties naar huis heb ik mijn ouders naar Mark gevraagd, maar dat kostte me een pak slaag. Die avond leverde mijn vraag ook nog een flinke ruzie op tussen mijn ouders, daarom heb ik er sindsdien niet meer naar gevraagd. Toch bleef mijn broer in mijn gedachten.

Mijn obsessie voor mijn broer is mijn grote geheim en niemand weet ervan. Ik weet niet waarom ik er zo door geobsedeerd ben, misschien komt dat omdat ik verder weinig mensen heb om wie ik echt geef. Het voelt alsof hij de enige persoon is die om me geeft of heeft gegeven. Nu heb ik niemand meer die zoveel voor me betekent, daarom hoop ik hem ooit weer te zien.

Regelmatig denk ik aan hem en probeer ik zijn gezicht voor de geest te halen. Dat is steeds moeilijker en ik twijfel hierdoor vaak aan de betrouwbaarheid van mijn herinneringen. Niet dat ik twijfel aan het bestaan van Mark, maar meer aan hoe hij eruitzag en hoe er nu uit zal zien.

Op een dag zal ik hem opzoeken… En die dag komt steeds dichterbij, want ik ben bijna vrij om te gaan en staan waar ik wil. Wanneer ik achttien word ben ik te oud voor het internaat en dan mag ik hier eindelijk weg.

Ik sta ingeschreven bij een universiteit aan de andere kant van het land, maar mijn plan is om dan stiekem te ontsnappen aan al die bemoeizuchtige mensen. Voordat ik ga studeren wil ik eerst op zoek gaan naar mijn broer en daarna zie ik wel wat ik ga doen.

Hier in het internaat word ik helemaal gek van alle regels en alle toezicht. Je kunt je kont niet keren of je hebt alweer een Totan naast je aan wie je verantwoording moet afleggen.

Het is afwachten of Mark op me zit te wachten en zich mij herinnert, of hij me zal herkennen en of ik hem überhaupt kan vinden, maar ik moet een doel hebben, anders is het hier moeilijk vol te houden.

Ik had niet gelijk aan het begin van mijn verblijf hier een missie, maar sinds mijn dertiende heb ik dit doel, Mark zoeken. Heel concreet is mijn plan nog niet, door gebrek aan informatie. De tijd begint nu wel te dringen, want de dag dat ik hier wegga komt steeds dichterbij. Dan moet mijn plan grotendeels klaar zijn, maar ik weet niet zo goed hoe ik het kan voorbereiden. Waarschijnlijk wordt het straks hopen dat het goed komt en improviseren.

Om me Mark te blijven herinneren en gevoelsmatig in contact met hem te blijven heb ik hem met grote regelmaat een brief geschreven. Dit doe ik al sinds het moment dat ik een beetje kon schrijven. Met de jaren is het een heel boekwerk geworden. Ik heb nooit kunnen achterhalen in welk internaat hij zat, in de Korenburg zat hij in ieder geval niet. Maar geen van de Totans wilde mij daar iets over vertellen. Dus bij gebrek aan een adres heb ik ze allemaal verzameld in een houten kistje onder mijn bed, in de hoop dat ik hem ooit zal ontmoeten en hem de brieven kan geven. Het is een soort dagboek voor mij, want ik schrijf er alles in op, zoals in het begin mijn geklaag over mijn ouders, de strenge regels van het internaat en over wat ik zoal mee maak.

‘Lieve Mark,

Vandaag duurt het nog 79 dagen en dan word ik eindelijk achttien. Dan kan ik hier weg! Geen Totans meer… Hoe dichter bij het komt hoe spannender het wordt.

Vandaag zijn er twee leerlingen achttien geworden en ze keken zo opgelucht toen ze de bus instapten. Over 79 dagen zal ik dat eindelijk zijn.

Morgen ga ik…’

Op de gang klinkt een geluid en ik handel vlug. Mijn brief stop ik weg onder mijn bed en ik pak mijn schoolboek. Dat heb ik klaar liggen voor noodgevallen als deze.

De Totans doen hun ronde.

Mijn deur gaat open.

‘Wat doe je daar?’ de Totan bekijkt me argwanend. Het is Linke Leo, hij rapporteert echt alles over je en als hij op oorlogspad is dan is straf gegarandeerd. Hij doet de deur verder open en stapt naar binnen. Streng kijkt hij mij aan met zijn wantrouwende blik en zijn ogen kijken rond, op zoek naar iets waarvan hij mij kan beschuldigen. Hij komt niet voor een gezellig praatje, hij komt langs om mij te betrappen. Hopelijk is hij niet in zo’n stemming dat hij hoe dan ook iets wil vinden, want dan gaat hij mij ter plekke ergens van beschuldigen.

‘Ik ben nog even de leerstof voor morgen aan het doornemen’ en ik glimlach zo onschuldig mogelijk. Dit werkt soms bij Linke Leo, maar helaas is succes niet gegarandeerd.

‘Hm, oké. Waar gaat het over?.’

‘Over de partij en de regering. En welke idealen zij hebben.’

‘Noem er eens een paar.’

Ik zucht. De overhoring is begonnen. ‘Je familie bepaalt niet je plek in de maatschappij, die bepaal je zelf met je werkmentaliteit. Werken is je belangrijkste taak in het leven. Voor burgers zijn alle basisbehoeften aanwezig, maar hun toekomst hebben ze zelf in de hand…’

‘Het is goed hoor. Ik verwacht morgen een hoog cijfer van jou’ en met die mededeling laat Linke Leo mij achter. Gelukkig blijft het daarbij, daar ben ik gemakkelijk vanaf gekomen. Althans, dat moet morgen nog blijken. Gelukkig ken ik de theorie al aardig voor de toets, dus hopelijk haal ik in elk geval een acht en anders heb ik een probleem.

De waarschuwing van Linke Leo doet me nu niets meer. Jaren geleden zou dit me nog angst hebben aangejaagd, maar vanwege het continue risico dat je hier loopt voor straf, word ik er niet meer anders van. Als ze me ergens op willen pakken, dan gebeurt dat maar en dan merk ik het vanzelf wel. Het is niet mogelijk alles te voorkomen, hoe braaf je je ook gedraagt. Dit weet ik uit eigen ervaring, want ik weet zeker dat ik me grotendeels aan de regels houd en toch heb ik regelmatig straf. Met zoveel Totans is er altijd kans dat er iemand bij zit die je niet mag, bijvoorbeeld omdat je te vriendelijk doet, of omdat je te hard je best doet om niet op te vallen. Het is een kwestie van je eigen handelen, maar ook van pech hebben en van wie er dienst heeft. Sommige Totans zijn acceptabel, maar er zitten een paar monsters met sadistische trekjes tussen.

Als er straf komt, dan laat ik het maar zo snel mogelijk weer aan me voorbij gaan en ik maak me er zo min mogelijk druk om.

