Tom van Hulsen

FC LONDEN

Een rondleiding door de voetbalhoofdstad van de wereld

© 2017 Tom van Hulsen

Alle rechten voorbehouden

Omslag en zetwerk: Mulder van Meurs

Omslagfoto’s (met de klok mee): Dennis Bergkamp; de Millwall-bus; Wembley Stadium; Bobby Moore in 1966 met de Wereldbeker

Research en titelsuggestie: Jolanda van Boeijen

NUR 489 sportverhalen; 510 reisverhalen algemeen

ISBN 978-94-6297-072-4

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd

en/of openbaar worden gemaakt door middel van druk,

fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook,

zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

www.uitgeverijdekring.nl

Voorwoord

Vliegtuigen die vanuit Nederland aansturen op luchthaven Heathrow, houden er doorgaans een attractieve aanvliegroute op na. Bij helder weer geeft Londen zich volledig bloot en is de grootsheid van de stad in al zijn hevigheid te zien. Een legpuzzel van huizendaken. Op elkaar gestapelde woonwijken tot aan de horizon. De Theems die zich kronkelend een weg baant tussen een onnoemelijke hoeveelheid woningen, bedrijven, groenstroken, waterpartijen, monumentale gebouwen en wolkenkrabbers.

Vanachter het vliegtuigraam zijn voor de geoefende kijker een aantal voetbalstadions te ontdekken. Als laatste, vlak voor de landing, het complex van Brentford. De clubleiding heeft stadion Griffin Park laten voorzien van zogenaamde dakreclame, met het oog op de overvliegende toeristen. In vroeger tijden waren de letters K.L.M. op de overkapping van de tribunes aangebracht en werkte de Nederlandse vliegmaatschappij op die bijzondere manier aan haar naamsbekendheid, laatstelijk is het dak toebedeeld aan Matchbook.com.

In Nederland wordt een provincie als Utrecht dichtbevolkt genoemd, met zo’n 1,2 miljoen mensen op een oppervlakte van bijna 1400 vierkante kilometer. De stad Londen – Greater London dan, zoals de Engelsen zeggen – meet zo’n 1600 vierkante kilometer. Dat verhoudt zich aardig met de provincie Utrecht. In Londen wonen echter zeven keer zoveel mensen: ruim 8,5 miljoen.

Die bewoners kriskrassen dagelijks dwars door elkaar heen, tegelijk met tienduizenden toeristen. Te voet, in de auto, op de fiets, in trein of tram, per metro en tegenwoordig zelfs via een kabelbaan over de Theems. Op weg naar hun werk, naar huis, naar de pub, de winkel, op weg naar morgen, naar weer een nieuwe dag. Of naar een voetbalstadion.

Want Londen is de voetbalhoofdstad van de wereld. Madrid wordt ook weleens die titel toebedeeld, net als Istanbul, Milaan, Manchester of München. Geloof het maar niet: geen plaats op deze aardbol heeft zoveel voetbalhistorie als de hoofdstad van Groot-Brittannië.

Anno 2017 telt Londen maar liefst dertien profclubs, verdeeld over vier divisies: de Premier League, het Championship, League One en League Two. In de Vanarama National League, de hoogste semiprofessionele klasse, spelen nog eens drie clubs uit Londen. Daarnaast zijn er zo’n tachtig clubs uit de stad die op amateurniveau hun wedstrijden afwerken én kent Londen het op één (Camp Nou van Barcelona) na grootste voetbalstadion van Europa: Wembley, het voetbalwalhalla.

Pak op een heldere dag – als de portemonnee het toelaat – eens de lift in The Shard, het hoogste gebouw van Londen en heel Groot-Brittannië. Stop halverwege bij het restaurant en kijk van daaruit rond over de stad. Vlakbij ligt het stadion van Millwall FC, iets verder weg Crystal Palace. De andere kant op, richting het noorden, het voormalige Olympisch Stadion – waar nu West Ham United speelt – en heel in de verte schittert de boog van Wembley. Zeker met een verrekijker is een aantal stadions te ontdekken, als u een beetje weet waar u ze moet zoeken. Ook vanuit de London Eye, het reuzenrad aan de Theems, is de stad in vogelperspectief goed te zien. En vanuit een stoeltje in de kabelbaan over de Theems, dicht bij de O2-Arena, eveneens. Of vanachter de ramen van prijzige restaurants, op de hogere verdiepingen van een aantal skyscrapers.

