Indigo Donut

Voor Patrick Edward Singh

Ik zou willen dat we de kans hadden gehad elkaar beter te leren kennen

Eerste druk, augustus 2019

Oorspronkelijke titel Indigo Donut

Uitgave Hodder Children’s Books

Copyright © Patrice Lawrence 2017

Copyright voor Nederlands taalgebied © IMAGINE, Veghel 2019

Voor het eerst verschenen in Engeland

‘Praise Song for My Mother’ door Grace Nichols

Copyright © Grace Nichols

Vertaling Robbin Besselink

Opmaak ZetSpiegel, Best

ISBN 978 94 633 3463 1

ISBN e-book 978 94 633 3850 9

NUR 285/334

www.imagine-yabooks.nl

imagine

imagine_yabooks

imagine.ya.books

IMAGINE is een imprint van ImageBooks Factory BV.

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, of op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

You were

water to me

deep and bold and fathoming

You were

moon’s eye to me

pull and grained and mantling

You were

sunrise to me

rise and warm and streaming

You were

the fishes red gill to me

the flame tree’s spread to me

the crab’s leg/the fried plantain smell

replenishing replenishing

Go to your wide futures, you said

‘Praise song for my mother’ – Grace Nichols

Je was

water voor me

diep en donker en peilend

Je was

het oog van de maan voor me

lokkend en gepokt en schitterend

Je was

de zonsopgang voor me

opgaand en warm en stralend

Je was

de rode kieuwen van de vis voor me

de wijdte van de felrode boom voor me

de krabbenpoot/de geur van gebakken banaan

vullend, vervullend

Ga naar je wijde toekomsten, zei je

‘Loflied op mijn moeder’ – Grace Nichols

1

Het kwam allemaal weer terug, als een film in slow motion waarbij iemand op de mute-knop had gedrukt. De stilte maakte het nog erger, want daardoor werd al het andere juist nog duidelijker. Het begon met de geur: oude theemokken, verbrand brood en vieze plastic bakjes van afhaaleten. Dan de smaak in haar mond: suiker, zo sterk dat het pijn deed in haar hoofd, alsof ze het inademde en het achter haar oogballen samenklonterde. Ze herinnerde zich hoe de laatste paar jelly beans op de grond voor haar waren gerold, als gekleurde vlekjes tussen de asbakken en vertrapte sigarettenpeuken. Of waren het M&M’s geweest? Op de bank lag een zilveren mobiele telefoon op een stapel tijdschriften, naast een berg kleding. Dat was voor haar, had haar moeder gezegd. Ze kon het later passen.

Waar ben je, oma?

Ze werd helemaal opgeslokt door haar herinneringen. Ze keek naar haar voeten. Haar blote tenen in haar sandalen waren nog helemaal zanderig van de zandbak in het park. Ze boog voorover en sloeg haar handen om haar knieën. Ze zat met haar rug tegen de dichte deur en daarachter was het stil.

Misschien moest ze kloppen. Maar haar vader had gezegd dat ze alleen binnen mocht komen in geval van nood, bijvoorbeeld als er brand was. Hij had gecontroleerd of het gasfornuis uit was en naar haar moeder gelachen.

‘Zie je, Mahalia. Het komt wel goed. Het duurt niet lang.’

Hij had haar uit haar moeders armen gepakt en op de vloer gezet. Haar moeder was voorovergebogen en had haar een kus op haar neus gegeven.

‘Dit is een magische kus, lieverd. Het komt allemaal goed.’

Toen was ze haar vader de slaapkamer in gevolgd en hadden ze de deur dichtgedaan.

Maar het ging helemaal niet goed met haar. Alles was goed geweest toen ze in haar moeders armen had gelegen. Ze deed haar ogen dicht, kneep ze samen en draaide haar hoofd om met haar oor tegen de deur te luisteren. Plotseling hoorde ze allerlei geluiden in haar hoofd. Andere geluiden, van voordat ze hiernaartoe was gebracht. Haar vingers die door het natte zand gleden om een lange, slingerende rivier te maken. De houten olifant, de giraf, de leeuw, de zebra… allemaal op een rij. Ze ging de krokodil in het zand begraven, zodat hij de slurf van de olifant kon grijpen zodra die vooroverboog om uit de rivier te drinken. Of was het de nek van de giraf geweest…?

Ze hoorde het gekletter van het water in de emmers en het gegil van de andere kinderen die elkaar nat maakten. En de stem van haar oma overal bovenuit, die naar haar riep dat ze zo moesten gaan, dat ze nog één keer van de glijbaan mocht.

Toen kwam de dreun van de jongen die van de schommel viel en om zijn moeder schreeuwde. Haar oma was uit zicht verdwenen toen ze naar hem toe rende om te helpen.

En de man bij het bankje, die haar naam riep. Ze wist niet wie hij was. Hij had beloofd om haar mee te nemen op een avontuur, maar haar vervolgens in deze kamer achtergelaten.

Oma?

Ze deed haar ogen open. De geluiden vervaagden niet. Op de televisie waren twee vogelmarionetten in discussie. In de verte was er een ambulance (of een brandweerwagen?) te horen. Het geluid werd steeds harder, alsof het voertuig naar haar toe kwam. En het gedreun, het geklop op de voordeur was zo hard dat ze om haar moeder begon te roepen.

En haar naam. Iemand riep haar door de brievenbus.

Maar ze wilde die deur niet opendoen. Ze wilde de deur openmaken waardoor ze bij haar moeder zou komen.

Achter haar bewoog er iets. Ze draaide zich om en zag de slaapkamerdeur opengaan. Grijze gympen. Spijkerbroek. Een kussen midden op de donkere vloer, alsof het zweefde. Voeten op het bed, glanzende nagellak op de tenen. Een hoofd dat naar beneden bungelde, alsof het vastgehouden moest worden.

Ze voelde even aan haar neus. De kus was weggevaagd. De magie was verdwenen. Het kwam niet goed. Ze voelde zich helemaal niet goed.

2

De spin was groot. Indigo bedacht dat als een olifant en een tarantula samen kinderen konden krijgen, ze er ongeveer zo uit zouden zien. Ze sloeg het beest in een mok en schudde die leeg uit het raam. De spin viel over de rand en verdween uit het zicht.

‘Rustig maar, Kee. Hij is al weg!’

Keely deed langzaam de deur open. ‘Heb je het raam dichtgedaan?’

‘Ja.’

Het lange gezicht van Felix verscheen achter de schouder van Keely. ‘Dat ding was zo groot dat hij zo weer naar binnen zou kunnen breken.’

Indigo zette de mok terug. ‘Nou, als je die verdomde dozen niet weghaalt, vind je binnenkort zijn grote, sterke broer in je bed.’

Felix stormde de keuken in en trok een vel karton van de zijkant van de koelkast. ‘Hier staat dat je punten verliest als je een grote mond hebt tegen je broer.’

Indigo deed alsof ze moest gapen. ‘Dat is jouw handschrift, sukkel. En je bent niet eens mijn broer.’

Felix knikte naar Keely. ‘Zie je hoe ze tegen me doet? Maar wij weten wel beter, hè? Ze gaat me missen.’

Indigo keek op. ‘Droom lekker verder!’ Al haar extra spullen kon ze straks in zijn kamer leggen. Ze zou de allergrootste pot Nutella kopen die ze kon vinden en die met een lepel erin op de keukentafel laten staan; ze wist dan tenminste zeker dat die er nog zo zou staan als ze weer terugkwam.

Hij moest wel gaan. Dan was hij veilig. Begreep hij dat dan niet?

Ze wilde het hem vertellen, maar ze had het gevoel dat de woorden aan een touw in haar maag zaten en dat ze, door eraan te denken, het touw steeds strakker trok.

Hij zwaaide met het karton naar haar, alsof ze niet al precies wist wat erop stond. ‘Eens kijken. Indigo Bankes. Je hebt de vaatwasser ingeruimd en daarmee drie vinkjes verdiend. Slaapkamer opgeruimd? Dat is niet helemaal gelukt. Geen vinkjes. Sleutels niet kwijtraken. Dat zijn vijf vinkjes. Hoe kun je nou vinkjes krijgen voor iets niet doen? Kee, dat is niet eerlijk! Dat deed je bij mij nooit.’

Keely lachte. ‘Bij jou moest ik het nog leren, Felix.’

