Van Jeanny naar Amina

30 jaar moslima in Nederland

Amina Sebbar

Eerste uitgave, februari 2013

Copyright © Amina Sebbar
Omslag © Sarah Sebbar

ISBN: 978-94-6275-000-5
ISBN (paperback): 978-90-8214-600-4

Uitgegeven door: Schrijvershub. De digitale uitgeverij.
http://www.schrijvershub.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voorwoord

Schrijven is al van jongs af aan een passie van mij. Op school haalde ik goede punten voor het maken van opstellen en thuis uitte ik mijn gevoelens in gedichten. Ooit begon ik een verhaal wat een boek zou moeten worden. Dat is er helaas nooit van gekomen. Daarna hebben mijn schrijfactiviteiten een tijd stilgelegen. Ik schreef wel in een dagboek. Onder andere tijdens mijn zwangerschap en de belevenissen met mijn eerste kindje.

Tot ik in 1987 betrokken raakte bij Moslimvrouwen-organisatie Al Nisa. Ik werd eerst bestuurslid en daarna redactielid van hun maandblad. Ik begon columns te schrijven. In het begin waren het korte stukken en die hadden de nodige verbeteringen nodig. Later kregen ze meer inhoud. Ook nadat ik gestopt was als columniste bleef ik mijn gedachten opschrijven. Maar ze werden nergens meer gepubliceerd en dus niet gelezen. Wanneer ik de columns na jaren teruglees, zie ik dat ze eigenlijk nog steeds actueel zijn. Ik zie, in ieder geval voor mijzelf, een beweging in mijn ontwikkeling. Mijn ontwikkeling als mens, maar ook als moslim. Om deze ontwikkeling nog duidelijker te laten zien, worden de columns vooraf gegaan door mijn ‘levensverhaal’.

Inleiding

Er worden regelmatig onderzoeken gedaan naar de moslimvrouw van Nederlandse komaf. Hoe kwam zij ertoe om moslim te worden? Hoe reageerde de familie? Hoe reageerde de omgeving? Was het een grote verandering? Een aantal keer heb ik aan zo’n onderzoek deelgenomen. Net zoals er vooroordelen bestaan over moslims in het algemeen, bestaan ze ook over de Nederlandse moslimvrouw. Ze zou roomser zijn dan de paus of met andere woorden: ze is zeer streng in de leer.

Na 30 jaar moslim zijn, kan ik zeggen dat je ook Nederlandse moslimvrouwen niet over één kam kunt scheren. Ik heb ze in alle soorten en maten gezien. Van heel streng in de leer tot vrouwen die na een bepaalde periode het geloof weer verlieten. Voor mijzelf kan ik zeggen dat het om een golvende beweging ging en nog steeds gaat.

Levensverhaal

Het begon eigenlijk allemaal in mijn jeugd. Mijn katholieke opvoeding stelde weinig voor. Ik ging wel naar de kerk, maar vooral omdat die ene jongen uit de buurt op de voorste rij van het koor stond. Met Kerstmis was er natuurlijk een kerstboom met stal en beeldjes. Ik vond dat wij de mooiste beeldjes van iedereen hadden. Het waren mooie grote stenen beelden, inclusief een grote kameel met kameelbegeleider. Ik speelde er mijn eigen verhaal mee. Natuurlijk ging ik naar een katholieke school en kreeg daar godsdienstles. Veel kan ik me daar niet van herinneren, maar ik weet wel dat deze lessen mij niet de liefde voor God of voor Jezus bijbrachten.

Op mijn veertiende raakte ik bevriend met José. Zij bezat deze liefde wel. Ze had een ‘foto’ van Jezus ingelijst naast haar bed staan en deed mee aan de Pax Christi voettocht. We spraken er wel samen over, maar ook via haar kwam het niet bij me aan. Wel nam mijn geloof in God toe, vooral nadat vlak na elkaar twee vrienden van ons een dodelijk ongeluk kregen.

Ondertussen ging ik niet meer naar de kerk. Ik vond het allemaal maar hypocriet. Mijn vader hielp daar nog een handje aan mee door te zeggen dat hij ook niets meer geloofde van dat kerkgebeuren. Dus bad ik op mijn kamer tot God. Over de islam wist ik weinig tot niets. In mijn uitgaansperiode ging ik wel om met Marokkaanse jongeren, maar zij deden helemaal niets aan hun geloof.

Tot ik in 1981 Hassan leerde kennen. In het begin was het hetzelfde als bij de anderen, maar al snel ontdekte ik een aantal dingen. Hij dronk bijvoorbeeld geen alcohol en had dat in zijn hele leven ook nog nooit gedaan. Ik kwam er ook achter dat hij nooit zou liegen. Hij gaf bepaalde dingen aan mij toe waar ik verbaasd over was. Later legde hij mij uit dat hij nooit zou liegen. Niet omdat hij bang was voor mij, maar omdat hij niet mocht liegen van God. Op een dag ‘betrapte’ ik hem toen hij zijn gebed deed. Even schaamde hij zich ervoor, maar ik vond het wel interessant en zo begonnen we te praten over het geloof. Helaas kon hij mij vaak geen antwoord geven op mijn vragen. Voor hem waren veel dingen vanzelfsprekend ‘omdat ze in de Koran staan’. Maar als nuchtere Hollandse wil je toch wel weten waarom die dingen er staan. Dus ging ik op onderzoek uit. Veel boeken over de islam waren er nog niet en internet was er ook nog niet. Mede door de gesprekken met mijn man ontdekte ik dat wat ik al een aantal jaren deed, eigenlijk volgens de islam is: me rechtstreeks richten tot God. Ik had geen kerk nodig en geen Jezus; het contact tussen mij en God was voldoende. Later leerde ik dat ook Jezus een belangrijk persoon is in de islam.

Dit is het einde van het inkijkexemplaar