Gebroken

Eerste druk, juni 2019

Oorspronkelijke titel Fractured

Uitgave Orchard Books

Copyright © Teri Terry 2013

Copyright voor Nederlands taalgebied © IMAGINE, Veghel 2019

Vertaling Renée Salome en Laura Weeda

Opmaak ZetSpiegel, Best

ISBN 978 94 633 3825 7

NUR 285

www.imagine-yabooks.nl

imagine

imagine_yabooks

imagine.ya.books

IMAGINE is een imprint van ImageBooks Factory BV.

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, of op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Ter herinnering aan mijn vader

HOOFDSTUK 1

Regen kan heel nuttig zijn.

De beuken en dennenbomen om me heen hebben regen nodig om te groeien en om in leven te blijven.

Regen spoelt ook sporen weg, verdoezelt voetafdrukken. Door de regen zijn sommige gebeurtenissen minder makkelijk te traceren – en dat komt mij vandaag nogal goed uit. Maar het beste is, dat het bloed van mijn huid en kleren spoelt.

Ik sta te rillen onder de neerstortende hemel en wrijf het ijskoude vocht uit over mijn handen en armen. Het rood is allang weg, maar ik kan niet stoppen. Mijn gedachten zijn nog steeds met rood besmeurd. Gedachten zijn niet zo makkelijk weg te spoelen. Maar ik weet wel hoe ik me ervan kan ontdoen, bedenk ik me. Je kan herinneringen wegstoppen in een laag van angst en ontkenning, en daarna opbergen achter een muur. Van bakstenen. Zo een als Wayne aan het bouwen was.

Is hij dood? Is hij stervende? Ik ril, en niet alleen van de kou. Heb ik hem creperend achtergelaten? Moet ik teruggaan om te kijken of ik hem kan helpen? Verdient hij het om daar alleen te liggen lijden, enkel om wie hij is en wat hij heeft gedaan?

Maar als iemand dit ontdekt is het met me gedaan. Ik hoor niet in staat te zijn iemand pijn te doen. Ook al viel Wayne me aan en was het zelfverdediging. Gewisten kunnen niet gewelddadig zijn, en toch was ik het. Gewisten horen geen herinneringen van hun verleden te hebben, en toch heb ik ze. De Hoeders zouden me meenemen. Waarschijnlijk zouden ze mijn hersenen ontleden om te kijken waar het is misgegaan. Waarom mijn Levo mijn handelingen niet controleerde. Misschien zouden ze het doen terwijl ik nog leefde.

Nee, niemand mag hier ooit van afweten. Ik had moeten controleren of hij dood was, maar daarvoor is het nu te laat. Terugkeren is te riskant. Je kon het daarnet niet, hoezo zou je het nu wel kunnen? zeurt een stemmetje in mij.

De kou dringt door tot in mijn spieren, mijn botten. Het is zó koud. Ik leun tegen een boom en laat me op de grond zakken. Ik wil stoppen, gewoon stoppen. Met bewegen, met voelen, met lijden. Voorgoed.

Totdat de Hoeders komen.

Ren!

Ik werk mezelf overeind en begin te strompelen. Ik ga over op rustig joggen en even later vlieg ik tussen de bomen door richting het pad, langs de weilanden. Naar de weg, waar een wit busje de plek verraadt waar Wayne is verdwenen. ‘Best(e) Bouwers’, is op de zijkant geschilderd. Hier, bij dit busje, mag niemand me het bos uit zien komen. Zodra zijn verdwijning is opgemerkt, is dit de plek waar ze hem zullen gaan zoeken.

Maar in dit onstuimige weer is de weg verlaten. De regendruppels landen met zoveel geweld op het asfalt dat ze weer omhoog ketsen.

Regen. Daar was iets mee. Het heeft nog een betekenis, die door mijn hoofd sijpelt zoals de straaltjes regen langs mijn lichaam druipen. En dan is het weer weg.

Nog voordat ik goed en wel bij mijn huis ben gaat de deur open: een bezorgde Mam trekt me naar binnen.

Ze mag het niet weten. Een paar uur geleden lukte het me niet goed mijn gevoelens te verbergen. Ik wist niet hoe het moest. Nu polijst ik mijn gezicht, neem de paniek weg uit mijn ogen. Neutraal, zoals een Gewiste hoort te zijn.

‘Kyla, je bent doorweekt.’ Een warme hand op mijn wang. Bezorgde blik. ‘Is je niveau in orde?’ vraagt ze, en ze pakt mijn pols om mijn Levo te bekijken. Ik kijk nieuwsgierig mee. Het zou laag moeten zijn, gevaarlijk laag. Maar er is het een en ander veranderd.

6.3. Mijn Levo denkt dat ik blij ben! Ha!

In het bad dat ik van Mam moet nemen, probeer ik het opnieuw. Nadenken. Ik glij het warme, dampende water in. Nog steeds ben ik verkleumd. Mijn hele lichaam rilt. De warmte dringt langzaam door tot mijn lichaam, kalmeert me, maar in mijn hoofd blijft het een zooitje.

Wat is er gebeurd?

Alles vóór Wayne is wazig, alsof ik door een beslagen ruit kijk. Alsof ik een ander persoon zie, iemand die alleen vanbuiten hetzelfde is: Kyla, een kleine opdonder, groene ogen, blond haar. Gewist. Beetje anders dan de rest misschien: wat alerter. En ze heeft wat problemen met haar beheersing. Maar toch echt Gewist. Hoeders hebben mijn hoofd gereinigd van de misdaden waar ik me niks meer van herinneren kan. Mijn geheugen en verleden horen voorgoed verdwenen te zijn. Dus wat is er aan de hand?

Ik ging vanmiddag een stukje lopen. Dat was het. Ik wilde over Ben nadenken. De gedachte aan hem zendt verse pijnscheuten door mijn lichaam heen. Erger dan eerst. Zo erg dat ik bijna in huilen uitbarst.

Concentreer je. Wat gebeurde er toen?

Die nietsnut, Wayne: hij was me het bos in gevolgd. Ik dwing mezelf voor de geest te halen wat hij deed, wat hij probeerde te doen. Hoe zijn handen me vastgrepen. De angst en de woede keren terug. Op de een of andere manier maakte hij me zo kwaad, zo waanzinnig kwaad, dat ik zonder erbij na te denken heb uitgehaald. Op dat moment veranderde er iets in mij. Iets verschoof, iets verdween, iets werd verplaatst. Dan zie ik in een flits zijn bloederige lichaam voor me en ik krimp ineen. Wát heb ik gedaan? Op de een of andere manier was ik, Gewiste, in staat tot geweld. En dat is nog niet alles. Ik kan me ook dingen, gevoelens en beelden uit mijn verleden herinneren. Van voordat ik Gewist werd. Onmogelijk!

Blijkbaar niet. Want het is zo.

Nu ben ik niet alleen Kyla, de naam die ik in het ziekenhuis kreeg nadat ik werd Gewist, nog geen jaar geleden. Ik ben ook iets – iemand – anders. En ik weet niet zeker of ik daar wel zo blij mee ben.

Tok-tok-tok.

In één beweging draai ik me half het bad uit. Er gaat een plens water over de rand.

‘Kyla, gaat het goed?’

De deur. Iemand – Mam – klopte op de deur. Dat is alles. Ik ontspan mijn vuisten.

Rustig worden.

‘Prima,’ weet ik uit te brengen.

‘Als je daar nog langer blijft zitten verander je in een pruimpje. Het eten is klaar.’

Behalve Mam zijn beneden ook mijn zus, Amy, en haar vriendje, Jazz. Amy: Gewist en net als ik aan deze familie toegewezen. Maar zo anders. Ze is altijd vrolijk en levendig, ze praat graag, ze is lang en heeft een chocoladekleurige huid. Ik daarentegen ben klein, rustig en bleek. Jazz is een Oorspronkelijke, wat betekent dat hij niet is Gewist. Hij is best oké, tenminste, als hij niet mijmerend naar die knappe Amy zit te staren. Ik ben opgelucht dat Pap er niet is. Op zijn waakzame, bedachtzame, analyserende blik, die registreert of alles wel exact is zoals het hoort, zit ik vanavond niet te wachten.