Sinds mijn komst hier probeer ik zo min mogelijk op te vallen, maar ongetwijfeld is mijn dossier groot genoeg om een aantal boeken mee te vullen. Alles wordt verzameld, van de keer dat ik mijn vinger kneusde met sport, tot en met het ontbijt dat ik zes maanden geleden heb gehad. Ik betwijfel of het interessante boeken zijn om te lezen.

Er is zelfs een speciale kelder voor de dossiers, die bestaat uit meerdere verdiepingen. Hierin liggen alle dossiers van alle leerlingen van het internaat.

Het is ondertussen 20.55 uur en om 21.00 uur gaan de lichten uit. Ik moet opschieten, want ik moet mijn tanden nog poetsen en meestal is het op dit tijdstip druk in de wasruimte. Vlug doe ik mijn slippers aan en ren mijn kamer uit. Aan het einde van de gang staat de deur van de wasruimte open en daar klinken de geluiden van de vele meisjes die nog op het allerlaatste moment daar moeten zijn.

Bij een van de wastafels weet ik een plekje te bemachtigen. Rechts van mij staat Kathy. Ze is een erg stil meisje dat nooit van zich laat horen. Ze wisselt geen woord met wie dan ook, zelfs tegen Totans heb ik haar nog niets horen zeggen. Er wordt zelfs over haar gefluisterd dat ze niet kan praten.

Links van mij staat Lisa, een van de grotere meisjes van mijn jaar. Voor haar is het nog maar zestien dagen voor ze achttien wordt. Ondanks het kleine leeftijdsverschil is Lisa toch een kop groter dan ik en dat laat ze graag blijken. Ze heeft een grote mond en ze probeert iedereen de baas te zijn. De meeste meisjes zijn daardoor bang voor haar, zelfs haar eigen vriendinnen.

Normaal probeert Lisa mij te pesten, maar op dit tijdstip is daar geen tijd voor. Nu is het ieder voor zich, want te laat in je slaapkamer betekent grote problemen. Eén keer was er een meisje, Rosanna, te laat terug in haar slaapkamer. We hebben haar nooit meer gezien. Het verhaal doet de ronde dat ze in een inrichting op de gesloten afdeling terecht is gekomen. Het hoe en waarom is na al die jaren nog steeds onduidelijk en de Totans geven er geen enkele opheldering over. Dit voorval heeft er voor gezorgd dat iedereen zich netjes aan de avondklok houdt, misschien dat de Totans het daarom een mysterie laten.

Ik kijk nog eens op mijn horloge, 45 seconden heb ik nog, voordat de klok negen uur slaat. De meeste meisjes hebben al een sprint getrokken naar hun kamers. Snel spoel ik mijn mond met water en dan ren ook ik naar mijn kamer toe. Wanneer ik de deur achter mij sluit zie ik dat de laatste vijf seconden wegtikken. Weer ben ik mooi op tijd. Tevreden maak ik me klaar om naar bed te gaan in het donker. Ik heb me al zo vaak in het donker moeten omkleden dat ik precies weet waar alles ligt en staat.

Normaal gesproken liggen er drie meisjes op een kamer, maar de tweeling met wie ik op de kamer lag, is pas geleden achttien geworden en zij zijn toen gelijk vertrokken, zoals dat hoort. Binnenkort zullen er nieuwe meisjes komen, maar tot dan heb ik het rijk voor mij alleen.

Het is een luxe om een kamer alleen te hebben en hierdoor is menig jongere jaloers op mij. De wc is de enige plek waar je even alleen kunt zijn. De meeste jongeren gaan daarom bewust wat langer naar de wc.

Ik word er soms zo zat van om altijd maar mensen om me heen te hebben en dat er continu op me gelet wordt.

De meeste jongeren gaan niet meer naar huis in de vakanties. Ik hoorde van andere meisjes dat reizen in het land erg duur is, waardoor zij hier allemaal, net als ik, continu zitten. Dat houdt ook in dat er constant mensen om je heen zijn en je bijna nooit alleen bent.

Ondanks dat ik het fijn vind om nu een kamer voor mij alleen te hebben, mis ik toch de geluiden van leven om me heen, het gezucht en gedraai van mensen, omdat ik dat al zo lang gewend ben. Die geluiden vind ik geruststellend om te horen; zonder die tekenen van leven voel ik me best eenzaam. Nu is er alleen de akelige stilte en het oneindige zwart om me heen. Gelukkig val ik snel in slaap en kan ik weer dromen en fantaseren over een leven buiten de muren van het internaat.

2

Om zes uur ’s ochtends gaat de wekker af en springen gelijk alle lampen aan. Elke dag is het hetzelfde, niets wordt aan het toeval overgelaten.

Om 6.45 uur moet iedereen gedoucht en aangekleed zijn, want om 7.00 uur begint het ontbijt. Daarvoor is nog tijd om onze kamers netjes te maken, want als we dat niet doen volgt er straf.

Het hele internaat eet gezamenlijk, dus jongens en meisjes, maar wel aan aparte tafels. Iedereen zit bij zijn eigen jaargroep in een hele grote hal met lange tafels en banken. Contact tussen andere jaargroepen of tussen jongens en meisjes mag niet, maar toch lukt het sommigen wel. De Totans proberen het zoveel mogelijk te voorkomen en ze zijn er heel streng op.

Er zijn soms jongeren die wat meer risico’s nemen, bijvoorbeeld door stiekem briefjes aan elkaar te geven, maar meestal komt er een Totan achter en dat eindigt weer in straf. Vandaar dat iedereen zo toeleeft naar zijn achttiende, want dan mogen we eindelijk omgaan met de mensen met wie we om willen gaan.

Er mag niet gesproken worden tijdens het eten en hardop lachen is helemaal verboden. Fluisteren lukt nog wel, maar dit moet zo onopvallend mogelijk gebeuren. Als iemand toch wordt betrapt, dan krijg je extra taken, zoals de hele eetzaal schoonmaken en de afwas doen van honderden jongeren.

De grote ruimte wordt vooral gevuld met kauwgeluiden en gezucht. Niet prettig om te horen en soms zorgt het voor een slappe lach-momentje wanneer iemand smerig of te opvallend eet. Het eten in de zaal vind ik niet fijn en ik ben blij als het er weer op zit.

Iedereen heeft een vaste plek aan de tafels en overal lopen de Totans tussen de tafels rond om te controleren of iedereen zich aan de regels houdt.

Er zijn weinig jongeren die zich niet aan de regels houden. De meesten proberen zich zoveel mogelijk op de achtergrond te houden en die veertien jaar in het internaat zo goed als dat kan vol te houden. Iedereen kijkt uit naar de dag dat ie achttien wordt. Dan begint het echte leven, want dan krijg je een persoonsbewijs en dan zijn er geen Totans meer die je controleren.

