Eerste druk, maart 2019

Oorspronkelijke titel Orangeboy

Uitgave Hodder Children’s Books

Copyright © Patrice Lawrence 2016

Copyright voor Nederlands taalgebied © IMAGINE, Veghel 2019

Voor het eerst verschenen in Engeland

Vertaling Robbin Besselink

Opmaak ZetSpiegel, Best

ISBN 978 94 633 3827 1

NUR 285

www.imagine-yabooks.nl

imagine

imagine_yabooks

imagine.ya.books

IMAGINE is een imprint van ImageBooks Factory BV.

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, of op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor Josephine, om je liefde, gaffertape en uitgebreide theeselectie

Voor mijn familie, Brits, Trini en Jamaicaans, die me vol ideeën stopt

1

Man, ik bleef maar naar haar kijken. Als ik mijn ogen dichtdeed, zag ik haar nog steeds. Haar haren waren dik en blond en er sprong een krul over haar oor richting haar schouder. Ze droeg zwarte mascara en groene eyeliner en haar lippen waren glanzend en plakkerig.

Sonya Wilson zat naast me. Mijn hersenen zoemden.

Op de kermis ging alles zijn gangetje. Ieder gezin uit Hackney was vandaag naar buiten gegaan. Iedere achtjarige rende gillend achter de rest aan. De rij voor de botsautootjes stond helemaal tot voorbij het hek, op het gras. Benen bungelden uit de Tower of Power terwijl het wagentje omhoog en weer naar beneden tot bijna in Australië werd geschoten. De Octopus slingerde schreeuwende mensen naar ons toe en weer van ons af.

Al dat geluid probeerde de muziek te overstemmen en de muziek probeerde zichzelf te overstemmen. Het was dezelfde shitterige mash-up als altijd, The Beatles met Frank Sinatra en Michael Jackson. Maar daaronder was een lage beat te horen, boem, boem, boem, net als mijn hart.

Wat zou er gebeuren als ik mijn arm strekte om Sonya’s borst aan te raken, om te voelen of haar hart net zo bonsde? Damn, ze zou me zo van Hackney naar Hawaii slaan! Ik moest lachen.

Ze keek om zich heen. ‘Wat is er zo grappig?’

‘Niets eigenlijk.’

Ze glimlachte. ‘Ja, soms heb je dat.’

Ze betaalde voor de hotdogs en gaf me er een. Ze spoot er mosterd en ketchup overheen, een S op de mijne en twee rechte lijnen op die van haar. Ik had moeten zeggen dat ik een hekel heb aan mosterd, maar het was de S van Sonya, alsof ze zichzelf aan mij gaf. Mijn hersencellen gloeiden van de serotonine. Dat doet xtc met je. Het prikkelt je hersenen van binnenuit. Ik grinnikte, tegen de hotdogverkoper, tegen het kermispersoneel, tegen niemand in het bijzonder.

Sonya zei: ‘Proef eens.’

Ik nam een hap van de hotdog. Klontjes brood plakten aan mijn gehemelte.

‘Lekker?’

‘Hmpf.’

Ik dwong mezelf om te slikken. Een grote klont mosterd viel naar beneden in mijn maag, tegelijk met een mix van brood en roze worst. Mijn darmen protesteerden, klaar om in opstand te komen. Sonya keek naar me, dus nam ik nog een hap en ze knikte tevreden. Mijn hersencellen flikkerden als knipperlichten.

‘Beter eet je nu wat,’ zei ze. ‘Als de pil straks inkickt, wil je niks meer eten. Behalve mij, misschien.’

Ik voelde dat ik bloosde. Ze bedoelde toch niet dat? In de taal van Zuid-Londense meiden betekende het vast iets anders. Ze pakte mijn hand en ik grinnikte weer. Zo zag ik er vast uit als pacman. Ik vouwde mijn vingers om die van haar, niet te stevig want dan zou ze voelen hoe zweterig ze waren. Dat zou ook wel door de drugs komen…

Of doordat ik haar huid aanraakte.

We stonden naast elkaar en keken naar de kermis. Zag zij dat ook? Dat de wereld glinsterend goud kleurde?

Ik zei: ‘Volgens mij werkt het.’

Ze haalde haar schouders op. ‘Je hebt maar een kwart genomen, Marlon. Maar het is je eerste keer, de eerste is altijd het best.’

Ha.

Misschien had ik niets moeten zeggen. Net als Yasir en die andere gasten met hun grote mond. Als je hen mocht geloven, rookten ze toen ze zes waren al hun gewicht in wiet.

Ik voelde met mijn tong aan mijn gehemelte. ‘Moet ik nog iets drinken?’

Ze rolde met haar ogen. ‘Het komt wel goed. Een kwart is niks.’

Ik wilde geen sukkel zijn, dus haalde ik zachtjes diep adem en sloeg ik mijn arm om haar schouders. Niet te stevig, gewoon lichtjes. Ze trok zich niet weg, maar haar arm kwam ook niet in beweging.

‘Je hebt gelijk,’ zei ik. ‘Dit is veel leuker dan huiswerk maken.’

‘Ja.’

‘M’n moeder wordt helemaal gek.’

Sonya trok een gezicht. ‘Ga je het haar vertellen dan?’

‘Natuurlijk niet!’

‘Wat is het probleem dan?’

Mijn moeder is een soort geheime godin die altijd alles weet.

‘Niets. Kijk!’ We waren bij de snoepkraam. Ik had nog een twintigje in mijn zak. ‘Wil je wat?’

‘Nee. Laten we een ritje maken voordat het echt crazy wordt. Je wilt niet te veel mensen om je heen hebben als je doordraait van die pil.’

Ik knipperde met mijn ogen. De wereld was weer normaal geworden. ‘Dat gebeurt niet, toch?’

Ze zuchtte. ‘Grapje, jongen! Ik heb het al zo vaak gedaan en aan mij zie je toch ook niets geks?’

Ja, dat was waar. Ik zag zelfs iets geweldigs in haar, maar als ik dat zou zeggen, vond ze me meteen een enge creep.

Ik vroeg: ‘Wat wil je hierna gaan doen?’

‘Weet ik niet. Maar we zijn nog niet weg hier.’

Ze klonk mat. Ik moest niet zo onzeker doen. Meisjes zoals Sonya hielden daar niet van.

Ik lachte en zei: ‘Cool, wat jij wilt.’

Maar ze moest iets hebben gehoord in mijn stem, want ze wiebelde onder mijn arm vandaan en draaide zich naar me toe. Haar gezicht zag er anders uit vanuit deze hoek. Als ze glimlachte, waren haar wangen groot en rond, als van een klein meisje. Ze pakte mijn hand vast en kneep in mijn vingers. Ja hoor! Nu was mijn hele hand één grote gloeilamp. Je kon ’m vast zien vanaf de maan, of zelfs van nog verder weg. Vijftig triljoen kilometer verderop vroegen ze zich in het Alpha Centauri-stelsel af wat dat lichtpuntje in de Melkweg was.

Een van haar vingers bewoog richting mijn mond en veegde over de zijkant van mijn lip. Vijftig triljoen kilometer verderop brak er door de hitte een telescooplens.

‘Ketchup,’ zei ze. ‘Echt niet cool.’

Ze haalde haar hand uit die van mij, pakte een zakdoek uit haar tasje en depte mijn mond schoon. Zelfs toen ze daarmee klaar was, voelde ik nog steeds haar vinger op mijn gezicht.

‘Waarom zouden we aan later denken als we nu hier zijn?’ vroeg ze. ‘Zelfs als we hierna niets meer gaan doen, hebben we in ieder geval voor morgen afgesproken. Vandaag is een beetje het voorafje, morgen volgt het hoofdgerecht.’

Onze vingers verstrengelden zich weer, een mengeling van zwart en wit. Mijn moeder zou in ieder geval niet moeilijk doen over het feit dat ik met een wit meisje uitging. De familie van Sonya zou daarentegen vast niet al te blij zijn met mij. Ik zou haar er eens naar moeten vragen. Niet nu. Volgende keer. Of die keer daarna.

En Tish? Wat zou zij zeggen als ze erachter kwam? Ze zou blij voor me zijn, ze zou me begrijpen.

