F*ckin Blauw

Gerard Mak

F*ckin Blauw

smeuïge waargebeurde politieverhalen

Uitgeverij Aspekt

f*ckin blauw

© Gerard Mak

© 2018 Uitgeverij ASPEKT

Amersfoortsestraat 27, 3769 AD Soesterberg, Nederland

info@uitgeverijaspekt.nl - www.uitgeverijaspekt.nl

Omslagontwerp: Mark Heuveling

ISBN/ EAN: 9789463384377

ISBN paperback: 9789463381086

NUR: 688

Alle rechten voorbehouden. Niets van deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enig andere manier, zonder voorafgaande toestemming van de uitgever.

Voorzover het maken van kopieën uit deze uitgave is toegestaan op grond van artikel 16B Auteurswet 1912 jº het Besluit van 20 juni 1974, St.b. 351, zoals gewijzigd bij het Besluit van 23 augustus 1985, St.b. 471 en artikel 17 Auteurswet 1912, dient men de daarvoor wettelijk verschuldigde vergoedingen te voldoen aan de Stichting Reprorecht (postbus 882, 1180 AW, Amstelveen). Voor het overnemen van gedeelte(n) van deze uitgave in bloemlezingen, readers, en andere compilatiewerken (artikel 16 Auteurswet 1912), dient men zich tot de uitgever te wenden.

INHOUD

Zijn beste vriend

Dronken

Wormen

Nastoot

IJspret

De hereniging

De hertshoorn

Een vergeten kerst

Adoptieoma

De wielrenner

Vuile huichelaar

Mientje

Griezelig eng

Valse tip

Zijn kok

Zorro

Mazzelpik

De hereniging

Krassen

Of je worst lust

Boodschappennetje

Hondurasslang

In of uit de brand

Nazorg

Homo Ludens

Perfecte lakzegel

Turkish delight

Een shitzaak

Oude viezerik

Nieuwjaarsdag

Fietsendief

Haagse Jenny

Ambtsjubileum

De zwarte drilpudding

Lang zal hij leven

Aangenaam

Boerenslimheid

De oud-strijder

De ziener

Bootje varen

Broedermoord

Een vluggertje

Niks, nada, noppes

Een nieuwe woning

Het laatste deuntje

Misstap

Handige Frits

Zieke Jopie

Undercover

Overwerkt

Adoptieleed

De fotograaf

Zijn beste vriend

Op een bank, met uitzicht over het IJ, zat een oude man met zijn kleinzoon. De oude baas had vriendelijk zijn arm om het kleine jongetje geslagen en wees af en toe met zijn wandelstok naar de voorbijgaande schepen. In tegenstelling tot het kleine kereltje, die luchtig gekleed was, had de oude man een dik vest aan en op zijn hoofd droeg hij een vaal schipperspetje. De pet hing scheef op zijn kop. Inwendig begon Frits lachen, want hij moest denken aan zijn jeugdjaren, toen zijn opa op precies dezelfde wijze naar het polderlandschap wees en hem allerlei wetenswaardigheden vertelde. Hij hing dan geleund tegen een damhek, terwijl hij zijn spillepootjes tussen het hout had gestoken om zo hoog mogelijk op het hek te komen. Bij het afspringen, hield hij er altijd een splinter aan over. Opa peuterde dan met zijn zakmesje het stukje hout uit zijn vel waardoor de wond alleen maar groter werd.

‘Even er op spugen’, adviseerde hij dan, en dan spuugde Frits speeksel op de open wond. Het hielp kennelijk altijd want nadelige gevolgen had hij er nooit aan over gehouden.

‘Moet je die twee zien zitten,’ wees Frits zijn maatje op het tafereeltje.

Hij haalde Sem uit zijn gedachten, en deze knikte toen hij de twee zag zitten. Onmiddellijk vertelde Frits hem over zijn opa en Sem kreeg eveneens een déjà vu. Ook hij was opgegroeid op het platteland en scheen eveneens een goede relatie te hebben gehad met zijn opa. Al pratend over hun opa en het verleden, liepen ze door en hadden daarbij hun surveillancerondje zodanig ingekort, dat ze na een half uurtje op precies dezelfde plek terug waren.

De twee zaten nog steeds op het bankje, maar nu huilde de kleine jongen kwijl en snot. Zijn opa bleef strak voor zich uitkijken. Hij hing een beetje scheef en bewoog amper. Zijn wandelstok lag nodeloos voor zijn voeten. Toen het jochie aan opa’s schouder duwde, viel de oude baas bijna om. Verschrikt keken de twee dienders elkaar aan en versnelden hun pas.

‘Is er wat?’ informeerde Frits voorzichtig. Het kleine kereltje wees naar zijn opa en vertelde met grote snikken, dat opa gek aan het doen was.

‘Ik wil naar huis toe,’ huilde hij met grote gieren.

Sem ging voor de oude baas staan en keek hem bezorgd aan. Het leek alsof hij dwars door hem heen keek, want zijn ogen bleven in dezelfde stand. Hij ademde zwaar en het zweet parelde van zijn voorhoofd. Toen hij hem aanraakte, wilde de oude baas iets zeggen maar zijn scheve mond belette hem goed uit zijn woorden te komen. Ook zijn arm kon hij niet meer optillen en ineens zag Sem de angst in zijn bleekblauwe ogen. De tranen welden bij hem op en hij probeerde naar zijn kleinzoon te kijken.

‘Rustig maar opa,’ kalmeerde Sem hem bemoedigend, ‘we regelen alles wel. Frits! Roep even een ambulance op’.