‘Je proefkonijn, leuk hoor! Je zou jeugdzorg korting moeten geven.’

‘Geloof me maar, Felix, ik ben hartstikke goedkoop voor ze. Hoeveel vinkjes heb ik?’

‘Je doet het niet zo best, om eerlijk te zijn, Kee. Geen chocoladekoekjes eten. Geen vinkjes. Pilates volhouden. Kee?’

‘Dat is op dinsdagochtend om zeven uur in een zaal vol graatmagere meiden.’ Keely schudde haar hoofd. ‘Daar doe ik niet aan mee.’

‘Dat betekent dat je geen kans meer maakt deze maand.’ Felix hield de kaart dicht bij zijn gezicht en staarde er intens naar. ‘En Indigo eigenlijk ook niet. De winst gaat deze maand naar ondergetekende.’

Indigo trok de kaart uit zijn handen. ‘Zie je dit hier?’ Ze wees een rij aan. ‘Iets belangrijks en speciaals doen. Dat heb ik net gedaan. Extra punten dus, toch, Keely?’

Keely knikte. ‘Die reuzenspin was zeker iets belangrijks en speciaals, Indigo.’

‘Lekker voor je, Felix.’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Jullie gaan me zo ontzettend missen.’

Keely stond aan het aanrecht boterhammen te smeren en draaide haar hoofd naar hem toe. ‘Natuurlijk gaan we je missen, of niet dan, Indi?’

Indigo beet in haar onderlip. Keely begreep het ook al niet. De drie jaar met Felix waren best leuk geweest. Toen dat ding in haar af was gegaan, was het niet zo erg geweest dat Felix en Keely echt in gevaar waren geweest. Maar dat zou vast niet lang meer duren. Als hij eindelijk de deur uit was, moest ze hem laten gaan, hem opbergen in een vakje achterin haar hoofd, in het allerverste hoekje. En dat zou ze ook met Keely moeten doen. Misschien moest ze haar wel nog verder weg stoppen, verder dan alle andere pleegouders, zodat er geen herinneringen meer boven konden komen drijven.

Indigo verhief haar stem. ‘Dus, ik krijg die kaartjes voor Atomic Blonde, Kee?’

‘Stuur me de link maar, liefje.’ Keely deed de deur van de koelkast open. ‘Sorry, Indigo, we hebben geen yoghurtjes meer. Ik zet wel wat geld op je lunchaccount zodat je iets in de kantine kunt halen, goed?’

‘Ja, prima.’

‘Of ik kan een broodje voor je maken, hoewel ik niet veel beleg heb.’

‘Je kunt ook naar die tent met de gefrituurde ratten gaan,’ zei Felix.

Hij stond naast de gootsteen en tikte in een razend tempo op zijn telefoon. Keely probeerde om hem heen te werken. Hij kreeg het altijd voor elkaar om in de weg te staan. Dat zou Indigo niet gaan missen. Ook niet als hij weer eens Grace Jones aan het luisteren was zonder koptelefoon, boem, boem, boem door de muren totdat Keely hem beval het zachter te zetten. Of als Indigo over zijn vieze ondergoed heen moest stappen in de badkamer.

Denken aan de minder leuke dingen maakte het makkelijker. Hij was al langzaam aan het vervagen.

Keely was echter nog duidelijk aanwezig. Zij zorgde ervoor dat de wereld om Indigo heen ook duidelijk aanwezig was. Maar dat maakte niet uit. Indigo kon het risico niet nemen. Zij wist wat er binnen in haar zat en wat dat kon aanrichten.

Met haar handen op haar heupen zei Keely: ‘Kiprestaurants zijn het werk van de duivel, Felix. Moedig haar nou niet aan, tenzij je wilt dat ze net zoals ik wordt.’

Felix liet zijn telefoon in zijn zak glijden en sloeg zijn arm om Keely’s schouders. ‘Er is niks mis met jou.’

Keely schudde hem van zich af. ‘Mijn knieën zijn dat niet met je eens.’ Ze kuste Felix op zijn wang. ‘Schiet op, anders kom je te laat.’

‘Wie maakt dat wat uit?’

‘Felix…’

‘Grapje!’

‘En laat me even weten of je bij Wade blijft slapen. Zodat ik de politie niet hoef te bellen.’

‘Ah,’ klonk de stem van Felix vanaf de gang, ‘dat waren nog eens tijden.’

De deur sloeg achter hem dicht.

Keely pakte haar broodjes in folie in en stopte ze in haar lunchtrommel.

‘Gaat het met je, Indigo? Je bent opeens zo stil.’

‘Ja, hoor.’ Hoewel het voelde alsof haar maag opeens boven op haar hoofd zat.

Keely leunde voorover en kuste Indigo op haar voorhoofd. Indigo ademde haar geur in: komkommer en een chic parfum van Gaultier. Jeugdzorg zou die geur moeten opvangen en er flesjes van moeten uitdelen aan alle pleegouders, want dit was hoe moeders moesten ruiken. Indigo wist wel dat ze zich als een echte dochter zou moeten gedragen, haar armen om Keely heen zou moeten slaan en haar misschien zelfs terug zou moeten kussen, want dat verdiende Keely.

Maar ze hield haar adem in en bleef stokstil zitten totdat Keely weer weg was.

De lippen van Keely trilden even, maar toen glimlachte ze. Met haar glanzende vingernagel tikte ze op het karton. ‘Op tijd komen. Daar moeten we allemaal vinkjes voor krijgen. Je hebt eerst een dubbel uur Engels, of niet?’

‘Ja, met die domme prinsesjes Saskia en Mona. Moet ik er echt heen?’

‘Je hebt het beloofd.’ Keely kneep even in haar schouder.

Stokstil. Stokstil! Maar het was al te laat. Door het kneepje had Indigo zich laten gaan. Ze moest beter haar best doen.

‘Je zit er nog geen drie weken, Indigo. Je moet het wel een kans geven. Het is waarschijnlijk je laatste kans, weet je nog?’

Ja, ze wist het nog. Maar dat betekende niet dat ze het ermee eens was.

‘En dat Topshop-jasje was me een rib uit het lijf. Niet echt de dresscode voor Pitt Academy, of wel soms?’

‘Het staat wel leuk, Kee.’

‘Het staat je prachtig, lieverd! Dus trek het aan. Ga naar school. Gedraag je en wees zelfverzekerd.’

‘Is dat je nieuwe motto?’

‘Yes. En nu moet ik weg, ik ga het leven van de winkelaars in Tottenham opvrolijken. Zie je later, lieverd.’

Een zwiepende tas, voetstappen in de hal en de voordeur, iets zachter deze keer. Keely hield de deur altijd tegen voordat de wind hem dichtsloeg.

Indigo spoelde haar kom en haar lepel af. Ze moest opschieten. Ze pakte haar rooster onder de koelkastmagneet vandaan. Iedere schooldag was stom, maar donderdagen waren helemaal vreselijk. Saskia, Mona, die grinnikende slijmbal Levy en de stomme plek waar ze moest zitten, vlak voor de neus van de leraar. En dan had je nog die vreemde jongen, Bailey, die achter haar zat en deed alsof hij niet continu naar haar zat te kijken. Typisch. De lange, magere jongen met het gekke haar moest natuurlijk weer op haar vallen…

Ze hing haar rooster terug naast het karton, liep naar haar kamer en deed haar stijltang in het stopcontact. Die had ze beter even kunnen afvegen, want het antipluisspul van gisteren rook niet echt lekker.

Ze had een gedicht moeten lezen voor Engels. Meneer Godalming had haar zijdelings aangekeken toen hij het huiswerk uitdeelde. Ze had de titel gelezen en het meteen in haar tas gestopt.

‘Praise Song For My Mother’.

Godalming was vast op de hoogte. Alle leraren waarschijnlijk. Ze hadden zeker geloot in de lerarenkamer. De laatste die overblijft, krijgt haar in de klas. Toen Godalming de klos was, had hij vast meer vragen gesteld. Ze stelden die vragen altijd aan iemand anders, nooit aan Indigo zelf, omdat het makkelijker was om over haar te praten dan met haar. Hij had vast de lijst met scholen gezien waar ze van afgetrapt was. Misschien wist hij ook in hoeveel pleeggezinnen ze had gezeten. En hij had zeker gelezen over haar moeder en haar vader en hoe ze Indigo opgerold tegen de slaapkamerdeur hadden aangetroffen.