Ik scande de menigte. Stel je voor dat Yasir met zijn grote mond of dubbeldikke Ronnie hier zou zijn. Of Amir of Saul, of een van die andere idioten. Ik zag al voor me hoe ze uit een of andere attractie zouden komen en mij met Sonya zouden zien. Hun monden zouden openvallen van verbazing. Ik zou mijn hand uit die van Sonya trekken en mijn arm om haar middel slaan, allemaal in slow motion. En dan zouden we weglopen van hun starende blikken.

Ik weet het, dat klinkt oppervlakkig. Natuurlijk waren alle blikken op haar gericht, maar dat was niet genoeg. Ik wilde haar aan het lachen maken. Ik wilde haar arm aanraken. Ik wilde dat ze wist hoe ze me iedere keer de adem benam als ze alleen maar naar me keek.

‘De Dizzy Drum!’ Ze trok me mee.

‘Maar we hebben net hotdogs op.’

‘En dan nog? Kom mee.’

Nee zeggen? No way. Ik moest gewoon niet te veel denken aan de chaos die ik zou veroorzaken als ik daarin zou overgeven.

Ik gaf de gele muntjes aan de kermisjongen en we liepen door. Sonya drukte zich tegen de wand aan en ik schoof naast haar. Onze vingertoppen raakten elkaar toen de attractie begon te draaien.

‘Daar gaan we!’ riep ze.

Ik werd als een dode vlieg tegen het metaal gedrukt en mijn hotdog werd tot moes geplet. De vloer viel weg onder onze voeten en van Sonya was niet meer over dan een gillende en wazige roze trui. Onze vingers raakten elkaar kwijt en ik kon mijn hoofd niet meer naar haar toe draaien. Was zij het die zo schreeuwde? Of het meisje tegenover me? Of ikzelf? Het bloed steeg naar mijn hoofd en ik kreeg het gevoel dat ik uit elkaar zou barsten. En die mosterd… Ik slikte, slikte en slikte.

Toen minderde de attractie vaart en uiteindelijk stopten we. Sonya pakte me bij mijn mouw. Ze lachte.

‘Gaat het, Marlon?’

‘Ja, super.’

We stonden even naar elkaar te kijken. Onze handen vervlochten zich weer en we liepen samen weg, haar schouder tegen de mijne en haar haren tegen mijn gezicht.

Als we samen kinderen zouden krijgen, wat voor haar zouden ze dan hebben?

Kinderen? We hebben nog niet eens gezoend!

Als ik haar nu zou zoenen, zou ze naar hotdogs en plezier smaken. Ik hoefde haar alleen maar naar me toe te trekken, mijn andere hand op haar rug te leggen en mijn hoofd een beetje te buigen.

Ze keek me aan.

‘Waar denk je aan, Marlon?’

‘Ruimteschepen.’

Waar kwam dat opeens vandaan?

Ze rende gelukkig niet weg. Ze giechelde. ‘Waarom?’

Ik moest mezelf herpakken, maar mijn mond was een eigen leven gaan leiden. ‘De kermis. Al dat geluid is net alsof er een ruimteschip gelanceerd wordt. De knipperende lichten zijn de motoren die aangaan en de zwaartekracht…’

Zo snel als ik was begonnen te praten, stopte ik ook weer.

‘Uh… oké.’ Ze stopte en liet mijn hand los, maar dat gaf niet. Ze streelde nu over mijn rug. Mijn ruggengraat. Precies in het midden. ‘Ze hebben volgens mij iets heel goeds in die pillen gestopt.’

Mijn maag draaide zich om, maar ik zorgde ervoor dat ik heel casual vroeg: ‘Zoals wat?’

Ze giechelde weer. ‘Feeënstof.’

Ik wachtte tot ze weg zou lopen, haar vrienden zou bellen om te vertellen over de loser die ze gedumpt had in het park. Maar dat deed ze niet. Haar hand ging langzaam omhoog totdat ze mijn nekharen kietelde. Mijn haarzakjes tintelden en ik voelde me als een spinnende kat onder de aanraking van haar vingers.

En ze zei: ‘Kom op, Marlon. Vertel me meer over dat ruimteschip.’

Mijn mond kwam weer tot leven. ‘Het klinkt een beetje nerdy, maar mijn vader was een Trekkie. Niet alleen Star Trek, maar alles: Next Generation, Wrath of Khan. En hij hield ook van Star Wars en Blade Runner. Zelfs van de oude zooi, zoals Space 1999.’

Ze liet een vinger onder mijn pet glijden en frunnikte aan mijn haar. ‘Misschien is iedereen hier een alien en zijn wij de enige mensen.’

‘Er zijn echt mensen die dat denken,’ zei ik.

Haar ogen werden groot. ‘Serieus?’ Haar vinger keerde terug naar mijn nek, tot aan de rand van mijn T-shirt. ‘Vertel verder dan!’

Door de stof heen tekende ze cirkels over de bobbels van mijn ruggengraat. Praat, Marlon!

Ze zei: ‘Kom op! Denken ze dat ze ontvoerd zijn door aliens?’

‘Het is niet echt een ontvoering. Sommige mensen hebben een stoornis in hun hersenen, waardoor ze geen gezichten herkennen. Dat heet gezichtsblindheid of prosopagnosie.’

Gelukkig raakte ik haar niet met de hoeveelheid spuug die meekwam met dat woord.

Ze trok een wenkbrauw op, alsof ze onder de indruk was. ‘Dus dan herkennen ze niemand?’

‘Zoiets, ja. Het is meer dat ze niet weten wat een gezicht is. Ze denken dat het een paraplu is, of een hoed, of een banaan. Dus kunnen ze denken dat hun moeder een alien is, of zo.’

Sonya ademde zwaar uit. ‘Daar kan ik me wel wat bij voorstellen. Soms denk ik ook dat mijn moeder van een andere planeet komt. Hoe weet je dit allemaal?’

‘Ik heb je toch verteld over mijn broer?’

Ze knikte.

‘Toen hij in het ziekenhuis lag, gaven de artsen mijn moeder en mij allemaal neurowetenschappelijke informatie om te lezen. En toen ben ik een beetje door blijven zoeken.’

‘Cool. Misschien kun je hersenchirurg worden.’

Ik lachte. ‘Hoeveel hersenchirurgen uit Hackney ken jij?’

Ze prikte in mijn rug. ‘Die zijn er vast. Of je bent de eerste. Maar je zou het echt kunnen, Marlon.’

Dit was het moment. Nu. Haar gezicht was opzij gedraaid en ze glimlachte naar me. Ze had kuiltjes in haar wangen! Waarom was me dat niet eerder opgevallen? Misschien omdat ze nog niet zo naar me gelachen had. Mijn keel voelde schurend aan en ik had een metaalsmaak in mijn mond, maar ik zou mijn lippen zo tegen die van haar kunnen drukken. Om te beginnen.

Ik sloeg mijn armen om haar heen en ze kwam dichterbij, alsof ze wist wat er ging gebeuren. Ze zou dit niet toelaten als ze het niet zou willen. Ze vond het goed, want haar vingers streelden mijn nek alweer. Ze keek naar me. Langs me. Achter me.

Ze deed een stap naar achteren en trok haar hand terug. Ik had het gevoel dat mijn huid zich naar haar uitstrekte. Ik wilde dat ze me weer zou aanraken.

‘Sorry,’ zei ik. ‘Ik dacht dat je wilde…’

‘Niet nu.’ Het was alsof ze opeens een krachtveld om zich heen had gecreëerd.

Ik raakte haar arm aan. ‘Wat is er?’

Ze schudde met haar hoofd en liep van me weg. Ik bleef even staan staren naar het gras en de troep op de grond. Was dit een spelletje voor haar? Filmde iemand ons om het vervolgens op YouTube te zetten? Nee. Ik reageerde weer eens paranoïde.

‘Sonya!’ riep ik. ‘Wacht!’

Ik zag haar roze trui verdwijnen in de menigte. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes. Ze was niet alleen. Er stonden drie jongens veel te dicht bij haar. Een ervan was een zwarte jongen met cornrows in zijn haar. Samen met een mager wit kind met een fiets stond hij aan de ene kant van Sonya. Ik vermoedde dat ze ongeveer even oud waren als ik, maar ik kende ze niet. De derde jongen droeg een oude Stussy-pet en had zijn capuchon op, in de schaduw kon ik zijn gezicht niet goed zien. Hij was langer dan de andere twee, misschien wel iets ouder. Toen draaide de zwarte jongen zich om en staarde me met een boze blik aan.