Zondagse stoofschotel.

Er wordt over Amy’s stage gepraat, over de nieuwe camera van Jazz. Amy vertelt enthousiast dat ze is gevraagd om na school in de huisartspraktijk te komen werken, waar ze ook haar stage heeft gelopen.

Mam kijkt even naar mij. ‘We zullen zien,’ zegt ze dan. Ze wil waarschijnlijk niet dat ik alleen ben na school.

‘Ik heb geen oppas nodig hoor,’ zeg ik, al twijfel ik zelf aan mijn woorden.

De avond gaat langzaam over in de nacht. Ik ga naar boven, poets mijn tanden en kijk in de spiegel. Groene ogen staren me aan, groot en vertrouwd, maar ze zien dingen die ik niet eerder heb gezien. Gewone dingen, voor zover er iets gewoon is.

Door een stekende pijn in mijn enkel ben ik gedwongen te stoppen met rennen. Het moet wel. Mijn najager is ver en wazig, maar komt snel dichterbij. En hij zal zeker geen rustpauze nemen.

Verstop je!

Ik duik tussen wat bomen door en stap in een ijskoud beekje om geen voetafdrukken achter te laten. Dan kruip ik op mijn buik onder de braamstruiken. Ze blijven haken aan mijn haren en kleren, maar ik trek me er niks van aan. Ook de plotselinge pijn als een van de doornen mijn huid openhaalt, negeer ik.

Ik mag niet gevonden worden. Niet weer.

Ik graai koude, rottende bladeren van de bodem bijeen om mijn armen en benen mee te bedekken. Er schijnt licht tussen de bomen door. Ik verstijf. Het schijnsel gaat omlaag, beweegt precies over mijn verstopplek heen. Ik haal pas weer adem als het zonder onderbreking verder glijdt.

Voetstappen nu. Eerst dichterbij, dan verder weg. Ze vervagen tot ze helemaal niet meer hoorbaar zijn.

Nu afwachten. Ik hou de tijd bij die verstrijkt, ongeveer een uur. Ik ben stijf, nat en koud. Elke flits van een dier, elke tak die in de wind beweegt doet me verstarren. Maar hoe meer minuten er voorbij kruipen, hoe meer ik het durf te geloven. Dat het me dit keer echt is gelukt.

Als ik weer tevoorschijn kom, voorzichtig, stukje bij beetje, klaart de lucht net wat op. De vogels zetten hun ochtendliederen in en terwijl ik overeind kruip zingt mijn gemoed hoopvol met ze mee. Heb ik eindelijk een keer van Nico gewonnen met zijn hoogstpersoonlijke variant van verstoppertje? Zou het echt zo zijn, dat ik de eerste ben?

Dan schijnt er licht in mijn ogen.

‘Daar ben je!’ Nico pakt mijn arm en trekt me overeind. Ik schreeuw het uit vanwege de pijn aan mijn enkel, maar de bittere teleurstelling is vele male erger. Ik heb weer gefaald.

Hij plukt de bladeren van mijn kleren, slaat een warme arm om mijn middel en loopt met me mee terug naar het kamp. Ondanks de pijn en de angst warmt mijn lichaam zich aan zijn nabijheid, zijn aanwezigheid.

‘Je weet toch dat je nooit kan ontsnappen?’ vraagt hij.

In zijn constatering klinkt zowel triomf als teleurstelling door. ‘Ik zal je altijd vinden.’ Hij leunt voorover en geeft me in een zeldzame uiting van genegenheid een kus op mijn voorhoofd. De straf die hij voor me bedenken gaat zal er niet minder om zijn.

Ik kan nooit ontsnappen.

Hij zal me altijd vinden…

HOOFDSTUK 2

Ergens ver weg klinkt een trrrring. Ik word half wakker en voel heel even de pijn. Dan zak ik weer weg in mijn dromen.

Opnieuw klinkt het geluid.

Alarm!

In één tel ben ik wakker en spring ik op, maar ik word tegengehouden. Ik weet nog net een schreeuw te onderdrukken. Ik worstel, smijt wat me tegenhoudt op de grond en spring in de vechthouding. Klaar voor de aanval. Klaar voor wat het ook is…

Maar niet voor dit. De vreemde, bedreigende vormen vervagen en veranderen, nemen hun gewone verschijning weer aan. Een bed. Een wekker, die nog steeds afgaat, boven op een kastje. Mijn tegenstanders, lakens, nu grotendeels op de grond. Het tapijt onder mijn blote voeten. Gedempt licht dat door het open raam naar binnen schijnt. Een nukkige, slaperige kat die in de lakens verstrikt zit en verongelijkt miauwt.

Doe toch even normaal.

Ik sla het alarm uit en concentreer me op mijn ademhaling – in, uit, in, uit. Ik probeer mezelf te kalmeren. Maar mijn zenuwen staan nog steeds op scherp en mijn hart klopt als een bezetene.

Sebastiaan kijkt me aan vanaf de grond. Zijn haren staan overeind.

‘Ken je me nog, poes?’ fluister ik. Ik steek mijn hand uit zodat hij eraan kan snuffelen en aai hem over zijn vacht, meer ter geruststelling van mezelf dan van hem. Ik maak mijn bed op en hij springt op de lakens, laat zich neerzakken. Maar zijn ogen houdt hij halfopen. Hij houdt me in de gaten.

Toen ik wakker werd, dacht ik even dat ik echt daar was. Ik was half in slaap maar wist alle details nog. De geïmproviseerde schuilplek, de tenten. De geur van brandend hout, het geritsel van de bomen, de vroege vogels. Zachte stemmen. Maar hoe wakkerder ik werd, hoe meer dat alles vervaagde. De details werden uitgewist. Was het een droom, of een bestaande plek?

Mijn Levo vindt dat ik best gelukkig ben: een 5.8. Maar mijn hart gaat nog steeds tekeer. Na wat er zojuist gebeurde zou mijn niveau gekelderd moeten zijn. Ik draai de Levo hard om mijn pols: niks. Het zou ten minste pijn moeten doen. Gewiste criminelen kunnen zichzelf of een ander geen geweld aandoen, niet zolang de Levo ieder gevoel nauwlettend registreert. Niet zolang de drager bij zulke handelingen een black-out krijgt, of, als hij of zij al te boos of aangedaan is, zelfs bezwijkt. Ik zou dood moeten zijn na wat ik gisteren heb gedaan. De chip die ze tijdens het wissen in mijn hersenen hebben aangebracht, had kortsluiting moeten veroorzaken.

Echo’s van de nachtmerrie van afgelopen nacht galmen door mijn hoofd. Ik kan nooit ontsnappen. Hij zal me altijd vinden…

Nico! Zo heet hij. Hij is meer dan een warrige droom. Hij bestaat. Ik zie zijn vaalblauwe ogen voor me, ogen die het ene moment vriendelijk staan, het volgende kil. Hij weet wat dit allemaal betekent. Hij is een levend en tastbaar onderdeel van mijn verleden, dat op de een of andere manier in mijn huidige leven is teruggekeerd: als biologieleraar nog wel. Dat is nog eens iets anders dan… dan wat eigenlijk? De glibberige herinnering verdwijnt weer. Mijn vuisten ballen zich samen van frustratie. Ik zag hem helder voor me. Ik wist wie en wat hij was. En toen ineens was het weg.

Nico weet het. Maar moet ik het hem vragen? Wat hij ook was, wat hij nu ook is, één ding weet ik zeker: hij is gevaarlijk. Alleen al door aan hem te denken krimpt mijn maag ineen. Niet alleen van angst, ook van verlangen. Ik heb er alles voor over om dicht bij hem te zijn.

Hij zal me altijd vinden.

Er wordt op de deur geklopt. ‘Kyla, ben je wakker? Je komt te laat op school.’