De Totans bestaan uit zowel mannen als vrouwen. De Totan-docenten zijn vooral wat ouder en de Totan-toezichthouders juist wat jonger. Er is veel verschil tussen hen. De een heeft als doel ons wat leren en lijkt goede bedoelingen te hebben en de ander lijkt ons het leven zuur te willen maken. Toch kan ik er moeilijk begrip voor opbrengen dat deze mensen hebben gekozen voor een baan als Totan. Alles wat er in het internaat gebeurt lijkt in het teken te staan van straf en vernedering. Hier kun je toch niet vrijwillig voor kiezen als normaal mens? Of misschien schuilt er in alle Totans iets psychopathisch, dat is best mogelijk. Maar wie weet verdient het werk goed of zijn er weinig andere banen voor deze mensen. Wel weet ik zeker dat ik later nooit een Totan wil worden. Tenzij ik een verschil kan maken voor de jongeren die hier zitten. Maar dat betwijfel ik, want zelfs de Totans worden sterk gecontroleerd door elkaar en door de regering en zij moeten zich ook aan allerlei strenge regels houden.

Na het ontbijt is er voor elke leeftijdsgroep een ander schema, dat we aan het begin van elke week bespreken. Mijn schema is al jaren hetzelfde, dus dat zit volledig in mijn hoofd gestampt, maar toch moet het elke maandag besproken worden.

Vandaag begint mijn schooldag met een wandeling van een uur. Deze wandelingen zijn bedoeld voor de beweging, maar tijdens het lopen leren we theorie vanuit de praktijk. In het bos worden bomen, planten en dieren benoemd door de Totan-docent. Ook wordt er met ons getraind in het kunnen voorspellen van het weer en worden allerlei natuurverschijnselen verklaard.

Er klinkt geroezemoes bij het groepje van Lisa. Als iemand op de hoogte is van de laatste roddels, dan is het Lisa. Waardoor dit komt weet ik niet, maar als je informatie wilt over iemand, een jongere of een Totan, dan is zij degene bij wie je moet zijn.

Zo onopvallend mogelijk probeer ik dichterbij te komen. Ondanks dat ik weinig actief meedoe met de vele gesprekken en niet betrokken wil raken bij alle meidenruzies, vind ik het wel interessant om op de hoogte te zijn van de laatste roddels. Het zorgt voor een beetje opwinding in het saaie internaat.

Het is duidelijk dat ik niet de enige ben met dit plan, ook de andere meisjes lopen opvallend dicht bij het groepje van Lisa, allen met gespitste oren. En dat terwijl normaal gesproken de meeste meiden het liefst uit haar buurt blijven.

‘…Weg…zestien jaar…geen familie meer...’ Ik vang niet meer op dan een paar woorden. Vragend kijk ik naar Isabel, het meisje dat naast mij loopt.

‘Suzanne uit de zestienjarigen groep is weggestuurd.’ fluistert ze.

‘Waarom?’ Ik probeer me het gezicht van Suzanne voor de geest te halen. Het beeld dat ik van haar heb, is dat ze meestal erg boos uit haar ogen kijkt en niets moet hebben van wie dan ook. Verder had ze mooi lang zwart haar dat ze onverwachts tijdens de kookles middenin de klas afknipte. Sindsdien liep ze met stekeltjeshaar rond. De hele klas was gechoqueerd door haar actie. Niet alleen de klas, maar ook de Totans waren verrast en allerminst gecharmeerd van deze spontane actie. Al snel volgden diverse gesprekken met het schoolhoofd en haar ouders en heeft ze flink veel straf gekregen.

‘Haar ouders zijn overleden en nu zijn er verder geen geldschieters meer voor haar verblijf hier op het internaat.’

Dat is slecht nieuws voor Suzanne, want nu wordt ze aan haar lot overgelaten. Geen ouders of geld betekent geen internaat en geen school meer. Het gevolg is dat ze vrijwel geen kans meer heeft op een goede toekomst. Want daarvoor moet je het internaat goed afronden. Als je daarna ook nog naar de universiteit gaat en daar een studie succesvol afrondt, dan ben je helemaal verzekerd van een baan. Zonder studie aan de universiteit heb je wat minder kans op een goed betaalde baan. Geen baan betekent verstoten worden.

Ik ken haar nauwelijks, maar dit is erg triest. Helaas komt dit vaker voor, zowel bij sterfte van de ouders als bij geldtekort.

De twee Totans die meelopen met de groep hebben eindelijk hun eigen gesprek onderbroken en proberen nu weer grip op de situatie te krijgen. Ze hebben door dat er iets broeit onder ons, maar ze weten nog niet wat. Ook zij proberen onopvallend dichter bij de bron te komen, maar dit heeft iedereen gelijk door, dus het geroddel verstomt. Van jongs af aan hebben we onszelf aangeleerd altijd een oog gericht te houden op de Totans om zoveel mogelijk straf te voorkomen.

Dat uurtje wordt er verder niet meer over gesproken, want de Totans zijn de rest van de tijd een stuk alerter.

Deze les heb ik flink wat opgestoken, maar ik kan me voorstellen dat de Totans hier een ander idee over hebben.

De groep zeventienjarigen bestaat uit negentien meisjes. Ik heb niet veel vriendinnen in deze groep, de meesten zijn niet onaardig, maar ik heb er weinig mee. Daarom houd ik me meestal wat afzijdig van de gesprekken. Ook is er zoveel geroddel onder de meiden dat ik geen zin heb om bij elke ruzie betrokken te worden. Er wordt dagelijks van je verwacht dat je partij kiest en daar heb ik geen zin in. Alles wat je zegt over een ander kan zo tegen je worden gebruikt.

Het wandeluurtje is voorbij en de lessen gaan verder in de klaslokalen.

Vandaag begint het met twee uur grondwetkunde. Beide uren zijn gevuld met een opsomming van regels en er is geen ruimte voor discussie. Er wordt vooral tijd besteed aan de plichten en nauwelijks aan de rechten van mensen in het land. Met andere meiden discussieer ik hier soms over, omdat we de lessen behoorlijk kortzichtig vinden. Het is gevaarlijk om politiek in het openbaar te bespreken, want dat wordt als laster beschouwd, dus we zijn erg voorzichtig wanneer we dat doen.

In het land staan partijleden en regeringsmedewerkers boven de wet. Naar gewone burgers wordt een stuk minder geluisterd dan naar deze elite. Bij een ruzie of discussie wordt meestal de elite in het gelijk gesteld en dat is dan puur gebaseerd op het feit dat ze banden hebben met de regering.

Er wordt van zowel mannen als vrouwen verwacht dat ze zoveel mogelijk van hun tijd aan hun baan besteden. Kinderen worden in hun eerste vier levensjaren bij voorkeur verzorgd door een inwonende kinderoppas en anders door de moeder of familie. Opvoeding wordt niet als taak gezien van de ouders, dat is meer een taak voor mensen die daartoe bevoegd zijn.

‘Wat zijn de plichten van een getrouwd stel naar hun kinderen toe?’ vraagt Totan-docent Juiste Jozef. Als iemand altijd precies de regels naleeft is hij het wel. Vandaar ook dat hij grondwetkunde geeft.

Eén van de meisjes steekt haar hand op.

‘Ja, zeg het maar.’