De Londense profclubs zijn fraai verdeeld over de stad: west, noord, oost, zuid. Zes clubs (Arsenal, Charlton Athletic, Chelsea, Fulham, Millwall en Queens Park Rangers) liggen in Inner London, dat wordt gevormd door de dertien meest centraal gelegen boroughs, de bestuurlijke rayons waarin de stad is ingedeeld. AFC Wimbledon, Barnet, Brentford, Crystal Palace, Leyton Orient, Tottenham Hotspur en West Ham United liggen in boroughs die behoren tot Greater London. In totaal bestaat de hoofdstad uit 33 van deze gebieden.

Om het heden te kunnen begrijpen moeten we altijd terug, de historie in. De geschiedenis van het voetbal begint ruim achthonderd jaar geleden. In Engeland uiteraard, waar aan het eind van de twaalfde eeuw als vermakelijk tijdverdrijf al tegen een bal werd geschopt. Het duurde tot het begin van de negentiende eeuw voordat er enige structuur zichtbaar werd en voetbal een heuse sport begon te worden. Rond 1820 werd het spel op steeds meer scholen in Engeland gespeeld, waarbij iedere school zijn eigen regels had. Vaak was niet duidelijk hoeveel spelers er mee mochten doen en – jawel – of een tegenstander nu wel of niet onderuit mocht worden geschopt. Scheidsrechters waren er vaak nog niet en sommige beoefenaars vonden dat de bal ook best een stuk over het veld gedragen mocht worden, als een speler de fysieke aanslagen van de tegenstanders maar wist te ontwijken. Op die manier ontstond in feite rugby, dat zijn naam ontleent aan de Engelse plaats Rugby, waar het op een school voor het eerst als zelfstandige sport werd beoefend.

Op zijn beurt speelt Londen een cruciale rol in de ontwikkeling van het voetbal. Maar eerst gaan we even een stuk noordwaarts, naar Sheffield om precies te zijn, waar in 1857 de allereerste officiële voetbalclub ter wereld werd opgericht: Sheffield FC. De vereniging organiseerde onderlinge wedstrijden en bleef dat drie jaar doen, totdat de spelers op het idee kwamen de naburige cricketclub Hallam FC te vragen of zij er wellicht voor voelden ook een voetbalafdeling op te richten. Zo geschiedde en Sheffield FC-Hallam FC is dan ook de eerste officiële voetbalwedstrijd die ooit is gespeeld.

Dat bleek goede reclame: rond Sheffield ontstonden steeds meer clubs en al snel was ook de rest van Engeland besmet met het voetbalvirus. Dat werd rond de hoofdstad als eerste aangestoken door Cray Wanderers. De club werd opgericht in 1860, hetzelfde jaar waarin Hallam FC als voetbalclub ontstond, en kreeg in de omgeving snel navolging.

Met het stichten van de twee voetbalclubs in Sheffield was ook het begrip rivaliteit binnen de voetbalsport geboren. Het ging er als eerste natuurlijk om welke ploeg sportief gezien de beste was. Maar hoe meer clubs er kwamen, hoe meer ze elkaar ook op bestuurlijk niveau bestookten. Clubbestuurders uit Londen vonden dat zij, als vertegenwoordigers uit de hoofdstad, een voortrekkersrol zouden moeten vervullen in de nieuwe voetbalwereld. En zeker op het gebied van de regelgeving, waarover de meningen nogal verschilden.

Op initiatief van de Londenaar Ebenezer Cobb Morley kwam een aantal bestuurders uit de hoofdstad op 26 oktober 1863 bijeen in Freemasons’ Tavern, 61-65 Great Queen Street. Zij stelden eigenhandig een aantal voorschriften op voor de voetbalsport. Aanvankelijk werd het schoppen tegen de schenen van een tegenstander nog toegestaan, evenals het transporteren van de bal per hand. De regels werden al snel, en later nog vele malen, aangepast. Maar die 26ste oktober van het jaar 1863 staat in de boeken als oprichtingsdatum van de Football Association, de voetbalbond van Engeland en allereerste officiële voetbalbond ter wereld.

Omdat de eerste vertegenwoordigers allemaal uit de hoofdstad kwamen, werd aanvankelijk ook wel gesproken over de London Football Association. Naarmate de tijd vorderde sloten clubs uit de rest van het land zich echter schoorvoetend bij de organisatie aan. Zo ook Sheffield FC, dat daarmee anderen over de streep trok. In het buitenland werd het Engelse model gekopieerd. De meeste landen kregen een eigen voetbalbond, maar de regelgeving werd overgenomen van de FA.

