MANIPULATOR

Boek 2

Ole Nyland

VRG publishing

Copyright © 2017 by Ole Nyland

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, distributed or transmitted in any form or by any means, or stored in a database or retrieval system, without the prior permission of the author.

This ebook is licensed for your personal enjoyment only. This ebook may not be re-sold or given away to other people. If you would like to share this book with another person, please purchase an additional copy for each recipient. If you’re reading this book and did not purchase it, or it was not purchased for your use only, then please return it and purchase your own copy. Thank you for respecting the hard work of this author.

This is a work of fiction. Names, characters, businesses, organizations, places, events, and incidents either are the product of the author’s imagination or are used fictionally. Any resemblance to actual persons, living or dead, is entirely coincidental.

Omslagontwerp: Jellie van Rheenen

Omslagfoto’s: Freeimages, Ryan Aréstegui, Patty Ghillebert

ISBN: 9789462662360

NUR 285

www.vrgpublishing.nl

www.facebook.com/olenylandwriter

Wat vooraf ging

OBSERVANT

De samenleving is verdeeld in een Opperklasse, die veilig binnen de poorten van verschillende Kernen woont en het Uitschot dat in Nederzettingen woont.

Deze Opperklasse heeft Strijders in dienst, die op meedogenloze wijze de orde handhaven en Observanten die de gave van het zien hebben en als lijfwachten worden gebruikt.

VITA, huisbediende van de familie Rae, is tot de dood veroordeeld door haar verhouding met HAKAR Rae.

‘Schatje, ik heb deze keer geen cadeautje voor je meegenomen. Dat vind je niet erg toch? De volgende keer maken we af waar we gebleven zijn.’ Hij grijnsde, in het besef dat hij haar in zijn macht had.

KALLE, in dienst als Observant van Hakar, krijgt van ALE, het opleidingshoofd van de Observantenschool, de opdracht om haar te helpen ontsnappen uit Kern 1.

‘Ik voel bij haar een drang om het juiste te doen, een drang om de orde te herstellen, ik voel dat we haar toekomst moeten veiligstellen. Daarom wil ik, dat je me belooft haar te beschermen en mee te nemen naar het eiland Arran, naar mijn broer Eero. Hij zal jullie opnemen in zijn groep en ik zal hem vragen jou onder zijn hoede te nemen.’

Ale laat hem zien dat hij naast de gave van het zien ook de uiterst zeldzame gave van het voelen heeft, die hem in staat stelt om de gevoelens van anderen te zien en gevoelens van anderen te sturen.

Tijdens hun vlucht naar Arran wordt de band tussen Vita en Kalle sterker, maar toch houdt Kalle zijn gevoelens voor zich. ‘… iemand heeft mijn hart ooit gebroken en ik weet niet of het ooit weer heel zal zijn.’

Vita voelt de drang om het leven van het Uitschot te verbeteren steeds sterker worden en zou zich het liefst bij de Rebellengroepering waar ze op stuiten, aansluiten. Kalle wil het liefst zo snel mogelijk naar Arran waar hij antwoorden hoopt te vinden over zijn voel-gave. Haar gevoel voor Kalle wint het en de twee leggen samen het laatste stuk naar het eiland af.

Wanneer ze bij het eiland aankomen worden ze opgewacht door LEIF, een Observant die ook zijn toevlucht heeft gezocht op het eiland. Tussen Kalle en Leif hangt een spanning.

Opeens werd het Vita duidelijk. Dit moest de jongen zijn die de vriendin van Kalle had weggekaapt. Hij zag er in ieder geval uit alsof hij hem hartgrondig haatte, terwijl de jongen ineen kroop en wegkeek.

Vita voelt zich verward, maar EERO, de broer van Ale vertelt hun het kiemverhaal.

‘…De balans werd verstoord; er kwamen ruzies. Ruzies die overgingen in vechtpartijen, vechtpartijen die overgingen in oorlog. Ergens in die periode, of misschien wel enkel om die periode, werden er vier kinderen geboren. Ze werden aangeduid als de Observant, de Strijder, de Manipulator en de Katalysator. Deze vier kinderen groeiden uit tot sterke individuen, die in opstand kwamen tegen de oorlog. Van de Observant is bijvoorbeeld bekend dat hij de gave van het voelen had naast het zien. Ze smeedden een verbond en zetten hun gaven in om de balans in de Wereld te herstellen. Elk van de vier was nodig binnen dit verbond, had een eigen taak. De vier personen met hun krachtige gaven beloofden de mensen dat, wanneer de balans weer verstoord zou worden, er vier nieuwe kinderen geboren zouden worden met deze belangrijke gaven en dat het een kwestie van tijd zou zijn tot de balans weer zou worden hersteld.’

Eero gelooft sterk in dit verhaal en vermoedt dat Ale in Leif de Strijder zag, in Kalle de Observant en in Vita de Manipulator.

Tijdens een tochtje over het eiland stuit Vita op Kalle en Leif die in een vechtpartij zijn verwikkeld.

Steeds dichter trok hij hem naar zich toe, tot hij met een woeste grom zijn mond naar de zijne bracht. Het was een wilde, heftige kus, maar Leif pakte Kalle vast en zoende vol overgave terug.

Nog diezelfde dag staat Vita een andere nare verrassing te wachten; een dodelijk verwonde Espen komt op het eiland aan. Net voordat hij aan zijn verwondingen bezwijkt laat hij haar beloven alle Rebellengroeperingen samen te brengen.

