EGO

Nadine Barroso

EGO

Geluk kan niet groeien in de schaduw van verlangen

Uitgeverij Aspekt

Hoofdstuk 1

Een feestje in onze nieuwe buurt. Ik voel er weinig voor. Nee, wat zeg ik? Niets. Ik voel er niets voor. Ik wil in mijn joggingbroek op de bank hangen en stomme Amerikaanse comedyseries kijken. Met een glas wijn, want dat mag weer. Verdomme, dat mag weer. Een fles voor mijn part. Dan voel ik tenminste niet hoe beurs mijn buik nog is. Maar misschien verbeeld ik me dat maar. De bijgekomen pondjes zijn in ieder geval onmiskenbaar en niet te verhullen. Net als de frons op mijn gezicht. De frons die is achtergebleven nadat de tranen opdroogden.

‘Kom op, liefje. Het zal een fijne afleiding zijn.’ Duuk staat achter me terwijl ik voor de grote staande spiegel mijn sieraden om doe. Ik heb de enige jurk aangetrokken die ik nog pas, en mijn haar gedaan. Ik zie in de spiegel dat hij twijfelt.

Lafaard. Sla je armen om me heen. Laat je handen zachtjes van mijn middel naar mijn buik glijden. Doe het!

‘Je ziet er mooi uit.’

Ik gedraag me stil en onbewogen, maar van binnen raast een wervelwind van teleurstelling en rancune, gevoed door zijn subtiele ontkenning. Vind ik een oorzaak voor mijn gevolg of is het andersom? Vindt mijn gevoel een rechtvaardiging?

‘Dank je.’ Ik haat die standaard formaliteiten. Alsof we vreemden zijn.

Het huis is nog nooit zo kil en leeg geweest. Onze perfect ingerichte nieuwe slaapkamer. De aardse kleuren, de zachte verlichting, de lange zware gordijnen van een luxueuzere stof dan een gordijn nodig heeft. Ons grote bed, verwelkomend. Zacht beddengoed en een weelderige sprei, nutteloze kussentjes die exces uitstralen. Alles schijnbaar in perfecte harmonie. Een perfecte harmonie van nietszeggende leegheid. Materie. Niets meer dan spullen, waar ik zo blij mee was toen we ze samen uitzochten. Toen we ons verheugden en iets in ons handen dachten nodig te hebben om de werkelijkheid vorm te geven. Ons nestje mocht er zijn. Niets dan weelde en luxe. Zachtheid en liefde. Tastbaar gemaakt voordat onze allerliefste tastbaar was.

Ik kijk naar het witte ding naast mijn kant van het bed. Dat is het nu. Een ding. Een leeg ding. De licht doorschijnende witte hemel onbewogen en zonder doel. Niets erin om af te schermen van de indrukken van de grote buitenwereld. Ik wend mijn blik af en loop langs Duuk de kamer uit.

‘Zet de wieg maar op zolder. Ik ga weer aan de pil.’

Hoofdstuk 2

Het ego hunkert naar aandacht en acceptatie. In het begin verzekerde zijn strategie de overleving van de mens. Nu verzekert het alleen de overleving van het ego zelf.

Nieuwe gezichten, namen die me meteen ontschieten, en een wirwar van geluid. Muziek, gepraat, gelach. Ondanks dat we in een van de grootste woonkamers in de buurt staan, heb ik door de drukte maar weinig ruimte om me heen. Is het hele dorp uitgenodigd? Aangezien ik juist de behoefte had om in mijn eentje op de bank te zitten niksen, kost dit me veel te veel van het laatste beetje energie dat ik heb. Duuk ben ik al een tijdje kwijt. Doodvermoeiend, dit rollenspelen. En doen we dat niet het grootste gedeelte van de tijd? Ik moet er even uit.

Zodra ik naar buiten stap, zonder jas in mijn mooie maar dunne jurk, begrijp ik plots waarom bijna iedereen binnen is. Het is nog vroeg in het voorjaar en het is fris. Ik hoor wel wat stemmen aan de voorkant van het huis. Dat zullen de rokers zijn, want in het smetteloze huis wordt niet gerookt. Ik sla instinctief mijn armen om mezelf heen terwijl ik van het terras toch verder de schemerige tuin in loop. Het ongemak van de kou weegt niet op tegen de stilte en de rust. Wat een prachtige tuin, en zo sfeervol verlicht. Weids en rustig ingericht, met grote plukken groen die voor diepte zorgen. De rododendrons, zo kenmerkend voor deze regionen van het land – weet ik inmiddels – staan in volle bloei en zo in de avond ruik ik ze wanneer ik er langzaam langs loop. Ik loop over het keurig gemaaide grasveld richting de schommels van de kinderen des huizes. Twee van de grote bomen die de tuin verrijken, houden met een stevige verbindingsbalk twee robuuste schommels in de lucht.