‘De ouders moeten ervoor zorgen dat hun kinderen de beste kinderoppas krijgen en dat ze geld sparen voor het internaat, om zo hun kinderen een goede toekomst te bieden’ ze dreunt het op als een robot. Iedereen weet dit, dit leer je al gelijk als je hier op het internaat komt, toch wordt het ieder jaar weer herhaald.

‘Heel goed. En waar kunnen we dit terugvinden in de grondwet?’ Hij blijft haar aankijken.

‘Artikel 77: Huwelijk, alinea 12: Plichten.’ De informatie is in ons hoofd gestampt en we kunnen het allemaal moeiteloos en emotieloos opdreunen. Jarenlang gedrild worden door de Totans werpt zijn vruchten af.

We leren dagelijks dat we ons moeten houden aan de grondwetten van het land. Dat we moeten studeren of als dat niet lukt, gelijk werk zoeken. Wanneer we een baan hebben, dan kunnen we ons settelen en dan zo snel mogelijk trouwen, zodat we onze kinderen dezelfde toekomst kunnen geven. Het doel is om een zo’n goed mogelijke baan te krijgen, want dat betekent ook wat meer extra’s, zoals vrije dagen en een hoger loon.

Hopelijk krijg ik een goede baan, maar ik zal daarvoor eerst naar de universiteit moeten, anders wordt het niet meer dan huishoudster of verkoopster. Het liefst wil ik werken bij de regering. Dan zou ik ervoor zorgen dat er minder gestraft wordt op de internaten. Ik zou graag het verschil willen maken.

‘Voor morgen is jullie huiswerk dat je alle regels van het huwelijk weet. Misschien krijgen jullie een overhoring, dus leer het goed. Dat was het voor vandaag. De laatste minuten moeten jullie gebruiken voor het leren van jullie huiswerk.’ Hij klapt zijn boek dicht en loopt door de klas om ons gemaakte werk te controleren en om de stilte te bewaren.

De meeste meisjes doen alsof ze hard bezig zijn met hun huiswerk, maar wanneer Totan Juiste Jozef het niet ziet gaan er kleine briefjes rond met de laatste roddels. Ik lees ze vluchtig en onopvallend schuif ik het briefje door naar het meisje dat naast me zit.

Na aan paar minuten klinkt de bel: het teken dat het lesuur voorbij is en dat het volgende vak op ons wacht. En dat is niet zomaar een lesuur… Er wacht ons een toets over strafrecht. Dertig open vragen die in een uur moeten worden beantwoord. Dat wordt nog een hele opgave en niemand heeft er zin in. Zelfs de meisjes die er hard voor hebben geleerd en het allemaal weten zien er tegenop. Dit heeft te maken met tijdnood. Er zijn teveel vragen voor te weinig tijd. Dat is bij de meeste toetsen het geval. Ons vermoeden is dat de docenten niet willen dat we het hoogst mogelijke cijfer halen. Bij een rapport met een bovengemiddeld cijfer is er kans op een beurs voor een universiteit naar keuze, die betaald wordt door de staat. Hoe minder leerlingen in aanmerking komen voor die beurs, des te minder beurzen de regering hoeft te betalen.

Langzaam sjokken we achter elkaar naar het lokaal toe. Het liefst zou ik onder deze les uit willen komen, maar helaas is dat zo goed als onmogelijk. Ik heb wel eens zwaar de griep gehad en toen kwam er toch nog een Totan aan mijn bed om de toets mondeling af te nemen. Het maakte niet uit dat ik ijlde, het behaalde cijfer telde.

Voor het lokaal staat de Totan-docent ons al triomfantelijk aan te kijken met de toetsen in zijn hand.

‘Ga snel zitten dames, dan kunnen jullie gelijk beginnen.’ Nadat hij dat zegt wordt zijn grijns nog groter, alsof hij enorm moet lachen bij het vooruitzicht van de resultaten.

Nog meer gedemotiveerd begin ik aan de toets. Iedereen gaat snel zitten in de hoop dat ze de toets nu wel een keer af kunnen maken. Of om gedoe te voorkomen.

De eerste vraag vraagt al gelijk om een uitgebreid antwoord: ‘Beschrijf wat de straf inhoudt wanneer je een politiek medewerker beledigd. En waar kun je dit vinden (artikel)?’ En dan te bedenken dat we gemiddeld twee minuten per vraag hebben om de toets op tijd af te krijgen. Ik zucht nog een keer en begin met schrijven.

Waarschijnlijk kan ik nu beter mijn tijd besteden aan de vragen van de toets, dan aan het uitrekenen van de tijd per vraag.

Terwijl we allemaal driftig aan het schrijven zijn loopt de leraar gniffelend langs. Je hoeft geen mensenkennis te hebben om te zien dat hij alle leerlingen compleet belachelijk maakt. In de jaren dat ik hier op het terrein zit, heb ik geleerd om die geluiden te negeren en mijn concentratie volledig te richten op de toets. Ik moet wel, want een onvoldoende betekent weinig goeds. Dan wordt elk schaars vrij uurtje ingenomen door de Totans, net zolang tot er wel een voldoende voor de toets wordt gehaald of tot het moment dat het niet mogelijk is voor de leerling om nog hoger te scoren. Dus we moeten studeren en nog eens studeren.

Wanneer de bel klinkt sla ik een vermoeide en gefrustreerde zucht. Snel kalk ik nog iets op papier, maar weer heb ik het net niet af gekregen. Er zijn leerlingen die het wel af hebben gekregen, maar ook allemaal maar net.

Om vijf uur zijn de lessen afgelopen en mag iedereen een uurtje iets voor zichzelf doen. We hebben dan een vrij moment, maar dat houdt niet in dat we alles mogen doen wat we willen. Contact met andere leeftijdsgroepen en met jongens is ook zelfs op deze momenten verboden. We moeten ons vermaken met elkaar en op een openbare plek, want op onze slaapkamer mogen we overdag niet zijn.

Vandaag is het lekker weer en daarom ga ik met de meiden van mijn groep buiten in het gras zitten. Ik heb een boek meegenomen om in de zon te gaan lezen en ondertussen wat te praten met de meisjes. De andere leeftijdsgroepen zitten bij ons in de buurt, maar vanwege het toezicht van de Totans is het moeilijk om een gesprek met ze te voeren. Het gebeurt wel, maar allemaal zo onopvallend mogelijk.

De meisjes die ik van andere groepen ken komen voornamelijk uit de zestienjarigen groep. In die groep heb ik hiervoor gezeten en ik heb daar een paar vriendinnen gehad. Binnenkort zullen er uit die groep weer een paar bij ons komen, omdat ze dan zeventien zijn geworden.

De andere meiden hangen ook een beetje rond. Ze zijn half aan het lezen, half aan het kletsen. Tijdens dit uurtje worden alle roddels uitvoerig besproken, daarom duikt nu steeds weer de naam Suzanne op. Het is het nieuws van de dag.