KATALYSATOR (gratis kort verhaal als e-boek)

ILYA is een meisje uit de Opperklasse, maar met een huisbediende als biologische moeder waardoor zij de gave van het zien in geringe mate bezit. Ale helpt haar in het geheim haar gave te oefenen, maar de vader van Hakar Rae komt hier achter. Hij gebruikt haar geheim om Ilya’s vader te dwingen zich uit de verkiezing van een nieuwe voorzitter van de Raad terug te trekken. Die weet het echter zo te spelen dat Ilya en Hakar zich verloven zodat hij zeker weet dat Ilya’s geheim nooit zal worden verraden.

Ilya begint Hakar langzaam te vertrouwen, maar komt erachter dat dit volkomen misplaatst is. Hakar gebruikt haar connectie met het opleidingshoofd van de Observantenschool in Kern 5 om achter de verblijfplaats van een Rebellengroepering te komen. Meester Rae stuurt vervolgens zijn Strijders en laat Espen en zijn Rebellengroepering afslachten.

1

De wind was afgezwakt tot een zachte bries, die de geur van opdrogend mos en vers gras met zich meebracht. Een verademing na de snijdende wind die het eiland de afgelopen maanden geteisterd had en altijd dezelfde zilte geur met zich meebracht.

Kalle registreerde dit net zo scherp als het gezicht tegenover hem. Rechte wenkbrauwen, een paar donkere sproetjes rond een smalle rechte neus en een blos op een verder bleek gezicht dat omlijst werd door sluik zwart haar. Het opvallendst waren de felle donkere ogen. Het briesje zorgde ervoor dat het iets te lange haar van Leif voor zijn gezicht dwarrelde, maar hij nam niet de moeite om het uit zijn ogen te vegen. In plaats daarvan bleef hij geconcentreerd naar zijn trainingspartner kijken. Langzaam kroop Kalles mondhoek berekenend omhoog. Hij zag de donkere ogen van Leif een fractie van een seconde naar zijn mond afdwalen en gebruikte dit korte moment om met zijn houten oefenspeer een harde klap tegen de stok van Leif te geven. Jammer genoeg had dit niet het effect waarop hij had gehoopt.

‘Ik ken jouw trucjes onderhand. Probeer maar eens van me te winnen zonder jezelf in de strijd te gooien,’ hijgde Leif.

‘Ik dacht dat dat nu juist de bedoeling was.’ Kalle knipoogde en zag dat hij zijn ogen tot spleetjes kneep. Nu werd het echt oppassen geblazen.

Langzaam begon Leif aan een cirkel om hem heen. Zijn passen waren onnavolgbaar, zo lichtvoetig bewoog hij. Met een snelle beweging viel hij uit. Kalle werd achteruit gedwongen terwijl hij de slagen van Leif bleef afweren. Een poosje hield hij stand, maar Leif bleef onvermoeibaar uithalen.

Kalle probeerde hem nogmaals uit zijn concentratie te halen; deze keer door op zijn onderlip te bijten. Tegelijkertijd dook hij naar de grond en zwiepte zijn stok in de richting van Leifs benen.

Daar waar eerder alleen verschillende tinten groen om Leif hadden gehangen, mengden zich nu rode draden door het geheel, die aangaven dat hij niet volledig immuun was voor zijn tactiek. Toch liet Leif zich niet van de wijs brengen en sprong hij lenig over de stok om vervolgens met zijn benen gespreid op de harde rotsen te landen. Nu begon hij zijn tempo elke ronde iets te verhogen, totdat hij soepel om Kalle heen danste. Zijn stok draaide hij met zich mee. Bij elke beweging schoot deze rakelings langs Kalle. Het leek bijna alsof Leif op een ritme bewoog dat alleen hij kon horen en Kalle bleef doodstil staan om niet geraakt te worden. Plotseling draaide hij zijn hoofd in de richting van de zee achter hem. ‘Luister.’ Hij hoorde een duidelijk geluid boven de golven uitkomen.

Leif stopte met bewegen en sloot zijn ogen. Kalle sloeg op het ritme van het geluid met zijn stok op de rotsachtige bodem. Nu draaide ook Leif zijn hoofd in de richting van het water. Hij fronste zijn wenkbrauwen en blikte naar Kalle.

Die hield zijn speer stil en liet zijn ogen over de golven schieten. ‘Daar,’ zei hij. Een donkere schim brak door de golven.

‘Zo’n grote boot heb ik nog nooit gezien,’ merkte Leif op.

Roerloos bleef Kalle staan en tuurde naar de schim die het patroon van de golven verstoorde. Hij probeerde zich op de vorm te concentreren. De boot was groter dan hij ooit op welke afbeelding dan ook had gezien en was in dezelfde kleur blauwgroen geschilderd als de zee er omheen. Terwijl de boot dichterbij kwam, zwol het geluid aan. Op het achtersteven zat een man met een trommel tussen zijn knieën. Aan de zijkant van de boot bewogen minstens 20 lange roeispanen in het strakke ritme dat de man sloeg. Ze staken uit gaten die in de zijkant van de boot waren aangebracht, zodat het onmogelijk te zien was wie er aan de riemen trokken.