Ik neem plaats op een ervan, met mijn gezicht naar de hoge heg, en wieg wat heen en weer. Zo achterin in het donker ziet niemand mij. Wat een mooi plekje hebben de buurkinderen, die – naar ik begreep – al door de oppas naar bed waren gebracht. De verzonken trampoline staat er verlaten bij. Ik vraag me af hoe oud ze zijn. Ik zie in een grote boom, tegen de heg aan, een semi-zelfgebouwde boomhut met een doek op het houten deurtje. Er staat ‘verboden voor ouders’ op geschilderd. En nu zit ik in jullie wereldje. De stemmen die ik eerder hoorde zijn nu zo ver weg en de drukte in het huis is onzichtbaar voor mij. Zou iemand het merken als ik gewoon naar huis ga? Duuk zou het me niet in dank afnemen. We zijn er nog maar een uurtje en kwamen, tegen mijn zin in, modieus laat. De drukte kwam direct als een muur op me af.

‘Ook op zoek naar een beetje ruimte om je heen?’

Ik schrik. Ik had geen idee dat er iemand achter me stond. Ik draai me om.

Jemig, wat een lekkere vent.

‘Ik zag je toevallig wegvluchten. En samen roken is gezelliger dan alleen.’ Donkere krullen, donkere ogen en een aandachtige blik die boekdelen spreekt.

Hij reikt een pakje sigaretten aan en ik sta op. De laatste keer dat ik heb gerookt was in mijn studententijd, maar zonder aarzelen pak ik de sigaret die uit het pakjes steekt. Met zijn sigaret uit zijn mond bungelend en zijn ogen samengeknepen, steekt hij mijn sigaret aan. Ik knik een bedankje.

‘Vind je dat echt?’ Ik sta tegenover hem met mijn armen half over elkaar en mijn sigaret in de buurt van mijn gezicht.

‘Wat?’

‘Dat samen roken gezelliger is dan alleen.’

‘Nee. Normaal niet. Ik hou van het momentje alleen.’ Hij tovert een charmante lach op zijn gezicht. ‘Maar ik was nieuwsgierig.’

‘Waarnaar?’ Onze ogen blijven in constant contact.

‘Naar waar je van wegvluchtte.’

Stilte. Ik sla mijn ogen neer en neem een haal van mijn sigaret. De duizeling trekt direct door mijn hoofd.

‘Van al die praatjes en mooidoenerij van de eerste indruk.’ Ik ril. ‘Al die zoekende ego’s. Naar erkenning en bewondering.’ Hoeveel heb ik gedronken?

‘Of gewoon naar aansluiting? Met andere mensen?’

Ik haal mijn schouders op. Hij trekt plots zijn jasje uit, zijn sigaret weer in zijn mondhoek. Het staat hem goed. Te goed. Zoals ik verwacht, maar niet kan tegenhouden, hangt hij het jasje over mijn schouders. Ik voel me direct warmer, maar ik weet niet of dat door zijn jasje komt.

‘Dit was geen mooidoenerij overigens.’ Hij knipoogt. ‘Ik zie gewoon dat je het koud hebt en ik kan ‘m missen.’

We staan weer even in stilte, zoals dat lijkt te kunnen met een sigaret.

‘Ik moet je heel eerlijk bekennen dat ik er ook weinig mee heb.’

‘Waarmee?’ vraag ik.

‘Die zogenaamde sociale happenings waarbij het leven van de gastheer en dame wordt geëtaleerd en iedereen moet applaudisseren.’ Hij neemt een haaltje.

‘Figuurlijk dan… En die gefakete interesse over en weer.’ Even lijkt hij mijn blik te ontwijken. Veegt zijn donkere haar van zijn voorhoofd.

‘Terwijl iedereen alleen maar bezig is zelf zo goed mogelijk uit de verf te komen,’ vul ik hem aan voordat ik mijn laatste haal neem. Na de eerste smaakte de sigaret me eigenlijk al niet meer.

‘Maar soms is er, tussen al die mensen, iemand die de moeite waard is om een echt gesprek mee te hebben,’ vertelt de knappe vreemdeling me.

Ik geef geen antwoord. Ik zou niet weten wat ik moet zeggen, maar ik kan niet ontkennen dat ik me gevleid voel. Het onzekere schoolmeisje in mij voelt zelfs een bijna niet te onderdrukken spanning. Maar mijn cynische rationele ik, die vindt dit veel te glad.

‘Ben je hier met je man?’

Ik knik terwijl ik mijn sigaret voorzichtig uitmaak op de grond om hem vervolgens weer op te pakken. Here we go.