What the fuck?

Dat is vast haar vriendje die haar komt ophalen.

Ik sloeg mijn ogen even neer en keek opnieuw. Hij liep weg, de andere twee volgden hem. Er kriebelde iets achter in mijn hersenen. Wie was hij?

‘Sonya!’

Ik rende naar haar toe. Alle vaders met hun kinderen keken naar me, naar haar, en vervolgens weer naar mij. Geen van hen ging aan de kant. Ze stond verderop bij de Ghost Train en wreef over haar gezicht. Ze had haar ogen dicht. Ik stopte vlak voor haar, wilde haar schouder aanraken, maar liet mijn hand toch maar zakken.

Ik vroeg: ‘Waarom was je nou opeens weg?’

Ze deed haar ogen open en keek dwars door me heen.

‘Ik dacht dat ik moest kotsen,’ zei ze uiteindelijk. ‘Maar het gaat al beter. Het kwam vast door de Dizzy Drum.’

‘Vielen die jongens je lastig?’

‘Ik ken ze.’

‘Ja, ik dacht die zwarte jongen ook te herkennen.’

Ze haalde haar schouders op. ‘Misschien is dat ook wel zo. Ik weet niets van jouw leven.’

Sonya?

‘Ik dacht dat een van hen misschien je vriendje was.’

‘Wat? Denk je dat ik meerdere jongens heb? Denk je dat echt?’

Nee! Zo bedoelde ik het niet!

‘Serieus, Marlon. Als je dat denkt, kun je beter oprotten nu. Misschien is dat maar beter ook.’

Haar gezicht was bleek en ze kneep haar ogen samen, alsof het licht te fel was.

Ik wachtte even, net als ik deed wanneer Andre weer een aanval had, en vroeg toen zachtjes: ‘Denk je dat je je niet goed voelt door dat pilletje?’

‘Nee, Marlon. Dat is het niet.’

‘Weet je het zeker?’

‘Rot gewoon op en laat me met rust!’

Ze zei het zo hard dat mensen in de rij zich omdraaiden en naar ons keken.

‘Oké,’ zei ik zachtjes. ‘Ik ga al.’

Maar we kwamen allebei niet in beweging. Opeens drukte Sonya haar vuisten in haar gezicht en ze kromp ineen. Toen ze haar handen weer weghaalde, zat de groene eyeliner helemaal over haar wang gesmeerd.

‘Het spijt me echt.’ Ze legde haar handen op mijn schouders en liet haar voorhoofd op mijn borst rusten. ‘Ik wilde niet zo bitchy doen. Mijn hoofd voelt alsof iemand een kogel tussen mijn ogen heeft geschoten.’

‘We kunnen naar een rustigere plek gaan, als je dat wilt.’

‘Nee. Het komt wel goed. Het lijkt een soort migraine en dat gaat ook altijd snel weer over.’

Adem niet zo luid. Stoot niet tegen haar hoofd. Zorg dat ze niet weer opnieuw begint. Doe gewoon…

Ik sloeg mijn armen om haar heen en ademde rustig uit, alsof ik haar zo dichter naar me toe kon trekken. Ik deed mijn ogen dicht en liet mijn kin op haar hoofd rusten. Er liep een grote groep kinderen langs ons, ze sprongen op en neer en zongen het refrein van ‘Thriller’. Maar dat maakte niet uit, ik mocht haar vasthouden.

‘Dank je, Marlon. Ik voel me al wat beter.’

‘Cool.’

‘Zie ik er nog een beetje uit?’

‘Ja, zeker.’ Perfect.

Ze grijnsde. ‘Alsof je het zou zeggen als ik er niet uitzag.’

Het was beter geweest als ik dit soort situaties van tevoren met Tish had besproken. Zij had me kunnen vertellen hoe ik nu moest reageren.

Sonya rommelde wat in haar tasje, waarschijnlijk zocht ze weer haar zakdoek. Ze keek snel om zich heen en drukte toen iets in mijn hand. Ze vouwde mijn vingers om een plastic zakje.

Ik keek omlaag. ‘Wat doe je?’

‘Een cadeautje,’ zei ze. ‘We kunnen ze delen.’

‘Wat is het?’

Ze rolde met haar ogen. ‘Dat weet je best. Er zitten er zes in.’

Zes xtc-pillen, vastgeklemd in mijn vuist. ‘Ik kan ze niet bij me houden.’

Er trok een schaduw over haar gezicht. ‘Waarom niet?’

Omdat mijn moeder denkt dat ik thuis met mijn neus in de boeken zit en omdat ze een mental breakdown krijgt als ze weet wat ik nu in mijn hand heb.

Omdat jongens zoals ik niet door Hackney lopen met drugs in hun zak.

Omdat…

‘Het kan gewoon niet.’

Ze haalde haar schouders op en bedekte mijn vuist met haar hand.

‘Vind je dit niet leuk, Marlon? Wij samen?’

‘Jawel…’

‘We kunnen morgen gaan picknicken als het mooi weer is. Dan nemen we allebei een halve en gaan we er lekker van liggen genieten. Maar ik snap het,’ zei ze snel. ‘Ik weet dat je huiswerk moet maken. Ik wil je niet in de problemen brengen.’

‘Sorry. Ik kan het niet.’

Ze knipperde twee, drie keer. Heel snel. Toen glimlachte ze. Haar ene hand hield ze op mijn vuist en met de ander ging ze naar mijn rug. Haar vingers drukten door mijn T-shirt heen tegen mijn huid.

‘Het is niet eerlijk om mij al het risico te laten nemen,’ zei ze. ‘Als ik iets slechts moet doen, moet jij het ook. Dan zijn we samen slecht.’

Ik dacht aan morgen, aan hoe we samen op een kleedje zouden liggen, aan hoe ik me over haar stralend blonde haar heen zou buigen, hoe zij haar ogen zou sluiten en me naar haar toe zou trekken. Ze keek me nu weer aan. Haar lippen glansden nog steeds. Als ik haar zou zoenen, zouden mijn lippen dan ook gaan glanzen?

‘Dus?’ vroeg ze.

Ik stopte het zakje diep in de zak van mijn spijkerbroek. Ik wilde mijn arm om haar heen slaan, maar ze draaide zich weg.

‘Kom!’ zei ze. ‘Laten we hierin gaan.’

‘De darkride? Dat is zo saai!’

Haar duim streek over de bovenkant van mijn vingers. Het was alsof ze een hendel overhaalde: er brak een dam en alle endorfine stoof eruit. Met haar lippen vlak bij mijn oor zei ze: ‘Daarbinnen is het donker. Dan kun je ze ballen.’

‘Wat?’

‘De pillen. Je weet wel, ze in je broek stoppen. Op een veilige plek.’

Hoe wist ze dat? Ik wist dat alleen maar door de vroegere vrienden van Andre. Soms droegen ze zelfs twee joggingbroeken over elkaar om hun stash te beschermen.

Ik zei: ‘Ja, hoor. Tuurlijk.’

Ik gaf een man in een rode jas nog wat gele muntjes. Zelfs hij keek twee keer naar Sonya. Ik glimlachte naar hem.

Het was best krap in het karretje, hoewel we allebei toch niet echt dik waren. De stang drukte in mijn dijen. Mijn spijkerbroek schuurde tegen die van Sonya aan en het zakje werd geplet tegen haar heup. Hoe kon ik het er ooit uit krijgen en in mijn broek stoppen zonder haar hulp?

Jezus, Marlon! Rustig aan. Mijn broer had dan misschien al wel twee volledige klassen afgewerkt toen hij mijn leeftijd had, maar ik wilde niet zomaar een meisje. Ik wilde er maar één: dit meisje, dat naast me zat. Ik zou hierna wel een dixi opzoeken en de pillen daar in mijn broek stoppen.

Ik liet mijn arm op de rand rusten, met mijn vingers in Sonya’s haar. Haar hoofd bevond zich op een paar millimeter afstand en zat vol gedachten. Ik wilde dat ik wist wat ze dacht.

Het karretje vloog door de deur de duisternis in en de lucht leek te golven van het geluid.

