DE LAATSTE ZES

Eerste druk, maart 2019

Oorspronkelijke titel The Final Six

Uitgave HarperCollins Publishers

Copyright © 2018 by Alexandra Monir

Copyright voor Nederlands taalgebied © IMAGINE, Veghel 2019

Vertaling Marije Kok

Omslagfoto Getty Images

Opmaak ZetSpiegel, Best

ISBN 978 94 633 3852 3

NUR 285

www.imagine-yabooks.nl

imagine

imagine_yabooks

imagine.ya.books

IMAGINE is een imprint van ImageBooks Factory BV.

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, of op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor de echte Leo:

Mijn zoon,

Mijn hart,

Mijn liefste.

Een

LEO

Rome, Italië

Er gebeurt iets vreemds wanneer je niets meer hebt om voor te leven. Je bestaan verliest al zijn scherpe randjes. Er zijn geen diepe afgronden meer, geen heuvels om te beklimmen. Kleuren vervagen en lopen door elkaar heen totdat je omgeving alleen nog maar bestaat uit een hoop betekenisloze vormen en figuren in dezelfde tint grijs. Er is niets wat je zou kunnen verrassen of dat oude gevoel van vreugde of angst zou kunnen doen herleven. Geen mens is zo gevoelloos, zo verdoofd, als jij. En dan, net wanneer je wordt opgeslokt door de monotone routine, knapt er iets. Ik wil dit niet meer.

Ik hoop niet dat mensen me kwalijk zullen nemen wat ik van plan ben te doen. Het punt is dat ik niet zeker weet of ik überhaupt wel een keus heb. Deze dag lonkt al een jaar naar me – sinds het water steeg en onze stad opslokte. Ik zou een van de ‘gelukkigen’ moeten zijn omdat ik het heb overleefd, maar niets is minder waar. Waarom zou je je gelukkig prijzen als je de doden hoort schreeuwen zodra je je ogen sluit, of elke ochtend in je eentje ontwaakt en gedwongen wordt om je alles opnieuw te herinneren? Het gevoel van afschuw laat je niet los. Het volgt je overal naartoe, hijgt in je nek, fluistert in je oor.

Ik werp een blik op de klok. 04:35 uur. Het is tijd om te gaan, voordat de buren wakker worden en me zullen zien. Maar eerst gun ik mezelf nog één laatste blik op mijn thuis – of wat ervan over is.

De derde verdieping van ons pensione, vroeger ook wel de Michelangelo Suite genoemd, is het enige wat de overstroming heeft overleefd. Op die ene dag sleurden het hoogwater en de beukende golven de begane grond en de eerste twee verdiepingen onder water en veroordeelden iedereen in die kamers tot een gruwelijke dood. Ik had die dag ook moeten sterven – ik zóú ook zijn gestorven, ware het niet dat het stel in de Michelangelo Suite om roomservice had gevraagd, waardoor ik met een ontbijtblad op de bovenste verdieping stond op het moment dat de golven door de ramen onder me sloegen. Je zou kunnen zeggen dat die hongerige gasten en deze kamer mijn leven hebben gered, maar waaróm? Waarom overleefde ik de golven met een stel vreemdelingen terwijl mijn familie verdronk?

Mijn blik blijft hangen op de overblijfselen die ik van de zeebodem heb kunnen redden. De versleten pantoffels van Papà liggen op de sofa, naast het boek van Elena Ferrante dat van Mamma is geweest, het hoekje van pagina 152 omgevouwen om aan te geven waar ze was gebleven. De inkt is uitgelopen, de woorden vermengen zich als tranen, maar toch kan ik nog steeds zien dat de pagina eindigt met een onvolledige zin. Nóg iets wat Mamma nooit heeft kunnen afmaken.

Angelica kijkt me stralend aan vanaf haar laatste schoolfoto en ik pak het gebarsten zilveren fotolijstje van de plank. Nog één laatste keer bestudeer ik de opgewekte ogen, de glimlach en de kuiltjes in de wangen van mijn kleine zusje, terwijl ik haar gezicht in mijn geheugen prent. En dan haal ik diep adem en trek de zware metalen plaat voor de deur weg, die me al die tijd heeft beschermd tegen het getij.

Deze kamer kwam ooit uit op een lichte hal vol schilderijen, met een grote stenen trap in het midden – maar dat was voor La Grande Inondazione, de grootste overstroming die Rome ooit heeft gekend. Nu klotst de Tyrreense Zee tegen mijn drempel, en wanneer ik me buiten waag, scheidt niets anders dan een smalle houten richel me van het water.

In dit nieuwe Rome kun je alleen maar naar boven. Elk gebouw dat de overstroming heeft doorstaan, heeft een geïmproviseerde steiger of een richel zoals de mijne die naar de passerelle loopt: verhoogde loopbruggen ver boven de grond die ons als een kaart naar de belangrijkste plekken brengen. De bovenste verdiepingen van de basiliek, het ziekenhuis en het stadhuis, het wificafé en zelfs de overgebleven klaslokalen van de openbare school zijn allemaal bereikbaar vanaf hier. Al zijn de meesten van ons natuurlijk niet meer naar school geweest sinds de overstroming. Het wificafé is de plek waar de meeste overlevenden bij elkaar komen en waar ik normaal gesproken over een paar uur ook naartoe zou gaan, om samen met mijn buren naar het nieuws te kijken en naar verslagen te luisteren over soortgelijke rampen die andere delen van de wereld teisteren. Een dagelijks geheugensteuntje dat de aarde niet alleen een hekel aan ons heeft.

We hebben allemaal de schokkende foto’s van Times Square in New York gezien; de drukke verkeersaders die in een diepe rivier zijn veranderd, alleen nog te herkennen aan de daken van verzakte Broadway-theaters. We hebben de eindeloze stroom reportages gevolgd over het merkwaardige feit dat al onze stranden verdwenen, van Amerika tot Australië en nog verder. Het stijgende zeewater slokt ons allemaal op, ongeacht hoe arm of rijk je bent.

Mocht je over de Tyrreense Zee willen reizen, dan ligt er aan elke steiger een klein, houten motorbootje aangelegd. Dat klinkt als een makkelijke uitweg, of niet? Spring gewoon in je boot, vaar naar Toscane in het noorden en laat deze zinkende stad achter je… Maar zo eenvoudig is het niet. Het aanzwellende tij en de woeste golven maken de urenlange reis gevaarlijk, en degenen die Toscane wél weten te bereiken, ontdekken al snel dat het daar één grote, chaotische mierenhoop is. Vervolgens is het een hele uitdaging om vanaf daar naar het treinstation of vliegveld te komen. Er is een maandenlange wachtlijst om te kunnen ontsnappen en alleen de mensen die zwemmen in het geld kunnen het zich veroorloven. En zelfs al lukt het je om daar weg te komen, wie zegt dan dat je nieuwe stad, land of toevluchtsoord niet het volgende is dat getroffen wordt door de vernietigende koers van het klimaat?