‘Ik ben hier ook met mijn vriendin. Maar als jij niet getrouwd was geweest, had ik je mee uitgevraagd.’

‘Maar dat ben ik wel.’ Ik trek zijn jasje uit en duw het hem in zijn handen. ‘Bedankt voor de sigaret. Ik ga naar binnen.’

Hoofdstuk 3

Het publiek dat me doet nadenken over iedere stap die ik zet, bevindt zich nergens anders dan in mijn hoofd. Niemand is werkelijk met mij bezig op een andere manier dan door de bril van zijn of haar eigen ego. In essentie maakt het dus niet uit wat ik doe of zeg. Zelfs na die ontdekking is mezelf zijn een onmogelijke opgave.

Achter het geroezemoes hoor ik John Legend met zijn imperfecte perfectie. De eenvoud van de piano samen met de simpele en dus doeltreffende tekst. Wie wil nu niet dat een man tegen haar zingt wat hij zingt? Onvoorwaardelijke acceptatie en liefde. Samen versmelten. Ik zou zijn vrouw best eens willen spreken.

Naarmate de avond vordert, begin ik mijn nieuwe buren steeds gezelliger te vinden. ‘Jij nog een glaasje?’ Daarom dus. Gastvrouw Margot schenkt me voor de zoveelste keer bij zonder op mijn antwoord te wachten en vervolgt haar verhaal. Ik vind het allang best. Een tijdlang met de gastvrouw van een borrel kletsen is alsof je tijdens de gymles op de middelbare school door het populairste meisje van de klas bent uitgekozen voor haar handbalteam. Je weet niet of je haar echt mag, maar het is kennelijk haar territorium en het is goed voor je reputatie. Ik voel me nog altijd geen dertiger. Het blijft grappig dat de wereld meespeelt dat ik volwassen ben.

‘Maar dat is dus mijn saaie stay-at-home-mom-life.’ Mijn gespreksgenoot knipoogt. ‘Jij hebt nog niet van die tijdrovende monstertjes rondlopen. Dus vertel! Wat doe jij?’

Ik haal even diep adem. De alcohol in mijn bloed zorgt ervoor dat het moeilijk is om niet openhartig te antwoorden.

‘Ik ben een aantal weken terug gestopt met werken. Ik was manager bij een reisbureau.’ Vraag niet naar de reden. Vraag alsjeblieft niet naar de reden.

‘Gestopt? Oh, vertel! Blij nieuws?’

Ik voel twee handen op mijn zij en heup. Mijn uitweg is gearriveerd.

‘Olivia is op zoek naar een nieuwe uitdaging. Hai, ik ben Duuk! Wat wonen jullie hier leuk, zeg!’ Hij steekt zijn hand uit en ik zie dat Margot gecharmeerd is van mijn echtgenoot. Zoals de meeste vrouwen wanneer Duuk de sociale jonge hond uithangt. Zijn warme handen op mijn lijf stemmen me milder. Het is de eerste keer dat Duuk me aanraakt sinds de geboorte. Wanneer hij in zijn element is, straalt hij als hij lacht. Ik zie weer de man voor wie ik ooit als een blok ben gevallen. Als Margot wordt afgeleid door gasten die afscheid nemen, duw ik mijn rug en billen subtiel tegen hem aan en vraag zachtjes. ‘Op zoek naar een nieuwe uitdaging?’

Ik zie een schittering in zijn ogen, hij verheugt zich om me iets te vertellen.

‘Liv, ik heb net een kerel ontmoet, joh… Dit is iemand waar we allebei op hebben zitten wachten. Ik zeg het je. Hij wil een klein exclusief reisbureau beginnen. Voor mensen zoals wij. Mensen zoals hier in deze kamer.’ Hij maakt een wijds gebaar. Iets te wijd door al die glaasjes wijn, kan ik aannemen.

‘Bulkt van het geld en enthousiasme. Doet het omdat hij het leuk vindt en staat open voor mensen met ervaring. Voor jou dus, en mij. Dit is me er een, echt. Oh, kijk daar is ie!’ Zijn hand glijdt ineens van mijn middel naar mijn buik en hij trekt me nog iets dichter tegen zich aan. En ik zie direct waarom.

Diego is het soort man waar de gemiddelde westerling aan denkt bij het woord ‘ego’. Zo’n man die door andere mannen ook wel denigrerend een ‘egootje’ genoemd wordt. Denigrerend, wellicht ingegeven door de dreiging die zo’n type ook wel met zich mee brengt. De dreiging van een confrontatie. Van een moderne krachtmeting die mannen van oudsher bij tijd en wijle lijken te moeten uitoefenen. Of simpelweg de dreiging van het ingepalmd worden van eega’s, vriendinnen en andere vrouwspersonen. Donkere ogen die niets verraden maar van alles vertellen. Hij weet wat hij wil. Doet waar hij zin in heeft.