Ik luister goed en houd me voor de rest stil. Suzanne ken ik nauwelijks en ook heb ik weinig weet van de financiële situatie waarin zij nu zit. De mensen die dat wel hebben, zijn de leerlingen die een oudere broer of zus hebben. Zij weten vaak beter hoe het allemaal werkt in het internaat. Meestal komen de spannende verhalen en mysteries over vroegere leerlingen van hen.

Zoals altijd het geval is wanneer het gezellig is vliegt de tijd voorbij. Daardoor is het ontspanuurtje snel voorbij en is het tijd voor het avondeten.

’s Avonds in bed voel ik me eenzaam. Het wordt tijd dat ik nieuwe kamergenoten krijg, want van die stilte word ik gek.

Met mijn ogen wagenwijd open staar ik naar het plafond. Ik ben klaarwakker. Ik probeer wat geluiden van de gang op te vangen, maar veel valt er niet te herkennen. Er is daar nu niemand.

Weer probeer ik een andere lighouding, maar het helpt niet om in slaap te komen. Gedachten spoken door mijn hoofd en houden me bezig. Na een uur ben ik nog steeds klaarwakker. Ik lig te staren naar de klok, want dat is letterlijk het enige lichtpuntje in mijn slaapkamer. Er komt zelfs geen licht van buiten, omdat alle luiken dicht zitten.

Wat licht om te lezen zou nu fijn zijn, maar helaas is er na negen uur ’s avonds geen licht aan te krijgen in de slaapkamers. En de gang mogen we niet op. Morgenochtend om zes uur gaan de lichten weer allemaal aan.

Langzaamaan tikken de minuten weg en zo ook mijn trucs om in slaap te vallen.

‘Niet op de klok kijken, niet op de klok kijken,’ spreek ik mezelf streng toe, want hoe langer ik het uitstel, hoe later het is en hoe eerder het ochtend is. Ondanks deze peptalk kan ik mezelf niet inhouden en kijk ik toch weer op de klok.

Twee minuten later. De tijd vliegt voorbij wanneer je het leuk hebt…

3

Geluid klinkt op de gang en ik schrik er wakker van. Gelijk kijk ik op de klok: 23:24 uur. Ik wrijf in mijn ogen en ben gefrustreerd. Slaap ik eindelijk, word ik wakker. Kan ik weer opnieuw beginnen! Geïrriteerd draai ik me om op mijn zij. Dan besef ik dat ik niet zomaar wakker werd, want er klonk een geluid op de normaal zo stille gang.

Mijn hele lichaam staat op scherp en ik doe mijn best om ook maar het kleinste geluid op te vangen. Zo moeilijk is dat niet, want al snel is van kleine geluiden geen sprake meer, er is duidelijk lawaai te horen. Er klinken zware voetstappen en er wordt gerend in de gang.

Meteen spoken er allemaal vragen door mijn hoofd, maar op dit moment is er geen antwoord te bekennen.

Het klinkt alsof er een man praat, misschien een Totan? Er moet wel iets aan de hand zijn, maar wat weet ik niet.

Ondertussen zit ik rechtop, met mijn blik op de deur gericht, om maar zo min mogelijk van de sensatie op de gang te missen. Door de vele jaren dat ik hier gedrild ben durf ik niet ’s nachts de gang op te gaan, te bang voor de consequenties. Voorzichtig stap ik uit bed, want ik wil niet teveel geluid maken. Ik verwacht niet dat mijn voetstappen over het tumult in de gang heen komen, maar ik durf het er niet op te gokken.

Vertwijfeld sta ik naast mijn bed, me afvragend wat ik doen moet. Durf ik stiekem mijn oor tegen de deur te leggen in de hoop dat ik het mysterie op kan lossen? Wie weet is er iets ernstigs aan de hand en is er nu een noodsituatie gaande. En nood breekt wet wordt er gezegd.

Allerlei emoties gieren door mijn lichaam. Het is spannend, ik ben nieuwsgierig, maar word ook een beetje bang, want normaal is alles erg voorspelbaar en dit is allesbehalve dat. Wie weet komt er plotseling iemand mijn kamer binnenrennen. Ik weet niet wat ik dan moet doen. De deken over mij heen gooien? Heel indrukwekkend, dat zal ze vast heel bang maken. Doen alsof ik slaap? Het is eigenlijk te lawaaiig om te doen alsof er niets aan de hand is.

Stel, het is iemand tegen wie ik mezelf moet beschermen, dan zou een wapen misschien goed zijn om bij de hand te hebben. Ik kijk om me heen, maar ik kan natuurlijk niets zien in het donker. Even denk ik na om me te oriënteren in mijn kamer. Het enige dat binnen handbereik is en dat enigszins zou kunnen functioneren als wapen, zijn mijn schoenen. Ik grinnik als ik bedenk wat voor een krantenkop dat zou kunnen opleveren: ‘Internaatmeisjes gered. Zeventienjarig meisje slaat indringer neer met het fatale wapen: de schoen.’

Maar bij gebrek aan beter pak ik toch maar een van mijn schoenen en houd hem strijdlustig voor me.

Wat had ik nu graag gehad dat de tweeling hier nog was! Alhoewel, misschien maar beter dat ze mij zo niet zien.

Er klinken steeds meer voetstappen en ook andere geluiden zwellen aan op de gang. Dit is nog nooit eerder gebeurd. Ik word erg onzeker en nerveus van deze onbekende situatie. Het klinkt alsof er nu ook paniek op de gang is onder de daar aanwezige mensen.

Meer stemmen vullen de gang. Eerst is het geluid nog te ver weg en is het te onduidelijk om het te kunnen ontcijferen, maar de bron, ik kan niet herkennen welke Totan het is, verplaatst zich snel en ik hoor zijn beangstigende geschreeuw.

‘Brand! Allemaal naar buiten! Brand!’ klinkt zijn geroep. Ik hoor hem kloppen op de deuren en af en toe wordt er een deur geopend. Ook op mijn deur wordt geklopt.

Ik heb even de tijd nodig om te beseffen wat er nu aan de hand is. Wanneer het eindelijk tot me doordringt weet ik dat ik snel moet handelen. Waarschijnlijk is de situatie zeer ernstig, aangezien de paniek in zijn stem duidelijk te horen is. En een Totan is niet iemand die snel in paniek raakt of dat laat merken. Deze situatie moet ook nieuw voor hem zijn, vermoed ik.

Vlug trek ik mijn schoenen aan. Ook pak ik in een paar secondes mijn jas, het houten kistje en mijn geldamulet. Op mijn geldamulet staat al mijn virtueel gespaarde geld. Het is beveiligd met mijn vingerafdruk, dus mensen kunnen niet zomaar mijn geld afpakken. Van mijn bureau pak ik nog snel mijn steentje van Mark en stop dat in mijn jaszak. Veel waardevolle bezittingen heb ik gelukkig niet, wat nu goed uitkomt.

Ik weet dat ik nu de gang op moet, maar alle waarschuwingen en verhalen van de afgelopen jaren zitten zo in mijn hoofd, dat het voelt alsof iemand mij vraagt om even over een ravijn van twintig meter breed te springen. Het voelt alsof ik mijn eigen doodvonnis teken. Daarentegen is levend verbranden ook niet iets waar ik nou altijd van gedroomd heb.