Ik ben niet altijd zo’n slappeling geweest. In de eerste maanden na de overstroming probeerde ik net als alle andere overlevenden met alle macht in leven te blijven. Sommige van mijn buren hadden een vangnet – familieleden uit droge regio’s die hen in huis konden nemen, of bankrekeningen vol spaargeld om ze te helpen hun leven weer op te bouwen. Maar ik niet. Ik kon niets anders doen dan wachten totdat de humanitaire hulp van de EU op gang kwam, áls die al op gang kwam. Dus ging ik mijn eigen weg.

Ik wist dat er schatten op de bodem van de zee lagen, aandenkens waar mijn buren een fortuin voor zouden neertellen, maar geen van hen waagde zich in het water waarin zovelen van ons waren verdronken. Alleen ik was hongerig genoeg, wanhopig genoeg, en kon de diepe duiken overleven. Ik had het al eerder gedaan zonder ademhalingsapparatuur, toen ik nog aan wedstrijdzwemmen deed, alleen had ik toen alleen maar geprobeerd om indruk te maken op mijn teamgenoten. Nu zou mijn vaardigheid me daadwerkelijk in leven houden. Dus werd ik schattenjager.

In mijn eerste week haalde ik Rafaëls Madonna van Foligno boven water uit de brokstukken van het Vaticaan. Er was zo veel waterschade dat je de Heilige Maagd Maria met kind op de voorgrond nauwelijks nog kon onderscheiden, maar ik wist dat iemand de waarde ervan zou inzien. Ik had gelijk. Van het geld dat ik voor het schilderij kreeg kon ik een maand lang eten. En in mijn tweede week vond ik een buidel met herdenkingsmunten uit 2004, gemaakt ter ere van het honderdjarig bestaan van Puccini’s Madama Butterfly. Ze waren maar vijf euro per stuk waard, maar omdat het collector’s items waren, brachten ze uiteindelijk het dubbele op. Zo bleef ik doorgaan, schatten zoekend en verkopend terwijl de ene dag overliep in de volgende – totdat ik de échte kostbaarheden vond, dicht tegen elkaar op een bed van algen.

De pantoffels van Papà, het boek van Mamma en de foto van Angelica lagen daar alle drie op me te wachten. Het moest meer dan toeval zijn geweest dat deze drie kleine relikwieën samen bewaard waren gebleven. Het was een teken. En op dat moment, terwijl het gezicht van mijn zusje me aanstaarde, besefte ik waar ik mee bezig was: ik beroofde en profiteerde van de doden. Het hongerige gevoel in mijn maag werd vervangen door schuldgevoel, en ik nam mezelf voor dat ik dit nooit meer zou doen.

Het enige wat ik sindsdien nog wil, is me bij hen voegen.

Ik hijs mijn zware rugzak op mijn schouders en open de deur, waarna ik de richel van het pensione op stap. Het koude water kolkt onder mijn voeten, de duistere hemel omringt me. En dan spring ik.

Het troebele water stijgt tot aan mijn nek. Ik zou mezelf gewoon kunnen laten gaan, hier op dit moment… maar ik kan het niet, niet voor mijn eigen huis. In plaats daarvan begin ik te zwemmen, weerstand biedend aan het gewicht van mijn rugzak terwijl ik koers zet naar het diepere gedeelte, waar het half verzonken Colosseum boven de golven uitsteekt. De woorden van een gedicht van Lord Byron dat ik ooit op school heb geleerd, spoken door mijn hoofd terwijl ik steeds dichter naar de ruïnes toe zwem.

Zolang het Colosseum staat, staat Rome;

Wanneer het Colosseum valt, valt Rome;

En wanneer Rome valt – zo ook de wereld.

Ik grijp een van de bogen van het Colosseum vast en laat mijn voorhoofd in een stille afscheidsgroet tegen het steen rusten. En dan laat ik los – ik laat mijn hoofd onder water glijden en ontspan mijn lichaam als een slappe doek. Ik laat mezelf zinken.

De walgelijke smaak van zeewater vult mijn mond en dreigt me te verstikken als ik niet eerst verdrink. Boven me hoor ik de golven breken en ik voel hoe het getij zijn werk begint te doen en me steeds verder naar beneden trekt.

Heel even vlamt mijn adrenaline op, en ik zou kunnen zweren dat ik Angelica’s stem in mijn oor hoor roepen: ‘Zwem dan, sukkel. Zwém!’ Maar ik knijp mijn ogen dicht en negeer alle fysieke instincten die me smeken om in beweging te komen. In plaats daarvan geef ik toe aan het water.

Als je me nu zag, zou je niet geloven dat ik vroeger een zwemmer en atleet ben geweest. Eerlijk gezegd zou ik mezelf binnen enkele seconden weer boven water kunnen krijgen als ik dat wilde. Maar dat is het probleem. Dat wil ik niet.

Mijn gedachten beginnen door elkaar te lopen en spelen een vreemde, verwarrende film voor me af. De slaap komt eraan; ik kan het voelen. En dan…

Een motor brult. Er verschijnen rimpelingen in het water boven me.

Ik ken dat geluid. Het is een… een bóót.

Ik zou gewoon mijn ogen dicht moeten houden en me door de mist van mijn slaperigheid verder naar de rand moeten laten trekken. Maar mijn geest is nog steeds half wakker en waarschuwt me dat de aanwezigheid van een boot betekent dat er iets mis is. Het is niet toegestaan om buiten daglichturen over het water te varen, een van de vele nieuwe regels die sinds La Grande Inondazione zijn ingesteld. Uiteraard heeft de kustwacht altijd de mogelijkheid om deze regel naast zich neer te leggen – als ze zien dat er iemand in gevaar is.

En zomaar ineens verdwijnt de waas voor mijn ogen. Mijn bewustzijn keert terug, terwijl mijn verlangen naar de dood wordt vervangen door iets anders – schaamte. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om een onschuldige kustwacht in het diepe water te laten springen en te laten vechten tegen het getij, puur en alleen om mij te redden. Dat mag niet mijn laatste daad zijn.

Ik spuug het water uit mijn mond en hou mijn adem in, terwijl ik me uit de hengsels van mijn rugzak wring en mijn lichaam naar boven duw, steeds verder omhoog. Mijn slappe armen en benen komen weer tot leven nu ik eindelijk naar mijn kleine zusje luister. Zwem.

Mijn hoofd breekt door het oppervlak heen. Lucht – heerlijke, prachtige lucht – stroomt mijn longen binnen en ik hap naar adem, klamp me eraan vast.

Het gebrom van de motor komt dichterbij en ik duw mezelf omhoog, zwaaiend met mijn armen.

‘Hier ben ik!’ probeer ik te roepen, al komt er nauwelijks geluid uit mijn schorre keel. ‘Niet springen!’

Maar als de boot in zicht glijdt, valt mijn mond open. Het is geen boot van de kustwacht. Het is een slanke catamaran met blauwe letters op de zijkant geschilderd die een bekend logo vormen: European Space Agency.

Wat doet ESA in hemelsnaam híér? En waarom nu?

