Versplinterd

Eerste druk, augustus 2019

Oorspronkelijke titel Shattered

Uitgave Orchard Books

Copyright © Teri Terry 2014

Copyright voor Nederlands taalgebied © IMAGINE, Veghel 2019

Vertaling Renée Salome en Laura Weeda

Opmaak ZetSpiegel, Best

ISBN 978 94 633 3461 7

ISBN 978 94 633 3826 4 (e-book)

NUR 285/334

www.imagine-yabooks.nl

imagine

imagine_yabooks

imagine.ya.books

IMAGINE is een imprint van ImageBooks Factory BV.

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, of op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor mijn moeder

HOOFDSTUK EEN

Van de buitenkant ziet het er niet best uit. Maar schijn kan bedriegen. Vooral mensen kunnen vanbinnen zo anders zijn dan hoe ze eruitzien. Je kunt onmogelijk raden wat er echt in ze omgaat, waartoe ze in staat zijn. In mijn geval zat dat zo goed verstopt, dat zelfs ik er niets van wist.

Aiden zet zijn auto stil naast het vervallen gebouw. Hij kijkt me van opzij aan. ‘Kijk niet zo bang, Kyla.’

‘Ik ben niet bang,’ begin ik tegen te sputteren. Maar als ik op dat moment naar de weg kijk, ben ik het ineens wel. ‘Hoeders,’ sis ik, en ik duik diep weg in mijn stoel. Achter ons parkeert een zwart busje, waardoor ons de weg wordt geblokkeerd. Ik word bevangen door een loodzware angst, die maakt dat ik me niet kan bewegen, ook al schreeuwt alles in mij dat ik moet vluchten. De angst brengt me terug naar een andere plaats, een andere Hoeder. Coulson. Het pistool in zijn hand, de loop op mij gericht, en toen…

Pang!

Het bloed van Katran. Een hete rode stroom die ons beiden bedekte en die mijn vriend van me afnam, voor altijd. Zo vergelijkbaar met de dood van mijn vader jaren geleden dat mijn diepst verborgen herinnering weer bovenkwam. Allebei dood. Allebei mijn fout.

Aiden legt een hand op de mijne. Eén bezorgd oog houdt hij op de achteruitkijkspiegel en het busje gericht, het andere rust op mij. De deuren gaan open, er stapt iemand uit. Geen zwart, zoals de Hoeders dragen? Een slanke figuur, een vrouw, haar gezicht verborgen onder de rand van een hoed. Ze loopt naar de ingang van het gebouw. De deur wordt van binnenuit geopend en ze verdwijnt het gebouw in.

‘Kijk me aan, Kyla,’ zegt Aiden kalm. Ik wend mijn gezicht af van het busje achter ons. ‘Er is niets om je zorgen over te maken, probeer alleen hun aandacht niet te trekken.’ Hij draait zich vanuit de bestuurdersstoel naar me toe, legt zijn armen om me heen en trekt me naar zich toe. ‘Speel even mee,’ zegt hij. Ik dwing mijn lichaam ontspannen tegen hem aan te gaan liggen. ‘Zo geven we ze een reden waarom we hier staan,’ mompelt hij in mijn haar. ‘Voor als ze zich dat gaan afvragen.’

Ik adem langzaam in. Ze zijn niet op zoek naar mij. Ze gaan nu weg. Ze zijn niet op zoek naar mij. En dan klamp ik me vast aan Aiden en duwt hij me nog steviger tegen zich aan. Achter ons klinken motorgeluiden. Banden knarsen op grind. En rijden verder.

‘Ze zijn ervandoor,’ zegt Aiden, maar hij laat me niet los. De opluchting is zo overweldigend dat ik tegen hem aan zak en mijn gezicht in zijn borst begraaf. Zijn hart klopt snel, slaat een ritme van veiligheid, warmte en nog iets anders.

Maar dit is verkeerd. Hij is niet Ben.

Mijn angst verandert in schaamte en dan in boosheid. Ik ben boos op mezelf. Ik maak me los van Aiden. Waarom was ik zo’n watje en liet ik me zo opnaaien door de Hoeders? Hoezo klampte ik me aan Aiden vast, alleen omdat ik bang was? En dan bedenk ik me wat hij zei toen we onderweg waren: dat hier Hoeders komen. Hoeders, regeringsfunctionarissen en hun vrouwen. Mensen met geld en macht, die ervoor kunnen zorgen dat anderen wegkijken en hun mond houden. Die vrouw is vast de vrouw van een Hoeder. Ze is hier waarschijnlijk om dezelfde reden als ik. Ik voel dat ik rood word.

Aidens warme blauwe ogen staan bezorgd. ‘Weet je zeker dat je dit aankan, Kyla?’

‘Ja, natuurlijk. Ik dacht trouwens dat het de bedoeling was dat je me niet meer zo zou noemen?’

‘Het zou makkelijker zijn als je eindelijk had besloten wat je nieuwe naam is.’

Ik zeg niks. Eigenlijk weet ik het al, maar ik wil hem nog even voor me houden. Ik weet niet zeker of hij het wat vindt.

‘Loop binnen alsof je er thuis bent, dan kijkt niemand ervan op. Het is allemaal heel anoniem.’

‘Oké.’

‘Ga nu maar, voordat er nog iemand komt.’

Meer Hoeders?

Ik open de deur van de auto en stap naar buiten. Het is een grijze, koude januaridag. De kou rechtvaardigt de sjaal die ik om mijn hoofd heb gewikkeld om een uiterlijk te verbergen dat binnenkort anders zal zijn. Ik recht mijn schouders en loop naar de deur. Hij gaat open en ik loop naar binnen.

Mijn ogen worden groot en ik struikel bijna over mijn voeten, tot ik me herinner dat ik moest lopen alsof ik hier thuis ben. In dit glimmende paleis, met enorme pluchen stoelen, zachte muziek en een glimlachende verpleegster? Een bewaker staat discreet in een hoek. De vrouw die we net uit het Hoederbusje zagen komen zit in een stoel, met een glas wijn in de hand.

Glimlachend loopt de verpleegster op me af. ‘Welkom. Welk nummer heeft u?’

‘7162,’ zeg ik, het nummer dat Aiden me gaf. Ik vind het niet prettig een nummer te zijn, ook al is het beter mijn naam geheim te houden. Niet nadat ik Gewist ben geweest. Niet nadat ik een Levo om mijn pols droeg met daarin mijn nummer gegraveerd, zodat iedereen kon zien dat ik ooit een crimineel was. Nu draag ik hem niet meer. Ze zijn weliswaar niet zichtbaar, maar de littekens blijven.

Ze checkt iets op een schermpje dat ze in de hand houdt en glimlacht. ‘Ga maar even zitten. Uw TEV-consultant komt zo bij u.’

Ik ga zitten. Tot mijn verbazing komt de stoel in beweging en past zich aan aan mijn lichaam. TEV: Technologie voor Verschijningsverbetering. Er wordt alleen besmuikt over gesproken. Het is gruwelijk duur en zeer illegaal. Ik ben hier dankzij een gunst die Aidens organisatie, ZNV, nog tegoed had. ZNV staat weliswaar voor Zoeken Naar Vermisten, maar het blijkt dat ze niet alleen vermisten opsporen en zich sterk maken om de waarheid over Hoeders naar buiten te brengen. Ze smokkelen ook mensen die beter kunnen verdwijnen het Verenigd Koninkrijk uit, en tegelijkertijd anderen het land ín. Zoals TEV-consultants die een goede deal op de zwarte markt van mijlenver kunnen ruiken.