Het geluid op de gang wordt heviger en er klinkt nu ook geschreeuw van meisjes, voetstappen en nog meer deuren die open en dicht worden gegooid. Geschreeuw dat door merg en been gaat. Het klinkt alsof het allemaal precies voor mijn deur gebeurt.

Ik sta stokstijf en twijfel nog steeds. En mijn twijfel wordt sterker wanneer het geschreeuw plotseling stopt. Alsof iedereen ineens besloten heeft dat schreeuwen toch niet helpt. Of omdat er iets gebeurd is. Daar wil ik eigenlijk niet te lang bij stilstaan en dus probeer ik nu vooral praktisch na te denken.

‘Kom op, nu moet je een besluit nemen,’ probeer ik mezelf te motiveren. Het is misschien niet het meest handige moment voor een peptalk, maar anders kom ik helemaal niet vooruit.

Het lijkt alsof het uren heeft geduurd, terwijl het in werkelijkheid gelukkig maar enkele seconden zijn, maar dan neem ik eindelijk een besluit.

Ik open mijn raam, wat nog het gemakkelijke gedeelte is. Daarachter zit het houten luik en dat gaat niet zo simpel open. Ik pak de metalen stoel die naast mijn bureau staat en sla hem met zoveel mogelijk kracht tegen het houten luik.

Helaas, er zat toch niet genoeg kracht achter. En ik vrees dat ik niet veel meer kracht heb. Toch weet ik dat ik nu niet op kan geven, want weer terug in bed gaan is geen optie. De gang op is ook uitgesloten, omdat ik het daar absoluut niet vertrouw. Het feit dat het daar nu muisstil is beangstigd me meer dan springen uit mijn raam. Mijn gevoel zegt dat ik weg moet via het raam.

Ik gooi de stoel nog een keer tegen het luik aan en deze keer heeft het wel effect. Er beginnen barsten te ontstaan in het hout. Ik sla nog een paar keer met de stoel en eindelijk ontstaat er een opening in het houten luik. Voorzichtig klim ik op de vensterbank en trap nog een paar keer met mijn voet tegen het luik aan, tot ik eindelijk een ruime opening heb. Eigenlijk nam ik al eerder genoegen met de opening, maar ik kon me er niet doorheen wringen, dus ik moest toch echt nog even doorgaan met het geweld.

Ik hang mijn geldamulet, die aan een ketting hangt, om mijn nek en gooi mijn houten kistje gewikkeld in mijn jas naar beneden, het raam uit.

Doodsbang word ik van de donkere diepte onder me en trillend ga ik op de vensterbank staan. Snel kijk ik weg van de donkere diepte, maar voor me is nog meer duisternis en dat neemt de angst niet weg.

Dit is niet het moment om te stoppen, ik moet nu doorgaan. Twee verdiepingen is toch te doen? Ik probeer beelden van kansberekeningen uit mijn gedachten te bannen, omdat ze weinig goeds voorspellen.

Mijn voeten tasten de muur af voor een goede steunplek. Het is belangrijk dat ik nu echt mijn gevoel en verstand uitschakel en enkel praktisch en geconcentreerd bezig ga. Ik moet mijn overlevingsinstinct aan zetten. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan en hierdoor ontstaat er een continue strijd in mijn hoofd. Peptalks en doemgedachten wisselen elkaar af.

De route naar de veilige grond lijkt acceptabel door de vele vensterbanken en regenpijpen. Ik probeer nog een laatste keer diep adem te halen, maar door de angst lukt dat niet. Voorzichtig laat ik me zakken en dan bungel ik aan de vensterbank. Mijn handen omklemmen de stenen zo stevig mogelijk, te bang om los te laten. Mijn voeten zijn fanatiek op zoek naar steun.

Eerst zoek ik in hoge snelheid de muur af, maar als dat niet lukt probeer ik het wat rustiger en systematischer. Wanneer ik denk iets gevonden te hebben probeer ik voorzichtig of het gewicht kan dragen. Mijn gewicht wel te verstaan. Veel tijd heb ik niet om dit rustig te onderzoeken, want heel veel langer kunnen mijn handen het niet meer volhouden. Ik probeer mijn ademhaling te reguleren, terwijl ik voorzichtig mijn gewicht overbreng op mijn voeten, om mijn handen en armen iets te ontlasten. Dat is nogal moeilijk, omdat ik volledig in paniek ben. Ik ga bijna hyperventileren. Tot nu toe laat mijn overlevingsinstinct mij behoorlijk in de steek. Hyperventileren op een moment als dit is allesbehalve verstandig en zeker niet bevorderend voor mijn overlevingskansen.

Gelukkig houdt de steun onder mijn voeten mijn gewicht. Ik druk mezelf zo hard als ik kan tegen de muur en haal opgelucht adem, omdat ik nog steeds sta, maar gezien mijn benarde positie ben ik nog niet volledig gerustgesteld.

Ik probeer na te denken over de volgende stap van mijn grote ontsnappingsplan, maar zover kom ik niet. Mijn voet glijdt weg en ik val opzij. Om mijn val te breken probeer ik het eerste het beste te pakken te krijgen en dat is de regenpijp. Met een flinke vaart glijd ik aan het ding naar beneden, maar al snel kan ook dat ding mijn gewicht niet meer aan en breekt het af. Ik gil het uit en val met regenpijp en al achterover. Gelukkig val ik niet op de tegels, want een rododendron breekt mijn val. Zacht is hij niet en ik voel de takken onder mijn lichaam knakken.

Verstrikt in de struiken lig ik te spartelen om los te komen. Het besef dat ik nog leef dringt langzaam tot me door en ik slaak een zucht van verlichting. Op dit moment besef ik ook dat ik de regenpijp nog steeds krampachtig vasthoud en ik verslap mijn greep. Hierdoor lukt het me beter los te komen uit het gewas, omdat ik nu twee handen en armen tot mijn beschikking heb.

Na de worsteling lig ik nog steeds op de grond en probeer ik de balans op te maken. Mijn rug doet pijn, maar lijkt in orde te zijn, want ik kan hem gewoon bewegen. Ik kijk omhoog, naar het raam waar ik net vrijwillig uit ben gesprongen. Hopelijk zitten de rest van de jongeren en Totans nu niet op een afstandje naar me te kijken en me uit te lachen, want ik had natuurlijk ook net zoals zij door de deur kunnen gaan, zoals ons dringend werd verzocht door de Totans.

De gedachte aan andere mensen doet me beseffen dat ik nu beter door kan pakken. Het is mogelijk dat het halve internaat mij aan het bekijken is op stoeltjes met een bak popcorn, maar dat is van latere zorg. Ik heb later vast meer dan genoeg tijd om deze actie tot in den treure voor mezelf te analyseren. Nu moet ik ervandoor, aangezien ik misschien nog steeds niet veilig ben. Er is nog steeds een paar meter bij mij vandaan een gebouw dat, zoals gezegd door de Totans, in vuur en vlam staat. En daarbij zullen er vast Totans zijn die mijn ontsnappingspoging niet zo kunnen waarderen.