Een man en een vrouw staan op de boeg van het schip, allebei met een blik van diepe concentratie op hun gezicht terwijl ze de omgeving afspeuren. De vrouw is gekleed in het donkerblauwe uniform van het Italiaanse leger, de man in een pak met een ESA-shirt onder zijn jasje. Gelukkig lijkt geen van beiden me op te merken.

Ik dacht dat niets me meer zou kunnen verbazen, maar blijkbaar had ik het mis. In plaats van naar de bodem van de zee te zakken, zwem ik nu in het kielzog van de boot. Wat ESA ook komt doen in onze puinhoop van een stad, het moet iets belangrijks zijn – en ik ben niet van plan om het te missen.

Ik hou het tempo van de boot aan en baan me in schoolslag door het laatste stukje woeste zee heen totdat we de geïmproviseerde steigers bereiken. Vanaf hier kan ik mijn vervallen huis zien, met het Pensione Danieli-bord dat nog steeds hoopvol aan het dak bungelt. En dan, terwijl de eerste zonnestralen aan de ochtendhemel verschijnen, slaat de boot af in de richting van het Palazzo Senatorio, ons stadhuis. Op het bordes dat net boven het water uitsteekt, staat minister-president Vincenti te wachten, samen met zijn vrouw, Francesca, en hun dochter, Elena – de beste vriendin van mijn zusje.

Ik duik weer onder water en hou mijn adem in terwijl de boot aanlegt. Ze mogen me onder geen beding zien. Ik zou niet weten hoe ik hun vragen zou moeten beantwoorden.

Na wat een eeuwigheid lijkt, laat ik mezelf weer boven water komen. De minister-president en zijn vrouw zijn naar binnen verdwenen, samen met de twee van ESA – maar Elena is er nog. Ze richt een camera op de boot van de ruimtevaartorganisatie. Precies op het moment dat ik mijn hoofd boven het water uitsteek, word ik verblind door een felle lichtflits. Ik knipper snel met mijn ogen en zie hoe Elena haar foto bestudeert. Shit. Betrapt door de camera.

‘Leo?’ Ze rent naar de rand van de steiger. ‘Waar ben jíj in hemelsnaam mee bezig?’

Ik zou iets uit mijn duim kunnen zuigen – ik zou haar kunnen vertellen dat ik gewoon zin had om bij het krieken van de dag een duik te nemen. Maar met deze verraderlijke wateren zou niemand me geloven, en ik ben toch al nooit een goede leugenaar geweest. Mijn schaamte, de stap die ik bijna had gezet, zou van mijn gezicht af te lezen zijn.

‘Ciao, Elena,’ roep ik terug, in een poging mijn stem zo normaal mogelijk te laten klinken. ‘Het is nogal een… lang verhaal. Niets belangrijks.’

Ze kijkt me zijdelings aan, en ik weet dat er nu geen weg meer terug is. Ik kan dit onvermijdelijke gesprek net zo goed op het droge voeren.

Ik zwem naar haar toe, grijp de onderkant van de houten steiger vast en raap al mijn krachten bij elkaar om mezelf op de kant te hijsen. Met trillende benen kom ik overeind. Meteen vormen mijn doorweekte kleren een plas om me heen. Elena trekt een wenkbrauw op.

‘Je hebt er tenminste aan gedacht om je schoenen uit te trekken voor je erin sprong. Waarom trek je die kleren niet ook uit?’ Er verschijnen twee roze vlekken op haar wangen. ‘Wacht, dat kwam er verkeerd uit. Ik bedoel, eh… Ik haal even iets waarmee je je kunt afdrogen. Wacht hier.’

‘Dank je.’ Ik ontwijk haar blik, maar niet uit schaamte. Ik kan Elena niet aankijken zonder de lege plek te zien waar mijn zusje zou moeten staan. En nu wens ik dat ik die stomme boot nooit had gevolgd, dat ik hier nooit terecht was gekomen.

Plotseling klinken er denderende voetstappen over de verhoogde loopbrug, gevolgd door opgewekte stemmen. Ik strek mijn nek om te kunnen zien wat er gebeurt. Mijn buren zijn veel vroeger op dan gebruikelijk – en ze lopen recht op de ingang van de bovenste verdieping van het Palazzo Senatorio af.

Deze dag wordt steeds vreemder.

Elena komt terug met een grote overjas, die ik over mijn doorweekte kleren gooi. Ik zie de vraag die zich op haar lippen vormt, maar ik ben haar voor.

‘Wat is er aan de hand? Wie waren die mensen in die ESA-boot, en wat doen ze hier in Rome?’

Elena staart me aan. ‘Weet je dat echt niet?’

‘Blijkbaar niet.’

‘De selectie wordt bekendgemaakt. Vandaag krijgen we te horen wie de Vierentwintig zijn!’

‘De Vierentwintig?’ herhaal ik. De woorden klinken bekend, als een lang vergeten smaak op mijn tong. Mijn geest snelt terug in de tijd, terug naar de dagen voordat Rome onder water kwam te staan, voordat ik alles verloor. En dan…

‘Europa.’

Elena knikt, een klein glimlachje op haar gezicht.

De herinneringen voelen als snippers van een vorig leven. Ik weet nog hoe ik samen met Angelica en onze ouders zowat aan de tv geplakt zat terwijl we alle vier aandachtig naar de live uitgezonden persconferentie van de Verenigde Naties keken, waarin wereldleiders verklaarden dat er een oorlog gaande was tussen de mensheid en het klimaat. Ik herinner me de regeringsambtenaar die langskwam met een brochure over de Europamissie en –selectie, waarin een plan werd geschetst om jonge astronauten in te zetten om een nieuw thuis te bouwen op de meest veelbelovende maan van Jupiter, Europa. Toen kwamen de vreemdelingen – ook wel scouts genoemd – die de week erop onze scholen binnendrongen en ons bestudeerden voor hun zoektocht naar de perfecte tienerkandidaten voor de Europaselectie. Want, zoals de wetenschappers op tv zeiden: ‘Alleen jongeren kunnen de stralingsresistente bacteriën verdragen die de mens in staat stellen om te gedijen onder de huidige omstandigheden op Jupiters maan. Alleen jongeren zullen nog steeds vruchtbaar zijn en in staat zijn zich voort te planten op Europa tegen de tijd dat de maan is geterravormd en klaar is voor een volledige menselijke kolonisatie.’

Er ligt een dikke waas over alle opwinding van die dagen, als een droom die weggespoeld is door de overstroming. Ik denk dat ik nooit had gedacht dat ze ook daadwerkelijk door zouden gaan met hun extravagante idee.

Ik richt me weer tot Elena. ‘Dus je bedoelt dat ze de finalisten al hebben gekozen? Maar waarom maken ESA en NASA die namen niet gewoon online bekend? Waarom zouden ze helemaal…’

Ik klap mijn mond dicht, terwijl het ineens tot me doordringt. ‘Komt één van de finalisten uit Róme?’

‘Ja! Spannend, toch? Tenzij ik het ben – dan krijg ik waarschijnlijk een hartaanval.’ Elena huivert. ‘Ze gaan om half zes bekendmaken wie het is tijdens een live uitgezonden persconferentie.’