Toch hadden de clubs uit Londen het nakijken toen op initiatief van Aston Villa-bestuurder William McGregor in 1888 de eerste echte voetbalcompetitie werd opgericht. Twaalf clubs gingen van start in die Football League: Accrington, Aston Villa, Blackburn Rovers, Bolton Wanderers, Burnley, Derby County, Everton, Notts County, Preston North End, Stoke, West Bromwich Albion en Wolverhampton Wanderers. Veel clubs uit het noordwesten en geen enkele uit het zuidelijke deel van Engeland, dus. Het duurde tot 1893 voordat een Londense club werd toegelaten tot de Football League: Woolwich Arsenal (het huidige Arsenal), dat twee jaar daarvoor tot ergernis van vele Londense voetbalpuristen de profstatus had aangenomen.

Dat was het begin.

En nu? Dit boek is een rondleiding door Londen als voetbalhoofdstad van de wereld. Een reis langs de clubs, maar zeker ook een reis door de tijd. Een tocht langs stadions, woonhuizen van beroemdheden en memorabele locaties uit de voetbalgeschiedenis. Middels simpele routebeschrijvingen, waarbij de tube (de Londense metro) en de trein als meest voor de hand liggende vervoermiddelen zijn gekozen. Tevens bevat dit boek een stadstour langs toeristische plekken die op een of andere manier een link hebben met the beautiful game, zoals het voormalige pand van Freemasons’ Tavern aan Great Queen Street. In de legpuzzel van Londen is alles met elkaar verbonden. Als je het maar wilt zien.

FC Londen. Een voetbalreisgids aan de hand van verhalen.

Tom van Hulsen, maart 2017

Oost

Het gebied ten noordoosten van de Theems

Lord of the Game

43 Waverley Gardens. Aan de oker geschilderde gevel hangt naast het kleine slaapkamerraam boven de voordeur een blauwe plaquette.

We zijn in Barking, Londen. Een rustige straat in een schijnbaar ontevreden wijk. In 2016 nog werd Barking na een enquête van onroerendgoed-bedrijf Rightmove uitgeroepen tot meest deprimerende leefomgeving van Groot-Brittannië. De waarde van dit soort onderzoeken is nihil, maar het moge duidelijk zijn dat we bij station Barking niet zijn uitgestapt aan de goudkust van het Verenigd Koninkrijk. En toch had de buurt een rijke voedingsbodem. Als het om voetbal gaat, althans.

Robert Frederick Chelsea Moore, roepnaam Bobby, werd op 12 april 1941 geboren in het Barking Hospital aan Upney Lane, ruim twee kilometer ten noorden van zijn ouderlijk huis aan Waverley Gardens. Je kunt een beter gesternte treffen. Tussen september 1940 en mei 1941 verkeerde Groot-Brittannië in The Blitz, een aanhoudende bommenregen, uitgevoerd door de Duitsers. Vrijwel dagelijks klonk het luchtalarm. Ook in Barking, dat in die tijd officieel nog behoorde tot het graafschap Essex, maar door de Duitsers al werd gezien als buitenwijk van Londen. In de jaren zestig werd Barking samengevoegd met Dagenham en sindsdien maakt de London Borough of Barking and Dagenham ook officieel deel uit van de hoofdstad.

Bobby Moore groeide op als enig kind, trapte in de tuin van Waverley Gardens voor het eerst tegen een bal, speelde er op straat en trok toen hij wat ouder was veelal naar het nabijgelegen Greatfields Park, een paar honderd meter van zijn huis, om cricket en voetbal te spelen. West Ham United ontdekte hem in een schoolelftal. In 1956 kwam de vijftienjarige Bobby het huis aan Waverley Gardens binnenrennen om zijn ouders te vertellen dat hij door de profclub was uitgenodigd er te komen spelen. ‘Hij zal de wereld niet in vuur en vlam zetten,’ had een jeugdtrainer gezegd, ‘maar hij kan best aardig uit de voeten met een bal.’