Sem kreeg een brok in zijn keel, want ook zijn opa werd eens getroffen door een beroerte. Die dag raakte hij zijn beste vriend kwijt en het is nooit meer geworden zoals vroeger. Opa werd stiller, kon ook steeds minder en hij was ook nooit meer zo vrolijk als voorheen. Vanaf die tijd zat hij voortdurend voor het raam terwijl hij binnen van oma niet mocht roken. Als kleine jongen klom Sem dan op de stoelleuning bij opa en samen keken ze zwijgend naar voorbijrazende auto’s. Hij had daarbij de arm om zijn opa’s schouder geslagen. Net als vroeger, maar dan andersom.

Het kleine kereltje begon nog harder te janken toen hij in de gaten kreeg, dat zijn opa naar het ziekenhuis moest.

‘Hij woont daar,’ schreeuwde hij. Hij had opa’s wandelstok opgeraapt en voor de zekerheid daarmee in de richting van het Centraal Station gewezen. ‘Vlakbij de metro, bij dat kleine torentje’.

Ze kenden het. Het was het verzorgingshuis aan de Nieuwmarkt.

Ondertussen had Frits de portefeuille van de oude man weten te bemachtigen en noteerde de nodige gegevens. Toen Sem hem vroeg of hij in het verzorgingstehuis woonde, kneep hij ter bevestiging even zijn ogen toe en knikte licht.

‘Mag ik ook mee met mijn opa?’ wilde het mannetje weten.

‘En je moeder dan? Weet ze dat je met opa hier langs het water zit?’

Hij schudde driftig zijn hoofd en boog het beschaamd naar beneden.

‘Nee,’ pruilde hij zachtjes en toen ineens, bekende hij. ‘Ze denkt dat ik bij mijn vriendje Roel ben, maar ik ga altijd met opa bootjes kijken. Iedere woensdag. Opa geeft me altijd een kaartje voor de metro en we zouden nog naar de Italiaan gaan voor een ijsje. Dat doen we altijd.’

Hij haalde een vervoerkaartje uit zijn broekzak en liet het hen zien.

‘Niet tegen mijn moeder zeggen hoor! Anders mag ik nooit meer naar opa’.

Toen de ambulance arriveerde en opa op de brancard werd gelegd, knapte er iets bij het kleine kereltje. Hij begon hysterisch te huilen en rende naar de brancard toe.

De twee agenten stonden met dichtgeknepen strot het tafereel gade te slaan en ze hoorden dat de oude man met horten en stoten tegen zijn kleinzoon zei, dat hij het maar aan zijn moeder moest opbiechten. Hij kneep ter bevestiging zijn ogen nog even toe en werd vervolgens de ambulance in geschoven. Met gillende sirenes vertrok de ambulance en bleven ze met het kleine ventje alleen achter.

‘Wat moet je opbiechten?’ wilde Sem weten.

‘Nou,’ zei hij ineens stoer, ‘dat ik altijd naar opa ging en niet naar Roel’.

‘Ach,’ zei Frits, ‘voor die ene keer. Daar wordt je moeder toch niet boos om’.

‘Ik denk het wel,’ zei hij teleurgesteld, ‘mijn moeder is gescheiden en toen had ik ineens ook geen opa meer’.

Hij huilde dikke tranen. Zijn geheim was uitgekomen en zijn beste vriend lag nu in het ziekenhuis. Het zou nooit meer worden zoals vroeger.

Dronken

Hé, klote smeris!’ schreeuwde hij de dienders toe, toen Sem samen met Frits de kroeg binnenstapte. Sem keek hem aan, maar herkende hem niet. Hij zat in elkaar gedoken op een gammel stoeltje met voor zich een aantal lege glazen. De asbak, die voor hem op het tafeltje stond, was stampvol. Hij drukte zijn peuk uit in de berg as en zwaaide ongecontroleerd met zijn armen.

Achter de tap stond een mollige, eertijds aantrekkelijke vrouw, die iets gezelligs over zich had. Ze knikte met haar hoofd in de richting van de lokale dronkaard.

‘Die gozer is als een draaimolen,’ zei ze in onvervalst Amsterdams, ‘vroeger dronken ze zich alleen op zondag een stuk in hun kraag, maar tegenwoordig schijnt het dagelijks goed te wezen.’

Ze kwam achter haar tap vandaan en pakte de glazen van het tafeltje. De dronkaard rekte naar zijn halfvolle glas maar was veel te laat om het slokje te redden.

‘Verdomme!’ bromde hij, zwaaiend met zijn armen.

‘Je krijgt niet meer, Olivier, en die heren zetten je buiten de deur uit’.

Toen hij opstond herkende Sem hem pas. Hij stond wankel op zijn benen en keek hem met zijn bloeddoorlopen ogen wazig aan. Olivier droeg een smoezelig overhemdje en zijn zwarte broek dreigde ieder moment van zijn heupen te zakken. Het stukje touw, dat als riem dienst deed, probeerde hij strak te trekken maar de vele knopen erin voorkwamen dat.

‘Hij heeft toch…?’

De vrouw vulde hem aan: ‘Ja. Een restaurant gehad. Dat klopt. In het winkelcentrum had hij zo’n Italiaanse tentje waar je spaghetti kon eten. Een hoop natte drab op je bord waar hij een zuinig schepje kaas op strooide. Hij moest wel de kloten gaan.’

Ze draaide zich om naar de spoelbak, en begon driftig de glazen te spoelen.

‘Nemen jullie hem mee?’ informeerde ze terloops.

Frits pakte Olivier bij zijn arm en probeerde hem mee naar buiten te tronen. Toen hij naar achteren ging hangen en Sem gelijktijdig zijn arm losliet, tuimelde de dronkaard achterover. Het was een doffe klap en de marmeren tegeltjes kleurden onmiddellijk rood.