‘Meen je dat? Dan moeten we maken dat we binnenkomen!’

Ik begin te rennen en negeer Elena’s protest dat ik niet zomaar druipnat en op blote voeten het Palazzo binnen kan wandelen. Dit wil ik niet missen, zeker niet nu een van mijn vrienden of buren op het punt staat om uitgekozen te worden voor een reis naar Jupiters maan. Ik zie voor me hoe mijn vader met zijn vuisten in de lucht zou slaan, trots dat er een Romein is uitgekozen, terwijl mijn moeder op haar gebruikelijke dramatische manier haar hand tegen haar mond zou drukken, verscheurd tussen opwinding over dit hele gebeuren en medelijden met de ouders die achterblijven.

De hoofdingang en zuilengalerij van het stadhuis zijn samen met de lagere verdiepingen onder water verdwenen tijdens de Grote Overstroming, dus ren ik rechtstreeks van de steiger omhoog naar de overdekte galerij die naar de piano nobile leidt, de nieuwe benedenverdieping. Binnen hangen oude meesters die door de waterschade onder een witte waas zijn komen te zitten, en de gedetailleerde plafondschilderingen worden ontsierd door barsten. Toch galmen de gangen nog steeds van geroezemoes en bedrijvigheid, en ik volg het geluid van stemmen de Neogotische Salon in, een grote hal die dankzij zijn marmeren zuilen overeind is blijven staan. Een glazen kroonluchter zwaait zachtjes heen en weer aan het plafond, een gammel overblijfsel van de dagen voor de overstroming.

De ruimte is tot aan de nok toe gevuld met mede-overlevenden: ‘de laatste Romeinen’, zoals ze ons in de media noemen. Iedereen kijkt gespannen toe terwijl de officier van het Italiaanse leger en haar metgezel van de ESA-boot het podium aan de voorkant van de ruimte naderen, geflankeerd door de minister-president en zijn vrouw. Vlakbij staat een trio cameramannen klaar, hun apparatuur in de aanslag. Mijn hartslag versnelt.

‘Ik moet naar mijn ouders toe, maar laten we straks nog even praten, goed? Je moet me nog steeds vertellen wat je aan het doen was toen ik je vond,’ klinkt Elena’s stem plotseling achter me, en ik schrik op. Ik was bijna vergeten dat ze nog steeds naast me staat. Ze kijkt me aan terwijl het water van mijn kleren op de grond drupt.

‘Oké,’ antwoord ik met een knikje, al hoop ik eigenlijk dat de aankondiging van ESA alle aandacht van me zal afleiden. ‘Bedankt, Elena.’

‘Buongiorno.’ Minister-president Vincenti stapt naar de microfoon, waarop zijn stem door de ruimte schalt. ‘Bedankt dat u in zulke groten getale hiernaartoe bent gekomen deze morgen, op een dag die Rome ongetwijfeld een nieuwe trots zal bezorgen. Ik zie dat u allemaal net zo nieuwsgierig bent naar het grote nieuws als ik, dus ik zal u niet langer in spanning houden. Alstublieft, een groot applaus voor sergeant Clea Rossi van het Italiaanse leger en dr. Hans Schroder van het European Space Agency.’

Terwijl de menigte applaudisseert, pers ik me in een hoekje helemaal achter in de ruimte.

Dr. Schroder stapt naar voren. ‘Dank u wel, minister-president, en iedereen die hier vandaag aanwezig is. Het is mij een groot genoegen om Rome te mogen bezoeken. Ik was bang dat ik jullie stad nooit meer te zien zou krijgen.’

Er valt een stilte over het publiek. We weten allemaal wat hij bedoelt. Ons thuisland staat op uitsterven, op het punt om in de voetsporen te treden van het eeuwenoude Baiae – de eerste Italiaanse stad die onder water verdween.

‘Zoals jullie weten is de Europamissie het belangrijkste punt op de agenda van onze planeet,’ begint hij. ‘Onze kans om de maan van Jupiter te terravormen en koloniseren kan niet snel genoeg komen. Dat gezegd hebbende is het me, na meer dan een jaar te hebben geobserveerd en talloze medische en academische dossiers te hebben bestudeerd, een waar genoegen om aan te kondigen dat we onze vierentwintig finalisten hebben geselecteerd. Deze tieners zullen de komende vier maanden doorbrengen in het International Space Training Camp in Amerika, waarna een uiteindelijk team van zes jongeren zal worden samengesteld om uitgezonden te worden naar Europa.’ Dr. Schroder zwijgt even. ‘En ja, bij onze Vierentwintig hoort ook één van jullie.’

Een mengeling van opgewonden kreten, gejuich en nerveus gelach stijgt op in de ruimte. Ik laat mijn blik over mijn buren links en rechts van me glijden, terwijl ik me bij ieder van hen afvraag: Ben jij het?

‘Sergeant Rossi, het woord is aan u.’

Dr. Schroder stapt achteruit om sergeant Rossi de ruimte te geven.

Ze schraapt haar keel en richt haar blik dan op haar publiek. ‘De finalist uit Rome, die maandag naar het Space Training Camp zal vertrekken, is gekozen vanwege zijn of haar buitengewone overlevingsvaardigheden en een bijzonder talent dat uiterst goed van pas zal komen tijdens de Europamissie.’

Ik hou mijn adem in, terwijl ik tot me door laat dringen dat een van mijn eigen vrienden of buren al over twee dagen naar Amerika zal vertrekken – en misschien zelfs deze planéét zal verlaten. Ik hou mijn blik op de menigte gericht, vastbesloten om de eerste reactie te zien van de persoon die is uitgekozen.

‘Jullie finalist uit Rome is…’

De spanning in de ruimte is te snijden en we leunen allemaal naar voren, zetten ons schrap voor de naam.

‘Leonardo Danieli.’

Wacht.

Nee – dat kan niet kloppen.

Dat is mijn naam.

‘Hij staat hier!’, roept een stem.

Meer dan honderd hoofden draaien mijn kant op. De cameramannen rennen op me af, hun lenzen op me gericht. Elena, die tussen haar ouders in staat, stoot een geluidje uit dat ergens tussen een kreun en een kreet in ligt.

Ze hebben… míj gekozen.

Eén van de cameramannen drukt een microfoon onder mijn neus. ‘Leonardo Danieli, wat gaat er op dit moment door je heen? Schrik, angst, opwinding?’

Ik had vandaag moeten sterven. Maar dat deed ik niet. Als ik had doorgezet, als ik die boot niet had gehoord en me niet had losgerukt…

‘I-Ik had dit echt niet verwacht.’ De woorden tuimelen mijn mond uit en weergalmen door de doodstille ruimte. ‘En ik ben blij – zo ongelooflijk blij – dat ik dit niet heb gemist.’

Twee

NAOMI

Los Angeles, Californië

‘Dit is een grap, toch?’