De vrouw in de andere stoel draait zich naar me toe. Ze is een jaar of vijftig oud en aantrekkelijk. Als de geruchten kloppen ziet ze er twintig jaar jonger uit voordat ze hier straks de deur uit loopt. Ze heeft een verwonderde blik in haar ogen. Ik zie het haar denken: Wat doe jij hier? Ik negeer haar.

Er gaat een deur open en dan komen er voetstappen dichterbij. De vrouw staat al op, maar de stappen gaan verder. Er stopt een man voor me. Een dokter? Hij ziet er anders uit dan alle dokters die ik eerder heb gezien. Hij heeft een glimmende paarse doktersjas aan, die perfect past bij zijn gehighlighte haar en paarse ogen, in al hun onnatuurlijke glans.

Hij steekt zijn beide handen uit, helpt me uit de stoel en geeft me een paar luchtzoenen. ‘Hallo schat. Ik ben Doc de Jour, maar je mag me DJ noemen. Deze kant op, graag.’ Hij spreekt de woorden zangerig en lijzig uit. Een vreemd accent. Iers?

Ik volg hem en onderdruk een grijns als ik de verontwaardigde blik op het gezicht van de wachtende vrouw zie. Ze zal zich wel afvragen wie ik ben, waarom ik eerder word geholpen. Ze moest eens weten.

Als ze het zou weten zou ze meteen naar haar Hoederman hollen.

Doc de Jour is teleurgesteld in me. ‘Weet je zeker dat dit het enige is wat je wil laten doen? Je haar. Bruin.’ Hij zegt het alsof bruin haar misdadig middelmatig is. Maar dat is precies wat ik nodig heb: dat ik niet opval.

‘Ja. Bruin.’

Hij zucht. ‘Je hebt zulk prachtig haar, zo moeilijk na te bootsen. Zonnestralen op vroege narcissen nummer 12. Met highlights nummer 9.’ Hij gaat met zijn vingers door mijn haar, een onderzoekende blik in de ogen. Alsof hij het kopieert voor zijn volgende patiënt. Dan bestudeert hij mijn gezicht. ‘En je oogkleur?’

‘Nee. Ik vind ze mooi zo.’

‘Ze vallen wel op. Het is een risico,’ zegt hij. Mijn ogen worden groot. Wat weet hij ervan?

Hij knipoogt. ‘Het is een interessante tint. Bijna appelgroen nummer 26, maar intenser,’ zegt hij. Dan draait hij de stoel waar ik op zit rond en bekijkt me van top tot teen. ‘Zou je niet wat langer willen zijn?’

Ik trek een wenkbrauw op. ‘Kan dat dan?’

‘Natuurlijk. Het duurt wel even.’

‘Wat is er mis met mijn lengte?’ vraag ik stekelig.

‘Niets. Als je het niet erg vindt om een sprongetje te maken om iets te zien.’

‘Alleen mijn haar.’

‘Bruin. Je weet dat TEV versnelde gentechnologie is? Het is permanent. Voor altijd bruin haar. Zo groeit het uit je hoofd. Nooit meer een blondje. Tenzij je bij me terugkomt.’

Hij geeft me een spiegel en ik kijk erin. Raar idee dat ik de volgende keer dat ik dat zal doen niet het haar zal zien dat ik altijd had. Met de kleur is niks mis, maar het is wel dun. Ik heb altijd dikker haar willen hebben. Zoals Amy’s geweldige donkere bos haar. Dat was het eerste wat mij aan mijn nieuwe zus opviel toen ik bij mijn toegewezen familie ging wonen. Nog maar een paar maanden geleden, ik was net Gewist. ‘Wacht even. Ik vraag me af of…’

Hij draait de stoel terug en kijkt met zijn paarse ogen in de mijne. Je moet er wel naar kijken. ‘Ja?’

‘Kan je het langer maken? En dikker? Misschien… een paar highlights erin? Niks geks, gewoon natuurlijk.’

Hij klapt in zijn handen. ‘Komt voor elkaar.’

Even later lig ik met mijn rug op een tafel die, net als de stoel in de wachtruimte, zich naar mijn lichaam voegt. Vlagen van paniek houden me wakker. Ging het ook zo toen ik werd Gewist? Toen had ik geen keuze. Ik heb de foto gezien. Ik was vastgebonden aan een tafel, zoals iedere crimineel. De Hoeders stalen mijn herinneringen en brachten een chip aan in mijn hersenen, die in staat was me te doden totdat mijn Levo van mijn pols werd gehaald. Dit is anders. Dit gaat maar om haar. En het is mijn eigen keuze: ik hoef dit niet te doen.

Er klinkt zachte muziek. Alles is mistig en vaag en mijn ogen vallen dicht.

Het is maar haar… Maar wel het haar waar Ben zijn vingers doorheen liet glijden wanneer hij me kuste. Sinds de Hoeders hem hebben weggehaald en zijn geheugen hebben gewist, weet hij niet meer wie ik ben. Maar stel dat hij ertegen gaat vechten, tegen dat wat de Hoeders met hem hebben gedaan, en zich weer dingen gaat herinneren? Dat hij begrijpt waarom ik zijn droommeisje ben? Stel dat? Als ik er anders uitzie, vindt hij me nooit.

Ik slik, worstel om de woorden te vinden, om ze te zeggen dat ze moeten stoppen, dat ik me heb bedacht.

Ben…

Gezichten zijn soms scherp, soms wazig en verdwijnen dan.

We rennen. Naast elkaar in de nacht. Maar Bens lange benen bonzen in een langzamer ritme dan de mijne. Het regent, maar daar trekken we ons niks van aan. Nu gaan we een donkere heuvel op. Hij glipt voor me; het smalle pad dat in de rotsen is uitgehouwen vult zich met water. Algauw zijn we doorweekt en zitten we onder de modder. Hij lacht als hij de top bereikt en als de regen nog harder naar beneden begint te vallen, gooit hij zijn armen in de lucht.

‘Ben!’ Ik strek mijn armen naar hem uit, sla ze om hem heen en trek hem onder een boom. Ik begraaf me diep in zijn warmte.

Maar er klopt iets niet.

‘Ben?’ Ik trek me een stukje terug en kijk in vertrouwde ogen: bruin als gesmolten chocola, bezaaid met gouden vlekjes. Verwarde ogen. ‘Wat is er?’

Hij schudt zijn hoofd, duwt me weg. ‘Ik begrijp het niet.’

‘Wat begrijp je niet?’

‘Ik dacht dat ik je kende, maar dat is niet zo. Of wel?’

‘Ik ben het! Ik ben…’ Mijn stem sterft weg. Ik voel paniek opkomen. Ik zoek een naam, niet zomaar een naam maar MIJN naam. Wie ben ik eigenlijk?

Hij schudt zijn hoofd weer en loopt weg. Hij rent het pad op en verdwijnt.

Ik zak tegen de boom. Wat nu? Moet ik achter hem aan rennen, waarna hij me weer zal negeren? Of ren ik de andere kant op, alleen?

De hemel licht op: een felle bliksemschicht verblindt mijn ogen en verlicht de bomen en de stortende regen. Voordat het donker terugkeert, schudt een enorm geraas mijn botten door elkaar.

Terwijl ik ineenkrimp door de pijn van Bens vertrek, zegt een stemmetje in mijn achterhoofd dat het gevaarlijk is om in een storm onder een boom te staan.