‘Ik denk dat hij nou rijp is voor een ambulance’, merkte Frits droogjes op. Hij knielde bij het slachtoffer neer en bekeek de scheur in zijn achterhoofd.

‘Niet janken hoor, Ollie,’ waarschuwde de Mokumse die met een theedoek aankwam, ‘dat gegrien moet ik hier niet hebben.’

Ze vervloekte Olivier omdat hij te lang in haar kroeg had gezeten, terwijl Sem haar opmerking pareerde door te stellen dat ze hem dan niet zo veel had moeten schenken.

‘Ik sta hier voor mijn poen, jongen,’ zei ze vinnig, ‘als hij maar niet kapot gaat in mijn zaak. Dat gelul heb ik al eens gehad.’

Olivier werd ondertussen door Frits omhoog gehesen, en in afwachting van een ambulance, weer teruggezet op het gammele stoeltje. Zijn ogen tolden in zijn kop en hij klaagde over pijn in zijn hoofd.

‘Drie buisjes Saridon, Ollie. Effe soep er van koken en klaar is Kees,’ adviseerde de Amsterdamse, waarna ze opperde om het hoofd zelf te verbinden en hem alsnog de straat op te schoppen. ‘Dit geintje kost me poen, weet je. De klanten blijven weg.’

Olivier wilde een sigaret opsteken, maar Sem wees hem op het rookverbod binnen de horeca.

‘Ach, laat hem toch,’ schetterde de vrouw vanachter haar bar. ‘Die jongen heeft al niks. Laat hem nou zijn sigaretje lekker oproken. Je moet toch ergens aan kapot gaan. Toch?’

In de verte hoorde Sem het zenuwachtig gegil van de ziekenauto. Het publiek stroomde toe om niks van het schouwspel te hoeven missen, en er kwamen waarachtig nieuwe klanten binnen zodat de voorstelling voor de Amsterdamse nog extra centjes in het laatje bracht.

‘Een geluk bij een ongeluk’, lachte ze breed. De bierpomp stond niet stil en ze had weinig oog meer voor Olivier’s ongeluk.

‘Heeft Olivier nog familie?’ informeerde Sem tussen de bedrijven door.

‘Ach,’ zei ze op een toon tussen hoop en vrees, ‘die zijn allang dood. Hij heeft zijn vrouw, een zacht wezentje, dood getreiterd.’

Ze keek naar het plafond en verkondigde dat zijn vrouwtje dikke pret moest hebben als ze vanaf haar hemelse stoeltje had gezien, dat die etter op zijn kanis was gegaan.

Sem schudde zijn hoofd, maar toen hij naast de spiegel achter de bar een bord zag hangen met de tekst: ‘Ik pof niet, want ik heb de centen voor de belasting nodig’, vroeg hij haar hoe het met Olivier zijn rekening stond.

‘Laat maar,’ zei ze geruststellend, ‘morgen zit-ie weer op hetzelfde gammele stoeltje met een dik pak verband om zijn kanis. Dan weet die lulhannes van niks meer en dan reken ik wel met hem af. Dat gaat al jaren zo.’

Olivier werd overeind geholpen en behandeld in de ambulance. Het duurde een klein kwartiertje waarna hij, voorzien van een witte tulband, uitstapte en weer op straat stond.

‘Ik heb verdomme pijn in mijn kop’, klaagde hij tegen Frits. Hij wilde gelijk weer de kroeg binnengaan, maar werd door hen tegengehouden. Ze duwden hem langzaam voor zich uit totdat hij in de richting van zijn woning liep.

‘Slaap eerst je roes uit,’ adviseerde Frits hem op vaderlijke toon.

Olivier knikte. Hij wreef vol ongeloof over zijn tulband en ging uiteindelijk zijn woning in.

Toen ze op de terugweg naar het politiebureau noodgedwongen dezelfde kroeg passeerden, wenkte de Amsterdamse hen binnen.

‘Wat nou weer?’ mopperde Sem pissig. Hij had zin om door te lopen, maar ze kwam al achter haar tap vandaan.

‘Ik heb nog twee van die olijke gasten die niet weg willen. Trap die er ook maar uit.’

Nog voordat ze antwoord konden geven, ging ze weer naar binnen en bleef voor een tafeltje staan.

‘Dit zijn ze,’ zei ze dapper. Ze had haar handen in haar zij gedrukt en maakte zich op haar manier extra breed.

‘Die kwamen al met een stuk in hun kraag de kroeg binnen’, merkte Frits schrander op. Hij had de twee dronken mannen binnen zien komen toen ze met Olivier bezig waren.

‘Je had ze niet moeten schenken trut,’ beet hij haar toe.

‘Ik werk voor mijn poen, meneer. En jullie moeten de burgers beschermen. Dat staat in de wet. Gooi die gasten er uit!’

Ze weigerden pertinent, waarna ze naar haar toog liep en met een honkbalknuppel dreigend op de twee dronkaards afkwam. Halsoverkop vlogen haar gasten de tent uit.

‘She’s crazy!’ merkte een van de twee op.

Sem knikte. ‘I know. Completely mad!’