‘Uw bolide, dames,’ zegt Jazz, en hij maakt een buiging. Hij zet een van zijn voeten tegen de zijkant van de auto en rukt het portier open. Ik klim achterin, Amy voorin. Hoewel dit een dagelijks ritueel is, voelt het ineens onwerkelijk. De veiligheid lijkt verdwenen.

Ik staar uit het raam. Boerderijen. Stoppelige velden. Koeien en schapen turen voor zich uit terwijl ze ongestoord kauwen. In zekere zin zijn wij net als zij. Wij gaan braaf naar school toe, zonder degenen die dit allemaal voor ons hebben bedacht in twijfel te trekken.

‘Kyla? Hallo hallo, is er iemand thuis?’

Amy heeft zich naar me omgedraaid in haar stoel.

‘Sorry. Zei je iets?’

‘Ik vroeg of je het erg vindt als ik na school ga werken? Het gaat om vier dagen in de week, maandag tot en met donderdag. Mam weet niet zeker of je wel zoveel alleen kan zijn. Ze zei dat ik het er met jou over moest hebben.’

‘Het is geen probleem. Echt. Ik vind het niet erg. Wanneer begin je?’

‘Morgen,’ zegt ze, met schuldbewuste blik.

‘Je hebt al gezegd dat je het doet, hè?’ zeg ik.

‘Betrapt!’ zegt Jazz. ‘Maar hoe moet dat dan met mij? Heb je dan nog wel tijd om leuke dingen te doen?’ Ze beginnen zogenaamd te kibbelen en gaan daar de rest van de rit mee door.

De ochtend trekt in een waas aan me voorbij. Ik scan mijn pas als ik de les inga, ga zitten, doe alsof ik luister. Ik probeer een oplettende, leergierige blik op te zetten, zodat niemand een reden heeft om op me te letten. Ik scan weer uit. Lunch, alleen. Ik word zoals altijd door de meeste leerlingen genegeerd, omdat ze zich liever niet met Gewisten inlaten. Ben was een uitzondering: iedereen vond hem aardig. Voor mij gaat dat niet op. Helemaal nu hij verdwenen is.

Ben, waar ben je? Zijn glimlach, het warme, vertrouwde gevoel van zijn hand in de mijne. De tinteling in zijn ogen. Het voelt alsof er een mes in mijn hart wordt rondgedraaid, de pijn is zo hevig dat ik mijn armen om mezelf heen sla om hem in te kapselen.

Een deel van mij weet dat ik alles niet veel langer binnen kan houden. Het moet eruit.

Niet hier. Niet nu.

Dan komt de biologieles. Onderweg naar het lab word ik misselijk van de zenuwen. Wat als ik gek ben geworden en het toch niet Nico is? Bestaat hij überhaupt wel?

En als het hem wél is? Wat dan?

Ik durf pas te kijken als ik mijn ID-pasje bij de deur heb gescand, naar de achterste bank ben gelopen en ben gaan zitten. Ik wist niet of mijn voeten nog wel zouden kunnen bewegen als ik met mijn ogen het beeld zou zien dat mijn verbeelding steeds al opriep.

Daar is hij inderdaad: meneer Hatten, mijn biologieleraar. Ik staar naar hem, maar dat geeft niet, dat doen alle meisjes. Het is niet alleen dat hij te jong en te knap is om leraar te zijn, er is nog iets met hem aan de hand. Het gaat niet alleen om die ogen, dat golvende blonde haar dat langer is dan je van een leraar zou verwachten, en zijn rijzige, afgetrainde gestalte. Er is meer. Het is iets in zijn houding. Kalm, maar klaar voor de aanval. Als een cheeta die haar prooi in de gaten houdt. Alles aan hem ademt gevaar.

Nico. Het is zeker Nico. Geen twijfel mogelijk. Zijn ogen, die onvergetelijke, vaalblauwe ogen met een iets donkerdere rand, glijden langs de leerlingen. Als ze bij de mijne komen, blijven ze hangen. Als ik terugkijk krijg ik een gevoel van herkenning, een bijna fysieke reactie die maakt dat ik honderd procent zeker ben. Als hij eindelijk wegkijkt is het alsof hij me loslaat uit een omhelzing.

Het is dus geen verbeelding. Daar, aan de andere kant van het lokaal, staat Nico. Fysiek. Eigenlijk wist ik het al, van meer en minder recente herinneringen die ik nauwkeurig naast elkaar heb geplaatst en bestudeerd. Maar tot ik hem zelf zag, met eigen ogen die verrijkt zijn met een nieuw soort begrip, was ik er niet helemaal van overtuigd.

Dan bedenk ik dat alle andere meisjes in mijn klas weliswaar naar hem staren, maar ik normaal niet – althans, minder.

Dus probeer ik me er tijdens de les van te weerhouden. Maar het is een verloren strijd. Zijn ogen richten zich regelmatig op de mijne. Zijn ze nieuwsgierig? In zijn blik zie ik zowel vermaak als interesse.

Wees voorzichtig. Laat hem pas weten dat er iets veranderd is als je zelf weet wat hij is en wat je wil. Ik kijk naar het schrift voor mijn neus. De pen die het blad over schiet en willekeurige blauwe krullen achterlaat. Frutsels in plaats van aantekeningen. Mijn hand beweegt vanzelf.

De pen. De hand… mijn linkerhand. Ik heb de pen zonder erbij na te denken in mijn linkerhand.

Maar ik ben rechts. Toch?

Ik moet rechts zijn!

Mijn adem blijft steken, ik word overspoeld door angst. Ik begin te trillen.

Alles wordt zwart.

Ze steekt haar hand uit. Haar rechterhand. De tranen lopen over haar gezicht. ‘Help me, alsjeblieft…’

Ze is zo jong. Een kind nog. Haar ogen staan zo bang en smekend dat ik alles zou doen om haar te helpen, maar ik kan niet bij haar komen. Ik doe mijn uiterste best, maar haar hand is niet waar ik denk dat hij is. Door een of ander optisch verschijnsel is ze steeds net een beetje meer naar rechts gedraaid, en is de hand steeds net te ver om te pakken.

‘Help me alsjeblieft…’

‘Geef me je andere hand!’ zeg ik, maar ze schudt haar hoofd. Met grote ogen kijkt ze me aan. Ik herhaal mijn verzoek net zolang tot ze eindelijk haar linkerhand tevoorschijn haalt van waar ze hem eerst verstopt had: naast haar, aan mijn zicht onttrokken.

De vingers zijn bloederig en staan scheef. Ze zijn gebroken. Ik krijg een kortstondig visioen: een baksteen. Vingers die met een baksteen worden verbrijzeld.

Ik hap naar adem.

Die hand kan ik niet pakken, niet als hij zo is.

Ze laat haar armen zakken. Ze schudt haar hoofd en begint te vervagen. Ze wordt waziger en waziger tot ik door haar heen kan kijken, als door een mistvlaag.

Ik haal met beide armen naar haar uit, maar het is te laat.

Ze is weg.

‘Het gaat wel weer. Ik heb vannacht gewoon te weinig geslapen. Dat is alles. Het is oké,’ hou ik vol. ‘Kan ik nu naar mijn volgende les?’

De schoolzuster lacht niet. ‘Dat is aan mij om te bepalen,’ zegt ze.

Ze scant mijn Levo en fronst. Ik voel een steek van angst. Wat zal ze zien? Na wat zojuist gebeurde zou mijn niveau laag moeten zijn: toen hij het nog deed ging ik zelfs wel eens out als ik bijvoorbeeld een nachtmerrie had. Hoe zou dat nu zijn?

‘Zo te zien ben je alleen flauwgevallen. Je niveau is in orde. Goed, zelfs. Heb je wel geluncht?’

Geef haar een verklaring.

‘Nee. Ik had geen honger,’ lieg ik.

Ze schudt haar hoofd. ‘Kyla, je moet eten.’ En terwijl ze een preek afsteekt over mijn bloedsuikerspiegel schotelt ze me thee met koekjes voor, en voordat ze het kantoor verlaat draagt ze me op om rustig te blijven zitten tot de bel gaat.