Ik staar de volwassenen in het kantoor van de directrice stuk voor stuk aan, wachtend tot er één in lachen uitbarst. Wat krijg je als je een middelbare scholier, twee verbijsterde ouders, een raketwetenschapper van NASA, een gewapende officier van het Amerikaanse leger en de schooldirectrice bij elkaar zet?

‘Naomi,’ begint de vrouw van NASA op zachte toon, alsof ik elk moment kan breken. ‘Dit is geen grap. Je zou zelfs heel trots op jezelf moeten zijn. Elk lid van de Vierentwintig is geselecteerd vanwege een bepaalde vaardigheid of eigenschap die we nodig hebben voor de missie. Jij bent gekozen vanwege je briljante geest en je wetenschappelijke talenten. Als je de Laatste Zes haalt, dan zul je een essentiële rol gaan spelen.’

Mijn ouders klampen zich aan elkaar vast. Mijn moeder snikt, en er balt zich een vuist rond mijn hart. Dit kan niet, dit kán gewoon niet – maar de ernstige gezichten tegenover me bevestigen het ergste.

‘Dus jullie vertellen me dat ik geselecteerd ben?’ Mijn stem klinkt als een fluistering.

De legerofficier, majoor Lewis, knikt. ‘Ja, al heb je momenteel alleen nog maar een verplichting tegenover het International Space Training Camp. De uiteindelijke selectie zal pas worden gemaakt na voltooiing van het trainingskamp, waarop je ofwel afvalt en terug naar huis zult worden gestuurd, of…‘

‘Of ik word uitgezonden naar Europa,’ maak ik zijn zin af. ‘Voorgoed.’

Er valt een stilte, die alleen wordt onderbroken door het gesnik van mijn moeder. Ik duw me uit mijn stoel, loop op haar af en sla mijn armen om haar heen, terwijl ik me afvraag hoe vaak ik dit nog zal kunnen doen. Hoelang zal het duren voor ik vergeet hoe het voelt om mijn moeder en vader te omhelzen, voor ik vergeet hoe de stem van mijn broertje klinkt?

‘Dit kunnen jullie niet maken.’ Met smekende blik kijk ik naar de figuren die dreigend boven ons uittorenen. ‘Als jullie echt zo veel over mij weten als jullie zeggen, dan weten jullie ook dat ik een broertje heb dat me nodig heeft. Jullie kunnen ons gezin niet zomaar uit elkaar rukken en me wegsturen!’

‘Liefje,’ mompelt mijn vader. Zijn stem stokt. ‘De selectie is een vorm van dienstplicht. Dat betekent dat dat precies is wat ze mogen doen.’

‘Het punt is dat we ons in een staat van oorlog bevinden,’ zegt majoor Lewis, die me met een frons opneemt. ‘We voeren oorlog tegen ons eigen klimaat, en je mag van gelúk spreken dat jij een van de weinigen bent die de kans krijgen om te ontsnappen.’

Okééééé. Ik had niet door dat van de aarde getrapt worden iets was waar ik dánkbaar voor moest zijn.

Maar voor ik een weerwoord kan geven, opent mam haar mond en neemt ze mijn hand in de hare. ‘Begrijp mijn tranen alsjeblieft niet verkeerd, Naomi. Ja, mijn hart breekt bij de gedachte om van jou gescheiden te worden, maar ik… ik ben dankbaar dat je een tweede kans krijgt.’ Ze kijkt me in de ogen. ‘Eerlijk gezegd weet ik niet hoelang we dit nog vol kunnen houden. In minder dan twee jaar tijd zijn we al uit drie verschillende huizen geëvacueerd – wie weet waar we morgen zullen wonen? En je weet hoeveel zorgen ik me maak over je gewichtsverlies vanwege de rantsoenering. We leven op drijfzand, en als er iemand is die dit lot bespaard kan blijven… Nou, dan wil ik dat jij dat bent.’

Ze gelooft erin. Mijn mond valt open als ik besef dat mijn moeder daadwerkelijk in deze hype gelooft, dat de Laatste Zes deze utopische missie daadwerkelijk kunnen overleven. En zelfs al lukt het ze – óns? – om het onvoorstelbare te bereiken, dan sterf ik nog liever samen met mijn familie dan dat ik met vijf vreemden overleef op de maan van Jupiter.

Maar als ik de hoopvolle gezichten van mijn ouders zie, laat ik de protesten die op het puntje van mijn tong liggen wegsterven. In plaats daarvan draai ik me om naar de NASA-wetenschapper, dr. Anderson. ‘U zegt dat we tijdens de reis langs Mars zullen vliegen om de ongebruikte voorraden van de Athena-missie op te pikken en met behulp van een zwaartekrachtsslinger bij Jupiter zullen komen, toch? Hoe weten we dat deze missie niet hetzelfde zal aflopen als de Athena? Hoe weet u dat we niet allemaal zullen…’ Ik maak mijn zin niet af. Ze weten naar welk woord ik op zoek ben. Sterven.

‘Dat is simpel: Mars is altijd al een gok geweest – de bemanning van de Athena wist dat er een grote kans bestond dat de planeet onbewoonbaar zou blijken. Maar het drama heeft er wel voor gezorgd dat we Europa onder de loep namen. Uit onze robotmissies is gebleken dat deze maan de belangrijkste ingrediënten bevat die nodig zijn om een nieuwe aarde te bouwen,’ legt dr. Anderson uit. ‘Waar het Mars ontbrak aan een levensvatbare bron van water en zuurstof, geeft Europa’s overvloed aan oceanen ons toegang tot beide door middel van waterelektrolyse. En in tegenstelling tot de Athena-missie zullen de Laatste Zes geen tijd doorbrengen op het oppervlak van Mars. Het ruimteschip zal handmatig de voorraden van de Athena binnenhalen om vervolgens met behulp van een stuwraket uit de baan van Mars naar Jupiter te worden gekatapulteerd. Geen van jullie zal worden blootgesteld aan de atmosfeer van Mars.’

Aan de manier waarop mijn ouders dr. Anderson aanstaren, kan ik zien dat ze proberen te bevatten hoe hun dochter van de ene planeet naar de andere zal worden geschoten. Maar ik ben nog niet klaar met mijn vragen.

‘En… hoe zit het met het vermeende intelligente leven op Europa?’

Dr. Anderson en majoor Lewis kijken elkaar met een zelfgenoegzaam glimlachje aan. ‘Dat zijn alleen maar onzinnige theorieën van de Space Conspirator en andere dubieuze websites die op zoek zijn naar sensatie. We hebben geen enkel bewijs gevonden van leven op Europa. Daar hoef je je dus geen zorgen over te maken.’

Ik knik, al ben ik nauwelijks overtuigd. Iets aan haar antwoord voelt ingestudeerd, zoals een actrice zou kunnen klinken na twintig keer achter elkaar dezelfde tekst te hebben opgezegd. Maar ik weet wel beter dan verder aan te dringen.