Maar wie ben ik nu eigenlijk? Tot ik een antwoord op die vraag heb, weet ik niet welke kant ik op moet.

HOOFDSTUK TWEE

Een paar dagen later overhandigt DJ me een spiegel. Ik staar naar mijn spiegelbeeld, en voel er dan voorzichtig aan met mijn vingers. Het haar – mijn haar – voelt zelfs anders, vreemd. Ik zie er niet meer uit als mezelf. Dat is natuurlijk ook de bedoeling. Het is een warmbruine kleur, met een goudkleurige schittering door de highlights. Die halen het groen van mijn ogen zo erg naar voren dat ik ze wantrouwend bestudeer. Zou DJ de behoefte om ook mijn ogen te verbeteren niet hebben kunnen weerstaan? Nee, het zijn toch de ogen waarmee ik geboren ben. Maar dat geldt niet voor mijn haar, op geen enkele manier: het is zijdezacht, dik, tot halverwege mijn rug. Ik kreun als ik mijn hoofd draai: het haar is zo zwaar dat het pijn doet. Het zal wel even duren voor ik eraan gewend ben.

‘Je hoofdhuid zal een tijdje gevoelig zijn.’ DJ houdt een klein flesje op. ‘Pijnstillers, niet meer dan twee per dag gedurende een week. En...?’

Ik maak mijn ogen los van de spiegel en kijk naar hem op. ‘En?’

‘Vind je het mooi?’

Ik glimlach breed. ‘Echt wel.’

‘Nog één dingetje, denk ik.’ DJ plaatst aan beide kanten van mijn kin een vinger, tilt mijn gezicht een stukje op en kijkt in mijn ogen. Hij kijkt zo lang dat het ongemakkelijk zou voelen als het iemand anders was, maar op de een of andere manier voelt het bij hem oké. Het lijkt of hij iets aan het opmeten en beoordelen is. Maar wat? Mijn huid, de botstructuur die daaronder zit, mijn weefsels. Bijna alsof hij de individuele cellen en genen erin kan zien, als hij maar lang genoeg kijkt. Hij knikt in zichzelf en draait zich dan om naar een kast met veel laden. Hij opent er een, dan een andere, en haalt er iets uit dat hij naar me ophoudt. Het is niet erg hightech.

‘Een bril? Die heb ik helemaal niet nodig.’

‘Vertrouw me nu maar. Zet hem eens op,’ zegt hij. Ik doe het en kijk in de spiegel. Ik hap naar adem. Verbaasd kijk ik naar hem en dan weer in de spiegel.

Het montuur is fijntjes en zilvergrijs, en het past zo goed bij mijn gezicht dat het ervoor lijkt te zijn gemaakt. Maar dat is niet de reden van mijn diepe ademteug. Het zijn mijn ogen. De brillenglazen hebben geen enkele tint, en toch is er iets veranderd. Mijn ogen zijn niet meer groen, maar blauwgrijs. Ik draai mijn hoofd de ene kant en dan de andere kant op, zet de bril af en zet hem weer op. Ik bestudeer mezelf alsof ik een vreemde ben. Dit donkerharige meisje is iemand anders. Ze ziet er ook ouder uit. Niemand zou haar herkennen. Niet alleen Ben, ook Mam en Amy zouden niet weten wie ik was als ik ze op straat zou tegenkomen.

‘Dit is ongelofelijk. Jij bent ongelofelijk.’

‘Helemaal waar.’ Hij glimlacht. ‘Deze technologie,’ – hij wijst naar de bril – ‘is niet bekend in het Verenigd Koninkrijk. Tenminste: nog niet. Dus het roept geen vragen op als je hem draagt.’

Hij draait de stoel rond zodat we elkaar weer aankijken. ‘Goed. Het groenogige blonde meisje is niet meer. Ze is vervangen door een meer geraffineerde versie van jezelf. Een die kan doorgaan voor achttien. En dat is noodzakelijk voor je ID en reismogelijkheden. Wat is je volgende stap?’ Ik aarzel. Hij lacht. ‘Bewaar je geheimen maar. Ik hoop – nee, ik weet zeker – dat onze wegen elkaar weer zullen kruisen.’

‘Bedankt voor alles.’

Hij steekt zijn kin vooruit. Zijn ogen zijn nog steeds niet helemaal klaar met opmeten, beoordelen.

‘Wat is er?’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Niets. En alles. Het is tijd om te gaan. Hij houdt de deur open. Als ik erdoorheen ga zegt hij: ‘Zeg Aiden dat ik hem moet zien.’

Later die dag ben ik in een kleine kamer, die weggestopt zit aan de achterkant van een fabriek. Een donkere kamer, waar nieuwe identiteiten worden aangemeten. Waar nieuwe levens beginnen.

‘Naam?’ vraagt een man die zich verder niet voorstelt.

Dit is het moment. Ik ben niet Lucy, de naam die mij werd gegeven toen ik geboren werd. Ik ben niet Rain, de naam die ik zelf koos nadat ik was meegenomen door Nico en zijn Anti Regerings Terroristen – of Vechten voor Vrijheid, zoals hij ze noemde – die van mij een wapen tegen de Hoeders maakten. En ik ben ook Kyla niet, de naam die iemand in het ziekenhuis voor mij koos nadat ik was opgepakt en Gewist als straf voor mijn deelname aan de ART.

Ik ben wie ik kies te zijn.

‘Naam?’ herhaalt de man.

‘Riley. Riley Kain,’ antwoord ik. Een combinatie van de namen die ik had.

Even later hou ik een vervalst ID in mijn hand. Deze achttienjarige met donker haar en grijze ogen is vrij om te reizen en haar eigen leven te leiden. Riley Kain.

Welk leven verkies ik te leven?

HOOFDSTUK DRIE

De bus rammelt over stadswegen en het platteland. Met mijn nieuwe ID en mijn nieuwe uiterlijk hoef ik me niet langer te verschuilen, en ik stond erop zelf terug naar Londen te reizen. Maar wie had er kunnen weten dat er vandaag een ART-bom zou worden gevonden in een van de treinen van en naar Londen, waardoor het hele spoornet werd afgesloten? Alle treinen werden gecontroleerd, dus was de bus mijn enige optie. Iedere hobbel in de weg is voelbaar in mijn pijnlijke hoofd en ik moet mijn handen vasthouden om te voorkomen dat ze steeds mijn haar helpen dragen.

We passeren een heleboel velden, boerderijen en dorpjes. We naderen het dorp waarin ik met Mam en Amy woonde. Ik verliet het de dag nadat Nico zijn ART-bom op afstand liet ontploffen, waardoor ik bijna dood was. Ik liep weg, vluchtte naar Mac om me daar te verbergen. Mac is absoluut een vriend, een die ik vertrouw, maar hij kent me nog maar kort om zo’n risico te nemen. Hij is de neef van Amy’s vriendje, en op de een of andere manier betrokken bij Aiden en ZNV. Zonder te weten wat er allemaal gebeurd is en zonder daarop aan te dringen – wat ik heb gedaan, of waarom – waren hij en Aiden er om mij te helpen. Aan een veilige plek om te schuilen. Aan een kans op een nieuw leven. Het oude, met Mam en Amy, is nog maar kortgeleden afgelopen, maar het voelt nu al ver weg. Opnieuw een leven dat me ontglipt.

Een lange zwarte auto met een doodskist achterin nadert van de andere kant. Het verkeer vertraagt, tot het beide kanten op kruipend verdergaat. Een zwarte auto volgt de lijkwagen. Er zijn twee inzittenden, ze hebben de armen in elkaar gehaakt. De ene is jong, met een donkere huid en dik, donker haar, de ander is ouder en bleek. In een flits zijn ze verdwenen. Mijn ogen worden groot.