Zodra ik alleen ben slaan mijn gedachten weer op hol. Dat meisje met de gebroken vingers uit mijn nachtmerrie, of visioen, of wat het ook was… Ik ken haar. Ik herken in haar een jongere versie van mezelf: mijn ogen, mijn gelaatstrekken, alles. Lucy Connor: jaren geleden verdwenen vanaf haar school in Keswick, tien jaar oud. Dat staat op ZNV. Zoeken Naar Vermisten, de hoogst illegale website die ik een paar weken geleden bij Jazz’ neef voor het eerst heb gezien. Ze hoort bij mij van voordat ik Gewist werd. Maar ondanks mijn nieuwe herinneringen kan ik me niet herinneren dat ik haar was, weet ik niks meer van haar leven. Ik kan niet eens aan haar denken als ‘ik’ of ‘mijzelf’. Ze is anders, een ander, ze staat los van mij.

Wat is Lucy’s plek in deze warboel in mijn hoofd? Van frustratie schop ik tegen het bureau. Al die half-verklaarde dingen. Ze voelen vertrouwd, maar als ik me op de details probeer te concentreren schieten ze weg, zijn ze ineens abstract en onwezenlijk.

En dit kwam allemaal boven op het moment dat me opviel dat ik mijn linkerhand gebruikte. Heeft Nico het gezien? Als hij zag dat ik met links schreef, weet hij dat er iets veranderd is. Ik hoor rechts te zijn, dat is belangrijk, heel belangrijk… Maar als ik probeer te bedenken waarom ik rechts moet zijn, waarom ik dat eerst was en waarom nu niet meer, dan weet ik het niet.

Mijn geheugen is al net zo vervormd als die met een baksteen bewerkte vingers.

HOOFDSTUK 3

Als de laatste bel gaat, verschijnt Mam in het kantoor van de zuster. ‘Hé daar.’

‘Hoi. Hebben ze je gebeld?’

‘Ja dus.’

‘Sorry. Het gaat prima met me.’

‘Ah, vandaar dat je tijdens de les bent flauwgevallen en nu hier zit.’

‘Nou ja, nu gaat het weer prima.’

Mam gaat op zoek naar Amy en rijdt met ons samen naar huis. Eenmaal binnen loop ik meteen richting de trap.

‘Wacht even, Kyla. Kom even met me praten.’ Mam lacht, maar het is zo’n lach die vooral door de lippen wordt gevormd en niet overeenkomt met haar blik. ‘Warme chocola?’ vraagt ze, en ik volg haar de keuken in. Zwijgend vult ze de ketel. Ze praat sowieso nooit veel, tenzij ze iets te zeggen heeft.

Nu heeft ze iets te zeggen. Ik krijg onaangename kriebels in mijn buik. Heeft ze gemerkt dat ik veranderd ben? Misschien moet ik het haar vertellen, kan ze me helpen, en…

Vertrouw haar niet.

Nadat ik Gewist was, was ik blanco. Ik moest negen maanden in het ziekenhuis blijven om alles weer te leren: lopen, praten, aan mijn Levo wennen. Daarna werd ik aan dit gezin toegewezen. Ik ben haar als vertrouweling gaan zien, als iemand op wie ik kan bouwen, maar hoelang ken ik haar nou eigenlijk echt? Nog niet eens twee maanden. Het leek langer, doordat die twee maanden de hele duur van mijn hele leven buiten het ziekenhuis besloegen, het enige leven dat ik me kon herinneren. Nu mijn perspectief wat breder is, weet ik dat ik mensen beter met een zekere argwaan kan bekijken dan ze vertrouwen.

Ze zet de drankjes voor onze neus op tafel en ik vouw mijn koude handen om de mok. De warmte stroomt door mijn vingers.

‘Wat is er gebeurd?’ vraagt ze.

‘Ik denk dat ik ben flauwgevallen.’

‘Hoe kwam dat? De zuster zei dat je niet gegeten had. Maar op wonderlijke wijze was je lunchbox toch leeg.’

Ik zeg niks en nip van mijn chocomel, concentreer me op de bitterzoete smaak. Ik kan er niet echt iets zinnigs over zeggen. Zelfs voor mezelf is het volkomen onzinnig. Ik ben flauwgevallen doordat ik met mijn linkerhand schreef? En door die droom, of wat het was.

‘Kyla, ik weet hoe zwaar je het nu hebt. Als je erover wil praten dan kan dat. Over Ben, over wat dan ook. En als je niet kan slapen mag je me wekken. Dat vind ik niet erg.’

Bij het horen van Bens naam vullen mijn ogen zich met tranen. Ik doe mijn uiterste best ze weg te knipperen. Als ze eens wist hoe moeilijk het echt was, als ze eens wist wat er nog meer allemaal aan de hand is. Ik zou het haar zo graag vertellen, maar wat zou ze van me denken als ze wist dat ik iemand vermoord heb? En trouwens, misschien vindt zij het niet erg om te worden gewekt, voor Pap ligt dat anders.

‘Wanneer komt Pap terug?’ vraag ik, omdat ik me ineens realiseer dat hij wel heel lang weg is. Hij reist veel voor zijn werk: hij installeert en onderhoudt overheidscomputers door het hele land. Maar meestal is hij iedere week wel een of twee nachten thuis.

‘Hij zal de komende tijd waarschijnlijk niet zoveel thuis zijn.’

‘Waarom?’ vraag ik, terwijl ik mijn opluchting probeer te verbergen.

Ze gaat staan en spoelt onze koppen om.

‘Je ziet eruit alsof je wel wat slaap kan gebruiken, Kyla. Waarom ga je niet even rusten voordat we gaan eten?’

Daar moet ik het mee doen.

Die avond raak ik verstrikt in verwarrende dromen: ik ren, ik achtervolg en ik word achtervolgd, allemaal tegelijk. Als ik voor zo’n beetje de tiende keer wakker word, stomp ik het kussen, en zucht diep. Buiten klinken vage geluiden. Gekraak. Misschien werd ik dit keer niet wakker van mijn dromen?

Ik loop de kamer door naar het raam en trek de gordijnen opzij. Er is een wind opgestoken, bladeren vliegen door de tuin. Het lijkt wel of de bomen in één keer kaal zijn geworden. Door de storm van gisteren is het een zooitje buiten: oranje-rode cirkels draaien door de lucht en dwarrelen richting een donkere auto die voor het huis staat geparkeerd.

De deur gaat open en een vrouw stapt uit. Ze heeft lang krullend haar dat voor haar gezicht valt. Ik hou mijn adem in. Is ze het echt? Terwijl ze de deur sluit gooit ze haar haar achter haar schouder. Nu zie ik het goed: het is mevrouw Nix. Bens moeder.

Ik hou me stevig vast aan de vensterbank. Wat doet zij hier?

Dan pas dringt het tot me door. Misschien heeft ze nieuws van Ben! Maar zodra de gedachte zich heeft gevormd, is hij al vervlogen. In het licht van de maan zie ik hoe bleek en mager ze is. Als ze al nieuws heeft, dan zal het niet best zijn. Haar voetstappen knisperen over het grindpad. Er klinkt zacht geklop op de deur.

Misschien komt ze opheldering vragen over wat er met Ben is gebeurd, over wat ik heb gedaan. Misschien gaat ze Mam vertellen dat ik er al was voordat de Hoeders hem meenamen. Er flitsen verschrikkelijke beelden door mijn hoofd. Ben die lijdt, het gerammel aan de deur toen zijn moeder binnenkwam. Ik zei haar dat ik hem had gevonden met zijn Levo eraf en…

Het gerammel aan de deur. Ze heeft de deur van het slot gehaald om binnen te komen. Ik had gezegd dat ik hem zo gevonden had, maar ze weet dus dat ik lieg. Waarom zou de deur anders op slot zitten toen zij kwam?