Dat bleek een understatement. Tien jaar later, op 30 juli 1966, zat vader ‘Big Bob’ Moore in de huiskamer nerveus voor de televisie. De WK-finale Engeland-West-Duitsland stond op punt van beginnen. In de middencirkel schudde de Duitse aanvoerder Franz Beckenbauer de hand van de captain van Engeland: Bobby Moore. Moeder Doris was zo zenuwachtig dat ze het aanvankelijk niet aankon de wedstrijd op tv te kijken. Om de tijd te doden plantte ze de tuin vol nieuwe gewassen. Uiteindelijk schuifelde ze toch maar de huiskamer in en toen in de verlenging de beslissende 4-2 viel door de derde goal van Geoff Hurst, en Engeland voor het eerst in de historie wereldkampioen voetbal was, vielen pa en ma Moore elkaar emotioneel in de armen. Gezamenlijk zagen ze hun zoon de 39 treden van de beroemde Wembley-trappen bestijgen op weg naar de Royal Box, waar koningin Elizabeth in een okergeel mantelpakje op de aanvoerder en de andere leden van het Engelse team stond te wachten. Tot haar genoegen constateerde moeder Moore dat Bobby, goed opgevoed als hij was, zijn handen schoonveegde aan zijn shirt voordat hij van hare majesteit de felicitaties en de wereldbeker in ontvangst nam. Bobby Moore, van 43 Waverley Gardens in Barking, was de eerste Engelsman die de wereldbeker de lucht in mocht tillen. Op het bordes van Wembley, in zijn thuisstad.

Bobby Moore. Gentleman uit een achterstandswijk. Symbool voor alles wat Engeland aan voetbal zo graag uitstraalt: onoverwinnelijkheid, stijl en ongebreidelde passie.

Inmiddels staan in Londen twee standbeelden van de voormalige centrale verdediger. In 2003 werd op de kruising van Green Street en Barking Road, vlak bij de Boleyn Ground van West Ham United, een sculptuur onthuld van kunstenaar Philip Jackson. Het beeld is gemodelleerd naar de beroemde foto waarop Moore na de gewonnen finale op de schouders wordt getild door Geoff Hurst en Ray Wilson, wereldcup in de hand. Naast hen staat Martin Peters, net als Hurst en Moore speler van West Ham United. Dezelfde kunstenaar leverde enkele jaren later een nieuwe creatie af, nu van Bobby Moore alleen. Dit zes meter hoge beeld staat sinds 2007 voor het verbouwde Wembley, het stadion waar zoveel herinneringen liggen. Vanaf zijn sokkel kijkt de gebeeldhouwde Moore uit over de Olympic Way, het looppad voor supporters tussen metrostation Wembley Park en het stadion. Het stuk autoweg ter hoogte van het station draagt sinds 1993 zijn naam: Bobby Moore Bridge. Onder aan de sokkel met het beeld staat een tekst van journalist Jeff Powell, huisvriend en biograaf van Moore. Hij typeert de speler daarin op verschillende manieren, waarvan er één echt beklijft: Lord of the Game.

Bobby Moore speelde 108 interlands voor Engeland, waarvan maar liefst negentig als aanvoerder. In 1964 won hij met West Ham United de FA Cup en een jaar later de Europacup II. Na het behalen van de wereldtitel met het Engelse elftal, onder leiding van bondscoach Alf Ramsey, werd Moore op 1 januari 1967 onderscheiden met de Order of the British Empire (OBE). Na zijn vertrek bij West Ham United speelde hij nog twee jaar voor Fulham en later twee jaar in de Verenigde Staten.

Helaas staan zijn successen in de voetbalwereld in schril contrast met de problemen in zijn privéleven. Als manager, bij Oxford City en Southend United, en als zakenman was hij na zijn spelerscarrière niet bepaald succesvol. Bovendien strandde zijn huwelijk, na 24 jaar. Maar het belangrijkste was dat zijn gezondheid hem ernstig in de steek liet. Nadat hij op jongere leeftijd al eens was hersteld van kanker, kreeg de ziekte hem uiteindelijk toch klein. Bobby Moore overleed op 24 februari 1993 op z’n 51ste aan darmkanker. Tegen een schamele honorering was hij aan het eind van zijn leven als radio-analist verbonden aan de zender Capital Gold. Precies een week voor zijn dood had hij nog vanaf de perstribune van Wembley verslag gedaan van de interland Engeland-San Marino. Letterlijk doodziek was hij, maar verzaken was geen optie.

Bobby Moore werd gecremeerd in het Putney Vale Crematorium in Zuidwest-Londen. Zijn as ligt in een familiegraf op het prachtige City of London Cemetery in de wijk Newham – zo’n vier kilometer ten noorden van zijn geliefde Boleyn Ground. Zijn laatste rustplaats is dezelfde als die van zijn ouders. Vader Bob Moore overleed in 1978, moeder Doris in 1992, slechts een jaar eerder dan Bobby. Op 28 juni 1993 werd in de Westminster Abbey in Londen een herdenkingsbijeenkomst gehouden voor Moore, waarbij het complete WK-team van 1966 aanwezig was. Wat Bobby Moore niet meer mee hoefde te maken was de dood van zijn zoon Dean, die in 2011 op 43-jarige leeftijd overleed aan een hartstilstand.