Dat waren Mam en Amy.

De bus stopt vlak bij het einde van Macs lange straat, en haastig loop ik die af. Het grootste deel van mij probeert te begrijpen wat ik zag. Wiens begrafenis was dat? Een angstig gevoel pint zich in me vast. Maar een ander deel van mij registreert dat de lucht die zware kilte heeft die sneeuw aankondigt. Maar ik heb nooit sneeuw gezien en verwonder me over dit voorspellende gevoel. Er moet sneeuw zijn geweest toen ik Lucy was, een kind dat opgroeide in het Lake District. Haar herinneringen zijn Gewist.

Nog een bocht en daar is Macs huis: een opzichzelfstaand pand aan een geïsoleerde weg. Van waar ik sta verraadt een reepje wit dat boven het hoge hek uitpiept dat er een busje staat. Aidens busje?

Ze verwachten me. Er beweegt een gordijn en zodra ik in de buurt ben gaat de deur open: Mac.

‘Wow. Ben je het echt, Kyla?’

‘Ik heet nu Riley,’ zeg ik. Ik loop naar binnen en ril als ik mijn muts en sjaal op een stoel gooi.

Aiden komt naar me toe en ziet mijn gezicht. ‘Ik zei toch dat ik je op kon halen? Gaat het wel goed met je?’

Ik haal mijn schouders op en loop langs ze naar de computer in de hal. Skye, de hond van Ben, springt tegen me op en probeert mijn gezicht te likken, maar ik geef haar een vlug klopje en duw haar weg. Macs computer is illegaal: hij is niet door de regering gemonitord. Ik was van plan het lokale nieuws op te zoeken voor het – onwaarschijnlijke – geval dat er iets bekend zou zijn over die begrafenis, maar ik surf automatisch naar de site van ZNV.

Lucy Connor, verdwenen uit haar woonplaats Keswick toen ze tien was. Kortgeleden als gevonden aangemeld – ik had zelf de knop op het scherm ingedrukt in de hoop via degene die mij als vermist had opgegeven te ontdekken wie ik al die jaren geleden was.

En nu staat er duidelijk ‘overleden’. Ik staar naar het scherm, kan maar niet bevatten wat er staat.

Een hand op mijn schouder. ‘Je ziet er goed uit voor een dooie. Mooi hoor, je nieuwe haar,’ zegt Mac.

Ik draai me om, Aiden volgde ons en staat naast hem. Ik zie iets aan zijn gezicht. ‘Je wist het,’ zeg ik kwaad.

Hij zegt niets, en dat zegt alles.

‘Waarom staat er “overleden”?’

‘Dat ben je. Officieel,’ zegt Aiden. ‘Volgens het staatsarchief overleed je toen er een bom ontplofte in het huis waaraan je was toegewezen. Hoeders hebben je dood verklaard.’

‘Maar er was geen lichaam. Hoeders laten zich niet voor de gek houden. De bus kwam langs een rouwstoet toen ik onderweg naar jullie was. Mam en Amy volgden de lijkwagen. Was dat mijn begrafenis?’

‘Het spijt me. Ik wist niet dat die vandaag was.’

‘Maar je wist het. Dat ze denken dat ik dood ben.’ Ik ben boos, maar ook in de war. ‘Waarom zouden de Hoeders zeggen dat ik dood ben?’

‘Misschien willen ze niet toegeven dat ze geen idee hebben wat er met je gebeurd is?’ suggereert Mac.

‘Ik begrijp niet waarom de Hoeders dat zouden doen.’

Aiden houdt zijn hoofd scheef. Hij weet het ook niet, zijn ogen staan onzeker.

‘Misschien willen ze niet toegeven dat ze hebben gefaald,’ zegt hij. Aiden nam aan dat de bom die in mijn huis ontplofte van de Hoeders was, als wraak voor mijn rol in het afsnijden van Bens Levo, en dat heb ik zo gelaten. Hij weet niet welke gevaarlijke dubbelrol ik had, voor zowel de Hoeders als Nico’s ART. Schuldgevoelens knagen aan me. Al die geheimen. Als dank voor al zijn hulp hou ik mijn mond... Maar ook hij heeft geheimen.

Mijn ogen vullen zich met tranen. ‘Ik kan Mam en Amy niet laten geloven dat ik stierf in die explosie. Dat kan gewoon niet.’

Aiden zit naast me en houdt mijn handen vast. ‘Je zal wel moeten. Het is maar beter zo: ze kunnen niet gedwongen worden iets te vertellen wat ze niet weten.’

Ik trek mijn handen terug. ‘Nee. NEE. Ik kan het niet laten gebeuren. Ik was het er al niet mee eens dat ze dachten dat ik vermist was, maar dit is nog veel erger! Ik kan niet weggaan terwijl zij denken dat ik dood ben.’

‘Je kan niet naar ze toe. Ze worden misschien wel in de gaten gehouden, voor als je contact zoekt. Het is te gevaarlijk,’ zegt Aiden.

‘Niemand herkent me zo.’

Aiden schudt zijn hoofd. ‘Denk even goed na. Er wacht een ander leven op je in Keswick. Verpest het niet.’

‘Maar Mam…’

‘Ze zou niet willen dat je het risico nam,’ zegt hij.

Ik zeg niets meer. Ik weet dat hij gelijk heeft. Als ik haar apart kon nemen, haar het hele verhaal kon vertellen en vragen wat ik moest doen zou ze zeggen: als je maar veilig bent. Mijn hoofd bonst. Ik krul mijn haar rond mijn vinger. Ik word gek van het gewicht, van het trekken, en hou het omhoog. Ik wist niet dat dik haar zo veel pijn kon doen. Ik zou graag even gaan liggen, maar dit alles moet nu worden besproken. Waarom ging ZNV mee in het verhaal van de Hoeders dat ik overleden ben?

‘Gaat het wel?’ vraagt Mac.

Ik haal mijn schouders op en krimp ineen door die beweging. ‘Er zitten pijnstillers in mijn tas,’ zeg ik. Mac haalt ze voor me, samen met een glas water. Ik neem er een.

‘Ga even rusten,’ zegt Aiden.

‘Nog niet. Je moet eerst iets uitleggen. Waarom heb je me op “overleden” gezet op ZNV? Houden Hoeders dat bij – heb jij het voor ze bijgehouden?’

Aiden en Mac wisselen een blik uit. Mac geeft antwoord. ‘Dat weten we niet; de links zijn verborgen en worden regelmatig ververst. Maar we kunnen het niet te moeilijk maken om naartoe te surfen, dan zijn ze niet meer bruikbaar voor de mensen die ze nodig hebben. We vermoeden dat de Hoeders de website in de gaten houden, waarschijnlijk met enige regelmaat.’

‘Weten ze dan ook dat ik mezelf als gevonden opgaf?’

Aiden schudt zijn hoofd. ‘Dat verschijnt niet op het scherm. Alleen ZNV is ingelicht. En zoals ik je al vaak heb gezegd: alleen de mensen die rechtstreeks betrokken zijn bij een specifieke vermissing weten ervan af. En alleen als dat echt noodzakelijk is. Pas wanneer we menen dat alle betrokkenen veilig zijn, halen we de vermelding weg.’