Ondertussen zijn mijn ogen al een beetje aan het donker gewend en met behulp van de maan kan ik om me heen kijken om mijn spullen bijeen te scharrelen. Het kistje is uit mijn jas gevallen, maar het is, op een kleine beschadiging na, nog prima in orde. En wat belangrijker is, alles zit er nog in. Ik trek mijn jas aan, neem het kistje onder mijn arm en ren naar de poort. Echt gemakkelijk rent dat niet met zo’n ding onder de arm, maar het is alles wat ik nog heb, dus achterlaten is geen optie.

Bij de poort draai ik me nog een keer om. Voor me zie ik de imposante gebouwen van het internaat. Er is niets te zien aan het slaapgebouw waar ik een aantal minuten geleden nog lag te slapen, op de nachtverlichting na. Dus niets wijst erop dat iedereen middenin de nacht is wakker gemaakt, omdat er brand zou zijn. De verzamelplaats voor evacuaties is aan de andere kant van het slaapgebouw, wat het ontbreken van enige zichtbare activiteit zou kunnen verklaren.

Toch voelt het vreemd dat er helemaal niets te zien is van de brand, of een ander teken van de honderden jongeren die normaal gesproken in de gebouwen slapen. Ik blijf nog een paar seconden kijken, gevangen door de aanblik van het internaat in de nacht.

Ook in de omgeving zie ik geen enkele beweging, het lijkt erop dat niemand mij heeft zien ontsnappen. Het internaat ligt ver van de bewoonde wereld, maar het blijft vreemd dat er niemand van het personeel of van de leerlingen te zien is. Dat is erg verontrustend.

Het beeld van het internaat staat op mijn netvlies gebrand en dan besluit ik dat ik daar lang genoeg heb stilgestaan en ik klim met veel moeite over de poort. Op het hek staat stroom, dus dat lijkt mij niet zo’n handige route.

Wanneer ik met beide voeten achter de poort sta, voel ik me vanuit het niets ineens heel vrij. Het is een vreemde en onbekende gewaarwording. Een fijn gevoel krijgt de overhand en verdringt angst, spanning en onzekerheid.

Terwijl ik ondertussen een paar stappen in vrijheid zet denk ik na over mijn gemaakte keuzes. Alles wat ik nu net heb gedaan deed ik impulsief en op gevoel. Sowieso blijkt tijdens mijn ontsnappingspoging dat ik niet heel veel verder kijk dan een stap tegelijk. Dat zou nog wat beloven voor mijn plan op mijn achttiende.

Intuïtief ben ik hier naartoe gegaan, naar de vrijheid. Was ik al onbewust van plan om gebruik te maken van deze situatie en te ontsnappen? Soms kan ik mezelf niet volgen. Maar zou dit nu een nieuw begin kunnen zijn? Een nieuw avontuur? Het begin van het waarmaken van mijn droom? Of zal ik nog even stiekem gaan kijken bij de verzamelplaats, in de hoop dat ik duidelijkheid krijg over de situatie?

Ik sta nog even in dubio, maar ik ben te bang dat mijn nieuwsgierigheid mij duur zal komen te staan. Dat risico wil ik niet lopen.

Vol moed en enthousiasme begin ik te lopen, weg van het internaat. Waar precies naartoe weet ik niet, maar dat is maar een detail. Het plan komt wel, zoals ik tot nu toe nog steeds heb geïmproviseerd. Nu moet ik vooral lopen, weg van hier, voordat mijn ontsnappingsplan in het water valt, in het zicht van het internaat.

Heel hard werkt mijn verstand aan een plan tijdens het lopen. Ik weet dat er een rivier in de buurt is en dat die rivier uitkomt in een meer. En aan het meer ligt Ouyawan Metropool. Dat is de stad waar mijn zoektocht en avontuur zal beginnen, want dat is mijn geboortestad. Mijn ouders wonen er al hun hele volwassen leven, dus er is een grote kans dat mijn broer daar ook geboren is.

Er begint nu een plan te ontstaan. De praktische zaken, zoals hoe ik aan de eerste levensbehoeften moet komen, ontbreken nog, maar wat niet is kan nog komen. En moet ook komen. Doordat ik nu een duidelijk doel voor ogen heb, voel ik me erg optimistisch en blij.

Ik loop in de richting waarvan ik denk dat de rivier moet zijn. Na ongeveer een uurtje lopen hoor ik het water en snel ren ik op het geluid af. Bij het zien van de rivier word ik gelijk enthousiast. Het water glinstert in het maanlicht en ik krijg er weer nieuwe energie van. Mijn instinct heeft me nog niet in de steek gelaten.

Gerustgesteld door die gedachte ga ik enthousiast verder langs de rivier. De moeheid die ik net voelde is op slag verdwenen.

De maan geeft die nacht voldoende licht om iets in het donker te kunnen zien. Voor de rest is er geen verlichting, want de dichtstbijzijnde dorpen en steden zijn vele kilometers verderop. Die zijn niet te zien met het blote oog door het heuvellandschap.

Terwijl ik langs en over de heuvels loop geniet ik. Ik houd van dit landschap, ik heb altijd het gevoel dat de heuvels mij beschermen en ze voelen erg vertrouwd. In Ouyawan Metropool zijn geen heuvels en alles is daar helemaal volgebouwd met hoge gebouwen.

Ouyawan Metropool is een Superstad. Daar zijn er drie van in het land, namelijk Ouyawan, Sanchesko en Merida. Die Metropoolsteden hebben het hele land onder controle. Daar zijn de meest machtige mensen te vinden, tezamen met het meeste geld en inwoners. In die Metropolen wonen miljoenen mensen, verdeeld over de Metropool stad en de omliggende dorpen. Elk dorp in het land is ingedeeld bij een van de drie Metropolen. Sommigen hiervan liggen heel ver uit elkaar, maar toch is er een verbinding met de Metropool.

Mensen die in het centrum wonen van een Metropool hebben het meeste aanzien van het land. Mijn ouders wonen dicht bij het centrum, maar misschien zijn ze de afgelopen jaren in het centrum terecht gekomen. Er kan veel gebeuren in bijna tien jaar tijd.

Prettig voelde ik me nooit in Ouyawan Metropool. Het voelt niet als thuis, want het is er te druk, te groots en het stinkt er. Ouyawan Metropool heeft me nooit een fijn gevoel gegeven, misschien dat ik daarom ook niet van de stad houd. Ik was altijd blij als ik weer terug was in deze vertrouwde omgeving met de mooie heuvels. Ook al is hier het strenge internaat, dit was wel mijn thuis, mijn veilige en vertrouwde omgeving.

4

De rivier buldert en gaat tekeer, waardoor het gemakkelijk is om hem op afstand te volgen zonder erin te vallen. Heel af en toe is er in de verte een dier te horen, maar het geluid van de rivier overstemt veel. Zelfs mijn eigen gehijg en gesteun zijn bijna niet te horen.