De deur beneden gaat open, er klinkt wat onderdrukt gepraat.

Ik moet het weten.

Ik glip stilletjes mijn kamer uit, naar de overloop, en loop heel voorzichtig, trede voor trede, de trap af. Ik luister.

Ik hoor de ketel fluiten, zachte stemmen. Ze zijn in de keuken.

Een stap dichterbij, en nog een. De keukendeur staat een stukje open.

Ik schrik als ik iets tegen mijn been voel, schreeuw het bijna uit, maar realiseer me dan dat het Sebastiaan is die spinnend rondjes om mijn been draait.

Wees alsjeblieft stil, smeek ik inwendig, en ik buk om hem achter zijn oren te krabben. Maar daarbij stoot ik met mijn elleboog tegen het tafeltje in de gang.

Ik hou mijn adem in. Er komen voetstappen mijn kant op! Ik duik in het donkere kantoortje aan de andere kant van de gang.

‘Het is de kat maar,’ hoor ik Mam zeggen. Dan volgen enkele bewegingen en een zwak ‘miauw’. Haar voetstappen leiden weer naar de keuken. De deur gaat met een klik dicht. Ik glip de gang weer op om te luisteren.

‘Ik vind het zo erg van Ben,’ zegt Mam. Ik hoor het geschuif van stoelen. ‘Maar je had hier niet moeten komen.’

‘Alsjeblieft, je moet me helpen.’

‘Ik begrijp het niet. Hoe dan?’

‘We hebben alles geprobeerd om erachter te komen wat er gebeurd is. Alles. Maar ze vertellen ons niks. Ik dacht, misschien kan jij…’ Haar stem sterft weg.

Mam heeft connecties in de politiek. Haar vader was premier voordat hij werd vermoord, aan de kant van de Hoeders. Kan ze helpen? Ik spits mijn oren.

‘Het spijt me. Ik heb het al geprobeerd, vanwege Kyla. Maar ik loop tegen een muur aan. Er is niks.’

‘Ik weet niet aan wie ik het anders kan vragen.’ En ik hoor zacht gesnik. Ze huilt: Bens moeder huilt.

‘Luister naar me, voor je eigen bestwil. Je moet stoppen ernaar te vragen. In ieder geval voorlopig.’

Alle logica, rede en beheersing vallen weg. Zomaar ineens. Tranen wellen in me op en het voelt alsof mijn keel wordt dichtgeknepen. Mam heeft geprobeerd te achterhalen wat er met Ben is gebeurd. Voor mij. Ze heeft het me nooit verteld, omdat ze niks te weten is gekomen. Maar ze heeft een groot risico genomen: vragen stellen als er Hoeders in het spel zijn is behoorlijk riskant en kan zelfs dodelijk zijn.

Ook Bens moeder neemt een groot risico.

Als ik hoor dat ze afscheid nemen sluip ik de trap weer op, terug naar mijn kamer. Ik ben opgelucht dat Bens moeder niet heeft verteld dat ze me die dag bij Ben heeft aangetroffen. Maar ik ben vooral van streek. Ook zij voelt het verlies. Ben was al meer dan drie jaar hun zoon: sinds hij Gewist was. Hij had me verteld dat ze close waren. Het liefst zou ik naar haar toe rennen om deze pijn met haar te delen. Maar ik durf het niet.

In plaats daarvan sla ik mijn armen stevig om mezelf heen. Ben. Ik fluister zijn naam, maar hij kan me niet antwoorden. Het voelt of ik verpletterd word. Vertrappeld. Alsof ik in miljoenen stukjes uit elkaar spat. Eerst moest ik dat gevoel steeds tegenhouden, omdat mijn Levo me anders zou uitschakelen. Nu die niet meer werkt, is de pijn nauwelijks te dragen.

Alsof ik zonder verdoving wordt opengesneden. Geen zeurende steek, maar een mes dat diep mijn vlees binnendringt en rond wordt gedraaid.

Ben is weg. Mijn hersenen doen het alweer beter, ondanks de warboel aan herinneringen. Hij is weg en hij komt nooit meer terug. Als hij het doorsnijden van zijn Levo al heeft overleefd, dan nog had hij geen enkele kans om aan de Hoeders te ontkomen. Niet alleen mijn herinneringen komen terug maar ook de wetenschap dat als de Hoeders iemand meenemen, diegene voorgoed is verdwenen.

Het doet zoveel pijn dat ik het van me af wil duwen, me ervoor wil verstoppen. Maar ik moet de herinnering aan Ben vasthouden. Deze pijn is alles wat ik nog van hem heb.

Niet veel later komt zijn moeder naar buiten gelopen. Voordat ze wegrijdt zit ze een paar minuten gebukt over het stuur in de geparkeerde auto. Als ze optrekt, begint het zachtjes te regenen.

Zodra ze uit zicht is zet ik het raam wijd open, leun naar buiten en strek mijn armen uit, de nacht in. De koude druppels vermengen zich met de warme tranen op mijn huid.

Regen. Daar is iets mee, iets belangrijks. Het knaagt aan mijn geheugen, dan glipt het weer weg.

HOOFDSTUK 4

Ik zit over mijn papier gebogen en teken met woeste uithalen. Bladeren, takken. Ik hou goed in de gaten dat ik mijn rechterhand gebruik. De nieuwe tekenleraar die de school eindelijk heeft gevonden ziet er niet gevaarlijk uit. En ook niet inspirerend. Hij is eigenlijk heel nietszeggend. Hij kan niet op tegen Gianelli, die hij vervangen zal. Maar zolang ik maar kan tekenen, wat dan ook, al zijn het alleen maar bomen, zoals hij opdroeg, kan het me niet schelen hoe nietszeggend de leraar is.

Hij loopt het lokaal door, maakt zo nu en dan een milde opmerking. Achter mij blijft hij staan. ‘Hmmm, zo, dat is interessant,’ zegt hij, en loopt verder.

Ik kijk naar het vel voor mijn neus. Ik heb een bos vol met boze bomen getekend, met in hun schaduw een duistere vorm met ogen.

Wat zou Gianelli hiervan zeggen? Rustig aan, zou hij zeggen, werk zorgvuldig. En hij zou gelijk hebben. Maar het woeste zou hem ook aanspreken.

Ik begin opnieuw. Het geluid van houtskool op papier maakt me rustig. De bomen zijn nu minder boos. Dit keer is het Gianelli die vanuit hun schaduw naar me kijkt. Niemand behalve ik zou hem hierin herkennen. Ik weet inmiddels wat er met je gebeurt als je een vermiste tekent, zoals hij deed. In plaats daarvan maak ik me een voorstelling van hoe hij er vroeger uit zou hebben gezien. Een jongeman die in een tekening is verdwaald. Niet die oude vent die door de Hoeders werd afgevoerd.

Een uur later scan ik mijn pasje bij de deur van de studiezaal en stap ik het lokaal binnen. Ik loop door naar achteren…

‘Kyla?’

Ik blijf stilstaan. Die stem? Hier? Ik draai me om. Nico staat tegen het bureau vooraan de klas geleund. Hij grijnst zelfingenomen naar me. ‘Ik hoop dat je je alweer wat beter voelt.’

‘Het gaat goed, meneer,’ zeg ik. Het lukt me om snel weg te lopen, naar mijn stoel, zonder om te vallen.

Dat hij hier als verveelde leraar in de gaten houdt of we allemaal wel aan het werk zijn is op zich niet zo vreemd. Ze wisselen steeds af, dus vroeg of laat was Nico aan de beurt. Maar ik had niet verwacht zo snel alweer oog in oog met hem te staan. Ik klem mijn handen op mijn schoot in elkaar om ze te laten stoppen met trillen.

Ik pak mijn wiskundeboek: die sommen kan ik zonder veel inspanning zogenaamd maken. Ik probeer naar de pagina te kijken en zorg ervoor dat ik met rechts schrijf. Nico heeft een rode pen in zijn hand en voor hem liggen papieren om na te kijken. Ik kan zien dat hij net als ik zijn best doet, maar ondertussen steeds naar mij kijkt.