Gelukkig voerde Godalming niet het gebruikelijke toneelstukje op met die blik, zijn hoofd zijwaarts, een beetje opgelaten en met een beetje medelijden, niet goed wetend wat hij moest zeggen.

Hij zei niet iets als: ‘Als je ooit over je moeder wilt praten, Indigo…’

Dus hoefde zij niet te zeggen: ‘Nee, dank u,’ en toe te kijken hoe zijn hoofd de andere kant op kantelde.

Ze trok een haarlok strak en haalde de stijltang eroverheen. Het rook alsof ze te dicht bij een kampvuur had gezeten.

Alle leraren hadden waarschijnlijk de instructies gekregen om het niet over haar vader te hebben. Volwassenen deden dat nooit. Alleen de kinderen wilden altijd weten wat er precies was gebeurd in die vieze, stinkende flat in het zuiden van Londen… Alsof ze het niet allang hadden gegoogeld. Misschien dachten de volwassenen dat moord besmettelijk was, net als buikgriep. Of misschien wilden ze niet weten wat er precies was gebeurd. Een kussen. Glanzende nagellak.

Blijven ademen.

Zie je? Zo makkelijk was het dus om dat ding wakker te schudden. Het begon alweer aan haar binnenste te vreten. Al die psychologen en maatschappelijk werkers hadden haar geprobeerd wijs te maken dat het iets anders was. Alleen die maatschappelijk werkster in Medway had het bijna goed gehad toen ze tegen Indigo zei dat de appel nooit ver van de boom viel. Alleen was de appel helemaal niet gevallen. Het was dezelfde appel. Dezelfde zaadjes. Het ding dat haar vader had gehad, zat ook in haar. Het was er altijd, oplettend en afwachtend. Het had ervoor gezorgd dat hij een kussen had gepakt en het had vastgehouden… tot…

BLIJVEN ADEMEN!

En weer!

Het werd minder en viel weer terug in haar binnenste. Maar niet helemaal, niet genoeg.

Blijven ademen.

Het was makkelijker nu.

Ze keek in de spiegel. Ze zag eruit alsof ze net onder een helikopter was doorgelopen. Zo kon ze niet naar Pitt Academy.

De brievenbus klepperde. Shit. Het was al bijna negen uur. Indigo haalde nog een haarlok uit de knoop en klemde die tussen de tang.

De brievenbus klepperde alweer. In hemelsnaam! Ze kon toch niet naar buiten met zo’n pluizig hoofd. Ze legde de stijltang op haar blik met haarspullen en liep de gang in. Op de mat lagen een paar enveloppen en een pizzamenu, en in de brievenbus zat een klein pakketje klem. Ze pakte de enveloppen op en legde die op het plankje. Van het pakketje kon ze pas de helft van het label lezen, maar ze zag al dat het aan Keely geadresseerd was. Indigo trok eraan. Jezus, de postbode had zeker een hamer gebruikt om dit voor elkaar te krijgen. Keely moest maar eens een hartig woordje met hem spreken als ze hem de volgende keer zag. Indigo pakte de envelop stevig vast, ze voelde het bubbeltjesplastic ploppen. Ze trok nog een keer. Eén centimeter. Hier had Indigo geen tijd voor. Haar stijltang zou straks nog in brand vliegen in haar kamer. Nog één keer trekken en… ze had hem eruit.

Geweldig. Het pakketje van Keely zag eruit alsof het had gevochten met de rest van de post. Het bruine papier van de envelop was gescheurd waardoor het plastic zichtbaar was en de flap zat ook al half los.

Indigo voelde aan de envelop. Er zat iets kleins en hards in. Ze kneep erin. Harde randen. Misschien had Keely weer wat op eBay besteld en was ze vergeten om te kijken hoe groot het was. Ze had al een keer een handgemaakte schommelstoel besteld, echt een koopje… Tot het ding bezorgd werd en het zo klein bleek als een stuiterbal.

Een geur prikkelde haar neus. Shit, haar stijltang! Ze liet het pakketje op de andere post vallen. Er zat een gemeentezegel op. Dat had ze eerder moeten zien. Het kon alsnog van alles zijn, maar meestal kwamen dit soort pakketjes van jeugdzorg. De vorige keer waren het een paar oude foto’s van Scarlet en Coral geweest die Keely aan haar moest geven. Maar dat was vorig jaar. Wat konden ze haar nu nog opsturen?

Indigo pakte de envelop weer op en schudde er nog eens aan. Het kleine voorwerp bewoog heen en weer.

De envelop was nu toch al beschadigd. Als het voorwerp eruit zou vallen, kon Keely niet echt boos worden. Indigo stak haar vinger in het gat waar de flap al losliet en draaide de envelop om. Het voorwerp viel tegen haar vinger aan. Ze voelde een glad hoekje, het leek op hout. Ze wiebelde heen en weer. Het gat werd een beetje groter. En nog een beetje. Zo, het voorwerp viel in haar hand.

Indigo keek ernaar. Het was een stuk speelgoed, een kleine krokodil van hout. Het beestje was groen geverfd en het wit op de tanden was afgebladderd, maar dat wist Indigo al. Ze kneep haar hand dicht. Het afgebroken stukje aan het uiteinde van de staart drukte in haar huid. Ze wist ook al dat dat zou gebeuren. En ze wist ook hoe zwaar het stukje hout zou aanvoelen, hoewel haar hand wel was gegroeid sinds ze het voor de laatste keer had vastgehouden.

O, God.

Indigo rende terug naar haar kamer en zakte tegen de deur op de grond. Ze trok de rokende stijltang uit het stopcontact. Het was te laat. De envelop kon niet meer worden terug gestopt. De krokodil kon niet meer verstopt worden in de donkere envelop.

Blijven ademen.

Ze legde de krokodil op het tapijt, trok de flap van de envelop los en schudde de rest van de inhoud op de vloer. Ze voelde aan de zakdoek, daar had de krokodil zeker ingezeten. Het leek alsof hij zich eruit had gebeten. Er zaten ook twee vellen papier in. Eén A4’tje met het adres van jeugdzorg. Het andere papiertje was kleiner. Het was een dubbelgevouwen, ouderwets notitiebriefje.

Indigo las snel wat er in de eerste brief stond. Beste Keely… Olive Bankes… De moeder van Mahalia… langdurige dementie… Ja, dat wist Indigo al. Meer tekst. Ze hadden het eerder willen opsturen. We bieden onze excuses aan voor de vertraging. Ook dat was geen verrassing. Keely moest een inschatting maken… en ze kon bellen voor ondersteuning. Indigo moest er een beetje om lachen. Keely zei altijd dat wanneer ze probeerde te bellen, het zo lang duurde voordat ze iemand aan de lijn had, dat de maatschappelijk werkster van Indigo intussen al twee keer was veranderd.

En wie had gezegd dat Indigo de inschatting van Keely nodig had? Ze had genoeg preken gehad over opgroeien en verantwoordelijkheid nemen. Dus dat zou ze nu gaan doen. De verantwoordelijkheid nemen. Ze vouwde het vergeelde papiertje open en streek het glad op haar knie. Er was maar aan één kant geschreven en de zinnen stonden ver uit elkaar. Ze waren ook met verschillende kleuren pen geschreven. Sommige letters stonden netjes achter elkaar, maar aan het einde leken ze met veel moeite op papier te zijn gezet.

Mijn prachtige Indigo,

Het leven is kort. Vanochtend werd ik wakker in een vreemde kamer, maar ze zeiden dat ik hier al een paar maanden woon. Het duurt niet lang voordat alles weg is. Maar zelfs als ik de woorden niet meer vind, weet ik dat jij nog in mijn hart zult zitten.

Ik heb ze gevraagd om je deze brief te sturen als ik overlijd.

Ik heb eerst het adres op de envelop geschreven, voor het geval ik het vergeet.

Ik weet niet hoe lang deze brief wordt, want schrijven doet pijn.

Ik doe deze brief iedere avond op de post.

Ik wil mijn gemoed rust geven.

Vergeef je vader. Zoek hem op. Vergeef hem.

Mahalia heeft het me verteld. Niet aan H. Alleen aan mij.