Kalle hield zijn adem in. Het gezicht, de armen en de borstkas van de man waren zo donker als de koffie die elke ochtend werd gezet in de keuken van de familie Rae. Alsof hij hen voelde kijken, draaide de man zijn hoofd naar het tweetal op het eiland. Het oogwit van de man stak fel af tegen de rest van zijn gezicht en het haar van de man was kort en zo mogelijk nog donkerder dan de kleur van zijn huid. Alleen een Observant zou hen vanaf die afstand op het eiland kunnen zien staan, maar automatisch zette Kalle een aantal passen achteruit, terwijl Leif juist dichter naar de uiterste rand van de klif getrokken werd. Hij begon zachtjes op het geluid van de trommel te zingen. Leifs’ stem had een warme klank, die aan volume toenam en even later helder over het water klonk. Zijn stem volgde moeiteloos het ritme van de man op de boot.

Opeens viel er een tweede stem in. De donkere man was gaan staan. Met één hand bleef hij op de trommel slaan die hij tegen zijn middel hield. De mensen aan de roeispanen maakten een zoemend geluid, dat het geluid van de trommel overstemde.

Met moeite wendde Kalle zich af en keek naar Leif. Diens donkere ogen waren op de man met de trommel gefixeerd, terwijl hij in harmonie met hem bleef zingen. Hun stemmen klonken als de zachte streling van de wind die de blaadjes in de hoogste boomkruin geheimzinnig liet ritselen.

Kalle voelde zijn armen en benen zwaar worden. Zijn ogen begonnen te tranen terwijl de zuurstof om hem heen leek te verdwijnen waardoor hij licht in zijn hoofd werd. Moeizaam naar adem happend, zag hij dat Leif nog een stap in de richting van de afgrond deed. Opeens werd hij zich bewust van het gevaar. Met een ruk trok hij Leif naar achteren en duwde hem tegen de grond. ‘Leif!’ Hijgend pakte hij het gezicht van Leif in zijn handen en trok dat naar zich toe. ‘Waar ben je mee bezig? Nog één stap en je lag op de rotsen onderaan de klif.’

Leif knipperde met zijn ogen en richtte zijn blik op de wolken die over hen heen dreven. ‘Wat deed ik dan?’ Verbaasd krabbelde hij half overeind en keek over de rotsen heen. ‘Wat is dat voor geluid?’

Kalle schudde zijn hoofd en keek naar Leif, die de boot opnam alsof hij hem voor het eerst zag. De man op het achtersteven hief zijn arm met de drumstok omhoog. Het gebaar kwam dreigend over, haast alsof de man een wapen opnam.

De mensen aan de roeispanen vielen direct stil, waardoor de boot zonder geluid te maken door het water gleed. Het gezoem van eerder ging over in gezang en de man begon een nieuw ritme te slaan. Het geluid voegde zich ditmaal niet in het ritme van het gezang. Doffe dreunen klonken door de stemmen heen. Kalle kreeg kippenvel op zijn armen en voelde het geluid tot in zijn maag resoneren. Het gaf hem een beklemmend gevoel. Op enige afstand voer de boot langzaam het eiland voorbij. Nu pas merkte hij op dat de blauwgroene kleur, waarvan hij had aangenomen dat het de kleur van de boot was, over het water wegzweefde. Ervoor in de plaats kwam een donkerrode waas over de boot te liggen. Hier was geen verf aan te pas gekomen; de mensen aan boord waren verantwoordelijk voor deze kleuren.

Kalle liet zich naast Leif op de rotsen zakken. Stil keken ze de boot na en tegen de tijd dat die nog maar een stip aan de horizon was, voelde Kalle zijn vochtige hemd koud tegen zijn rug plakken. ‘Kom, we gaan terug naar de grot. Ik heb zin in een kom kruidenthee.’ Hij keek opzij en nam Leif op.

‘Zouden ze ons gezien hebben?’

‘Dat gevoel kreeg ik wel.’ Kalle stond op en stak zijn hand uit naar Leif, die nog steeds naar de plek keek waar de boot was verdwenen.

Kalle spreidde zijn armen en zocht de blik van Eero die tegenover hem stond. ‘Ik kan het niet uitleggen. Leif ging volledig op in zijn gezang. Ik herkende de woorden niet, maar hij leek het uit zijn hoofd te kennen. Ik snap het niet. Ik heb Leif nog nooit zingend betrapt, maar het was betoverend mooi.’ Alleen al bij de herinnering eraan, voelde Kalle zich warm worden. ‘Alleen dat geluid van die trommel; het was alsof het een voorbode van iets kwaadaardigs, iets duisters was.’ Hij liet zijn arm, waarvan de haartjes rechtop stonden, aan hem zien. ‘En ik zeg je; die man had een huid zo zwart als koffie. Ik heb nog nooit zoiets gezien en nog nooit verhalen over zoiets gehoord. Hij zag eruit alsof hij uit de diepste, donkerste plek van de Wereld gekropen was.’

Eero keek voor zich uit. ‘En Leif kan zich er niets van herinneren?’

‘Nee. Het was eng om te zien hoe sterk hij zich tot die man aangetrokken voelde. En het was wederzijds; het was alsof ze elkaar herkenden.’