Ik had Aiden al onophoudelijk gevraagd wie er op de hoogte is van waar ik nu ben en waar ik naartoe ga. En ik geloof hem als hij zegt dat het allemaal op need-to-knowbasis gaat. Hij heeft me nog niet eens verteld wie mij als vermist heeft opgegeven. Ik vermoed dat het mijn echte moeder is, maar dat vertelt hij me pas wanneer hij dus van mening is dat het echt noodzakelijk is. Hij zal wel hebben gedacht dat ik overdreven wantrouwend was. Hij wist niet dat er een reden was voor al mijn vragen. Hij wist niet dat Nico een infiltrant in ZNV had, dat ik een van de chauffeurs van ZNV in het kamp van de terroristen had gezien. Ik wilde zeker weten dat hij niet had ontdekt dat ik mezelf als gevonden had opgegeven, en het aan Nico had doorgebriefd. Ik zou Aiden voor hem moeten waarschuwen, maar hoe kan ik dat doen zonder de rest te vertellen?

‘Maar wat gebeurt er meestal als iemand is gevonden?’ vraag ik. ‘Als het jongeren zijn zoals ik, die zijn Gewist, kunnen ze nooit meer veilig naar hun oude leven terugkeren. Dat is illegaal.’

‘Zo gaat het meestal ook niet,’ geeft Aiden toe. ‘Maar soms komen mensen in het geheim met elkaar in contact, en leiden ze hun levens afzonderlijk van elkaar.’

‘Soms. Maar wat gebeurt er meestal wanneer iemand gevonden is?’

Aiden en Mac kijken elkaar weer even aan. Aiden antwoordt. ‘Wanneer we ontdekken wat er met iemand is gebeurd is het meestal… te laat.’

‘Je bedoelt dat ze echt dood zijn.’ Hij knikt. ‘Maar in mijn geval is het anders.’ Daar gaan we weer. Kyla is anders.

‘Maar jij bent officieel dood,’ zegt Aiden. ‘Je kan dus niet terugkeren naar je leventje hier. Er zijn een paar mogelijkheden. Eén daarvan is dat wat je gekozen hebt. Om onder een andere identiteit terug te gaan naar je vroegere leven, om op zoek te gaan naar je verleden.’

‘Ik moet wel.’ Ik zucht. We hebben het hier vaker over gehad, maar ik heb Aiden nog nooit de echte reden verteld. Ik heb hem nooit verteld over de dood van mijn vader en zijn laatste woorden aan mij. Vergeet nooit wie je bent. Dat had ik wel gedaan. Nu moet ik er weer achter komen wie ik was, voor hem.

‘Wat is je nieuwe naam ook alweer?’ vraagt Mac.

Ik vis mijn ID uit mijn zak en geef het aan hem. ‘Riley Kain,’ zegt hij. ‘Een beetje anders, maar leuk.’

Aiden fronst. ‘Het lijkt wel erg op Kyla, vind je niet?’

‘Niet heel erg,’ zeg ik. Ik wist wel dat hij dat zou vinden. Als hij wist dat mijn naam bij de ART Rain was zou hij echt boos zijn, maar er zijn nog maar weinig levenden die me bij die naam kennen. Alleen Nico nog, fluistert een stemmetje in mij. Ik duw de gedachte weg. Het is alleen een probleem als hij mijn nieuwe naam zou horen, en hoe zou dat mogelijk zijn? Ik ben niet van plan ook maar in de buurt van de ART te komen. Dankzij deze naam kan ik vasthouden aan alle delen van mezelf. Wat is er nog van me over als ik ze allemaal loslaat?

Mijn hoofd is wazig. Mac helpt me opstaan en leidt me naar de bank in de voorkamer, waarop een deken ligt. Hij en Aiden roezemoezen bij de deur.

Ik ben bang. Ook al dring ik er zelf steeds op aan dat het moet gebeuren, dat ik moet uitzoeken wie ik was. Wat zal ik vinden?

‘Een paar mogelijkheden?’ zeg ik. Aidens woorden dringen nu pas goed tot me door. ‘Welke andere mogelijkheid is er?’

Aiden komt de kamer weer in en knielt naast me neer. Strijkt het haar uit mijn gezicht.

‘Weet je, Kyla. Je zou je verhaal aan ZNV kunnen vertellen. Als een van onze getuigen.’

‘En dan weer weglopen.’

‘Zo zou ik het niet zeggen. We zouden je op een veilige plaats verbergen. Of je verdwijnt helemaal, terwijl het bewijs wordt verzameld. Totdat we er klaar voor zijn.’

‘Om de Hoeders te ontmaskeren ten overstaan van de hele wereld. Om het volk de regering omver te laten werpen.’

‘Ja.’

Hij is een dromer. De Hoeders vertrekken nooit zonder slag of stoot. Als ze al vertrekken. Maar het is een mooie droom. Ik glimlach naar Aiden en zijn lippen krullen op.

‘De pillen maken je lief.’

‘Hou je mond.’

‘En je nieuwe haar is prachtig.’

‘Het doet pijn.’

‘Wil je nog een pijnstiller?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Beter van niet. Aiden, ik heb je niet alles verteld.’

‘Ik weet het. Vertel het maar als je er klaar voor bent.’

Aidens ogen zijn warm en vriendelijk. Zou hij nog steeds zo naar me lachen als hij alles wist over mij en wat ik had gedaan? Hij is te goed voor deze wereld. Hij moet het weten. Ik moet het hem vertellen.

Ik zucht. ‘Er is één ding dat ik je nu moet vertellen, klaar of niet.’

‘Wat dan?’

‘Je chauffeur. Die met ons mee kwam toen we Ben zagen rennen op de atletiekbaan. Vertrouw hem niet.’

Aidens gezicht staat nu serieus. Hij denkt na. ‘Dat zou wel iets verklaren,’ zegt hij uiteindelijk. ‘We gaan het onderzoeken. Maar wat ik me afvraag is hoe jij hier iets vanaf weet.’

Hoe fijn zou het zijn Aiden alles te vertellen. Om de last niet in mijn eentje te dragen. Maar voordat ik een zin kan formuleren schudt hij zijn hoofd. ‘Nee, beantwoord die vraag maar niet. Niet nu je wappie bent van de pijnstillers. Vertel me je geheimen maar wanneer je er zeker van bent dat je dat wil.’ Hij begint op te staan, maar mijn gedachten keren terug naar iets wat hij eerder zei.

‘Wacht. Wat bedoelde je met helemaal verdwijnen?’

‘Je kan het land verlaten.’

‘Echt waar?’

‘Weet je, ZNV helpt mensen het land uit te ontsnappen wanneer het te gevaarlijk is om hier te blijven. De zee over, naar Verenigd Ierland of nog verder.’

Verenigd Ierland: een vrij land waarover alleen gefluisterd wordt, alsof het niet echt bestaat. Sinds het land decennia geleden het VK verliet is het bestaan nooit officieel erkend. Zou het daar beter zijn dan hier?

Kan ik zomaar alles achterlaten? Ik sluit mijn ogen. Er is zoveel wat Aiden niet weet. Dingen die ik hem niet heb verteld. Ik maakte mezelf wijs dat dat was omdat kennis gevaarlijk is, dat het beter voor hem is om het niet te weten. Maar is dat echt het enige? Een ongemakkelijk gevoel in mijn buik zegt me dat er meer is. Dat ik niet wilde dat hij wist waar ik me mee inliet. Want dan zou hij me niet meer met die warmte in zijn ogen aankijken. Ik heb zo weinig vrienden, ik kan niet riskeren dat ik er nog een verlies.