Veel liefs,

Je oma

Mahalia heeft het me verteld. Wat had Mahalia haar kunnen vertellen? Ze was dood! Omdat die klootzak…

Het voelde alsof Indigo de stijltang tegen haar slapen aan had gedrukt.

Blijven ademen. Diep inademen.

Dit moest een grap zijn van een van de maatschappelijk werkers die ze een keer in de maling had genomen. Misschien was het die vrouw wel die het over de appel en de boom had gehad. Ze was ontslagen daardoor. Misschien wilde ze wraak.

Vergeef je vader. Dat was nog de grootste grap.

Ze had het gevoel dat die grote spin van vanochtend in haar hoofd was geklommen en rondjes rond haar hersenen rende.

Ze ademde diep in en liet de lucht door haar lichaam gaan. Dat voelde al beter. Opnieuw. Rustig lezen. Ieder woord afwegen voordat ze verderging.

Mijn prachtige Indigo… nog in mijn hart… als ik overlijd.

De maatschappelijk werkster was speciaal bij Indigo langsgekomen om te vertellen dat haar oma was overleden. Ze hadden Keely waarschijnlijk gevraagd om goed op haar te letten, voor het geval ze het allemaal niet aankon. En daar hadden ze gelijk in gehad. Indigo had de maatschappelijk werkster aangestaard en geluisterd naar de woorden die langzaam uitvaagden. Ze wist niet eens meer hoe haar oma eruitzag, ondanks de foto’s die ze haar had gestuurd.

En nu dit. Een vreemde brief van een gekke oude vrouw die steeds vergat waar ze woonde. Bizar toch. Ze was echt gek. Ze wilde dat Indigo Toby Scott zou vergeven en hem op zou zoeken!

Hem opzoeken? Indigo wist heel goed waar hij was: in een goedkoop gemeentegraf, samen met drie andere doden. Hij verdiende niet eens een grafsteen om mensen te vertellen wie hij was geweest. Ze ging echt niet naar de begraafplaats om met haar hoofd gebogen naar een stukje aarde te staren. Toby Scott. Hij was er niet meer. En dat was maar goed ook.

Maar hij was niet helemaal weg, of wel soms? Hij had dit ding in haar achtergelaten, dat rond bonsde in haar lichaam en haar leegte opvulde. Het ding dat wachtte op het juiste moment om naar buiten te springen en de mensen die ze liefhad…

Dankzij hem kon ze nooit echt van iemand houden. Nooit. Dat zou niet veilig voor ze zijn.

Ze sloeg haar armen om haar knieën en schopte de krokodil weg. De brief hield ze tussen haar vingers; die kon ze niet loslaten. Ze deed haar ogen dicht en voelde het weer in haar bewegen. Het strekte zich uit en blies hete lucht achter in haar keel.

BLIJVEN ADEMEN, BLIJVEN ADEMEN!

O, God.

3

Bailey had zijn mond moeten houden, dan zouden de opmerkingen van Austin nu niet zo door zijn hoofd spoken.

Bailey man, wat is dat gedoe met Indigo?

Wil je wanhoop zien? Maak dan maar eens een selfie, bro.

Nee, man. Gewoon nee!

Bailey waste zijn handen en keek in de spiegel. Hij deed het zo onopvallend mogelijk, maar toch zag Austin het.

‘Je haar zit goed, hoor.’ Austin hield zijn hand voor zijn ogen. ‘Het heeft een heftige rode gloed.’

Bailey streek een krul achter zijn oor. ‘Dat ben je zelf, man. Je grappen verblinden me.’

Hij pakte een papieren handdoekje en probeerde zijn handen droog te wrijven. Dit spul op school absorbeerde net zo goed als een baksteen. Hij maakte er een prop van en wierp die richting de overvolle prullenbak, waar die van afketste en op de vloer belandde.

Austin zuchtte. ‘Zelfs de vuilnisbak wil niets van je weten!’

Bailey trok de deur naar de gang open. ‘Omdat ik niet bij het vuil hoor.’

Austin hield zijn handen in de lucht. ‘Wil je daarmee zeggen dat ik vuilnis ben? Vind je het gek dat je niet meer vrienden hebt?’

Bailey moest lachen. ‘Ik heb wel vrienden. Ik neem jou alleen mee op sleeptouw omdat je zo zielig bent.’

Ze voegden zich tussen de stroom leerlingen in de gang. Daar was ze! Indigo. Midden in de menigte. Austin had haar nog niet gezien. Gelukkig maar.

‘Jij bent de zielige dude hier.’ Austin ontweek een groepje meisjes uit een jaar onder hen. ‘Je zit de hele les met grote verliefde puppy-ogen naar de achterkant van Indigo’s hoofd te staren.’

‘Ze heeft een mooi hoofd.’

‘Maar de achterkant praat niet. En die doet ook niets anders, bro.’

‘Nee, man! Hou op.’

‘Waarmee? Jij hebt een dirty mind! Ik maak gewoon een grapje.’ Hij gaf Bailey een por met zijn elleboog. ‘Grijp je kans. Je haar zit goed. Laat Indigo je mooie glimlach maar eens zien.’

Had die jongen soms röntgenogen? Zijn moeder zei altijd dat mannen niet meer dan één ding tegelijk konden, maar Austin kon brutaal zijn en zich tegelijkertijd met anderen bemoeien. Bailey had die papieren handdoek uit het toilet mee moeten nemen. Dan had hij de prop in Austins mond kunnen stoppen, zodat hij uit zou drogen en een tijdje stil zou zijn. En dan kon Bailey zich door de stroom leerlingen heen werken tot hij naast haar liep. En misschien, heel misschien, zou hij deze keer niet het gevoel hebben dat hij net een hap uit een ijsberg had genomen als hij een praatje met haar probeerde te maken.

‘Ga dan!’ moedigde Austin hem aan. ‘Wat houdt je tegen?’

De meeste andere leerlingen hadden inmiddels hun lokalen gevonden. Daar was ze. Bailey ademde diep in. Laat die Austin maar praten. Hij ging dit doen. Hij ging iets tegen haar zeggen, zelfs al was het iets stoms over het gedicht dat ze moesten lezen als huiswerk. Hij versnelde zijn looptempo.

Austin pakte hem bij zijn schouder. ‘Meen je dit, bro?’

‘Heren!’ Meneer Godalming haalde hen in. ‘Als ik al laat ben, zijn jullie dat helemaal.’

De leraar snelde de gang door en nam Indigo en de rest met zich mee. Bailey zag ze linksaf slaan. Waarschijnlijk maar goed ook. Aan Austin had hij helemaal niets.

Ze kwamen het Engelslokaal binnen.

Austin grinnikte. ‘Ze zit al op je te wachten. Zit je haar wel goed?’

Indigo zat aan haar tafel voor in de klas. Ze had alles gekruist: haar armen, haar benen en zelfs de pennen op haar tafel lagen over elkaar heen, alsof ze zo vampiers probeerde te verjagen. Bailey hoopte dat haar ogen ook schuin keken, want ze leek recht naar die slijmbal van een Levy te kijken, die weer eens naar haar zat te glimlachen. Bailey had medelijden met haar. Het was al erg genoeg om midden in het jaar te beginnen in een nieuwe klas zonder dat je ook nog met Levy te maken kreeg en recht voor het kruis van meneer Godalming moest zitten.

‘Ga zitten allemaal.’ Godalming hield een vel papier omhoog. ‘“Praise Song for My Mother”. Ik zal maar eens heel optimistisch zijn en ervan uitgaan dat jullie het allemaal hebben gelezen en erover na hebben gedacht.’

Indigo zakte onderuit.

‘Kom op, doe eens mee!’ De priemende blik van Godalming ging door de klas. ‘Kunnen jullie dan op zijn minst doen alsof jullie geïnteresseerd zijn?’ Hij keek over Bailey heen naar de tafel achter hem. ‘Mona? Wat denk jij dat de dichter ons wil vertellen?’

Mona kreunde even. ‘Het is veel te warm, meneer.’

Ze had gelijk. Bailey kon de lucht bijna zien bewegen door de hitte. Iemand zou de verwarming op Pitt Academy echt eens moeten nakijken. Indigo leunde voorover en trok haar jasje uit. Ze hing het over de rugleuning van haar stoel.

‘Je doet het weer,’ fluisterde Austin op de toon waarop mensen in de bus vaak met elkaar praten.

‘Wat?’

‘Laserogen. De achterkant van haar hoofd.’