Eero en Kalle keken naar Leif die nietsvermoedend met de drie Rebellen van Espen zat te praten. Hij spreidde zijn armen wijd uiteen. Morten en Niklas zaten met open mond dicht tegen elkaar aangeschurkt te luisteren. De donkerbruine krullen van Niklas raakten de wang van Morton die ze afwezig met zijn hand wegstreek. Al sinds ze op het eiland aankwamen, zag je de een nooit zonder de ander. Urenlang konden ze bezig zijn om hun verzameling stenen te sorteren en nieuwe exemplaren te zoeken. Svend keek afwezig. Wie wist wat er in dat hoofd omging? Kalle kon geen hoogte krijgen van de zwijgzame Rebel die het liefst in zijn eentje over het eiland ronddwaalde.

‘Ik heb geen idee wat dit te betekenen heeft. Ik heb nog nooit over een soortgelijk incident gehoord of gelezen. Waarom zette de boot geen koers naar het eiland? Ik vraag me af of we informatie zouden kunnen vinden in de bibliotheek van de Raad.’ Eero wreef over de stoppels op zijn kaak.

‘De bibliotheek van de Raad?’

‘In Kern 5 wordt een verzameling van alle papieren en boeken bewaard die wij Observanten in de loop der jaren bijeen hebben gebracht.’ Het gezicht van Eero betrok. ‘De Raad staat alleen niemand toe om de bibliotheek te raadplegen.’

‘Dus daar hebben we niets aan?’ Kalle liet zijn blik naar Leif terugdwalen. Hij voelde een steek van afgunst terwijl hij terugdacht aan de aantrekkingskracht die de donkere man op Leif had uitgeoefend.

‘Jullie moeten een manier proberen te vinden om in die bibliotheek te komen. Er is daar veel waardevolle informatie te vinden. Informatie die we hard nodig hebben.’

‘Dat klinkt alsof je vindt dat we moeten vertrekken.’

‘Het is tijd. We kunnen het allemaal voelen.’

Samen keken ze naar Vita, die aan de andere kant van de grot driftig aan het inpakken was. ‘Ik weet niet wat er gaat gebeuren, maar blijf altijd op elkaar vertrouwen. Dat is het fundament van jullie kracht. Jullie hebben elkaar nodig.’

Kalle hoorde Vita zachtjes vloeken toen ze de sluiting van haar rugtas niet dichtkreeg.

‘Ze is temperamentvol en gedreven en af en toe komt er een vlaag van roekeloosheid over haar heen. Probeer haar op die momenten tegen haarzelf te beschermen, wil je?’ Eero legde een hand op zijn arm.

Kalle keek niet naar hem, maar glimlachte half naar Vita, die hem en Eero bij de ingang van de grot had ontdekt. Haar ogen schitterden koortsachtig. Ze probeerde iets naar hem te roepen, onderwijl druk met haar handen gebarend. ‘Ik snap wat je bedoelt.’

Eero pakte zijn arm stevig vast. ‘Wees op je hoede. Je weet wat er met de Rebellen van Espen is gebeurd. Ik heb het gevoel dat het geen op zichzelf staand incident is. Meester Rae laat volgens de meest recente berichten nog steeds Strijders naar jullie zoeken. Het beleid van de Opperklasse is aan het verharden.’

‘Ik zou denken dat hij het te druk had met campagnevoeren voor het voorzitterschap van de Raad.’

‘Dat is precies wat hij aan het doen is.’

Kalle trok aan de ravenzwarte haren die over de oren van Leif vielen. ‘Je begint toch niet te twijfelen?’

Leif trok zijn hoofd terug en liet zich van hem afrollen. Hij strekte zich naast Kalle uit en vouwde zijn handen achter zijn hoofd. ‘Ik heb geen twijfels over het al dan niet meegaan. Je weet dat ik je de hele Wereld over zou volgen.’

‘Je twijfelt nog steeds over het plan van Vita om de Rebellen te verenigen.’ Kalle draaide zich op zijn zij. Langzaam liet hij zijn ogen over hem heengaan. Hij kon de lichtbruine vlekjes in zijn ogen uittekenen, zo vaak had hij naar hem gekeken. Heel even stond hij zichzelf de gedachte toe aan een leven op het eiland. Samen met Leif oud worden, jongere Observanten opleiden. Misschien ooit de taak van Eero overnemen. Zuchtend rolde hij op zijn buik. ‘Denk je niet dat het alternatief, hier op het eiland blijven, slechter is? Ooit worden we ontdekt. Nooit zullen we veilig zijn.’ Het beeld van de boot en het geluid van de onheilspellende trommel drongen zich aan hem op.

‘Je weet niet of we ontdekt zullen worden.’ Leif keerde zijn gezicht naar hem toe. Zijn ogen waren bijna zwart. ‘Zeg nu niet dat je er nooit over hebt nagedacht om hier te blijven.’

Kalle sloot zijn ogen. ‘Telkens wanneer ik erover nadenk, voeren mijn hersenen redenen aan om te gaan. Om het plan van Vita in ieder geval een kans te geven. Om het Uitschot een kans te geven.’

‘Vita heeft, dag in dag uit, geprobeerd om je te overtuigen van de noodzaak van haar doel. Geen wonder dat je denkt dat haar plan alle ellende in de Wereld oplost.’

‘Het is meer dan dat. Wanneer je een tijd in de echte Wereld hebt moeten overleven, draait je maag zich om bij de gedachte aan de Kern. De belachelijke hoeveelheden eten, de decadente manier van leven.’ Kalle deed alsof hij moest kokhalzen.