Of ik het nou wilde of niet, ik zat écht bij de ART. Ik was écht een terrorist. Ook al koos ik er uiteindelijk voor hen en hun methoden de rug te keren. Hoe kan ik voor ZNV getuigen tegen de Hoeders? Ik ben het wandelende bewijs voor het belang van Wissen.

Over zee…

Naar wat, waarheen? Naar het onbekende.

Op de vlucht.

Ik ren het pad op. Hoger en hoger, zo snel als mijn korte beentjes kunnen. Algauw zijn alle straten en huizen uit zicht. Alles is stil, rustig. Eindelijk alleen.

Ik ben zenuwachtig maar ik weet de weg nog, ook al ben ik hier niet eerder in mijn eentje geweest. De wandeling lijkt langer te duren nu ik alleen ben, en ik ben opgelucht wanneer ik bij het hek aankom.

Een griezelige lage mist omarmt de stenen. Ze lijken log en slaperig te bewegen, half verscholen in de witte sluier. Daarboven schijnt de zon. De bergen zijn als glanzende schildwachten rondom hun slapende baby’s. Ik loop het veld over, de mist in, en duw mijn handen tegen een van de stenen. De zon doordringt de mist niet en de stenen zijn koud en enorm van zo dichtbij. Maar als je een stapje terug zet en naar de bergen kijkt, zijn ze juist klein.

Kinderen van de Bergen noemt papa ze, en ik ook. Ook al heb ik op school geleerd dat de steencirkel van Castlerigg door mensen en druïden is geplaatst, niet door bergen. Duizenden jaren geleden. Ik begin aan één kant en raak ze allemaal aan terwijl ik ze tel.

Ik ben over de helft als ik een stem hoor roepen. ‘Ik wist dat ik je hier kon vinden.’ Papa.

Ik zeg niets, ga door met tellen. De bergen hebben heel veel kinderen. Ik ben maar alleen.

Papa loopt naar me toe. ‘Hoeveel?’ vraagt hij.

‘Vierentwintig,’ zeg ik. Hij loopt met me mee en ik tel hardop.

‘Vijfentwintig.’

‘Ze maakt zich erge zorgen.’

‘Zesentwintig.’

‘Ze is bang dat er iets met je gebeurt als ze je niet meer ziet.’

Ik zucht. ‘Zevenentwintig.’

‘Ik weet dat ze lastig kan zijn.’

‘Achtentwintig.’

‘Maar ze houdt van je.’

‘Negenentwintig.’

‘Je mag niet weglopen.’

‘Maar dat doe JIJ ook soms. Dertig.’ We stoppen. ‘En ik word gek van haar.’

Papa lacht. ‘Ik zal je een geheimpje vertellen.’ Hij kijkt om zich heen. ‘Ik word soms ook gek van haar. Laten we naar huis gaan en samen gek zijn.’

‘Eerst afmaken?’ zeg ik.

‘Natuurlijk.’

We tellen door, samen, hardop, tot we bij veertig zijn.

‘Klaar,’ zeg ik, en we lopen naar het hek. Ik kijk achterom. De mist begint weg te trekken. De stenen kinderen zullen blij zijn als ze wakker worden in de zonneschijn. En ze hebben elkaar om mee te spelen wanneer wij weg zijn.

Later beloof ik dat ik nooit meer weg zal lopen. Maar ik hou mijn vingers gekruist als ik het zeg.

HOOFDSTUK VIER

Ik word vroeg wakker. Stijf en verward omdat ik me niet kan bewegen. Dan realiseer ik me dat Skye op de bank is gesprongen en zich over mijn benen heeft gedrapeerd: een zware golden retriever-deken, die moeilijk wakker wordt en lastig te verjagen is.

Ik stap de keuken in om thee te zetten en kijk uit het raam. De wereld heeft een laagje rijp gekregen en mijn handen jeuken om te tekenen: ingewikkelde witte patronen volgen de lijnen van het hek en de bomen en versieren de auto’s en auto-onderdelen in de achtertuin van Mac, die meer werkplaats is dan tuin. Er ligt geen sneeuw, nog niet, dus dat had ik verkeerd voorspeld. Maar vooral fijn is dat ook het het witte busje ontbreekt, dus Aiden is ervandoor. Dat maakt mijn plannen voor vandaag een stuk makkelijker. Wanneer ik die eenmaal goed uitgedacht heb.

Ik vind mijn schetsboek en trek me terug op de bank met Skye en mijn thee. Ik was van plan de delicate patronen van het winterlandschap te tekenen, maar in plaats daarvan dringt zich een steencirkel aan me op.

En een klein blond meisje – ik, waarschijnlijk een jaar of acht? – legt haar handen tegen een steen. Bestaat de plaats in die droom echt? Alles in mij zegt ja. Misschien vind ik hem wel als ik naar Keswick ga, misschien kan ik elke steen even aanraken en nogmaals de Kinderen van de Bergen tellen. Maar hij zal me daar niet vinden, deze keer niet. Hij is voor altijd verdwenen.

Papa stierf toen hij mij probeerde te bevrijden van Nico en de ART. Dat was vijf jaar geleden, maar de herinnering is van veel korter geleden. Die was lange tijd diep weggestopt, en toen hij eindelijk terugkwam, voelde het alsof het net gebeurd was.

Waarom ga ik terug? Papa is er niet meer en ik kan me niemand anders herinneren van het leven van toen. Liep ik in die droom weg van mijn echte moeder?

Ze houdt van je, had hij gezegd. Gekruiste vingers of niet, ik had beloofd niet nog eens weg te lopen. Toen ik de vorige keer vertrok was dat niet mijn keuze, maar dit keer wel. Ik moet terug.

Maar ik kan nog niet vertrekken, niet zonder eerst afscheid te nemen. Deze keer zal het anders gaan. Ik moet Mam en Amy vertellen wat er echt is gebeurd.

Ik trek net mijn laarzen aan als Mac eindelijk tevoorschijn komt. Zijn ogen staan nog slaperig en hij gaapt.

Hij trekt een wenkbrauw op. ‘Laat me raden. Je gaat Skye uitlaten. Gewoon een kort tripje door de velden en weer terug.’

‘Zeker weten.’ De staart van Skye bonkt bij het horen van het woord ‘uitlaten’ op de grond.

‘Waar ga je heen?’

‘Ik denk dat je dat wel weet.’

‘Aiden gaat flippen.’

‘Maar jij niet. Want je weet dat ik dit moet doen.’

Hij kijkt me kalm aan. ‘Ik realiseer me steeds vaker dat er momenten zijn waarop je, ongeacht de risico’s, iets moet doen. Sommige dingen moeten gezegd worden. Is dit zo’n moment?’

‘Ja. Ik moet het Mam vertellen. Ze heeft al te veel mensen verloren in haar leven.’ Van alle mensen zal juist Mac het begrijpen, vanwege het schuldgevoel waarmee hij al leeft sinds de schoolbus waar hij zes jaar geleden in zat werd gebombardeerd. Omdat hij het overleefde, ja, maar vooral omdat hij niets zei over andere overlevenden, zoals Mams zoon Robert. Die werd daarna als vermist opgegeven en Gewist. Spoorloos verdwenen. Net als haar ouders, de eerste premier van de Hoeders en zijn vrouw. Ze werden allebei gedood door een ART-bom toen ze jonger was dan ik nu. Ik kan haar niet achterlaten met de gedachte dat mij hetzelfde is overkomen.

Skye laat zich tussen ons in zakken. Hij heeft nu wel door dat die wandeling niet gaat plaatsvinden, tenminste, niet met mij.