‘Ik zei toch al dat ik haar hoofd mooi vind.’

‘Ik snap dat gestreepte haar niet helemaal. Ze ziet eruit als…’ Austin sloeg zijn hand voor zijn mond. ‘Ik snap het al, man! Ze is net een zebrapad. En jij bent het oranje knipperlicht. Samen zorgen jullie voor de verkeersveiligheid.’

De blik van Godalming ging weer door de klas en bleef hangen bij Austin. ‘Ja?’

‘Wat is er, meneer?’

‘Vertel jij eens wat je van het gedicht vindt.’

‘We hadden het over de geur van gebakken banaan, hoe universeel die geur is! Iedereen vindt dat lekker.’

Godalming knikte. ‘Dank je, Austin. Ik weet zeker dat je bijdrage over de culturele universaliteit van gebakken banaan zeer relevant is.’ Hij draaide zich naar het whiteboard. ‘Wil iemand anders nog iets toevoegen?’

Austin bewoog weer naar Bailey toe. ‘Ik heb een nieuwe naam voor haar bedacht.’

‘Kan me niet schelen.’

‘Big Bang.’

‘Kan me niet schelen.’

‘Wil je weten waarom?’

‘Ik zeg toch dat het me niet kan…’

‘De neef van Soraya vertelde dat Indigo van haar vorige school is getrapt omdat ze een of andere gast, Stivo genaamd, een klap had verkocht.’

‘Dat weet ik.’

‘Ja, maar ze heeft hem niet alleen geslagen.’

Levy zat Indigo nu echt volledig aan te staren. Het verbaasde Bailey dat ze het slijm niet uit haar ogen moest vegen.

‘Ik heb gehoord over die Stivo. Hij valt meisjes lastig.’

‘De neef van Soraya zei dat ze helemaal doordraaide. Schreeuwen, vloeken, en zo. Eén grote explosie, alsof ze een heel nieuw universum wilde creëren. Ze heeft ook een van de leraren geraakt.’

‘Wat wil je hiermee zeggen?’

‘Ze kan jou ook te grazen nemen.’

‘Ik val geen meisjes lastig.’

‘Misschien haat ze alle mannen. Zelfs lieve jongetjes zoals jij.’

En idioten zoals Levy. Tot nu toe leek het erop dat ze hem in ieder geval niet zag zitten.

‘Austin, je moet niet alles geloven wat je hoort. Ze zeggen altijd van alles over nieuwe leerlingen. Jij zei ook dat die Isabelle een nichtje van Adele was.’

‘Dat dacht ik echt.’

‘Onzin, bro. Het was helemaal niet waar.’

Godalming besprak het eerste vers van het gedicht op het whiteboard. ‘Water. Deep and bold and fathoming. Wat denken jullie dat het betekent? Saskia?’

‘Misschien probeerde haar moeder haar te verdrinken als baby, meneer.’

Er klonk gelach.

Godalming gaf niet op. ‘Bedoel je dat het moederschap koesterend en gevaarlijk kan zijn?’

‘Ja, meneer.’ Saskia sprak langzaam en op een ironische toon. ‘Sommige moeders zijn dodelijk goed, begrijpt u wat ik bedoel? Andere moeders zijn weer dodelijk slecht.’

Indigo draaide zich om naar Saskia. Als blikken konden doden… Levy floot.

Austin klakte met zijn tong. ‘O, man. En had ik al gezegd dat die Stivo een neef van Saskia is?’

‘Je maakt een grapje?’

Indigo was nu degene met de laserogen. Bailey kon ze bijna een gaatje zien boren in het voorhoofd van Saskia.

‘Hm. Interessante interpretatie, Saskia.’ Godalming keek de rest van de klas door. ‘Iemand anders?’

De hand van Indigo schoot de lucht in. Het duurde even voordat Godalming haar aandacht gaf.

‘Hier, meneer.’ Levy leek trots dat hij twee woorden achter elkaar had weten uit te brengen.

‘Dank je, Levy. Indigo, wat wil je hier nog over zeggen?’

‘Ik wil graag zeggen dat Saskia een domme trut is.’

Levy floot weer. Waarschijnlijk was dat voor hem makkelijker dan praten.

Godalming viel stil en even leek het alsof hij en Indigo de enige in de ruimte waren. Bailey spande zich in om te kunnen horen wat er ging gebeuren, net als de rest van de klas waarschijnlijk.

‘Laten we onze aandacht bij het gedicht houden.’

‘Meneer!’ Saskia was opgestaan. ‘U gaat hier wel iets mee doen, toch?’

‘Niet nu, Saskia.’

‘Als ik zoiets had gezegd, had u me eruit gestuurd.’

‘Ga zitten, Saskia.’

Indigo staarde naar de tafel voor zich. Het gezicht van Saskia vertrok van woede. Met veel kabaal trok ze haar stoel naar achteren en ging weer zitten.

Austin trok een wenkbrauw op naar Bailey. ‘Zie je? Godalming maakt liever Saskia boos dan dat hij degene is die ons hele melkwegstelsel op zijn kop zet.’

Indigo zakte nog iets verder weg in haar stoel en strekte haar benen uit onder de tafel. Haar mond bewoog, alsof ze aan het bidden was. Ze zag er echter niet uit als een gelovige, tenzij christenen tegenwoordig minirokken droegen en gekleurde strepen in hun haar verfden.

‘Meneer?’ Carly hield haar hand in de lucht. ‘Het is alsof de dichter weer in haar moeder zit.’

Godalming grijnsde. ‘Nu komen we ergens. Goed, dames en heren. Jullie hebben dertig minuten. Ik wil dat jullie een beoordeling schrijven over het gedicht. Denk aan de vorm, het thema, de literaire kunstgrepen. Wat wil de dichter ons vertellen?’

Indigo leek nog steeds in stilte te bidden. Of misschien was ze aan het bedenken welke scheldwoorden ze straks allemaal op Saskia af zou vuren. Levy leunde naar voren en zwaaide met zijn hand voor haar ogen. Indigo stak haar middelvinger op. Levy mompelde nog iets. Dat leverde hem twee middelvingers op. Geweldig. Al sinds de basisschool leken meisjes het geweldig te vinden als Levy hen aandacht gaf.

‘Een beoordeling!’ riep Godalming. ‘Nu!’

Het hoofd van Indigo hing naar beneden toen ze iets in haar tas zocht. Lange, blonde plukken en lange, zwarte plukken. Natuurlijk! Hij had zich gek laten maken door Austin, waarom had Bailey het niet eerder gezien? Wie had ook zulk haar? Debbie Harry! Blondie, op de cover van Parallel Lines uit 1978.

Dus Indigo hield van Blondie? Dat moest haast wel. Nu hadden ze tenminste echt iets om over te praten.

Bailey sprong op van het geluid van de bel. Hij stopte snel zijn notitieblok in zijn tas en liet zijn pennen erbovenop vallen.

Austin zei: ‘Ze gaat ervandoor.’

‘Ze lijkt van slag. Ik laat haar wel even met rust.’

‘Altijd stalken, maar praten ho maar.’

‘Goeie, man. Het verbaast me dat je die line nog niet verkocht hebt.’

‘Saskia!’ Godalming was opgestaan om wat natuurlijk overwicht uit te stralen. ‘Ik wil je even spreken.’

‘Maar meneer, het is pauze.’

‘Laten we opschieten dan.’

Saskia slingerde haar tas over haar schouder en liep langzaam naar voren. Ze bleef even staan naast Bailey en gniffelde. Daar ging ze weer.

‘Ben je al model voor de McDonalds, Ronald?’

Bailey keek in haar samengeknepen ogen. ‘Kun je niets beters verzinnen?’

‘Het blijft grappig.’

‘Mwah. Een beetje afgezaagd is het wel. Die clown is er niet eens meer.’

Ze trok een gezicht. ‘Ik weet heus wel hoe een clown eruitziet.’ Toen liep ze verder naar Godalming.

Austin schudde zijn hoofd. ‘Zo’n grote mond! Jouw haar is tenminste echt, man. In Brazilië is er een dorp waar alle vrouwen kaal zijn door haar.’

Bailey moest lachen. ‘Zeg je dat ook tegen haar?’

‘Dat deed ik toch net? Ze was alleen te ver weg om me te horen. Ga je mee naar Rooster C? Ik heb daar met Soraya afgesproken in de pauze.’