Hoe langer nieuw succes van het nationale team van Engeland uitblijft, hoe groter de waardering voor Bobby Moore wordt. Het duurde even, maar op 26 juli 2016 werd dan toch een blauwe plaquette onthuld op het huis van zijn jeugd. Het gebeurde ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van de wereldtitel. Sinds de instelling – in 1863 – van de Blue Plaques, een Brits eerbetoon aan personen die een historische prestatie hebben geleverd, zijn alleen in Londen al inmiddels bijna negenhonderd tegels aangebracht. Bobby Moore was de eerste voetballer die de eer te beurt viel. Ruim 23 jaar na zijn dood.

Pak vanuit het centrum van Londen de trein naar station Barking, of de metro op de District Line of Hammersmith & City Line. Steek voor het station Longbridge Road over en pak daar bus EL1 of EL2. Uitstappen op bushalte Waverley Gardens.

En hier staan we dan, terug in de tijd, op de straat voor huisnummer 43. Boven gaat een raam open. ‘Be careful, Bobby!’ roept Doris Moore, als haar zoon door de poort naast het huis met de bal aan zijn voeten de weg op dribbelt. ‘Yes, mum!’ roept Bobby. Vanuit de huiskamer zwaait Big Bob naar zijn zoon. Bobby zwaait terug. Hij is op weg naar Greatfields Park. En naar eeuwige roem.

Maar niemand die dat wist.

RELEVANTE ADRESSEN

Station Barking

Station Parade, Longbridge Road, Barking

(District Line en Hammersmith & City Line, tevens treinstation)

Ouderlijk huis Bobby Moore

43 Waverley Gardens, Barking

(let op: Londen kent ook nog Waverley Gardens in Ealing en Ilford)

Barking Hospital

Upney Lane, Barking

Greatfields Park

Movers Lane, Barking

Putney Vale Cemetery and Crematorium

Stag Lane, Putney Vale

City of London Cemetery

Aldersbrook Road, Newham

Sloophamers

Station Upton Park, een prominente metrohalte op de District Line en Hammersmith & City Line, ligt aan Green Street. Hier proberen talloze Londenaars een boterham te verdienen met de verkoop van etenswaren; in winkels, restaurants of marktkramen. De aanblik van de wijk Upton Park is kleurrijk, vooral rond de Queens Market, een ruim opgezette bazaar waar afgezanten uit Aziatische landen hun proviand uitstallen. Duizenden oud-inwoners van India, Maleisië, Sri Lanka, Pakistan, Bangladesh en andere exotische landen uit het verre oosten hebben hier in de buurt een tweede thuis gevonden.

De kilometers lange straat is een beroemde, zo niet beruchte naam in de voetbalwereld. Zo is Green Street de naam van een bioscoophit uit 2005 over een groep hooligans, fans van West Ham United. De film, met in de hoofdrol Elijah Wood, is vooral gebaseerd op rellen tussen supporters van Millwall en de grote rivaal West Ham, ware veldslagen in het verleden.

Want Green Street, dat is West Ham United. Wie vanuit metrostation Upton Park in zuidelijke richting loopt, arriveert na zo’n driehonderd meter bij het terrein waar 112 jaar lang de Boleyn Ground stond, het stadion van de club. Een geweldige accommodatie, die na het sluiten van de poorten in 2016 een beter lot had verdiend dan stukje bij beetje te worden gesloopt.

West Ham United speelt sinds de zomer van 2016 in het voormalige Olympisch Stadion van Londen, waarover later meer. Wat er met de oude accommodatie zou gebeuren, bleef lange tijd ongewis. Zowel de clubbestuurders als de projectontwikkelaars en de ambtenaren van de London Borough of Newham hielden hun kaken wijselijk op elkaar, als er vragen kwamen over de toekomst van het terrein. Aanvankelijk was er dan ook nog enige hoop dat het stadion aan de slopershamers zou kunnen ontsnappen. Een nieuwe bestemming, waarom niet? Een andere bespeler? Een voetbalmuseum, wellicht?