Zij die zich daardoor bedreigd voelen, zijn van mening dat zo’n ego juist heel kwetsbaar is. Dat hij doet wat hij doet zodat anderen hem zullen benijden. Aanbidden. Plezieren. Bevestigen wie hij is en waar hij voor staat.

Misschien geloof ik dat ook wel. Voor nu althans. Hij is te glad. Die naam al. Een patsertje. Een foute man. Dat is hij.

Hij is ook de man die ik buiten ontmoette. En dat hij vanaf de eerste seconde een bijna idiote alles verwoestende aantrekkingskracht op me had, stopte ik diep weg.

‘Diego, dit is ze nou, Olivia, mijn vrouw.’ Met de nadruk op ‘mijn’.

‘Aangenaam, Olivia. Diego Bastian. Zelfs met al zijn lovende woorden heeft Duuk je tekort gedaan.’ In gedachte grinnik ik. Yeah, right. Ik verwacht ergens nog dat hij gaat zeggen dat we elkaar al hebben gesproken, maar dat doet hij niet.

‘En dit is mijn…’ Hij kijkt even zoekend om zich heen. ‘Schatje, kom eens hier.’ Zijn schatje, een lange gedistingeerde blondine, trekt zich los van haar gesprek, als bij een bevel en zet een stralende lach op. ‘Dit is mijn vrouw Susan.’ Terwijl de nodige handen worden geschud, kijkt de schijnbaar nieuwe beste vriend van mijn man mij indringend aan en hij vervolgt: ‘Susan, ik denk dat ik mijn toekomstige partner gevonden heb.’ Ik weet even niet wat ik hoor en probeer oogcontact te maken met mijn echtgenoot die zijn glas al omhoog houdt.

‘Duuk, jongen, we moesten elkaar hier gewoon tegen komen,’ zegt Diego tegen mijn man, en heft zijn glas.

Er wordt gelachen en gepraat. Gedronken en nog meer gedronken. En er wordt gedanst. Door de beneveling van de wijn kan ik mijn zorgen over de toekomstige samenwerking al snel niet meer vinden, zo ver lijken ze weggestopt. Mijn verdriet is tijdelijk ook niet beschikbaar. Maanden zonder alcohol zorgt ervoor dat ik het contact verlies met mezelf. De avond wordt een wirwar van geluiden, plezier, opwinding en vooral verdovende vergetelheid. En voor nu vind ik dat het fijnste wat er is.

Hoofdstuk 4

Onzekerheid is een essentieel onderdeel van het leven, dat de weg vrijmaakt voor nieuwe ervaringen. Zonder het omarmen van onzekerheid is er geen echte vrijheid, alleen maar angst.

Die eerste avond dat Diego ons leven binnenstapte, staat me nog steeds bij. Het voelt als een moment waarop ik alle controle uit handen gaf, de controle die ik altijd zo krampachtig probeer vast te houden. Als ik me probeer te herinneren hoe alles die avond verliep komt de mix van het gelach, gedans en de bijna onmogelijke vertrouwelijkheid tussen ons en deze vreemdeling weer op me af. Vreemd genoeg is dit gevoel niets meer dan een herinnering gebleven en hebben we de afgelopen maanden vooral heel hard gewerkt.

Hoewel ik me gevoelsmatig bleef verzetten tegen de samenwerking tussen mijn man en Diego kon ik er uiteindelijk rationeel weinig tegenin brengen. Duuk was niet van plan zijn baan bij een groot kantoor in accountancy op te geven voor een impulsief idee. Dat had ik kunnen weten; mijn ‘financiële man’ woog al heel zijn leven risico’s en zekerheden met elkaar af. Dat was nu niet anders. Het bedrijfje van Diego zou klein beginnen en zou zich eerst moeten bewijzen voordat Duuk en ik daadwerkelijk partner zouden worden. En zo werd een gepassioneerde jongensdroom een serieus zakelijk voorstel en voor mij direct een nieuwe baan met een goed salaris. Wat begon met onderhandelingen bij ons aan de keukentafel begint nu de vormen aan te nemen van een heus bedrijf.