‘Ik snap heus wel wat je bedoelt,’ onderbrak Leif hem. ‘Ik heb tijdens mijn tocht naar het eiland ook om me heen gekeken. Ik snap alleen de arrogantie van Vita niet om aan te nemen dat zij daarin verandering kan brengen.’ Leif kwam half overeind. ‘We zullen het wel zien.’ Hij maakte zijn rug bol en rolde naar achteren om daarna terug te rollen en met een katachtige sprong op zijn voeten terecht te komen.

Kalle vergat wat hij wilde zeggen en stak zijn hand uit. Leif pakte hem aan en trok hem overeind. In de afgelopen maanden was Leif door zijn dagelijkse trainingen een stukje breder geworden. Express liet Kalle zich tegen hem aanvallen waardoor Leif hem wel moest vastpakken. Hij snoof de geur van Leifs huid op en leunde tegen hem aan. Hier was hij het liefst.

2

‘Is er iets, Kalle?’ Leif blikte opzij.

Vita zag dat Kalle om zich heen tuurde. Ze stonden op de plek waar de eigenaar van de boot, die het eiland bevoorraadde, het groepje had afgezet. Een paar honderd meter voor hen ging de kuststrook over in lage begroeiing en enkele meters daar weer achter begon een bos.

Samen met de Morton, Niklas en Svend kwam ze naast het tweetal staan. Er stond een frons op het voorhoofd van Kalle. ‘Wat voel je?’ vroeg ze.

‘Ik kan het niet goed uitleggen.’ Hij zweeg. Dacht even na. ‘Het is te stil. Ik weet niet of dat een goed, of juist een slecht teken is.’

Vita haalde haar schouders op; ook zij mistte het geluid van meeuwen, maar misschien kwamen die in deze streek helemaal niet voor. Toegeven aan de rest dat er zaken waren die ook zij niet wist, was voor haar geen optie. ‘Misschien gebruiken de Rebellen verkenners en heeft de groep zich teruggetrokken in hun schuilplaats. Het verhaal van Espen zal ze voorzichtig hebben gemaakt.’ Ze stapte de jongens voorbij.

‘Zal ik maar voorop gaan dan?’

Kalle greep haar hand. ‘Wacht.’

Een schok liep omhoog via haar arm naar haar borstkas, waar haar hart een tel bleef stilstaan. Ze moest er nog steeds aan wennen dat Kalle haar soms zonder waarschuwing vriendschappelijk aanraakte. Tijdens de trainingen in de afgelopen maanden was ze erop voorbereid geweest en had ze zich er tegen kunnen wapenen, maar momenten zoals deze maakten haar duidelijk dat ze nog niet helemaal over hem heen was, terwijl haar hersenen allang geaccepteerd hadden dat hij nooit naar haar zou verlangen. Abrupt liet hij haar hand los.

‘Ik denk dat het verstandiger is dat Leif en ik voorop lopen.’ Langzaam liep hij verder. Leif draaide zich naar haar om. Ze kon zien dat hij iets wilde opmerken, maar Kalle pakte zijn hand en trok hem mee. Een kleine glimlach verscheen op haar lippen. Ze kon er niets aan doen, maar het voelde heerlijk om Leif te irriteren. Het liefst had ze hem op het eiland achtergelaten. Kalle verdiende iemand beter dan hem. Ondanks dat hij een talent voor de vechtkunst had, was hij verbazend zachtaardig. Iets dat haar de afgelopen weken steeds meer was gaan tegenstaan.

Svend ging naast Leif lopen. Hij haalde een hand door zijn golvende witblonde haren. ‘We moeten naar het noordoosten afbuigen,’ wees hij. Svend was de rechterhand en vertrouweling van Espen geweest. Hij wist meer dan de anderen over de verschillende Rebellen groeperingen.

Vita en de andere twee Rebellen volgden hen door het struikgewas. Een seconde sloot ze haar ogen. De geur van ontluikend groen blad en de eerste bloemknoppen bracht haar naar huis. Ze moest een paar keer met haar ogen knipperen om de tranen tegen te houden. De plek die ze thuis noemde, was er niet meer. Vita onderdrukte de neiging om met haar handen langs de planten te gaan om de zachte nieuwe blaadjes te voelen. De Strijders hebben maar weinig aanwijzingen nodig.

Leif en Svend dwaalden af, om de omgeving in de gaten te houden waardoor Vita naast Kalle kon gaan lopen. Schuin achter hen liep Niklas, zoals altijd met zijn neus op de grond, zoekend naar die ene glanzende steen. Je kon altijd horen waar hij zich bevond, omdat hij de stenen in zijn broekzakken constant door zijn handen liet gaan. Op de plek waar de struiken overgingen in een dichtbegroeid bos met hoge bomen bleef Kalle aarzelend staan. Hij liet zijn arm aan haar zien.

‘Heb je het koud?’

Kalle schudde zijn hoofd. ‘Nee. Het gekke is dat ik voel dat er iets is, maar dat ik het niet kan zien.’

Morten kwam bij hen staan. ‘De groep die we zoeken, verschuilt zich in het midden van dit woud. Ze leven in de toppen van de bomen.’