‘Mijn ouders namen ons vroeger mee naar Littlehampton,’ zei ik. ‘Ik was pas vier, maar zelfs toen vond ik de darkride al saai.’

Ze gaf geen antwoord, maar waarschijnlijk had ze me niet gehoord. Het was moeilijk om ook maar iets te horen met die debiele muziek, het geschreeuw, de rinkelende kettingen en de klapperende deuren. Dat deden ze waarschijnlijk om te zorgen dat niemand doorhad hoe triest de attractie eigenlijk was. Ik tuurde in het halfduister. Knipperende lampen verlichtten grijze heksen met enorme neuzen en plastic botten in de kleur van oude boter. Een wildeman stond te schreeuwen in een hoek en ergens in de verte gilde een kind. Het klonk allemaal niet heel echt.

Het licht hierbinnen was vreemd, alsof iedere heldere kleur werd weggezogen. Ik keek naar mijn handen, die leken wel grijs. De vingers van Sonya trokken aan de stang, tot ze rustig achterover ging zitten. Ik legde mijn hand over die van haar, zoals zij eerder bij mij had gedaan.

Er kwam een brullende zombie tevoorschijn uit een gat.

Ik lachte. ‘Kijk hem nou! Je ziet gewoon de touwtjes die hem omhooghouden.’

Sonya reageerde niet, ze keek me niet eens aan. Misschien wilde ze toch niet bij me zijn. Ik voelde een steek in mijn borst bij die gedachte.

We kwamen met een schok tot stilstand. Ik trok mijn arm terug, mijn vingers bleven even hangen in haar haar. Ze reageerde nog steeds niet. Ik draaide me naar haar toe. Ze keek recht vooruit. Een medewerker van de kermis maakte de stang van het karretje voor ons los. Hij zwaaide met een afgehouwen hoofd en ik hoorde kinderen gillen. Het was een rubberen ding met ogen die heen en weer rolden.

‘Sonya?’

Het enge hoofd kwam onze kant op. Wat zou ze doen als ik de pillen in haar schoot gooide en ervandoor ging?

‘Sonya?’

De kermisjongen stond nu voor ons, het afgehouwen hoofd bungelde in zijn hand. Zijn lippen bewogen, alsof hij een liedje voor haar zong.

‘Sonya!’ Ik duwde tegen haar schouder. Haar hoofd zakte voorover, haar handen hielden nog steeds de stang vast. Er zat een veeg mosterd op haar mouw.

O, nee…

Haar nek was vreemd gebogen, niet zoals een nek hoorde te buigen. Als ik even de andere kant op keek en lang en stevig knipperde, zou ze weer rechtop zitten en naar me lachen. Dit was een grap. Dit kon niet echt zijn.

De stang kwam omhoog, mannen haalden Sonya uit het karretje en ik strompelde achter hen aan. Vreemden legden Sonya op de grond, drukten hun handen op haar borst en ik zag haar lichaam alle kanten op schokken. De mond van een man blies lucht langs haar glanzende lippen. Toen de man omhoogkwam, was het stil.

De jongen met de cornrows stond vlak achter het hek.

Nee, dit moest een storing in mijn hersenen zijn, een bijwerking van de xtc.

Achter in mijn keel bouwde zich een schreeuw op. Dit was echt.

2

Een vent in een hulpverlenersjas had zijn arm om mijn schouders geslagen en trok me mee. Ik kon niet goed lopen, mijn benen zwabberden alle kanten op.

‘Rustig aan,’ zei hij. ‘Ik heb je vast.’

Met moeite keek ik achterom, langs de menigte, naar het lichaam op de grond. Er lag een jas over de borst van Sonya. Naast haar zat een man op zijn knieën met zijn gezicht in zijn handen. Achter hem stond een vrouw die met haar hoofd schudde. De jongen met de cornrows was nergens te bekennen.

‘Waar gaan we heen?’ Mijn woorden gingen verloren in het geluid van de sirenes. Er kwam een ambulance aanrijden die vlak naast de attractie stopte, gevolgd door politiebusjes en politieauto’s.

‘Je moet even zitten.’

Ik had niet eens gemerkt dat de hulpverlener was weggelopen. Ik was overgedragen aan de politie. Een vrouwelijke agent sloeg haar arm om me heen, zoals ik had geprobeerd bij Sonya. Haar collega zag eruit alsof hij eigenlijk op een Vikingschip had moeten varen. Hij bekeek me van top tot teen.

‘Wat is gebeurd?’ De woorden kwamen nauwelijks mijn mond uit, maar ze moesten me wel begrepen hebben, want de politieagente zei: ‘We hebben jouw hulp nodig om daarachter te komen.’

Ze namen me mee naar een van de kraampjes waar je met ringen moet gooien om een prijs te winnen. De Viking pakte drie rode plastic stoelen. Ik moest echt even zitten.

De vrouw stelde zich voor: ‘Ik ben agent Bashir. Hoe heet jij?’

‘Marlon. Marlon Sunday.’

Ze knikte naar de Viking. ‘Dit is agent Sanderson. Marlon, we moeten je een paar vragen stellen. Wil je misschien iets drinken voordat we beginnen? Water? Thee?’

‘Ik…’ De agent werd even wazig. Het licht in mijn hersenen was uitgegaan en alles was opeens donker. Ik pakte de leuningen van de stoel vast om te voorkomen dat ik voorover zou vallen. Terwijl ik bewoog, voelde ik het zakje met pillen in mijn zij drukken, alsof ze zeiden ‘hier zitten we’. De politieagenten moesten wel doof zijn als ze dat niet hoorden.

‘Marlon? Gaat het?’ Bashir had een bezorgde blik. De Viking leek het niets te kunnen schelen. Als ik op de grond zou vallen, zou hij waarschijnlijk alleen maar klagen dat hij over me heen moest stappen.

Niet grappig. Jij zit hier, levend en wel. En Sonya…

Er kwam iets zwaars en zuurs omhoog in mijn keel. Ik probeerde het weg te slikken.

Ik vroeg: ‘Mag ik misschien wat warme chocolademelk, alstublieft?’

De Viking keek geërgerd, maar Bashir glimlachte. ‘Dat kunnen we vast wel ergens vandaan halen.’

Ze riep een van de hulpverleners. Ik keek om me heen. De politieagenten waren snel ter plaatse, ze waren vast al in het park aanwezig geweest om de menigte in de gaten te houden. Dat was zeker sinds die gozer in een vuurwapengevecht terecht was gekomen tussen de bendes in London Fields. Nu konden ze zichzelf nuttig maken. Een van de agenten stond te praten met de man van de kermis, die met het afgehouwen hoofd. Ze keken naar mij en de agent maakte aantekeningen. Een aantal agenten was bezig om de darkride leeg te maken en mensen de andere kant op te sturen. De kinderen dachten vast dat het erbij hoorde.

Alle andere attracties werden stilgezet, de mensen moesten eruit en de vreselijke liedjes hielden een voor een op tot het enige harde geluid nog uit de megafoons kwam, vermengd met een nieuwe reeks sirenes. Een paar sukkels hielden hun telefoons omhoog om dit moment vast te leggen.

Dat was mijn plan voor vanmiddag geweest: een foto van mij en Sonya om iedere dag als ik wakker werd naar te kunnen kijken.

Ze zat gewoon naast me toen ze…

Ik had over haar vingers moeten wrijven om de laatste warmte van haar lichaam vast te houden. Ik had haar haren over haar schouder moeten strijken. Het leven kan een lichaam niet zo snel verlaten, toch? Niet zonder dat je iets kunt doen. In ziekenhuizen hielden ze mensen zo vaak in leven.

Mijn vingers waren nu ijskoud, net als mijn tenen, alsof het opeens weer januari was geworden. Maar de lucht was nog steeds helderblauw met een paar sluierwolkjes en ik kon de maan al zien.

‘Is dit voor jou?’ Een kermismedewerker stond voor me met een plastic bekertje.

‘Bedankt.’

Het was donkerbruin, gloeiendheet water dat smaakte naar chocoladetandpasta. Het kwam vast uit een zakje. Maar de warmte en suiker zorgden ervoor dat ik me kon concentreren.

‘Een momentje, Marlon.’