Wat ik natuurlijk niet zou weten als ik niet naar hem keek. Ik zucht en probeer de waarde van x in de vergelijking te berekenen.

De cijfers dansen voor mijn neus, weigeren te gehoorzamen en mijn gedachten dwalen steeds af. Ik krabbel tekeningetjes langs de randen van de bladzijden en teken wijnranken en bladeren rondom de datum die ik bovenaan het vel heb geschreven. Ineens worden de cijfers heel scherp: 3-11. Het is 3 november.

Binnenin mij valt iets op z’n plek, haast hoorbaar. Een brokje kennis dat daar belandt waar het hoort.

Vandaag ben ik jarig. Ik ben zeventien jaar geleden geboren. Maar er is niemand behalve ik die dat weet.

Ik krijg kippenvel. Ik weet op welke dag ik écht jarig ben. Niet die dag die me werd toegewezen toen me in het ziekenhuis mijn identiteit ontnomen werd, toen ik van mijzelf werd vervreemd.

Mijn verjaardag? Ik probeer er meer uit te halen, maar er komt niks. Geen taart, geen feestjes, geen cadeaus. Alleen die datum. De bijbehorende herinneringen blijven weg. En desondanks heb ik het gevoel dat er meer is in mij, meer om te achterhalen, zolang ik maar op zoek blijf.

De teruggekeerde herinneringen zijn soms niets meer dan feiten. Alsof ik een dossier over mezelf heb gelezen waarvan alleen wat fragmenten zijn blijven hangen. Ik heb er geen gevoel bij.

Van de website voor vermiste kinderen weet ik dat ik Lucy was, dat ik verdween toen ik tien was, maar van dat leven weet ik niks meer. En dan opeens doem ik weer op als tiener, met Nico. Pas vanaf dat moment komen de herinneringen langzaam terug. Van voor die tijd is er niks.

Misschien heeft Nico de antwoorden. Ik hoef hem alleen maar te vertellen dat ik weet wie hij is. Maar wil ik het echt weten?

Als de bel gaat blijf ik dralen, ondanks dat ik met mezelf had afgesproken er snel vandoor te gaan en deze beslissing – wel of niet met hem praten – pas te maken als ik er meer van begreep. Er loopt een rilling langs mijn ruggegraat. Spanning? Angst? Ik loop langzaam naar de voorkant van het lokaal, waar Nico bij de deur staat. De andere studenten zijn allemaal al weg. We zijn alleen.

Gewoon weggaan, zeg ik tegen mezelf, en ik begin hem al voorbij te lopen.

‘Gefeliciteerd, Rain,’ zegt hij dan, zachtjes.

Ik draai me om. We kijken elkaar aan.

‘Rain?’ fluister ik. Ik proef de naam, onderzoek hem, probeer hem me weer toe te eigenen. Rain. Regen. Een andere plaats en tijd doemen op, helder en levendig: deze naam heb ik drie jaar geleden voor mezelf gekozen, toen ik veertien werd. Ik weet het weer! Het is mijn naam. Niet Lucy, zoals mijn ouders me bij mijn geboorte hebben genoemd. Niet Kyla, zoals een willekeurige zuster me jaren later in het ziekenhuis noemde nadat ik was Gewist. Rain is van mij. En het is net alsof de klank van mijn naam nu ik hem hardop hoor eindelijk de laatste barrière in mij omverwerpt.

Zijn ogen worden iets groter en beginnen te glinsteren. Hij weet wie ik ben. En dat niet alleen. Hij weet dat ik weet wie hij is.

Gevaar.

De adrenaline stroomt door mijn lichaam, een explosie van energie: vecht, of vlucht.

Maar dan verdwijnt de expressie op zijn gezicht, alsof hij er nooit is geweest, en zet hij een stap naar achteren. ‘Niet vergeten om je biologiehuiswerk voor morgen te maken, Kyla,’ zegt hij, terwijl hij een blik over mijn schouder werpt.

Ik draai me om en zie mevrouw Ali. Er gaat een vlaag van haat door me heen, gevolgd door angst. Maar het is Kyla’s angst. Ik ben niet bang voor haar. Rain is nergens bang voor!

‘Niet vergeten,’ zegt Nico weer, dit keer zonder de onzinnige verwijzing naar het biologiehuiswerk, die alleen voor mevrouw Ali’s oren was bedoeld. Hij verdwijnt de gang in.

Niet vergeten…

‘Wij moeten even praten,’ zegt mevrouw Ali glimlachend. Als ze lacht, is ze op haar gevaarlijkst.

Maar dat kan ik ook. Ik lach terug. ‘Prima,’ zeg ik, terwijl ik de euforie binnen in mij probeer te bedwingen. Mijn naam! Ik ben Rain.

‘Ik zal je niet meer van les naar les brengen. Je lijkt nu prima de weg te kunnen vinden hier op school,’ zegt ze.

‘Nou, heel erg bedankt voor alle hulp tot nu toe,’ zeg ik zo lief als ik maar kan.

Ze kijkt me argwanend aan. ‘Ik heb gehoord dat je chagrijnig in de les zit, als een hoopje ellende, en er niet bij bent met je aandacht. Maar vandaag lijkt er niet zoveel met je aan de hand.’

‘Sorry daarvoor. Ik voel me al veel beter.’

‘Goed Kyla, je moet weten dat je altijd met me kan praten, wat er ook is.’ Ze glimlacht weer en er loopt een rilling langs mijn rug.

Wees voorzichtig. Officieel is ze dan misschien onderwijsassistent, maar eigenlijk is ze veel meer dan dat. Ze lette op tekens, op mogelijke afwijkingen die ik vertoonde. Alles wat niet onder het rigide, voorspelbare gedrag van Gewisten valt, iedere mogelijke verwijzing naar mijn criminele neigingen, was een reden om me terug te sturen naar de Hoeders. Om me te laten beëindigen.

‘Het gaat prima, echt.’

‘Goed, zorg dan maar dat het zo blijft. Je moet je best doen op school, thuis en in de gemeenschap om…’

‘… mijn contract na te komen. Mijn tweede kans te benutten. Ik weet het maar al te goed! Maar toch dank voor de geheugensteun. Ik ga mijn uiterste best doen.’ Ik grijns. Even voel ik me zo goed over alles dat ik mijn vreugde zelfs met een Hoederspion wil delen. Het is een onverwacht kadootje dat mevrouw Ali me niet meer zal schaduwen op school.

Ik zie hoe verwarring en irritatie elkaar verdringen op haar gezicht. Ben ik te ver gegaan?

‘Dat lijkt me verstandig,’ zegt ze. Haar stem klinkt ijzig, haar lach is verdwenen. Ze vindt het duidelijk prettiger als ik bang voor haar ben.

Maar helaas voor haar: Rain is nooit bang.

Rood, goud, oranje: de eik in onze voortuin heeft het gras bedolven onder de kleuren. Ik haal een hark tevoorschijn uit de schuur.

Ik heb een naam.

Ik hark de bladeren bij elkaar, maak er hopen van, schop die dan weer door de war om opnieuw te kunnen beginnen.

Ik heb een naam! Een die ik heb gekozen! Dit is wie ik wil zijn. De Hoeders hebben geprobeerd me dat af te nemen, maar dat is ze op de een of andere manier niet gelukt.

Er komt een auto aangereden. Een die ik niet eerder heb gezien. Een jongen van mijn leeftijd, misschien iets ouder, stapt uit. Hij draagt een baggy jeans en een T-shirt dat zo verkreukeld is dat het lijkt of hij een lange rit achter de rug heeft. Of geslapen heeft – hopelijk niet allebei tegelijk. Hoe dan ook staat de kan-mij-het-schelen-wat-ik-aan-heb-look hem goed. Hij doet de achterbak open, haalt er een doos uit en draagt die richting een huis. Als hij weer naar buiten komt ziet hij me staan kijken. Hij zwaait. Ik zwaai terug. Dat zou Kyla nooit doen. Die zou waarschijnlijk blozen of zo. Rain heeft lef. Hij pakt nog een doos.