‘Dan laat ik jullie lekker met zijn tweeën.’

‘Bailey?’ Godalming had een map vol werkbladen in zijn hand. ‘Ik vergat deze aan Indigo te geven. Kun jij hem geven als je haar nog ziet? Anders kun je ‘m gewoon weer naar mijn kantoor brengen.’

‘Natuurlijk, meneer.’

Bailey stopte de map in zijn tas. Achter hem ging Saskia de discussie aan met Godalming. Hij deed de deur van het lokaal achter zich dicht en volgde Austin de gang door.

‘Wauw!’ zei Austin. ‘Ik kan Rooster C beter om een portie rauwe kip vragen.’

‘Wat?’

‘Ik zei het toch al. Indigo is een wandelend explosief en jij bent zojuist uitgekozen om haar zes weken lang aan Shakespeare te geven. Als de Big Bang ontploft, creëert ze een barbecue met een straal van een paar kilometer. Succes, vriend.’

Hij klopte Bailey op zijn schouder en liep snel weg.

De hele school was in beweging, iedereen ging naar de kantine of naar buiten voor kip en milkshakes. Waar zou Indigo heen gaan? Bailey had haar één keer gezien bij Rooster C. Die keer was ze alleen binnengekomen, ze had even naar de rij gekeken en was gelijk weer weggegaan. Maar soms zat ze in de kantine. Maandag had ze er gezeten, met haar benen opgetrokken en haar koptelefoon op. Hij was twee keer langsgelopen. Ze had niet op of om gekeken.

‘Hoe heet jij?’ Een lerares was vlak voor Bailey stil blijven staan. Ze zette haar bril met jampotglazen boven op haar hoofd.

‘Sorry, mevrouw?’

‘Je naam.’

‘Bailey, mevrouw.’

‘En je voornaam?’

‘Bailey is mijn voornaam. Bailey Mason-Lyte.’

‘Juist. Ja. Maar dat had ik je niet hoeven vragen, of wel soms?’

Ze wees naar zijn borst.

‘Mevrouw? O.’ Hij trok het keycord met zijn ID-kaart onder zijn overhemd vandaan.

‘Je kent de regels. Je naam moet altijd zichtbaar zijn. Als ik je weer betrap, meld ik het bij je mentor.’

Hij knikte. Deze onzin zou hij niet missen als hij van school was. Zou zijn moeder hardcore zijn geweest op school? Dat kon hij haar maar beter niet vragen.

De lerares liep door, op zoek naar jongere leerlingen om te pesten. Bailey stond inmiddels voor de ingang van de kantine. Hij kon net zo goed even kijken of Indigo er was, hoewel Pitt Academy toch niet kon geloven dat leerlingen hun geld zouden uitgeven aan een kaasbroodje en een zakje chips als ze voor hetzelfde geld hot wings en friet konden halen aan de andere kant van de straat.

Maar Indigo was er wel. Ze zat in haar eentje met haar koptelefoon op. Ze at yoghurt en keek op haar telefoon. Een paar tafels verderop rolden Mona en een paar vriendinnen een blikje cola over tafel naar elkaar toe. Ze keken allemaal naar Indigo.

En Indigo zat daar maar alsof ze er geen idee van had dat zij er ook waren. Maar Saskia zou nu ieder moment de gang door kunnen komen en wraak willen nemen.

Bailey haalde de map uit zijn tas. Het plastic voelde glad aan in zijn handen. Hij keek toe hoe Indigo een zwarte haarlok naar achteren streek. Ze keek niet op of om. Hij hoefde alleen maar naar haar toe te lopen, haar de map te geven en… dan konden ze samen een kopje koffie gaan halen of zoiets. Hij moest wel snel zijn, voordat Saskia klaar was met ruziemaken met meneer Godalming.

Hij had maar één woord nodig. Alleen een ‘hoi’. Maar zijn tong werkte niet mee.

‘Yo! Ronald!’ Dat was Mona, met haar beste Saskia-imitatie.

Bailey negeerde haar, maar de stem van Mona was wel door de muziek van Indigo heen gedrongen. Ze keek op, ving Bailey’s blik en keek weer naar haar telefoon.

Gewoon ‘hoi’. Nu moest het gebeuren. Hij liep naar haar toe.

‘Hoi.’ Het klonk alsof hij hoestte.

Niets. Ze had vast haar muziek harder gezet. Mona mompelde iets en haar vriendinnen moesten lachen. Bailey vocht tegen de rode blos die langzaam op zijn wangen verscheen. Hij pakte een stoel en ging tegenover Indigo zitten. Ze zette haar koptelefoon af en keek naar hem. Het was niet alleen haar kapsel. Ze was voor de volledige Debbie Harry-look gegaan: lippenstift, oogschaduw, alles. Alleen had Indigo goudbruine ogen in plaats van groene, en ze had een zilveren oorbel boven in haar oor. Die was hem nog niet eerder opgevallen.

Hij was weer aan het staren en probeerde zijn ogen op haar oor te houden.

‘Wil je iets van me?’

‘Sorry.’ Zijn mond kwam langzaam in beweging. ‘Godalming vroeg of ik je deze wilde geven.’

Hij legde de map op tafel, die vormde een soort blokkade tussen hen in.

‘Oké. Bedankt.’

De stoel van Bailey vloog opeens naar voren. Hij keek om zich heen. Het was Levy, hij gaf Indigo een vette knipoog. Goed gedaan, Levy. Het is je gelukt om een stilstaand voorwerp te raken met je voet. Levy liep door en ging naast Mona zitten, die zijn hand vastpakte alsof die anders van zijn pols af zou vallen.

‘Jezus,’ zei Indigo. ‘Zelfs mijn middelvinger heeft geen zin meer in hem.’

Bailey reageerde: ‘Hij is altijd al een sukkel geweest.’

‘Ja?’

‘Ik ken hem al sinds de kleuterklas. De meeste van ons zaten ook op dezelfde basisschool.’

‘Geluksvogel.’

Die verdiende hij. Wat was er erger dan een les Engels met uitzicht op het kruis van Godalming? Eraan herinnerd worden dat alle anderen elkaar al kenden sinds ze vijf jaar oud waren.

Maar ze was niet opgestaan en weggegaan. Ze had zelfs haar koptelefoon niet opnieuw opgezet. Dit was zijn kans.

Koffie. Samen. Nu.

Hij vroeg: ‘Indigo? Wil je…’

Indigo fronste. ‘Serieus?’

Hij had nog niet eens iets gevraagd! Was ‘serieus’ een goed of een slecht teken? ‘Nou, ik dacht…’

Nu hoorde hij het. Mona was aan het zingen. Het klonk niet eens slecht. Ze deed ‘Mama Used to Say’ van Junior Giscombe.

‘Yessss!’ Saskia was terug. Ze zwaaide met haar handen en liep heupwiegend door de kantine. ‘Klinkt goed, ga zo door!’

Indigo leek wel verdoofd. Ze zat stokstil met haar ogen wijd opengesperd.

Bailey zei: ‘Ze houden gewoon van aandacht.’

Indigo bewoog niet. Mona en haar vriendinnen waren nu begonnen aan ‘Mamma Mia’. De andere leerlingen zaten ook naar hen te kijken, en zelfs de leraren, alsof Saskia een flashmob was begonnen.

De stoel van Indigo schoot naar achteren, ze stond op en snelde de kantine uit. Er klonk gejuich vanaf de tafel van Mona.

Mona lachte liefjes naar Bailey. ‘Ben je nu overgestapt op zielige gevallen?’

‘Nee,’ antwoordde Bailey. ‘Jij was de laatste.’

‘Hé! Kijk eens wat ik heb gevonden.’ De lange, gouden nagels van Saskia haalden een jasje van de rugleuning van de stoel waar Indigo had gezeten.

Mona joelde. ‘Cool!’

‘Ja. Heel cool.’ Bailey hield zijn hand op. ‘Ik geef ‘m haar wel.’

Saskia stopte haar kauwgom in haar wang en zei: ‘Ik geloof niet dat ik jou ermee kan vertrouwen, man.’

‘Ach, kom op, Saskia. Je weet ook wel dat ze in de problemen komt als ze zonder jasje gesnapt wordt op de gang.’

‘Precies. Daarom moeten we ‘m goed voor haar bewaren.’