‘Als er Strijders in de buurt waren, dan hadden we dat allang opgemerkt,’ probeerde ze Kalle gerust te stellen. ‘Weet je nog dat we op de vlucht waren naar Arran?’ Vita draaide Leif haar rug toe en lachte naar Kalle. ‘Toen hebben we ons prima gered. Strijders laten altijd sporen achter, omdat ze niet gewend zijn die te moeten camoufleren. Ze rekenen erop dat het Uitschot als de dood voor ze is.’ Ze stapte iets dichter naar Kalle toe.

Op dat moment hoorde ze een gil. Verschrikt keek ze opzij. Er stak een pijl uit de borst van Morten, die hij met beide handen vastpakte. Met open mond keek hij haar aan en viel achterover. Eenmaal op de grond rolde hij zichzelf op zijn zij en drukte zijn gezicht in het mos onder hem. Henrik schoot overeind en liet de steen die hij in zijn hand had op de grond vallen. Kalle duwde Vita naar de grond en dook op Morten af.

Het volgende moment kwam er een regen van pijlen over haar hoofd heen. Ze hoorde ze op de grond en in de boom schuin naast haar neerkomen. Vita had nauwelijks tijd om na te denken. Ze dook op haar buik om dekking te zoeken en kroop richting de dichtstbijzijnde boom. Op handen en voeten bleef ze gehurkt achter de brede stam zitten. Zodra ze haar hoofd om de boom stak, vloog er een pijl rakelings langs haar oor. Met een ruk trok ze zich terug. De pijl boorde zich een eindje verderop in de grond. Met een bonkend hart keek ze om zich heen waar de rest zich bevond. Ze zag Svend en Leif tussen de bomen door zigzaggen, in de richting vanwaar de pijlen werden afgeschoten. Henrik zat net als haar achter een boomstam weggedoken.

Op een klein afstandje was het doffe geluid te horen van Strijderslaarzen die op de grond neerkwamen. Blijkbaar hadden die zich in de takken van de bomen verstopt. Hoe kon het dat Kalle hen niet had opgemerkt? 

Op dat moment hoorde ze Kalle waarschuwen; ‘het zijn er zes!’ Met haar lichaam tegen de stam gedrukt, stak Vita voor een tweede keer haar hoofd om de boom. Kalle zat nog steeds bij Morton en vormde op die manier een makkelijk doelwit. Hij had hem op zijn rug gedraaid en trok de pijl voorzichtig uit zijn lichaam. Morton schreeuwde van pijn. Het bloed gulpte uit zijn wond, waardoor zich razendsnel een helderrode vlek op zijn hemd verspreidde.

Gebukt baande ze zich een weg naar het tweetal, zodat ze Kalle van dekking kon voorzien. Onderweg renden Leif en Svend haar voorbij in de richting van de Strijders. Svend was uit op wraak; zijn gezicht zag krijtwit en hij had zijn lippen opgetrokken, waardoor zijn tanden te zien waren. Hij en Leif hielden elk een speer voor zich uitgestoken. Met een woeste kreet stortte Leif zich op de eerste Strijder, terwijl Svend bleef doorrennen. Leif stak de man door zijn hand waardoor die met een kreet zijn boog op de grond liet vallen. Hij bedacht zich geen moment en schopte direct het wapen weg.

De Strijder hield met zijn goede hand, zijn gewonde hand tegen zijn borst aan en klemde zijn kaken op elkaar. Even dacht ze dat de man zich op Leif zou storten, maar hij draaide zich om en rende er vandoor. Zijn laarzen stampten over de bosgrond en verwijderden zich in een traag tempo. Leif zou hem makkelijk kunnen neerhalen nu de Strijder zijn armen niet kon gebruiken. Zijn bovenlichaam zwaaide onhandig van links naar rechts wat hem flink vertraagde. Vita wachtte tot het moment waarop Leif zijn speer zou werpen, alleen kwam dat niet. In plaats daarvan draaide hij zich om en rende in de richting van een jonge Strijder die zich een beetje op de achtergrond hield.

Vita speurde om zich heen, op zoek naar Svend. Een andere Strijder, met een enorm litteken over zijn bijna kale hoofd, stormde hem voorbij, op weg naar haar en Kalle. Svend probeerde hem te stoppen door zijn speer naar hem te gooien, maar de Strijder dook in elkaar waardoor de speer zijn doel miste. Hij grijnsde toen hij Kalle achteruit zag deinzen.

Het was lang geleden dat ze van zo dichtbij een Strijder had gezien en de wrede uitdrukking op zijn gezicht, in combinatie met zijn gemillimeterde haren en zijn uniform brachten haar bloed aan de kook. Die rotzakken hadden een hele groep Rebellen afgeslacht. Haar handen vonden het scherpe mes dat ze in een houder om haar middel droeg. Ze bleef gehurkt zitten tot hij binnen haar bereik kwam en nam toen een enorme sprong. Vanaf de zijkant vloog ze tegen hem aan en klampte zich aan zijn bovenlichaam vast. Met een felle haal sneed ze met haar mes door zijn keel en liet los. Het bloed spoot in het rond. Het kwam op haar gezicht en op haar lippen, maar dat kon haar niets schelen. Zijn bloed smaakte hetzelfde als dat van haarzelf. Zijn hand greep haar zo stevig vast dat ze het gevoel had dat hij haar nek zou breken. Maar in de paar tellen daarna verslapte zijn grip en kon ze zichzelf lostrekken. Ze landde op haar voeten voor hem.