Bashir en de Viking werden geroepen door een andere agent die verderop bij een groepje stond. De Viking hield me over de schouder van Bashir in de gaten. Mijn broer Andre zou hem strak aangekeken hebben, teleurgesteld als hij de staar-uitdaging niet aan zou gaan. Maar ik was Andre niet. Ik keerde me af van de Viking en voelde in mijn jaszak. Ze hadden me niet gearresteerd, dus zouden ze me niet tegenhouden als ik een telefoontje zou plegen. Toen ik elf jaar was, zorgde Andre er al voor dat ik de regels kende.

Ik had nog maar een klein restje beltegoed en een minibeetje batterij. Mam of beste vriendin?

Mijn vingers voelden alsof ze van een dronken zwerver waren.

Alsjeblieft, geen voicemail. Neem alsjeblieft op.

‘Marlon?’

Dank je wel! Dank je wel!

‘Marlon? Waar ben je? Wat is al die herrie?’

‘Sirenes. Tish, ik ben op de kermis…’

‘Ik ook! Maar ze zijn alles aan het afsluiten, die idioten. Ik vond er toch al niets aan. Ik had met een vriend afgesproken, maar hij laat niets meer van zich horen.’

‘Tish?’

‘Met wie ben jij? Waarom heb je mij niet meegevraagd?’

‘Ik was met Sonya Wilson.’

Stilte.

‘Die van school? Met dat lange blonde haar?’

‘Ik denk dat ze dood is, Tish.’

Een langere stilte, gevolgd door een gillende lach.

‘Hilarisch! Zieke grap, maar hilarisch. Het had gewerkt als je iemand anders had gekozen. Melinda misschien, of Bryn. Maar Sonya Wilson? Dat kan ik gewoon niet geloven.’

‘Ja? Nou, bedankt Tish.’ Ik hing op en probeerde op te staan, maar mijn benen werkten niet mee.

‘Rustig aan!’ Viking Sanderson was klaar met zijn overleg. Hij slenterde terug en leunde over de balie om me te bekijken.

Ik ging weer zitten. Bashir praatte met een ambulancebroeder. Achter de schermen hadden ze Sonya waarschijnlijk op een brancard getild, haar mee de ambulance in genomen en de deur dicht gedaan. Ik begroef mijn hoofd in mijn handen en drukte mijn ogen dicht, hoewel ik ze snel weer open moest doen. Er kwam een ziekelijke gele kleur door de zwarte duisternis, van Sonya’s haar, de balie van de attractie, de mosterd op haar mouw. Ik rook zelfs de geur van oude, ranzige hotdogs. Op mijn voorhoofd parelden zweetdruppeltjes. Ik kokhalsde, maar er kwam niets omhoog. De Viking stond alleen maar rustig naar me te kijken.

Bashir kwam terug op het moment dat de telefoon in mijn zak begon te trillen.

De Viking trok een wenkbrauw op. ‘Moet je niet opnemen?’

Ik schudde mijn hoofd.

De agenten gingen zitten, Bashir leunde voorover. ‘Hoe heet je vriendin?’

Mijn vriendin. ‘Sonya. Sonya Wilson.’ Ik nam een slokje van mijn chocolademelk die een beetje naar munt smaakte.

‘Is dat alles? Niet meer voornamen?’

Ik had beloofd het aan niemand te vertellen…

‘Dat weet ik niet.’

‘Haar geboortedatum?’

‘Dat weet ik ook niet.’

‘Is ze net zo oud als jij, Marlon?’

‘Ze is zeventien.’

‘En hoe oud ben jij?’

‘Zestien.’

De Viking en Bashir keken elkaar aan.

De Viking vroeg: ‘Weet je haar adres?’

Ik schudde met mijn hoofd. ‘Ze kwam uit Streatham, dat is alles wat ik weet. Is ze echt…? Is ze…’

Bashir beet op haar lip. ‘We hebben jouw adres nodig, Marlon. En een telefoonnummer.’

Ik gaf hen de informatie. De Viking belde zelfs naar mijn nummer om te controleren of ik niet had gelogen. Hij leunde achterover. ‘Wat heb je met Sonya gedaan?’

‘Wat? Niets!’

‘Weet je dat zeker?’

Ik voelde het drukken achter mijn ogen, achter mijn neus.

Niet hier! Ik kan hier niet gaan zitten huilen!

Bashir kwam tussenbeide. ‘Je bent vast erg geschrokken.’ Ze keek even omlaag en tilde haar hoofd toen weer op, zodat ze me recht in mijn ogen aankeek. ‘Marlon, we hebben van mensen gehoord dat Sonya tegen je schreeuwde in de attractie. Klopt dat?’

Ik knikte, snikte en snikte nog een keer.

Nee. Niet tegenover de politie en al die mensen. Niet met al die idioten die stonden te dringen om het goed te kunnen zien.

Ik ademde diep in en hield mijn adem even vast.

Bashir bood me een zakdoekje aan. ‘Ik denk dat we je ouders moeten bellen, denk je niet?’

Ik veegde mijn neus af en verkreukelde het zakdoekje in mijn handpalm.

‘Mogen we het telefoonnummer van je moeder, Marlon?’

Het lukte me nog net om dat uit te brengen.

‘Hoe heet ze?’

‘Jennifer. Jennifer Sunday. Ze is aan het werk vandaag. In de bibliotheek in Willesden.’

‘En je vader?’

‘Die is overleden.’

‘O. Dat spijt me.’

Zo reageerde iedereen altijd. Ook al hadden ze hem nooit ontmoet.

‘Iemand anders die we kunnen bellen?’

‘Nee.’

‘Goed, Marlon.’ De Viking was niet iemand die zakdoekjes uitdeelde. ‘Wat heb je tegen Sonya gezegd waardoor ze zo van slag was?’

‘Niets! Ze had hoofdpijn.’

‘Hoofdpijn?’

‘Ja.’

‘Had ze gedronken?’

‘Nee!’

De pen van Bashir hing boven haar notitieboekje. ‘Iets anders?’

‘Zoals wat?’

Ik klemde mijn lip tussen mijn tanden. Bashir was druk aan het schrijven. Waarom? Ik had nog bijna niets gezegd.

Ze liet haar notitieboekje op haar schoot balanceren, met de pen erbovenop. ‘Weet je of Sonya iets heeft genomen waardoor dit is gebeurd?’

Feeënstof.

De pillen trokken de agenten vast aan als de ring van Frodo. De Viking zat op het randje van zijn stoel.

Hij zei: ‘Een toevallige voorbijganger heeft geprobeerd om het leven van je vriendin te redden. Hij stond met zijn kind in de rij toen hij zag wat er gebeurde en is te hulp geschoten. Je hebt hem vast wel gezien. Zoiets vergeet hij niet snel meer.’

Dat wist ik ook wel.

Bashir nam het weer over. ‘Als Sonya iets heeft genomen wat dit veroorzaakt kan hebben, heb jij dat misschien ook genomen. Dan heb je hulp nodig.’

De Viking schudde met zijn hoofd. ‘Denk aan meneer Ibrahim, Marlon. Hij moet nu naar huis en zijn vrouw vertellen dat er een meisje voor zijn neus is overleden. Hij moet haar vertellen dat hij alles heeft gedaan om haar leven te redden. Misschien blijft hij zich wel altijd afvragen of hij niet beter zijn best had kunnen doen.’

‘We moeten weten wat jij weet, Marlon.’

De ogen van de agent bleven op mij gericht. Mijn hart klopte zo hard dat mijn hele huid leek te kloppen.

‘Het was niks!’ De woorden vlogen eruit.

Bashir vroeg zacht: ‘Wat was niks, Marlon?’

‘Ze… We… hebben wat xtc gebruikt.’

Mijn heup klopte mee op het ritme van mijn hart, zes kleine hartjes in een plastic zakje. Mijn vingers bewogen langs mijn zak en ik trok mijn hand snel weg.

De Viking kneep zijn ogen samen. ‘Hoeveel xtc?’

Ik kon hem niet aankijken. Alles was beter dan zijn blik. Mijn mooie Puma’s, de nette schoenen van Bashir, het modderige spoor van de darkride en de ambulance waar Sonya in lag.

‘Eén pil? Vijf? Tien?’ De Viking schreeuwde bijna. ‘Hoeveel, Marlon?’

‘Niet zo veel! Een kwart maar.’

‘Een kwart?’

‘Ja.’

‘Heb je de rest bij je?’