Wormen

Karin was een heroïneprostituee die gelijktijdig met Frits in de binnenstad van Amsterdam was gekomen. Zij als verslaafde prostituee en hij als beginnend agentje. Op de een of andere manier had dit in de loop der jaren een band geschapen. Karin was in de greep van de heroïne en andere verslavende middelen en Frits kwam haar er als zodanig menigmaal tegen. Ze gebruikte alle drugs. Haar lichaam takelde met de dag af en psychisch werd het ook al minder. Van een mooie jonge meid veranderde ze in een klein, fragiel, bleek vrouwtje dat geen tanden meer in haar mond had. Haar ravenzwarte haar hing in slierten voor haar ogen en al haar vrouwelijke ronddingen waren als sneeuw voor de zon verdwenen. Ze was zelfs te vies was om met een stokje aan te raken.

‘Ik moet je effe hebben,’ zei Karin toen ze hem tegenkwam in het Centrum. Frits stopte en kreeg automatisch een kleine glimlach om zijn mond omdat hij haar had gemist.

‘Mij?’ vroeg hij verbaasd, en bespeurde dat ze hopeloos in de war was.

‘Wat is er?’

‘Mijn zintuigen zijn op hol geslagen!’

Het klonk paniekerig en ze wees naar haar voorhoofd om het probleem te onderstrepen.

‘Ik zie de muziek en hoor de kleuren. Gek hé?’

Hij keek haar een beetje verbaasd aan.

‘Je bedoelt andersom!’ suggereerde hij.

‘Nee, echt !’ Ze vertelde hem dat ze naast haar heroïnegebruik ook aan het experimenteren was geslagen met LSD.

‘Ik ben er nou mee gestopt, maar die beelden blijven terugkomen. Het spookt in mijn kop, Burghols’.

‘Dat noemen ze een flashback, Karin,’ stelde hij haar gerust.

‘Dat weet ik,’ benadrukte ze nog eens extra, ‘daar kan ik wel mee leven. Maar ik ben bang… bang voor die wormen! Hier… moet je kijken!’

Ze wees naar haar schoenen, maar Frits zag er niks vreemds aan. Hij haalde zijn schouders op. Hierop vertelde Karin, dat ze een week geleden samen met een vriendje LSD had gebruikt.

‘We hadden muziek gedraaid van Jimi Hendrix. Purple Haze…..’

Het nummer was hem niet onbekend en toen ze meedeelde dat die plaat de hele nacht had geduurd, werd het Frits duidelijk dat haar zintuigen inderdaad nogal van slag waren.

‘We zouden ’s morgens naar de zonsopgang gaan kijken. Mijn vriendje Sean was al op de galerij, maar ik kreeg verdomme mijn veters niet vast. Die waren veranderd in wormen. Krioelende lange wormen… en ik kreeg ze maar niet te pakken…’

Ze huiverde, boog haar hoofd en keek ongetwijfeld naar dezelfde schoenen die ze aan had. De veters waren nog steeds los.

‘Zal ik ze dan even voor je strikken?’ bood hij spontaan aan.

‘Graag,’ zei Karin opgelucht waarna Frits zich bukte en de veters stevig aantrok. De kleine ingreep toverde een brede lach om haar smalle mondje en toen ze wegliep zei ze: ‘We moeten eens samen boeken gaan schrijven, Burghols. Dat worden bestsellers’.

Frits had het graag gewild, maar het is er nooit van gekomen. Een paar weken later werd ze met een overdosis in een portiek gevonden. De naald stond nog rechtop in haar arm. De glimlach om haar mond maakte duidelijk, dat ze zich rechtstreeks naar het hiernamaals had gespoten.

Op kosten van de gemeenschap werd Karin begraven. Het was een sobere plechtigheid op een warme dag terwijl de lucht strak blauw was. Daar stond Frits dan, samen met een geestelijke die nog een woordje deed, en haar vriendje Sean.

Op de kist lag een bij elkaar geraapt veldboeket waarvan het pijpkruid de overhand had.

‘Van mij,’ vertrouw de junkie Frits slissend toe. Het bosje rozen dat hijzelf had meegenomen, stak hij in een kapotte vaas, die voor de diepe kuil stond.

‘Wil iemand nog iets zeggen?’ informeerde de geestelijke plichtmatig.

‘Zeggen niet, pastoor. Ik wil wel iets afspelen’.

Frits haalde een geluidsbox uit een plastic zak vandaan en plaatse deze op de kist. Met zijn mobieltje zocht hij het juiste muzieknummer op het internet af, en het duurde niet lang of gedurende enkele minuten werd de stilte op het kerkhof verstoord door de klanken van Jimi Hendrix.

‘Purple Haze’ schalde het uit zijn geluidsbox. De bassen klonken tot diep in de kist door en Karin moet meegeswingd hebben op de gitaarsolo’s van Hendrix.

‘Tof zeg,’ reageerde Sean opgetogen.

Na enkele minuten was het weer stil en kon je de vogeltjes horen fluiten.

Vervolgens gooide de geestelijke een schepje aarde bovenop kist en verzocht Frits hetzelfde te doen.

Net toen hij een schepje grond wilde nemen, zag hij een paar wormen in de zwarte aarde kruipen. Hij aarzelde.

Ook Sean zag het. Hij greep Frits bij de arm en zei dwingend: ‘Niet doen!’

En terwijl Frits de schep een halve meter verder verplaatste en in de grond stak, sliste de junkie: ‘Ze hield niet van wormen, weet je’.

Nastoot

De kastelein keek op toen ze met vier man sterk binnenkwamen. Allemaal ‘stillen’ die verspreid in het café gingen zitten.

Hij had ze al snel in de gaten, liet zijn krant zakken en produceerde een zucht die van heel diep kwam.

‘Wat mag het wezen?’ informeerde hij quasi nonchalant toen Sem aan de bar ging zitten.

‘Colaatje, graag’.

Hij zette het glas voor hem neer en boog zich samenzweerderig voorover.