Diego heeft net een klein pandje in Amsterdam aangekocht waar we de administratie voeren en waar we klanten, die toch wat meer aandacht willen dan contact via e-mail, chat en social media, kunnen uitnodigen. Hij is er zeer tevreden over. Volgens mij gaf het hem – en misschien ook wel mij – vooral het gevoel dat we nu een echt bureau waren. Bij de inrichting kreeg ik zo goed als de vrije hand en het resultaat was verbluffend. Een en al decadentie. De uitvoering gaf me een heerlijk machtig gevoel. Een beetje onecht soms, maar bevredigend. En hij kon het zich veroorloven, dus waarom niet? Ik leer al snel meedenken in zijn visie. Winst maken is overduidelijk niet het doel voor het eerste jaar. Naam maken en wortel schieten is alles wat hij nu wil. Zoals ik nu kan inschatten hebben we alles in huis om dit voor elkaar te krijgen. Duuk regelt alle administratie en financiën naast zijn normale werkuren. Ik hou me bezig met de commerciële kant, de klantcontacten, en heb een juweeltje van een website opgezet met een indrukwekkende gebruiksvriendelijkheid. Doordat, naar mijn mening, persoonlijke reiswensen – en dus persoonlijk contact – onze unique selling point is, ben ik min of meer altijd bereikbaar per e-mail en chat. De social media accounts zijn opgezet en worden gevolgd door potentiële klanten. Andere promotie dan social media, en letterlijke mond tot mond reclame, is tot nu toe nog niet nodig geweest.

Ik heb er net weer een boeking door en leun achterover om even te genieten van het uitzicht over de gracht. Het zonnetje schijnt en er wordt gevaren. Duuk heeft kennelijk genoeg te doen, want hij kijkt niet op van zijn computer als ik hem vraag of hij een cappuccino wil. Op zaterdag werkt hij op kantoor en aangezien ik mijn man vaker dan een dag per week wil zien, werk ik ook de zaterdag en heb ik weekend van zondag tot en met dinsdag. Zo vermijd ik nu de maandagblues en heb ik kennisgemaakt met woensdagweerstand.

‘Het gaat wel lekker, hè?’ vraag ik terwijl ik de dampende mok voor hem neer zet.

Hij glimlacht afwezig naar me. ‘Het gaat heel lekker.’

‘Het gaat lekker, maar we hebben te weinig locaties.’ De deur stond open en we hadden Diego niet aan horen komen. Ik wist dat de locaties die ik tot nu toe had gevonden nog vrij beperkt waren, maar we moesten ergens beginnen. Bovendien hadden we een hoge standaard en wilden we ook in de start-up fase van Uniquetravel.com alleen hoogwaardige en originele locaties aanbieden. Met selecteren was ik zeer zorgvuldig en vertrouwde dus alleen locaties waar wijzelf, bekenden van ons of Diego daadwerkelijk waren geweest.

Diego legt zijn hand op mijn schouder. ‘Niet zo verschrikt kijken, Olivia. Dat is juist hartstikke goed nieuws! Het betekent dat we mogen gaan reizen. Dat is toch een van de voordelen van dit vak!’

Duuk lacht. ‘Ja, zoals jij dit vak definieert, vriend.’ Hij knipoogt vluchtig naar mij.

‘Jullie hebben de afgelopen maanden keihard gewerkt. Vooral om mijn uitgaven te beperken, en dat is al erg knap op zich.’ Hij lacht om zijn eigen grap, maar met zijn charme komt hij er mee weg.

‘Jullie hebben het allebei verdiend om de komende tijd de leuke kant van onze business te mogen ervaren. Duuk, denk je dat je binnenkort een paar weken vrij kunt krijgen van je andere werk?’ Duuk stemt met plezier in. Voor hem zal dit voornamelijk een vakantie zijn, zoveel administratie is er nog niet te doen nu we de echte opstart hebben gehad.

‘Duuk, aangezien jullie beiden online kunnen werken, stel ik voor dat je voor jezelf en Olivia goede laptops aanschaft met mobiele internetverbinding. Olivia, jij kunt sowieso prima on the go werken en dus doorgaan met de boekingen en klantcontacten, toch?’

Ik knik. ‘Dat is zelfs ook wel extra leuk voor de Twitter- en Facebook-accounts. Live foto’s delen van bezoekjes aan mogelijke vakantiehuizen voor ons bestand en leuke bezienswaardigheden in de omgeving.

‘Mooi. Dan is het besloten. We gaan op locatiejacht.’

In de wereld van het ego wordt opwinding geparasiteerd door nervositeit en angst om te falen. Verwachting is zwanger van teleurstelling.

Hoofdstuk 5

Afhankelijkheid van het tastbare draagt onherroepelijk de angst voor verlies met zich mee.

Het voelt een beetje als vakantie. Het heeft zowel diezelfde onbestemde spanning als het verwachtingsvolle potentieel. De voorjaarszon schijnt volop terwijl ik in mijn zomerse jurk mijn koffer naast de tas in de auto zet.