‘Hoe bedoelt u?’

‘Marlon!’

De agenten keken om naar de stem. Ik stond op. De Viking was net zo snel. Tish dook onder de afzetting door, snelde langs de agent die haar probeerde tegen te houden. Ze rende recht op me af en sloeg haar armen om me heen. Mijn ogen prikten en ik slikte stevig. Ik bleef slikken zodat ik kon praten.

‘Jezus, Marlon! Wat is er allemaal aan de hand?’

Ik probeerde haar naam te zeggen, maar over haar schouder zag ik twee lange agenten aan komen benen.

Bashir zei: ‘We moeten je fouilleren, Marlon.’

Tish keek naar de agent. ‘Hoe bedoelt u?’

‘Tish.’ Mijn tong voelde dik aan.

‘Marlon?’ Tish stapte achteruit. ‘Wat is er aan de hand?’

‘We hebben xtc gebruikt.’

‘Wie? Jij? Je maakt een grapje.’

Nee. Dat deed ik niet. Ze snapte toch wel dat het geen grapje was. Mijn lichaam, mijn handen, alles trilde. Ik moest me omdraaien van de agenten en mijn armen en benen spreiden. Ik deed mijn ogen dicht, maar zo voelde ik hun handen nog beter. Ze klopten van boven naar beneden, alsof ze stof van me af wilden kloppen. Het zakje drukte tegen mijn heup. Het kloppen stopte en ik voelde vingers in mijn zak, ze trokken het zakje eruit. Mijn armen werden achter mijn rug gevouwen en de handboeien werden dichtgeslagen.

3

Het was een cel op wielen met metalen tralies en een hek, weggestopt in een busje. Zonder Tish, hoewel ze ook bijna was meegenomen. Ik stond onder arrest.

Onder arrest!

Ze dachten dat ik het gedaan had. Maar Sonya Wilson had mij mee uit gevraagd. Het was het mooiste wat me ooit was overkomen. Ik zat nog in een roes: morgen zou ik met haar gaan picknicken, volgende week naar de bioscoop… En nu dachten ze dat ik haar had vermoord.

Op het politiebureau zou ik mijn moeder onder ogen moeten komen. Na alles wat er gebeurd was, had ik haar beloofd dat ze nooit voor mij naar het politiebureau zou hoeven komen. Die belofte had ik gebroken. Niet zo’n klein beetje ook.

Vanochtend toen de deur dichtsloeg en mijn moeder naar haar werk was vertrokken, had ik mijn best gedaan om alle beloftes aan haar uit mijn hoofd te persen. Ik was lekker lang gaan douchen en had daarna een spijkerbroek aangetrokken. Eerst de broek die ik vorig jaar bij American Apparel had gekocht. Maar vandaag was een speciale dag, dus wisselde ik hem toch om voor mijn Nudies. Die had ik bewaard voor een speciale gelegenheid zoals vandaag. Moest ik me nog scheren? De stoppels laten staan of juist een nieuw mesje pakken? Ik had mijn moeder nog niet horen klagen, dus het scheren kon ik nog wel even overslaan. Ik paste drie T-shirts, hield ze allemaal even tegen het licht om ze te controleren op vlekken. Ik wist zeker dat Andre een keer zijn drinken over de groene had gegooid, maar ik zag geen vlekken meer… Maakte toch niet uit, de grijze stond het best. Ik moest eigenlijk naar de kapper, maar dan had ik er om middernacht nog gezeten om te luisteren naar al zijn onzin over vrouwen. Dus gebruikte ik een likje Dax om het haar tussen mijn vlechten door glad te strijken, smeerde ik wat crème op mijn gezicht en ik was klaar om te gaan.

Ik was alleen drie uur te vroeg.

De beloftes aan mijn moeder kropen al snel weer terug in mijn hoofd, dus pakte ik mijn studieboeken erbij. Ik zette wat Stevie op, daarna Donna Hathaway en Chaka. Maar Chaka was de lievelings van Tish, dus dat zette ik weer af. Ik wilde nu liever niet aan haar denken. Ik had Tish niets verteld over Sonya en ze zou geïrriteerd zijn als ze erachter kwam dat ik zoiets geheim had gehouden. Roberta Flack? Nee. Dan was het alsof ik in m’n eentje ging schuifelen in mijn slaapkamer. Dan maar weer het gebruikelijke: oud vinyl van mijn vader, Faces van Earth, Wind and Fire. Dat blonde meisje linksboven op de cover zou Sonya kunnen zijn, als haar haren iets langer waren. En ik? Misschien die gast met de baard en de afro, linksonder. Maar dan zonder de baard en de afro.

Dat moment in mijn slaapkamer, toen ik wilde dat de tijd sneller zou gaan, had voor mijn gevoel net zo goed een jaar geleden kunnen zijn.

Het politiebusje stopte en bleef stilstaan. De achterdeuren gingen open. Een kleine, dunne agent die eruitzag als een sikh keek me aan alsof ik hem een excuus verschuldigd was. Ze hadden waarschijnlijk al wat research gedaan, de naam van Andre zien staan en zich in hun handen gewreven toen ze zagen dat het broertje nu gearresteerd was. Andre zat niet langer in de scene, maar zijn naam was voor altijd aan het territorium verbonden.

Ze namen me mee het bureau in. Het was het rode stenen gebouwtje vlak bij mijn huis. Ik was hier al zo vaak langskomen, maar nog nooit binnen geweest. In tegenstelling tot mijn moeder, die hier waarschijnlijk een eigen stoel had. De politiearts onderzocht me en stelde een paar vragen. Ze zei dat de drugs inmiddels wel uitgewerkt zouden zijn als ik alleen maar een kwart had genomen. Ik mocht niet te veel water drinken, en geen alcohol, en moest het meteen melden als ik me ziek begon te voelen.

En toen zeiden ze dat mijn moeder er was. Ze mocht het kamertje in komen als ik dat wilde, terwijl ze me onderzochten. Écht onderzochten. Ja hoor, dan zou mijn moeder me mijn broek naar beneden zien trekken, en vervolgens mijn onderbroek. Nee, dat wilde ik niet. Hoe zouden we elkaar daarna ooit nog in de ogen kunnen kijken? Ik zou moeten doen alsof ik iemand anders was, die in een heel andere tijd en ruimte leefde.

Al die tijd bleven ze me maar heel beleefd aanspreken, alsof ik werd ingecheckt in een vip-suite. Alleen was de volgende halte een cel. De stank sloeg op mijn luchtwegen zodra ik de gang in kwam. Het rook naar dronken kots en riool, alsof ze al het goors uit de goten van Hackney hadden geschraapt en op de muren hadden gesmeerd. Ik kreeg er een vieze smaak van in mijn mond.

De agent zei onverschillig: ‘We komen je snel weer halen.’

De deur viel in het slot. Ik liet me vallen op de dunne kunststof matras en trok mijn benen op. Waarschijnlijk zat het zweet van honderden mensen op deze matras, net als hun speeksel. De airco stond zo hard dat mijn huid er bijna afgeblazen werd. Ik trok de deken over mijn gezicht.

Ik hoorde de laatste agent lachen. Ze konden me hier een dag of twee houden. Of misschien wel langer. Ik probeerde te ademen, maar de lucht was te zwaar. Ik drukte mijn neus in mijn hand. Na een minuut of vier zonder adem begonnen hersencellen af te sterven. Misschien kon ik het wel vijf minuten volhouden.

Nee! Ik moest hiermee stoppen. Iedere dag deden mensen over de hele wereld, in Londen, in Hackney, veel ergere dingen. Zes pillen. Dat was alles wat ik bij me had gehad. Hoewel, het ging niet altijd om het aantal natuurlijk. Die gasten uit Wales die waren overleden hadden waarschijnlijk slechte pillen genomen. De dealer werd gepakt, of hij er nu één of twintig had verkocht.

Wat ging ik de politie vertellen?

Niks. Dat was regel nummer één van Andre als je gearresteerd werd. ‘Vertel ze niks, dan kunnen ze je niks maken,’ had hij gezegd, ‘geef niet toe, ontken ’t nie, hou je mond tegen de politie…’

Laat de agenten het werk doen. Laat het ze maar bewijzen.

Ik had zes pillen in mijn zak gehad. Dat kon ik toch niet ontkennen?