‘Zijn jullie slechts met z’n vieren, of staan er buiten op straat ook nog een stel stillen?’

Sem knikte en schonk geen aandacht meer aan de man. Het moest niet opvallen dat de bareigenaar zelf gebeld had voor de vier Russen, die achter in zijn zaak een bespreking hielden. Vier kleerkasten die in hun moedertaal, maar op fluistertoon, zaken aan het bespreken waren. Ongure typen die Sem niet graag in een donker steegje tegen had willen komen.

Geregeld werd het mobieltje gehanteerd, maar wat er precies besproken werd, was voor niemand duidelijk. Vreemd was het wel.

‘Ze verteren niks,’ fluisterde de kastelein Sem in het voorbijgaan toe.

Ze observeerden de Russen zo’n tien minuten, waarna Frits het sein gaf om de heren te controleren op grond van de wet op schichtigheid.

De Russen schrokken zich een ongeluk toen ineens vier man en twee geüniformeerde dienders, ter ondersteuning, bij hun tafeltje stonden.

‘Paspoort !’ commandeerde Frits kortaf.

Eén van de mannen gooide achteloos een wapen op de grond, waarna er een lichte paniek uitbrak.

Sem pakte als eerste zijn dienstwapen, waarna als reactie ineens zes vuurwapens op het Oostblok werden gericht.

‘Hé, gabber!’ Sem werd wild aan zijn schouder gerukt. ‘Moet ik helpen?’

Het was Eddy. Een notoire kroegloper met een vreemd gevoel voor humor.

Hij had een stroomstok in zijn hand en zwaaide daar driftig mee in het rond. Het apparaat knetterde en de vonkjes vlogen ervan af.

‘Ik zet dit ding zo op hun flikker. Ken je lachen, hihi…!’ schaterde de stoere dwerg met zijn kleine pretoogjes.

Zijn hoge lachje irriteerde Sem en hij verzocht hem vriendelijk op te donderen.

Hij weigerde pertinent en vond dat hij als burger de plicht had om de politie bij te staan.

‘Haal hem hier weg!’ gebood hij naar de kastelein, terwijl alle vuurwapens nog steeds op de Russen waren gericht.

‘Nu?’ riep de kastelein op en toon die het midden hield tussen ontzag en vrees.

Met de pest in zijn lijf ging Eddy op een stoeltje zitten. De stroomstok hield hij recht vooruit en hij speelde met het knopje.

‘Klootzakken,’ liet hij zich ontvallen toen hij een plakje van zijn jenevertje naar binnen slurpte.

Nadat de Russen waren afgevoerd, wendde Sem zich tot Eddy.

Hij voelde het kennelijk aankomen, want hij begon zenuwachtig aan zijn dunne snorretje te plukken.

‘Moet je van me?’ vroeg hij met een brutale smoel.

‘Laat maar. Je begrijpt best wat er aan de hand is. Als er weer zoiets gebeurt, pak ik die stroomstok af en duw hem in je reet!’

‘Hihihi!’ giechelde hij zenuwachtig. ‘Ik kan jou ook een stootje geven!’

Hij wees de knetterde stroomstok in Sem zijn richting. Geschrokken deed Sem een stap naar achteren en gebood hem op te houden, anders zou hij hem een proces-verbaal geven. De stroomstok moest Eddy sowieso inleveren.

Eddy koos eieren voor zijn geld en gaf als spijtoptant een rondje weg.

‘Proost, vrienden! Alles vergeven en vergeten.’

Sem knikte vriendelijk en keek naar een de deuropening waardoor een smoezelig mannetje kwam binnenlopen. Met gebogen hoofd sjokte hij langzaam vooruit alsof het leven voor hem geen zin meer had.

Achter hem volgde zijn zwarte bouvier. Het beest was precies zijn baas. Hij kuierde met hangende kop enige meters achter hem aan.

Toen het mottige beest Eddy passeerde, haalde die de stroomstok tevoorschijn en zette deze knetterend op de bouvier.

Flats! Een klein gilletje van de hond en het beest viel omver, en kronkelde over de grond. Hij was zijn oriëntatie helemaal kwijt.

Zijn baas had niks in de gaten.

‘Hé, psst, meneer!’ trok Eddy zijn aandacht, ‘ik geloof dat uw hond niet goed geworden is. Kijk maar. Hihihi.’

Hij stak snel de stroomstok in zijn zak en omklemde het wapen stevig.

Eddy’s oogjes fonkelden toen Sem hem aankeek.

Hij schudde zijn hoofd en beet hem toe: ‘Hufter. Dat proces-verbaal schrijf ik nu ook uit.’

Eddy begon nog harder te lachen. Zijn hoge gilletje klonk het door het café.

Hij had de hoogste pret, maar ineens viel Eddy met een gil van zijn stoel en smakte op de plavuizen tegelvloer.

Frits sprong van zijn barkruk en dacht direct aan een hartaanval. Toen hij zich voorover boog en hem in zijn grote angstogen keek, rook hij stront.

‘Eddy heeft in zijn broek gescheten,’ merkte Frits droogjes op toen de kastelein bij hem was komen staan.

Ondertussen kwam Eddy geschrokken overeind. Hij had zijn benen een beetje in een spreidstand en zag lijkbleek. Hij haalde zijn hand uit zijn jaszak en daarmee ook de stroomstok.

‘Ik heb me verdomme zelf geëlektrocuteerd,’ zei hij geschrokken.

Hij keek naar de bouvier, haalde het arme beest aan en zei: ‘Sorry maat, dat zal Eddy nooit meer doen.’

Sem seponeerde direct het proces-verbaal terwijl Eddy de stroomstok vrijwillig overhandigde.