Saskia gooide het jasje naar Mona, maar niet hard genoeg. Het viel op de vieze grond. Mona pakte het met haar duim en wijsvinger op. Er zat een grote vetvlek op de voering.

‘Oeps. Zo kunnen we het niet teruggeven natuurlijk.’ Saskia ving het jasje toen Mona het teruggooide. ‘We moeten het eerst schoonmaken.’

Bailey probeerde het af te pakken, maar Saskia gooide net te laag. Het jasje schoof over de vloer en kwam terecht in een hoopje afval naast de vuilnisbak.

Saskia wreef in haar handen. ‘Als je ook maar iets zegt, Roodhoofd, dan zorgen we ervoor dat je liefje nergens meer zonder ons naartoe kan op school. Begrepen?’

Mona liep richting de vuilnisbak en bleef daar met haar armen over elkaar staan.

Saskia vroeg: ‘Geef eens antwoord. Heb je me gehoord?’

Mona deed een stap naar achteren en duwde de mouw van het jasje nog iets verder in de troep.

Saskia zei: ‘Ja. Je begrijpt me wel.’

Indigo stopte met rennen. Vlak achter haar schold iemand haar uit. Indigo kon terugschelden, maar niet nu. Als ze haar mond open zou doen, als ze zou proberen wat terug te zeggen, zou het niet alleen bij woorden blijven. Het ding was er klaar voor, haar botten trilden al tegen haar huid. Ze duwden en drukten.

Alsjeblieft. Niet hier.

Die stomme bitches. Ze deden het expres. Ze pestten haar. Ze wilden dat het zou gebeuren. Als ze de reflectieruimte nu maar kon vinden, dan kwam het nog wel goed. Daar kon ze tot rust komen, haar hoofd proberen te vullen met goede gedachten en het ding verdringen.

Linksaf? Rechtsaf? Rechtdoor? Het zag er allemaal hetzelfde uit. Waarom was iedere school ontworpen om haar op de proef te stellen? Ze gokte op linksaf. Gelukkig, een informatiebord. Dat zou haar wel helpen. Nee! Er stond alleen maar meer onzin op over hoe Pitt Academy levens veranderde.

Een aantal jongere leerlingen kwam de trap af. Ze deed haar ogen dicht en leunde tegen de muur.

Blijven ademen. In haar maag sprong het op en neer, alsof het haar uitlachte. Ze moest beter haar best doen. Ze moest de juiste beelden in haar hoofd krijgen. Ze moest zich er een positieve voorstelling van maken, dat had haar psycholoog gezegd.

MevrouwWemelLinGiselle. Blijven ademen.

Het werkte niet.

MevrouwWemelLinGiselle. Blijven ademen.

Het getouwtrek binnen in haar bleef doorgaan.

MevrouwWemelLinGiselle. Blijven ademen.

Ze raakte haar buik even aan.

Ontbijten met mevrouw Wemel en haar kinderen in hun huis vol magie. Lin uit Spirited Away, die haar een broodje gaf in het badhuis. Op de rug van Giselle uit Enchanted terwijl ze door het New Yorkse appartement rende. Het waren slechts fantasiebeelden, maar alles was beter dan waar ze aan probeerde te ontsnappen.

Ze deed haar ogen open. De andere leerlingen waren weg, hun schelle stemmen vervaagden. En ze wist waar ze was. Ze had rechtdoor moeten gaan. Ze liep de deur uit, stak het gras over en ging aan de andere kant het gebouw weer in. Ja! Ze was er! De reflectieruimte.

Indigo deed de deur open. Het lokaal was leeg. Gelukkig. Ze hadden gezegd dat ze hiernaartoe mocht komen als het haar allemaal even te veel werd, maar het was moeilijk om tot rust te komen als er nog andere leerlingen waren die discussieerden met hun maatschappelijk werkers. Ze liep naar de waterkoeler, hield er een plastic beker onder en drukte op de knop. Ze dronk de beker in één keer leeg en rilde even bij het koude gevoel in haar buik. Ze vulde de beker nog een keer en ging op een van de zachte stoelen zitten.

Ze was klaar voor vandaag. Wiskunde inhalen moest maar even wachten. Ze moest weg zien te komen van deze vreselijke plek en naar huis gaan. En misschien zou ze de brief uit haar kussensloop halen en hem opnieuw lezen. En ze zou er zeker een foto van maken en naar Primrose sturen. Zij zou wel weten waar het over ging.

De deur ging open. Er kwam een mollig meisje met een woeste gezichtsuitdrukking binnen. Ze keek naar Indigo. Wat? Wilde dit meisje haar soms aanvallen?

Ja, dat wilde ze inderdaad! Haar kin stak naar voren. ‘Waar kijk je naar?’

Indigo pakte haar koptelefoon en zette hem op. ‘Ik laat je al alleen.’ Ze scrolde door haar afspeellijst. ‘Atomic’. Goede keuze. Ze zette het volume hard, deed de deur open en keek de gang in. Niet te manisch reageren. Ze stapte de deur door.

‘Jij!’

Een lerares met een enorme bril waarmee ze net op een Powerpuff Girl leek, gebaarde dat Indigo haar koptelefoon af moest zetten. Indigo zette Blondie op pauze en hing de koptelefoon om haar nek.

De lerares fronste. ‘Hoe heet je?’

‘Indigo. En wie bent u, mevrouw?’

‘Ik ben mevrouw Devrille.’ Er verscheen een glimlach op het gezicht van de lerares. Ze deed een stap naar voren en bekeek Indigo van top tot teen. ‘Waar is je jasje?’

‘Wat?’

‘Het kledingvoorschrift, Indigo. Je ouders en jij hebben het moeten ondertekenen. Je rok is trouwens ook te kort.’

Haar jasje. Shit. Keely had het met veel moeite voor haar gekocht, de toelage was lang niet genoeg voor dat soort uitgaven. Indigo had haar beloofd – gezworen – dat ze er netjes mee zou omgaan.

‘En dat is geen zwarte panty, Indigo.’

Indigo was zo snel als ze kon het Engelslokaal uitgerend. Misschien hing haar jasje daar nog.

‘Je schoenen…’

Haar jasje. Ze moest het terugvinden. En, o, nee… het scharrelde, schraapte, drukte.

MevrouwWemelLinGiselle. Blijven ademen.

MevrouwWemelLinGiselle. BLIJVEN ADEMEN.

Het werkte niet.

‘Indigo? Heb je me gehoord? Ik moet je ouders bellen.’

Het gat, de knarsende randen, het opborrelen.

‘Ik begrijp het, mevrouw! Uw stomme uniform kan me niks schelen, maar ik moet…’

De lerares sperde haar ogen wijd open. Ze vulden haar hele brillenglazen. ‘Wie is je afdelingsleider?’

‘Mijn jasje!’

Die stomme koe schudde haar zielige hoofd. Blijven ademen. Blijven ademen.

De lerares raakte de arm van Indigo even aan. ‘Die kun je later ophalen. Ik denk dat we nu beter even naar je afdelings…’

‘NEE!’ Het kwam eruit als een brul.

De lerares zei nog iets, maar het was voor Indigo moeilijk om iets anders te horen dan haar eigen ademhaling en het gebons onder haar huid. Haar hele lichaam voelde alsof het in een ketel met kokend water was gevallen.

‘We moeten je vader of moeder maar bellen.’

‘Mijn moeder is dood, idioot! En mijn vader heeft haar vermoord!’

Indigo kon zich niet langer beheersen. Haar knokkels knalden pijnlijk tegen een muur. Ze huilde omdat het vanbinnen en vanbuiten zo’n pijn deed en als ze niet zou stoppen, zou ze helemaal oplossen in haar tranen.

4

Bailey wist al dat het geen zin had om te rennen voor de bus. Zelfs als hij nog op tijd zou zijn, zou de bus vol zitten met hyperactieve meiden van St. Ecclestia. Daar was Bailey niet voor in de stemming.

‘Yo!’

Austin haalde hem rennend in.

Bailey trok een wenkbrauw op. ‘Yo?’

‘Je laat ‘m gaan, zeker? Wacht je op de volgende?’ Austin keek op zijn telefoon. ‘Zes minuten nog.’

Bailey schudde zijn hoofd. ‘Ik heb geen haast. Ik wilde naar de platenwinkel gaan.’

‘Flash Tracks of Final Vinyl?’