Directrice Hamilton heeft geen woord gezegd sinds de bekendmaking, maar nu opent ook zij haar mond, met een gebaar naar het raam. ‘Er vormt zich daar een flinke menigte – ik geloof dat het journalisten zijn. Is dit waarom jullie me hebben gevraagd de school bijeen te roepen? Om het nieuws over Naomi bekend te maken?’

Nee. Nog niet. Ik zak terug op mijn stoel, wensend dat ik me weg kan laten zakken in de bekleding en ter plekke kan verdwijnen. Maar zodra de directrice haar mond sluit, komen majoor Lewis en dr. Anderson in beweging.

‘Laten we Naomi eerst naar de aula brengen voordat we iedereen binnenlaten. Wij tweeën zullen de gehele persconferentie bij haar blijven en…’

‘Waarom?’ onderbreek ik de majoor. ‘Waarom moeten al die mensen dit nu al weten?’

Als ik al enige kans heb om onder deze selectie uit te komen, dan gaat me dat in elk geval niet lukken met mijn naam en gezicht op elk scherm en in elke krant. Zodra de wereld te horen krijgt dat ik één van de Vierentwintig ben, word ik hun eigendom – iemand om mee te experimenteren, om in een soldaat te veranderen, om naar een ander sterrenstelsel te sturen.

‘We hebben geen keus,’ antwoordt dr. Anderson. ‘Als overheidsinstantie is NASA verplicht om al het nieuws binnen vierentwintig uur aan het publiek bekend te maken, en aangezien deze selectie een oorlogsmaatregel is, hebben we te maken met nog strengere transparantienormen. We hebben je naam net lang genoeg geheim kunnen houden om je van tevoren op de hoogte te brengen.’ Ze draait zich om naar de directrice. ‘Kunt u me vertellen of de videoconferentieschermen al klaar staan in de aula en zijn verbonden met Houston?’

Terwijl directrice Hamilton naar haar computer snelt en driftig begint te typen, weersta ik de verleiding om alles van haar bureau te vegen, om uit pure frustratie haar computer op de grond te smijten. ‘Het lijkt erop dat we kunnen,’ zegt ze.

Paniek borrelt op in mijn borstkas. Ik kijk van de deur naar het raam en weer terug, maar ik kan niet ontsnappen. En zelfs al lukt het me om alle volwassenen in deze ruimte achter me te laten en weg te komen, dan is het niet alsof ik mijn oude leventje gewoon weer kan oppakken – niet als dienstweigeraar. Ik heb geen andere keus dan mee te werken en gedag te zeggen… tegen iedereen en alles wat ik ooit heb gekend.

Ik kom overeind, een gevangene die zich neerlegt bij zijn veroordeling. ‘Dus, wat gaat er nu gebeuren?’

Majoor Lewis glimlacht. ‘Je staat op het punt om een van de vierentwintig beroemdste tieners ter wereld te worden.’

Ik wacht achter het gordijn van het met stof bedekte podium van Burbank High School, geflankeerd door de beveiliger die heeft gezworen om ‘niet van mijn zijde te wijken’ tot ik veilig ben overgebracht naar het Space Training Camp. Het bonkende gevoel in mijn borst en mijn bezwete voorhoofd doen me denken aan de laatste keer dat ik hier in de coulissen stond, vlak voor de uitvoering van Fiddler on the Roof van de toneelclub in mijn eerste jaar. Ik had maar twee regels (‘Traditie, traditie!’), maar ik was nerveuzer dan de hoofdrolspelers. Dat was mijn eerste aanwijzing dat ik in het klaslokaal thuishoor, in het scheikundelokaal, achter een telescoop – en zeker niet op het podium.

Dat was de laatste keer dat de meesten van ons voet hebben gezet in deze aula. Nadat er opnieuw een reeks El Niño-superstormen door Los Angeles raasde, die de strandsteden aan flarden scheurden en alle overlevenden dwongen om het gebied te verlaten, heeft de school vrijwel alle buitenschoolse activiteiten stilgelegd. Ze hadden belangrijkere dingen om zich zorgen over te maken dan de toneelclub en sportverenigingen – hoe we dit konden overleven, bijvoorbeeld, en hoe de school onderdak kon bieden aan een toestroom van ontheemde leerlingen, onder ons ook wel bekend als de ‘bannelingen uit het westen’.

Ik stap naar voren en gluur door een spleet tussen de gordijnen. Ik zie hoe mijn klasgenootjes en leraren de zaal in stromen, waar aan alle vier de muren gigantische projectieschermen zijn opgehangen.

‘Ik kan je maar beter waarschuwen dat de kans bestaat dat ik zo ga overgeven,’ mompel ik tegen de beveiliger naast me. ‘Waarom moeten ze hier eigenlijk zo’n spektakel van maken?’

Ik verwacht eigenlijk geen antwoord, maar de beveiliger, Thompson, opent zijn mond. ‘Ik denk dat het komt doordat de Europamissie op dit moment de enige bron van afleiding en opwinding is voor het publiek. En hoe groter de belangstelling, hoe meer geld de ruimtevaartorganisaties uiteindelijk zullen kunnen lospeuteren bij het parlement om jullie veilig de lucht in te krijgen.’

Hij geeft me een knipoog die me gerust zou moeten stellen, maar die in plaats daarvan mijn maag in een knoop draait. Op zulke momenten is het jammer dat ik zo’n scheikundenerd ben, want dat maakt het me onmogelijk om met iedereen mee te hopen. Ik weet gewoon te veel. Ik ben op de hoogte van de waslijst aan dingen die verkeerd kunnen – en ongetwijfeld zúllen – gaan.

Maar op dat moment vang ik tussen de gordijnen door een glimp op van het gezicht waarvan ik het meeste hou. Mijn kleine broertje, Sam, ploft neer op een stoel naast onze ouders op de eerste rij. Zijn bezorgde blik glijdt van het podium naar de schermen eromheen. Mijn hart slaat een slag over.

Hoewel hij twee jaar jonger is, geeft Sam me regelmatig het gevoel alsof ik in een spiegel kijk. We hebben hetzelfde donkere haar, dezelfde olijfkleurige huid en Perzische ogen, en dezelfde hoge jukbeenderen en kuiltjes in onze wangen wanneer we lachen. Al hebben we op dit moment natuurlijk geen van beiden reden om te lachen. Sinds zijn geboorte zijn we onafscheidelijk geweest, en nu… nu rukken ze ons uit elkaar. De tranen prikken in mijn ogen, maar voordat ik eraan toe kan geven, hoor ik hoge hakken over het podium tikken, waarna de hele zaal stilvalt.

‘Misschien hebben jullie al geraden waarom we hier vandaag bijeen zijn gekomen,’ klinkt dr. Andersons stem. ‘Nou, de geruchten kloppen. We zijn zeer verheugd jullie te kunnen voorstellen aan Burbank High Schools eigen finalist van de Vierentwintig, één van de slechts twee geselecteerde Amerikanen: Naomi Ardalan!’