IJspret

De thermometer zakte in een razend tempo tot ver beneden nul. Het was een heldere avond waarin de vrieskou werd versterkt door de aanwakkerende wind. Frits had zijn handen diep in zijn zakken gestoken en schopte bij binnenkomst in het politiebureau de sneeuw van zijn schoenen.

‘Het valt niet mee,’ klaagde hij terwijl Frits zijn handen liet rusten op de centrale verwarming.

Er waren die avond geen arrestanten gemaakt. Alle opvangcellen waren leeg en het zou de komende nacht niet veel veranderen. Er was geen hond op straat. De kou joeg iedereen naar binnen.

In de hal van het politiebureau had zich al een bonte stoet ontheemden verzameld. Op een bank in de centrale hal zochten ze warmte bij elkaar door dicht tegen elkaar aan te kruipen, terwijl de geoffreerde pot koffie in dank werd aangenomen.

De surveillancedienst werd vanwege de kou alras gewijzigd in: een uurtje op en een uurtje af. Dik ingepakt, begaven de dienders zich een uurtje op straat om vervolgens blauw van de kou, de verwarming weer op te zoeken.

Een sneeuwballengevecht met dronken Engelsen had nog voor enige commotie gezorgd. Wars van de kou en slechts gehuld in T-shirt, hadden ze twee collega’s bekogeld.

Het klokje tikte ondertussen tergend langzaam door. De dienstruimte werd steeds voller met dienders die niet meer van plan waren om nog langer door de kou te slenteren. Het had totaal geen zin. De ijzige kou bleek de beste beveiliging.

Juist op het moment dat iedereen tegen de slaap vocht, kwam Sem binnenrennen.

‘Er zit een zwaan vast in het ijs! Achter het bureau. Kom snel!’ moedigde hij zijn collega’s aan.

‘Ga eens even kijken, jongens,’ beval de inspecteur van dienst in zijn algemeenheid, terwijl hij van zijn schaakbord omhoogkeek, ‘ik heb hier namelijk een ander probleem.’

Langzaam kwam de groep in beweging en door een labyrint van allerlei gangen met op- en afstapjes door het bureau, werd de steiger aan de achterzijde bereikt.

Sem wees in de donkere nacht naar de plek, waar de zwaan zou vechten voor zijn leven.

‘Daar… Zie je ‘m?’

Hij zakte een beetje door de knieën en wees recht voor zich uit.

In het flauwe schijnsel van de maan waren inderdaad de contouren van de zwaan te zien.

Het beest zat uiterst kalm op het ijs en de meesten twijfelden of hij wel zo vastzat als Sem beweerde.

‘Kssst..!’ riep een van hen, maar de zwaan reageerde niet. Hij bleef zitten waar hij zat.

Er werden hardere maatregelen genomen.

Met lege blikjes en ander huisvuil dat ter plekke uit de container werd getrokken, werd het beest bekogeld om zeker te zijn dat hij vastgevroren zat. Even kwam er beweging in, maar nog steeds waren de meesten niet overtuigd van Sem’s diagnose.

‘Echt, jongens, geloof me maar. Het beest zit vast. Wie gaat er het ijs op?’

‘Dat is levensgevaarlijk. Je zakt er zo door,’ zei Frits terwijl hij ter overtuiging op het ijs stampte. Het kraakte van alle kanten en er was dan ook niemand die zich vrijwillig opgaf.

De zwaan sloeg ineens zijn vleugels uit en probeerde met alle kracht weg te komen. Het was nu duidelijk. Hij zat vast en moest uit zijn lijden worden verlost.

‘Met een touw. Hebben we touw?’

Sem begon naarstig te zoeken naar een stuk touw dat mogelijk de redding kon bieden.

Verbaasd keken ze Sem aan toen hij een dik touw uit de kelder had gehaald.

‘Hoe had je dat gedacht, maatje?’ vroeg Frits hem.

Sem stelde voor dat de lichtste van hen, met een stuk touw om zijn enkels, de zwaan moest zien te bereiken.

‘Als het ijs het dan mocht begeven dan trekken we hem meteen terug,’ zei hij verhelderend.

Iedereen vond het een geweldig idee en met z’n allen wezen ze Sem aan als de lichtste. Morrend liet hij het stuk touw om zijn enkels binden.

‘Help me even?’ vroeg hij hulpeloos toen hij geen poot meer kon verzetten en huppend naar de kant ging.

Ze grepen hem met z’n vieren beet en na een ‘een-twee-drie’ schoven ze hem met geweld over het ijs. Sem gleed meters vooruit terwijl het ijs onder zijn gewicht angstvallig begon te kraken.

De afstand tussen de zwaan en Sem was nog te groot om het beest onrustig te maken. Terwijl Sem vooruit probeerde te krabbelen en nog maar enkele meters te gaan had, trokken zijn maatjes hem aan het touw weer de steiger op.

‘Verdomme, ik was er bijna!’ beet hij hun geïrriteerd toe.

‘Dit gaat sneller,’ zei een van hen en weer werd Sem uit alle macht over het ijs geschoven. Hij kwam nu verder dan de eerste keer. Onmiddellijk probeerde hij weer vooruit te krabbelen maar werd onder grote hilariteit, andermaal teruggetrokken.

‘Driemaal is scheepsrecht!’ werd er vanuit de groep geroepen en na deze laatste zwaai naderde Sem de zwaan tot enkele meters.

Terwijl het ijs golvende bewegingen maakte, krabbelde Sem op zijn buik verder. De waaghals klaagde inwendig over steenkoude handen maar vocht dapper door.