En dan zakt hij achter de auto omlaag, alsof hij een zogenaamde lift in stapt, en kijkt op of ik nog kijk. Ik rol met mijn ogen. Hij haalt nog een paar van zulke trucjes uit. Ik doe de bladeren die ik bij elkaar heb geharkt in een zak, breng die naar de achterkant van het huis en ga naar binnen.

‘Fijn dat je de bladeren hebt gedaan,’ zegt Mam. ‘Het was een zooitje.’

‘Geen probleem. Ik wilde graag iets nuttigs doen.’

‘Om bezig te blijven?’

Ik knik en bedenk me dat ik me een beetje in moet tomen. Als ik te veel stemmingswisselingen heb, brengt ze me misschien naar het ziekenhuis voor controle. Van die gedachte slaat mijn humeur daadwerkelijk om. Mijn glimlach verdwijnt.

Mam legt een hand op mijn schouder en knijpt er even in. ‘We gaan eten zodra…’

De deur gaat open. ‘Ik ben thuis!’ roept Amy.

Even later zitten we aan tafel te luisteren naar een uitvoerig verslag van haar eerste dag als naschoolse assistent bij de huisartspraktijk.

Haar werk daar blijkt een onverwacht voordeel te hebben: ze is volledig op de hoogte van alle buurtroddels. Algauw weten we precies wie een baby krijgt, wie na te veel glazen whisky de trap af is gevallen, en dat die nieuwe jongen uit de straat Cameron uit het noorden is, die om nog onbekende redenen bij zijn oom en tante zal intrekken.

‘Het is geweldig daar, ik kan niet wachten tot ik verpleegkundige ben!’ zegt Amy voor de tiende keer.

‘Heb je ook daadwerkelijk met zieken te maken gehad?’ plaagt Mam haar.

‘Of gewonden?’ doe ik mee.

‘O! Bijna vergeten. Jullie raden het nooit.’

‘Wat?’ vraag ik.

‘Het is vanochtend gebeurd, dus ik was er niet bij. Maar ik heb er álles over gehoord.’

‘Vertel op,’ zegt Mam.

‘Er werd een man binnengebracht met allemaal vreselijke verwondingen.’

‘O nee,’ zegt Mam. ‘Wat was er gebeurd?’

Ik krijg een slecht voorgevoel. Het is het soort voorgevoel waardoor je ingewanden overhoop lijken te liggen, waardoor het net is of iets aan je binnenste knaagt.

‘Dat weet niemand. Hij werd gevonden in het bos aan de rand van het dorp. Aangevallen, halfdood. Hij had hoofdverwondingen en hij was onderkoeld. Ze denken dat hij er al dagen lag. Het is een wonder dat hij het heeft overleefd.’

‘Heeft hij gezegd wie het heeft gedaan?’ vraag ik terwijl ik mijn best doe om rustig te ademen en zo neutraal mogelijk te kijken.

‘Nee. Hij zal misschien wel nooit meer iets zeggen. Hij werd in een coma binnengebracht.’

‘Wie is het?’ vraagt Mam. Maar voordat Amy iets zegt, weet ik het antwoord al.

‘Wayne Best. Je weet wel, die enge metselaar die de muren van de tuintjes heeft gemaakt.’

Mam draagt ons op om uit de buurt van het bos te blijven, en van de voetpaden, uit angst voor een gestoorde gek die daar vrij rondloopt.

Maar die gestoorde gek ben ik.

‘Vinden jullie het erg als ik van tafel ga?’ vraag ik, plotseling misselijk geworden.

Mam kijkt naar me. ‘Je bent helemaal bleek.’ Ze legt een warme hand op mijn voorhoofd. ‘En een beetje klam.’

‘Ik ben gewoon moe.’

‘Ga maar. Lekker vroeg naar bed. Wij wassen wel af.’

Amy kreunt en ik loop richting de trap.

Ik staar in het donker naar de muur. Sebastiaan ligt als een warme kruik achter me.

Ik was het. Ik heb een man in coma geslagen. Of eigenlijk Rain: dat was het moment dat ze terugkwam. Hoe zit dat eigenlijk? Zijn we dezelfde persoon, of twee personen in een? Soms heb ik het gevoel dat ik haar ben, alsof haar herinneringen en karakter de overhand krijgen. Op andere momenten, zoals nu, ontglipt ze me, alsof ze er nooit was. Maar wie is Rain nou eigenlijk echt? En hoe past Lucy precies in haar verleden?

Wat we met elkaar gemeen hebben is een verjaardag: 3 november. Ik koester die kennis, dat geheim. Hoe deze stukjes ook in elkaar passen: dat is de dag dat ik ter wereld kwam.

Mijn gedachten dwalen af, de slaap doet zijn intrede. Maar dan ineens wordt alles heel helder en schieten mijn ogen open.

Vandaag ben ik zeventien geworden. Ik ben in september het ziekenhuis uit gekomen en daar ben ik negen maanden geweest. Dus ben ik minder dan elf maanden geleden Gewist. Toen was ik al zestien. Het is vanaf zestien niet meer toegestaan om iemand te wissen. Oké, misschien dat Hoeders hun eigen regels zo nu en dan overtreden, als ze daar een goede reden voor hebben. Maar wat voor reden kan dat in mijn geval zijn geweest?

Er zijn nog zoveel losse eindjes. Soms heb ik het idee dat ik het bijna snap, maar dan ineens, als ik probeer in te zoomen, verdwijnt alles weer. Alsof ik iets alleen van opzij, vanuit mijn ooghoek, kan bekijken.

Misschien dat Nico het allemaal kan uitleggen, als hij daartoe bereid zou zijn. Hij weet in ieder geval van mijn verleden als Rain. Maar wat zou hij ervoor terug verlangen?

Misschien is het het beste om Rain en alles wat met haar te maken heeft te vergeten. Van dit moment, en morgen, en alle dagen die nog komen kan ik maken wat ik wil. Ik blijf uit de problemen en uit de buurt van Nico. Ik kan hem ontwijken en net doen of dit allemaal niet speelt.

Maar wat ik ook doe, er is sowieso Wayne, die in staat is om alles te verpesten.

Je had hem moeten vermoorden.

Ssst.

HOOFDSTUK 5

De volgende dag bij biologie wacht me een verrassing. De nieuwe jongen, Cameron, verschijnt in de deuropening.

Als hij me ziet loopt hij recht op de lege stoel naast me af. Terwijl hij gaat zitten lacht hij me sullig toe.

De stoel van Ben. Ik sla mijn armen om mezelf heen en knipper hard met mijn ogen. Ik kijk hem niet aan. Die lege plek naast me deed pijn, maar dat er iemand anders zit zo mogelijk nog meer.

Nico draait zich om naar het whiteboard. Alle meisjes kijken naar hem: naar hoe zijn broek om zijn benen en billen spant, naar de vorm van zijn rug en zijn schouders, naar hoe de spieren onder zijn zijden shirt zichtbaar aanspannen als hij iets op het bord noteert.

Hij draait zich weer om en kijkt de klas rond. ‘Wat betekent dit?’ vraagt hij terwijl hij gebaart naar wat hij heeft geschreven: ‘Survival of the fittest.’

‘Alleen de sterksten overleven,’ oppert een leerling.

‘Dat kan het betekenen. Maar om te winnen hoef je niet per se de sterkste te zijn, anders hadden de dinosaurussen al onze voorvaderen wel opgepeuzeld.’ Hij gaat de leerlingen langs met zijn ogen. Bij de mijne blijven ze steken. ‘Om te overleven moet je… de beste zijn.’ Hij blijft me aankijken terwijl hij het zegt. Hij spreekt de woorden langzaam uit.

Dan wendt hij zijn blik eindelijk af. Hij begint te vertellen over Darwin en de evolutie, en ik probeer aantekeningen te maken terwijl ik me inbeeld dat ik ergens anders ben. Of beter nog: iemand anders. Gewoon deze les doorkomen, dan maken dat je wegkomt en…

Er landt iets op mijn schrift. Een propje? Ik vouw het open.