Het geluid van de rivier is prettig, vooral ook omdat ik me dan geen zorgen hoef te maken over onbekende en enge geluiden van dieren. Ik dacht altijd dat ik een natuurliefhebber was, maar nu ik in mijn eentje in het donker door de natuur loop, blijkt dat ik meer een liefhebber ben van de theorie dan van de praktijk. Het is nu ook voor het eerst dat ik alleen buiten het internaat ben. Ik ben van binnen doodsbang om al die enge onbekende dieren en geluiden, maar ik probeer moed te houden.

Regelmatig kijk ik goed om me heen om te zien of ik door iemand gevolgd wordt, maar het lijkt erop dat niemand mij weg heeft zien gaan en mij weer terug wil halen.

Langzaam neemt de moeheid bezit van mijn enthousiasme en energie. Eerst wil ik er niet aan toegeven, maar na nog meer lopen kan ik het niet meer negeren. Ik bekijk de mogelijkheden die ik heb. Naar het dichtstbijzijnde dorp lopen is te ver want, voor zover ik weet, ligt het internaat ver van de bewoonde wereld vandaan. Die optie valt al af.

Een andere optie is dat ik ergens bij een boerderij zou kunnen slapen. Zover ik kan kijken, zie ik geen boerderijen of iets wat erop lijkt. De omgeving bestaat voornamelijk uit bossen en weidegronden. Op weidegronden grazen schapen, dus er is kans dat er ergens een herdershutje te vinden is.

In de open lucht slapen zou ook nog kunnen, maar die mogelijkheid klinkt niet aantrekkelijk. Als er echt niets anders te vinden is, kan ik dat altijd nog doen. Ik ga liever eerst op zoek naar een hutje dat mij een beetje bescherming kan bieden.

Dan rijst de vraag waar zo’n hutje te vinden is. De afgelopen uren ben ik er geen tegengekomen, althans, niet dat ik weet. Als ik er naar uit had gekeken, misschien had ik er dan wel een gezien. Waar zou ik een hut neerzetten als ik een herder was? Langs de rivier lijkt mij een goede plek. Het zou heel mooi zijn als zo’n ding op mijn route zou staan.

Tussen al het denken en malen loop ik nog steeds stug door om maar zoveel mogelijk meters te maken. En stiekem hoop ik dat ik tijdens het lopen toevallig over een hut struikel. Hoop doet leven zeggen ze toch altijd? Dus een beetje hoop hebben mag, het houdt me in elk geval nog wat langer op de been.

Na nog een tijd te hebben gelopen besluit ik om toch niet op alleen toeval te gokken. Ik zal nu doorlopen en niet alleen uitkijken naar een herdershut, maar ook naar andere beschutte plekken. Te hoge eisen stellen is nu niet verstandig. Als ik in een bed had willen slapen, had ik maar andere keuzes moeten maken. Als ik na een uur nog niets gevonden heb, dan wordt het slapen in de open lucht. Er zit dan niets anders op.

Het geeft een goed gevoel dat ik eindelijk een knoop heb doorgehakt en hierdoor loop ik weer net een beetje gemotiveerder door. Ondertussen scan ik de omgeving continu voor mogelijke slaapplekken, helaas is het zicht nog steeds minimaal.

Echt hoopgevend is de omgeving niet, want na elke heuvel zie ik nog meer heuvels met meer kleine bomen en struiken. Niet genoeg voor een veilige schuilplaats voor mij.

Af en toe is er in de verte een schaap te horen, maar het is moeilijk te achterhalen waar het geluid vandaan komt. Het geluid weerkaatst tussen de heuvels en het lawaai van de rivier helpt ook niet om het geluid van het schaap te kunnen traceren. Ik houd nog steeds hoop, want mijn theorie blijft, dat waar schapen zijn, is een herder in de buurt.

Ik kijk af en toe met behulp van het maanlicht op mijn horloge. Dit probeer ik iedere keer zolang mogelijk uit te stellen, want anders schiet de tijd helemaal niet op. Daarom verzin ik de gekste dingen om de tijd even te doen vergeten, bijvoorbeeld dat ik eerst honderd stappen moet zetten en dat ik dan pas mag kijken. Een ander spel dat ik in dit uur heb bedacht, is dat ik pas op mijn horloge mag kijken als ik tien keer een schaap heb horen blaten. En zo vermaak ik mezelf een uur lang. Ik moet toch iets?

Wanneer ik voor de zoveelste keer op mijn horloge kijk zie ik tot mijn grote opluchting dat eindelijk het uur voorbij is en dat ik me nu letterlijk bij mijn eigen afspraak mag neerleggen.

Eigenlijk pas over een minuut, maar ik vind het zo goed genoeg. Het is niet dat ik nu nog een hut zal tegenkomen, dus ik stop direct met lopen en ik laat me op de grond vallen. De gedachte aan slapen in de openlucht beangstigt me, maar ik ben te moe om me er al te veel zorgen over te maken. Ik ben doodop en wil nu maar een ding en dat is slapen.

Nog even kijk ik om me heen. Er staat een kleine boom een paar meter verderop. Ik kruip er met veel moeite naartoe, want ik heb geen zin om ervoor op te staan en ik ga er tegenaan zitten. Mijn lichaam begint wat bij te komen van alle ongewone inspanning en mijn ademhaling begint langzaam rustiger te worden.

Ik sport normaal gesproken een paar keer per week, maar middenin de nacht uren lopen is niet iets wat ik regelmatig doe.

Mijn rug doet erg veel pijn, maar daar is nu helaas niet veel aan te doen, behalve rusten. Nog een laatste maal kijk ik of ik iemand zie, maar er is nog steeds geen teken van leven. Mocht er toch iemand mij gevolgd hebben om me weer mee terug te nemen naar het internaat, dan zou ik waarschijnlijk niet eens gaan tegenstribbelen, omdat ik daar simpelweg de energie niet meer voor heb.

Het kistje pak ik uit mijn jas en zet het naast me neer. Dat is het laatste wat ik me herinner, want ik val snel in een onrustige slaap.

Op het moment dat de zon op mijn gezicht brandt, word ik wakker. Ik wrijf in mijn ogen en rek me uit. Dat voelt niet prettig, want mijn lichaam doet overal pijn en ik voel dat elke spier in mijn lichaam schreeuwt om rust en een goede massage. Het is duidelijk dat ik echt niets gewend ben. Om me heen zie ik de omgeving voor het eerst in het daglicht. Het voldoet aan de verwachtingen die ik er vannacht van had. Iets verderop is de rivier te zien, mijn trouwe gids in het donker.

De boom waar ik tijdens het slapen tegenaan heb geleund is klein, maar hij heeft me vannacht toch een beetje een beschut gevoel gegeven, voor zover ik me daar tijdens het slapen al druk om maakte.

Ik kijk verder om me heen, ondertussen genietend van de warmte van de zon op mijn koude lichaam.