De Strijder bracht zijn hand naar zijn hals en keek haar verbaasd aan. Het lukte hem om een stap haar kant uit te zetten, maar daarna viel hij op zijn knieën om vervolgens voorover in het zand te vallen. Met haar mouw wreef ze over haar gezicht en zag hoe de stof rood werd. Ze stond zichzelf niet toe om stil te staan bij wat ze zojuist had gedaan.

Kalle keek met een wit gezicht haar kant uit en knikte kort. Hij had zijn rugtas voor zich neergezet en boog zich voorover om daar iets uit te pakken. Vita draaide zich om zodat ze het gevecht kon overzien. De Strijder die zij had gedood, lag in een plas bloed op de grond en iets verderop lag een Strijder met een speer door zijn borst. Een vierde Strijder werd belaagd door Svend en Niklas. Wild hakten ze ieder met een mes op hem in, maar de man slaagde erin de meeste halen af te weren met een korte speer die hij getrokken had. Hij liet zich niet naar achteren dringen en trok een sabel uit de houder die op zijn rug hing. Met in elke hand een wapen sloeg hij de aanval van de Rebellen af alsof het niet meer dan lastige muggen waren.

Vita liep met een grote boog om het drietal heen en sprong daarna van achteren op de Strijder af. In een snelle beweging haalde ze haar mes langs zijn knieholtes. Met een brul viel hij op zijn knieën en konden de twee Rebellen hem in zijn borst steken. ‘Dat is voor Espen, rotzak.’ Ze tufte op de grond.

Op dat moment zag Vita vanuit haar ooghoek dat er een Strijder op Leif afstormde. Hij hield zijn speer voor zich uit; klaar om toe te steken. Leif zag hem niet aankomen, omdat hij de omgeving afspeurde. Haar mond opende zich; ‘Leif!’

Voordat ze zich had kunnen bewegen, sprong Kalle vanuit het niets voor hem en beschermde hem met zijn eigen lichaam. De Strijder rende in volle vaart door en stak zijn speer in het bovenlichaam van Kalle. Nog voordat de Strijder zijn speer had kunnen terugtrekken om een volgend slachtoffer te maken, werd hij met een gigantische steen tegen zijn voorhoofd buiten westen geslagen. Een zesde Strijder keek met grote ogen naar de steen in zijn hand. Eindelijk kwam Vita bij Kalle en Leif aan en wierp ze zich op de beduusde Strijder, maar de hand waarmee ze haar mes vasthield werd in de lucht vastgegrepen voordat ze had kunnen toesteken.

‘Nee, Vita.’ Leif klemde zijn tanden op elkaar en zijn ogen pinden haar blik vast. Vita trok zich met een woeste grom los.

De Strijder liet de steen uit zijn hand vallen en knielde naast Kalle neer. Zijn lichte ogen vulden zich met tranen. Vita herkende die ogen direct. Dit was de Strijder uit de wachtpost die haar door de tunnel had laten ontsnappen, degene die een kist over de ingang had gezet.

‘Nee,’ schreeuwde hij met overslaande stem. Hij draaide Kalle op zijn zij en nam zijn hoofd in zijn handen. ‘Kalle?’

Kalle opende zijn ogen. Hij kreunde en greep met zijn hand naar de speer die dwars door zijn lijf was heengegaan en uit zijn buik stak. De Strijder greep de groene doek die Kalle op de grond had laten vallen en die onder het bloed van Morton zat. Daarna haalde hij eenzelfde groene doek onder zijn uniform vandaan.

3

Kalle mompelde iets dat hij niet verstond. Leif kantelde zijn hoofd en bracht zijn oor naar Kalles mond. ‘Groene doek.’ Meer kreeg hij niet over zijn lippen en Kalles hoofd viel slap achterover in de kromming van zijn arm. Zachtjes gleden zijn vingers over het gezicht van Kalle. ‘Wakker blijven. We gaan je zo snel mogelijk naar een arts brengen. Houd vol.’ Zijn stem brak. ‘Alsjeblieft?’ fluisterde hij er achteraan.

‘Als ik jou was, zou ik maar snel uitleggen wat er aan de hand is.’ Hij zag dat Vita voor de jonge Strijder was gaan staan. Ze had haar mes nog steeds in haar hand en richtte de punt daarvan op zijn hart.

De jongen die zich tegen zijn mede-Strijders had gekeerd, zat op zijn knieën aan de andere kant van Kalle, met de doek tegen zijn ogen gedrukt. ‘Het is de doek. Ik kreeg hem van mijn moeder toen mijn ouders me naar de Strijders brachten om opgeleid te worden. Ze vertelde me dat ze precies eenzelfde doek aan mijn broer Kalle had meegegeven. Ze had het vaak over hem, vroeg zich af of hij goed was terechtgekomen bij de Observanten. Ze hoopte dat ik hem ooit zou vinden.’ Hij probeerde zich te vermannen en ademde diep in. ‘Ik had nooit verwacht dat ik je op deze manier zou ontmoeten.’

Kalle bewoog zich onrustig. Leif liet zijn hand over diens blonde haren gaan en keek naar de Strijder die zich de broer van Kalle noemde. Net als Kalle had hij lichte ogen, maar met zijn gemillimeterde haar was het moeilijk om de gelijkenis te zien.  Zijn ogen vonden die van de Strijder. Hij had dezelfde intense blik die hij zo vaak bij Kalle had gezien. Zijn afgemeten ademhaling vormde het bewijs dat hij tegen zijn emoties aan het vechten was. Dat lukte maar half, want zijn handen trilden.