‘Ik laat je straks uit,’ belooft Mac haar, en hij draait zich weer naar mij toe. ‘Toevallig reed ik laatst door jouw dorp.’

‘O ja?’

‘Je huis is nog steeds onbewoonbaar sinds de explosie. Er woont niemand. Waar zouden ze kunnen zijn?’

‘O. Daar had ik nog niet aan gedacht. Waarschijnlijk zijn ze bij tante Stacey.’ Ik denk na. Tante Stacey en Mam zijn close, en ze lijkt oké. Maar haar broer is Mams ex – een Hoeder. Zou Stacey haar mond houden als ze me zou zien? ‘Ik weet iets. Ik probeer het op Mams werk. Ze vertelde me dat ze tussen de middag vaak even gaat wandelen. Ik hou me schuil in de buurt en kijk of ik haar kan onderscheppen.’

‘Klinkt niet echt solide.’

‘Ik heb niets beters.’

‘Zal ik je erheen rijden?’

‘Nee. In mijn eentje val ik minder op.’ Dat is wat ik zeg. Maar de eigenlijke reden is dat ik dit alleen moet doen. En ondanks mijn nieuwe haar en mijn nieuwe ID blijft het een riskante onderneming. Als er daadwerkelijk iemand op zoek is naar mij, zou die er dan intrappen?

‘Neem mijn fiets maar.’

‘Oké.’ Ik glimlach. ‘Dank je.’

‘Goed. Maar wees voorzichtig. En eet even wat.’

Ik ben te vroeg voor Mams lunchpauze, en zonder dat ik me er bewust van ben stop ik bij de begraafplaats. Ik stap van mijn fiets en zet hem tegen een vervallen muur. Rijp tekent lijnen op kale bomen, grafstenen hebben een spookachtig witte tint. Ik stap door de poort en loop het pad af. Mijn adem hangt in de koude lucht als een lijkwade om me heen.

Er staat een kleine dorpskerk, en het meest recente graf is niet moeilijk te vinden. Het heeft nog geen grafsteen, als er überhaupt een wordt geplaatst, maar de grond is omgewoeld. Een bruine lap in het grijze, ijzige gras, met een deksel van uitgestrooide bloemen.

Is er een ander ongeïdentificeerd meisje hier begraven, of was de kist leeg, misschien verzwaard met stenen zodat niemand het zou merken?

Ik kniel neer, trek mijn handschoenen uit en reik voorzichtig naar een bevroren lelie. Is zijn tere schoonheid beschermd door de kou? Nee. Een bloemblaadje breekt af door mijn aanraking.

‘Hallo,’ zegt een stem. De stilte is verbroken. Ik schrik. Ik ken de stem.

Ik ga staan en draai me om. Ik kijk haar aan. Ik krijg geen woord over mijn lippen.

‘Was je bevriend met Kyla?’ vraagt Mam.

‘Herken je me niet?’

Ze kijkt me onderzoekend aan. Ze ziet er ouder uit, hoewel het niet lang geleden is dat ik haar voor het laatst zag. Haar ogen staan vermoeid, zijn rood. ‘Sorry, hebben we elkaar eerder ontmoet?’

Tranen wellen op in mijn ogen. Ik zet mijn bril af en strijk mijn donkere haar naar een kant van mijn gezicht. Ik krimp lichtjes ineen door het extra gewicht dat nog steeds pijn doet. ‘Ik ben het, Kyla,’ fluister ik.

Ze wordt bleek, schudt haar hoofd.

‘Mam?’ Ik steek een hand naar haar uit, maar dan zet ze een stap naar achteren. Ze draait zich om en scant de begraafplaats en de weg erachter.

‘Zet die bril weer op,’ zegt ze. Nadat ik dat gedaan heb haakt ze haar arm in de mijne. Ze trekt me mee het pad op naar de achterkant van de kerk, dan de poort door naar het bos erachter. Ze loopt snel. Het pad vertakt zich na een paar bochten. We kiezen het minst platgetreden pad.

Eindelijk staat ze stil. Ze hijgt een beetje, draait zich om en kijkt me aan.

‘Je bent het echt. Je leeft nog.’

Mijn tranen vloeien, evenals die van haar. Ze trekt me tegen zich aan. Lange tijd staan we daar zo, zonder te bewegen, zonder te praten.

Dan duwt ze me weg. ‘Je haar?’ Ze raakt het even aan. ‘TEV?’

Ik knik.

‘Hoe? Nee, niks zeggen! Zijn het…’ – ze aarzelt – ‘zijn het de Hoeders?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Ze weten niet waar ik ben. En zij waren het ook niet die me probeerden te vermoorden. Maar om een of andere reden zeggen ze dat ik dood ben. Ik weet ook niet waarom.’

‘Dus de bom kwam niet van de Hoeders. Dat zei David al, maar…’ Ze zwijgt. Ze hoeft de zin niet af te maken. Ze geloofde hem niet. Waarom zou ze de man van wie ze vervreemd is geloven, na alles wat hij ons heeft aangedaan?

‘Nee. Het was de ART.’

Ze wordt lijkbleek. ‘Zitten zij achter je aan?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Ze denken dat ik ze aan de Hoeders heb verraden.’

‘Heb je dat?’

‘Niet expres. De Hoeders zijn me naar hen gevolgd.’

De rest vertel ik niet. Dat ik tegen Nico’s plannen inging. Dat ik niet naast haar en de rest van de familie was komen staan, en naast premier Gregory, zodat Nico de bom die ik bleek te dragen niet kon laten afgaan. Dat ik in plaats daarvan zijn gevangene, dokter Lysander, hielp te ontsnappen. Mijn dokter. Degene die Wissen uitvond. Als hij erachter komt dat ik nog leef zal Nico’s verlangen naar wraak niets meer met de Zaak te maken hebben. Dan zou het persoonlijk zijn.

‘Misschien is het dan wel goed dat de Hoeders zeggen dat je dood bent. Misschien gelooft de ART ze wel.’ Ze aait over mijn wang. ‘Ik ben zo blij dat het goed met je gaat, maar je had hier niet moeten komen. Het is te gevaarlijk. En hoe wist je waar ik was? Ik wist zelf niet eens dat ik hier zou zijn. Ik ging alleen maar even wandelen, mijn voeten deden de rest.’

‘Dat wist ik ook niet. Ik dacht dat je op je werk zou zijn, ik was van plan het daar te proberen. Ik kon niet vertrekken terwijl jij dacht dat ik dood was.’

Ze houdt me in een stevige omhelzing. ‘Heb je een veilige plek om naartoe te gaan?’

‘Ik denk het wel. Ik zal het je later proberen door te geven.’

‘Niet doen. Dat is veiliger.’

‘Hoe gaat het met Amy?’

‘Ze is radeloos. Maar ik kan haar niet over je vertellen. Nog niet.’

Mijn tranen stromen weer. Amy was mijn grote zus vanaf het moment dat ik aan haar familie werd toegewezen. Ook al was het maar een paar maanden, Amy zou me nooit opzettelijk kwaad doen. Maar zou ze zo’n groot geheim voor zich kunnen houden?

‘Het is veiliger voor haar om niets te weten,’ zegt Mam. ‘Ik pas goed op haar.’

‘Dat weet ik.’

‘Dokter Lysander belde en heeft bloemen gestuurd. Ze leek oprecht verdrietig.’

Nog een steek vanbinnen. Ook zij verdient het niet om de waarheid niet te kennen, maar er is geen veilige manier om het haar te vertellen.