En toen was het september 2016. Vanuit het niets dook een omvangrijke filmcrew op in Green Street. De Boleyn Ground bleek het decor te vormen voor enkele scènes in de actiefilm Final Score van regisseur Scott Mann en hoofdrolspeler Pierce Brosnan. In de film brengen terroristen een aantal explosieven tot ontploffing, waaronder enkele in de catacomben van het stadion.

Boem. En daar ging de voetbalhistorie. De opnames waren knap geheim gehouden. Woedende reacties van voetbalfans uit heel de wereld, en van West Ham United in het bijzonder, waren het gevolg. Maar de toon was gezet en de afbraak zette zich, ook na het vertrek van de filmploeg, voort.

Die woedende reacties waren natuurlijk terecht. De Boleyn Ground was openbaar kunstbezit en diende als zodanig te worden behandeld. Maar dat is tegen dovemansoren gezegd, althans, tegen die van de projectontwikkelaars. Geld is hun voornaamste drijfveer, voetbalhistorie kan hen gestolen worden.

En dat terwijl die geschiedenis er toch best mag zijn. West Ham United heeft zijn oorsprong in Canning Town, een wijk dicht bij Upton Park, net ten noorden van de Theems in Oost-Londen. Daar werd in 1895 Thames Ironworks FC opgericht, de voetbalclub van de Thames Ironworks Shipbuilding Company. Aan de boorden van de rivier was het vervaardigen van schepen, motoren en kranen een lucratieve business aan het eind van de negentiende eeuw. Om de werknemers enige ontspanning te geven tussen het zware werk door stichtte het bedrijf een voetbalafdeling, die ging spelen op Hermit Road in Canning Town, waar afdelingen van het bedrijf waren gevestigd. Na een verhuizing naar Browning Road belandde de vereniging op Memorial Avenue, vlak bij het huidige metro- en treinstation West Ham. Daar werd in 1900 de verenigingsnaam veranderd in West Ham United. De club verhuisde in 1904 naar Green Street.

En daar staan we dus nu, ruim elf decennia later, voor de overblijfselen van het voetbalstadion. Op deze plek was aan het begin van de twintigste eeuw het Green Street House gevestigd, ook wel Boleyn House genoemd. Volgens de overlevering was het eigendom geweest van Anna Boleyn, die tussen 1533 en 1536 koningin van Engeland was. De plek waar West Ham United ging voetballen werd dan ook al snel de Boleyn Ground genoemd. In het logo van West Ham United kreeg een belangrijk detail uit het wapen van Thames Ironworks een plek: de gekruiste hamers, een verwijzing naar het noeste vak metaalbewerking. Na verloop van tijd raakte de bijnaam The Hammers in zwang.

Tradities spelen een belangrijke rol in het Engelse voetbal en bij West Ham United is dat niet anders. De hamers staan nog steeds in het logo en de club speelt al bijna 120 jaar in het fraaie claret and blue. In feite zijn die kleuren echter gestolen – of overgenomen, zo u wilt – van Aston Villa. In 1899 was William Dove, een van de trainers bij West Ham United, op een jaarmarkt in Birmingham. Daar sloot hij een weddenschap af met vier spelers van Aston Villa, die met hem een hardloopwedstrijd aangingen. Dove won, maar toen hij zijn prijs wilde innen bekenden de jongens uit Birmingham geen geld op zak te hebben. Een van de spelers had de shirts en broekjes van zijn team bij zich, omdat hij de wasbeurt had. Hij besloot tegen het clubbestuur van Aston Villa te zeggen dat ze gestolen waren en bood de winnaar van de hardloopwedstrijd de volledige set tenues aan. Dove nam ze dankbaar mee terug naar Londen, stak zijn ploeg in het nieuw en de rest is geschiedenis…

West Ham United groeide langzaam maar zeker uit tot een voorname voetbalvereniging, waar de jeugdopleiding een speerpunt was. De populariteit van The Hammers was op zijn hoogtepunt in de jaren zestig. In 1964 won de ploeg de FA Cup (op Wembley), een jaar later de Europacup II (andermaal op Wembley, tegen 1860 München) en weer een jaar later stonden drie zelf opgeleide spelers van West Ham United, op Wembley, aan de aftrap van de WK-finale Engeland-West-Duitsland: Bobby Moore, Geoff Hurst en Martin Peters. Engeland won zoals bekend met 4-2 na verlenging. West Ham verzorgde de complete productie voor de Engelsen: Hurst scoorde drie keer en Peters maakte het andere doelpunt.