Het doek gaat omhoog en daar sta ik dan, als verdoofd, knipperend tegen het felle licht van de schijnwerpers. Terwijl de zaal explodeert in flitsende camera’s, geschokte uitroepen en een klein applausje, vang ik de blik van mijn broertje, in een poging een stille boodschap aan hem over te brengen. Het spijt me, Sam. Het was de bedoeling dat mijn brein een geneesmiddel voor je zou vinden, je beter zou maken – niet dat het ervoor zou zorgen dat ik bij je word weggehaald. Het spijt me dat ik de boel zo gigantisch heb verpest. Maar het is nog niet voorbij.

‘En dat is nog niet alles!’ In haar enthousiasme schiet dr. Andersons stem een octaaf omhoog. ‘Vandaag ontvingen drieëntwintig andere tieners verspreid over de hele wereld hetzelfde buitengewone nieuws als Naomi. Dankzij NASA’s supercomputer, Pleiades, hebben we vandaag de mogelijkheid om een videoconferentie te houden met álle vierentwintig finalisten en ze voor te stellen aan elkaar, en aan u – hier en op dit moment.’

Mijn hoofd schiet omhoog. Even galmt er een geruis door de zaal, maar dan sterft al het geluid weg en stromen de lege projectieschermen om ons heen vol met kleur – met gezichten.

Ik krijg nauwelijks lucht terwijl ik naar de drieëntwintig vreemden kijk die mijn nieuwe, gedwongen familie zullen worden. Dr. Anderson en majoor Lewis ratelen één voor één al hun namen en landen af, alsof dit de Olympische Spelen zijn in plaats van een selectie van toekomstige ruimtevaarders.

De finalisten lijken allemaal van mijn leeftijd, maar dat is dan ook onze enige overeenkomst. We zijn een mengelmoes van huid- en oogkleuren, een mix van haarsoorten en lichaamsbouw. Terwijl ik mijn blik van het ene gezicht naar het andere laat glijden, merk ik dat er een paar net als ik tegen hun tranen vechten of paniekerig om zich heen kijken – maar dan heb je nog de anderen, de meerderheid, die breed glimlachen en enthousiast staan te zwaaien. Wie van ons zal het uiteindelijk bij het rechte eind hebben?

‘En last but not least uit Rome, Italië: Leonardo Danieli!’

Ik draai me om en mijn blik valt op het scherm achter me. Een jongen met goudbruin haar en felblauwe ogen glundert van verwondering. Om de een of andere reden zorgt zijn optimistische glimlach ervoor dat er iets breekt in mij. Je hebt geen idee… Je hebt geen idee wat ons te wachten staat. We zijn geen overwinnaars; we gaan eraan.

Met mijn rug naar de menigte gekeerd, begraaf ik mijn gezicht in mijn handen, laat ik de tranen over mijn wangen glijden. Ik heb maar twintig seconden nodig om te huilen – een trucje dat ik heb geleerd toen Sam ziek werd. Ik ben altijd zijn cheerleader geweest, zijn rots in de branding, en ik wilde niet dat hij mijn angst zou zien. Maar soms, als ik mijn kleine broertje aan al die apparaten zag liggen, als ik het zwakke geluid van zijn onregelmatige hartslag hoorde via de monitor in zijn ziekenhuiskamer, dan kon ik het gewoon niet helpen. Ik móést me wel omdraaien, móést wel toegeven aan het gevoel dat mijn binnenste uit elkaar werd gereten. Maar slechts twintig seconden. Dat was hoelang ik mijn waakzaamheid kon laten verslappen zonder dat Sam het zou merken. Het is een vaardigheid die nu goed van pas komt, met zo veel ogen op me gericht.

Als ik mezelf weer onder controle heb en opkijk, schrik ik. De Italiaanse finalist, Leonardo, kijkt me aan, een vriendelijke uitdrukking op zijn gezicht. Hij drukt zijn hand tegen het scherm en vormt met zijn mond een woord: ‘Hoi.’

Ik zet een stap naar het scherm toe en steek mijn eigen hand ook op, zijn groet beantwoordend. Onze blikken kruisen elkaar en heel even vergeet ik waar ik ben, wat er aan de hand is – totdat dr. Anderson haar toespraak hervat.

‘Jullie krijgen alle vierentwintig de mogelijkheid om dit weekend met jullie familie door te brengen, in jullie eigen huis. Maandagochtend zullen jullie taken officieel beginnen. Met een privévliegtuig zullen jullie naar het Johnson Space Center in Houston, Texas, worden gevlogen, waar jullie vier maanden lang getraind zullen worden. Daarna zullen zes van jullie verder gaan…’

Ik draai me weg van de Italiaanse finalist, terug naar het publiek – naar mijn broertje. Zijn hoofd is voorovergebogen, zijn vuist tegen zijn borst geklemd… alsof er iemand is gestorven.

Maar ik ben nog niet dood. En ik kan het niet laten gebeuren dat mijn broertje straks écht om me zal moeten rouwen.

Iets binnen in me wordt wakker. Terwijl dr. Anderson in de microfoon blijft praten, schuifel ik langzaam achteruit, totdat ik bijna in de coulissen verdwijn. En dan zet ik het op een lopen.

De beveiliger heeft me al te pakken voordat ik ook maar een paar stappen bij het podium vandaan ben, maar dat kan me niets schelen. Die ene milliseconde van vrijheid herinnerde me ergens aan.

Het zal me dan misschien niet lukken om onder de selectie uit te komen, maar als ik dit spelletje goed speel… dan kan ik ervoor zorgen dat ik ruim voordat de Laatste Zes naar Europa worden uitgezonden, uit de selectie word gezet. Het enige wat ik daarvoor hoef te doen is gefocust blijven en ervoor zorgen dat niets – níémand – me van mijn doel zal afleiden.

De anderen mogen de helden zijn, de ruimtepioniers. Maar ik heb iets belangrijkers.

Thuis.

Drie

LEO

Ik schrik wakker uit een droom als de videoschermen aan de muren van de persruimte langzaam zwart worden. Drieëntwintig mensen van wie ik nooit heb geweten dat ze bestonden, die mijn pad nooit hadden moeten kruisen, staan op het punt om mijn hele wereld te worden. En als ik geluk heb, als ik de laatste selectie haal… dan zal ik de rest van mijn leven door moeten brengen met vijf van deze vreemdelingen. De gedachte bezorgt me kippenvel en ik kan niet wachten tot ik deze drieëntwintig beter kan leren kennen. Ik probeer me hun gezichten te herinneren, maar nu al, nu de schermen nog maar net zwart zijn geworden, zie ik er nog maar twee voor me: het meisje met de donkerbruine ogen, dat er zo verdrietig uitzag tijdens ons moment van triomf, en de blonde jongen die zowat in de lucht was gesprongen bij het nieuws, schreeuwend van trots. Als ik zelf niet nog steeds in een staat van shock verkeerde, had ik waarschijnlijk ook zo ongeremd gereageerd.

Minister-president Vincenti opent de deur en stapt de ruimte binnen waar ik samen met dr. Schroder naartoe ben gebracht vlak nadat het nieuws bekend werd gemaakt.