En een meisje is naast je overleden. Ging je dat soms ontkennen?

Ik moest mezelf kalmeren en mijn gedachten op orde krijgen, anders zou ik straks helemaal doordraaien in de verhoorkamer. Ik sloeg de deken weg zodat de koude lucht in mijn gezicht blies. Dat hielp. Nu moest ik rustig en goed nadenken, alles op een rijtje zetten. Lijstjes maken. Onderdelen van de hersenen? Nee, niet nu. Het periodiek systeem uit het boek dat open op mijn bed lag? Nee, ik zag alleen nog maar een pagina met lege vakjes voor me.

Muziek, dan.

Faces. Ik had naar de albumhoes gestaard, al voelde het maanden of zelfs jaren geleden. Het was het tiende album van Earth, Wind and Fire. Mijn vader had ze allemaal, een stapel lp’s op volgorde van verschijnen. De eerste, Earth, Wind and Fire, had hij speciaal in Amerika besteld en als ik mijn moeder moest geloven had hij de lp zo vaak gedraaid dat er niets meer van de groeven over was. Een nummer aan de A-zijde, ‘Help Somebody’. De namen van alle nummers, alle albums, in de juiste volgorde. Als ik klaar was met EWF, wat dan? James Brown? Misschien. Die wist wel hoe een cel er vanbinnen uitzag.

De verhoorkamer was klein en warm en ook hier was de stank uit de cellen doorgedrongen. Hoe hard ik ook zou schrobben, ik zou die geur nooit meer van mijn lichaam af krijgen. De agent zei dat de pro-Deoadvocaat eraan kwam en hij deed de deur dicht.

Daar zat ze. Mijn moeder. Ze sprong zo snel op dat haar stoel omviel. Ze had haar hand in de lucht alsof ze me naar de maan wilde slaan.

‘O, Marlon!’

We stonden even naar elkaar te kijken. Toen kwam ze naar me toe, omhelsde me en een suf deel van me wilde glimlachen toen ik haar heerlijke cacaobotergeur rook die het rot uit de cellen even verdreef.

Ze vroeg: ‘Hebben ze je wel goed behandeld?’

‘Ja.’

‘Het medisch onderzoek? Je wilde me er niet bij hebben?’

Ik schudde met mijn hoofd. Ze tilde mijn kin op zodat ik haar aankeek. Ze leek veel ouder dan vanochtend, alsof ze een potje had opengetrokken en tien jaar extra op haar gezicht had gesmeerd.

‘Het spijt me, mam.’

Ze veegde haar ogen droog. ‘Jonathan zei dat ik zijn advocaten weer moest gebruiken, maar…’

Je had gehoopt dat het snel zou zijn opgelost.

Ik zei: ‘Ik heb Sonya niks gedaan, mam. Ik weet niet wat er is gebeurd, maar ik was het niet.’

Ze knikte. ‘Ik wil je graag geloven, Marlon. Zoals ik in je geloofde toen je in je kamer zat, gebogen over je scheikundeboeken. Maar…’ Ze zuchtte. ‘Nou, je begrijpt het wel, toch?’

‘Ja.’

‘Weet je wat er nu gaat gebeuren?’

‘De pro-Deoadvocaat komt en dan gaan ze me ondervragen.’

Ze ging op een van de hardhouten stoelen zitten, heel zakelijk opeens.

‘Ja,’ zei ze. ‘Dat klopt, maar je weet ook dat ze tests gaan doen op…’

‘Sonya.’

‘Ze zullen kijken wat ze in haar bloed kunnen vinden en dat vergelijken met dat van jou. Is er iets wat ik moet weten?’ Ze pakte mijn handen. ‘Ik weet dat het moeilijk is, Marlon. Maar als ik je broer deze vragen had gesteld toen ik hier voor het eerst met hem zat, was het misschien heel anders gelopen.’

Ze probeerde mijn gedachten te lezen. Ik liet mijn handen slap hangen, maar ze hield ze toch vast.

‘Dus is er verder nog iets? Vertel het me, Marlon.’

Ik keek langs haar, naar de muur. ‘We hebben xtc gebruikt.’

‘Dat weet ik. En verder?’

‘Niks.’

‘Kijk me aan, Marlon.’

‘Niks, alleen xtc. Het was maar een klein beetje, allebei een kwart en ze gaf me een paar pillen…’

Mijn moeder liet mijn handen los en ze vielen terug langs mijn zij. ‘Zodat zij niet gepakt zou worden als iemand jullie zou aanhouden.’

‘Nee! Zo was het niet.’

‘Waar zit je nu dan?’ Mijn moeder leunde achterover, keek om zich heen in de verhoorkamer om haar punt duidelijk te maken. ‘Jij zit op het politiebureau! Jij bent aangehouden. Je moet ze vertellen dat die pillen niet van jou waren, begrijp je dat? Jezus! Waarom heb je ze aangepakt?’

Omdat Sonya en ik morgen samen in het gras zouden gaan liggen en ik mijn armen dan om haar heen zou slaan.

De deur ging open. Er kwam een jonge, witte man binnen in het soort kleding dat ze droegen in de weekendbijlages die mijn moeder las. Hij stelde zich voor, Damian of Daniel, of zoiets. Ik dwong mijn hersenen om me te concentreren, maar ik dwaalde steeds weer af, terug naar Sonya en de roze vlaag van haar trui in de Dizzy Drum, haar vingers verstrengeld in die van mij.

De advocaat gaf mijn moeder en mij een hand en ging aan de andere kant van de tafel zitten.

‘Oké.’ Hij maakte een grote tas open en liet een aantal papieren op de tafel vallen. ‘Intentie tot dealen.’ Hij las een paar regels en ademde heel rustig uit. ‘En een overlijden.’ Zijn stem was zacht. ‘Je kunt me maar beter vertellen wat er is gebeurd.’

Toen de advocaat en ik klaar waren, kwamen de agenten binnen. De hoofdagent was groot en zag eruit alsof er te veel politieagent in een te klein uniform was gepropt. Zijn collega zag eruit als Ol’ Gil uit The Simpsons. Ze zetten het opnameapparaat aan, hielden hun introductiepraatje en waarschuwden me om op mijn woorden te letten. Als ik het verkeerde zou zeggen, zou ik zo in de gevangenis terecht kunnen komen.

De advocaat was duidelijk geweest: de agenten zouden het me niet makkelijk maken. Dit was mijn eerste overtreding en voor drugsbezit zou ik er volgens Damian, of Daniel, of misschien was het Darren, vanaf kunnen komen met alleen een waarschuwing. Ik had geen strafblad en hoe hard ze ook hun best zouden doen om me aan mijn broer te linken, dat zou ze niet lukken. Zelfs Andre wilde niet dat ik in hetzelfde leven terecht zou komen als hij. Als ze me nog harder aan zouden pakken en probeerden de intentie tot dealen te gebruiken, moesten ze eerst zien te bewijzen dat de drugs van mij waren en ik ze aan Sonya had gegeven.

Misschien stond Sonya zelf al wel in de politiedossiers, had de advocaat ietwat verlegen geopperd. Hij ving mijn blik en keek toen naar mijn moeder. Toen zij knikte, wilde ik het wel uitschreeuwen. Sonya is dood! Ze kan niet eens voor zichzelf opkomen.

Heel even kon ik in mijn moeders hoofd kijken. Er was een mooi blond meisje overleden en ik was een jongen uit Hackney met een broer die in een straatbende had gezeten. De kranten zouden het maar al te graag publiceren, waarschijnlijk zaten ze nu al op Facebook te zoeken naar foto’s. Jongen uit bende ‘doodt’ onschuldig meisje met drugs, met daaronder foto’s van ons allebei om het contrast te illustreren. Zo erg was het met Andre nooit geworden, maar één keer kwam het in de buurt. Zijn naam werd genoemd in de lokale krant en mijn moeder had wel door de grond kunnen zakken.

Ik keek naar haar: ze zat rechtop, klaar voor de aanval. De advocaat zat naast mij, bereid om me meer advies te geven als dat nodig zou zijn tijdens het gesprek.

Advies geven? Vertel me hoe ik Sonya weer tot leven kan wekken…

Ze begonnen met de makkelijke dingen, zoals hoe laat ik op de kermis was aangekomen, wat Sonya en ik daar deden en hoe we in de darkride terecht waren gekomen. Ze knikten alsof ze me geloofden toen ik vertelde over de hoofdpijn.