‘Heb je alles?’ Duuk heeft het huis afgesloten en hoewel ik weet dat hij er in ieder geval over een paar weken weer is, bekruipt me een onveilig gevoel als ik het huis achterlaat. De hoge struiken sluiten het pad naar de deur een beetje in en de blauwe regen hangt zelfs over het pad, waardoor er een soort speels tunneltje van groen is ontstaan. De zon schijnt op de nog pas geverfde voordeur en weerkaatst in het ruitje. Het is een prachtig plaatje. Direct nadat ik me dit realiseer, vraag ik me af of inbrekers zo niet ongezien hun gang kunnen gaan bij de voordeur.

‘Duuk volgt mijn kennelijk zorgelijke blik en geeft me een knipoog. ‘Komt goed. De buren weten dat we weg zijn.’

Is dat eigenlijk wel mijn werkelijke zorg, de bron van mijn onrust?

‘Ik heb alles, denk ik. Hoewel ik het lastig vind, inpakken voor zo’n lange periode. Ik weet natuurlijk niet hoe en wanneer ik in de gelegenheid ben om ergens een was te draaien. En aangezien dat ook ineens bij mijn werk hoort de komende weken…’

Duuk lacht terwijl hij de portier voor me opent. ‘Niet zo vooruit denken en beren op de weg zien. Wat gebeurt dat gebeurt. En Diego kennende is er altijd wel een oplossing. De mensen rond de accommodaties die hij heeft uitgezocht hebben of weten vast wel een wasserette te vinden.’ Een kus op mijn neus en ik stap in.

‘Diego heeft verbazingwekkend veel werk gestoken in onze reis door Zuid-Europa. Hij heeft de route uitgestippeld langs allerlei mogelijke locaties; van vakantiehuizen tot exclusieve hotels.’

‘De locaties die ik heb gezocht en gevonden.’ merk ik op.

‘Kom, Livje, nu weer even positief. Ik heb voor het eerst het gevoel dat we een beetje een team zijn. Diego zal vanaf nu een stuk meer involved zijn en de reis geeft ons een goede gelegenheid om elkaar beter te leren kennen. Lijkt me best handig, aangezien we uiteindelijk partners willen worden.

We rijden weg om Diego op te halen en ik werp nog een blik op ons huis. Waarom kost het me toch zo’n moeite om weg te gaan?

Om mijn veilige haven te verlaten en niet te kunnen schuilen in alles wat ik denk dat bij mij hoort en niet bij anderen. Me niet te kunnen onderdompelen in stilte en in de aanwezigheid te zijn van alleen maar vastigheid en bekende elementen van mijn bestaan. Ik realiseer me dat zorgen maken over wat eventueel komen gaat en het obsessief bedenken van mogelijke scenario’s me weg houdt van waar ik werkelijk ben.

Soms is het goed het gevoel te hebben dat er geen keuze is. Bretagne, here we come.

Hoofdstuk 6

Je eigen huis is de ultieme manifestatie van jouw stukje aarde en alles waar je onbewust recht op denkt te hebben. Het zit in onze aard om ons te identificeren met bezittingen. Om een zelfbeeld te creëren dat voor een groot deel bestaat uit dingen die tastbaar zijn. Omdat het ego denkt er grip op te hebben. Kleding en andere uiterlijkheden, een auto, apparatuur en andere bezittingen krijgen van ons hoofd veel meer macht toebedeeld dan ze eigenlijk hebben in het bepalen wie we echt zijn. De angst van het ego voor verlies van identificatie en datgene waaraan het gehecht is voedt angstige gedachten over de ongrijpbare toekomst.

‘Wat lees je?’ Diego kijkt zijdelings naar het boek in mijn handen en dan weer op de weg. Hoewel ik lichtelijk duizelig wordt van het lezen tijdens het rijden, zie ik even niets anders wat ik wil doen. En toevallig vind ik dit ook een zeer interessant stuk. Achterin zit een onderuitgezakte Duuk die een paar uur heeft gereden en nu uit verveling in slaap is gevallen.

‘Niets bijzonders… een boek over oosterse wijsheden.’ Schaam ik me dat ik dit lees?

‘Oh? En, vind je het interessant?’ Hij zoekt even oogcontact tijdens het rijden. Hij is eigenlijk de eerste die dat vraagt. Duuk doet vrij lacherig over mijn interesse in het spirituele; hij heeft het beoordeeld als rouwverwerking en als zodoende weggezet. Openstaan voor mijn bevindingen doet hij al helemaal niet.

‘Ik vind het wel interessant, ja.’

Juist omdat Diego direct na onze eerste ontmoeting zijn initiële motieven naar mij toe zo direct blootlegde, vind ik het nu moeilijk om hem te doorgronden. Hij is sindsdien geen enkele keer meer dat haantje geweest, die gladde jongen die zich niet zo heel subtiel liet gelden. Ja, aan de oppervlakte wel – alleen al door zijn verschijning – maar naar mij toe heb ik na die eerste avond nooit meer een andere interesse bespeurd dan een professionele. Dus of hij meende het toen al niet zo serieus, of hij is ontzettend goed in het nemen van zijn verlies.