Mam staart zo lang naar me dat het voelt alsof ze zich mijn gezicht inprent. Dan geeft ze een kus op mijn wang. ‘Ik moet gaan. Wacht even voor je ook vertrekt.’ Ze houdt me nog eenmaal stevig vast en draait zich om. Dan holt ze terug het pad op.

Ik leun met mijn armen over elkaar tegen een boom.

Zo veel pijn. Haar pijn. Amy’s pijn. Mijn pijn. En die poppenkast van een begrafenis. Waarvoor? Waarom doen de Hoeders alsof ik dood ben?

Na een tijdje sjok ik terug door het bos. Ik blijf nog even bij de kerk hangen, maar er is niemand te zien. Ik haal de fiets op en begin aan de kilometers naar Mac.

Al snel vallen dikke, zware, sneeuwvlokken uit de hemel. Ze dwarrelen zachtjes om me heen. Ik steek mijn handen uit om ze op te vangen. Ze blijven liggen op mijn muts en mijn haar, veranderen het bruin in wit. Ze versluieren mijn vermomming, versluieren mijn gehele verschijning. Het pak sneeuw op de grond wordt dikker en het fietsen gaat steeds lastiger. Na een tijdje stap ik af en ga ik verder met de fiets aan de hand.

Als ik eindelijk bij het huis ben aangekomen, ben ik doorweekt en half bevroren. Een opgeluchte Mac zet me voor de haard.

Skye is vastgeplakt aan het raam. Haar ogen gaan heen en weer, volgen iedere sneeuwvlok. ‘Ze lijkt nogal te flippen door het weer,’ zeg ik.

‘Dit is nog niets. Als het stormt gaat ze beven en schuilt ze onder het bed. Over schuilen gesproken, Aiden belde toen je weg was.’

‘En?’

‘Ik zei hem dat je een wandeling maakte.’

Macs gezicht spreekt boekdelen. ‘Ik neem aan dat hij je niet geloofde en er ook niet zo gelukkig mee was.’

‘Hoe raad je het? Dus, ging alles goed? Heb je gezegd wat je te zeggen had?’

‘Ja.’

‘Ben je nu klaar voor de volgende stap?’

‘Mag ik eerst even warm worden?’

‘Je hebt nog tot morgenochtend. Aiden komt om negen uur. De treinen rijden weer en de kaartjes zijn geregeld. En er is een dossier op de computer dat je vanavond goed moet bestuderen. Het gaat over je nieuwe leven.’

Ik hoef nog maar van één iemand afscheid te nemen. Laat in de nacht, als Mac al slaapt, ga ik op een stoel in de keuken staan om het uilenbeeld dat boven op de koelkast staat te pakken. Ik zet het op tafel en strijk voorzichtig met mijn vingers over zijn snavel en de gespreide vleugels. De uil is gemaakt van oude metaalresten die briljant zijn samengevoegd. Hij ziet er zo echt uit. De moeder van Ben heeft hem op zijn verzoek voor mij gemaakt, naar een van mijn tekeningen. Het lijkt zo lang geleden. Nu is ze dood, samen met haar man vermoord door de Hoeders. Alleen maar omdat ze te veel vragen stelde over wat er met Ben was gebeurd.

Ik beweeg met mijn vingers langs de rug totdat ik een randje papier voel. Ik pak het tussen twee nagels vast en trek.

Ik vouw het briefje open met Bens laatste woorden aan mij. Zijn laatste woorden toen hij nog mijn Ben was.

Lieve Kyla,

Als je dit gevonden hebt, is het goed misgegaan. Het spijt me dat ik je pijn doe. Maar weet dat dit mijn beslissing was, niet die van iemand anders. Het is niemands schuld.

Liefs Ben

Ondanks zijn woorden aan mij dacht ik destijds dat het mijn schuld was dat Ben zijn Levo wilde afsnijden, en alles wat daarop volgde: zijn aanvallen, zijn moeder die mij verzocht te vertrekken.

De Hoeders die hem meenamen, en dat ik niet wist of hij dood was of nog leefde. Later werd hij gevonden door ZNV en bleek hij op de een of andere manier door de Hoeders te zijn veranderd. Hij wist niet meer wie ik was. De laatste keer dat ik Ben zag deed ik mijn uiterste best tot hem door te dringen en hem aan te sporen weerstand te bieden tegen de Hoeders. Er was een moment dat ik iets in zijn ogen zag en ik dacht dat hij me geloofde, dat hij het begreep. Ik kan nu alleen nog maar hopen.

Ook ontdekte ik dat Nico op Ben had ingepraat om zijn Levo af te snijden: door het trauma zouden mijn herinneringen aan Nico en de ART terugkeren. Maar dan nog is het mijn fout. Als ik er niet was, zou Nico geen reden hebben gehad om Ben te benaderen, nietwaar?

Ik kijk naar het briefje in mijn hand. Zal ik het meenemen? Ik ben in de verleiding. Maar op de een of andere manier hoort het waar ik het vond en waar het al die tijd verstopt was. Ik vouw het op en stop het voorzichtig weer in de uil. De uil zet ik weer boven op de koelkast van Mac. Daar staat hij goed.

Misschien komen Ben en ik hem op een dag wel ophalen. Samen.

HOOFDSTUK VIJF

De volgende ochtend ligt er een dik pak sneeuw en is de oprit onbegaanbaar. Na een telefoontje van Aiden zegt Mac dat hij met me mee de oprit afloopt om Aiden bij de weg tegemoet te komen.

Bij de deur aarzel ik even. Ik vind het moeilijk de plek die ik ken en waar ik me veilig voel in te wisselen voor… voor wat? Mac kijkt me aan. ‘Ooit kom je terug.’

‘Denk je?’

‘O ja. Skye zou heel verdrietig zijn als je niet meer op bezoek komt.’ Hij opent de deur en Skye springt naar buiten, de drempel af. Ze glijdt uit, stopt, en schrikt als ze ontdekt dat de sneeuw bijna tot haar neus komt.

Ik loop naar buiten en leg een hoopje sneeuw in mijn handschoen. Ik steek mijn arm uit en laat haar eraan snuffelen. ‘Het is sneeuw,’ leg ik uit. Ik maak er een bal van en gooi die naar voren. Ze springt erachteraan en hopst de sneeuw in, in plaats van dat ze erdoorheen rent. Ze kijkt heel verbaasd als ze ontdekt dat de sneeuwbal niet te onderscheiden is van de sneeuw op de plek waar hij geland is.

Mac lacht en staat erop om mijn kleine reistas te dragen. We ploeteren door de sneeuw de oprit af, de sneeuw komt tot boven onze knieën.

‘Vraagje,’ zeg ik. ‘Klonk Aiden nog steeds boos?’

‘Hij is boos op mij.’

‘O. Sorry.’

Mac haalt zijn schouders op. ‘Hij komt er wel overheen. Als hij ziet dat alles oké is.’

Wanneer we bij de hoofdweg zijn, waar gelukkig zout gestrooid is, staat Aidens busje al klaar.

‘Bedankt dat je er voor me was. Voor alles,’ zeg ik. Waar zou ik zijn zonder Macs huis om in te schuilen?

Mac geeft me een knuffel en opent de deur van het busje. Hij houdt Skye vast, die probeert naast me in het busje te springen. Ik zwaai door het raam en blijf maar knipperen met mijn ogen. Ik doe heel erg mijn best mezelf te beheersen tot ze uit zicht zijn.