‘Ik heb tijd voor allebei.’

Austin remde af en bleef naast hem lopen. ‘Ik hoorde van Soraya dat de Big Bang weer is ontploft vandaag.’

‘Ik was erbij.’

‘Serieus, gast? Je bedoelt dat je haar echt in actie hebt gezien?’ Austin had een operatie nodig om zijn kaak weer terug in de normale stand te zetten.

‘Saskia’s groepje had haar jasje meegenomen. Ik zocht Indigo om het haar te vertellen.’

‘Dus haar jasje was gestolen? En daarom flipte ze zo?’

‘Ik denk het.’

‘Ik hoorde ook dat ze die lerares een dreun heeft gegeven.’

‘Onzin.’

‘Wat is er dan gebeurd?’

‘Het was gewoon… Laat maar.’

‘Ach, kom op, Bailey. Vertel me het verhaal gewoon!’

‘De volgende keer zal ik het voor je filmen, goed?’

‘Niet zo heilig doen. Jij hebt toegekeken. Jij. Niet ik.’

Daar had hij geen antwoord op. Zijn vader had hem eens verteld over de enige keer dat Bailey een woede-uitbarsting had gehad. Dat was toen hij twee was en ze bij de vijver in Victoria Park waren. Bailey wilde het water in, net zoals in het peuterbad, en niets wat zijn vader zei kon hem ervan overtuigen dat het geen goed idee was. Uiteindelijk was Bailey geknapt en had hij zich schreeuwend op de grond gestort. Zijn vader was gewoon naast hem gaan liggen en had gewacht tot hij klaar was. De mensen om hen heen had hij laten staren.

Indigo was ook geknapt, maar niemand was naast haar gaan liggen. Iedereen had alleen maar toegekeken. Inclusief Bailey. En het was ook nog eens de schuld van Bailey geweest. Hij had het jasje gewoon onder de voet van Mona vandaan moeten grissen. Hij had te snel opgegeven.

Hij vroeg: ‘Wist jij dat?’

‘Ik zei het toch: Big Bang!’

‘Nee,’ zei Bailey. ‘Dat haar moeder dood is.’

Austin trok een gezicht. ‘Ja. Dat weet iedereen.’

‘Ik niet.’

‘Dat komt omdat je met niemand praat.’

‘Ik praat toch met jou.’

‘Ik dacht dat je het wist.’

‘En haar vader? Wist je dat ook?’

Austin keek ongemakkelijk.

‘Jezus, Austin. Je hebt haar gegoogeld zeker.’

‘Net zoals jij gaat doen zodra je thuis bent.’

‘Nee… Nou ja, misschien. Weet jij wat er gebeurd is?’

‘Ze was nog heel jong. Haar ouders zaten aan de drugs en ze denken dat haar vader daardoor is doorgedraaid en haar moeder heeft vermoord. Hij heeft meteen bekend.’

Bailey ademde uit met een zucht. ‘Mijn vader heeft vaak gewerkt met kinderen die zulke dingen hebben meegemaakt. Maar ik had nooit gedacht…’

‘Wat?’

Dat er een bij me in de klas zou zitten.

Austin glimlachte vals, alsof hij wist wat Bailey dacht.

‘Saskia, Mona en die andere meiden waren in de kantine liedjes aan het zingen over moeders. En dan nog dat gedicht voor Engels.’

You were moon’s eye to me… O, God.

‘Tja,’ zei Austin. ‘Dat is wel hard.’

‘Hard? Ze begint op een nieuwe school en iedereen maakt haar belachelijk omdat haar moeder dood is. Niet zo gek dat ze dan doordraait.’

‘Je had haar ook kunnen troosten.’

‘Austin, ik meen het.’

‘Ik ook. Dat meisje was van streek en jij stond als een ramptoerist te kijken.’

‘Zo ging het niet.’

Het was zelfs nog erger geweest. Bailey was gewoon weggelopen, in de hoop dat ze hem niet had gezien.

Austin gaf hem een por. ‘Hé, kijk eens, wie is er nou de stalker: jij of zij?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Daar staat ze, bij de Old Hat.’

Inderdaad. Ze stond voor de rommelwinkel en keek in de etalage.

‘Ze wacht waarschijnlijk gewoon op een taxi.’

‘Dan is ze rijker dan jij en ik. Als je haar mee uitneemt, betaalt zij straks nog.’

‘Ik ga met haar praten.’

‘Ben je niet bang dat ze je in elkaar slaat?’

‘Dat is niet grappig, Austin. Je hebt gelijk. Ik heb staan toekijken. Ik moet het goedmaken. En jij gaat niet mee.’

Austin haalde zijn schouders op. ‘Bro, ik zou niet durven, ik hou mijn botten liever heel.’

Hij sloop weg en begon te rennen om de bus te halen. Bailey stak de straat over richting Indigo. Plotseling draaide ze zich om. Ze had vast zijn weerspiegeling gezien in het raam. De hand van Bailey bewoog automatisch naar zijn haar, maar hij kon de beweging nog ombuigen om te krabben aan zijn nek.

Toen maakte hij er een soort zwaai van. ‘Hoi.’

Deze ‘hoi’ klonk veel beter, minder als een kat die een haarbal ophoestte.

Indigo hield haar hoofd schuin. Ze had eyeliner opgedaan sinds hij haar voor het laatst had gezien en haar haren zaten bij elkaar gebonden in een paardenstaart. Sinds hij haar voor het laatst had gezien. Huilend en ingestort tegenover die stomme lerares.

Ze vroeg: ‘Volg je me soms?’

‘Uh. Nee. Ik kom wel vaker bij de platenwinkel.’

Ze keek opzij richting Final Vinyl aan het einde van de rij winkels en weer terug naar hem.

‘Ik dacht… Ik wilde gewoon even zeggen dat ik het vervelend vond van je jasje.’

Haar jasje. Ja, en omdat hij had staan toekijken hoe ze doordraaide.

Indigo kneep haar ogen tot spleetjes. ‘Wat bedoel je?’

‘Ik zag dat Mona het pakte. Ik wilde je opzoeken om het te zeggen en…’

Ze keek naar haar schoenen. ‘En?’

‘Sorry. Gaat het met je?’

Ze hield haar ogen op de stoep gericht. ‘Het was… Ik wilde niet… soms gaat het gewoon mis. Hebben veel mensen het gezien?’

‘De lessen waren al begonnen. Er waren niet veel mensen op de gang.’

Hoewel er wel deuren van klaslokalen waren opengegaan en er nieuwsgierige gezichten de gang in hadden gekeken.

Ze keek op, recht in zijn ogen. ‘Maar jij hebt het wel gezien, of niet soms?’

Hij moest wel terugkijken. ‘Ja.’

Ze knipperde, maar keek niet weg.

Zijn lippen bewogen. ‘Heb je zin in een kopje koffie?’

Ze beet op haar lip en keek opeens weer serieus.

‘Ik moet een cadeautje kopen voor mijn pleegmoeder.’ Ze draaide zich om en liep de Old Hat binnen. In de deuropening bleef ze staan. ‘Zie ik je morgen op school?’

‘Ja.’

‘Tot dan.’

‘Ja!’

Een echte glimlach en toen was ze weg.

De rommelwinkel was tot de nok toe gevuld met meubels, beddengoed, borden, van alles. Indigo wachtte even bij het raam tot hij was weggelopen. Toen hij achteromkeek, dook ze snel achter een stapel koffers. Ze had naar hem geglimlacht. Ze moest zich beter beheersen de volgende keer.

Ze liep weg van het raam. Haar schooltas hield ze dicht tegen zich aan, haar dag was al slecht genoeg zonder dat ze ook nog eens wat porseleinen beeldjes van de planken zou stoten. De eigenaar zag er best cool uit, trouwens. Een soort jonge professor Sneep met stretchers in zijn oren. Hij knikte naar haar voordat hij zijn aandacht weer op zijn tijdschrift richtte. Ze boog voorover om een aantal glazen dierenbeeldjes te bekijken. Een zebra, een buffel, een grote haan, een ijsbeer. Geen krokodil. Ze pakte een geel olifantje op; die was wel schattig, maar het uiteinde van zijn slurf was afgebroken. Ze zette het terug op de plank. Gelukkig beefde ze niet meer zo. Een uur geleden had ze deze winkel nooit in gedurfd.