Of het maskeren daarvan.

‘Vat eens in één zin samen wat je er tot nu toe voor jezelf uit hebt gehaald door te lezen over boeddhisme en zo?’ Zijn ogen twinkelen. ‘Als je er iets uit hebt gehaald uiteraard.’

‘Poeh, in één zin… dat is nogal wat…’ Ik staar naar mijn boek alsof het antwoord vanaf de kaft mijn hoofd in zal duiken.

‘Oké, het belangrijkste dan. Wat springt er voor jou het meest uit?’

Ik denk even na. ‘Ik vind het concept ‘ego’ wel heel interessant.’

‘Ego? Dat doet me eerder aan Freud denken, niet aan oosterse wijsheden.’

‘Nee, dit idee is minder complex. Het klinkt, gek genoeg, voor mij heel logisch dat er een deel is van jezelf als geheel, zeg maar, dat volledig gaat voor de eigen behoeften, altijd en op wat voor manier dan ook. En die min of meer altijd bezig is met een zelfbeeld te creëren die anderen of juist jijzelf acceptabel vindt. Een deel van jezelf dat met bewustzijn goed te observeren is. In de gaten te houden valt. Als een dief in de nacht waar een spotlight op wordt gezet.’

‘Interessant… En wil je daar verder nog iets mee bereiken… Met dat lezen over boeddhisme? Of lees je gewoon uit interesse?’

Ergens vleit het me dat hij zijn vragen zo serieus stelt. Het is wel verfrissend dat iemand eens anders reageert dan met de woorden ‘New Age crap’ en ‘zweverig’. Toch weet ik niet wat ik hem wel of niet wil vertellen.

‘Tja… het idee is dat het ego je ware zelf vertroebelt. Ik herken daar wel wat in…’ Ik haal diep adem. Eigenlijk weet ik niet waar ik zou moeten beginnen omdat ik niet in woorden kan vatten wat er aan de basis ligt van mijn zoektocht… Verdriet? Teleurstelling? Verlies van vertrouwen? Ik weet ook eigenlijk niet eens of het wel een zoektocht is. Voorlopig tast ik nog in het duister.

‘Laten we het erop houden dat ik te midden van allerlei onrust op zoek ben naar een stukje rust. Binnen mezelf.’

‘Dat klinkt heel mooi.’

‘Ik denk dat veel mensen in hun leven op een bepaald moment behoeften krijgen aan een stukje spiritualiteit.’

‘Ja, mensen die geen echte problemen meer hebben om over na te denken,’ klinkt het vanaf de achterbank. ‘Mooie woorden en een hoop beloften over echt geluk en een betere wereld. Makkelijk gesproken vanuit een grote villa bovenop de punt van de piramide van Maslow.’

Ik draai me geïrriteerd om. ‘Je hebt er niets van gelezen, dus bespaar me je oordeel.’ Om toe te geven dat er meer is dan wat we kunnen zien, moet het ego zijn eigen belangrijkheid ontkennen en dat kan het niet. Ik twijfel er dan ook niet aan dat Duuks ego enorm is.

Er volgt een pijnlijke stilte en ik realiseer me dat we Diego met deze reis meer inkijk geven in onze relatie dan we misschien willen. Ik kijk naar buiten, naar de immense groene velden. De lucht is strakblauw.

‘De piramide van Maslow is trouwens achterhaald.’

Hoe sterker het ego, hoe groter de kans dat je denkt dat ‘anderen’ de bron van problemen zijn in je leven.

Hoofdstuk 7

Gevangen in het herbeleven van het verleden is niets ooit echt voorbij. De steeds zwaarder wordende bagage van oude pijn die deel is geworden van het beminde en onmisbare zelfbeeld van het ego weerhoudt je ervan het heden – en dus het leven – te zien voor wat het is.

Een prachtig groot landhuis in de duinen. Op loopafstand van de zee die met zijn heerlijke zilte geur en geruis zijn aanwezigheid kenbaar maakt. De effen witte muren worden op een aantal plekken gesierd door formaties rode bakstenen die heel kunstig in harmonie zijn met de klein ramen en de indrukwekkende oude deur. Bombastisch en luxe, doch romantisch. Hoewel ik liever gewoon geniet van het moment begint een treffende tekst voor de website zich al te vormen in mijn hoofd.

‘Ik zeg: wat een toplocatie! En dat voor de eerste!’ Diego loopt langs me heen met zijn volle sporttas over zijn schouder.