De hoofdagent leunde naar achteren en vroeg: ‘Gebruik je vaak drugs, Marlon?’

Sneaky bastard!

Mijn moeder schoof heen en weer op haar stoel. Ik voelde haar hand stevig op mijn schouder.

‘Nee,’ zei ik. ‘Ik heb nooit eerder drugs gebruikt.’

De sidekick knikte even, half glimlachend. ‘Helemaal niets? Ik dacht dat iedereen weleens een jointje rookte tegenwoordig. Als een soort overgangsritueel? In plaats van een sjekkie achter het fietsenschuurtje rookt iedereen nu een jointje, of niet soms?’

Dit keer vloog mijn moeder meteen naar voren.

‘Mijn zoon gebruikt geen drugs.’

De hoofdagent leunde ook naar voren. ‘Tenzij u iedere minuut van de dag bij uw zoon bent, mevrouw Sunday, hoe kunt u daar zo zeker van zijn? Zijn vriendinnetje is net overleden nadat ze samen xtc hadden gebruikt. Daar was u ook niet bij.’

Mijn moeder schoof met haar stoel totdat ik werd gesandwicht tussen haar en de advocaat. Ze keek de agent recht in de ogen aan. ‘Dat weet ik, omdat ik de moeite neem om met mijn zoon te praten over zijn leven.’

De sidekick trok een wenkbrauw op en richtte zich tot mij: ‘Heb je je moeder ook over de xtc verteld, dan?’

Ik voelde het bloed naar mijn wangen stijgen. Gelukkig zie je dat niet zo snel bij een donkere huid.

De hoofdagent ging verder: ‘Dus dit was je eerste pilletje?’

‘Het was mijn eerste keer van ook maar iets.’

De woorden stuiterden over de tafel, krachtig, precies zoals ik nodig had. Ik voelde de ogen van mijn moeder branden aan de zijkant van mijn gezicht. Ze leunde achterover, de hoofdagent deed hetzelfde, alsof ze commando pinkelen speelden.

‘En Sonya?’ vroeg de hoofdagent. ‘Was het ook haar eerste keer?’

‘Hoe moet ik dat weten?’

De hoofdagent fronste. ‘Daar kunnen we niks mee.’

‘Nee, Marlon. Vertel ze gewoon wat je weet, oké?’ Mijn moeder staarde me aan.

Ze maakte het ritsje van haar bruine leren tas open en haalde het plastic zakje met pillen eruit. Ik had een blikje cola gekocht om de smaak weg te spoelen en liet haar eerst drinken omdat ik na haar wilde, nadat haar mond het blikje had aangeraakt. Is dat wat je wilt weten, mam?

‘Het was de eerste keer dat we… dat we uitgingen,’ zei ik. ‘Ik kende haar nog niet zo goed.’

De sidekick knikte, alsof hij een band met me probeerde op te bouwen. ‘Sonya Wilson was een mooi meisje. Je was vast heel blij dat ze met je uit wilde.’

Vanuit mijn ooghoek zag ik de voet van mijn moeder omhoog en omlaag bewegen. Dat deed ze meestal als ze probeerde om zich niet te veel zorgen te maken om Andre.

De agent liet zich er niet door afleiden. ‘Je had de drugs vast gekocht om indruk te maken.’

‘Ik heb de drugs niet gekocht.’

Aan de rand van mijn gezichtsveld ging mijn moeders voet nog sneller op en neer.

‘Een mooi meisje zoals zij…’

Hoe wist die agent in godsnaam hoe Sonya eruitzag? Had hij het laken even opgetild om te kijken? De rillingen liepen over mijn rug bij die gedachte.

‘Wat was het plan, Marlon? Een paar ritjes op de kermis en dan? Meer pillen? Misschien had ze wel een paar vrienden aan wie je ze kon geven.’

‘Wat bedoelt u daarmee?’ Mijn moeder reageerde alsof ze zelf op het punt stond gearresteerd te worden.

De agent gaf geen kik. ‘U bent de moeder van Andre Sunday. U weet vast wel waar ik het over heb.’

‘Dat meent u niet.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Het is meer dan drie jaar geleden. Kunnen jullie dan nooit iets loslaten?’

De agent deed zijn mond al open, maar zijn baas viel hem in de rede: ‘Het wordt steeds drukker hier in de weekenden, mevrouw Sunday. In de jaren tachtig was het heroïne, in iedere wijk. Nu zijn de trendy clubs in opkomst. Als je over Kingsland Road loopt, zie je iedere week wel weer iets nieuws. Tegelijkertijd komen er jongeren die denken dat ze stoer zijn omdat ze een paar stapjes over de grens van Islington zetten. Ze willen hun avond graag wat extra glans geven. Wat vind je daarvan, Marlon?’

‘Ik zou het niet weten.’

De hoofdagent speelde met zijn trouwring, alsof hij hem probeerde af te doen maar zijn dikke knokkels hem daarvan weerhielden. ‘Ik heb gehoord dat de jongens uit E15 nu ook in Dalston zitten.’

‘Ik weet er niks van.’

‘Dat waren vrienden van je grote broer, of niet soms, Marlon? Ze voelen vast als familie voor je.’

De sidekick deed alsof hij diep moest nadenken. ‘Hoe heetten ze ook alweer? Dibz? Watchman? Gaat er al een belletje rinkelen?’

‘Ik ben de familie van mijn zoon.’ De stem van mijn moeder siste bijna. ‘Hij hoort niet bij een zogenaamde bende. En die hooligans waren geen vrienden van Andre.’

De agent trok een zielig gezicht. ‘Natuurlijk. Het spijt me.’

Mijn moeder duwde haar stoel naar achteren en ademde hard uit.

De hoofdagent zuchtte. ‘Dus, Marlon, jouw verhaal is dat je een klein beetje xtc hebt gebruikt en meer niet?’

Ik keek even naar Damian, die me toeknikte.

‘En de rest was alleen voor jou en voor haar.’ De sidekick klonk verveeld.

‘Ja.’

Toen vroeg de hoofdagent: ‘Hadden Sonya en jij ook seks?’

We hadden wat?

Ze snapten het niet! Zij was Sonya Wilson en ik gewoon Marlon Sunday! Ze liet me haar niet eens zoenen.

Naast me schraapte een stoel over de vloer, maar mijn moeder zei niets. De agenten leunden achterover en bekeken me alleen, alsof de antwoorden op mijn gezicht te lezen waren.

Ik vroeg: ‘Wat heeft dat ermee te maken?’

‘Er zal een autopsie worden uitgevoerd, Marlon.’

Ze zouden in haar gaan prikken en porren, dingen uit haar schrapen om te onderzoeken. Misschien zouden ze wel in haar snijden en haar weer dichtnaaien. O, jemig. Ik sloeg mijn halve glas water achterover.

Damian reageerde alert. ‘Wil je even pauzeren?’

‘Nee. Het gaat wel.’

De hoofdagent ging verder. ‘Dus jullie hadden seks?’

‘Nee.’

‘Maar ze was wel je vriendinnetje?’

‘Ja. Nee… Een soort van.’

De agenten keken elkaar aan. De hoofdagent zei: ‘Dit is geen ingewikkelde vraag, Marlon. Was ze je vriendin of niet?’

Mijn moeder sloeg haar handen ineen, alsof ze ging bidden. ‘Hij zei het toch al. Het antwoord is ‘nee’.’

De sidekick herhaalde: ‘Dus ze was niet je vriendin. Klopt dat?’

Ik knikte.

De hoofdagent speelde weer met zijn ring. ‘Waar kende je Sonya van?’

Ik hield mijn ogen gericht op de dikke vingers van de agent. ‘Van school.’

‘Waren jullie vrienden?’

Ik schudde met mijn hoofd.

‘Dus je bewonderde haar van een afstandje?’

Idioot! Maar ik ademde langzaam in. Ik wilde hem niet het plezier gunnen me in paniek te zien raken.

Ik legde uit: ‘Ze zat een paar jaar hoger dan ik. En ze zat pas een paar maanden op onze school.’

De sidekick knikte. ‘De verschillende leeftijdsgroepen mengen niet echt, of wel soms?’