Ook de zwaan had hem opgemerkt en probeerde door wild met zijn vleugels te slaan, het hazenpad te kiezen.

‘Rustig maar…rustig!’ klonk het op vaderlijke toon. Zijn rustige stemgeluid had effect, want de zwaan bleef nu roerloos zitten.

Sem was hem op een meter genaderd en toen hij het beest met twee armen wilde omklemmen, begaf het ijs het met luid gekraak. Geschrokken sloeg de zwaan wild om zich heen.

Tot ontzetting van de collega’s zagen ze Sem kopje-onder gaan. De zwaan bleek uit zijn benarde positie verlost. Hij sloeg zijn vleugels uit en landde even verder weer op het ijs.

Sem vocht ondertussen voor zijn leven.

Hij was dik aangekleed en zijn dienstjas zoog zich vol met water. Als gekken begonnen zijn collega’s aan het touw te trekken om Sem binnen te halen.

De keuze om het touw aan zijn enkels te binden had nu een averechtse werking want keer op keer werden zijn benen omhoog getrokken en verdween het hoofd van Sem steeds onder water. Hij proestte als een walrus. De lol onder zijn maten was er niet minder om.

Eenmaal op de kant klapperde hij van de kou en toen hij de zwaan op een andere plek op het ijs zag zitten zei hij: ‘Sch... sch... schiet ‘m maar kapot! Dat kolere-beest!’

De hereniging

Het was bloedheet in de stad. De temperatuur was gestegen tot gigantische hoogte, waardoor de meeste inwoners de stad waren ontvlucht om verkoeling langs de kust te zoeken. Slechts een verdwaalde toerist probeerde nog de Amsterdamse cultuur op te snuiven, maar zocht al snel een terrasje op om daar zijn jointje te roken.

Sem trok de pet van zijn kop en veegde met een zakdoek de binnenkant van de rand droog en depte daarna zijn voorhoofd als een bejaarde dame.

Frits sjokte naast hem mee en hijgde als een trouwe viervoeter. Hij liep van schaduw naar schaduw om zo min mogelijk getreiterd te worden door de koperen ploert. Zijn rug was kletsnat en hij mopperde aan een stuk door dat ze het verkeerde beroep hadden gekozen.

Zwijgend schuifelden ze voort en van enig misdrijf was die middag niets te bespeuren. De criminelen waren te loom om hun slag te slaan en alle bekende veelplegers waren aan hun stutten getrokken of zaten aan een biertje aan het strand van Zandvoort.

Met een simpele hoofdbeweging wenkte Frits zijn maatje, waarna ze de hoek omsloegen en een koele steeg inliepen. Een zacht briesje werd met verademing ontvangen.

Halverwege de steeg zaten twee bejaarden. De enigszins slonzige vrouw zat wijdbeens op een krukje met in haar schoot een mandje aardappelen. Voor haar stond een groen afwasbakje met water, waar ze behendig de geschilde aardappelen in mikte als deze van hun schil waren ontdaan.

Ze was opmerkelijk warm gekleed. Haar blauwe vestje, dat ze over haar zomerse jurk had getrokken, werd met slechts één knoopje bij elkaar gehouden. De overige knopen hadden de geest gegeven of waren in de loop der jaren verloren gegaan. Om nog enigszins verkoeling te krijgen, had ze haar steunkousen afgerold tot net boven haar enkels waardoor het nylon slordig over haar geruite pantoffels hing.

Ze keek op toen ze vlakbij haar in de buurt kwamen. Haar handen gingen driftig door met schillen, terwijl ze de twee politieagenten een vriendelijke glimlach toewierp. Ze had een verweerd gezicht dat nog extra geaccentueerd werd door het uitlaten van haar gebit.

‘Môgguh, heren,’ sliste ze vriendelijk.

Haar man zat naast haar en bromde ook iets toe. Het was onverstaanbaar. Hij had een chagrijnige porem en hing, leunend met zijn ellebogen op zijn knieën, voorover op eenzelfde kruk. Hij verveelde zich kennelijk te pletter en speelde ondertussen met een propje papier.

‘Warm, hé?’ zei Sem om een gesprek te openen.

De ouwe kerel ging rechtop zitten en keek hem vragend aan. Hij merkte chagrijnig op, dat hij het helemaal niet warm had en dat Sem zichzelf op warme dagen beter moest kleden.

‘Dan heb je er minder last van,’ zei hij met een krakende stem. Hij trok een stuk van zijn baaien hemd onder zijn overhemd vandaan en hield dit demonstratief omhoog.

‘Dit heb ik altijd aan. Baaien hemden. Ook vroeger in de havens. Weer of geen weer. Altijd baaien hemden. Dag en nacht....’

Hij boog weer voorover en keek andermaal sikkeneurig naar de keitjes. Zijn geruite pet schoof hij achter op zijn hoofd en krabde zich onwillekeurig op zijn dunne vlashaar.

‘Ik begrijp niet dat jullie op je ouwe dag in de stad blijven hangen,’ merkte Frits sarcastisch op. ‘Jullie zouden er lekker op uit moeten trekken. Naar je kinderen of zo. Heeft u kinderen?’

Als door een wesp gestoken staakte de oude mevrouw haar aardappelschilwerk, terwijl haar man ineens de andere kant opkeek. Er viel een doodse stilte in de steeg. Een klein, opstekend briesje waaide als een waarschuwingsteken door de steeg en het was duidelijk voelbaar.

‘Onze kinderen?’ zei de oude mevrouw ijzig kalm. ‘We hebben een dochter, een kleindochter en ondertussen twee achterkleinkinderen.’