‘Ho ho, eerst nog binnen kijken,’ zegt Duuk, die hem volgt met mijn koffer en zijn tas. Ik ben zelf eigenlijk ook wel benieuwd. De huurprijs is me bekend en ik vraag me af of dit huis het waar kan maken.

Binnen sta ik versteld. Het stel dat dit huis heeft gerenoveerd en ingericht, heeft kosten noch moeite gespaard. De man is een vroegere zakenrelatie van Diego die nu renteniert en voor de lol met zijn echtgenote oude vervallen villa’s omtovert tot de vakantiehemel voor hen met een grote portemonnee.

Binnen is een grote woonkamer met nu eens niet bonkige functionele leren banken die zijn overgebleven uit de jaren tachtig en ook niet het strakke pretentieuze minimalisme. Het huis is ingericht zoals dit huis ingericht hoort te zijn. Grote moderne banken van robuuste stof met zachte kussens. Een enorme eettafel met genoeg stoelen om tot in de late uurtjes met vrienden of familie te praten, te drinken en te spelen. Ik verwacht dat de slaapverdieping niet anders zal zijn; warm, luxueus en toch functioneel. Dit huis straalt plezier en ontspanning uit. Precies wat je wilt op vakantie.

‘Ik zeg: biertje?’ Met de tassen in een hoek, zoekt Duuk in de krat met basisbenodigdheden die we mee hebben genomen om een onmiddellijke gang naar de supermarkt te voorkomen. Kennelijk is bier er daar een van.

‘Ja, laten we nu vooral even niet aan werk denken,’ stemt Diego in, ‘It’s been a hell of a ride. Letterlijk.’

‘Ik ga me even opfrissen.’ Eigenlijk snak ik ernaar gewoon even alleen te zijn.

Wanneer de avond valt zitten we op het terras dat over de nu schemerige duinen uitkijkt. De zee is te horen maar niet te zien. De zilte lucht geeft me een vakantiegevoel en ik probeer te genieten. Binnen vond ik in een antiek ogende dekenkist een heerlijke wollen plaid. Ik heb hem omgeslagen om warm te blijven. Het is nog fris in Bretagne, deze tijd van het jaar.

Om de een of andere reden hebben de gesprekken een serieuze draai genomen. Wellicht leent een situatie als deze zich daar juist voor. We beginnen aan een reis samen waarbij we veel op elkaars lip zullen zitten, weg van onze vertrouwde omgeving en vaste maniertjes waarin we onszelf veilig wanen. We gaan elkaars vervelendste kanten zien en we zullen gewend moeten raken aan elkaars aanwezigheid. Afgezien van de autorit is het de eerste keer dat we met z’n drieën bij elkaar zitten en praten over iets anders dan werk. Al snel heb ik, gek genoeg, wel het idee dat ik in deze samenstelling de buitenstaander ben. Of in ieder geval met een achterstand begin. Duuk en Diego hebben dit soort momenten vaker gehad. Nog even een hapje eten om de boekhouding te bespreken. Even samen een biertje pakken of samen de wedstrijd kijken. Ik weet inmiddels dat Duuk erg gesteld is op Diego. Hij bewondert zijn vrije manier van leven, het volgen van zijn eigen dromen. Soms vind ik zijn adoratie bijna kinderlijk. Naar eigen zeggen vindt hij Diego vooral gewoon een relaxte kerel, altijd in voor avontuur en ‘lekker’ positief ingesteld. Toen hij me dit vertelde, voelde het als een steek naar mij. Ik weet dat hij mij al tijden niet zo positief meer vindt. Ik weet ook dat ik zelf vooral acceptatie en goedkeuring zoek en dat ik bij een glimp van het tegenovergestelde word overvallen door kleinzieligheid.

Ik ben er nooit echt getuige van geweest hoe hun band tot uiting komt en daarom verrast hun interactie me enigszins. Vooral mijn eigen man verbaast me. Het gemak waarmee Duuk vertelt over zijn jeugd zou een buitenstaander doen vermoeden dat de twee al jaren vrienden zijn. Diego is kennelijk ook een vertrouwenspersoon geworden, iets dat volledig aan mij voorbij is gegaan. Wanneer Diego op zijn beurt vertelt over zijn moeder die hem op jonge leeftijd bij zijn depressieve vader achterliet, moet ik concluderen dat het vertrouwen wederzijds is. Het valt me op hoe ze tijdens het praten vooral oogcontact maken met elkaar. Een portie spek en bonen, coming right up. Ik neem nog een slokje uit mijn flesje bier.

‘En jij, Olivia?’ Ik schrik op uit mijn eigen gedachten van Diego’s stem. ‘Heb jij een hechte band met je ouders?’