‘Leo, de beveiligers doen nog steeds hun uiterste best om de menigte in bedwang te houden, maar het publiek wil je graag nog eens zien. Zou je bereid zijn om nog één keertje naar buiten te gaan en gewoon… een paar minuten naar de camera’s te lachen?’

‘Wat?’ Ik staar de minister-president aan, terwijl ik me afvraag of ik hem goed heb verstaan. ‘Maar de meeste mensen daar kennen me allang. Ze hebben me de passerelle honderden keren zien oversteken. Waarom…’

‘Dat was hiervoor,’ onderbreekt hij me. ‘Je voelt je misschien nog hetzelfde en ziet er nog hetzelfde uit, maar je bent nu iemand anders. Na vandaag ben je niet meer gewoon een buurman of een overlevende – je bent een legende in wording.’

En terwijl hij spreekt, hoor ik hun stemmen richting onze gesloten deur zweven.

‘Leo, Leo, forza, Leo! L’Italia é fiera di te!’

Een bizar gevoel raast door mijn lichaam. Het lijkt ondenkbaar dat ze míj roepen, van alle mensen – degene die bijna een einde aan zijn leven heeft gemaakt in de zee.

Maar dat heb ik niet gedaan, spreek ik mezelf toe. Ik ben er nog, en op de een of andere manier heb ik een plaats bemachtigd bij de Vierentwintig. En ik laat deze tweede kans niet aan me voorbijgaan. Ik zal mijn uiterste best doen; ik zal mijn land trots maken.

‘Oké,’ zeg ik tegen de minister-president. ‘Ik wil ze wel zien.’

Een beveiliger bij de deur komt in beweging zodra we de persruimte verlaten. Hij leidt ons drieën door de marmeren hal in de richting van het lawaai, terwijl zijn blik om de paar seconden naar mij schiet, alsof ik hier de vip ben die beschermd moet worden in plaats van onze minister-president.

We keren terug naar de Neogotische Salon, waar de menigte zowat is verdubbeld. De ruimte is tot de nok toe gevuld met mensen, met nauwelijks een centimeter ademruimte tussen hen in. Als ze ons zien, veranderen hun kreten in een uitzinnig gejuich.

‘Leo, Leo, forza, Leo!’

Ze kijken me aan alsof ik totaal iemand anders ben – alsof ik mijn oude huid van me af heb geworpen en er een superheld onder blijkt te zitten. Ik wil lachen, met mijn handen voor hun gezichten zwaaien en ze wakker schudden uit deze droom, ze eraan herinneren dat ik gewoon Leo ben van het afbrokkelende Pensione Danieli. Maar dan dringt het tot me door: als ik inderdaad de ruimte inga, als ik slaag in deze missie… dan is een held precies wat ik zal zijn.

Die gedachte stuurt een golf van adrenaline door mijn lichaam en ik beweeg plotseling met een nieuwe vastberadenheid. Ik glimlach naar mijn buren, dompel mezelf onder in hun goedkeurende gebulder terwijl de beveiliger de minister-president, dr. Schroder en mij naar de voorkant van de afgeladen ruimte leidt. Daar zie ik sergeant Rossi staan, samen met de vrouw van de minister-president en Elena, die alle drie hun best doen om de opgewonden menigte te kalmeren. Maar die is nu niet meer te stuiten. In de verte begint iemand ‘L’Italiano’ te zingen, ons onofficiële volkslied, en al snel vallen er meer mensen in, totdat iedereen uit volle borst meezingt, klapt en op het ritme heen en weer wiegt.

Ik kan niet stoppen met grijnzen, zelfs wanneer er een brok in mijn keel ontstaat. Dit is de eerste keer dat ik mijn mede-overlevenden uit de schaduw van ons verdriet zie stappen, ze het leven zie vieren zoals we dat vroeger deden. Als ik naar de gezichten voor me kijk, wordt duidelijk dat ik niet de enige ben die de hoop was verloren, die naarstig op zoek was naar iets om zich aan vast te klampen. Op de een of andere manier heb ik dat vandaag voor ons allemaal veranderd. Ík.

Sergeant Rossi geeft me de microfoon.

‘Dank jullie wel.’ Mijn stem beeft, en ik schraap mijn keel. ‘Dank jullie wel voor jullie liefde, voor jullie steun. Ik zal jullie niet teleurstellen. Ik ga ons land vertegenwoordigen, niet alleen op aarde… maar in het hele universum.’

De ruimte vult zich met gejuich en gefluit. Even lukt het me niet om boven het kabaal uit te komen, wat me het perfecte moment geeft om iets te zeggen tegen het enige lege strookje ruimte dat ik kan vinden – de plek waar mijn ouders en zusje zouden moeten staan.

‘Dit is voor jullie.’

Mijn metamorfose wordt voortgezet met een uitnodiging om mijn laatste weekend in Italië door te brengen in het Palazzo Senatorio, als eregast van de familie Vincenti. Ik weet dat deze uitnodiging vooral bedoeld is zodat de bewakers van de minister-president me in de gaten kunnen houden totdat ik naar het International Space Training Camp vertrek, maar desondanks voelt het toch als een geschenk. Ik kan me niet voorstellen om nu naar het pensione terug te keren – de leegte daar zou me verslinden, zou me het gevoel geven alsof deze dag nooit heeft plaatsgevonden. Dus grijp ik de kans om in het Palazzo te blijven met beide handen aan en vertel ik de minister-president dat ik niet eens naar huis hoef om te pakken. Het enige bezit dat ik mee wil nemen zit veilig om mijn vinger – de zegelring van de familie Danieli.

In plaats van op mijn doorgezakte matras en onder mijn schimmelige deken thuis te slapen, lig ik nu op een luxueus tweepersoonsbed onder een zacht dekbed, met voor het eerst sinds maanden een volle buik. Ik sta op het punt om weg te zinken in een diepe slaap, als ik iemand op mijn deur hoor kloppen. Met een kreun trek ik mijn dekbed over mijn hoofd. Als ik hem nou negeer, zal de persoon die voor mijn deur staat de boodschap dan begrijpen? Maar dan hoor ik een stem.

‘Leo, ik ben het, Elena. Kun je me binnenlaten?’

Huh. Dat is niet wie ik verwachtte.

Ik sleep mezelf uit bed en trek het ESA-shirt dat dr. Schroder me heeft gegeven over mijn hoofd. Is Elena hier om me te versieren, of zo? Die gedachte maakt me bijna aan het lachen, totdat ik me herinner dat ze inmiddels vijftien is, maar twee jaar jonger dan ik. Maar toch, ik denk niet dat ik dat ooit zou kunnen. We hebben te veel meegemaakt. Maar Elena lijkt totaal iets anders aan haar hoofd te hebben wanneer ik de deur open.

‘Sorry als ik je wakker heb gemaakt,’ zegt ze, terwijl ze de deur achter zich dichttrekt. ‘Ik… Ik moest gewoon met je praten voor ik de moed verloor.’

‘Hoezo? Wat is er aan de hand?’ Ik ga op het voeteneinde van mijn bed zitten, maar zij blijft staan, een bezorgde frons op haar gezicht.