In zijn ooghoek zag hij Svend de hand van Morton loslaten en de ogen van de Rebel sluiten. Lijkbleek schudde hij zijn hoofd tegen Leif. Niklas trapte tegen een boomstam naast hem en drukte zijn gebalde vuisten tegen zijn gezicht.

‘Hier.’ Vita overhandigde hem een stok die ze van de grond had opgeraapt.

Leif pakte hem aan. ‘Kalle?’ probeerde hij. ‘Dit gaat pijn doen Kalle, maar we moeten die speer uit je halen. Anders kunnen we je niet meenemen.’ Hij probeerde het gevoel van paniek te onderdrukken door tot actie over te gaan. Leif wilde zo snel mogelijk weg van deze plek, want de Strijder die hij aan zijn hand had verwond, was tussen de bomen door verdwenen. Of beter gezegd; had hij toegestaan om te verdwijnen. Jammer genoeg was het nu te laat om daar spijt van te hebben.

Hij hoorde dat de ademhaling van Kalle steeds onregelmatiger werd. Nog voordat hij de stok tussen de tanden van Kalle had kunnen klemmen, opende hij zijn ogen en kneep hard in Leifs’ hand, maar dat nam hij voor lief. Leif voelde een onaangename tinteling via zijn vingertoppen in zijn hand kruipen. Kalle kneep zo hard dat hij de bloedsomloop naar zijn hand blokkeerde. Alleen beperkte de tinteling zich niet tot zijn hand, het trok verder zijn arm in. ‘Nee, stop Kalle.’ Hij probeerde zijn hand los te krijgen uit de stevige grip van Kalle in het besef dat er iets anders aan de hand moest zijn. Het lukte hem niet; Kalle klampte zich uit alle macht aan hem vast. De  mooie zeegroene ogen van Kalle verloren langzaam hun glans. ‘Nee.’ Wanhopig legde hij zijn vrije hand tegen de wang van Kalle. ‘Doe me dit niet aan. Alsjeblieft?’ Het laatste kwam schor uit zijn keel.

Ondertussen verspreidde de tinteling zich door zijn lichaam. Het volgde zijn bloedbanen en kwam uiteindelijk in zijn hart terecht. Op dat moment viel de grip van Kalle weg. Zijn ogen waren flets en staarden in het niets. Leif pakte het hemd van Kalle vast en wilde schreeuwen, maar er kwam geen geluid uit zijn keel. Paniek en angst bouwden spanning op in zijn lijf; zijn vingers werden wit doordat hij zich vastklemde en zijn mond was opengesperd in een poging om adem te krijgen. Pas toen de broer van Kalle zijn hand op die van hem drukte, verminderde Leif zijn grip en kwam er een kreet uit zijn keel. Snikkend drukte hij zijn gezicht in de stof van Kalles hemd.

Na een tijdje, dat slechts als een paar tellen voelde, richtte hij zich op. Ook bij Vita liepen de tranen over haar wangen. Maar dat was niet het enige. De lucht om haar heen werd donker en dreigend. Een wervelstorm aan dreigende zwarte slierten cirkelde om haar heen. Leif sloot zijn ogen.

‘Ik weet dat het je nu niets kan schelen, maar…’ De jonge Strijder nam aarzelend het woord, ‘we moeten hier zo snel mogelijk wegwezen. Op vijf kilometer afstand is een tijdelijke wachtpost opgezet. Ik weet zeker dat Jorre op dit moment versterking aan het halen is.’

‘Ik laat Kalle niet achter.’ Leif streek zachtjes het haar uit het gezicht van Kalle en stond op. De aanblik van zijn levenloze gestalte zorgde ervoor dat hij moest vechten om zijn adem onder controle te houden.

‘Wij Morton ook niet.’ Niklas knikte naar Svend.

‘Laten we ze maar meenemen dan,’ knikte de Strijder met een bleek gezicht.

De twee jongens pakten het lichaam van Morton op en hesen het op de rug van Niklas.

De broer van Kalle greep de speer vast die uit de buik van Kalles lichaam stak. ‘Houd jij Kalle vast?’

Wezenloos volgde Leif de aanwijzingen van de Strijder op. Hij drukte met zijn gewicht tegen de schouders van Kalle, terwijl de Strijder de speer uit het lichaam trok. Er ontstond een grote rode vlek in het hemd van Kalle. Leif wendde zijn ogen van de wond af en keek naar het uitdrukkingsloze gezicht van Kalle. Hij kon zichzelf er nog net van weerhouden om te kokhalzen. Het contrast met het beeld dat hij van hem in zijn hoofd had, was zo groot dat zijn lichaam begon te schokken van de tranen die hij probeerde binnen te houden.

Bevend ging hij staan. Hij ademde een aantal keren diep in door zijn neus en liet de lucht langzaam via zijn mond ontsnappen. De broer van Kalle kneep even in zijn schouder. Leif zag hem door een paarse nevel en schudde zijn hoofd om zijn normale gezichtsvermogen terug te vinden. De jonge Strijder greep het lichaam van Kalle onder de armen vast en trok hem het tot een zithouding omhoog. Met moeite hees Leif het slappe lichaam op zijn schouders.