Ze stopte abrupt met een verdere uitleg over het nageslacht en schudde meewarig haar hoofd om vervolgens weer door te gaan met haar werk. Een traan zakte langzaam vanuit haar ooghoek over haar verweerde gezicht.

Frits had kennelijk een gevoelige snaar beroerd.

‘Het klinkt alsof u weinig met ze op heeft,’ zei hij nieuwsgierig.

‘Dan moet je bij hem wezen. Die asbak,’ zei ze in onvervalst Amsterdams en knikkend naar haar man. ‘Hij is de bron van alle ellende.’

De oude man kwam van zijn krukje omhoog en ijsbeerde voor de woning op en neer. Hij had zijn handen diep in zijn zakken gestoken en pruilde als een klein kind met zijn onderlip.

‘Ja... begin daar effe over! Die gasten zijn vreemden voor je. Hou je kanis maar.’

Hij was zichtbaar pissig geworden, maar de oude mevrouw liet zich niet uit het lood slaan en wees met haar aardappelschilmesje priemend in zijn richting.

‘Lul niet, vent. Die gasten weten alles. Je staat gewoon in die computer van ze. Wil je zeggen dat jij niet...’

Ineens schoot ze vol en de dikke tranen rolden over haar wangen.

‘Je had met je poten van haar af moeten blijven,’ snikte ze door haar tranen heen.

Haar man verdween spoorslags het huis in. Sem keek naar Frits, die een hulpeloos gebaar maakte. Zijn simpele vraag ontaardde bijna in een echtelijke twist.

‘Als je nog eens wat weet, Frits.’

Ondertussen was Sem naar de oude mevrouw gelopen en probeerde haar te troosten door zijn hand op haar schouder te leggen. En het duurde hooguit tien seconden toen ze weer bij haar zinnen was.

‘Hij kon niet van onze dochter afblijven, die vuile viezerik. Twaalf jaar was ze slechts toen hij zich aan haar heeft vergrepen.’

Ze bukte zich om het afwasbakje met aardappelen op het krukje te zetten. Het water klotste over de rand.

‘Ja,’ vervolgde ze kalm, ‘jullie hebben hem gepakt en hij heeft vijf maanden moeten zitten. Maar we worden nog altijd gestraft. Begrijpt u? Ik heb die achterkleinkinderen toevallig gezien op de Albert Cuypmarkt. Schatjes zijn het. Kijk ik praat wel met mijn dochter, maar ze komt nooit thuis. Dus ook mijn kleinkind en die achterkleinkinderen niet. En weet je wat ik nou zo graag zou willen?’

Sem haalde zijn schouders op, maar kon ondertussen duizend dingen bedenken die een oma met haar achterkleinkinderen graag zou willen doen.

‘Naar dierentuin Artis met dat kroost. Dat lijkt me heerlijk. Samen naar de aapjes kijken, ranja drinken en een ijsje toe. Maar ja...’ zei ze vertwijfeld, ‘dat blijft een wens. Met mijn kleinkind heb ik dat al moeten missen.’

Ze pakte haar afwasbakje van het krukje en liep waggelend naar de woning. Bij de deur knikte ze nog vriendelijk gedag en verdween in haar huisje. De twee verveloze krukjes bleven als stilleven achter. Binnen speelde zich ondertussen een luchtgevecht af, want ze hoorden haar krijsen en tieren.

Wat een rustige dag had moeten worden voor die oudjes, was door de vraag van Frits goed verziekt.

‘Dat was ook niet de bedoeling,’ zei Frits droogjes. ‘Weet ik veel dat die ouwe zijn dochter verkracht heeft. We hadden beter door kunnen lopen naar de Italiaan om een ijsje te kopen. Dan was er niks gebeurd. Ook voor die oudjes niet.’

Automatisch liepen ze al die richting op en toen ze kort daarna met een toeter de ijssalon uitkwamen, was hun aandacht alleen gericht om het smeltend ijs zo snel mogelijk te verorberen. Het tafereel met die oudjes probeerde Sem te vergeten, maar eenmaal in het bureau spraken ze automatisch over het voorval.

Toen Sem een beschrijving van hen gaf, wist de inspecteur precies wie hij bedoelde.

‘Dat zijn Geertje en Kobus. Kobus was vroeger een penoze jongen, die in een dronken bui zich inderdaad heeft vergrepen aan zijn dochter. Hij heeft van de hele buurt op zijn donder gekregen en wordt sindsdien door de oude garde niet meer gepruimd. Een beetje zielig na al die jaren. Het is al meer dan veertig jaar terug. Kobus heeft nog met allerlei zelfmoordplannen gelopen, want na die misstap kon hij zichzelf maar niet vergeven.’

Doordat plotseling een bebloede Engelsman zich aan de balie meldde, stokte het gesprek. Het slachtoffer probeerde zich staande te houden maar was zo beschonken, dat hij met een sierlijke zwaai achterover sloeg en zijn hoofd met een ‘boink’ op de marmeren vloer terecht kwam. Voor Sem en Frits een bekend geluid, maar voor iemand die dit voor de eerste keer hoort, gaat het geluid je door merg en been.

De plas bloed die ontstond werd alsmaar groter en de ogen van de Engelsman tolden steeds sneller in zijn kassen. Snel werden twee oude theedoeken om zijn hoofd gewikkeld om zoveel mogelijk leed te besparen. Zijn vriendin was kort daarna hysterisch het politiebureau binnengerend en knielde snikkend naast hem neer. Ze was schaars gekleed en toen ze zich voorover boog, zag Sem zijn maatje Frits glimlachen.

‘Het is een goed perenjaar, Sem,’ merkte hij droogjes op toen hij haar decolleté bewonderde.