Onze tweede kennismaking! staat erop.

Ik kijk even naar Cameron. Hij knipoogt naar me.

Ik onderdruk een glimlach. We hebben nog niet echt kennisgemaakt, schrijf ik eronder. Dan doe ik alsof ik me uitrek en laat het vallen op zijn boek.

Niet veel later vliegt het weer terug. Ik kijk even naar Nico. Geen reactie. Hij heeft het nog altijd over dinosaurussen. Ik vouw het open.

O zeker wel! Jij bent De Vrouw die op de Bladeren Stampt. Ik ben De Man die Zware Dozen uit de Achterbak Tilt. Oftewel Cam.

Cam dus, niet Cameron, zoals Amy had opgevangen. En hij is inderdaad zo gestoord als hij gisteren overkwam.

Even kauw ik op mijn potlood. Negeren, of…

Geprik in mijn arm. Een pen. Niet alleen gestoord, ook ongeduldig. Maar goed, ik weet hoe het is om nieuw te zijn, om niemand te kennen.

Goed dan. Bladervrouw. Ook wel Kyla.

Ik frommel het briefje in elkaar en tik het weer zijn kant op.

‘Gefeliciteerd!’ zegt een stem rechts van me. Het is Nico. Hij staat naast onze bank en richt zijn ogen op mij. Net als alle anderen in het lokaal.

‘Eh…’

‘Je bent de gelukkige winnaar van een overblijfbeurt tijdens de lunch. En probeer de rest van de les op te letten, alsjeblieft.’

Ik krijg het warm, maar niet doordat iedereen me aangaapt. Dit was Nico’s Hebbes. De cheetah is in de aanval. En er is geen ontsnapping mogelijk.

Cam is zo aardig te protesteren dat het zijn schuld was, maar Nico negeert hem. De les gaat verder en ik kijk naar de klok, naar de minuten die voorbij kruipen, in de hoop dat er nog iemand anders op een of andere overtreding zal worden gepakt, zodat we straks niet alleen met z’n tweeën zullen zijn. Maar dat kan ik wel vergeten. Nico is tenslotte aan zet.

Als de bel gaat pakt iedereen z’n spullen in. Cam staat er een beetje verslagen bij. ‘Sorry,’ mimet hij, en hij volgt de laatste leerlingen die het lokaal verlaten. De deur zwaait achter ze dicht.

Alleen.

Ik kan de blik waarmee Nico me aanstaart niet lezen. Lange seconden gaan voorbij. Diep vanbinnen voel ik… angst? Maar het lijkt ook iets anders te zijn. Als de angst voor iets wat zowel eng als opwindend is: in de storm over een richel lopen, of langs een rots naar beneden abseilen.

Hij maakt met zijn hoofd een ‘volg me’-gebaar. We verlaten het lokaal en lopen de gang door richting een rij kantoren.

Hij kijkt naar beide kanten, haalt een sleutel uit zijn zak en opent een van de deuren.

‘Kom.’ Hij lacht er niet bij, geen enkele emotie. Koud.

Ik volg hem met lood in mijn schoenen. Mijn weerzin neemt met elke stap toe, maar ik heb geen keuze. Hij draait de deur op slot, pakt dan met een plotselinge beweging mijn arm vast en draait hem krachtig achter mijn rug terwijl hij mijn gezicht tegen de muur aan duwt.

‘Wie ben je,’ zegt hij, met zachte stem. En dan weer: ‘Wie ben je!’ Harder nu, maar nog steeds beheerst. Niemand die het hoort.

Hij trekt nog harder aan mijn arm. Alsof de pijn in mijn schouder iets in werking kan zetten. Ik weet het weer. Ineens ben ik ergens anders. Een andere tijd, een andere plek, waar Nico’s testen je flink konden bezeren als je niet oplette. Maar ik weet hoe ik hieraan kan ontkomen! Haast blij, vanwege de teruggekomen kennis, spring ik plotseling op om zijn grip te verslappen, draai me om en plant mijn vuist in zijn harde buikspieren.

Hij laat me los en begint te lachen, terwijl hij over zijn buik heen wrijft. ‘Sorry, ik moest het zeker weten. Is je arm oké?’

Ik glimlach en draai mijn schouders rond. ‘Ja hoor. Maar als je me echt te grazen had willen nemen had je mijn arm hoger gehouden. Dat was een test.’

‘Klopt. Dat was een typische Rain-manoeuvre.’ Weer lacht hij. Hij kijkt me verrukt aan. ‘Rain!’ zegt hij weer, terwijl hij zijn armen naar me uitsteekt. Ik beweeg naar hem toe totdat ze me insluiten, warm en stevig. Het voelt alsof ik terugkom op een plek waar ik thuishoor, waar ik altijd heb thuisgehoord. Waar ik weet wie en wat ik ben. Omdat Nico dat weet.

Dan houdt hij me op een armlengte afstand en bestudeert mijn gezicht.

‘Nico?’ zeg ik, aarzelend.

Hij glimlacht. ‘Je weet mijn naam nog. Mooi! Ik heb altijd geweten dat je het zou overleven, mijn uitzonderlijke Rain.’ Hij plant me op een stoel neer en gaat zelf op het bureau zitten. Hij pakt mijn hand en kijkt naar mijn Levo. ‘Het is gelukt, toch? Dit is niet meer dan een voorwerp.’ Hij draait eraan en ik voel geen pijn, niks. Mijn niveau is neutraal tot blij.

Ik lach naar hem, maar al snel zakt mijn lach weer weg. ‘Wat is gelukt? Nico, leg het me alsjeblieft uit. Ik herinner me kleine stukjes, maar het is zo’n warboel. Ik begrijp niet wat er allemaal met me gebeurt.’

‘Altijd maar ernstig. We zouden lol moeten hebben! We zouden het moeten vieren!’ En zijn lach is zo oprecht en aanstekelijk, dat ik ook lach. ‘Wat jij mij moet vertellen: hoe kwamen je herinneringen uiteindelijk terug?’

Ik krimp ineen door de gedachte eraan. Als hij van Wayne weet, zal hij met hem afrekenen. Dat doet hij altijd als een van de zijnen gevaar loopt. Een van de zijnen. Ik voel me bevoorrecht dat ik daartoe behoor.

‘Het was al een paar keer bijna gebeurd, dat zag ik aan je. Ik had verwacht dat dat gedoe met Ben het wel in gang zou zetten.’

Ben. Weer die pijnvlaag bij zijn naam. Het moet van mijn gezicht af te lezen zijn.

‘Die pijn moet weg. Die maakt je zwak. Weet je nog hoe je dat doet, Rain? Je begeleidt het naar een deurtje in je hoofd, en sluit het op.’

Ik schud mijn hoofd. Ben wil ik niet vergeten. Toch? Ineens komt een glimp van mijn dromen van vannacht terug: Nico en zijn manieren brachten ook gevaar met zich mee.

Dan spreek ik hardop uit wat er steeds al was, zo duidelijk aanwezig en toch niet herkend. ‘Je hoort bij de ART, de Anti Regerings Terroristen, toch?’

Hij kijkt me verbaasd aan. ‘Dus je bent toch dingen vergeten!’ Hij pakt mijn beide handen vast. ‘Gebruik niet de term die de Hoeders voor ons bedacht hebben, Rain. Wij zijn Vechten voor Vrijheid. Wij eisen de zeggenschap die Vrij Verenigd Koninkrijk in de Centrale Coalitie was toegezegd, maar nooit kreeg. Wij zijn die stekende splinter: niet alleen ik, ook jij. De Hoeders zijn bang voor ons. We zullen ze er zo snel mogelijk uit werken, en dan is dit land weer vrij. We zullen winnen!’

Kreten uit het verleden gonzen door mijn hoofd: Hoeders zijn Loeders! Tijd voor Vrijheid!